Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μνήμη

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ (Δ. Νατσιός) «Ἂν δὲν καταστραφοῦμε, ἂν δὲν καταστρέψουμε τὰ τέρατα ποὺ μᾶς καταστρέφουν, δὲν θὰ σωθοῦμε.»

λευθερία εναι μνήμη μας

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὸς
Δάσκαλος –Κιλκὶς

«Μνήμη τοῦ λαοῦ μου σὲ λένε Πίνδο καὶ σὲ λένε Ἄθω»
Ὀδ. Ἐλύτης «Ἄξιόν Ἐστι»

.               «Μνήμη εἶναι ἡ ἰθαγένεια. Χωρὶς τὴν μνήμη δὲν ὑπάρχει τίποτε. Κι ἂς λένε. Μόνον ὅταν θυμᾶσαι, ὑπάρχεις στ’ ἀλήθεια. Καὶ μόνον ὅταν ὑπάρχεις στ’ ἀλήθεια, εἶσαι στ’ ἀλήθεια ἐλεύθερος. Ἐλευθερία μονάχη εἶναι ἡ μνήμη μας. Πάνω σ’ αὐτὴ σὰν σὲ τεντωμένο σχοινὶ ἰσορροποῦμε καὶ ὑπάρχουμε “ἕνα σημεῖο μοναχά, ἕνα σημεῖο”.
.               Πέρα ἀπ’ αὐτὴν τὴν ἀναγκαστικὴ σχοινοβασία τῆς ἐποχῆς, δὲν εἴμαστε πιὰ “ἐμεῖς”. Εἴμαστε-ὄχι οἱ Ἄλλοι. Αὐτὸ θὰ ἦταν τουλάχιστον μία εὐγενὴς ἀποδοχὴ αὐτοκτονίας -εἴμαστε οἱ “δῆθεν Ἄλλοι”. Σκιάχτρα ζωῆς, τέρατα νοθείας, βάρβαροι ἦχοι, βλάσφημα μέτρα, ὅ,τι τὸ ἀλλόκοτο, μάταιο καὶ κίβδηλο. Εἴμαστε οἱ πλεγματικοί, δυτικοειδεῖς, ἔνοχοι πίθηκοι τῆς Βαλκανικῆς τῶν τύψεων.
.               Ξέρω. Ἡ ἀγάπη οὔτε ἐπιβάλλεται οὔτε νομοθετεῖται. Ἀνοίγονται πάντως πρὸς αὐτὴν μονίμως δύο δρόμοι. Ὁ δρόμος τῆς μαϊμοῦς καὶ ὁ δρόμος τῶν δέντρων. Ἡ μαϊμοὺ μιμεῖται στὶς κατασκευές του τὸν ξυλουργὸ ποὺ θαυμάζει. Δὲν κατασκευάζει ὅμως τίποτα ἡ μαϊμοὺ κι ἂς τὸ νομίζει. Ὁ ἄλλος δρόμος εἶναι διπλῆς κατευθύνσεως: “ὁδὸς ἄνω καὶ κάτω μία”. Πάει ἀπ’ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ κι ἀντίστροφα. Γιὰ νὰ πᾶς στὸν οὐρανό, λέει, πρέπει νὰ ταπεινωθεῖς, στὴν ὅποια γῆ σου πρῶτα. Αὐτὸ κάνουν τὰ δέντρα. Αὐτὸ πρέπει νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς…». (Τ. Λιγνάδης, «Τὸ Ἄξιόν Ἐστι τοῦ Ἐλύτη», Ἀθήνα 1971).
.               Ὡραία, ὡραιότατη ἡ παρομοίωση τοῦ ἀείμνηστου, σπουδαίου Τάσου Λιγνάδη. Τὸ δέντρο γιὰ νὰ τρανέψει, νὰ ὑψωθεῖ στὸν οὐρανό, πρέπει νὰ ἁπλώσει γερὲς ρίζες στὸ χῶμα του, στὴ γῆ ποὺ φύτρωσε. Αὐτὸ νὰ κάνουμε κι ἐμεῖς, ὡς λαὸς πρωτίστως. Νὰ γνωρίσουμε τὸ γενοτόπι μας, τὸ χῶμα τὸ ἑλληνικό, νὰ ξαναβροῦμε τὴ μνήμη μας, δηλαδὴ τὴν ἰθαγένειά μας. Μόνο ἔτσι θὰ πᾶμε στὸν οὐρανό, στὸ σπίτι μας. «Οὐ γὰρ ἔχομεν ὧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν».
.                 Καὶ τί καλοσυνάτη φράση: Μνήμη εἶναι ἡ ἰθαγένεια. Τώρα οἱ «μύγες τῆς Ἀγορᾶς» ἔβγαλαν τὴν ἰθαγένεια σὰν πραμάτεια σὲ καροτσάκι πλανόδιου μικροπωλητῆ. Τὴν ἰθαγένεια τὴν πουλοῦν καὶ τὴν ἀγοράζουν. (Θυμήθηκα μία φράση ἀπὸ τὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ Φωτάκου: «Βουλευταί, Ἐκτελεσταί, πουληταὶ καὶ ἀγορασταί»). Τὴν μνήμη μας, ὅμως, δὲν μποροῦν νὰ τὴν πουλήσουν, δὲν ὑπάρχει στὰ ράφια. Δὲν μπαίνει στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων. Τὴν χάνεις, δὲν ξεπουλιέται…
.                 «Μνήμη τοῦ λαοῦ μου», εἶναι ἡ Κυρὰ-Πηνελόπη ποὺ καρτεροῦσε τὸν βασιλιά της, ἡ συλημένη Καρυάτιδα, οἱ χαιρετισμοὶ στὸ Ρόδον τὸ Ἀμάραντον, ἡ πανώρια Λυγερὴ ποὺ τὴν ἔσερνε ὁ πεθαμένος Κωνσταντής, τὸ στασίδι τοῦ Κανάρη. Μνήμη μας εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Γρ. Αὐξεντίου ποὺ ὅταν οἱ Ἄγγλοι τοῦ ζήτησαν νὰ ἀναγνωρίσει τὸν πυρπολημένο γιό του, εἶπε: «Δὲν κλαίω ποὺ σ’ ἔχασα/ποὺ σὲ εἶχε γιὰ καμάρι/κλαίω ποὺ δὲν ἔχω ἄλλο γιὸ/τὴ θέση σου νὰ πάρει».
.                 «Ἐλευθερία μοναχὴ εἶναι ἡ μνήμη μας. Ἀλλοίμονο, ἂν τὴν στερηθοῦμε». Σάπισε τὸ κάποτε «ὁλόδροσο δέντρο τῆς φυλῆς μας», ὅπως τὸ ὀνόμαζε ὁ Κόντογλου.
.                 Γονυπετεῖς, ψωμοζητοῦντες, σερνόμαστε ἐμεῖς, «οἱ ἔνοχοι πίθηκοι τῆς Βαλκανικῆς» σὲ συνέδρια ἀνόμων, στὸν Καϊάφα τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Χάσαμε τὴ μνήμη μας, χάσαμε τὴν ἐλευθερία μας. Καὶ κλαῖνε καὶ ὀδύρονται, νὰ μείνουμε στὴν Εὐρώπη ποὺ κοπροκρατεῖ τὸ μέλλον μας. Στὴν Εὐρώπη, τὴν πόρνη Βαβυλώνα, ποὺ μαγάρισε τὴν μνήμη μας καὶ ξεπουλᾶ τὴν ἰθαγένειά μας, τὴν ἱστορία μας.
.                 «Πάψετε πιὰ νὰ ἐκπέμπετε τὸ σῆμα τοῦ κινδύνου /τοὺς γόους τῆς ὑστερικῆς σειρήνας σταματῆστε /κι ἀφῆστε τὸ πηδάλιο στῆς τρικυμίας τὰ χέρια/ τὸ πιὸ φρικτὸ ναυάγιο θὰ ἦταν νὰ σωθοῦμε» (Κ. Οὐράνης, «Πάψετε πιά…»).
.                 Ἡ μνήμη τοῦ λαοῦ μας λέει Πίνδο καὶ λέει Ἄθω. Ἅγιοι καὶ ἥρωες μᾶς δείχνουν στὰ σκοτεινὰ τὸν δρόμο πρὸς τὴν λύτρωση. Καὶ τὰ δύο εἶναι ὄρη ὑψηλά. Θέλει κόπο καὶ θυσίες γιὰ νὰ φτάσεις στὶς κορυφές τους…
.                 Ο Ερωπαοι χαγάνοι βυσσοδομον. Καλ ατοί, λλ ο δικοί μας καλύτερα ο δικοί τους δικοί μας; Ἂς τὸ καταλάβουμε: «εἰ μὴ ταχέως ἀπολλώμεθα, οὐκ ἂν ἐσώθημεν». ν δν καταστραφομε, ν δν καταστρέψουμε τ τέρατα πο μς καταστρέφουν, δν θ σωθομε. Ὅλοι οἱ παλαιοκομματικοὶ κοτζαμπάσηδες παλεύουν νὰ κρατηθοῦν. «Εἶναι δεμένοι μεταξύ τους, ὅπως εἶναι οἱ κάμπιες κολλημένες ἡ μία στὸν πισινό τῆς ἄλλης» (Κόντογλου). Ἑνώθηκαν καὶ προσκυνοῦν τὸ θηρίο τῶν Βρυξελλῶν. Ὑποστηρίζω ἐδῶ καὶ δεκαετίες ὅτι ἡ Ε.Ε. εἶναι ὁ τάφος τοῦ Γένους μας. Μόνο ἂν ἀπαγκιστρωθοῦμε ἀπὸ τὴν διεφθαρμένη πόρνη τῆς Δύσης, θὰ θεριέψει ἡ ἀποσταμένη ἐλπίδα μας.
.                 Ξεκίνησα μὲ τὸ «ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ» τοῦ Ἐλύτη. Νὰ κλείσω μὲ τὴν συγκλονιστικὴ διήγηση τοῦ ποιητῆ γιὰ τὸ πῶς γεννήθηκε τὸ ποίημα. Θὰ καταλάβουμε μὲ ποιοὺς συζητᾶμε, τὴν «εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια» στὴν ὁποία ἀνήκουμε, ὅπως αὐτοϊκανοποιούμενοι ἐκσφενδονίζουν οἱ «μενομευρωπαῖοι». Νὰ δοῦμε πότε θὰ ξαναγίνουμε Ἕλληνες;
.                 «Ὅσο κι ἂν μπορεῖ νὰ φανεῖ παράξενο, τὴν ἀρχικὴ ἀφορμὴ νὰ γράψω τὸ ποίημα μοῦ τὴν ἔδωσε ἡ διαμονή μου στὴν Εὐρώπη τὰ χρόνια του ’48 μὲ ’51.
.                 Ἦταν τὰ φοβερὰ χρόνια ὅπου ὅλα τὰ δεινὰ μαζὶ -πόλεμος, κατοχή, κίνημα, ἐμφύλιος- δὲν εἴχανε ἀφήσει πέτρα πάνω στὴ πέτρα.
.                 Θυμᾶμαι τὴν μέρα ποὺ κατέβαινα νὰ μπῶ στὸ ἀεροπλάνο, ἕνα τσοῦρμο παιδιὰ ποὺ παίζανε σὲ ἕνα ἀνοιχτὸ οἰκόπεδο. Τὸ αὐτοκίνητό μας ἀναγκάστηκε νὰ σταματήσει γιὰ μία στιγμὴ καὶ
βάλθηκα νὰ τὰ παρατηρῶ. Ἤτανε κυριολεκτικὰ μὲς στὰ κουρέλια.
.                 Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα μὲ γόνατα παραμορφωμένα, μὲ ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγύριζαν μέσα στὶς τσουκνίδες τοῦ οἰκοπέδου ἀνάμεσα σὲ τρύπιες λεκάνες καὶ σωροὺς σκουπιδιῶν. Αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία εἰκόνα ποὺ ἔπαιρνα ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.
.                 Καὶ αὐτή, σκεπτόμουν, ἦταν ἡ μοίρα τοῦ Γένους ποὺ ἀκολούθησε τὸ δρόμο τῆς Ἀρετῆς καὶ πάλεψε αἰῶνες γιὰ νὰ ὑπάρξει. Πρὶν περάσουν 24 ὧρες περιδιάβαινα στὸ Οὐσὶ τῆς Λωζάννης, στὸ μικρὸ δάσος πλάι στὴ λίμνη. Καὶ ξαφνικὰ ἄκουσα καλπασμοὺς καὶ χαρούμενες φωνές.
.                 Ἦταν τὰ Ἑλβετόπαιδα ποὺ ἔβγαιναν νὰ κάνουν τὴν καθημερινή τους ἱππασία. Αὐτὰ ποὺ ἀπὸ πέντε γενεὲς καὶ πλέον, δὲν ἤξεραν τί θὰ πεῖ ἀγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σὰν πριγκηπόπουλα, μὲ συνοδοὺς ποὺ φοροῦσαν στολὲς μὲ χρυσὰ κουμπιά, περάσανε ἀπὸ μπροστά μου καὶ μ’ ἄφησαν σὲ μία κατάσταση ποὺ ξεπερνοῦσε τὴν ἀγανάκτηση.
.                 Ἤτανε δέος μπροστὰ στὴν τρομακτικὴ ἀντίθεση, συντριβὴ μπροστὰ στὴν τόση ἀδικία, μία διάθεση νὰ κλάψεις καὶ νὰ προσευχηθεῖς περισσότερο, παρὰ νὰ διαμαρτυρηθεῖς καὶ νὰ φωνάξεις.
.                 Ἤτανε ἡ δεύτερη φορὰ στὴ ζωή μου -ἡ πρώτη ἤτανε στὴν Ἀλβανία- ποὺ ἔβγαινα ἀπὸ τὸ ἄτομό μου, καὶ αἰσθανόμουν ὄχι μόνο ἀλληλέγγυος, ἀλλὰ ταυτισμένος κυριολεκτικὰ μὲ τὴ φυλή μου.
.                 Καὶ τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας ποὺ ἔνιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στὸ Παρίσι. Δὲν εἶχε περάσει πολὺς καιρὸς ἀπὸ τὸ τέλος τοῦ πολέμου καὶ τὰ πράγματα ἦταν ἀκόμη μουδιασμένα.
.                 Ὅμως τί πλοῦτος καὶ τί καλοπέραση μπροστὰ σέ μᾶς!
.                 Καὶ τί μετρημένα δεινὰ ἐπιτέλους μπροστὰ στὰ ἀτελείωτα τὰ δικά μας!
.                 Δυσαρεστημένοι ἀκόμα οἱ Γάλλοι ποὺ δὲν μποροῦσαν νά ᾽χουν κάθε μέρα τὸ μπιφτέκι καὶ τὸ φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετοῦσαν.
.                 Ὑπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, μὲ κοιτάζανε βλοσυρὰ καὶ μοῦ λέγανε: ἐμεῖς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι ὅταν καμιὰ φορὰ τολμοῦσα νὰ ψιθυρίσω ὅτι ἤμουν Ἕλληνας κι ὅτι περάσαμε κι ἐμεῖς πόλεμο μὲ κοιτάζανε παράξενα: ἄ, κι ἐσεῖς ἔ;
.                 Καταλάβαινα ὅτι ἤμασταν, ἀγνοημένοι ἀπὸ παντοῦ καὶ τοποθετημένοι στὴν ἄκρη-ἄκρη ἑνὸς χάρτη ἀπίθανου. Τὸ σύμπλεγμα κατωτερότητας καὶ ἡ δεητικὴ διάθεση μὲ κυρίευαν πάλι. Ξυπνημένες μέσα παλαιὲς ἐνστικτώδεις διαθέσεις ἄρχισαν νὰ ἀναδεύονται καὶ νὰ ξεκαθαρίζουν.
.                 Ἡ παραμονή μου στὴν Εὐρώπη μὲ ἔκανε νὰ βλέπω πιὸ καθαρὰ τὸ δράμα τοῦ τόπου μας.
.                 Ἐκεῖ ἀναπηδοῦσε πιὸ ἀνάγλυφο τὸ ἄδικο ποὺ κατάτρεχε τὸν ποιητή.
.                 Σιγὰ-σιγὰ αὐτὰ τὰ δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Τὸ ἐπαναλαμβάνω, μπορεῖ νὰ φαίνεται παράξενο, ἀλλὰ ἔβλεπα καθαρὰ ὅτι ἡ μοίρα τῆς Ἑλλάδας ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ἔθνη ἦταν ὅ,τι καὶ ἡ μοίρα τοῦ ποιητῆ ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους -καὶ βέβαια ἐννοῶ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ χρήματος καὶ τῆς ἐξουσίας. Αὐτὸ ἦταν ὁ πρῶτος σπινθήρας, ἦταν τὸ πρῶτο εὕρημα.
.                 Καὶ ἡ ἀνάγκη ποὺ ἔνιωθα γιὰ μία δέηση, μοῦ ᾽δωσε ἕνα δεύτερο εὕρημα. Νὰ δώσω, δηλαδή, σ’ αὐτὴ τὴ διαμαρτυρία μου γιὰ τὸ ἄδικο τὴ μορφὴ μιᾶς ἐκκλησιαστικῆς λειτουργίας.
Κι ἔτσι γεννήθηκε τὸ Ἄξιόν Ἐστι».

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟ… ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΟ ΘΕΑΜΑ ΤΩΝ ΤΟΝΩΝ! «Τὸ κόψιμο τοῦ ὀμφαλίου λώρου μὲ τὴν γλώσσα, τὸ ὑπέρτατο λογισμικὸ τοῦ ἔθνους καὶ ζωοδότρα πηγὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἦταν ἡ πιὸ παράτολμη ἐπιχείρηση τῶν συνεργατῶν τοῦ ἐχθροῦ.».

 Πῶς ξεκίνησε ἡ ἐπέλαση τῆς παρακμῆς

Γράφει ὁ Παναγιώτης Λιάκος
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 30.09.12

            ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πολὺ σωστὰ τοποθετημένη ἡ κατωτέρω ἐπιφυλλίδα. Θὰ ἦταν ὅμως περισσότερο πειστικὴ ἂν συνοδευόταν ἀπὸ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ἔστω καὶ “συμβολικὴ” ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στὰ «πεζοπόρα τμήματα» τῆς Ἑργολαβίας ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΕΩΣ, δηλαδή, τὸ ἁπλούστατο, ἂν εἶχε τυπωθεῖ αὐτὸ τὸ συγκεκριμένο [καὶ μόνον!] ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας «Δημοκρατία» στὰ Ἑλληνικά, μὲ τοὺς τόνους δηλ. καὶ τὰ πνεύματα.
.            Καταριόμαστε τὸ σκοτάδι. Ἔ! Ἂς ἀνάψουμε ἐπιτέλους σ᾽ αὐτὸ τὸν δύσμοιρο τόπο ΕΝΑ ΚΕΡΑΚΙ, ἐκεῖ ποὺ τουλάχιστον τὸ μποροῦμε σχετικῶς εὐκολότερα. Δὲν θὰ σκιστεῖ κανενὸς ΕΡΓΟΛΑΒΟΥ τὸ «καλτσόν», ἂν πότε-πότε ξαναλειτουργεῖ ἡ ΜΝΗΜΗ καὶ βλέπουν οἱ νεώτεροι τὸ …σοκαριστικὸ θέαμα τῶν ΤΟΝΩΝ καὶ τῶν ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ! Ἂς τολμήσουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ. [Ὅλοι ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ καὶ παραδοθεῖ ΑΜΑΧΗΤΙ. Μόνο λίγες ἐκκλησιαστικὲς νησίδες ἔχουν ἀπομείνει νὰ διατηροῦν ΖΩΝΤΑΝΗ τὴν γλωσσική, “πολυτονικὴ” ΜΝΗΜΗ]. Ἡ ἔνοχη παθητικότητα καὶ ὁ ἀδιάντροπος ἐνδοτισμὸς στὰ κελεύσματα τῶν Ἐργολάβων μᾶς ἔφεραν ἐδῶ. Τώρα κλαῖμε. Καὶ μετρᾶμε τὰ συντρίμμια.
.              «Ἤδη πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ ΚΕΚΛΙΚΕΝ Η ΗΜΕΡΑ»
!

.              «Κύριοι συνάδελφοι, ἐπειδὴ ἡ ὥρα εἶναι προχωρημένη δὲν θὰ ἐπεκταθῶ σ᾽ ἕνα θέμα, τὸ ὁποῖο ἀναμφισβήτητα κάτω ἀπὸ ἄλλες συνθῆκες καὶ μὲ ἄλλο σκηνικὸ θὰ χρειαζόταν ἐκτεταμένη καὶ πανηγυρικὴ ἀντιμετώπιση. […] Τὸ μονοτονικὸ σύστημα εἶναι ἕνας τρόπος δραστικῆς ἁπλοποίησης στὸ θέμα τῶν τόνων καὶ τῶν πνευμάτων. Ἡ ἀνάγκη γιὰ τὴν καθιέρωση τοῦ μονοτονικοῦ προέκυψε πρωταρχικὰ ἀπὸ τὴν διαπίστωση ὅτι τὰ πνεύματα καὶ οἱ τόνοι, χωρὶς νὰ ἐξυπηρετοῦν κάποια πραγματικὴ γλωσσικὴ ἀπαίτηση, γίνονται αἰτία καταταλαιπώρησης ὅσων γράφουν τὴν ἑλληνική, ἰδιαίτερα τῶν μαθητῶν, καὶ τροχοπέδη στὶς προσπάθειές τους γιὰ κατάκτηση τῆς γλώσσας καὶ γιὰ οὐσιαστικὴ μόρφωση. […] Ἡ οὐσία τῆς μεταρρύθμισης πράγματι βρίσκεται στὸ γεγονὸς ὅτι, ὕστερα ἀπὸ 2.000 χρόνια, μὲ μία ἐξαίρεση παλαιότερα, τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, σὲ σχέση μὲ τὴ δασεία, δὲν ἔχει ἀποτολμηθεῖ μία τόσο δραστικὴ μεταβολὴ καὶ τονικὴ ἁπλοποίηση εἰς τὰ δεδομένα τοῦ τονισμοῦ». [Ἐλευθέριος Βερυβάκης, ὑπ. Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων, ἀπὸ τὴν ἀγόρευσή του στὸ Κοινοβούλιο τὸ βράδυ τῆς 11ης Ἰανουαρίου 1982, πρακτικὰ τῆς Βουλῆς, σελ. 466-469.]
.              Εὐφυεῖς, σκεπτόμενους ἀνθρώπους, μὲ πολιτισμικὸ βάθος, αὐτογνωσία καὶ ἱστορικὴ μνήμη, δὲν μπορεῖς νὰ τοὺς ἐξαπατήσεις εὔκολα. Προτοῦ λθουν στν πατρίδα μας τ πεζοπόρα τμήματα τν κατοχικν δυνάμεων τν δανειστν μας γι νὰ ψώσουν τς σημαες τους στὰ πουργεα, εχε προηγηθεῖ  σκληρς βομβαρδισμς τν λλήνων π τ μαχητικ σμήνη τν «προοδευτικν», ποὺ θελαν ν «μαλακώσουν» τν ντίσταση στὸ σχυρότερο σημεο της: τν στορία. Τ κόψιμο τοῦ μφαλίου λώρου μ τὴν γλώσσα, τὸ πέρτατο λογισμικ τοῦ θνους κα ζωοδότρα πηγ τοῦ λληνισμο, ταν πι παράτολμη πιχείρηση τν συνεργατν τοῦ χθρο. Προτοῦ μᾶς κόψουν τὸ κεφάλι, ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀποτμήσουν τὸν λόγο. Ἔτσι ξεκίνησαν ὅλα. Ἡ μεγάλη κατηφόρα στὸν Ἅδη ἄρχισε μὲ μία τροπολογία ποὺ κατατέθηκε, ὅπως μπάζουν οἱ διαρρῆκτες τὰ κλοπιμαῖα στὸ λημέρι τους: στὰ βιαστικὰ καὶ μετὰ τὰ μεσάνυχτα. Ὁ τότε ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων Ἐλευθέριος Βερυβάκης (ἀπεβίωσε φέτος τὸν Αὔγουστο) ἐπαιρόταν ὅτι ἡ πρώτη κυβέρνηση τοῦ ΠΑΣΟΚ κατάφερε κάτι ποὺ ἐπὶ δύο χιλιετίες φάνταζε ἀκατόρθωτο. «Δραστικὴ μεταβολή», «τονικὴ ἁπλοποίηση» ὀνομάστηκαν ἀπὸ τὸ πασοκικὸ καθεστὼς τύπου Ὄργουελ οἱ ἐπεμβάσεις λοβοτομῆς ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τὸ μεταπολιτευτικὸ συνδικάτο τῆς «προόδου».

 Συνοδοιπόροι ἀπὸ τὸ ΚΚΕ

 .              Ἡ κομμουνιστικὴ Ἀριστερὰ συνυπέγραψε πρόθυμα τὴν ρίψη στὸν κάλαθο τῶν ἀπορριμάτων μίας δισχιλιετοῦς γλωσσικῆς ἱστορίας. Ἡ Μαρία Δαμανάκη, μιλώντας γιὰ λογαριασμὸ τοῦ ΚΚΕ, ὅπως διαβάζουμε στὰ πρακτικὰ τῆς συνεδρίασης Βουλῆς (σελ. 458) ἐκείνης τῆς δραματικῆς νύχτας, τόνισε: «Κύριε πρόεδρε, ἀπὸ τὸ 1976, ὅταν πρώτη φορὰ κατὰ τὴ συζήτηση τοῦ νόμου 309 εἶχε “μπεῖ” [Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.: Τὰ ζητἠματα δὲν “μπαίνουν”, ἀλλὰ ΤΙΘΕΝΤΑΙ. Ἐκτὸς ἂν …ΕΙΣΒΑΛΛΟΥΝ οἱ ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ!] γιὰ συζήτηση τὸ πρόβλημα, τὸ κόμμα μᾶς εἶχε ταχθεῖ ὑπὲρ τῆς ἁπλούστευσης τοῦ τονικοῦ μας συστήματος καὶ τῆς καθιέρωσης, δηλαδή, τοῦ μονοτονικοῦ συστήματος. Αὐτὴ ἦταν ἡ θέση ποὺ εἴχαμε ἐπαναλάβει ἐπανειλημμένα, ὅποτε εἶχε ἔλθει γιὰ συζήτηση αὐτὸ τὸ θέμα. Συμφωνοῦμε λοιπὸν καὶ σήμερα μὲ τὴν τροπολογία ποὺ εἰσάγει ὁ κύριος ὑπουργὸς καὶ καθιερώνει τὸ μονοτονικὸ σύστημα». Πέρα ἀπὸ τὰ ἀξιοθρήνητα ἑλληνικὰ τῆς κ. Δαμανάκη («εἴχαμε ἐπαναλάβει ἐπανειλημμένα»), μεγάλη σημασία ἔχει ἡ κομματικὴ θέση ποὺ ἐκφράζει. Συμφωνεῖ μὲ τὴν «ἁπλοποίηση» τῆς γλώσσας, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίζεται ὡς «πρόβλημα». Δὲν θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ περιμένει διαφορετικὴ ἀντιμετώπιση τοῦ κρίσιμου ζητήματος ἀπὸ τοὺς ὀπαδοὺς ἑνὸς καθεστῶτος ποὺ ἐφηῦρε τὸ ρετοὺς στὶς φωτογραφίες, ὥστε ὁ κομματικὸς μηχανισμὸς προπαγάνδας νὰ μπορεῖ νά… σβήνει ὅσους εἶχαν ἀπαθανατιστεῖ δίπλα στὸν Στάλιν, ἀλλὰ εἶχαν πέσει σὲ δυσμένεια καὶ εἶχαν ἐκτελεστεῖ ἀπὸ τοὺς δολοφόνους τῶν σοβιετικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν.

 Ἡ συνολικὴ εἰκόνα

  .              Ἡ ἀπόσταση τῶν 30 ἐτῶν ποὺ μᾶς χωρίζει ἀπὸ τὴν ἕφοδο τῆς ἐπιχειρησιακῆς ὁμάδας τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου στὰ ἐνδότερα τῆς χώρας μᾶς βοηθᾶ νὰ δοῦμε τὴ συνολικὴ εἰκόνα. Προτοῦ οἱ συνάδελφοι τοῦ Μένιου Κουτσόγιωργα καὶ τοῦ Ἀκη Τσοχατζόπουλου ἁπλώσουν τὰ χέρια τους στὰ δημόσια ταμεῖα, ἔκαναν κάτι ἀπρόσμενο: διέλυσαν τὴ βιβλιοθήκη τῆς ἑλληνικῆς ἑστίας! Συνήθως οἱ ἄνθρωποι τοῦ συγκεκριμένου φυράματος δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὶς βιβλιοθῆκες ἀλλὰ μόνο γιὰ τὰ χρηματοκιβώτια. Ὡστόσο, ἡ πιλογ νά… πενεργοποιήσουν τν πνευματικό μας συναγερμ δείχνει πόσο καλ σχεδιασμένο ταν τ πλάνο τς διάλυσης το τόπου. Ἂν τὸ γλωσσικὸ αἰσθητήριο καὶ ἡ παιδεία δὲν εἶχαν ὑπονομευτεῖ σφοδρὰ καὶ συστηματικὰ ἀπὸ τὴν πρώτη κιόλας ἡμέρα, ἐλάχιστοι συμπολίτες μας θὰ καταδέχονταν νὰ τραφοῦν μὲ τὰ σκουπίδια τοῦ πρασινοφρουρισμοῦ (βιντεοκωμωδία καὶ μπουζουκοκαψούρα τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽80), μὲ τὸ λάιφ στάιλ τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽90 καὶ τὸν «ἐκσυγχρονιστικὸ» ἀνθελληνισμὸ τῆς σημιτικῆς λαίλαπας. Οὔτε θὰ βρισκόταν ἱκανὸς ἀριθμὸς πολιτῶν γιὰ νὰ ψηφίζει μέ… γονιδιακὰ κριτήρια τὴν ἐποχὴ τῶν διαστημικῶν ταξιδιῶν καὶ νὰ στέλνει στὸ Μέγαρο Μαξίμου δυσλεκτικὲς προσωπικότητες, ἐγνωσμένης ἀκαταλληλότητας.

.        Τέλος, ἀπὸ τὴ μνημειώδη συζήτηση στὴ Βουλή, ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ἡ ἀπόπειρα τοῦ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, ἐκπροσώπου τότε τῆς Νέας Δημοκρατίας, νὰ προκαλέσει ἀναβολὴ τῆς σχετικῆς συζήτησης. Κι αὐτὸ τοῦ πιστώνεται – παρόλο ποὺ δὲν εὐοδώθηκε ὁ στόχος του.

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΣΕ ΛΕΝΕ ΠΙΝΔΟ, ΣΕ ΛΕΝΕ ΑΘΩ! «Ἂς μὴν ἀφήσουμε τοὺς μηδενιστὲς νὰ σβήσουν αὐτὴ τὴ Μνήμη».(Κ. Χολέβας)

Σὲ λένε Πίνδο, σὲ λένε Ἄθω!

Γράφει ὁ Κων. Χολέβας
ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», 30.09.12

.             Γιὰ νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὸ νοσηρὸ κλίμα τῆς σκανδαλολογίας θὰ ἤθελα, ἀγαπητοὶ ἀναγνῶστες, νὰ μοιραστῶ μαζί σας τὴν ψυχικὴ ἀνάταση ποὺ ἐνίωσα προσφάτως ὅταν παρακολούθησα στὸ Ἠρώδειο μία ἱστορικὴ συναυλία. Ὁ μητροπολίτης Ἱλαρίων τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας παρουσίασε δικές του συνθέσεις ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς καὶ ὁ Μίκης Θεοδωράκης καταχειροκροτήθηκε κατὰ τὴν ἀπόδοση τοῦ «Ἄξιόν Ἐστι», τὸ ὁποῖο μελοποίησε μὲ βάση τὸ ἔργο τοῦ Ἐλύτη.
.             Παρόντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου τὸ ἑνωτικὸ καὶ συναινετικὸ πνεῦμα ἔλαμψε, ὅταν εἴδαμε ἕναν ὀρθόδοξο ἐπίσκοπο καὶ ἕναν συνθέτη προερχόμενο ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ νὰ συνεργάζονται καὶ νὰ ἀλληλοεκτιμῶνται. Ἀναλογίστηκα μάλιστα ὅτι ἀκόμη καὶ ὁ Μίκης μὲ τὴν συγκεκριμένη ἰδεολογικὴ στράτευση ἔγινε γνωστὸς πρὸ 50 ἐτῶν, ὅταν μελοποίησε τὸ ἔργο ἑνὸς ποιητῆ μὲ διαφορετικὴ ἰδεολογία. Τὸ «Ἄξιόν Ἐστι» τοῦ νομπελίστα Ὀδυσσέα Ἐλύτη, τὸ ὁποῖο ἀντλεῖ ὕφος, ἦθος καὶ λεξιλόγιο ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη παράδοσή μας.
.             Σὲ δύσκολους καιρούς, ὅπως ἡ σημερινὴ συγκυρία, μὲ ἠθική, πνευματικὴ καὶ οἰκονομικὴ κρίση, εἶναι χρήσιμο γιὰ ὅλους μας νὰ διδασκόμαστε ἀπὸ τὴν περίφημη φράση τοῦ Ἐλύτη ποὺ μοῦ ἔμεινε περισσότερο ἀπὸ ὅλη τὴ συναυλία: «Μνήμη τοῦ λαοῦ μου, σὲ λένε Πίνδο, σὲ λένε Ἄθω»! Ὁ Ἐλύτης συμπυκνώνει ἀριστοτεχνικὰ μέσα σὲ λίγες λέξεις τὸ μυστικὸ ποὺ κάνει τὸ ἔθνος μας νὰ βγαίνει νικηφόρο ἀπὸ κάθε μάχη, παρὰ τὶς ἀρχικὲς δυσκολίες. Σὲ κατακτήσεις, ὑποδουλώσεις, πτωχεύσεις καὶ ἄλλες κακοτυχίες, ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ἐθνικὴ συνείδηση καὶ ἡ ἀγωνιστικότητα μᾶς βοήθησαν καὶ θὰ μᾶς ξαναβοηθήσουν νὰ σταθοῦμε ὄρθιοι.
.             Τὸ πρῶτο ζητούμενο εἶναι ἡ Μνήμη. Νὰ μὴ λησμονοῦμε, νὰ μὴν ἀφήνουμε στὴ λήθη τοὺς ἥρωές μας, τοὺς μάρτυρές μας, τὶς ρίζες μας, τὶς ἀλησμόνητες πατρίδες μας. Τὴ Μνήμη ὀφείλουμε νὰ μεταδώσουμε στὰ παιδιά μας καὶ νὰ τοὺς μιλήσουμε γιὰ τὴν Πίνδο καὶ τὸν Ἄθωνα, τὸ Ἅγιον Ὄρος. Γιὰ τοὺς συνεχεῖς ἀγῶνες μας ὑπὲρ τῆς Ἐλευθερίας, ὅπως τὸ 1940 στὴν Πίνδο καὶ γιὰ τὶς πνευματικές μας καταβολές, τὶς ὀρθόδοξες χριστιανικές.
.             Αὐτὲς ἐκφράζει ὁ Ἄθως, ἡ μοναστηριακὴ καστροπολιτεία, ὅπου δύο χιλιάδες μοναχοὶ προσεύχονται ἀδιαλείπτως ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου!
.             Ἂς μὴν ἀφήσουμε τοὺς μηδενιστὲς νὰ σβήσουν αὐτὴ τὴ Μνήμη, φέτος μάλιστα ποὺ τιμοῦμε τὰ 100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση ἑλληνικῶν ἐδαφῶν.

 ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

, ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ» ΟΤΙ ΠΑΣΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗ (ἀκόμα καὶ γλωσσολογική) ΧΩΡΙΖΟΜΕΝΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ, ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ

.        Μιᾶς καὶ ἀνεφέρθη ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» στὴν προηγούμενη ἀνάρτησή της στὴν ΜΝΗΜΗ καὶ στὴν ΛΗΘΗ, (βλ. https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/16/κηδεύτηκαν-μετὰ-ἀπὸ-38-χρόνια/) δίνεται ἡ εὐκαιρία ἐξ ἀφορμῆς ΑΣΤΡΑΠΙΑΙΑΣ παρεμβάσεως 140 Γλωσσολόγων γιὰ τὴν «μάχη τῶν γραμμάτων ἢ φθόγγων» τῆς Νέας Ἑλληνικῆς Γραμματικῆς νὰ ἐπισημανθεῖ μιὰ μικρὴ λεπτομέρεια ΜΝΗΜΗΣ (ἂς μὴ παραθεωρεῖται καὶ τὸ γεγονός ὅτι ἀκόμα καὶ ἡ ὑψηλὴ ποιότητα ἑνὸς ἠλ. ὑπολογιστοῦ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν «μνήμη» του!)
.        Στὴν παρέμβαση τῶν 140 σημειώνεται πὼς: «ὡς εἰδικοὶ ἐπιστήμονες στὸν τομέα τῆς γλωσσολογίας καὶ πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι ἀναρωτιόμαστε πῶς εἶναι δυνατὸν μία ἐκπαιδευτικὸς ποὺ δὲν παραδέχεται στοιχειώδεις ἀρχὲς τῆς γλωσσικῆς ἐπιστήμης, ὅπως εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ ἤχων καὶ γραμμάτων, βασιζομένη σὲ παρανοήσεις καὶ ἀβάσιμα συμπεράσματα νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν ἐγκυρότητα ἑνὸς διδακτικοῦ ἐγχειριδίου, ποὺ ἔχει ἐγκριθεῖ ἀπὸ τοὺς ἁρμόδιους φορεῖς τῆς Πολιτείας καὶ ἀποτελεῖ ἔργο εἰδικῶν ἐπιστημόνων καὶ τὸ ὁποῖο, ὡς δασκάλα, καλεῖται νὰ διδάξει».
(βλ. ὅλο τὸ κείμενο: https://docs.google.com/file/d/0Bw3z_tNMEH5BdnBLMmJtVnR2OEU/edit?pli=1).

βλ. σχετ.: 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/11/ὠμὴ-πρόβα-ξεπαστρεύουν-τὰ-φωνήεντ/
καὶ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/12/φωνήεντα-φθόγγοι-καὶ-βόγγοι/
ἐπίσης: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/16/ἡ-ἐλληνικὴ-γραμματικὴ-τὸ-νέο-γενόση/

.            Κατ᾽ ἀρχὰς λοιπὸν προξενεῖ τουλάχιστον ἐντύπωση πῶς 140 ΕΙΔΙΚΟΙ ἐπιστήμονες  καὶ Πανεπιστημιακοὶ ἐπέπεσαν νὰ ἐξουδετερώσουν μιὰ δασκάλα «ποὺ δὲν ἔχει στοιχειώδεις γνώσεις»! Γιατί ἆραγε τὴν φοβήθηκαν τόσο πολύ;
.           Ἄλλο ὅμως εἶναι τὸ βασικὸ θέμα: τὸ θέμα τῆς ΜΝΗΜΗΣ, πολὺ πέραν τῆς συγκεκριμένης γλωσσολογικῆς (καὶ σεβαστῆς καθ᾽ ὅλα) τεκμηριώσεως τῶν 140 ΕΙΔΙΚΩΝ.
.        Ἐξηγούμαστε:  ὅταν πρὸ τριακονταετίας «νομιμοποιήθηκαν» οἱ ἐκτρώσεις, δηλαδὴ ὁ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ ΦΟΝΟΣ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, τότε εἶχε ἐπιστρατευθεῖ ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς «ἔγκυρης» ἐπιστημονικῆς γνώσεως τῶν ΕΙΔΙΚΩΝ. Ἔτσι δὲν εἶναι; Μήπως δὲν τὸ θυμόμαστε; Λοιπόν; «Μὲ ἐπιστημονικὸ τρόπο καὶ ἰατρικὲς γνωμοδοτήσεις» μιὰ συντεταγμένη πολιτεία ὁδηγήθηκε στὴν «νομιμοποίηση» τῶν ἀμβλώσεων, δηλ. στὴν νομιμοποίηση τοῦ ἐκ προμελέτης ΦΟΝΟΥ.
.             Πρὸ ὀλίγων ἐτῶν ἐξ ἄλλου θυμόμαστε τὸν σάλο ποὺ ξέσπασε μὲ τὸ βιβλίο τῆς Ἱστορίας τῆς ϛ´ δημοτικοῦ ποὺ ἔγραψε ἡ γνωστὴ κυρία καὶ ποὺ περιεῖχε ἐξ ἴσου ἐπιστημονικὲς θεωρίες μὲ πανεπιστημιακὲς περγαμηνές!
.           Πόσο ἀξιόπιστες καὶ κυρίως ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΤΙΚΕΣ μποροῦν νὰ εἶναι τελικῶς καὶ ἐν προκειμένῳ οἱ βαρειὲς ἐπιστημονικὲς διαβεβαιώσεις καὶ τὰ γλωσσολογικὰ θέσφατα;
.            Μήπως σημασία ἔχει μόνο ἡ στεγνὴ ἐπιστημονικὴ «θέση» ἢ ἡ σκοπιμότητα ποὺ πολλὲς φορὲς ἐξυπηρετεῖται;
.         Γιατὶ ὡς λαὸ δὲν μᾶς διδάσκει ἡ χειροπιαστὴ πραγματικότητα, ἡ ἁπτὴ ἐμπειρία; Γιατί ἡ μνήμη μας εἶναι κοντή; Γιατί προτιμᾶμε ἐπιμόνως τὸν χαρακτήρα τοῦ ἐπιμηθέως ἀπὸ τοῦ προμηθέως;
.            Ὅσο πάντως κι ἂν δὲν τὸ θυμόμαστε, ἰσχύει πάντοτε μὲ …«ἐπιστημονικὴ» ἀκρίβεια τὸ πλατωνικό: Πᾶσά τε ἐπιστήμη, χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ πάσης ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία, οὐ σοφία φαίνεται (Πλάτων, Μενέξενος, 247a)».

, , ,

Σχολιάστε

ΚΗΔΕΥΤΗΚΑΝ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 38 ΧΡΟΝΙΑ! «ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ».

ΕΙΧΑΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ
Κηδεύτηκαν τ
στ κόμα τριν γνοουμένων το ᾽74

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τέτοια γεγονότα, ὅπως κατωτέρω ἠ κηδεία τριῶν ΕΝ ΨΥΧΡῼ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΩΝ Κυπρίων Ἑλλήνων μετὰ ἀπὸ τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια, βοηθοῦν ἕνα ὑπερήφανο Λαό, ποὺ κατήντησε ΞΕΧΑΣΙΑΡΗΣ, νὰ φρεσκάρει τὴν μνήμη του (ὄχι τὴν μνησικακία, ἀλλὰ  τὴν ΜΝΗΜΗ). Ἡ μεγαλύτερη καὶ τελειωτικὴ κρίση, ἀκόμα κι ἀπὸ τὴν τρέχουσα Οἰκονομική, εἶναι ἡ ΛΗΘΗ!

.          “Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ θεωρεῖται δεδομένο ἐν ὅσῳ ἡ Τουρκία διατηρεῖ παράνομα χιλιάδες πάνοπλους στρατιῶτες στὴν κατεχόμενη Κύπρο”, δήλωσε ὁ Ὑφυπουργὸς παρὰ τῷ Προέδρῳ Τίτος Χριστοφίδης, στὴν κηδεία τῶν ὀστῶν τῶν Ἀλεξάνδρου Γερμανοῦ, Ἀνδρέα Γερμανοῦ καὶ Αἰμιλίου Μιλτιάδους, ποὺ ἦταν ἀγνοούμενοι τῆς τουρκικῆς εἰσβολῆς τοῦ 1974. Ἡ κηδεία τελέστηκε στὴν ἐκκλησία Ἀποστόλου Λουκᾶ, συν. Ἁγίου Ἀθανασίου στὴν Λεμεσό.
.          Ὁ Ἀλέξανδρος καὶ Ἀνδρέας Γερμανοῦ καὶ ὁ Αἰμίλιος Μιλτιάδους εἶχαν συλληφθεῖ στὶς 2 Αὐγούστου 1974  ἀπὸ μία ὁμάδα ἐνόπλων Τούρκων στρατιωτῶν, ποὺ εἶπαν ὅτι τοὺς παίρνουν γιὰ ἀνάκριση καὶ θὰ ἐπιστρέψουν. Τὴν ἑπομένη μέρα τῆς σύλληψεώς τους, ἄγνωστος Τοῦρκος στρατιώτης ζήτησε ἀπὸ τὸν πεθερὸ τοῦ Μιλτιάδους νὰ ἐπισκεφθεῖ τὸν Ἀστυνομικὸ Σταθμὸ Κερύνειας, γιατί ἤθελαν νὰ τὸν δοῦν τὰ παιδιὰ καὶ ὁ γαμπρός του. Ὅταν, ὅμως, ἔφτασε στὸ Σταθμό, τοῦ εἶπαν ὅτι δὲν ἔχουν τίποτα ὑπ᾽ ὄψη γιὰ κράτηση ἐκεῖ τῶν παιδιῶν του καὶ τοῦ γαμπροῦ του.
.          Ὁ κ. Χριστοφίδης εἶπε πὼς ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ Ἀνδρέας, ὁ Αἰμίλιος, καὶ τόσοι ἄλλοι νέοι, ποὺ ἀργότερα διαπιστώθηκε ὅτι εἶναι νεκροί, δὲν σκοτώθηκαν στὸ πεδίο τῆς μάχης. Εἶχαν συλληφθεῖ καὶ εἶχαν κρατηθεῖ σὲ κάποιο ἀστυνομικὸ σταθμὸ ἢ σὲ κάποιους χώρους ποὺ οἱ εἰσβολεῖς μετέτρεψαν σὲ κρατητήρια. Εἰδικά, οἱ νέοι ποὺ σήμερα κηδεύουμε, δὲν αἰχμαλωτίστηκαν κὰν στὸ πεδίο τῆς μάχης, ἀλλὰ στὸ σπίτι τοῦ πεθεροῦ τοῦ Μιλτιάδους. Εἶναι φανερὸ ὅτι οἱ εἰσβολεῖς ἀργότερα ἐκτέλεσαν ἐν ψυχρῷ τὰ δύο ἀδέλφια καὶ τὸν γαμπρό τους. Ἡ περίπτωση τῶν ἀδελφῶν Ἀλέξανδρου καὶ Ἀνδρέα Γερμανοῦ καὶ τοῦ Αἰμίλιου Μιλτιάδους, ἀποτελεῖ ἀκόμα ἕνα κρίκο στὴν ἁλυσίδα τῶν ἐγκλημάτων πολέμου ποὺ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι εἰσβολεῖς στὴν Κύπρο, εἶπε ὁ κ. Χριστοφίδης.

ΠΗΓΗ: infognomonpolitics.blogspot.gr/ (ἀπὸ ΚΥΠΕ/ΑΠΕ)

, ,

Σχολιάστε

XAΠΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ!

Χάπι γιὰ τὶς κακὲς μνῆμες!

.            Ὅπως ἀνέγραψαν πρόσφατα οἱ ἐφημερίδες («Ἐλεύθερος Τύπος» 5-10-2011), Βρετανοὶ ἐπιστήμονες «κατάφεραν νὰ ξεκλειδώσουν ὁρισμένα μυστικὰ τοῦ ἐγκεφάλου καὶ νὰ κατανοήσουν τὸ πῶς ἀντιμετωπίζουμε τὸ στρές, ἀνοίγοντας τὸν δρόμο γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς χαπιοῦ ποὺ θὰ σβήνει τὶς κακὲς ἀναμνήσεις καὶ θὰ θεραπεύει τὴν κατάθλιψη, ἐνῶ θὰ μπορεῖ νὰ ἔχει ἐφαρμογὲς σὲ ἀνθρώπους ποὺ ἔχουν ζήσει τραυματικὲς ἐμπειρίες, ὅπως τροχαῖα δυστυχήματα, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄτομα ποὺ ὑποφέρουν ἀπὸ φοβίες.
.         Οἱ ψυχολογικὲς καὶ διανοητικὲς διαταραχὲς ποὺ συνδέονται μὲ τὸ στρές, δήλωσε ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ἔρευνας δρ. Ρόμπερτ Πόλακ, «εἶναι ἐξαιρετικὰ συνηθισμένες καὶ ἐπηρεάζουν περισσότερο ἀπὸ τὸ 30% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς. Θέλουμε νὰ ἐρευνήσουμε ἐὰν οἱ μηχανισμοὶ ποὺ ἀνακαλύψαμε μποροῦν νὰ βοηθήσουν τὴν θεραπεία τῆς κατάθλιψης καὶ νὰ ἁπαλύνουν τὶς ἐπώδυνες ἀναμνήσεις».
.         Εἶναι ἄξιοι ἐπαίνων βέβαια οἱ ἐρευνητὲς ποὺ σκύβουν μέρα καὶ νύχτα μέσα στὰ ἐργαστήριά τους ὑπομονητικὰ ἐπὶ πολὺ χρονικὸ διάστημα, γιὰ νὰ ἀνακαλύψουν κάποιο φαρμακευτικὸ σκεύασμα, μὲ τὸ ὅποιο θὰ μπορέσουν νὰ βοηθήσουν τὸν ἄνθρωπο.
.         Ὅμως ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀποτελεῖται μόνο ἀπὸ ὑλικὰ καὶ χημικὰ συστατικά. Ἔχει μέσα του καὶ τὴν πνοὴ τοῦ Θεοῦ, τὴν ἄϋλη καὶ ἀθάνατη ψυχή, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν πεμπτουσία τῆς ὑπάρξεώς μας. Ἡ ψυχὴ ὅμως δὲν ρυθμίζεται μὲ χημικὲς οὐσίες καὶ χάπια, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὴν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία «θεραπεύει τὰ ἀσθενῆ».
.         Τὶς ἔνοχες κακὲς ἀναμνήσεις μπορεῖ νὰ τὶς ἐξάλειψει ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ψυχή μας ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἱερὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως. Συγχρόνως ἡ θεία Χάρη μπορεῖ νὰ δώσει ἐλπίδα καὶ θάρρος στὸν ταλαιπωρημένο καὶ τσακισμένο ἄνθρωπο, ὅποιες καὶ ἂν εἶναι οἱ τραυματικὲς ἐμπειρίες τῆς ζωῆς του. Τὰ χάπια εἶναι ἁπλῶς βοηθητικὰ στὶς δύσκολες στιγμές. Καὶ τὸ νὰ θυμᾶται κανεὶς κάποιες καταστάσεις τῆς ζωῆς του τὸν ὠφελεῖ, γιὰ νὰ καταφεύγει στὴν ἀγάπη καὶ πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶναι τὸ πᾶν ἡ ἐξάλειψη τῆς μνήμης. Τὸ πᾶν εἶναι ἡ ἕνωση μὲ Ἐκεῖνον, ὁ Ὁποῖος διὰ μέσου τῶν αἰώνων μᾶς καλεῖ κοντά του γιὰ νὰ μᾶς ἀναπαύσει: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. ια´ 28). Εὐτυχεῖς ὅσοι ἀκοῦνε τὴν πρόσκλησή του.

 ΠΗΓΗ: Περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2033, 15.11.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , , ,

Σχολιάστε

Η «ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ» ΜΝΗΜΗ

«Ὁ ρατσισμὸς καὶ ὁ ἀντισημιτισμός, ἀπὸ ὅπου καὶ ἀπὸ ὁποιονδήποτε καὶ ἂν προέρχονται, δὲν μποροῦν νὰ ἐκφράζουν τὴν πίστη καὶ τὴν αὐτοσυνειδησία τῆς Ἐκκλησίας. Ἰδιαίτερα τοῦτες τὶς ἡμέρες, οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ δὲν λησμονοῦμε ὅτι ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς γεννήθηκε Ἑβραῖος, ἐνῶ κανεὶς δὲν δικαιοῦται νὰ προσβάλλει τὴ μνήμη τῶν 6.000.000 ἀθώων θυμάτων τοῦ ὁλοκαυτώματος. Ἀπὸ τὴ φάτνη τοῦ Θεανθρώπου ποὺ ταπεινὰ γεννᾶται στὴν Βηθλεὲμ ἀνατέλλει ἐλπίδα καὶ φῶς καὶ ὄχι φόβος καὶ συνωμοσιολογίες ἐναντίον τοῦ ὁποιουδήποτε», σημείωσε ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος κληθεὶς νὰ σχολιάσει τὰ ὅσα εἰπώθηκαν ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς Σεραφείμ.

ΠΗΓΗ: amen.gr

Πραγματικὰ ἐκπληκτικὰ τὰ ἀντανακλαστικὰ τοῦ Σεβ. Δημητριάδος. Βιάστηκε νὰ ταυτίσει τὶς αἰτιάσεις τοῦ Σεβ. Πειραιῶς γιὰ τὸν Διεθνῆ Σιωνισμὸ μὲ τὸν ἀντισημιτισμό. Καὶ ἀμέσως μετὰ βιάστηκε νὰ ὑπερασπισθεῖ τὸ Ὁλοκαύτωμα. Τί σπουδή, τί ἀκαριαία χριστιανικὴ προθυμία κι αὐτή χριστουγεννιάτικα! Ἀλλὰ μέσα στὴν βιαστικὴ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀναδρομή του στὴν Ἱστορία μᾶλλον ξέχασε πολλὰ ἄλλα ἱστορικὰ μακελέματα, ξέχασε π.χ. τὴν Γενοκτονία τῶν Ποντίων, ξέχασε τὸ Δίστομο, ξέχασε τὰ Καλάβρυτα. Ἔτσι δειγματοληπτικά.
Θὰ ἦταν πάντως ἀξιομνημόνευτο νὰ ἔλεγε ποῦ θὰ μποροῦσε νὰ προμηθευθεῖ ὁ κάθε ἐνδιαφερόμενος τέτοια ἑλκυστικὰ προϊόντα εὐαίσθητης χριστιανικῆς καὶ ἐπιλεκτικῆς μνήμης.
Ὅπως ἐπίσης θὰ εἶχε ἐνδιαφέρον νὰ μάθαιναν καὶ οἱ ἀστοιχείωτοι πότε φοριέται τὸ κουστούμι τῆς «ἐθνικῆς καταγωγῆς/προελεύσεως», καλοκαίρι ἢ χειμώνα; Μήπως θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς βοηθήσει λίγο ἡ Ἀκαδημία;

, , ,

Σχολιάστε

«ΜΗ ΣΚΕΠΤΕΣΑΙ ΠΙΑ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»

Λέγαμε σὲ προηγούμενο ἄρθρο μας (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/11/17/ὠφελεῖ-ἡ-μνήμη-τοῦ-παρελθόντοσ/
πόσο μπoρεῖ νὰ ὠφελεῖ ἡ ἀνάμνηση τοῦ παρελθόντος. Καταλήξαμε ὅμως μὲ τὸ ἐρώτημα: Μήπως κάποτε πρέπει νὰ ἀπαγορεύουμε στὸν ἑαυτό μας τὴν στροφὴ πρὸς τὰ περασμένα; Σὲ ποιές περιπτώσεις εἶναι  χρήσιμο  αὐτό;
Τὸ παρελθόν μας ἔχει ἀσφαλῶς καὶ θετικὸ καὶ ἀρνητικὸ περιεχόμενο. Στὴ ζωή μας ποὺ πέρασε ἔχουμε καὶ θετικὲς ἐμπειρίες, ἐπιτυχίες στὶς προσπάθειές μας, νίκες στοὺς πνευματικούς μας ἀγῶνες. Ἔχουμε ὅμως καὶ πτώσεις, ἀποτυχίες στὴν πάλη μας μὲ τὸ κακό, ἁμαρτήματα κάποτε σοβαρά, ποὺ ταλαιπώρησαν τὴν ψυχή μας. Πῶς θὰ σταθοῦμε ἀπέναντι σ᾽ ὅλα αὐτά;
Γιὰ τὰ θετικὰ τοῦ παρελθόντος πρέπει νὰ ποῦμε ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνο τὸ νὰ γυρίζουμε μὲ τὴ μνήμη μας σ᾽ αὐτά. Νὰ θυμόμαστε τοὺς ἀγῶνες ποὺ κάναμε, τὶς νίκες ποὺ σημειώσαμε, τὶς ἀρετὲς ποὺ καλλιεργήσαμε. Διότι τότε μπορεῖ νὰ τὰ θυμόμαστε μὲ καύχηση, νὰ ἐπαναπαυόμαστε σ᾽ αὐτὰ καὶ νὰ μὴ προχωροῦμε στὰ ἑπόμενα, σ᾽ ἐκεῖνα ποὺ ἔχουμε χρέος νὰ κάνουμε στὴ συνέχεια.
Ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγει: «Ἓν δέ, τὰ μὲν ὀπίσω ἐπιλανθανόμενος τοῖς δὲ ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος κατὰ σκοπὸν διώκω ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως τοῦ Θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ» (Φιλιπ. γ´ 14). Δηλαδή: Ἕνα πράγμα μὲ ἀπασχολεῖ καὶ γι᾽  αὐτὸ φροντίζω: Ὅσα ἔγιναν στὸ παρελθὸν καὶ τὰ ἔχω ἀφήσει πίσω μου, τὰ λησμονῶ. Ἁπλώνομαι δὲ διαρκῶς καὶ σπεύδω πρὸς  αὐτὰ ποὺ βρίσκονται μπροστά μου καὶ τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ ἐργασθῶ. Καὶ ἔτσι προχωρῶ γιὰ νὰ πετύχω τὸ σκοπό μου, τρέχω γιὰ νὰ πάρω τὸ βραβεῖο ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσει ἡ πρόσκλησή μας πρὸς τὸν οὐρανό, ὅπου μᾶς καλεῖ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Πόσα εἶχε κατορθώσει μὲ τοὺς ἀπαράμιλλους ἀποστολικούς του ἀγῶνες ὁ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ! Πόσα κηρύγματα ἔκαμε, πόσες περιοδεῖες, πόσους κόπους καὶ διωγμοὺς ὑπέμεινε, πόσες Ἐκκλησίες ἵδρυσε, πόσους κάλεσε στὴν πίστη καὶ ὁδήγησε στὴ σωτηρία!
Καὶ ὅμως! Ὅλα αὐτὰ τὰ λησμονεῖ. Δὲν ἐπιτρέπει νὰ ἀνακόψουν τὴν πορεία του καὶ νὰ σταματήσουν τοὺς ἀγῶνες ποὺ ἔχει μπροστά του, τὰ κατορθώματα τοῦ παρελθόντος. Ὅπως ὁ φοιτητὴς ποὺ δὲν ἡσυχάζει μὲ τὸ ὅτι πέρασε κάποια μαθήματα στὴ σχολή του, ἀλλὰ τὸν ἀπασχολεῖ πόσα ἀκόμη τοῦ μένουν γιὰ νὰ πάρει τὸ πτυχίο του· ὅπως ὁ δρομέας ποὺ τρέχει καὶ θέλει νὰ τερματίσει πρῶτος δὲν σκέπτεται τὸ τμῆμα τοῦ δρόμου ποὺ ἔχει διανύσει, ἀλλὰ τὸ διάστημα ποὺ μένει ἀκόμη μπροστά του, ἔτσι καὶ ὁ Ἀπόστολος λησμονεῖ τὰ κατορθώματα τοῦ παρελθόντος καὶ συνεχίζει, συνεχίζει ἀκάθεκτος τὴν πορεία του καὶ παλεύει μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του, γιὰ νὰ φθάσει στὸ τέρμα, νὰ λάβει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ στεφανοδότου Χριστοῦ «τὸν τῆς δικαιοσύνης στέφανον».
Νὰ λοιπὸν ὅτι πρέπει νὰ ξεχνᾶμε τὸ παρελθὸν ὡς πρὸς τὰ θετικὰ ποὺ πετύχαμε. Γιὰ τὰ ἀρνητικά; Γιὰ τὰ λάθη μας, τὶς πτώσεις καὶ τὰ ἁμαρτήματά μας;
Καὶ αὐτὰ δὲν πρέπει πιὰ νὰ τὰ σκεπτόμαστε, ἐφ᾽ ὅσον μετανοήσαμε, ἐφ᾽ ὅσον ἐξομολογηθήκαμε τὴν ἁμαρτία μας καὶ πήραμε τὴν ἄφεση, ὁ Θεὸς τὰ ἔσβησε μέσα στὸν ἀπέραντο ὠκεανὸ τοῦ ἐλέους του, δὲν τὰ θυμᾶται πλέον. Γιατί νὰ τὰ θυμόμαστε ἐμεῖς; Γιατί νὰ ξαναγυρνᾶμε σὲ τέτοιες δυσάρεστες καὶ πικρὲς ἐμπειρίες τοῦ παρελθόντος, ποὺ ἡ ἀνάμνησή τους μπορεῖ νὰ βάζει καὶ πάλι σὲ πειρασμὸ τὴν ψυχή, ἢ καὶ ἂν αὐτὸ δὲν συμβαίνει, μπορεῖ νὰ τὴν ἀπελπίζει;
Ὁ διάβολος δὲν μένει ἥσυχος. Ὅταν μετανοήσουμε, μπορεῖ νὰ μᾶς ξαναφέρνει στὸ νοῦ τὴν ἁμαρτία, γιὰ νὰ μᾶς δελεάσει καὶ νὰ μᾶς ξαναρίξει σ᾽ αὐτήν. Καὶ ἂν δὲν τὸ καταφέρει, μᾶς τὴν θυμίζει γιὰ νὰ μᾶς στερεῖ τὴν χαρὰ τῆς ἀφέσεως, γιὰ νὰ παραλύει τὶς δυνάμεις μας καὶ νὰ μᾶς ἀπελπίζει, νὰ μὴ ἀφήνει τὴν ψυχή μας νὰ χαρεῖ.
Ἔ, ὄχι! Μὴ γυρίζουμε ξανὰ στὸ ἁμαρτωλὸ παρελθόν μας. Τελείωσαν αὐτά. Νέα ζωὴ τώρα ἄρχισε, μὲ χαρὰ νὰ κάνουμε τὸν ἀγώνα μας, νὰ προοδεύουμε στὴν ἀρετή, νὰ ζοῦμε κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. «Τὰ ἀρχαία παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινὰ τὰ πάντα» (Β´ Κορ. ε´ 17). Ὅλα εἶναι καινούργια τώρα. Τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθὸν δὲν ὑπάρχει πιά. Δὲν ὑπάρχει ὡς ζωὴ ἁμαρτωλή, ὡς ἐνοχή, ὡς αἰτία καταδίκης. Ἔτσι δὲν πρέπει νὰ τὸ σκεπτόμαστε.
Τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθὸν ὑπάρχει ὡς ἀπόδειξη τῆς ἀδυναμίας μας, ποὺ ἡ συνειδητοποίησή της μᾶς βοηθεῖ στὴν καλλιέργεια τοῦ πνεύματος τῆς ταπεινοφροσύνης. Τὸ ἁμαρτωλὸ παρελθὸν ὑπάρχει ὡς κατάσταση θανατηφόρα, ποὺ ὅμως τὴν θεράπευσε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἀνάμνησή της μᾶς βοηθεῖ νὰ στεκόμαστε μὲ διαρκῆ εὐγνωμοσύνη ἀπέναντι στὸν οἰκτίρμονα καὶ ἐλεήμονα Κύριο.
Ἡ στροφὴ στὸ παρελθὸν μὲ τὰ ἀρνητικά του στοιχεῖα μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει μόνον ὅταν γίνεται μὲ τέτοιο πνεῦμα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος πολλὲς φορὲς τὰ σκέπτεται ἔτσι. Μέσα στὶς Ἐπιστολές του κατηγορεῖ τὸν ἑαυτό του γιὰ τὴν ἀπαράδεκτη στάση του ἀπέναντι τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν πιστῶν στὰ χρόνια ποὺ ἀνῆκε στὸν χῶρο τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ. «Ἐδίωξα τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ», λέγει (Α´ Κόρ. ιε´ 9). Ὑπῆρξα «βλάσφημος καὶ διώκτης καὶ ὑβριστὴς» (Α´ Τιμ. α´ 13). Αὐτὲς οἱ δυσάρεστες ἀναμνήσεις τὸν κρατοῦν στὴν ταπείνωση. Ἐνῶ λησμονεῖ τὰ κατορθώματα τοῦ παρελθόντος, γιὰ νὰ μὴ ἐπαίρεται καὶ ἐφησυχάζει, φέρνει στὸ νοῦ τὰ λάθη του, ἀναπολεῖ τὸ παρελθὸν τῆς ἀγνοίας του, γιὰ νὰ ταπεινοφρονεῖ, νὰ συντρίβεται καὶ νὰ εὐγνωμονεῖ τὸν Θεὸ γιὰ τὸ ἔλεός του καὶ τὴν ἀγάπη του.
Μόνον ἔτσι μποροῦμε νὰ σκεφθοