Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μ. Ἀλέξανδρος


Alexander the Great:
The Greek Civilizer of the World

Dr. John N. Kallianiotis
University of Scranton

«Ἀνδρίζεσθε, καί κραταιούσθω ἡ καρδία ὑμῶν,
πάντες οἱ ἐλπίζοντες ἐπί Κύριον.»
Ψαλμός λ΄(30) 

Ι. Prologue

“Totum Graecorum est.” (Everything comes from the Greeks).
“Ὅλα εἶναι Ἑλληνικά, ὅλα προέρχονται ἀπό τούς Ἕλληνες.” (Marcus Tullius Cicero; 106 B.C.-43 B.C.)

Thucydides (Θουκυδίδης) views life exclusively as political life, and history in terms of political history. The social policy of a true leader is the maximization of his citizens welfare (εὐημερία). The economic policy of a leader or of a government covers the systems for setting levels of taxation (φόροι), government revenue (πόροι) and expenditures (δαπάναι), government budgets, and other functions. The philosophy (science) of Oeconomicos (misspelled Economics) and economic policy were developed by Xenophon (Ξενοφών) in Ancient Greece. Alexander the Great (Μέγας Ἀλέξανδρος) was living a little later in the 4th century B.C. and we know him as a great Greek (Hellen) general, leader, and civilizer. But, he was at the same time, an excellent oeconomologos (economist) because he had to manage the economy of his wars, his enormous campaign from North Greece (Macedonia) to India (Hindus River). He had also to exercise an efficient and effective public policy (revenue and spending) for his vast Empire and to satisfy all its citizens as a Hellenic civilizer and not as a conqueror.

Historians were saying that “he desired not pleasure or wealth, but only excellence and glory”, which was the moral and ethical Greek philosophy of his time. At a point, Alexander said that “…I am grateful to gods that I was borne Hellen…” and had all these Hellenic values, which made him one of the most important person in human history. Of course, as a student of the greatest of philosophers Aristotle (Ἀριστοτέλης), he has shown outstanding management capabilities (although military budgets contained more or less what budgets of states comprised). His efficiencies with rates of salaries, health and welfare, building projects, supplies, transports, reforms of the tax system, indirect taxes and donations, loans, minting of coins (currency); even his dealing with financial scandals and other actions are information useful for our policy makers, today, and they were all excellent. His contribution to the world as the greatest civilizer and preparer of the ground for the expected “Unknown God” is unique in human history.

His Empire’s budgets (revenues and spending) are measured by using the weights of gold and silver coins and values can be determined and prices can be compared by taking this information from different historians of his time. Alexander economic policy is very useful for our current leaders and scholars. Also, the history and the role of this extraordinary man and of the Greek language in God’s plan, for His revolted and deluded creation and humanity to be in a position to understand and accept His revelation, which Greeks were expecting His coming since 5th century B.C. (the Golden Century of Athens), are very important for us. Finally, the current politics of the region are covered, in a book by the author, so they can give to the reader a better idea of the true history of the glorious past and the dishonorable conflicts of the present. Many useful information on numismatics (currency, coins, and their value) from that Ancient Greek period are given in the book, so we can compare prices, wages, and exchange rates with respect of the U.S. dollar and the Greek drachma.

ΙΙ. Alexander’s Contribution to the World

“Πᾶς ὁ ὁρῶν αὐτούς, ἐπιγνώσεται αὐτούς, ὅτι οὗτοι εἰσι σπέρμα εὐλογημένον ὑπό Θεοῦ.” (Ἡσ.. ξα΄ 9)

Hellenism’s contribution to the world is known to everyone, but one of its greatest offers was with its offspring Alexander the Great (Μέγας Ἀλέξανδρος). Alexander III Macedon (July 20, 356-June 11, 323 B.C.) earned the epithet, “the Great”, due to his unparalleled success as a king, a military commander, and a civilizer of the known world at that time.[2] He never lost a battle, despite typically being outnumbered. This was due to use of terrain, phalanx (φάλαγξ) and cavalry tactics, bold strategy, and the fierce loyalty of his troops. He always was personally involved in battles, in the manner of a Macedonian king. Greek biographer Plutarch (Πλούταρχος; c. 45–120 A.D.) describes Alexander’s appearance as a model,[3] as we can see from his statues. Greek historian Arrian (Lucius Flavius Arrianus ‘Xenophon’, Ἀρριανός, c. 86–160 A.D.) described Alexander as: “[T]he strong, handsome commander with one eye dark as the night and one blue as the sky”[4] and also with other heroic adjectives. The semi-legendary Alexander Romance[5]also suggests that Alexander suffered from heterochromia iridum: that one eye was dark and the other light.[6] Ancient authors recorded that Alexander was so pleased with portraits of himself created by Lysippos (Λύσιππος)[7] that he forbade other sculptors from crafting his image. Alexander the Great is the most admired leader in human history.[8] Lysippos’ sculpture, famous for its naturalism, as opposed to a stiffer, more static pose, is thought to be the most faithful depiction.

Of course, some of Alexander’s strongest personality traits formed in response to his parents.[9] His mother had huge ambitions, and encouraged him to believe it was his destiny to conquer the Persian Empire.[10] Olympias’ influence instilled a sense of destiny in him; of course, without preventing God’s Providence. Plutarch tells us that his ambition “kept his spirit serious and lofty in advance of his years”.[11] However, his father Philip II (382-336 B.C.) was Alexander’s most immediate and influential role model, as the young Alexander watched him campaign practically every year, winning victory after victory while ignoring severe wounds.[12] Alexander’s relationship with his father forged the competitive side of his personality; he had a need to out-do his father,[13] illustrated by his reckless behavior in battle. While Alexander worried that his father would leave him “no great or brilliant achievement to be displayed to the world”,[14] he proved that there were greater than his father’s achievements, with his unique campaign as far as to India. Alexander married twice. First, Roxana (Ρωξάνη), daughter of the Bactrian nobleman Oxyartes (’Οξυάρτης) and Stateira II (Στάτειρα Β΄),[15] the Persian princess and daughter of Darius III of Persia (Δαρεῖος Γ΄ τῆς Περσίας ἤ Δαρεῖος ὁ Κοδομανός). He apparently had two sons, Alexander IV of Macedon (Ἀλέξανδρος Δ΄ Μακεδών) of Roxana and Heracles of Macedon (Ἡρακλῆς ὁ Μακεδών)[16] from his mistress Barsine (Βαρσίνη). He lost another child when Roxana miscarried at Babylon. Apart from wives, Alexander had many more female companions.[17] Nevertheless, Plutarch described how Alexander was infatuated by the pretty Roxana.

Alexander’s economic abilities were also excellent. He managed the economy of his wars; an enormous campaign from Greece to India with success and very efficiently and also, the economic policy of his huge empire was very effective. His public policies [revenue, (πόροι, poroe) and expenditures (δαπάναι, dapanae)] were very effective, too, not only balancing his budget, but generated a surplus (πλεόνασμα), a portion of which was sent back to Macedonia. The cost (δαπάναι) of Alexander’s expedition from 336 B.C. to 323 B.C. was 2,562,018,650 Drs, which was 391,614,286.3 ozs of silver ($6,833,669,296 in today’s silver price). The revenue (πόροι) from different sources was 8,413,850,769 Drs, which was 1,286,089,063 ozs of silver ($22,442,254,150). Then, his surplus was 8,413,850,769 – 2,562,018,650 Drs = 5,851,832,119 Drs or 894,474,776.4 ozs or $15,608,584,854. (Tables 3b, 3c and 4a, 4b).[18] Currencies, coins, salaries and wages are given in Appendix A (Tables 1, 2, and 3a) and in Appendix B and Figure 6.[19] From the economic point of view, this is a good lesson for our politicians, today, who have generated an unsustainable national debt that they rollover to the next generations and the countries are facing bankruptcies. Our current social policies are very insignificant and anti-social and the workers are extremely exploited by businesses and the unregulated markets and banks[20] that make enormous profits, create inflation, redistribute the wealth without generating new one, and avoid paying taxes, too. Then, we need to learn from the past history.

Actually, Alexander the Great was a civilizer (Hellenizer). With the word Hellenization we denote the spread of Greek language, culture, and population into the former Persian Empire after Alexander’s conquest. That this export of Greek civilization took place is undoubted, and can be seen in the great Hellenistic cities of, for instance, Alexandria, Antioch, Seleucia (south of Baghdad), and many others. Alexander sought to insert Greek elements into Persian culture and attempted to hybridize Greek and Persian culture. This culminated in his aspiration to civilize and homogenize the populations of Asia and Europe. Thus, Hellenization occurred throughout this vast region.[21] The core of this Hellenistic culture was essentially Athenian (from the “golden age” of the City); the moral and ethical teaching of its philosophers. The close association of men from across Greece in Alexander’s army directly led to the emergence of the largely Attic-based “koine” (κοινή), or “common” or Hellenistic (Ἑλληνιστική) Greek dialect[22] or the language of the New Testament (Ἑλληνική τῆς Καινῆς Διαθήκης).[23] Koine spread throughout the Hellenistic world, becoming the lingua franca[24] of Hellenistic lands and eventually the ancestor of Modern Greek. Furthermore, town planning, education, local government, and art current in the Hellenistic period were all based on Classical Greek ideals, evolving into distinct new forms commonly grouped as Hellenistic. Aspects of Hellenistic culture were evident in the traditions of the Byzantine (Medieval Greek) Empire up in the mid-15th century and they are still present even in today’s Greece. The entire of long duration Greek culture is based on tradition (Παράδοσις), which is preserved and is transferred from one generation to the other. This tradition cannot be interrupted because the losses will be infinite not only for Greece, but for the entire world.

In addition, Alexander the Great was a gifted man by God (God’s Providence is in control of His entire creation). His role in history is unique and he had all these talents to pursue this historic objective, the preparation of the known world to accept the Revealed Truth, the Messiah, the Son of God, “the Unknown God” of Socrates and of the other Greek philosophers. Actually, Alexander was “the social forerunner”. The divine plan was successful in only twelve (12) years (335-323 B.C.) and was preserved with Alexander’s successors and hopefully with today’s Greeks. Alexander’s short life for only 33 years (356-323 B.C.) was enough to accomplish God’s plan for humans’ salvation.[25] He was successful in all his tasks and of course, in his economic policy and triumphant in his social, foreign, and global policies. It is obvious that if a leader has God’s Grace and Providence because he labors for God’s work, he will be very successful for his people and the world. The problem, today, is that our leaders do not receive and do not accept God’s Providence because they do not believe in the True God and their people are paying the cost.

            As my beloved friend, Professor Argyrios Varonides has said, “If the Skopje regime really seeks recognition and respect as a democratic state, it needs first to learn how to respect history and not to adopt old faded political arguments of past and collapsed regimes. Do they really want to be Macedonians? Then, they are welcomed with open arms to the Greek culture, which after all has been known, thanks to the Thessalonian brothers Methodios (Μεθόδιος) and Kyrillos (Κύριλλος). Otherwise, they ridicule themselves and become irritating.” Consequently, for someone to become Macedonian, he has, first, to become Greek because the true Macedonians were, are, and will be only Greeks (Hellenes of North Greece).

Large sections of countries that dream the non-existent historically “Aegean Macedonia” were historically under Greek control for thousands of years and those countries that transgress against Greece today are “inhospitable of the history”, conquerors. Greeks will never cease, as the Greek race to claim their lost national lands. It is their national duty to state matters concerning Greek Macedonia and many other regions, both inside and outside of Greece, exactly as they are to restore the historical truth that expediency, politics, and misguided and calculating interest continue to counterfeit and distort. It is necessary for the preservation of their unique Greek Orthodox Culture that everyone be in good conscience and that Greece permanently “guard Thermopylae”.[26] This duty must not be the subject of a transient alert or mobilization, but the constant care of the current and future citizens of the historic country, Hellas (Ἑλλάς) because the enemies (from East, North, and West) are becoming more aggressive with the passing of time.

III. Conclusion

«Ἔστιν μέν οὖν Ἑλλάς καί ἡ Μακεδονία.» (“Macedonia, of course, is a part of Greece”) [Στράβων (Strabo)]

In conclusion, the fact that the ancient Macedonians belong to the world of Greeks, is very difficult to be disputed any longer from any prudent man.[27] The new archeological treasures in connection with linguistic analyses and the findings of a great number of new inscriptions –all Greek– with rich samples of Greek names prove that there is no discontinuation of either cultural or linguistic of the unity of the Macedonians with the rest of the Greeks.[28] Also, the spreading of the Greek language and the Greek civilization and culture to the entire known world from the Greek Macedonians of the Alexander the Great constitutes the most categorical confirmation of this event.[29] This event is confirmed every year by the new archeological findings that are coming to light either at the large excavations of Pella (Πέλλα), Vergina (Βεργίνα), Dion (Δίων), and Sindos (Σίνδος), or in dozens less known, like in areas of Voion (Βόϊον), Aeani (Αἰανή), Kozani (Κοζάνη), Kastoria (Καστοριά), Florina (Φλώρινα), Edessa (Ἔδεσσα), Aridaea (Ἄριδαία), Kilkis (Κιλκίς), Kavala (Καβάλα), and of course, Thessaloniki (Θεσσαλονίκη), Amphipolis (Ἀμφίπολις)[30] and Chalkidiki (Χαλκιδική) [Petralona, (Πετράλωνα)][31] and others.

Thus, the role of Hellenism is historic and humanistic –and as time passes the vast majority of people will realize it- because it was able many times in the past to re-orientate humanity. Hellenism is a global movement of ancient moral philosophy combined with the revealed truth of Christianity, the Holy Orthodoxy. Its advantage exists in the adoption of the moderation, the spiritual, the eternal, and the truthful, and at the same time in the rejection of the exaggeration, the materialistic, the transitory, and above all the bold lie. How many today understand this unique culture, which is called the Hellenic Orthodox Culture (Ἑλληνορθόδοξος Παιδεία, Hellinorthodoxos Paideia)? The race, which possesses this culture, has the unique ability to reach the highest accomplishments and surpass the pathless degeneration of the human civilization left behind in every historic period. The universal ideas of Hellenism constitute an inexhaustible source of alternating everlasting values.[32] The principles of Hellenism that have changed the intellectual trends of humanity throughout history, have been born to this small geographical region, which for three thousand years obstinately resists the undermining efforts of the controlled “civilized” world of the West and the hordes of barbarians from Asia. One representative of this race is Alexander the Great, the Macedonian Greek commander of the army who civilized the world and refined and united Hellenism.



[1] From the book: John N. Kallianiotis, Political History and Economic Policy of the Greek Civilizer Alexander the Great, Hauppauge, N.Y.: Nova Science Publishers, July 2020, ISBN: 978-1-53618-072-5. novapublishers.com/shop/political-history-and-economic-policy-of-the-greek-civilizer-alexander-the-great/

[2] Roisman, Joseph and Ian Worthington (2010). A Companion to Ancient Macedonia. New York, N.Y.: John Wiley & Sons.

[3] See, Plutarch (Plutarch) (1919), Perrin, Bernadotte, ed. Plutarch, Alexander. Perseus Project. Also,  Plutarch (1936). Babbitt, Frank Cole, ed. On the Fortune of Alexander IV. Loeb Classical Library. pp. 379–487.

[4] See, “Alexander the Great”. Mithec.

[5] See, Alexander Romance .

[6] See, Grafton, Anthony, Glenn W. Most, and Salvatore Settis (2010), eds. The Classical Tradition, Harvard University Press.

[7] Lysippos (Λύσιππος) was a Greek sculptor of the 4th century B.C. Together with Scopas (Σκόπας) and Praxiteles (Πραξιτέλης), he is considered one of the three greatest sculptors of the Classic Greek era, bringing transition into the Hellenistic period.

[8] This is the reason that many non-Greek people, even foreign nations (like, the Slavic Skopje), claim that they are Macedonians, descendants of Alexander the Great. (sic). But, this is not true, so it is unacceptable by academics.

[9] See, Green, Peter (2007), Alexander the Great and the Hellenistic Age. London: Phoenix.

[10] Greeks are saying, even today, that “behind a saint, there is always a holy mother”.

[11] See, Plutarch (1919). Perrin, Bernadotte, ed. Plutarch, Alexander. Perseus Project. Retrieved 6 December 2011.

[12] See, Roisman and Worthington (2010).

[13] From what was the belief of young people in Ancient Sparta: «ἄμμες δέ γ’ ἐσόμεθα πολλῷ κάρρονες» [we shall become better (than you)].

[14] Plutarch (1919).

[15] Stateira II (Στάτειρα Β΄; died 323 B.C.), was the daughter of Stateira I and Darius III of Persia. After her father’s defeat at the Battle of Issus (Μάχη τῆς Ἰσσοῦ, November 333 B.C.), Stateira and her sisters became captives of Alexander of Macedon. They were treated well, and she became Alexander’s second wife and her sister, Drypteis or Drypetis, to Hephaestion (Ἡφαιστίων) at the Susa weddings in 324 B.C. After Alexander’s death in 323 B.C., Stateira was killed by Roxana, his first wife.

