Ἄρθρα σημειωμένα ὡς μονοτονικὸ σύστημα γραφῆς

ΤΟ «ΕΝ ΨΥΧΡῼ ΕΓΚΛΗΜΑ» ΠΟΥ ΣΦΡΑΓΙΣΕ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

Σαράντα χρόνια μονοτονικὸ
Χρῆστος Γιανναρᾶς

ἐφημ. «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23.01.2022

.                       Συμπληρώνονται φέτος (2022) σαράντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἐπιβολὴ τῆς μονοτονικῆς γραφῆς στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. Δὲν ἦταν κρατικὴ ἡ ἐπιβολή[1], δὲν τὴν ἀποφάσισε ἡ κοινοβουλευτικὴ πλειοψηφία. Γιὰ ἕνα τέτοιο θέμα, ποὺ ἔκρινε τὴ συνέχεια ἢ τὴν ἄρνηση συνέχειας χιλιάδων χρόνων ἱστορίας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴ ρήξη τὴν ἀποφάσισαν τριάντα περίπου κυβερνητικοὶ βουλευτὲς (τὸ ἕνα δέκατο τῆς Ὁλομέλειας), μετὰ τὰ μεσάνυχτα, καὶ μὲ τὴν ἀντιπολίτευση νὰ ἔχει ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴ Βουλὴ σὲφυγομαχία ἀσύγγνωστη.
.                       Ἀπὸ τότε, καμιὰ κυβέρνηση, ὁποιασδήποτε κομματικῆς σύνθεσης καὶπλειοψηφίας, δὲν θέλησε (ἢ δὲν τόλμησε) νὰ ἀποκαταστήσει τὶς συνέπειες τοῦ ἱστορικοῦ ἐκείνου ἐγκλήματος – στίγματος ντροπῆς γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ καὶ τὴν ἱστορία του. Ἂν μετρήσει κανεὶς τὶς συνέπειες ποὺ εἶχε τὸ αὐθαίρετο πραξικόπημα, γιὰ τὴν ἱστορικὴ συνέχεια καὶ τὴ συνείδηση διαχρονικῆς ἑνότητας τοῦ Ἑλληνισμοῦ, σίγουρα θὰ ἀπορήσει ποὺ τὸ μονοτονικὸ στὴν Ἑλλάδα δὲν προκάλεσε ὀδυνηρὸ ἐμφύλιο. Ὡσὰν κάποια Ἀνώτατη Ἀρχή, ὑπερκομματική, νὰ ἐπέβαλε σιωπηρὰ τὴν ἔσχατης δουλοπρέπειας χρησιμοθηρικὴ ὁμοφροσύνη στοὺς Ἑλληνώνυμους.
.                       Οὔτε, βέβαια, διανοήθηκε κανείς, στὰ τελευταῖα σαράντα χρόνια[2], νὰ ξαναθέσει τὸ θέμα, ὡς πρόβλημα πολιτικό, θεμελιῶδες, συλλογικῆς ταυτότητας, ἄξονα τῶν θεσμῶν παιδείας καὶ ἄμυνας καὶ ἀνάπτυξης. Ὁ τριτοκοσμικὸς χαρακτήρας τῆς σύγχρονης ἑλλαδικῆς κοινωνίας, μὲ στόχους σχεδὸν ἀποκλειστικὰ οἰκονομικοὺς- καταναλωτικούς, ἀποδείχθηκε συνισταμένη ὄχι μόνο τῶν ἐπικαιρικῶν προτεραιοτήτων, ἀλλὰ καὶ τῶν «ὁραματισμῶν» τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἀκόμα καὶ στὸ ἄλλοτε κοινωνικὸ κύτταρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐνορίας καὶ ἐπισκοπῆς (ἤ, μᾶλλον, κυρίως ἐκεῖ) ἀποδείχθηκε ἀπολύτως πρωτεύουσα ἡ ἐπιδίωξη τῆς ἀτομοκεντρικῆς ὠφελιμότητας: Ἡ ἀτομικὴ κατανόηση καὶ πειθάρχηση σὲ νόμους καὶ ἐντολές, ἡ μίμηση ἀτομικῶν προτύπων ἀξιόμισθης ἀρετῆς, ἀμειβόμενης ἀγαθοεργίας, εὐτελίζουν τὴ θρησκευτικότητα.
.                       Προηγήθηκε ὁ ἐκπροτεσταντισμὸς τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἑλλάδα καὶ ἀκολούθησε ἡ εὐτέλεια τοῦ ἀδηφάγου καταναλωτισμοῦ. Εὐσεβισμὸς καὶ καταναλωτισμὸς εἶναι τὰ δύο πανομοιότυπα ἔκγονα τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ, τῆς ὠφελιμοθηρίας. Σὲ ἐπίπεδο θεσμῶν ἐκφράστηκαν μὲ τὴν ὑποκατάσταση τῆς ἐνορίας – γειτονιᾶς – κοινότητας ἀπὸ τὶς κομματικὲς ὀργανώσεις (ΚΟΒΑ) ἢ τοὺς «Κύκλους Μελέτης Ἁγίας Γραφῆς» ἢ «παρεοῦλες τῆς πρέφας» ἢ ὅ,τι ἀνάλογο.
.                       Ὑπάρχουν φαινομενικὰ ἀσήμαντες λεπτομέρειες, ποὺ ἀλλάζουν τὴν πορεία τῆς Ἱστορίας: Στοὺς αἰῶνες τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως ὑποκείμενο φορολογικῆς ὑποχρέωσης δὲν ἦταν τὸ ἄτομο, ἀλλὰἡ κοινότητα. Τὰ ἄτομα «κοινωνοῦσαν» τὴ φορολογικὴ ὑποχρέωση ἀνάλογα μὲ τὴ«σοδειὰ» τοῦ καθενὸς κάθε χρόνο. Αὐτὴ τὴν πρακτική, νὰ «κοινωνεῖται» ὁ φόρος, τὴ σεβάστηκαν – συντήρησαν καὶ οἱ Τοῦρκοι στοὺς τέσσερις αἰῶνες κυριαρχίας τους. Τὴν ἀτομικὴ φορολογικὴ ὑποχρέωση τὴν ἐπέβαλε ὡς «ἐκσυγχρονισμό», ἡ Βαυαρικὴ στυγνὴ τυραννία. Στὶς μέρες μας, ἡ τηλεόραση κατάργησε καὶ τὸ καφενεῖο, μοναδικὴ δυνατότητα λειτουργικῆς συλλογικότητας ἀπόμεινε ἡ κομματικὴ ἔνταξη, ἐλάχιστα τὸκαφενεῖο ἢ τὰ ἀντίστοιχα «στέκια» τῶν ποδοσφαιρόφιλων.
Στὴ θέση τῆς κοινωνίας ἡ ὠμὴ χρησιμοθηρία.
.                       Τὸ ὄνομα Λευτέρης Βερυβάκης σημάδεψε στὴν Ἱστορία μίαν ἀνήκεστη πολιτισμικὴ καταστροφή. Θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ὁποιοσδήποτε ἄλλος ὁποιουδήποτε κόμματος στὸ ὑπούργημα τῆς Παιδείας – γιὰ τὴ διαχείριση τοῦ πολιτισμοῦ «ὅλοι ἴδιοι εἶναι». Τὴν ἱστορικὴ εὐθύνη τὴν ἔχει ὁ τότε πρωθυπουργὸς καὶ οἱ ἄγνωστοι ἐπιτελεῖς του, σίγουρα ἀνυποψίαστοι. ποκοπ τς λληνικς γραφς π τν ργανική, ζωντανή της συνέχεια τριν χιλιάδων (τουλάχιστον) χρόνων, συντελέστηκε χωρς τν παραμικρ ντίρρηση, ντίσταση, σθεναρ διαμαρτυρία [3].
.                       Τὸ ὄνομα «Λευτέρης Βερυβάκης» ταυτίζεται τόσο συμπτωματικὰ μὲ τὸ ἀνήκεστο ἔγκλημα, ὅσο συμπτωματικὴ εἶναι πάντοτε στὸ Ἑλλαδιστὰν ἡ ἀνάθεση τῶν ὑπουργείων σὲ κάθε κυβερνητικὸ «σχῆμα». Θὰ παραπέμπει τὸ ὄνομα «Βερυβάκης» ὄχι σὲ μία ἀτομικὴ ἀνεπάρκεια ἢ καὶ κακοήθεια ἢ ἀπερισκεψία, ἀλλὰ στὸ «ἐν ψυχρῷ» ἔγκλημα ἑνὸς πρωθυπουργοῦ ποὺ ἐγκληματοῦσε μόνο γιὰ νὰ κερδίσει ἐντυπώσεις.
.                       Μ τ μονοτονικ γραφ τελειώνει στορικ λληνισμς – ὅποιος δὲν συνειδητοποιεῖ τὸ μέγεθος τῆς καταστροφῆς, ἐπιτρέπει ἁπλῶς νὰ ἀμφιβάλλουμε γιὰ τὴ γνωστική του καλλιέργεια καὶ ἐπάρκεια. Ἀσφαλῶς, εἶναι τὸ σύνολο πολιτισμικό μας «παράδειγμα» ποὺ προτάσσει τὴ χρηστικὴ εὐκολία τῆς συμβατικῆς σημαντικῆς ἀδιαφορώντας παγερὰ γιὰ τὴ γνώση ποὺ κερδίζεται μόνο μὲ τὸ αὐθυπερβατικὸ ἄθλημα τῆς σχέσης, τὴν ἐμπειρικὴ καθολικότητα τῆς σχέσης – τὴ γλῶσσα ὡς ἄθλημα αὐθυπερβατικῆς γνώσης.
.                       Μέχρι σήμερα, 20 ὑπουργοὶ Παιδείας ὑποτάχθηκαν νομοτελειακὰ στὴ γλωσσικὴ σχιζοείδεια ποὺ ἐπέβαλε στὸν Ἑλληνισμὸ ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου. Καθόλου τυχαία, ἕνδεκα ὁλόκληρους αἰῶνες, στὴν ἐξελληνισμένη αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης – Κωνσταντινουπόλεως, τὰ παιδιὰ μάθαιναν ἀνάγνωση καὶ γραφὴ μὲ ἀλφαβητάρι τὸν Ὅμηρο, ἂν καὶ ἡ καθημερινή τους χρηστικὴ γλῶσσα ἦταν ἡ «δημώδης» τῆς ἐποχῆς.
.                       Εἶναι πιὰ πολὺ ἀργὰ γιὰ νὰ ἀρχίσουμε νὰ συζητᾶμε γιὰ τὴ «σωτηρία» τῆς γλώσσας μας, δηλαδὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

————————————————–

ΣΧΟΛΙΑ (Δ.Σ.)

[1] Γι᾽ αὐτὴ τὴν ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ἐπιβολὴ πάνω στὸν πυρήνα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ταυτότητάς μας οἱ ὄψιμοι ὑπερασπιστὲς τῶν συνταγματικῶν δικαιωμάτων καὶ «ἀλακάρτ» μαχητὲς κατὰ τοῦ ὑγιειονομικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ δὲν ἔχουν βρεῖ μία λέξη. Ἁπλῶς ἔχουν δεδομένο τὸν συμβιβασμό. 

[2] Ἐξαίρεση ἀποτέλεσε ἡ πρωτοβουλία τοῦ Ἀρχιεπ. Χριστοδούλου μὲ σχετικὴ Ἡμερίδα τὸν Μάϊο τοῦ 2006 [Ἡμερίδα τῆς Ἱ. Συνόδου μὲ θέμα: Μονοτονικό, ἐμπειρία 24 ετῶν]

[3] Πρόσωπα καὶ θεσμοὶ ἐκκλησιαστικοὶ ἐξ ἀρχῆς ἐγκολπώθηκαν ἀβασάνιστα, ἐπιπόλαια καὶ πολὺ ΠΡΟΘΥΜΑ τὸ μονοτονικὸ σύστημα γραφῆς, μὲ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ (ὅπως γίνεται πάντοτε στὰ ἐγκλήματα) τὴν καλύτερη ἐπικοινωνία μὲ τοὺς νεώτερους! Σὲ τέτοιο δὲ βαθμὸ ἡ ἀναισχυντία, ποὺ ἠλεκτρονικὰ μέσα ἐκκλησιαστικῆς ἐμπνεύσεως καὶ ἑλληνορθοδόξου πολιτισμοῦ δημοσιεύουν τὰ λιγοστὰ (πλέον) παραγόμενα πολυτονικὰ κείμενα (π.χ. ἀπὸ Μητροπόλεις), ἀφοῦ προηγουμένως ΕΞΑΛΕΙΨΟΥΝ ΤΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ. Πρόκειται γιὰ ἀνεκδιήγητο μίσος καὶ μανία αὐτοχειριασμοῦ.

, ,

Σχολιάστε

“ΜΟΝΟΤΟΝΟΣ” ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ (Πρόσω ὁλοταχῶς πρὸς τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο!)

Παγιδευμένοι στν θνομηδενισμ

Toῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 23.11.14

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Πρόσω ὁλοταχῶς πρὸς τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο!

.             Ἀντιγράφω ἀπὸ ἕνα μικρὸ βιβλίο τοῦ Γιάννη Πατίλη, μὲ τίτλο «Ἑλληνικὰ καὶ Ἱστορικὴ Ὀρθογραφία στὴν Πλανητικὴ Ἐποχή», ποὺ πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχῶς, λόγῳ κρίσης, σὲ πολὺ περιορισμένο ἀριθμὸ ἀντιτύπων).

