Ἄρθρα σημειωμένα ὡς μουσική

«ΤΟ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΜΟΙΡΟΛΟΪ ΓΙΑΤΡΕΥΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΗ»

μερικανς μουσικολόγος:
Τ
πειρώτικο μοιρολόϊ εναι παρηγορι γι τν ψυχ

06.12.2018

.             Ὁ συγγραφέας μίλησε στὸ Ὠδεῖο Ἀθηνῶν γιὰ τὸ βιβλίο του πάνω στὴν «ἀρχαιότερη ζωντανὴ δημώδη μουσικὴ τῆς Εὐρώπης» «Ἠπειρώτικο τραγούδι. Ὁδοιπορικὸ στὴν ἀρχαιότερη ζωντανὴ δημώδη μουσικὴ τῆς Εὐρώπης» εἶναι ὁ τίτλος τοῦ βιβλίου τοῦ Κρίστοφερ Κὶνγκ (Christopher C. King) ποὺ κυκλοφόρησε αὐτὲς τὶς ἡμέρες ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις “Δῶμα”. Ὁ συγγραφέας μίλησε γιὰ τὸ βιβλίο του στὸ Ὠδεῖο Ἀθηνῶν (4/12), συζητώντας μὲ τοὺς ἐκδότες.
.             Ἀμερικανὸς μουσικολόγος, μουσικὸς παραγωγός, συγγραφέας καὶ ἐπιμελητὴς ἤχου ἱστορικῶν μουσικῶν ἔργων, ὁ Κὶνγκ ζεῖ τὰ τελευταῖα χρόνια κατὰ διαστήματα στὴ Βίτσα Ζαγορίου καὶ ἔχει ἐπιδοθεῖ στὴ συστηματικὴ μελέτη καὶ καταγραφὴ τῶν ἠπειρώτικων μοιρολογιῶν.
.             Τὸ παραδοσιακὸ τραγούδι, ὅπως παρατήρησε, μεταξὺ ἄλλων, στὸ Ὠδεῖο Ἀθηνῶν ὁ Κίνγκ, εἶναι ὁ τρόπος ποὺ ἔχει ὁ βοσκὸς ἀπὸ τὴ μία πλευρὰ γιὰ νὰ ἐλέγχει τὰ ζῶα του καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη γιὰ νὰ προσφέρει ἠρεμία στοὺς ἀνθρώπους. Τὸ παραδοσιακὸ τραγούδι τῆς Ἠπείρου ἔχει ὀρχηστρικὸ χαρακτήρα καὶ τὸ ἠπειρώτικο μοιρολόι ἐπιδιώκει νὰ ἀνακουφίσει τὴν καρδιὰ ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἀπώλειας, ἀποτελώντας θεμελιώδη θεραπεία γιὰ τὸ πένθος – πρόκειται γιὰ μία μεταρσιωμένη μελαγχολία. Τὸ τραγούδι καὶ ἡ μουσικὴ γενικότερα στὰ χωριὰ τῆς Ἠπείρου δὲν εἶναι διασκέδαση, ἀλλὰ συμμετοχὴ σὲ μία διαδικασία κοινῆς θεραπείας, μία ἴαση ποὺ εἶναι τόσο ἀναγκαία ὅσο καὶ τὸ γάλα τῆς μάνας. […]
.               Τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε τὸν Κὶνγκ νὰ ἐπικεντρώσει τὴν προσοχή του στὰ χωριὰ τῆς Ἠπείρου καὶ ὄχι σὲ ἄλλες ἀγροτικὲς κοινότητες στὴν Ἑλλάδα ἢ στὸ ἐξωτερικό; Ἡ ἠπειρώτικη δημοτικὴ μουσική, ξεκαθάρισε ὁ ὁμιλητής, εἶναι σημαντικὴ λόγῳ τῆς παλαιότητάς της. Ἐπιπροσθέτως, ἔμεινε ἀνόθευτη ἀπὸ ὀθωμανικὲς ἐπιρροές, ἴσως λόγῳ τῆς ἀπομόνωσης, στὴν ὁποία ἔζησε ὁ τόπος ἐπὶ δεκαετίες – ἴσως καὶ λόγῳ τῆς ἀνεξαρτησίας καὶ τῆς ὑπερηφάνειας τῶν κατοίκων του.
.             Προτοῦ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ἠπειρώτικο μοιρολόι ὁ Κὶνγκ μελέτησε τὴ μουσικὴ τῶν μαύρων του ἀμερικανικοῦ Νότου ἐνῶ ξέρει πολὺ καλὰ καὶ τὴ μουσικὴ τῶν τσιγγάνων. […] Τὸ ἠπειρώτικο παραδοσιακὸ τραγούδι προϋποθέτει παρόμοιες κοινωνικὲς συνθῆκες. Κλείνοντας, ὁ Κὶνγκ εἶπε ὅτι δυσκολεύεται νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ μουσικὴ ποὺ ἔχει γραφεῖ μετὰ τὴ δεκαετία τοῦ 1940. Ἴσως ἐπειδὴ ἡ μουσική, τὴν ὁποία ἔχουμε συνηθίσει νὰ ἀκοῦμε, ἔχει σκοπὸ νὰ ψυχαγωγήσει. πρωταρχική, στόσο, λειτουργία τς μουσικς, λόγος γι τν ποο ρχισαν κάποτε ο νθρωποι ν τραγουδον κα ν χορεύουν, ταν ν βρον να γιατρικ γι τς πληγς τς ψυχς, κάτι ξ σου παραίτητο μ τν έρα κα τν τροφή. Σταδιακὰ βέβαια ἡ μουσικὴ ἔπαψε νὰ ἔχει αὐτὴ τὴ λειτουργία καὶ τὰ εὔθραυστα πολιτισμικὰ οἰκοσυστήματα ἐντὸς τῶν ὁποίων ἐπιτελοῦσε τὸ ἰαματικό της ἔργο καταστράφηκαν.
.           Μὲ ἐξαίρεση μία ἀπόμερη γωνιὰ τῆς Ἑλλάδας, στὶς ἐσχατιὲς τῆς Εὐρώπης – τὴν Ἤπειρο. Ἐδῶ, σὰν ἀπὸ θαῦμα, ὅπως γράφει καὶ στὸ βιβλίο τοῦ ὁ Κίνγκ, κρατήθηκε ζωντανὸς ἕνας πανάρχαιος τρόπος ζωῆς ποὺ ἐπέτρεψε στὴ μουσικὴ νὰ διατηρήσει τὸν θεραπευτικό της ρόλο. Καὶ ἡ ἔρευνα τοῦ Ἀμερικανοῦ μελετητῆ εἶναι μία ξενάγηση σὲ αὐτὸν τὸν σκληρὸ ἀλλὰ καὶ μαγικὸ τόπο, ὅπου ἡ μουσικὴ γίνεται ἕνα μὲ τὴν ποίηση, τὸν χορὸ καὶ τὴ γιορτή. Ὁ Κὶνγκ γράφει γιὰ τὴν ἱστορία τῆς Ἠπείρου καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ τοπίου, γιὰ τὰ πανηγύρια, τὰ τσίπουρα καὶ τοὺς τσιγγάνους ὀργανοπαῖχτες, γιὰ τὰ συλλογικὰ βιώματα καὶ τὶς κοινὲς ἀναμνήσεις. Καὶ ἡ μουσικὴ μεταμορφώνεται στὶς σελίδες του σὲ θρῆνο, σὲ νανούρισμα καὶ σὲ παρηγοριά.
[…]

ΠΗΓΗ: protothema.gr (ἀπὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ)

 

 

Advertisements

,

Σχολιάστε

«ΕΥΓΛΩΤΤΑ ΝΟΗΜΑΤΑ» ΑΠΟ ΤΗΝ “ΚΡΕΟΛΗ” ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

«Ἀκροδεξι “φάλτσα” στ συναυλία το γίου Παντελεήμονα
Σὲ ἰδιαίτερα ἠλεκτρισμένη ἀτμόσφαιρα πραγματοποιήθηκε ἡ συναυλία τῆς Καμεράτα στὸν ναὸ τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονα τὸ ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, καθὼς μικρὲς ὁμάδες πολιτῶν, κατοίκων καὶ μελῶν ἐθνικιστικῶν ὀργανώσεων, φώναζαν συνθήματα ἐθνικιστικοῦ χαρακτήρα, κατὰ τῶν ξένων, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἴδιου του Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, ὅταν ἔφτασε στὸ χῶρο γιὰ νὰ παραστεῖ στὴ συναυλία.
Ὁ μεγαλύτερος ὀρθόδοξος ναὸς στὰ Βαλκάνια γέμισε ἀσφυκτικὰ ἀπὸ πλῆθος κόσμου ποὺ κατέφτασε ἀπὸ νωρὶς τὸ ἀπόγευμα γιὰ νὰ παρακολουθήσει τὴ συναυλία τῆς Καμεράτα. Μάλιστα, ὅταν οἱ πόρτες ἔκλεισαν λόγω τῆς πληρότητας τοῦ χώρου, ἀρκετὸς ἀκόμη κόσμος περίμενε στὸν προαύλιο χῶρο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπάρξουν ἐντάσεις.
Καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τῆς συναυλίας, μικρὲς ὁμάδες πολιτῶν, κυρίως κατοίκων ποὺ ἀντιτίθενται στὴn γκετοποίηση τῆς περιοχῆς, ἀλλὰ καὶ ἐθνικιστῶν, φώναζαν συνθήματα ἐναντίον τῶν μεταναστῶν καὶ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας. Σύμφωνα μὲ τοὺς ἴδιους στόχος τους ἦταν νὰ καταδείξουν τὴν ἐγκατάλειψη τῆς περιοχῆς ποὺ ζοῦν σὲ ἀλλοδαποὺς ποὺ συμμετέχουν σὲ ἐγκληματικὲς δραστηριότητες.
Ἡ ἀστυνόμευση στὴν περιοχὴ ξεκίνησε ἀπὸ τὰ ξημερώματα, μὲ περισσότερες ἀπὸ πέντε διμοιρίες τῶν ΜΑΤ, ἑκατοντάδες ἀστυνομικοὺς καὶ διακοπὴ τῆς κυκλοφορίας στοὺς γύρω δρόμους.
Σὲ αὐτὸ τὸ κλίμα ἔντασης καὶ δρακόντειων μέτρων ὁ Πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας παρακολούθησε τελικὰ τὴν συναυλία τῆς Καμεράτα στὸν ναό, θέλοντας ἔτσι νὰ ἡγηθεῖ τῆς προσπάθειας ἀναβάθμισης μίας περιοχῆς ποὺ κατὰ πολλοὺς ἀποτελεῖ ἄβατο καὶ θύλακα ἐγκληματικότητας στὸ κέντρο τῆς Ἀθήνας.
Στὴν ὁμιλία του πρὸς τὸ κοινὸ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος τόνισε ὅτι «ἡ Ἐκκλησία ἔχει ἀποστολὴ νὰ ἑνώνει τοὺς ἀνθρώπους ὅπως καὶ ἡ μουσικὴ» καὶ προσέθεσε πὼς «στὴν ἐποχὴ τῆς παγκοσμιοποιήσεως ἡ Ἐκκλησία θὰ πρέπει νὰ συμβάλλει στὴν παραγωγὴ πολιτισμοῦ».
Ὁ πρόεδρος τοῦ Μεγάρου Μουσικῆς κ. Μάνος τόνισε ἀπὸ τὴν πλευρά του ὅτι «πρόκειται γιὰ μία ἐκδήλωση ἑνότητας, μὲ στόχο τῆς ἀνάδειξη τῆς πνευματικῆς καὶ πολιτιστικῆς δημιουργίας, μὲ στόχο νὰ προβληθεῖ ὁ λόγος, ὁ σεβασμὸς καὶ ὁ διάλογος καὶ νὰ ἀναδειχθεῖ στοὺς κατοίκους τῆς περιοχῆς καὶ ἰδιαίτερα στοὺς νέους ἀνθρώπους ὅτι ὁ πολιτισμὸς ἑνώνει».
Πρέπει νὰ σημειωθεῖ ὅτι γιὰ τὴν ὑλοποίηση τῆς συναυλίας, ποὺ διοργανώθηκε ὑπὸ τὴν ἐποπτεία τοῦ Γ. Νταλάρα, ἐργάστηκαν πάνω ἀπὸ 113 τεχνικοί.»

Ρεπορτάζ: Δημ. Ἀλειφερόπουλος

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΕΘΝΟΣ», 13.12.10

Οἱ ψευτοαγάπες  τῆς οὑμανιστικῆς προπαγάνδας τῆς “Νέας Ἐποχῆς” ἢ οἱ γλυκανάλατες κοσμικὲς φιέστες μπορεῖ νὰ ἐρεθίζουν  τὸ συναίσθημα  μερικῶν ἀφελῶν ἢ καὶ νὰ δημιουργοῦν  κοινωνικές ἐντυπώσεις, ὅμως σὲ καμία περίπτωση  δὲν μποροῦν  νὰ ἑνώσουν  τὸν κόσμο. Ἄλλο ἡ ἀναγκαστικὴ ἐκ τῶν ἄνω ἐπιφανειακὴ καὶ πρόσκαιρη “συγκόλληση”  καὶ ἄλλο ἡ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ διὰ τῆς κοινῆς εὐχαριστιακῆς ζωῆς  “ἕνωση”. (http://orthodox-watch.blogspot.)

(ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.») Κάθε τόσο καὶ κάποια καινούργια  παράσταση. Μετὰ τοὺς «Ντεμί–λειτουργικοὺς» ἐναγκαλισμοὺς μὲ τὸν Πάπα, τὶς ἀμφίσημες καὶ κατηγγελμένες μεσσηνιακὲς δηλώσεις περὶ «διῃρημένης» ἐκκλησίας καὶ τόσες ἄλλες ἦρθε καὶ μιὰ κατὰ κυριολεξίαν παράσταση: ἡ «κρεολὴ λειτουργία» μέσα στὸν  ὀρθόδοξο Ναό τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος Ἀχαρνῶν. Βιολιά, τούμπανα, κιθάρες, νούμερα, σταυροπόδια καὶ ἄλλα.
Ἀναρωτιέται πλέον καθένας ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΚΩΣ, μήπως τελικῶς ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ τὰ πρῶτα φέροντες στὴν Ἐκκλησία, θέλουν κάτι νὰ μᾶς ποῦν. Καὶ μᾶς τὸ λένε ἀλλὰ μὲ «νοήματα». Μᾶς τὸ λένε ἀλλὰ δὲν τὸ καταλαβαίνουμε μέσα στὴν χάση κόσμου.
Κι ἂν ἀκόμα ὑποθέσουμε ὅτι  οἱ “συρίζουσες” εἰσηγήσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν «συμβούλων» γιὰ «ἔξοδο ἀπὸ τὰ στεγανὰ τοῦ ἀσφυκτικοῦ παρελθόντος» καὶ «ἀνοιχτότητα στὸ καινούργιο ποὺ ἔρχεται» καὶ «διαπολιτισμικὴ συνάφεια» ἦταν σκόπιμες καὶ ἐπωφελεῖς ὑπὸ κάποια ἔννοια (;) [πάντως ἡ καταπάτηση τῶν ἱερῶν θεσμίων καὶ τῶν Κανόνων δὲν δικαιώνεται], γιατί ὅμως νὰ χαθεῖ μέσα ἀπὸ τὰ χέρια μας μιὰ τέτοια, τόσο ἐπίσημη καὶ δημόσια, ἐπικοινωνιακὴ εὐκαιρία νὰ ΟΜΟΛΟΓΗΘΕΙ ΧΡΙΣΤΟΣ, νὰ κηρυχθεῖ μὲ ἀγάπη καὶ εὐγένεια τὸ Ὄνομά Του ὡς μοναδικοῦ καὶ ἀληθινοῦ ἐγγυητοῦ τῆς πραγματικῆς ἑνότητος τῶν ἀνθρώπων ἐν Αὐτῷ, νὰ ὑπενθυμισθεῖ ὅτι στὰ πρῶτα χριστιανικὰ χρόνια ὁ Χριστὸς ἀπεικονιζόταν ὡς Ὀρφεύς, ὁ Ὁποῖος μὲ τὸ ἐναρμόνιο μέλος του καλοῦσε καὶ σαγήνευε ὅλους τοὺς ἀνθρώπους; Γιατί ὁ τὰ πάντα ἐν τῇ δρακὶ περιέχων καὶ ἐξαποστέλλων τὴν ἑνοποιὸ ἄκτιστη Χάρη Του νὰ ἐξισωθεῖ, νὰ ὑπαχθεῖ, νὰ ὑποταχθεῖ ἐμμέσως στὴν «ἑνοποιὸ δύναμη τῆς μουσικῆς» καὶ νὰ παραχθεῖ ἐπισήμως ἡ ἐντύπωση ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν μπορεῖ ὅσα μπορεῖ ἡ μουσική; Γιατί ἄραγε;
Φυσικὰ ἀπάντηση δὲν ὑπάρχει. Πρέπει νὰ τὸ πιεῖ τὸ μυαλὸ ὅσων θέλουν νὰ κρατήσουν κάποια ἐλάχιστη ἀκεραιότητα συνειδήσεως: οἱ ἀπαντήσεις, κι ἂν ἔρθουν, δὲν πρόκειται νὰ ἀπαντήσουν. Θὰ ξέρουν ὅτι θὰ μείνουν μόνοι, κατάμονοι καὶ «ἀναπάντητοι». Διότι τὴν πικρὴ ἀπάντηση τὴν δίνουν τὰ ἔργα καὶ τὰ «νοήματα». Λένε μάλιστα πολλὰ περισσότερα, ἀλλὰ μερικοὶ δὲν ἐννοοῦν νὰ τὰ καταλάβουν. Κι ὅμως εἶναι τόσο εὔγλωττα!

 

, ,

Σχολιάστε