[16] Heracles of Macedon (327–309 B.C.) was a reputed illegitimate son of Alexander the Great by Barsine (Βαρσίνη), daughter of Satrap Artabazus (Ἀρτάβαζος) of Phrygia.

[17] As we see, Alexander had been married twice and had many other women companions, which shows his relationships with women. Of course, no ancient sources stated that Alexander had homosexual relationships and we do not see this perversion anywhere in ancient Greece. One Greek virtue was the “shame” (ἡ ἐντροπή). This was a big lie by some contemporary homosexuals to justify their anomaly (their deadly sin). The vice of homosexuality existed in Sodom and Gomorrah and God burnt them with fire and brimstone.

[18] See, John N. Kallianiotis, Political History and Economic Policy of the Greek Civilizer Alexander the Great, Hauppauge, N.Y.: Nova Science Publishers, July 2020, ISBN: 978-1-53618-072-5.


[19] See, Kallianiotis, Political History and Economic Policy… , July 2020.

[20] See, Kallianiotis, John N. (2019c), “Monetary Policy: Is the Dual Mandate of the Fed Maximizing the Social Welfare?”, International Journal of Economics and Financial Research, Vol. 5, No. 6, June 2019, pp. 112-142. arpgweb.com/journal/5/archive/06-2019/6/5 , arpgweb.com/pdf-files/ijefr5(6)112-142.pdf

[21] Because “What the mind and the heart is for a human being, Greece is for humanity.” Quintus Horatius Flaccus (65 B.C. – 8 B.C.) [Ρωμαῑος λυρικός ποιητής]. (= Ὅτι τό μυαλό καί ἡ καρδιά εἶναι γιά τό ἀνθρώπινο σῶμα, εἶναι ἡ Ἑλλάς γιά τήν ἀνθρωπότητα). Johann Wolfgang von Goethe (1749-1832) [Γερμανός συγγραφεύς].

[22] Because “Deorum lingua est lingua Graecorum.” (= Ἡ γλῶσσα τῶν θεῶν εἶναι ἡ Ἑλληνική γλὼσσα).

[23] Koine Greek displayed a wide spectrum of different styles, ranging from more conservative literary forms to the spoken vernaculars of the time. As the dominant language of the Byzantine Empire (τό κράτος τῶν Ρωμαίων, Romania, Ρωμανία, Ρωμηοί), it developed further into Medieval Greek, the main ancestor of Modern Greek. Literary Koine was the medium of much of post-classical Greek literary and scholarly writing, such as the works of Plutarch and Polybius. Koine is also the language of the Christian New Testament, of the Septuagint (the 3rd-century B.C. Greek translation of the Hebrew Bible, “Old Testament”), and of most early Christian theological writing by the Church Fathers. (St. Basil the Great and St. Gregory the Theologian studied in Athens in the 4th century A.D.). In this context, Koine Greek is also known as “Biblical”, “New Testament”, “Ecclesiastical” or “Patristic” Greek (and as a good American friend is saying, “this is the language that is spoken in Paradise”). It also continues to be used as the liturgical language of services in the Greek Orthodox Church. This holy language is under persecution the last forty years by the enemies of the Hellenic-Orthodox paideia, as it is also anything valuable and eternal in human civilization.

[24] A lingua franca (plural: lingue franche or lingua francas), also known as a bridge language, trade language or vehicular language, is a language systematically (as opposed to occasionally, or casually) used to make communication possible between persons not sharing a native language, in particular when it is a third language, distinct from both native languages, as it is the English language, today.

[25] Also, 33 years was the earthy life of the Son of God, Jesus Christ.

[26] As Leonidas (Λεωνίδας) did in 480 B.C. at Thermopylae. See, http://www.history.com/topics/ancient-history/leonidas

[27] See, Nikolaos Martis, Macedonia, http://www.hri.org/Martis/contents/main3.html

[28] There are series of hundreds of articles by the author examining the Macedonian question from these perspectives.

[29] The interested reader can find details in the following book of the author, John N. Kallianiotis, Political History and Economic Policy of the Greek Civilizer Alexander the Great, Hauppauge, N.Y.: Nova Science Publishers, July 2020, ISBN: 978-1-53618-072-5.


Table of Contents


Chapter 1 Α΄. Introduction

Chapter 2 Β΄. Alexander’s Expedition and its Expenditures

Chapter 3 Γ΄. Alexander’s Empire: Revenue, Taxes, and Budget

Chapter 4 Δ΄. The Unexpected Death of Alexander and his Succession

Chapter 5 Ε΄. Historic Lessons from the Hellenic Studies for Today’s Economy and Society

Chapter 6 ΣΤ΄. The Hellenic Historical Journey

Chapter 7 Ζ΄. The Current Inflicted Delusion

Chapter 8 Η΄. Conclusion: The Didactic Historical Inferences


Appendix Α΄

Appendix Β΄

Appendix Γ΄

Appendix Δ΄

About the Author

[30] See, Amphipolis. http://www.ancient.eu/Amphipolis/ . See also, http://www.macedonian-heritage.gr/HellenicMacedonia/en/C1.8.html

[31] See, The Cave of Petralona, http://www.chalkidiki.com/petralona/ . See also, New Information on the Petralona Skull Controversy,www.ancient-origins.net/news-history-archaeology-opinion-guest-authors/new-information-petralona-skull-controversy-001380 . In addition, see, http://www.visit-halkidiki.gr/portfolio-view/petralona-cave/

[32] “Nihil Graeciae humanum, nihil sanctum.” (= Τίποτε δέν εἶναι πιό ἀνθρώπινο, πιό ἱερό ἀπό τήν Ἑλλάδα).

, , ,



«Μιά μέρα πού πήγαμε, μᾶς ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι μέ τό χάρισμα πού εἶχε ἀπό μικρός, διέκρινε ἀπό πολύ μακριά νερά, ἅγια Λείψανα, ἀρχαίους Ναούς, ἀρχαίους τάφους. Ἀκόμα καί γιά τόν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, μᾶς ἔλεγε ὅτι δέν εἶναι οὔτε στήν Αἴγυπτο οὔτε ἐκεῖ πού τόν ψάχνουν, ἀλλά εἶναι ἐδῶ στήν Ἑλλάδα κοντά στό ἀρχαῖο Δίον καί συγκεκριμένα στήν Κατερίνη στήν “Κονταριώτισσα”, δίπλα σ᾽ ἕνα παλιό ἐκκλησάκι τῆς Παναγίας»

[ἀπὸ τὸ βιβλίο “Ὁ Ὅσιος Πορφύριος (Μαρτυρίες – Διηγήσεις – Νουθεσίες)” ἐκδ. «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη», 2018]



ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΩΣ ΝΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΘΕΙ Η “ΜΕΓΑΛΗ” ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΕΩΣ (Σαρ. Καργάκος) «Ἀπόλυτα πεπεισμένος ὅτι στὴν Ἀμφίπολη “κρύβεται” ἕνας ἑλληνικὸς θησαυρὸς ἀνεκτίμητης ἀξίας γιὰ τὸν ἑλληνισμό».

μφίπολη: Ὁ Σ. Καργάκος γι τν τάφο κα τν Μέγα λέξανδρο

 .                 Ὁ Σαράντος Καργάκος  ἐξηγεῖ γιατί εἶναι ἀπόλυτα πεπεισμένος ὅτι στὴν Ἀμφίπολη «κρύβεται» ἕνας ἑλληνικὸς θησαυρὸς ἀνεκτίμητης ἀξίας γιὰ τὸν ἑλληνισμό.
.                 Γιὰ τὴν δυσεξιχνίαστη προσωπικότητα τῆς Ὀλυμπιάδας μητέρας τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου ποὺ δὲν θὰ ἄφηνε τὸ λείψανο τοῦ παιδιοῦ της στὰ χέρια τοῦ Πτολεμαίου μίλησε ὁ ἱστορικὸς καὶ συγγραφέας Σαράντος Καργάκος στὸ Νewsbomb.
.                 «Τὸν “ἀήττητο παίδα’” ποὺ δὲν χάρηκε, θὰ ἔκανε τὰ πάντα νὰ τὸν φέρει στὴν Μακεδονία» τονίζει χαρακτηριστικὰ καὶ συνεχίζει: «Ἡ Ὀλυμπιάδα ἦταν γυναίκα σκληρή, ποὺ τὴν ἔτρεμε ὁ Φίλιππος, τὴν ἔτρεμε ὁ Ἀλέξανδρος. Πιστεύετε ὅτι αὐτὴ ἡ γυναίκα δὲν θὰ ἔβρισκε τρόπο νὰ φέρει τὸν Ἀλέξανδρο στὴν Μακεδονία μὲ τόσες ἀνταλλαγὲς ποῦ γινόταν ἐκείνη τὴν ἐποχή;»
.                 Στὴ συνέντευξη ποὺ παραχώρησε στὴ Μαρία Γιαχνάκη ὁ κ. Καργάκος ἀναφέρεται ἀκόμη καὶ στὸ ὅτι καὶ ἂν δὲν εἶναι τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, ὁ τάφος θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι τοῦ Φιλίππου ἢ μία νεκρόπολη.
.                 Παράλληλα, ἀφήνει αἰχμὲς γιὰ ὅσους καπηλεύονται εἴτε τὶς συνθῆκες, εἴτε τὰ εὐρήματα, ἐνῶ ἐπιτίθεται σθεναρὰ σὲ ὅσους σχολιάζουν κακόψυχα, ὅπως λέει χαρακτηριστικά, τὶς ἀπόψεις ἱστορικῶν γιὰ τὸ θέμα ποὺ ἔχουν μελετήσει ἀλλὰ καὶ συγγράψει στὸ παρελθόν.
.                 Κάνει ἔκκληση νὰ μὴν τὰ περιμένουμε ὅλα ἀπὸ τὸ κράτος ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἐπιτήρηση καὶ φύλαξη τοῦ μνημείου ἀλλὰ νὰ βρεθοῦν Ἕλληνες χορηγοὶ ὥστε νὰ βοηθήσουν σὲ αὐτὸ τὸ ἔργο ποὺ θὰ φτάσει τὴν Ἑλλάδα ψηλὰ ὅσο καὶ οἱ ἄλλες ἀνασκαφές. Καὶ καλεῖ ὅλους τοὺς Ἕλληνες νὰ εἴμαστε ὑπερήφανοι γιὰ τὴν καταγωγή μας καὶ νὰ τὴν ὑπερασπιζόμαστε καθημερινά, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τοῦ πλανήτη.

 ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

, ,



Γιατί πιστεύω π
ς στν μφίπολη εναι τάφος
Μεγάλου λέξανδρου

.             Τὴν βεβαιότητά του ὅτι στὴν Ἀμφίπολη βρίσκεται ὁ θρυλικὸς τάφος τοῦ Μεγάλου Ἀλέξανδρου ἐξέφρασε γιὰ ἀκόμη μία φορὰ ὁ ἱστορικὸς καὶ συγγραφέας Σαράντος Καργάκος, μιλώντας στὴν τηλεόραση τοῦ Alpha. Ὁ ἴδιος ἀντέκρουσε τὶς ἀπόψεις ἀρχαιολόγων ποὺ ἀποκλείουν τὸ ἐνδεχόμενο. «Τὸ μνημεῖο δείχνει ὅτι πρόκειται γιὰ τάφο ἐπιφανέστατου ἀνδρός. Ποιός ὑπῆρξε ἐπιφανέστερος τοῦ Ἀλεξάνδρου;», εἶπε χαρακτηριστικά. «Ἡ Ὀλυμπιάδα δὲν θὰ ἄφηνε τὸ λείψανο τοῦ γιοῦ της. Ἑδραιώνεται ἡ πεποίθησή μου, ὅτι τὸ προαίσθημά μου εἶναι ἀληθινό», ἀνέφερε χαρακτηριστικὰ καὶ προσέθεσε: «Τὸ γεγονὸς ὅτι δὲν πῆγε στὴ Βαβυλώνα ὅπου τὸ λείψανο τοῦ Ἀλεξάνδρου ἔμεινε δύο χρόνια ἐκεῖ οὔτε παρακολούθησε τὴ μεταφορά του ἀπὸ τὴν Ἀλεξάνδρεια στὴ Βαβυλώνα μὲ κάνει νὰ πιστεύω ὅτι μὲ τρόπο μυστικὸ ἡ γυναίκα αὐτή, ποὺ κυριάρχησε στὴ Μακεδονία μέχρι τὸ 316, μπορεῖ νὰ μετέφερε τὸ λείψανο τοῦ γιοῦ της στὴ Μακεδονία».
.             Στὸ τρίτομο ἔργο τοῦ “Μέγας Ἀλέξανδρος: Ὁ Ἄνθρωπος Φαινόμενο”, τόμος γ΄σσ. 205-206, 214, ὁ ἱστορικὸς καὶ συγγραφέας τεκμηριώνει ἄλλωστε τὴν ἄποψή του.

ΠΗΓΗ: news247

Γράφει στὸ βιβλίο του ὁ Σαράντος Καργάκος

.               «…Τό σῶμα του ταριχεύθηκε καί τοποθετήθηκε σέ χρυσῆ λάρνακα. Τό 321 π.Χ. ὁ Πτολεμαῖος ὁ Λάγου μετέφερε τή λάρνακα στήν Ἀλεξάνδρεια καί τήν τοποθέτησε σέ μεγαλοπρεπές τέμενος. Ἔκτοτε ὁ τάφος τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀναζητεῖται μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Ἐνδέχεται ὅμως, ἀντί τῆς Αἰγύπτου, νά βρεθεῖ κάποτε στήν Μακεδονία.
.             Ἡ εἰκασία μου αὐτή ἑδράζεται στήν ἀκόλουθη σκέψη: ἡ Ὀλυμπιάς θά ἔκανε τά ἀδύνατα δυνατά γιά νά φέρει τά λείψανα τοῦ γυιοῦ της στήν Μακεδονία καί νά τά κάνει ἱερό ἔμβλημα τῆς δικῆς της ἐξουσίας. Ἡ περιοχή τῆς Ἀμφιπόλεως εἶναι ἡ πιό πιθανή. Ἴσως καί ὁ Λέων πού ἔχει στηθεῖ ἐκεῖ (πού ἀσφαλῶς δέν ἦταν τρόπαιο τῆς νίκης τῶν Σπαρτιατῶν ἐπί τῶν Ἀθηναίων, στήν μάχη τῆς Ἀμφιπόλεως, 422 π.Χ.) νά ἦταν τό ἐπιστέγασμα τοῦ τύμβου, ἐντός τοῦ ὁποίου εἶχε ταφεῖ ἡ σορός τοῦ Ἀλεξάνδρου.
.               Ἄν ἡ σορός εἶχε μείνει στήν Αἴγυπτο -φυσικά σέ ἀνάλογο μνημεῖο- θά εἴχαμε τήν περιγραφή τοῦ χώρου καί τοῦ μνημείου ἀπό κάποιον Ἀλεξανδρινό συγγραφέα. Οἱ ἀναφερόμενες ἐπισκέψεις ἐπιφανῶν Ρωμαίων στό ὑποτιθέμενο λείψανο τοῦ Ἀλεξάνδρου πιθανῶς νά ἦταν σέ κάποιο ὑποκατάστατό του…
.                     Ὁ Λέων τῆς Ἀμφιπόλεως, πού ἔχει κοινά τεχνοτροπικά στοιχεῖα μέ τόν Λέοντα τῆς Χαιρωνείας, καί τόν ὁποῖο βρῆκαν Γάλλοι στρατιωτικοί μηχανικοί κατά τὸν Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο, δέν εἶναι αὐτοτελές μνημεῖο. Οἱ πέριξ αὐτοῦ διασκορπισμένοι καί καλά πελεκημένοι λίθοι δείχνουν πώς ἦταν ἡ κορωνίς ἑνός γιγάντιου ταφικοῦ μνημείου, ἀντάξιου τοῦ μεγάλου στρατηλάτη. Πιθανῶς ἐκεῖ».

, ,



Τὰ μυστικὰ τοῦ…τάφου καὶ ἡ Κοκκινοσκουφίτσα

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

.           Ποιά εἶναι, λοιπόν, τὰ μυστικὰ τοῦ… τάφου, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὴν Πηνελόπη Δέλτα; Τί θὰ μᾶς προσφέρει ἡ γενναιόδωρη καὶ εὐφορότατη γῆ τῆς Ἀμφιπόλεως, «αἱ Ἀθῆναι τῆς Μακεδονίας», ὅπως προσφυῶς ὀνομάστηκαν κατὰ τὴν ἀρχαιότητα;
.           Ὀλίγα γλωσσοϊστορικά. Πρὸ τῆς ἀθηναϊκῆς κυριαρχίας (437π.Χ.) ἡ πόλη ὀνομαζόταν Ἐννέα Ὁδοί. (Νὰ μᾶς ἐξηγήσουν οἱ Σκοπιανοὶ ἀπατεῶνες καὶ σφετεριστὲς πῶς εἶναι δυνατόν, οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες, νὰ βαφτίζουν τὶς πόλεις τους μὲ ἑλληνικὰ ὀνόματα). Οἱ Ἀθηναῖοι τὴν μετονόμασαν σὲ Ἀμφίπολη, διότι ἔκειτο μεταξὺ θάλασσας καὶ ποταμοῦ. Τοῦ Αἰγαίου καὶ τοῦ Στρυμόνα. Τὸ 424 π.Χ. τὴν κατέλαβαν οἱ Σπαρτιάτες. Γιὰ τὴν ἀπώλειά της, τὴν ὁποία θρήνησαν οἱ Ἀθηναῖοι, τιμωρήθηκε μὲ ἐξορία ὁ Θουκυδίδης. Μάλιστα τὰ πρῶτα ἔτη τῆς ἐξορίας του τὰ πέρασε στὴν Ἀμφίπολη, συγγράφων τὸ ἀριστούργημά του. Τὸ 357 π.Χ., ὁ Φίλιππος κατέστησε ἐκ νέου τὴν Ἀμφίπολη μακεδονικὴ πόλη. (Χωρὶς νὰ ἀλλάξει τὸ ὄνομα ἢ νὰ ἐπαναφέρει τὸ ἀρχαῖο, ἐμφύλιες διαμάχες ἦταν ἐξ ἄλλου). Ἀπὸ τὴν Ἀμφίπολη ὅρμησε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος πρὸς κατάκτηση τοῦ κόσμου καὶ σ’ αὐτὴν ἐγκαθίδρυσε τὴν ἕδρα του ὁ Ρωμαῖος στρατηγὸς Αἰμίλιος Παῦλος καὶ τὴν ἔθεσε πρωτεύουσα τοῦ μακεδονικοῦ θέματος. Ὅπως δὲ συνέβη μὲ πολλὲς κατείδωλες πόλεις τοῦ ἀρχαίου κόσμου, μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, ξεθωριάζουν τὰ χνάρια της, διότι «βγήκαμ’ ἐμεῖς ἑλληνικὸς καινούργιος κόσμος, μέγας» (Καβάφης), ἡ χριστιανικὴ οἰκουμένη. Καὶ τώρα, παραπέμποντας καὶ πάλι στὸν ἀλεξανδρινό, «ἀπ’ τὴν θαυμάσια πανελλήνιαν ἐκστρατεία/τὴν νικηφόρα τὴν περίλαμπρη/τὴν περιλάλητη, τὴν δοξασμένη/ὡς ἄλλη δὲν δοξάσθηκε καμμιὰ/τὴν ἀπαράμιλλη» (στὰ 200 π.Χ.) ἀναμένουμε «νὰ βγεῖ» ὁ Μέγας τῆς ἱστορίας στρατηλάτης, Ἀλέξανδρος ὁ Μακεδών.
.           Μακάρι καὶ θὰ καμαρώσουμε κι ἂς εἶναι καὶ ὁ υἱός του καὶ ἡ ἐκπάγλου καλλονῆς Ρωξάνη. (Ἡ Ρωξάνη, κόρη τοῦ ἡγεμόνα τῆς Βακτριανῆς Ὀξυάρτου, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀλεξάνδρου, ἀκολούθησε τὸν Ἀντίπατρο στὴν Μακεδονία. Ὅταν καὶ αὐτὸς πέθανε, κατέφυγε στὴν προστασία τῆς Ὀλυμπιάδας μαζὶ μὲ τὸν γιό της καὶ νόμιμο διάδοχο, Ἀλέξανδρο τὸν Δ´. Δὲν ἀπέφυγε τελικά, καὶ αὐτὴ καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, τὴν δολοφονικὴ χείρα τοῦ Κασσάνδρου, τὸ 311 π.Χ.).
.           Αὐθόρμητα ὅμως αὐτὲς τὶς ἡμέρες τῆς… ἀλεξανδρολογνείας, ἦλθαν στὸ νοῦ μου καὶ οἱ… ἀλεξανδρομάστιγες τῶν σχολικῶν βιβλίων καὶ ἡ ὑποκρισία τοῦ «ἐπισήμου» κράτους. (Ἡ μεγαλειώδης παρουσία τοῦ Ἀλεξάνδρου δίχασε ἀκόμη καὶ τοὺς λογοτέχνες. Οἱ ὑμνητές του ὀνομάστηκαν ἀλεξανδροκόλακες, οἱ ἐπικριτές του, ἀλεξανδρομάστιγες). Στὶς 18.4.2008 εἶχα δημοσιεύσει κείμενο μὲ τίτλο «ἡ Κοκκινοσκουφίτσα, ὁ Καραγκιόζης καὶ ὁ… Μέγας Ἀλέξανδρος». Ἀποσπῶ ἕνα τμῆμα τοῦ τότε ἄρθρου, διότι τίποτε δὲν ἔγινε στὸ μεσολαβῆσαν διάστημα. Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας εἶναι τὸ «βαθὺ κράτος», τίποτε δὲν διαπερνᾶ τοὺς συμπαγεῖς, νεοταξικοὺς τοίχους του.

krufodagkaniarhdes.                 {«Μπαίνω, μετὰ τὴν προσευχὴ στὴν αὐλή, μὲς στὴν τάξη. Τὸ πρῶτο δίωρο «Γλώσσα». Ἀπέναντί μου, δίπλα μου, παιδιὰ τῆς ἕκτης δημοτικοῦ. Ἡ ἐρώτηση κοινότοπη μέν, ἀλλὰ συμμαζεύει τὶς σκέψεις παιδιῶν καὶ δασκάλου: «Ποῦ εἴμαστε παιδιά;» «Στὸ τετράδιο ἐργασιῶν, σελίδα 39, κύριε» (β΄ τεῦχος). Πρὶν ἀνοίξουμε τὰ βιβλία Γλώσσας– περιοδικὰ ποικίλης ὕλης, πετάγεται ἕνας μαθητής μου. «Εἴδατε, κύριε, τὶς εἰκόνες. Ἔβαλαν τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, μαζὶ μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα καὶ τὸν Καραγκιόζη». Γνώριζα τὴν ἀθλιότητα, ἀλλὰ τὴν εἶχα ξεχάσει. Παρακολουθῶ τὶς ἀντιδράσεις τῶν παιδιῶν. Γελοῦν, εἰρωνεύονται, διαμαρτύρονται καὶ στὸ τέλος ἀγανακτοῦν. Δὲν ἐκμαιεύω σχόλιά τους, αὐθόρμητα, ἀπὸ καρδίας, λένε τὰ Ἑλληνάκιά μου: «Δὲν ντρέπονται, τί δουλειὰ ἔχει ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος, μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα»; «Καραγκιόζη λέμε τὸν ἀνόητο, ὅταν θέλουμε νὰ κοροϊδέψουμε κάποιον, ποῦ κολλᾶ ὁ Μ. Ἀλέξανδρος»; Διαβάζουμε τὴν ἄσκηση. (Ἂν καὶ εἶμαι «ἔξω φρονῶν» – ἔξω φρενῶν- ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Μακρυγιάννης, αὐτολογοκρίνομαι πρὸς τὸ παρόν, ἂς μιλήσουν οἱ μαθητές).
.           Προτείνει, λοιπόν, ἡ ἄσκηση: «Ἕνας σεναριογράφος στέρεψε ἀπὸ ἰδέες καὶ ζητάει τὴ βοήθειά σας! Ἔχει βρεῖ ποιοὶ ἥρωες θὰ πρωταγωνιστήσουν στὴν φανταστικὴ περιπέτεια ποὺ θέλει νὰ γράψει καὶ χρειάζεται τὴ δική σας ἔμπνευση γιὰ νὰ ξεκινήσει τὴν ἱστορία». Ἀφοῦ παραθέτει τοὺς «ἥρωες», γράφει τὸ σχολικὸ βιβλίο: «Γράψτε τώρα τὴν ἱστορία καὶ τὴν περιπέτεια αὐτῆς τῆς παράξενης συντροφιᾶς, ἀφοῦ παρουσιάσετε τὸν καθέναν ἀπὸ τοὺς ἥρωες». Τελειώνει ἡ ἀνάγνωση τῆς ἄσκησης καὶ κάτω ἀπὸ τὴν «ἡρωικὴ» σύνθεση, χάσκει ὁ χῶρος ὅπου οἱ μαθητὲς θὰ γράψουν τὴν δική τους «ἔμπνευση». Κατόπιν διαλόγου μὲ τὰ παιδιὰ κὰ ἀνάλυσης τῆς ρυπαρογραφίας τοῦ στερημένου ἀπὸ ἰδέες σεναριογράφου – συγγραφέα τοῦ βιβλίου, καταλήξαμε ὁμοφώνως καὶ γράψαμε τὴν ἑξῆς «φανταστικὴ» (κυριολεκτικὰ) ἀπάντηση: «Εἶναι ἀπαράδεκτο καὶ ὑποτιμητικὸ γιὰ τὴν ἱστορία μας καὶ γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, νὰ τὸν βάζουν δίπλα καὶ νὰ τὸν συγκρίνουν μὲ πρωταγωνιστὲς παραμυθιῶν ἢ μὲ τὸν Καραγκιόζη». Ὅλα τὰ ἔγραψαν καὶ τὰ σκέφτηκαν οἱ μαθητές. Κάποια παιδιὰ μίλησαν γιὰ προδότες, ἄλλο παιδὶ ρώτησε, τὸ «γιατί ἐπιτρέπει τὸ ὑπουργεῖο νὰ περνοῦν στὰ βιβλία τέτοιες χαζομάρες», ἡ πιὸ δύσκολη ἐρώτηση ἦταν «γιατί τὸ κάνουν αὐτό, ἀφοῦ καὶ ἐμᾶς τὰ παιδιὰ μᾶς φαίνεται γελοῖο». (Τί δράμα, τί ντροπὴ εἶναι αὐτή. Νὰ ἀπολογούμαστε οἱ δάσκαλοι γιὰ τὶς ἀθλιότητες ποὺ πέρασε στὰ βιβλία ἡ νεοταξικὴ λέρα). Ἔχω πάνω στὴν ἕδρα μου συνεχῶς τὸ «Εὐαγγέλιο» καὶ τὸν «Μακρυγιάννη». «Ὅταν θολώνει ὁ νοῦς, ὅταν μὲ βρίσκει τὸ κακὸ» (Ἐλύτης), μνημονεύω τὸν στρατηγὸ ἢ διαβάζω τὸν λόγο τοῦ  Κυρίου. Παρηγοριὰ καὶ καταφύγιο. Τὴν ρήση τοῦ Πατροκοσμὰ  «ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζεται», ἔτσι τὴν κατανοῶ.  Τούτη ἡ χώρα ἀναστήθηκε χάρις στὸ αἷμα τῶν ἡρώων, εἶναι μία πατρίδα «ποὺ θράφηκε καὶ θρέφεται μὲ τὴν ἀμβροσία καὶ μὲ τὸ πρόσφορο, καὶ ποὺ ἤπιε καὶ πίνει τὸ νέκταρ καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸ δισκοπότηρο τῆς Ὀρθοδοξίας». (Κόντογλου, «Εὐλογημένο καταφύγιο», σέλ. 145). Ἀνοίγω τὰ «Ἀπομνημονεύματα», διαβάζω καὶ ἀγαλλιῶ: «Ὅλοι οἱ προκομμένοι ἄντρες τῶν παλαιῶν Ἑλλήνων, οἱ γοναῖγοι ὅλης της ἀνθρωπότης, ὁ Λυκοῦργος, ὁ Πλάτων… καὶ οἱ ἐπίλοιποι πατέρες γενικῶς τῆς ἀνθρωπότης κοπίαζαν, βασανίζονταν νύχτα καὶ ἡμέρα μ’ ἀρετή, μὲ ‘λικρίνειαν… Αὐτεῖνοι δὲν τήραγαν νὰ θησαυρίσουνε μάταια καὶ προσωρινά, τήραγαν νὰ φωτίσουν τὸν κόσμο μὲ φῶτα παντοτινά… Ἕντυναν τοὺς ἀνθρώπους ἀρετή, τοὺς γύμνωναν ἀπὸ τὴν κακὴν διαγωγή…». Διάβασα στὰ παιδιά μου ὅλο τὸ ἀπόσπασμα. Τελείωσα μὲ τὴ φράση, «τέτοι’  ἀρετὴ ἔχουν, τέτοια φῶτα μᾶς δίνουν», τὴν ὁποία ἀναφέρει ὁ στρατηγὸς γιὰ τοὺς «Εὐρωπαίγους». Λέω στοὺς μαθητές. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος καὶ οἱ ἐπίλοιποι γοναῖγοι μας, φώτισαν μὲ τὴν ἀρετὴ τοὺς ὅλον τὸν κόσμο. Σήμερα ὑπάρχουν κάποια πνευματικὰ ἀπολειφάδια, τὸ νεοταξικὸ κηφηναριὸ ποὺ οἱ «ἀναθεματισμένοι τῆς πατρίδας πολιτικοί μας», τοὺς ἔβαλαν δασκάλους καὶ παιδαγωγοὺς τῆς νεότητας. Γι’ αὐτὸ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος μὲ τὴν Κοκκινοσκουφίτσα.  Εξηγώ τοῦ μαθητῆ ποὺ μὲ ρώτησε τὸ ἀμείλικτο «γιατί». Γιατί θέλουν νὰ «χάσωμεν καὶ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν θρησκείαν μας», χωρὶς αὐτὰ τὰ δύο πολυτίμητα τζιβαϊρικά, καταντοῦμε κοιλιές, σάρκες ποὺ θὰ ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ τὴν τηλεόραση καὶ τὸ ψυγεῖο. Θὰ βλέπουμε τί θὰ φᾶμε καὶ θὰ τρῶμε ὅ,τι βλέπουμε. Ἀνοίγω τὸ Εὐαγγέλιο, στὴν πρὸς Τιμόθεον Ἃ΄ ἐπιστολή. Διαβάζω: «…παραδιατριβαὶ διεφθαρμένων ἀνθρώπων τὸν νοῦν καὶ ἀποστερημένων τῆς ἀληθείας, νομιζόντων πορισμὸν εἶναι τὴν εὐσέβειαν, ἀφίστασο ἀπὸ τῶν τοιούτων». Δηλαδή, πρόσεχε ἀπὸ τὶς παράλογες καὶ μάταιες ἀσχολίες ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν διεφθαρμένο καὶ χαλασμένο τὸ νοῦ τους καὶ ἔχουν στερηθεῖ τελείως τὴν ἀλήθεια. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι νομίζουν ὅτι ἡ εὐσέβεια εἶναι πηγὴ αἰσχρῆς ἐκμετάλλευσης καὶ ὑλικοῦ πλουτισμοῦ. Μεῖνε μακριὰ ἀπὸ τέτοιους ἀνθρώπους (στ 5).

.           Στὸ α´ τεῦχος τῶν δῆθεν βιβλίων γλώσσας, αὐτοὶ οἱ «χαλασμένοι» ἄνθρωποι, μᾶς βάζουν νὰ διδάξουμε «συνταγὲς μαγειρικῆς», στὸ β´ τεῦχος «ὁδηγίες χρήσης, καφετιέρας», στὸ γ´ τεῦχος «Μέγα Ἀλέξανδρο καὶ Κοκκινοσκουφίτσα», σ’ ὅλα τὰ βιβλία ὁ μολυσμός, ἡ βρωμιά, νὰ χάσουν τὰ παιδιά μας τὸ σέβας στὴ γλώσσα, στὴν πίστη, στὴν ἱστορία, στὴν πατρίδα μας, νὰ βυθιστοῦν «εἰς ὄλεθρον καὶ ἀπώλειαν». Καὶ ὅλα αὐτὰ σὲ σχολικὰ βιβλία, σὲ βιβλία, ποὺ οἱ «ἐξωραϊστὲς τοῦ τίποτα», μᾶς τὰ πλασάρουν (γιατί περὶ πλασιὲ πρόκειται) γιὰ βιβλία γλώσσας τοῦ δημοτικοῦ. Ἔλεγε ἕνας παλιὸς δάσκαλος, «βιβλίο θὰ πεῖ κυκλοφορία σκέψεως μέσα σ’ ἕνα λαό, θὰ πεῖ αἱματοφόρο ἀγγεῖο ποὺ διοχετεύει τὴν πνευματικὴν τροφήν, ποὺ πάει νὰ ζωογονήσει καὶ τὸ τελευταῖο κύτταρο τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ νὰ τὸ ἐμποδίσει νὰ πέσει στὸν ὕπνο τὸν πνευματικό». (Α. Δελμοῦζος, «Μελέτες καὶ πάρεργα», σέλ. 26). Οἱ μαθητὲς ἐντόπισαν καὶ στηλίτευσαν τὸν ἀνθελληνικὸ λεκὲ καὶ τοὺς λακέδες ποὺ τὸν διακινοῦν. Ἀπομένει στοὺς γονεῖς νὰ κατανοήσουν ὅτι «τούτην τὴν πατρίδα τὴν ἔχομεν ὅλοι μαζὶ» καὶ ὄχι μόνο οἱ ἀκροβολισμένοι σὲ ζωτικοὺς ἁρμοὺς τῆς Ἐκπαίδευσης, Γραικύλοι τῆς σήμερον»}.

, ,




.             Βέβαιος ὅτι ὁ τάφος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου βρίσκεται στὴν Ἀρχαία Ἀμφίπολη, ἐμφανίστηκε γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁ ἱστορικὸς Σαράντος Καργάκος. «Ἐὰν βρεθεῖ τάφος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, αὐτὸς θὰ εἶναι στὴ Μακεδονία καὶ ἡ Ἀρχαία Ἀμφίπολη συγκεντρώνει μεγάλες πιθανότητες»
.             Μιλώντας στὸ Πρωινὸ ΑΝΤ1 ὁ διαπρεπὴς ἱστορικὸς εὐχήθηκε οἱ τάφοι νὰ εἶναι ἀσύλητοι, πράγμα, ὅπως ἐκτίμησε, δύσκολο, δεδομένου ὅτι τὰ κεφάλια τῶν Σφιγγῶν ποὺ βρίσκονται στὴν εἴσοδο, ἀλλὰ καὶ ἡ προχειροκατασκευασμένη εἴσοδος τοῦ τάφου μαρτυροῦν ὅτι οἱ ἀρχαιολόγοι «ἦρθαν δεύτεροι».
.             Ἐρωτηθεὶς γιὰ τὸ ποιὸς ἢ ποιοὶ πιστεύει ὅτι εἶναι θαμμένοι στὸ μνημεῖο, ὅπου βρίσκονται τρεῖς ταφικοὶ θάλαμοι, ὁ κ. Καργάκος ἐκτιμᾶ ὅτι δύσκολα ἕνα τέτοιο μνημεῖο νὰ φτιάχτηκε γιὰ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, τὴ Ρωξάνη καὶ τὴν Ὀλυμπιάδα, δεδομένου τοῦ ἄσχημου τέλους ποὺ εἶχαν καὶ οἱ τρεῖς.
.             Ὁ κ. Καργάκος θεωρεῖ βέβαιο ὅτι τὸ μνημεῖο ἀνεγέρθη γιὰ ἄνδρα, ἐξ αἰτίας κυρίως τοῦ Λέοντα, ἀφοῦ, ὅπως ἐξήγησε, οἱ λέοντες εἶναι δηλωτικὸ ἀνδρικῶν μνημείων.
.             Λίγες ἡμέρες πρὶν ὁ ἱστορικὸς εἶχε ἀπαντήσει σὲ ὅσους ἀμφισβητοῦν τὴν ἄποψή του, ὅτι τάφος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου βρίσκεται στὴ Μακεδονία, μέσῳ τοῦ ἱστότοπου filonoi.

Δεῖτε τὶς ἐπίμαχες δηλώσεις τοῦ Σαράντου Καργάκου στὸν ANT, στὶς 12 Αὐγούστου:

.             Ἐπειδὴ διαστρεβλώνονται ἀπὸ κακοήθεις οἱ δηλώσεις μου, σὲ διάφορους σταθμούς, σχετικὰ μὲ τὸ ἐνδεχόμενο εὑρέσεως τοῦ τάφου τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στὴν Ἀμφίπολη, παραπέμπουμε τὸ τί ἀκριβῶς γράφουμε στὸ 3τομο ἔργο μας «Μέγας Ἀλέξανδρος: Ὁ Ἄνθρωπος Φαινόμενο»  τόμ. γ´ σσ. 205-206, 214.

.             «…Τὸ σῶμα του ταριχεύθηκε καὶ τοποθετήθηκε σὲ χρυσὴ λάρνακα. Τὸ 321 π.Χ. ὁ Πτολεμαῖος ὁ Λάγου μετέφερε τὴ λάρνακα στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ τὴν τοποθέτησε σὲ μεγαλοπρεπὲς τέμενος. Ἔκτοτε ὁ τάφος τοῦ Ἀλεξάνδρου ἀναζητεῖται μέχρι τῶν ἡμερῶν μας. Ἐνδέχεται ὅμως, ἀντὶ τῆς Αἰγύπτου, νὰ βρεθεῖ κάποτε στὴν Μακεδονία.
.             Ἡ εἰκασία μου αὐτὴ ἑδράζεται στὴν ἀκόλουθη σκέψη: ἡ Ὀλυμπιὰς θὰ ἔκανε τὰ ἀδύνατα δυνατὰ γιὰ νὰ φέρει τὰ λείψανα τοῦ γυιοῦ της στὴν Μακεδονία καὶ νὰ τὰ κάνει ἱερὸ ἔμβλημα τῆς δικῆς της ἐξουσίας. Ἡ περιοχὴ τῆς Ἀμφιπόλεως εἶναι ἡ πιὸ πιθανή. Ἴσως καὶ ὁ Λέων ποὺ ἔχει στηθεῖ ἐκεῖ (ποὺ ἀσφαλῶς δὲν ἦταν τρόπαιο τῆς νίκης τῶν Σπαρτιατῶν ἐπὶ τῶν Ἀθηναίων, στὴν μάχη τῆς Ἀμφιπόλεως, 422 π.Χ.) νὰ ἦταν τὸ ἐπιστέγασμα τοῦ τύμβου, ἐντός τοῦ ὁποίου εἶχε ταφεῖ ἡ σορὸς τοῦ Ἀλεξάνδρου.
.             Ἂν ἡ σορὸς εἶχε μείνει στὴν Αἴγυπτο -φυσικὰ σὲ ἀνάλογο μνημεῖο- θὰ εἴχαμε τὴν περιγραφὴ τοῦ χώρου καὶ τοῦ μνημείου ἀπὸ κάποιον Ἀλεξανδρινὸ συγγραφέα.
.             Οἱ ἀναφερόμενες ἐπισκέψεις ἐπιφανῶν Ρωμαίων στὸ ὑποτιθέμενο λείψανο τοῦ Ἀλεξάνδρου πιθανῶς νὰ ἦταν σὲ κάποιο ὑποκατάστατό του…
.             Ὁ Λέων τῆς Ἀμφιπόλεως, ποὺ ἔχει κοινὰ τεχνοτροπικὰ στοιχεῖα μὲ τὸν Λέοντα τῆς Χαιρωνείας, καὶ τὸν ὁποῖο βρῆκαν Γάλλοι στρατιωτικοὶ μηχανικοὶ κατὰ τὸν Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο, δὲν εἶναι αὐτοτελὲς μνημεῖο. Οἱ πέριξ αὐτοῦ διασκορπισμένοι καὶ καλὰ πελεκημένοι λίθοι δείχνουν πὼς ἦταν ἡ κορωνὶς ἑνὸς γιγάντιου ταφικοῦ μνημείου, ἀντάξιου τοῦ μεγάλου στρατηλάτη. Πιθανῶς ἐκεῖ.»


ΠΗΓΗ: news247



, ,



.           Τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ τάφος τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου εἶναι στὴν Ἀρχαία Ἀμφίπολη ἐξέφρασε ὁ ἱστορικὸς συγγραφέας Σαράντος Καργάκος, μιλώντας σὲ πρωινὴ ενημερωτική εκπομπή.
.         Τὴν ἴδια ὥρα, τὰ νεώτερα στοιχεῖα τῆς ἀνασκαφῆς ἀναφέρουν ὅτι κάθε χωμάτινο ἐπίπεδο, κάθε εἴκοσι ἑκατοστά, φέρνει καὶ νέα δεδομένα.

ΠΗΓΗ: crashonline.gr

, ,



Λογοκρισία γιὰ τὸν Μ. Ἀλέξανδρο

Κωνσταντῖνος Χολέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»,  20.10.2013

.              Ἀπὸ τὸ μαχητικὸ ἱστολόγιο history-of-macedonia.com. πληροφορηθήκαμε ὅτι ὁ ΟΗΕ ἀναγκάστηκε νὰ λογοκρίνει ἐπίσημο δημοσίευμά του στὸ διαδίκτυο ἐπειδὴ ἐνοχλήθηκαν οἱ Σκοπιανοί. Συγκεκριμένα στὶς 27/9/2013 ὁ Ὀργανισμὸς Ἡνωμένων Ἐθνῶν ἀνήρτησε σὲ ἐπίσημη ἰστοσελίδα περίληψη τῆς ὁμιλίας τοῦ πρωθυπουργοῦ τῆς ΠΓΔΜ Νίκολας Γκρούεφσκι στὴ Γενικὴ Συνέλευση τοῦ Ὀργανισμοῦ. Τὸ ἄρθρο κατέληγε στὸ τέλος μὲ τὴν ἀκόλουθη ἐπισήμανση: «Ἡ Ἑλλάδα χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομα Μακεδονία γιὰ τὴ δεύτερη σὲ μέγεθος περιφέρειά της, ἡ ὁποία κατὰ τὴν ἀρχαιότητα εἶχε κατοίκους ἑλληνικῆς ἐθνικότητος καὶ τῶν ὁποίων τὸ πιὸ διάσημο μέλος ἦταν ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος». Φαίνεται ὅτι αὐτὸ τὸ σχόλιο ἐνόχλησε βαρύτατα τοὺς Σκοπιανούς, οἱ ὁποῖοι διαμαρτυρήθηκαν καὶ ὁ ΟΗΕ ἀφαίρεσε τὴν τελευταία φράση ἀπὸ τὸ κείμενο.
.              Ἔτσι ἡ ἑλληνικότητα τῆς ἀρχαίας Μακεδονίας, ἂν καὶ ἀρχικὰ προβλήθηκε ἀπὸ κάποιον ὑπάλληλο τοῦ ΟΗΕ ποὺ γνωρίζει Ἱστορία, τελικὰ ἔπεσε θύμα τοῦ σκοπιανοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ ψευδομακεδονισμοῦ. Τὸ ἐρώτημα ποὺ μὲ ἀπασχολεῖ εἶναι γιατί ὁ ΟΗΕ ὑποκύπτει τόσο εὔκολα στὶς ἀπαιτήσεις ἑνὸς κρατιδίου, τὸ ὁποῖο οὔτε κἂν τὸ συνταγματικό του ὄνομα δὲν κατόρθωσε μέχρι τώρα νὰ ἐπιβάλει σὲ ὁποιονδήποτε διεθνῆ ὀργανισμό.
.              Δύο εἶναι οἱ ἐξηγήσεις ποὺ δίνω. Πρῶτον, ἡ συστηματικὴ καὶ μεθοδικὴ προσπάθεια τῶν γειτόνων μας νὰ οἰκειοποιηθοῦν ὁτιδήποτε ἀρχαιοελληνικό, ἑλληνιστικὸ καὶ βυζαντινὸ στοιχεῖο τοὺς συμφέρει. Δεύτερον, ἡ δική μας ὑποχώρηση ἀπὸ τὴν ἀρχική μας θέση γιὰ τὸ ὄνομα. Ξεκινήσαμε μὲ τὴν πανελλήνια ἀπόφαση νὰ μὴν παραχωρήσουμε τὸ ἱερὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ ψυχή μας, ὅπως δήλωσαν ὁ Ἐλύτης, ὁ Ἀνδρόνικος καὶ ἄλλοι διανοητές. Κάναμε μία ὑποχώρηση καλῆς πίστεως ἀποδεχόμενοι τὴ σύνθετη ὀνομασία. Προσωπικὰ διαφώνησα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ αὐτὴ τὴν ὑποχώρηση, ἀλλὰ κατανοῶ σὲ ἕναν βαθμὸ τοὺς ὑποστηρικτές της. Κολύμπησαν σὲ θολὰ νερά, ἐλπίζοντας ὅτι τὰ Σκόπια θὰ ὑποχωρήσουν καὶ θὰ βρεθεῖ κάποια λύση. Ἀποτέλεσμα μηδέν. Τὰ Σκόπια ἀποθρασύνθηκαν ἀπὸ τὴν παραχώρησή μας. Δὲν ὑποχωροῦν οὔτε χιλιοστὸ ἀπὸ τὶς ἀρχικές τους θέσεις.
.              Ὅταν ἡ Ἑλλάδα ὑποχωρεῖ καὶ τὰ Σκόπια μένουν σταθερά, τότε τὸ ἀποτέλεσμα τὸ βλέπουμε χειροπιαστό. Οἱ πλαστογράφοι παρεμβαίνουν στὴν ἱστοσελίδα τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ ἡ ἀναφορὰ στὴν ἑλληνικότητα τοῦ Ἀλεξάνδρου ἐξαφανίζεται ἐν μιᾷ νυκτί. Νὰ ἐπανέλθουμε, λοιπόν, στὴν ἀρχική μας θέση: Δὲν δεχόμαστε τὴ σύνθετη ὀνομασία.

, ,



βλ. σχετ.:  ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ «ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΣΗΜΑΔΙ» (Τὸ μεγαλύτερο καὶ πιὸ ἐντυπωσιακὸ ταφικὸ μνημεῖο στὴν Ἑλλάδα ἀποκαλύπτεται.)





.      Ξεπέρασαν κάθε ὅριο θρασύτητος ἀλλὰ καὶ γελοιότητος οἱ ἡγέτες τοῦ γειτονικοῦ µας κρατιδίου τῶν Σκοπίων. Τί ἄλλο θὰ ἀκούσουµε καὶ θὰ δοῦµε στὶς µέρες µας!
.     Ἀφοῦ πλαστογράφησαν τὴν ἱστορία καὶ ὀνόµασαν τὸ 1945 τὸ κράτος τους «Μακεδονία»· ἀφοῦ πρόσφατα τοποθέτησαν ἕνα τεράστιο ἄγαλµα τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου στὴν κεντρικὴ πλατεία τῶν Σκοπίων, σχεδιάζουν νὰ προχωρήσουν καὶ στὸ ἑπόµενο βῆµα. Ὅπως εἶπε ὁ ἀγωνιστὴς Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιµος σὲ κήρυγµά του σὲ ἱερὸ Ναὸ τῆς Θεσσαλονίκης τὴν Κυριακὴ 26 Ἰουνίου: «οἱ Σκoπιανoὶ πρoετoιµάζoνται νὰ ὀνοµάσουν τὴν πρωτεύουσα τῶν Σκοπίων Ἀλεξάνδρεια»! («Ροµφαία» 27-6-2011).
.      Βρῆκαν κατάλληλη τὴν εὐκαιρία. Τώρα ποὺ ὅλοι οἱ πολιτικοὶ ἡγέτες µας ὅλων τῶν ἀποχρώσεων δὲν ἀσχολοῦνται µὲ τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ µεσοπρόθεσµο, τὸ µνηµόνιο, τὸν δανεισµό, τὶς καταθέσεις τῶν τραπεζῶν καὶ τὰ παρόµοια· τώρα ποὺ οἱ δηµοσιογράφοι ὅλων τῶν ΜΜΕ καὶ ὅλων τῶν πολιτικῶν κατευθύνσεων δὲν κάνουν τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ ἀποπροσανατολίζουν τὸν λαό µας ἀπὸ τὰ ἐθνικὰ θέµατα καὶ νὰ τοῦ σερβίρουν διαρκῶς ἔντεχνα τὰ οἰκονοµικὰ θέµατα, οἱ ἐχθροὶ τοῦ ἔθνους µας ὀργιάζουν.
.      Ποιά σχέση ἔχουν ἀλήθεια οἱ γύφτοι καὶ οἱ Τουρκαλβανοὶ τῶν Σκοπίων µὲ τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, τὴν δόξα αὐτὴ καὶ τὸ αἰώνιο καύχηµα τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος διδαγµένος ἀπὸ τὸν µεγάλο διδάσκαλό του, τὸν Ἕλληνα Μακεδόνα φιλόσοφο Ἀριστοτέλη, διέδωσε τὸ φῶς τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισµοῦ στὴν βάρβαρη τότε Ἀνατολή; Καὶ πῶς δὲν αἰσχύνονται ὁρισµένοι Ἀµερικανοί µυστικοσύµβουλοι τῶν Σκοπιανῶν ἡγετῶν νὰ τοὺς παρακινοῦν νὰ προβαίνουν σὲ τέτοιες ἐνέργειες;
.      Μήπως γι᾽ αὐτὸ ο «σπονδοι φίλοι» µας τοῦ ξωτερικοῦ πεδίωξαν κα πέτυχαν τος συνεχες δανεισµούς µας, µ στόχο τν οκονοµικ πτώχευσή µας, γι ν µν µποροῦµε ν µιλᾶµε γι τὰ θνικά µας θέµατα;
.      Εὐτυχῶς ὅµως ὑπάρχουν ἀκόµη µερικὲς ἱερές, ἀσυµβίβαστες, γενναῖες ψυχές.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2028, 01/15.08.2011

, , ,