.           «Τὸ 1930, στὸ περιοδικὸ “Πρωτοπορία”, ὁ μαρξιστὴς διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης ἔγραφε χαρακτηριστικά: “Τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἐπιβληθεῖ πιὰ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο καὶ ποὺ θὰ μπεῖ στὰ σχολειά, θὰ ἔχουμε προχωρήσει πολὺ καὶ θ’ ἀποδειχτεῖ πὼς ἔχουν γκρεμιστεῖ ἕνα σωρὸ προλήψεις καὶ ἀμορφωσιές”.
»Ὅσοι εἴμαστε σήμερα ἐκπαιδευτικοὶ γνωρίζουμε καλὰ πὼς τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο εἶναι ἤδη ἐδῶ, στὰ σχολειά μας. Αὐτὸ ὅμως ποὺ ἀστόχαστα παραγνωρίζουμε εἶναι, πὼς αὐτὴ τὴ φορὰ τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο, ὡς φορέας τῆς φωνητικῆς γραφῆς, δὲν ἔρχεται ἀπὸ τὰ πάνω, ἀπὸ κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτικὴ ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ ἢ ἀπὸ τὶς ἐλὶτ τῶν διανοουμένων, τὸν κ. Γληνὸ ἂς ποῦμε ἢ τὸν κ. Φιλήντα, καὶ ἄλλες σοβαρὲς μορφὲς τοῦ πρώιμου διαφωτισμοῦ μας, ποὺ ὑποστήριζαν τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, ὅπως ὁ Γιάννης Βηλαρᾶς ἢ ὁ Ἀθανάσιος Ψαλίδας.
»Τώρα τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο ἔρχεται κατευθείαν ἀπὸ τὰ κάτω, ἀπὸ τὴ νεολαία, ἡ ὁποία τὸ χρησιμοποιεῖ ἀνεπίσημα παντοῦ, ἀπὸ τὰ κινητὰ τηλέφωνα ὣς τὸ διαδίκτυο, πράγμα ποὺ τοῦ δίνει τὴν οἰκειότητα καὶ τὸ ψυχικὸ προβάδισμα, τὴν ὅλη ψυχοπνευματικὴ ἐπένδυση μ’ ἄλλα λόγια, τὴν ὁποία στερεῖται, ὄχι μόνο στὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν ἀλλὰ καὶ μεγάλης μερίδας ἐκπαιδευτικῶν, τὸ ἴδιο τὸ κουτσουρεμένο μὲ τὸ μονοτονικὸ ἐπίσημο καὶ γι’ αὐτὸ “καταναγκαστικὸ” σύστημα τῆς σχολικῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας. Μία τέτοια ψυχολογικῆς τάξεως διαφορὰ δὲν ἦταν ποὺ ὁδήγησε σταδιακὰ στὴν πλήρη κατίσχυση τῆς κοινῆς ὁμιλούμενης ἀπέναντι στὴν γραπτὴ καθαρεύουσα;
»Τί ἐλπίδες ἔχει λοιπὸν νὰ ἐπιζήσει τὸ ἐπίσημο σύστημα τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας, ὅταν τὸ λατινόγραπτο μήνυμα ποὺ στέλνω στὸ κορίτσι μου μὲ τὸ ἠλεκτρονικὸ ταχυδρομεῖο ἢ μὲ τὸ κινητὸ μετράει, ὡς τρόπος γλωσσικῆς ἔκφρασης τῶν πιὸ κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὶς ἀνούσιες σαχλαμάρες ποὺ θὰ πρέπει νὰ γράψω τὴν ἑπομένη στὸ σχολεῖο;
»Αὐτὴ λοιπὸν ἡ ἐκ τῶν κάτω κίνηση ἀποδόμησης τῆς γραπτῆς παράδοσης τῶν ἑλληνικῶν, ἡ ὁποία συνεπικουρεῖται ἀπὸ τὴν παρδαλὴ ἡμι-ἀγγλόφωνη εἰκόνα τῶν “Free Press”, πραγματοποιεῖ τὸ καθυστερημένο ραντεβοὺ μὲ τὴν κατάργηση τῆς ἱστορικῆς ὀρθογραφίας… Μ τν πιβολ το μονοτονικο χουμε δη κάνει τ πρτο βμα, τ μονοτονικ ποδεικνύεται να πλς μεταβατικ στάδιο ς τν πλήρη κατάργηση τν τόνων. Κα μετ τ τονικό, συνέπεια φυσικ τν ρχν πο παγόρευσαν τ μονοτονικ (ἀρχῶν μίας “ἰδεολογίας τῆς εὐκολίας”, ὅπως ἔλεγε ὁ Ἄγγελος Ἐλεφάντης) θ εναι παραδοχ τς φωνητικς γραφς (“ολι ι ανθροπι ιδιι ινε”), δηλαδὴ στὴν οὐσία ἡ διάλυση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη».

.           Ἡ νύχτα τῆς 11.1.1982 μοιάζει νὰ ἔκρινε ἀμετάτρεπτα τὶς προοπτικὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ: Ἡ Βουλὴ συζητοῦσε νομοσχέδιο «περὶ ἐγγραφῆς μαθητῶν στὰ λύκεια», ὅταν, αἰφνιδιαστικά, μετὰ τὰ μεσάνυχτα, εἰσάγεται τροπολογία μὲ ἀντικείμενο τὴν ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ στὴν ἐκπαίδευση. Ἡ τότε ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση (Ν.Δ.) διαμαρτύρεται ποὺ ἕνα «μέγα θέμα» ἔρχεται γιὰ νὰ ἐγκριθεῖ ὡς δευτερεύουσα, ἥσσονος σημασίας προσθήκη σὲ ἄσχετο νομοσχέδιο, σὲ μεταμεσονύκτιες ὧρες. Καὶ ἀποχωρεῖ ἀπὸ τὴν αἴθουσα, χωρὶς νὰ δώσει ἔστω τὴν ἐλάχιστη μάχη «ἐπὶ τῆς οὐσίας». Τὸ μονοτονικὸ ἐπιβάλλεται μὲ τὴν ψῆφο τριάντα παρόντων κυβερνητικῶν βουλευτῶν.
.           Νὰ γεννιέσαι σὲ μία γλώσσα ποὺ μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, καὶ τὰ τελευταῖα δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια ἐξασφαλίζει τὴν ἱστορικὴ καὶ λειτουργική της συνέχεια χάρη στὴν πολυτονικὴ γραφή της ν πρχαν τόνοι στ ρχαα λληνικά, πλούστατα, πειδ σώζονταν στν προφορικ κφορά τους), νὰ σοῦ ἔχει χαριστεῖ μία τέτοια γλώσσα, εἶναι δῶρο ζωῆς καὶ χάρισμα ποιότητας τῆς ζωῆς ἀπὸ τὰ σπανιότερα ποὺ μπορεῖ νὰ χαριστοῦν σὲ ἄνθρωπο. Ὁποῖος συλλαμβάνει τὸ ἰλιγγιῶδες μέγεθος τοῦ προνομίου, καταλαβαίνει ὅτι ἡ ἄρνησή του γιὰ χάρη μίας φτηνιάρικης χρησιμοθηρίας («γιὰ νὰ μὴν καταταλαιπωροῦνται τὰ παιδιὰ στὸ σχολεῖο» ἢ «γιὰ νὰ ἔχει ὄφελος ἡ ἐθνικὴ οἰκονομία»), φανερώνει κριτήρια ὠμοῦ πρωτογονισμοῦ, βαρβαρικῆς ὀλιγόνοιας.
.             Πολὺ ρεαλιστικὰ καὶ ψύχραιμα, χωρὶς συναισθηματισμοὺς ἢ ψυχολογικὲς ἐμμονές, θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχυριστεῖ κανεὶς ὅτι πιβολ το μονοτονικο εναι στν στορία τν λλήνων μία καταστροφή, σύγκριτα λεθριότερη π τ Μικρασιατική. Στὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ χάθηκαν πανάρχαιες κοιτίδες τοῦ Ἑλληνισμοῦ, χάθηκε ἡ κοσμοπολίτικη ἀρχοντιά του, ἡ συνείδηση ὅτι ἡ ἑλληνικότητα εἶναι πολιτισμός, δηλαδὴ «τρόπος» βίου, ὄχι ὑπηκοότητα βαλκανικοῦ ἐπαρχιωτισμοῦ. Ὅμως δὲν χάθηκε ἡ συνέχεια τῆς γλώσσας του, ποὺ εἶναι καὶ ἔμπρακτη συνέχεια τῆς ἱστορικῆς του συνείδησης, τῆς ἔνσαρκης στὸν γραπτὸ λόγο συνέχειας τοῦ ἑλληνικοῦ «τρόπου».
.           Τ μονοτονικ κατάργησε τ σημειογραφία πο συνέδεε τν ρχαιοελληνικ φωνητικ «προσωδία» μ τ γραπτ ποτύπωσή της κα καθιστοσε νιαία τν λληνικ γλώσσα π τν μηρο ς σήμερα. Διέρρηξε τὴ συνέχεια τῆς γραπτῆς σημαντικῆς τῶν σημασιῶν: Ἡ μονοτονικὴ γραφὴ τῆς διατύπωσης τοῦ Ἀριστοτέλη «τὸ ὂν ἢ ὂν» δὲν ἔχει κανένα νόημα, δὲν εἶναι κἂν γλώσσα. Γιὰ νὰ κατανοήσει, τώρα πιά, ἕνας Ἑλλαδίτης τὰ κείμενα τῆς κλασικῆς ἀρχαιότητας ἢ τῆς «κοινῆς» ἑλληνικῆς (ἢ τὸν Παπαδιαμάντη, τὸν Ροΐδη, τὸ «Τῇ ὑπερμάχῳ»), πρέπει νὰ εἰσαχθεῖ ἐξ ὑπαρχῆς στὴ γραπτὴ σημαντικὴ μίας ἄλλης γλωσσικῆς λογικῆς (σύνταξης, γραμματικῆς, ἐτυμολογίας) – σὲ μίαν ἄλλη, ξένη γι’ αὐτὸν γλώσσα.
.           Ἀντιδράσεις θεσμικῶν φορέων ἢ ὀργανωμένων κοινωνικῶν ὁμάδων γιὰ τὴν γκανγκστερικὴ ἐπιβολὴ τοῦ μονοτονικοῦ δὲν ὑπῆρξαν. Ἀπὸ τὴ μεταγενέστερη πολιτικὴ τῆς συμπεριφορὰ ἡ Ν.Δ., ὅταν ἔγινε ἡ ἴδια κυβέρνηση, ἀπέδειξε στὴν πράξη ὅτι συνέπλεε ἀπολύτως μὲ τοὺς αὐτουργοὺς τοῦ ἱστορικοῦ κακουργήματος. Ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν δὲν ἔκλεισε τὶς πύλες της διακηρύσσοντας ὅτι δὲν ἔχει πιὰ λόγο νὰ ὑπάρχει μετὰ τὸ ἡροστράτειο πραξικόπημα.
.         Καμιὰ πανεπιστημιακὴ σύγκλητος δὲν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη, καμιὰ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ δὲν ἔκλεισε, δὲν εἶπαν λέξη οἱ ἑταιρεῖες φιλολόγων, οἱ δικαστές, οἱ δικηγορικοὶ σύλλογοι, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, ἡ ΟΛΜΕ, ἡ ΔΟΕ. Ἡ Ἑλλάδα ἦταν πανέτοιμη γιὰ τὸν γλωσσικὸ ἀφελληνισμό της, εἶχε πιὰ ταυτίσει τὴν «πρόοδο» καὶ τὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» μὲ τὴν ἀποθέωση τῆς χρησιμότητας, τῆς εὐκολίας, τῆς καταναλωτικῆς εὐχέρειας.

.             Κάθε κομματικὴ ἐπιλογή μας σήμερα εἶναι παγιδευμένη στὸν ἴδιο ἀφελληνισμό.

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΜΟΝΟ ΚΕΡΔΗ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ («Ὅσο καὶ ἂν κάποιοι θέλουν νὰ ξεχάσουμε τὴν διαχρονικὴ ἑλληνικὴ καὶ τὴν δασεία μας, οἱ τόνοι καὶ τὰ πνεύματα δὲν χάνονται… Ὑπάρχουν καὶ διακηρύσσουν τὴν παρουσία τους».)

Μόνο κέρδη ἀπὸ τὴν σωστὴ ἐκμάθηση τῆς γλώσσας

Κωνσταντῖνος Χολέβας

ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 30.07.13

.                 Τὰ ἑλληνικὰ ἦταν καὶ παραμένουν μία δύσκολη γλώσσα. Ὑπῆρχε, ὅμως, στὰ παλαιότερα χρόνια μία ἠθικὴ ὑποχρέωση τῶν πολιτικῶν, τῶν δημοσιογράφων καὶ τῶν διαμορφωτῶν τῆς κοινῆς γνώμης νὰ μιλοῦν καὶ νὰ γράφουν σωστὰ ἑλληνικά· γιὰ νὰ δείχνουν τὸν σεβασμό τους πρὸς τὴν πανάρχαια γλώσσα μας καὶ γιὰ νὰ γίνονται παράδειγμα πρὸς μίμησιν ἀπὸ τὸν λαό. Σήμερα δυστυχῶς ἀκοῦμε καὶ διαβάζουμε σοβαρὰ γλωσσικὰ ὀλισθήματα ἀπὸ  -ὑποτίθεται- μορφωμένους ἀνθρώπους.
.                 Καταγράφω χαρακτηριστικὰ τὰ ἀκόλουθα:
.                 Ἀπὸ προβεβλημένο στέλεχος τῆς κυβερνήσεως ἀκούσαμε τὴν δήλωση ὅτι θὰ ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ πρόβλημα «τῶν πλεονάζοντων θέσεων»! Διπλὸ τὸ ὀλίσθημα. Πρῶτον, ἡ λέξη θέση εἶναι γένους θηλυκοῦ, ἄρα τὸ σωστὸ εἶναι «τῶν πλεοναζουσῶν θέσεων». Ἀλλὰ καὶ ἀρσενικὸ νὰ ἦταν τὸ γένος, τὸ σωστὸ εἶναι «τῶν πλεοναζόντων ὑπαλλήλων», ὄχι «πλεονάζοντων». Ἐκτὸς ἂν ὁ ὁμιλητὴς μιμεῖται τὴν κακόηχη «δημοτικιὰ» τῶν ἀριστερῶν φοιτητικῶν συλλόγων ποὺ γράφουν «τοῦ πανεπιστήμιου» ἀντὶ «τοῦ πανεπιστημίου».
.                 Νεόκοπο πολιτικὸ κόμμα ἐμφανίστηκε καὶ ὀνομάστηκε «Νέα Μέρα». Μὲ τὸ καλημέρα ἔγινε τὸ ὀλίσθημα. Ἡ λέξη μέρα δὲν εἶναι ὑπαρκτὴ λέξη, ἀλλὰ παραφθορὰ καὶ προφορικὴ λαϊκότροπη μορφὴ τῆς λέξεως «ἡμέρα». Τὸ λεξικὸ Μπαμπινιώτη στὸ λῆμμα «μέρα» γράφει: Βλέπε λέξη «ἡμέρα». Τὸ προφορικὸ ἰδίωμα ἔχει μεγαλύτερες ἀνοχές. Ἀλλὰ ἕνα πολιτικὸ κόμμα, ποὺ ὑπόσχεται ὅτι θὰ ὑπερασπισθεῖ τὸ ἔθνος καὶ τὸν λαό, ὀφείλει πρωτίστως νὰ ὑπερασπίζεται τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ἐθνικὴ κληρονομιά μας. Καὶ τὸ «γειά σου» προέρχεται ἀπὸ συγκεκομμένη μορφὴ τῆς λέξεως «ὑγεία», ἀλλὰ κανεὶς πολιτικὸς ἕως σήμερα δὲν τόλμησε νὰ μετονομάσει τὸ ὑπουργεῖο Ὑγείας σὲ ὑπουργεῖο «Γειᾶς».
.                 Στὰ λύκειά μας, μὲ τὴν ἀνοχὴ ὁρισμένων -ὄχι ὅλων- ἐκπαιδευτικῶν, καθιερώθηκε ἡ μαθητικὴ ἔκφραση «πενταήμερη ἐκδρομή». Τέτοια ἔκφραση στὰ ἑλληνικὰ δὲν ὑπάρχει. Τὸ σωστὸ εἶναι νὰ λέμε «πενθήμερη», ἀλλὰ ὁ περιρρέων λαϊκισμὸς καὶ ἡ διάθεση… νὰ μὴ θίξουμε τὰ καημένα τὰ παιδιὰ ἀφήνουν τὸ λάθος νὰ σέρνεται καὶ νὰ διαιωνίζεται. λέξη μέρα παιρνε κα θ παίρνει σαε δασεία, στω κα ν πεβλήθη μ πραξικοπηματικ τρόπο τ μονοτονικ τ 1982. Ἄρα τὸ ταῦ, ὅταν ἕπεται δασυνόμενη λέξη, γίνεται θῆτα. Πένθ-ἥμερη, ἀνθυπολοχαγὸς κ.λπ. σο κα ν κάποιοι δθεν προοδευτικο θέλουν ν ξεχάσουμε τὴν διαχρονικ λληνικ κα τὴν δασεία μας, ο τόνοι κα τ πνεύματα δν χάνονται Ὑπάρχουν καὶ διακηρύσσουν τὴν παρουσία τους. Τὸ ἔντυπο ποὺ διαβάζετε, λέγεται ἐφημερίδα, ἀπὸ τὸ ἐπι+ημερίδα. Δὲν λέγεται “ἐπημερίδα”. Ἀλλὰ καὶ οἱ ξένοι σέβονται τὸν ἱστορικὸ τονισμὸ ποὺ ἀπεμπολοῦν οἱ τονοφάγοι. Οἱ Ἄγγλοι γράφουν Hellas, διότι ἡ Ἑλλὰς εἶναι δασυνόμενη λέξη. Οἱ Βούλγαροι γράφουν ΧΕΜΟΥΣ τὸ ὅρος Αἷμος, ἐπειδὴ παίρνει δασεία (καὶ περισπωμένη στὸ “ι”, γιὰ νὰ θυμόμαστε τὰ ἀθάνατα ἑλληνικὰ ποὺ μάθαμε).
.                 Ἡ ἐκμάθηση τῶν ἑλληνικῶν σὲ ὅλη τὴ συνέχειά τους καὶ ἡ ἔμφαση στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ μὲ τοὺς τόνους καὶ τὰ πνεύματα εἶναι παιδευτικὸ ἀγαθὸ καὶ ἔνδειξη σεβασμοῦ πρὸς τὴν Ἱστορία μας, τὴν ταυτότητά μας, τὴν ἐθνική μας ὕπαρξη. Ἐπιπλέον, ὅμως, εἶναι καὶ ἄθλημα πνευματικὸ γιὰ τοὺς νέους μὲ πιθανὰ καλὰ ἀποτελέσματα στὸν οἰκονομικὸ καὶ τὸν ἐπιχειρηματικὸ τομέα. Στὴν Ἰαπωνία καὶ τὴν Κορέα ἀνακάλυψαν, ἔπειτα ἀπὸ σοβαρὴ ἔρευνα πολλῶν ἐπιστημονικῶν εἰδικοτήτων, ὅτι τὸ οἰκονομικό τους θαῦμα ὀφείλεται κυρίως στὸν κόπο ποὺ καταβάλλουν οἱ μαθητὲς τοῦ δημοτικοῦ, γιὰ νὰ μάθουν τὶς χιλιάδες ἰδεογραμμάτων τοῦ ἀλφαβήτου τους. Ὁ Ἕλληνας πρέσβυς ἐ.τ. Μάνος Μεγαλοκονόμος ἔχει καταγράψει σὲ ἄρθρα του τὸ μυστικὸ τῆς οἰκονομικῆς καὶ ἐπιστημονικῆς ἀνάπτυξης τῶν Κινέζων, οἱ ὁποῖοι πάντα νικοῦν τοὺς Ἀμερικανοὺς στοὺς διαγωνισμοὺς μαθηματικῶν. Τὸ μυστικὸ εἶναι ἡ ἀνάπτυξη τοῦ παιδικοῦ ἐγκεφάλου μέσῳ τοῦ δύσκολου ἀλφαβήτου τῆς κινεζικῆς.
.                 Οἱ ἁπλουστεύσεις ἔβλαψαν τὴν παιδεία. Ἂς διδάξουμε στὰ παιδιά μας τὰ σωστὰ διαχρονικὰ ἑλληνικά!

, , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΤΟ “ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟ” «Ἂν σὲ γλωσσικὰ ζητήματα προκρίνουμε τὸ κριτήριο τῆς χρησιμότητας/εὐκολίας, καλύτερα νὰ κάνουμε τὴν δουλειὰ σωστά: νὰ υἱοθετήσουμε ἐπισήμως φωνητικὴ γραφή, γκρήκλις/λατινικὸ ἀλφάβητο ἢ ἀκόμα καλύτερα τὰ διεθνῆ ἀγγλικά».

Ο νέοι κα τ πολυτονικ
τ
ν Σωτήρη Μητραλέξη, Δημήτρη Ζάχου, Γιάννη Ντάγκα,
πόλλωνα Μπαζάντε-Κωστόπουλου, Στέλιου Θεοδωράκη
 (23.12.2011)
Τὸ ἄρθρο στάλθηκε στὴν «Καθημερινὴ» ὡς ἐπιστολή,
ἀλλὰ δὲν κρίθηκε ἄξιο δημοσιεύσεως (!)

.         Στὴν «Καθημερινή» [τῆς 15/10/11], στὸ ἀφιέρωμα γιὰ τὸ πολυτονικό, ὁ κ. Βατόπουλος διερωτᾶται: «Ὑπάρχουν νέοι ποὺ δὲν διδάχθηκαν τὸ πολυτονικὸ καὶ νὰ τὸ ὑποστηρίζουν;» Ναί, ὑπάρχουν, καὶ μάλιστα οὐκ ὀλίγοι, μὲ ἐπίμονη συνέπεια (δηλαδὴ παντοῦ, ἀκόμα καὶ στὰ διαδικτυακὰ «τσάτ»). Ἡ ἐπιλογή τους αὐτὴ σὲ καμία περίπτωση δὲν προκύπτει ἀπὸ κοινὲς πολιτικὲς ἢ θρησκευτικὲς συνισταμένες, καὶ ἐξυπακούεται πὼς ἀναφερόμαστε σὲ χρήση τῆς φρέσκιας δημοτικῆς γλώσσας.
.         Ἐπιτρέψτε μας νὰ προτείνουμε τὴν ἀκόλουθη ἱεράρχηση τῶν αἰτιῶν, μετὰ ἀπὸ σχετικὲς συζητήσεις:

(α) Θεωροῦν πὼς μὲ τὸ πολυτονικὸ διασώζεται καίρια καὶ σημαντικὴ πληροφορία στὴν λέξη καὶ κυρίως στὴν πρόταση, πληροφορία ὄχι κατ᾽ ἀνάγκην φωνητική.

(β) Ἀντιμάχονται τὴν ἄρση περίπου δισχιλιετοῦς συνέχειας τῆς ὀπτικῆς (βιωματικῆς) ἀποτύπωσης τῆς γλώσσας. (Δὲν θεωροῦν τὴν Βουλὴ ἁρμόδια γιὰ μιὰ τέτοια ἀπόφαση, καὶ δὴ μὲ τροπολογία καὶ 30 βουλευτές, ὅπως συνέβη.)

(γ) Ἀποστρέφονται τὴν τραγικὰ λανθασμένη de facto διχοτόμηση τῆς γλώσσας σὲ «ἀρχαία» καὶ «νέα», δηλαδὴ σὲ ὅ,τι τυπώθηκε πρὶν τὸ 1982 καὶ μετὰ τὸ 1982 ἀντίστοιχα (γιὰ τοὺς μαθητὲς τῶν λυκείων μας, ὁ Ἐλύτης γράφει «στὰ ἀρχαῖα», ἐπειδὴ τυπώνεται σὲ πολυτονικό. Ρωτῆστε τους). Ἢ τὴν θεώρηση τῆς πολυτονισμένης δημοτικῆς γλώσσας ὡς «καθαρεύουσας», θεώρηση κρατικὰ ὑποβοηθούμενης ἡμιμάθειας.

(δ) Διαπιστώνουν πὼς τὸ πολυτονικὸ εἶναι πιὸ λειτουργικό, «λογικὸ» τονικὸ σύστημα, μὲ ἐσωτερικὴ συνέπεια ποὺ στὴν μονοτονία ἀντικαθίσταται μὲ δύσκαμπτες τονικὲς συμβάσεις («ὁ δάσκαλός του»- δεύτερος τόνος μφανίζεται π τ πουθεν κ.ἂ.).

(ε) Κρίνουν πὼς ν σ γλωσσικ ζητήματα προκρίνουμε τ κριτήριο τς χρησιμότητας/εκολίας, καλύτερα ν κάνουμε τ δουλει σωστά: ν υοθετήσουμε πισήμως φωνητικ γραφή, γκρήκλις/λατινικλφάβητο ἢ κόμα καλύτερα τ διεθνῆ γγλικά. Δυστυχς, τὰ λληνικ εναι δύσκολα καὶ φορον μι πολ μικρὴ γορά. Πρς τί τόση ταλαιπωρία;

(ϛ) Πέραν τούτων, τὸ προτιμοῦν καὶ αἰσθητικά.

Τέλος, πολὺ ἁπλά, συχνὰ ἔχουν πειστεῖ ἀπὸ τὶς σχετικὲς ἀπόψεις τοῦ Ἐλύτη, τοῦ Σαββόπουλου, τοῦ Γιανναρᾶ, τοῦ Καστοριάδη, τοῦ Ράμφου (παρεμπιπτόντως, ἅπαντες δημοτικιστές), τῆς Ντὲ Ρομιγὶ (De Romilly) καὶ ἄλλων. Ἐνῶ δὲν τυγχάνουν ἀκριβῶς θαυμαστές τοῦ Ἐλ. Βερυβάκη, ὑπουργοῦ Παιδείας τότε, ἢ τῶν ἐμμονῶν τοῦ κ. Κριαρᾶ, ποὺ ἀμφισβητεῖ τὴν ὕπαρξη νέων ἀνθρώπων ποὺ πολυτονίζουν -δηλαδή, τὴν ὕπαρξή μας. Οὔτε πείθονται ἀπὸ τὴν ζωτικὴ προτεραιότητα τῆς ἥσσονος προσπάθειας.
.          Πολὺ σωστὰ ἐπισημάνθηκε στὰ ἄρθρα πῶς οἱ οἰκονομικοὶ λόγοι τῆς ἐπιβολῆς τῆς μονοτονίας ἔχουν πλέον ἐκλείψει. Τὰ πολυτονικὰ ἑλληνικὰ εἶναι ἤδη ἐγκατεστημένα σὲ ὅλες τὶς τελευταῖες ἐκδοχὲς τῶν Windows τὴν τελευταία δεκαετία (Greek polytonic), χρειάζονται ἁπλῶς ἐνεργοποίηση καὶ ἀξιοποιοῦν εἰδικὴ διάταξη τοῦ πληκτρολογίου. Πλέον, ὅλες οἱ συνηθισμένες γραμματοσειρὲς (π.χ. Times New Roman ἀπὸ Vista κι ἑξῆς) ἔχουν σχεδιαστεῖ καὶ γιὰ τονισμένα ἑλληνικά.

 ΠΗΓΗ: ppol.gr

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΘΥΜΑΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΝ ΒΕΡΥΒΑΚΗ (καὶ τὰ «Γλωσσικὰ προσόμοια»)

Γιατί θὰ θυμᾶται ἡ Ἱστορία τὸν Λευτέρη Βερυβάκη

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:“εὐκολία” καὶ ἡ “πραγματικότητα”εἶναι τὰ θεωρητικὰ θεμέλια, οἱ δικαιολογητικοὶ λόγοι ὄχι μόνον τῆς φασιστικῆς καὶ ἀνθελληνικῆς καταργήσεως τοῦ δισχιλιετοῦς συστήματος γραφῆς (πολυτονικοῦ) ἀλλὰ οὐσιαστικὰ εἶναι καὶ τὸ κρυπτόμενο ἰδεολογικὸ ὑπόβαθρο τῆς “μεταφραστικῆς ἀντιλήψεως” γιὰ τὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ΕΥΚΟΛΙΑ (στὴν κατανόηση!) καὶ …ἡ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (ὅτι δηλ. δὲν μιλιέται πιὰ ἡ λειτουργικὴ γλῶσσα) εἶναι οἱ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους -δῆθεν- πρέπει νὰ μεταφρασθοῦν τὰ λειτουργικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας. «Ἂν συμφωνοῦμε μὲ τοὺς δύο παραπάνω λόγους, τῆς εὐκολίας καὶ τῆς προφορικῆς πραγματικότητας, τότε δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος λόγος διατήρησης τῶν ὁμοήχων φωνηέντων πέρα ἀπὸ τοὺς χαζοσυναισθηματισμούς», ὅπως καὶ δὲν ὑπάρχει κανένας λόγος διατηρήσεως π.χ. τοῦ (λεγομένου) βυζαντινοῦ μέλους στὴν Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἔχει ἐπισημανθεῖ προσφυῶς. Ἐπιτέλους, ἡ λογικὴ χρειάζεται νὰ χρησιμοποιεῖται μὲ τοὺς ὅρους της!
.            
Τελικῶς τίποτα δὲν εἶναι τυχαῖο! Τὰ Προσόμοια ἀναγνωρίζονται ἀπὸ τὴν μελωδία τους…

.                 Ἀπεδήμησε στὶς ἀρχὲς Αὐγούστου, στὰ 77 του χρόνια, ὁ Λευτέρης Βερυβάκης, […]ὑπουργὸς τοῦ ΠΑΣΟΚ. Εἴθε νὰ ἀναπαύεται ἐν εἰρήνῃ.
.                 Ἄραγε, γιατί θὰ θυμᾶται ἡ Ἱστορία τὸν Λευτέρη Βερυβάκη; Πραγματικὰ μακροπρόθεσμα, ὄχι σὲ ἕναν ὁρίζοντα 30-50 χρόνων. Γιὰ τὴν συμμετοχή του στὸν ἀγώνα ἐνάντια στὴν Χούντα, μᾶλλον ὄχι: ἡ Ἱστορία μὲ κεφαλαῖο ἰῶτα, ἡ «μακροπρόθεσμη», θὰ καταγράψει σίγουρα εὐκλεῶς τὸ γεγονὸς καὶ τοὺς βασικώτερους πρωταγωνιστές, μὰ ὄχι ὅλους ὀνομαστικά. Οὔτε γιὰ διαφόρους ἄλλους σταθμοὺς τῆς ζωῆς του θὰ καταγραφεῖ στὴν Ἱστορία, μὲ ἰῶτα κεφαλαῖο.
.                 Ὅμως, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς περισσότερους ἄλλους ἀνθρώπους ποὺ περπάτησαν στὴν γῆ, τὸ ὄνομα τοῦ Λευτέρη Βερυβάκη θὰ καταγραφεῖ σίγουρα στὴν Ἱστορία γιὰ ἕνα περιστατικό.

.                 Ἐπὶ ὑπουργίας του (Ὑπουργὸς Παιδείας ἀπὸ τὸ 1981) ἀλλάζει μετὰ ἀπὸ περίπου δύο χιλιάδες χρόνια ἡ γραπτὴ μορφὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Καταργεῖται ἡ ὀπτικὴ ἀποτύπωση τῆς γλώσσας τῆς τελευταίας δισχιλιετίας (ἄρα, καὶ ἡ βιωματική της ἀποτύπωση), γιὰ νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ μιὰ μορφὴ γραφῆς σχεδιασμένη ἀπὸ ἕναν μικρὸ ἀριθμὸ φιλολόγων καὶ πολιτικῶν.
.                 Καταργεῖται τὸ «πολυτονικὸ» σύστημα γραφῆς (λέξη ποὺ δὲν ὑπῆρχε προηγουμένως, δημιουργήθηκε μὲ τὸ αἴτημα νὰ καταργηθεῖ τὸ περιγραφόμενο) καὶ ἀντικαθίσταται μὲ ἕνα «μονοτονικὸ» σύστημα γραφῆς, οἱ λεπτομέρειες καὶ οἱ κανόνες τοῦ ὁποίου «θὰ καθορισθοῦν», σύμφωνα μὲ τὸ τότε ΦΕΚ.
.                 Καταργεῖται «γιὰ τὴν ὀρθογραφία τῶν μαθητῶν», οἱ ὁποῖοι ὡς γνωστὸν εἶναι καὶ σήμερα διαβόητοι γιὰ τὴν ὀρθογραφία τους, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχουν ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὰ «κάτεργα τῶν τόνων».
.                 Καταργεῖται «γιὰ λόγους εὐκολίας» στὴν ἐποχὴ τῆς Θρησκείας τῆς Εὐκολίας, ἡ ὁποία καλὰ κρατεῖ.
.                 Καταργεῖται «διότι δὲν ἀποτυπώνει τὴν σημερινὴ προφορικὴ γλωσσικὴ πραγματικότητα, ἐλλείψει προσῳδίας», μιὰ σκέψη ποὺ περιέργως δὲν πέρασε ἀπὸ πολλοὺς ἐδῶ καὶ πολὺ πάνω ἀπὸ μιὰ χιλιετία ποὺ εἶχε οὔτως ἢ ἄλλως χαθεῖ ἡ προσῳδία. Καὶ μιὰ σκέψη ποὺ δὲν ἀσχολεῖται μὲ τὴν πολύτιμη ἐτυμολογικὴ πληροφορία ποὺ χάνεται μὲ τὴν κατάργηση τῶν τόνων.
.                 (Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἂν συμφωνοῦμε μὲ τοὺς δύο παραπάνω λόγους, τῆς εὐκολίας καὶ τῆς προφορικῆς πραγματικότητας, τότε δὲν ὑπάρχει κανένας ἄλλος λόγος διατήρησης τῶν ὁμοήχων φωνηέντων πέρα ἀπὸ τοὺς χαζοσυναισθηματισμούς).
.                 Ὑπενθυμίζουμε γιὰ τοὺς πολὺ-πολὺ νεαροὺς ἀναγνῶστες ὅτι οἱ τόνοι καὶ τὸ γλωσσικὸ ζήτημα ἀποτελοῦν δύο ἀνεξάρτητα, διαφορετικὰ θέματα: στὸ πολυτονικὸ ἔγραφαν οἱ περισσότεροι μεγάλοι δημοτικιστές, ἐνῷ δὲν φάνηκαν νὰ τὸ θεωροῦν περιττὸ δημοτικιστὲς ὅπως ὁ Σεφέρης ἢ ὁ Ἐλύτης. Σήμερα ποὺ ἔχουν ἐκλείψει τὰ ἄλλοτε τεχνικὰ προβλήματα καὶ κόστη, ἕνας ἐντυπωσιακὸς ἀριθμὸς ἐκδοτῶν ἐπιμένει πολυτονικὰ[…] ἐνῷ ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα ὅσων πολιτῶν ἀποφεύγουν τὴν μονοτονία (ἀνεξαρτήτως, φυσικά, ἡλικίας) γράφουν σὲ φρέσκια ἑλληνικὴ δημοτικὴ γλῶσσα.
.                Ὑπενθυμίζουμε ἐπίσης ὅτι τὸ μονοτονικὸ ἐπιβλήθηκε μεταμεσονυκτίως τὴν 11η Ἰανουαρίου 1982, ὡς τροπολογία (!) σὲ ἄσχετο νομοσχέδιο, παντελῶς ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν γλωσσικὴ μεταρρύθμιση Ράλλη. Ἡ τροπολογία ποὺ ἄλλαζε τὸν τρόπο γραφῆς τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας ψηφίστηκε ἀπὸ 30 βουλευτές, ἐνῷ ὅλοι οἱ βουλευτὲς ὅλων τῶν κομμάτων -τοῦ ΚΚΕ συμπεριλαμβανομένου- πλὴν ΠΑΣΟΚ ἀποχώρησαν ἀπὸ τὴν αἴθουσα, ζητώντας περισσότερο χρόνο προετοιμασίας γιὰ ἕνα τόσο σοβαρὸ θέμα.
.               Μία φράση ἀρκοῦσε γιὰ νὰ γκρεμίσει αἰῶνες ἐξέλιξης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας: «Μετὰ τὴ δημοσίευση τοῦ παρόντος νόμου, ὁ τονισμὸς τοῦ γραπτοῦ ἑλληνικοῦ λόγου γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ μονοτονικὸ σύστημα». Σήμερα ἡ ἀντιδιαστολὴ τῆς ὀπτικῆς ἀποτύπωσης τῶν «παλαιότερων» ἑλληνικῶν καὶ τῶν «νεώτερων» ἔχει δημιουργήσει μία τραγικὴ διχοτόμηση τῆς ἑνιαίας ἑλληνικῆς γλώσσας στοὺς μαθητές, τὴν ὁποία διαπιστώνουν ὅσοι σχετίζονται μὲ τὰ σχολεῖα: ὑπάρχουν τὰ «ἀρχαία», ποὺ εἶναι ὅλες οἱ μορφὲς τῆς ἑλληνικῆς μέχρι τὸ 1982 (συμπεριλαμβανομένης τῆς δημοτικῆς καὶ τῶν Ἐλύτη, Σεφέρη) καὶ τὰ «νέα», ποὺ εἶναι… ὅ,τι τυπώνεται μετὰ τὴν τροπολογία τοῦ 1982. (Ὅταν πήγαινα ὡς μαθητὴς στὸ Λύκειο τὸ πολυτονικὸ περιοδικάκι μας στὶς ἄλλες τάξεις -ἐννοεῖται σὲ καθαρὴ δημοτική-, ὅλοι οἱ συμμαθητὲς ρωτοῦσαν «γιατί ἔχει γραφτεῖ στὰ ἀρχαῖα»).
.            Ὁ Λευτέρης Βερυβάκης θὰ μείνει στὴν Ἱστορία. Ἀλλὰ ὡς Ἡρόστρατος. Ἡ Ἱστορία δὲν θὰ τὸν ξεχάσει.
.                 Αὐτά, ὅσον ἀφορᾶ τὴν Ἱστορία, τὴν Γλῶσσα καὶ τὸν Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο Λευτέρη Βερυβάκη, εἴθε νὰ ἀναπαύεται ἐν εἰρήνῃ. Ἂς εἶναι ἐλαφρὺ τὸ χῶμα ποὺ τὸν σκεπάζει.

Σ.Μ.

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

, , , ,

Σχολιάστε

KAI TOY ΓΛΥΠΤΗ ΣΥΝΩΝΥΜΟ ΤΟΥ ΓΛΕΙΦΤΗ

Καὶ τοῦ γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη

γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς 

«Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης)

.          Εἶναι ἀποδεκτὸ ἀπ’ ὅλους ὅτι ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πλούσια, ἀρχοντική. «Ἐδῶ καὶ 3.000 χρόνια ὁ ἴδιος λαὸς στὴν ἴδια γῆ ἐξακολουθεῖ νὰ ὁμιλεῖ τὴν ἴδια γλώσσα», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἐλύτης. Εἶναι μία γλώσσα ὄμορφη, μὲ πολύμορφο, πολύχρωμο καὶ πολυδύναμο λεξιλόγιο, ποὺ καλύπτει ὅλες τὶς ἀποχρώσεις τοῦ λόγου. Εἶναι ἡ μόνη γλώσσα στὴν ὁποία ἡ λέξη «ξένος» δὲν σημαίνει «ἐχθρός», ἀλλὰ «φίλος» («Ξένιος Ζεύς»). Ἀπ’ αὐτὴν τὴν γλώσσα γεννήθηκε καὶ ἡ λέξη «φιλότιμο», ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδοθεῖ σὲ καμμιὰ ἄλλη γλώσσα. «Γιὰ ἕνα φιλότιμο», λέμε κι ἐννοοῦμε ψυχικὰ ἀθλήματα ἀπροσμέτρητα καὶ κακουργήματα δυσπερίγραπτα. «Πῶς νὰ ἐξηγήσεις στοὺς Εὐρωπαίους», γράφει ὁ Αὐστριακὸς Λαυρέντιος Γκεμερέυ, στὸ πολύκροτο βιβλίο του «Ἡ δύση τῆς Δύσεως», «ὅτι ἡ λέξη τιμή, ὅταν συνδέεται μὲ τὴν φιλία, χάνει τὴν οἰκονομική της χροιά, ἐπειδὴ ἔγινε φιλότιμο; Πῶς νὰ τὰ πεῖς στοὺς Εὐρωπαίους ὅλα αὐτά, ἀφοῦ δὲν ἔχουν φιλότιμο;».
.          Καὶ τὴν γλώσσα αὐτὴ τὴν διαφύλαξε κυρίως ὁ λαός, ποὺ ὅταν κάθεται στὸ τραπέζι τρώει «ψωμί», ἐνῶ στὸν Ἑσπερινὸ θὰ πάει τοὺς «ἄρτους», γιὰ νὰ γίνει «ἀρτοκλασία». Ἦρθαν, ὅμως, οἱ διανοούμενοι τῶν σαλονιῶν καὶ κάπου στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ‘70 ἔκοψαν σύρριζα τὴν βασιλικὴ φλέβα, ποὺ ζωογονοῦσε τὸν ὕστερο λόγο μὲ τὸν ἀρχαῖο. Ἡ γλώσσα αἴφνης κατάντησε διαπιστευτήριο «προοδευτισμοῦ». Στήθηκε ἕνα γλωσσικὸ «γκέτο» καὶ χιλιάδες λέξεις «ποινικοποιήθηκαν», διότι «μύριζαν» «συντηρητισμό». Θεωρήθηκαν «παρακρατικές». Ἔτσι φτάσαμε σὲ γλωσσικὰ ἐκτρώματα τοῦ τύπου «ἡ συναυλία θὰ γίνει στὶς 18 τοῦ Ἰούνη». Ὅμοιες προγραφὲς εἴχαμε καὶ μὲ λέξεις, ποὺ ἦταν ὕποπτες γιὰ λανθάνουσα ἐθνικοφροσύνη. Λέξεις ὅπως πατριώτης, ἔθνος, Ὀρθόδοξος, ἀπέκτησαν ἀρνητικὴ σημασία καὶ ταυτίστηκαν μὲ τὸν φανατισμὸ καὶ τὴν μισαλλοδοξία. Ἀκόμη καὶ σήμερα, ἂν τολμήσεις καὶ μιλήσεις γιὰ πατριωτισμό, οἱ ἐνεδρεύοντες ἡμιμαθεῖς τῆς προοδομανίας, ἀναρριπίζουν τὴν ἐτικέτα τοῦ ἐθνικισμοῦ.
.          Ἦρθε καὶ ἐκείνη ἡ κατάργηση τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων ἀπὸ καμμιὰ δεκαριὰ νυσταλέους «ἐθνοπατέρες» καὶ «ἐθνομητέρες», στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ’80, καὶ φτάσαμε στὸν σημερινὸ πτωματώδη νεοελληνικὸ λόγο. «Ὅταν οἱ ἐχθροί σου θὰ ἔχουν ξεμάθει τὴν ὀρθογραφία τους, νὰ ξέρεις ὅτι ἡ νίκη πλησιάζει, ἔλεγε Ρῶσος γλωσσολόγος. Ἡ ὀρθογραφία ὡς σημαντικὴ καὶ καίρια παράμετρος τοῦ γλωσσικοῦ μαθήματος, ἰδίως στὶς μικρὲς τάξεις τοῦ δημοτικοῦ, καταργήθηκε. Τὶς συνέπειες τὶς βιώνουμε. Ἡ ἀνορθογραφία εἶναι ὁ κανόνας. Κάτι παρόμοιο ἰσχύει καὶ μὲ τὴν πάλαι ποτὲ καλλιγραφία.
.          Ὅλος, ὅμως, αὐτὸς ὁ ἐθελότυφλος φανατισμὸς καὶ ἡ ἀσχετοσύνη διοχετεύτηκε στὴν ἐκπαίδευση μὲ τραγικὰ ἀποτελέσματα. Ἀντὶ ἡ ἐκπαίδευση νὰ γίνει θύλακος ἀντιστάσεως στὴν γλωσσικὴ ἐκμβαρβάρωση, ἀπέβη σιγὰ-σιγὰ συντελεστής της. Τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ καταργήθηκαν στὴν μέση ἐκπαίδευση, διότι παρέπεμπαν, κατὰ τοὺς «ἐκδημοτικιστές», στὴν ὀπερετικὴ καθαρεύουσα τῶν Ἀπριλιανῶν. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὴν γραμματικὴ τοῦ δημοτικοῦ σχολείου, ἡ ὁποία ἀποσύρθηκε, διότι καταπίεζε ψυχολογικὰ «τὰ παιδιὰ τοῦ λαοῦ». Ἀφοῦ χαντακώθηκε γλωσσικὰ μία ὁλόκληρη γενιὰ μαθητῶν, ἐπανῆλθαν ἀμφότερα-ἀρχαῖα καὶ γραμματικὴ-στὸ σχολεῖο. (Καὶ γιὰ νὰ εἴμαστε εἰλικρινεῖς, ὅσοι δάσκαλοι ἢ φιλόλογοι φοιτήσαμε καὶ ἀποφοιτήσαμε τὴν δεκαετία τοῦ ’80 καὶ ἐντεῦθεν, ὑστεροῦμε σὲ γνώσεις- καὶ σὲ ἦθος-ἀπὸ τοὺς παλαιότερους. Εἴμαστε «προϊόντα» τῆς ἀκαδημαϊκῆς μετριοκρατίας καὶ τῆς λογικῆς τῆς ἥσσονος προσπαθείας, ὅπως ἐλέχθη ἐπιτυχῶς). Κι ἂν στὸ δημοτικὸ σχολεῖο κάποιοι δάσκαλοι, παραβαίνοντας τὶς ἄνωθεν ἐντολές, διδάσκαμε τὴν γραμματικὴ καὶ ἀναθέταμε, παρὰ τὶς σχετικὲς ἀπαγορεύσεις, κατ’οἶκον σχολικὲς ἐργασίες, ἡ κατάργηση τῶν ἀρχαίων ἦταν ἐγκληματική.
.       (Πρὶν ἀπὸ ἀρκετὰ χρόνια «ἔδινα» στὴν θεολογικὴ σχολὴ τοῦ ΑΠΘ ἀρχαῖα ἑλληνικά. Ἀγανακτισμένη ἡ διδάσκουσα καθηγήτρια, κατηγοροῦσε τὴν πανάθλια ἐκπαίδευση γιὰ τὸ τραγικὸ ἐπίπεδο τῶν φοιτητῶν, καὶ μάλιστα πρωτοετῶν μὲ νωπὴ ἀκόμη τὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων). Ὁ πρωτομάστορας τῆς (Κακιᾶς) δημοτικῆς ὁ Ψυχάρης ἔλεγε: «Γράφω τὴν κοινὴ γλώσσα τοῦ λαοῦ. Ὅταν ἡ δημοτική μας γλώσσα δὲν ἔχει μία λέξη ποὺ μᾶς χρειάζεται, τὴν παίρνω ἀπὸ τὴν ἀρχαία καὶ προσπαθῶ, ὅσο εἶναι δυνατό, νὰ τὴν ταιριάσω στὴ γραμματική. Ἔτσι ἔκαμαν ὅλα τὰ ἔθνη τοῦ κόσμου, ἔτσι θὰ κάμουμε καὶ ἐμεῖς». [Ὁ Ψυχάρης μᾶλλον περισσότερο κακὸ ἔκανε παρὰ καλό. Ἡ γλώσσα ποὺ πρότεινε ἦταν ἕνα ἀνύπαρκτο λαϊκὸ ἰδίωμα, ποὺ προφανῶς ὀνομάστηκε «ἡ καθαρεύουσα» τοῦ Ψυχάρη]. Ἡ λεγομένη δημοτικὴ δὲν νοεῖται αὐτοδύναμη, ξεκομμένη ἀπὸ τὴν ἀρχαία. Αὐτὸς ὁ ψευτολαϊκότροπος δημοτικισμὸς μᾶς φόρτωσε ἐκεῖνα τὰ ἀμίμητα: Ἰούνη, Γιούλη, δημόσιου, ἄμεσα (ἀντὶ ἀμέσως), κύρια (ἀντὶ κυρίως), προηγούμενα (ἀντὶ προηγουμένως), ἑπόμενα, ὁμολογούμενα, ἀντικατάσταση, δηλαδή, τοῦ ἐπιρρήματος ἀπ’ τὸ ἐπίθετο. Πειραματίστηκαν οἱ «καυσοκαλυβίτες» τῆς παιδείας, ἀπέκοψαν τὸν ὀμφάλιο λῶρο, ποὺ συνέδεε τὴν ἀρχαία μὲ τὴν νέα γλώσσα, καὶ ἔτσι «οἱ μαθητὲς θὰ θεωροῦν σὲ λίγα χρόνια τὴν μουσικὴ ὡς θηλυκὸ τοῦ μουσακά, τὸν Ἕλληνα συνώνυμο τοῦ σέλινου καὶ τὸν γλύπτη συνώνυμο τοῦ γλείφτη, θὰ συγχέουν τὴν δημοκρατία μὲ τὴν δημοπρασία, τὴν ἀλήθεια μὲ τὴν εὐήθεια (=βλακεία), τὸν πολίτη μὲ τὸν ἀλήτη». (Καργάκος, «Ἀλαλία», σελ. 68).
.          Ἤδη οἱ λέξεις ἐργασία, σύνταξη, ἐφάπαξ, ἀσφάλεια, ἔχουν σχεδὸν προγραφεῖ ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο τῶν σαλταδόρων τῆς πολιτικῆς. ντικαθίστανται π δυσνόητους νεολογισμούς, γι ν κρύψουν γκλήματα. Εἶναι ἡ τακτικὴ τῆς «Νέας Τάξης». Ἂς προστεθεῖ καὶ ἡ περιρρέουσα γλωσσικὴ ἡμιμάθεια καὶ ἡ ἀποκοπή μας ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα γλωσσικὰ κοιτάσματα ποὺ ἐπέτειναν τὴν …ἀγλωσσία
.          Καὶ αὐτὴ ἡ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὴν ἀρχαία γλώσσα προλείανε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν «Νέα Ὁμιλία» τοῦ Ὄργουελ. «Κάποιος ποὺ θὰ ἔχει ἀνατραφεῖ μόνο μὲ τὴν Νέα Ὁμιλία δὲν θὰ ξέρει ὅτι κάποτε ἡ λέξη “ἴσοι”, εἶχε τὴν δευτερεύουσα σημασία «πολιτικῶς ἴσοι» ἢ ὅτι ἡ λέξη «ἐλεύθερος» κάποτε σήμαινε «πολιτικῶς ἐλεύθερος». («1984». Σελ. 307)
.          Σήμερα ξεβράζονται οἱ ἐπιπτώσεις τῆς γλωσσικῆς κακοδιδασκαλίας, «ἀκουμποῦν» ἀκόμη καὶ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ θὰ ἀναλάβουν τὸν ἐπίμοχθο καὶ κρίσιμο λειτούργημα τῆς ἐκμάθησης στοὺς μικροὺς μαθητές. Πῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξης παγκόσμιος ἀπὸ τὸ «πάγκος» καὶ «ὀσμή», ὅπως ἔγραψε δάσκαλος ἐξεταζόμενος γιὰ τὴν εἴσοδό του στὴν ἐκπαίδευση;

ΣΥΜΠΛ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: 1. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι πλῆθος «προοδομανῶν» ἐκτρέφεται μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἐπιδιώκει τὴν “μετάφραση” καὶ ἀντικατάσταση τῶν λειτουργικῶν κειμένων.

2. Νὰ μὴ λησμονεῖται ὅτι καλὰ τὰ λέμε ἀλλὰ μετὰ τὴν ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ τῆς γλώσσας μας μὲ τὸ μονοτονικό, ΧΑΘΗΚΕ ΚΑΙ Η ΠΑΤΡΙΣ. «Ὅπου γλώσσα πατρὶς» (Ἐλύτης) ΤΟΣΟ ΠΟΥ ΟΥΤΕ ΕΠΙΣΗΜΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΘΕΝ ΚΟΣΜΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΒΑΛΛΟΥΝ ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ τοῦ «πολυτονικοῦ», δηλ. τῆς «ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΜΑΣ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΑΣ». Πολλοὶ κραυγάζουν ἢ θρηνοῦν γιὰ τὶς ΑΞΙΕΣ καὶ τὰ ΤΙΜΑΛΦΗ τοῦ Γένους ἀλλὰ δὲν τοὺς καίγεται καρφάκι ΝΑ ΤΗΡΗΣΟΥΝ μὲ κάποια ἐπὶ τέλους εὐσυνειδησία καὶ μὲ κάποιο μικρὸ ΚΟΣΤΟΣ κάποιες ἀπὸ αὐτές. Εἶναι καὶ αὐτὸ σύμπτωμα ἢ μᾶλλον ΑΙΤΙΟ τῆς ΚΡΙΣΕΩΣ. Μόνο λίγοι θαρραλέοι ἀπέμειναν, ὅπως ὁ Δημήτρης ἀπὸ τὸ Κιλκίς!

, , ,

Σχολιάστε

Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ

Ἡ συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           ΟἝλληνες εἶναι βέβαιο ὅτι μετἀπὸ μία περίοδο 400 χρόνων σκληρότατης δουλείας, δὲν θὰ εἶχαν προχωρήσει στὴν ἀπελευθέρωσή τους, τὸ 1821, ἂν δὲν εἶχαν συνειδητοποιήσει καὶ διατηρήσει τὴν ταυτότητα καἰδιοπροσωπία τους μέσα ἀπὸ τὴν Παιδεία, τὴν ὁποία τοὺς προσέφερε Ἐκκλησία, μὲ τοὺς διδασκάλους τοῦ Γένους.
.           Μὲ αὐτὴν τὴν Παιδεία, ποὺ ξεκινοῦσε μὲ τὴν Ὀκτώηχο, τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ Μηναῖο τοῦ ὀλιγογράμματου παπᾶ ἢ ἱερομόναχου καὶ ἔφτανε στὶς Σχολὲς τοῦ Γένους μὲ τοὺς ὀνομαστοὺς καὶ φωτισμένους δασκάλους τους, τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ξεπέρασε τὴν μακραίωνη βασανιστικὴ δοκιμασία καὶ ἀντιμετώπισε μὲ ἐπιτυχία τοὺς διωγμοὺς τοῦ ἀλλοθρήσκου τυράννου, μὲ τοὺς ὁποίους ἐπιχείρησε νὰ τὸν ἐξισλαμίσει ξεριζώνοντας τὴν ἐθνική του ταυτότητα, τὴν πίστη καὶ τὴν γλώσσα του. Μὲ τὴν βοήθεια τῆς Πίστεως καὶ τῆς Παιδείας ποὺ προσέφερε ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο δὲν ἔσβησε τὸ Γένος, ἀλλὰ γιγαντώθηκε, ἀπελευθερώθηκε, ἀναπτύχθηκε.
.           Χαρακτηριστικὴ γιὰ τὴν συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν διάσωση τοῦ Γένους, στὴν μετὰ τὴν Ἅλωση κι ἕως τὸ 1821 περίοδο τῆς δουλείας εἶναι ἡ γραφὴ τοῦ Σπ. Ζαμπελίου: «Μὴ γὰρ κατεδαπάνησε ἡ ὀθωμανικὴ αἰχμαλωσία πᾶσαν τοῦ Γένους ἐσωτερικὴν ζωτικότητα; μὴ γὰρ ἐν ἡμῖν ἐσβέσθη τὸ θεῖον τῆς ἐλευθερίας πῦρ; μὴ γὰρ καὶ θρήσκευμα καὶ ἐθνισμὸς καὶ παλιγγενεσίας ἐλπίδες ὁλοτελῶς ἐξέπνευσαν; μὴ γὰρ ἡ Ἑλλὰς ἀπέθανε, τὸ ὄνομά της ἐξηλείφθη, τὸ μνημόσυνόν της ἐξέλιπε διὰ παντός; Ὄχι! Ἐπληρώθησαν τὰ ἐν τῇ Ἁγίᾳ Σοφίᾳ προφητικὰ ρήματα τοῦ Γενναδίου περὶ ἡμετέρας φυλῆς! Ὁ Κύριος εὐσπλαγχνίσθη  ἐπ᾽ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· Μὴ κλαῖε! Καὶ προσελθὼν ἤψατο τῆς χειρὸς καὶ εἶπε· νεανίσκε σοὶ λέγω ἐγέρθητι! Καὶ ἰδοὺ ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης! Ἡ Ἑλλὰς ἐπρόσφερε εἰς ὁλοκαύτωσιν τὸν ἀγαπητόν της ἀμνὸν τὴν ἡμέραν τῆς θείας Ἀναστάσεως, τὴν δὲ καθημαγμένην ἐκείνην μεσαιωνικὴν σημαίαν ἐχαιρέτησαν ἀδελφικῶς πάντες οἱ νεώτεροι λαοί! Ὄχι! Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ! Ἡ Ἑλλὰς ἀνέπνευσε ἐν βροντῇ μάχης καὶ βοῇ πολέμου!« ( Σπ. Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Τύπ. Ἑρμῆς, 1852, σελ. 585).
.           Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος εἶναι καθοριστικὲς γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους τόνισε ἐξ ἄλλου σὲ ὁμιλία του ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Παιδείας  κ. Γ. Μπαμπινιώτης: «Οἱ δυνάμεις τοῦ πνεύματος – ἡ γλῶσσα, ἡ πίστη, ἡ παράδοση, ἡ παιδεία – εἶναι καθοριστικὲς στοὺς μεγάλους Ἀγῶνες ἑνὸς Ἔθνους καὶ πὼς οἱ δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ πνεύματος μετασχηματίζονται σὲ δυνάμεις ἐθνικοῦ παλμοῦ, πάθους, ἀγωνιστικότητας καὶ θυσίας γιὰ τὴν διεκδίκηση τῆς ἐλευθερίας, ὅπως συνέβη μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ ᾽21 καὶ μὲ τὸ ἔπος τοῦ ᾽40». ( Ἀπὸ τὸν πανηγυρικὸ στὸ Πανεπιστήμιο τῶν Ἀθηνῶν στὶς 23 Μαρτίου 2001).
.           Γιὰ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Παιδεία, διὰ τῆς ὁποίας συνέβαλε στὴν σωτηρία καὶ στὴν ἀπελευθέρωση τοῦ Γένους μίλησε καὶ ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρὸς Χρυσόστομος Παπαδόπουλος, στὶς 25 Μαρτίου τοῦ 1935: «Τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας ὑπὲρ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας ὑπῆρξε ἀληθῶς ὑπέρτερο θαυμασμοῦ, ἔργο μοναδικὸ ἐν τῇ ἱστορίᾶ, ὅμοιο τοῦ ὁποίου οὐδεμία ἄλλη Ἐκκλησία ἔχει νὰ ἐπιδείξη. Διότι οὐδεὶς ἄλλος λαὸς συνεδέθη τόσο στενῶς μετὰ τῆς Ἐκκλησίας ὅσον ὁ Ἑλληνικός, ὅθεν ἡ Ἐκκλησία συνεμερίσθη τὰς τύχας αὐτοῦ, τὴν χαρὰν καὶ τὰς θλίψεις του, τὰς εὐτυχεῖς τῶν μεγαλουργιῶν του καὶ τὰς δυστυχεῖς ἡμέρας τῶν ἱστορικῶν περιπετειῶν του. Διὰ τῆς ἑλληνικῆς παιδείας προελήφθη ἡ ἀφομοίωσις τῶν δουλωθέντων Ἑλλήνων πρὸς τοὺς κατακτητάς, δι᾽ αὐτῆς διεσώθησαν ἡ θρησκεία καὶ αἱ παραδόσεις αὐτῶν, ἡ γλώσσα καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδησις. Ἡ δὲ διάσωσις αὔτη ἀποτελεῖ ἓν τῶν θαυμασιωτέρων γεγονότων τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, τοῦ ὁποίου κύριος παράγων ὑπῆρξε ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ ὑπ᾽ αὐτῆς ὑποστηριχθεῖσα παιδεία. Βεβαίως οἱ ἔνδοξοι ἥρωες, οἱ διεξαγαγόντες τὸν σκληρὸν καὶ μακρόν, ἀλλὰ ἔνδοξον καὶ πολυύμνητον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας ἀγώνα, τοῦ ὁποίου τὴν ἐπέτειον σήμερον ἐορτάζομεν, ἦσαν ἄγευστοι παιδείας, εἶχον ὅμως ἀνατραφῆ ἐν μέσῳ τοῦ ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς παιδείας ἀπαυγάζοντος ἀνεσπέρου φωτός, ἐν μέσῳ τῶν θρησκευτικῶν καὶ ἐθνικῶν  παραδόσεων· ἐξ αὐτῶν ἐνεπνέοντο καὶ ὑπ᾽ αὐτῶν ἐκινοῦντο εἰς τὸν ὑπὲρ πίστεως καὶ πατρίδος ἀγώνα. Τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς ἥρωας, εἰς τοὺς ἀοιδίμους Ἐθνάρχας καὶ τοὺς ὑποστηρικτὰς τῆς Παιδείας, τιμὴ καὶ δόξα εἰς τοὺς γνωστοὺς καὶ εἰς τοὺς ἀφανεῖς Διδασκάλους τοῦ Γένους!».
.        Κατὰ τὴν περίοδο τῆς τυραννίας στὸν ἀλλόθρησκο δυνάστη δὲν ὑπῆρξε μορφωμένος κληρικὸς ποὺ νὰ μὴ συνέστησε στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες τὴν ἀνάπτυξη τῆς Παιδείας καὶ τὴν δημιουργία σχολείων. Στὴν Ε´ διδαχή του ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε τὸ 1711 στὸν Ταξιάρχη Αἰτωλίας καὶ δολοφονήθηκε μὲ ἀπαγχονισμὸ ἀπὸ τοὺς Τούρκους τὸ 1779) συνιστοῦσε: «Νὰ σπουδάζετε καὶ ἐσεῖς ἀδελφοί μου, νὰ μανθάνετε γράμματα ὅσον ἠμπορεῖτε. Καὶ ἂν δὲν ἐμάθετε, οἱ πατέρες, νὰ σπουδάζετε, τὰ παιδιά σας νὰ μανθάνουν τὰ ἑλληνικά, διότι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τὴν ἑλληνική. Καὶ ἂν δὲν σπουδάσεις ἑλληνικά, ἀδελφέ μου, δὲν ἠμπορεῖς νὰ καταλάβης ἐκεῖνα ὁπού ὁμολογεῖ ἡ Ἐκκλησία μας. Καλύτερον ἀδελφέ μου νὰ ἔχης ἑλληνικὸ σχολεῖο εἰς τὴν χώρα σου, παρὰ νὰ ἔχης βρύσες καὶ ποτάμια· καὶ ὡσὰν μάθης τὸ παιδί σου γράμματα, τότε λέγεται ἄνθρωπος. Τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὶς Ἐκκλησίες· τὸ σχολεῖο ἀνοίγει τὰ μοναστήρια».
.        Γιὰ τὴν σπουδαιότητα τῆς μαθήσεως ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος (γεννήθηκε στὰ 1721 στὸ χωριὸ Κῶστο τῆς Πάρου καὶ πέθανε τὸ 1813)  ἔγραψε μεταξὺ ἄλλων: «Δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε πὼς εἶναι φυσικὸς ὁ πόθος τοῦ ἀνθρώπου νὰ μάθει καὶ ἀξιωματικὴ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Ἀριστοτέλη, ἡ λέγουσα, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι “τοῦ εἰδέναι ὀρέγονται”. Ἀλλὰ σφάλλουν ὅσοι τὴν ψυχὴ τοὺς τὴν μετροῦν ὡσὰν ἕνα πράγμα εὐκαταφρόνητο καὶ λίγης ἢ καὶ οὐδεμιᾶς τιμῆς ἄξιο… Οἱ ἔχοντες τὴν ἔξω σοφία πολλοὶ ὠφέλησαν τὴν Ἐκκλησία. Καὶ πάλιν ἄλλοι αὐτὴν μεταχειριζόμενοι ἐκ τοῦ ἐναντίου, πολλὴ βλάβη καὶ ταραχὴ προξένησαν στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Ὥστε ἡ ἔξω σοφία, δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν δική της φύση, οὔτε κακὴ οὔτε καλή. Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μεταχείριση αὐτῶν ποὺ τὴν χρησιμοποιοῦν γίνεται ἢ καλὴ ἢ κακή».
.      Ὁ Νεόφυτος Δούκας (γεννήθηκε τὸ 1760 στὰ Ἄνω Σουδενὰ τοῦ Ζαγορίου στὴν Ἤπειρο καὶ ἀπέθανε τὸ 1845) σὲ ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ συμπατριῶτες του ἐκφράζει τὴν ἐπιθυμία νὰ γυρίσει καὶ νὰ πεθάνει στὴν πατρίδα του καὶ ταυτόχρονα τοὺς παρακαλεῖ νὰ ὀργανώσουν σχολεῖο Ἑλληνικό, γιὰ νὰ προκόψουν τὰ παιδιά τους καὶ νὰ γίνουν πλουσιότερα καὶ εὐτυχέστερα. Καὶ ὁ Εὐγένιος Γιαννούλης ὁ Αἰτωλὸς (γεννήθηκε περὶ τὸ 1597 στὸ Μέγα Δένδρο τῆς Αἰτωλίας καὶ πέθανε τὸ 1862 στὴν Μονὴ τῆς ἁγίας Παρασκευῆς Ἀγράφων) ἐλέγχει μὲ πολὺ αὐστηρὸ τρόπο τὸν μαθητή του Γρηγόριο Μάνεση, ποὺ ἀμέλησε τὸ ἔργο τοῦ δασκάλου: «Ἐγὼ δὲν σὲ ἔπεμψα αὐτοῦ νὰ γεροντεύης καὶ νὰ ἀκολουθᾶς Μητροπολίτας, ἀλλὰ νὰ διδάσκης καὶ νὰ δείχνης γράμματα ὁπού τοὺς καιροὺς αὐτοὺς πανταχοῦ ἐχάθηκαν… Ἐπικατάρατος λέγει ἐν τῇ θείᾳ Γραφῇ πᾶς ὁ ποιῶν τὸ ἔργον Κυρίου ἀμελῶς καὶ ἀφωρισμένος ἐκ Θεοῦ. Ἐπάνελθε γοῦν καὶ ἐπιλαβοῦ τῆς παιδεύσεως καὶ ἂν ἐγήρασες κατὰ τὸ παρὸν καὶ δὲν δύνασαι εὐκόλως νὰ ὑπηρετῆς σχολεῖον, θέσε ἀντί σοῦ τὸν δοκιμώτερόν σου μαθητὴν νὰ δείχνη αὐτοῦ τὰ γράμματα καὶ νὰ παιδεύη τοὺς ἀπαιδεύτους, διὰ νὰ δοξάζηται ὁ Θεὸς καὶ οἱ φίλοι τοῦ Θεοῦ ἅγιοι καὶ μετὰ Θεὸν ὁ ἄρχων ἐκεῖνος ὁπού ἔδωκεν τὰ ἔξοδα”.
.      Γιὰ τὴν φροντίδα τῆς Παιδείας ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία στὴν Τραπεζούντα καὶ γενικότερα στὸν Πόντο κατὰ τὴν περίοδο τῆς δουλείας γράφει ὁ Ἐπαμεινώδας Θ. Κυριακίδης στὸ ἔργο τοῦ ” Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ τῆς περὶ αὐτὴν χώρας ἀπὸ τῆς ἁλώσεως μέχρις ἠμῶν ἀκμασάντων λογίων” ( Ἔκδ. Πάρ. Λεώνη, Ἀθῆναι, 1897, σελ. 53 κ.ε.): «Κατὰ τὸν 17ο αἰώνα τὸ δένδρον τῆς Παιδείας ἀνεβλάστανε καὶ οἱ καρποὶ ἐξ αὐτοῦ ἀφθονώτατοι προανηγγέλλοντο. Ἀνὰ τὴν χώραν ἡ παιδεία προήγετο καὶ ἄνδρες γνώσεων πολλῶν ἐγκρατεῖς ἤρξαντο πανταχόθεν τῆς Τραπεζουσίας χώρας νὰ ἀναφαίνωνται. Καὶ δὲν συνεστήθησαν μὲν εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς σχολαὶ συστηματικαί, ἀλλὰ διδάσκαλοι οἴκοι καὶ ἐπὶ τῷ αὐτῷ διδάσκοντες ἀναφαίνονται ἱκανοὶ καὶ οἱ παρ᾽ αὐτοῖς παιδευόμενοι ἄλλους ἔπειτα ἐπαίδευον. Ὀτε αἴφνης βίαιος κλονισμὸς συνταράττει τὸ τέως ἤρεμον καὶ γαληνιαῖον τοῦτο ἔδαφος· δυνάσται ἐπιτόπιοι τυραννίαν ἐπιβάλλουσι· διοίκησις ἀσθενεστέρα ἐν ἀμφιβόλῳ τῶν κατοίκων τὴν ζωὴν τίθησιν· ἐν αὐτῇ τῇ Τραπεζοῦντι δύο τῶν ἐναπομεινάντων ναῶν, ὁ τῆς ἁγίας Σοφίας καὶ ὁ τοῦ ἁγίου Φιλίππου, ὅστις καὶ ἐχρησίμευεν ὡς Μητροπολιτικὸς τῆς Τραπεζοῦντος Ναός, παρ᾽ ὅλας τῆς ἀρχῆς τὰς ἐνεργείας καὶ τῶν χριστιανῶν τὰς διαμαρτυρίας διαρπάζονται· ἐξομώσεις ἀθρόαι ἐπιβάλλονται· καὶ βίος ἐν γένει ἀβίωτος καὶ κινδύνων πλήρης διαδέχεται τὴν τέως σχετικὴν γαλήνην. Ἀλλ’ ἡ παιδεία οὐδένα πλέον διέτρεχε κίνδυνον, διότι βαθυτάτας τὸ καλλίκαρπον αὐτῆς δένδρον εἶχε τὰς ρίζας καὶ ἐκ τῶν κλάδων αὐτῆς λαμβάνοντες οἱ τὴν βίαν φεύγοντες δενδρύλλια ἀλλαχοῦ μεταφυτεύουσι πολλά. Ἐν ταῖς μοναῖς ἰδίως ταῖς ὑπερκειμέναις σκηνοὶ ἀκινδύνως καὶ σταθερῶς. Ἀπηλλαγμένη ἐκεῖ φόβων καὶ πρόσφορον εὑροῦσα τὸ ἔδαφος ἀγλαωτάτους ἀποφέρει καρπούς. Κατὰ τὴν μακρὰν καὶ ὀδυνηρὰν ταύτην περίοδον, λέγει ὁ Παρανίκας, οἱ λειτουργοί τῆς Ἐκκλησίας ἦσαν ὁδηγοὶ καὶ ποιμένες τοῦ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀγραμμάτου ποιμνίου, αἱ δὲ ἱεραὶ μοναὶ καὶ τὰ θυσιαστήρια τῆς χάριτος ἐγένοντο τὰ καταγώγια τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἱκανότητος· ἐνίοτε φυτώρια τῶν γραμμάτων καὶ οἱ κευθμῶνες (κρυφοὶ τόποι, κρυψῶνες) πολλῶν θησαυρῶν τῶν ἀρχαίων προγόνων ἡμῶν».
.        Ἡ Ἐκκλησία διέσωσε τὴν γλῶσσα τοῦ Γένους καὶ συνέβαλε  στὴν ἀπελευθέρωση, τὸ 1821. Τώρα ὅμως ἀκούγονται φωνὲς ἀνησυχίας γιὰ τὸ μέλλον της. Ὁ Γ. Ράλλης εἶχε παραδεχθεῖ ὅτι ἦταν λάθος ποὺ κατὰ τὴν μεταρρύθμιση ἐπὶ ὑπουργίας του στὸ Ὑπ. Παιδείας περιελήφθη στὰ διδακτικὰ βιβλία τοῦ Γυμνασίου μόνο ἡ μετάφραση χωρὶς τὴν συμπαράθεση καὶ τοῦ ἀρχαίου κειμένου. Ὅπως παραδέχθηκε ὅτι ἦταν λάθος ποὺ δὲν προβλέφθηκε ἡ διδασκαλία ἀπὸ τὸ πρωτότυπο ἁπλῶν κειμένων τῆς κοινῆς π.χ. περικοπὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπίλεκτα κείμενα μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τὸ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου “Πρὸς τοὺς νέους ὅπως ἂν ἐκ τῶν ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων” καὶ παραλείφθηκαν λογοτεχνικὰ κείμενα, ὅπως λ.χ. τοῦ Παπαδιαμάντη, ἀπὸ τὰ Νεοελληνικὰ Ἀναγνώσματα τοῦ Γυμνασίου.

.         Ὁ καθηγητὴς Π. Β. Πάσχος ἔγραψε: « Τὰ παιδιά μας, ἀπὸ τὸ Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, ἴσαμε τὸ Πανεπιστήμιο φτωχαίνουν καὶ κουτσαίνουν γλωσσικὰ κι ἔχουν σὲ τέτοιο σημεῖο ἀλαλία καὶ ἀφωνία, ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ οἰκοδομήσεις ἐπάνω τους κάτι ἀξιόλογο ἀπὸ τὴν ἄποψη τῶν ἀπαραιτήτων εἰδικῶν γνώσεων καὶ τῆς παιδείας γενικότερα…Δὲν γεννᾶται, φυσικά, ζήτημα νὰ δυνηθοῦν νὰ κατανοήσουν οἱ φοιτητές μας τὰ ὑμνολογικὰ ἢ ἁγιολογικὰ κείμενα (ποὺ θὰ χρειαστεῖ νὰ διδάξουν  αὔριο στὰ σχολεῖα τους) ἀφοῦ ἀγνοοῦν τὴν στέρεη βασικὴ δομὴ τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, τὴν γραμματική της, τὸ συντακτικό της, κανόνες τονισμοῦ, συλλαβισμοῦ κ.λπ.». Καὶ προτρέπει ὁ κ. Πάσχος «νὰ ἀνασκουμπωθοῦμε, ἀμέσως ἀπὸ σήμερα, γι᾽ ἀγῶνες τίμιους, γιὰ  νὰ ξανακερδίσουμε τὴν γλῶσσα καὶ τὴν ψυχή μας». (Π. Β. Πάσχου “Ἀδελφοὶ συνέλληνες”, Ἔκδ. Νομ. Αὐτοδ. Κοζάνης &”Ἁρμός”, 2002, σελ. 377).
.          Ἀπαισιόδοξος καὶ ὁ φιλόλογος καὶ συγγραφέας κ. Σαρ. Καργάκος. Στὸ βιβλίο του «Ἀλαλία, ἤτοι τὸ σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» σημειώνει ὅτι ἐξακολουθεῖ νὰ γράφει στὸ ἐθνικὸ – πολυτονικό, ὅπως σημειώνει, σύστημα ὀρθογραφίας καὶ ὄχι στὸ κρατικὸ – μονοτονικό, γιατί αὐτό, κατὰ τὴν ἄποψή του, ἀποτελεῖ “πράξη ἀντίστασης στὴ γλωσσική μας κατολίσθηση”. Στὸν πρόλογο τοῦ ἴδιου βιβλίου γράφει  τὴν φράση τοῦ Λένιν: «Ἂν θέλεις νὰ ἐξαφανίσεις ἕνα λαό, ἐξαφάνισε τὴ γλῶσσα του». Καὶ προσθέτει ὁ κ. Καργάκος προφητικὰ στὸ συγκεκριμένο βιβλίο του, ποὺ ἐκδόθηκε τὸ 2005: «Τὸ ζοῦμε τώρα. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἐμεῖς οἱ συγγραφεῖς μὲ ὅ,τι μποροῦμε, θὰ χαθοῦμε. Καὶ θὰ εἶναι ἀργά, ὅταν θὰ ποῦμε τὸ στίχο τοῦ Νεκράσωφ: “Συγγραφεῖς, ἀδέλφια μου, στὸ πεπρωμένο μας κάτι μοιραῖο ὑπάρχει”. Ἡ Ἑλλάς, ὡς πνευματικὴ οὐσία, θὰ εἶναι νεκρή. Θὰ ἔχει γίνει ξένη περιουσία καὶ ὅσοι Ἕλληνες ἀπομείνουν, θὰ καταντήσουν νομάδες τοῦ κόσμου, σὰν τοὺς λογίους ποὺ ἔφυγαν στὴ Δύση μετὰ τὴν ἔλευση τῆς τότε σκλαβιᾶς”.
.        Στὰ χρόνια ποὺ κύλησαν ἀπὸ τὸ 2005 τὰ πράγματα ἔχουν γίνει πολὺ χειρότερα ὡς πρὸς τὴν Γλῶσσα καὶ τὴν Παιδεία. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι ἐνῶ μὲ βάση τὰ στοιχεῖα τῆς ΟΥΝΕΣΚΟ στὴν Ἑλλάδα τὸ 97,2% ἔχουν  τελειώσει τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση καὶ γνωρίζουν νὰ διαβάζουν καὶ νὰ γράφουν, σύμφωνα μὲ τὰ ἴδια στοιχεῖα, πάνω ἀπὸ τὸν μισὸ πληθυσμὸ τῆς χώρας δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ μελετήσει ἕνα σοβαρὸ μυθιστόρημα, δὲν μπορεῖ νὰ συντάξει ἕνα μέσου μεγέθους κείμενο, νὰ κάνει βασικοὺς μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς καὶ νὰ ἐργασθεῖ σὲ ἁπλὲς ἐργασίες σὲ ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστή.
.       Χαρακτηριστικὸ τῆς παρακμῆς τῆς κοινωνίας μας εἶναι τὰ ὅσα ἔχουν περάσει τὰ Πανεπιστήμιά μας. Σήμερα, ναὶ σήμερα, οἱ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι καὶ φοιτητὲς ἀσχολοῦνται πάντα καὶ μόνο μὲ τὸν τρόπο τῆς διοίκησης καὶ τῆς διαρρύθμισης τῆς ἐκπαίδευσης καὶ ὄχι μὲ τὴν οὐσία τῆς Παιδείας, ποὺ εἶναι τὸ ἦθος καὶ ἡ δεοντολογία τῆς κάθε Ἐπιστήμης. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς παρακμῆς τῆς δικῆς μας Παιδείας, ποὺ διδάσκεται σὲ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ τοῦ μαρασμοῦ τῶν Ἀρχῶν καὶ τῶν Ἀξιῶν μας εἶναι ὁ φοιτητὴς νὰ μὴ νιώθει τὸ βάρος τῆς Παράδοσης ποὺ κουβαλάει, νὰ μὴν αἰσθάνεται δέος μέσα στὶς αἴθουσες, στὰ ἐργαστήρια, στὰ σπουδαστήρια, στὶς βιβλιοθῆκες, νὰ μὴν ἐπιθυμεῖ τὴν γνώση, νὰ μὴν σέβεται τὴν περιουσία ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ἡ Πατρίδα, νὰ καταντᾶ μηδενιστής.  Τώρα λοιπὸν εἶναι ἡ εὐκαιρία νὰ δοῦμε τὴν Παιδεία μας στὴν οὐσία της. Μόνο ἂν ἀποκτήσουμε ἐπίγνωση αὐτῆς καὶ τὴν ἐκτιμήσουμε μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε τὴν κρίση ποὺ μᾶς μαστίζει.

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ» ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Ἀντίσταση στὴν ψυχικὴ καταστροφὴ

Tοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.               Ἡ στέρηση, ἡ φτώχεια, τὸ φάσμα τῆς πείνας δύσκολα συμβιβάζονται μὲ τὴν νηφαλιότητα, τὴν ὀρθοβουλία, τὶς ψύχραιμες ἀξιολογήσεις. Ὅταν δὲν ὑπάρχει πιὰ μισθὸς ἢ ὁ μισθὸς ἐξαντλεῖται σὲ ἐλάχιστες μέρες καὶ οἱ ὑπόλοιπες τοῦ μήνα ξημερώνουν σὰν ἀπειλή, δὲν ὑπάρχει μυαλὸ γιὰ διαφορετικὰ ἐνδιαφέροντα, γιὰ ποιοτικὲς ἐνασχολήσεις. Τὸ μαρτύριο τοῦ ἄνεργου, τοῦ χαμηλόμισθου, τοῦ βάναυσα τσακισμένου συνταξιούχου εἶναι ἡ τέλεια ἀνημπόρια του νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ὅ, τι ὀμορφαίνει τὴ ζωὴ – νὰ διαβάσει, νὰ ἀκούσει μουσική, νὰ χαρεῖ τὸν περίπατο, νὰ κουβεντιάσει ξέγνοιαστος γιὰ ὅ, τι ἀγαπάει. Ἀνημπόρια ψυχική, λογικὰ μὴ ἐλεγχόμενη, παραλυτική.
.               Ἡ στέρηση, ἡ φτώχεια, τὸ φάσμα τῆς πείνας εἶναι κάτεργο. Ἀπὸ τὰ βαθιὰ χαράματα ποὺ θὰ σὲ ξυπνήσει ὁ πανικός, τὸ μυαλὸ δὲν ἔχει ἄλλη ἔγνοια παρὰ μόνο τὸν πνιγμὸ τῶν χειροπιαστῶν ἀπειλῶν: Τος πλήρωτους λογαριασμούς, τ δεια ρμάρια, τ δειο ψυγεο, τν παγωνι στ σπίτι μ τ καταργημένο καλοριφέρ. Ἂν κάποιοι ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ὑπαίτιους καὶ αὐτουργοὺς τοῦ ἐξωφρενικοῦ ὑπερδανεισμοῦ τῆς χώρας ἔφταναν στὸ ἑδώλιο τοῦ κακουργοδικείου, οἱ ἀναίτια καθηλωμένοι στὸ κάτεργο θὰ ἔνιωθαν ἀνασασμό. Ὄχι γιατί θὰ ἔπαιρναν ἐκδίκηση, ἀλλὰ γιὰ τὸ κουράγιο καὶ τὴν ἐλπίδα ποὺ θὰ τοὺς χάριζε ἡ αἴσθηση ὅτι ἀνήκουν σὲ κοινωνία, μοιράζονται τὴ συμφορὰ μὲ συνανθρώπους, μποροῦν νὰ ἐμπιστεύονται θεσμοὺς ἀπονομῆς δικαιοσύνης.

.               Ἡ ψυχικ καταστροφ πο συντελεται στν λλάδα σήμερα εναι νήκεστη κα μοιάζει ν βάζει τέλος στ μακραίωνη στορία τν λληνόφωνων τοῦ βαλκανικο νότου. Ὑπερβολή; Μακάρι. Πάντως πρόκειται γιὰ διάλυση καὶ ἀποσύνθεση κάθε στοιχείου συνεκτικοῦ τῆς ἑλληνικῆς συλλογικότητας. Ἡ γλώσσα, τ λλοτε καύχημα τν λλήνων, χει πρ πολλο ξουδετερωθε στ λίκνο τς κπαιδευτικς παρακαταθήκης, στν πίσημη δημόσια κφορά της, στ ριζικ λλοτριωμένη μ τ μονοτονικ γραφή της. Ἡ ἱστορικὴ συνείδηση, τὸ ἴδιο. Ἡ μεταφυσικὴ βιωματικὴ παράδοση, ἔνσαρκη στὸ λαϊκὸ σῶμα καὶ μήτρα παραγωγῆς πολιτισμοῦ, μεταποιημένη σήμερα σὲ παιδαριώδη ἰδεολογήματα «ἐπικρατούσας θρησκείας». Καὶ οἱ ξιπασμένες ἐλπίδες δύο αἰώνων γιὰ μεταμόρφωση τῆς «Ψωροκώσταινας» σὲ «κράτος εὐρωπαϊκὸν» ἢ «ἐκσυγχρονισμένο», ἐξευτελισμένες πιά, μὲ τὸ ἑλληνικὸ ὄνομα περίγελω τοῦ πλανήτη.

.               Στὸ κάτεργο τῆς φτώχειας, τῆς στέρησης, τοῦ φάσματος τῆς πείνας δὲν ἔχουμε σὲ τίποτα νὰ στηριχθοῦμε, πουθενὰ νὰ ἐλπίσουμε. Ἡ κρατική μας ὀργάνωση, στὴν κάθε παραμικρὴ πτυχή της, ἀπροκάλυπτος ἐμπαιγμός, ξεδιάντροπος. Παραμένουν ἀκόμα, ἀκόμα σήμερα, σὲ θώκους ὑπουργῶν, μὲ ἐξουσίες καὶ χλιδάτες προνομίες, μὲ δημόσια προβολὴ καὶ ἀγέρωχη ἰταμότητα, οἱ ἔνοχοι τῆς κακουργηματικῆς ἀνικανότητας ἢ τῆς θρασύτατης φαυλότητας, αὐτοὶ ποὺ μᾶς ὁδήγησαν, ἑκατομμύρια ἀνθρώπους, στὸ κάτεργο. Μιὰ ἀπίστευτα μεγάλη μερίδα τῆς ἠλεκτρονικῆς καὶ τῆς ἔντυπης δημοσιογραφίας συνεχίζει, πτόητη π τν τραγωδία τς λαϊκς πόγνωσης, ν μετράει τ «νόημα» τς νθρώπινης παρξης κα συνύπαρξης μ μόνα τ μέτρα το χαμένου στορικλιστικο «παραδείσου» – μαρξιστικοῦ ἢ καπιταλιστικοῦ, τὸ ἴδιο κάνει. Οἱ μὲν διαφημίζουν σὰν «σωτηρία» τὴν ἑξαθλιωτικὴ ἀπομόνωση, κατὰ τὸ πρότυπο ἄλλοτε τῆς Ἀλβανίας καὶ τῆς Κούβας, οἱ δὲ τὸ ραγιαδισμὸ τῆς ἀδιαπραγμάτευτης ὑποταγῆς στὴν ἀδίστακτη ἀνθρωποκτόνο τοκογλυφία.
.               Οἱ θαυμαστὲς τοῦ ἀχαλίνωτου καπιταλισμοῦ ταυτίζονται ἀπροκάλυπτα μὲ τοὺς θιασῶτες τῶν «ὁραμάτων» τῆς κάποτε σταλινικῆς μονοτροπίας. Τὸ (φελς μειβόμενο) θάμβος γιὰ τὴν ὑπέρτατη αὐθεντία ἰδιωτικῶν «οἴκων ἀξιολόγησης» κρατῶν καὶ κοινωνιῶν, καταδίκης λαῶν στὸ κάτεργο τῆς πείνας καὶ τοῦ ἀπελπισμοῦ, ἐξομοιώνεται ἀπολύτως μὲ τὶς παραισθησιογόνες ἰδεοληψίες τῆς Παπαρήγα καὶ τοῦ Τσίπρα. Τί διαφέρουν ο σημερινς «θεραπεες σκ» μεθοδικ ργανωμένες σ όρατα κέντρα ποφάσεων τν «γορν», π τς μεθοδικς σφαγς κατομμυρίων κουλάκων προκειμένου ν φαρμοστε Νέα γροτικ Πολιτικ το Λένιν, τ Πρόγραμμα κβιομηχάνισης το Στάλιν;
.               Κάποτε οἱ Ναπολέοντες καὶ οἱ Οὐέλλινγκτον μετράγανε τὴ σημασία τῶν λαῶν μὲ τὸ πόσα κεφάλια διαθέτανε γιὰ μακέλεμα. Σήμερα ἡ Moody’ s, ἡ Standard and Poor’ s ἢ ἡ Fitch τὴ μετρᾶνε μὲ τὸ πόσα κεφάλια διαθέτουν γιὰ «κινεζοποίηση» τῆς παραγωγῆς, γιὰ φτηνὴ ἑξαθλιωτικὴ δουλειὰ στὸ κάτεργο τῆς ἀπόγνωσης. Καὶ ὅπως τότε ὑπῆρχαν γραφίδες ποὺ ἐξωράιζαν καὶ ἐξυμνοῦσαν τὸ μακέλεμα σὰν «πατριωτισμό», ἔτσι καὶ σήμερα ὑπάρχει δημοσιογραφία ποὺ διαφημίζει τοὺς ὅποιους ὅρους γενοκτονίας ἐπιβάλλει ἡ Διεθνὴς τῶν πολιτικὰ ἀνεξέλεγκτων τοκογλύφων σὰν μεγαλόψυχη προσφορὰ σωτηρίας.
.               Ἀπὸ τὸ κάτεργο δὲν μποροῦν νὰ μᾶς λυτρώσουν γενικὲς συνταγὲς σωτηρίας, «πρωτοβουλίες» ἀγαθῶν προθέσεων παγιδευμένες στὸ ἴδιο γήπεδο ὅπου παίζουν δεξιοτέχνες οἱ βασανιστές μας. Μέσα σὲ μία μόλις χρονιὰ εἴδαμε νὰ ἐκφυλίζονται νομοτελειακὰ ὁ εἰρηνικὸς ξεσηκωμὸς τῶν «ἀγανακτισμένων», ἡ «Σπίθα» τοῦ Θεοδωράκη, ὁ «Κοινωνικὸς Σύνδεσμος» καὶ πλῆθος ἀνυστερόβουλες ὁμαδοποιήσεις ἔντιμων πολιτῶν. ναπότρεπτα θ πανέλθουν, που νά ’ναι, διεκδικητς τς ψήφου μας ο διοι, γνωστο κα μ ξαιρετέοι, παίτιοι τῆς σημερινς μας κόλασης, ο κραυγαλέα νίκανοι κα φαλοι. Μ λιγγιώδη διαντροπιά, νακατεύοντας τν δια ηδιαστικ τράπουλα τν ψηφοδελτίων τους, διανθισμένη μ τάχα καινούργιους ρχηγούς, ατουργος τν γκλημάτων πο δήγησαν στ φιαλτικ διέξοδο.
.               Χρειάζονται πολλὲς γενιὲς γιὰ νὰ ξαναγεννηθεῖ Ἑλληνισμὸς στὴν καμένη ἑλλαδικὴ γῆ. Ναί, θὰ ψηφίσουμε γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁλότελα ἀπελπισμένοι, γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὸ σιχαμερὸ μὴ χεῖρον. Ἀλλὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε ἐπιτέλους ὅτι ριζοσπαστικότερη ντίστασή μας εναι μόνο «παρξιακή»: λλαγ προσωπικς στάσης πέναντι στ μοίρα ν γεννηθομε λληνες. Μὴ χάνουμε πολύτιμα τῆς προσωπικῆς ζωῆς μας χρόνια δίχως τὴν ἐπίγνωση, ὅτι ἡ ἑλληνικότητα εἶναι προσωπικὴ ἀνακάλυψη, εἶναι ἔρωτας, ὄχι δεδομένη καταγωγή. Ὅτι ἀξίζει νὰ τὴ ζήσεις, ὅποιος ἠλίθιος ἢ ἀπατεώνας κι ἂν σὲ κυβερνάει, μεθώντας μ τ γλώσσα της, φομοιώνοντας τν ρχοντι τς στορίας της, κθαμβος συνεχς μ τ ποκαλυπτικ κάλλος τς Τέχνης της, ρωτευμένος κατάπαυστα μ τ σοφία πο νηλικίωσε τν νθρώπινη ναζήτηση.

.               Δὲν εἶναι φυγὴ ἡ προσωπικὴ ἀνακάλυψη τῆς ἑλληνικότητας. Εἶναι δρομοδείχτης.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «Καθημερινή», 04.03.2012

, , , ,

Σχολιάστε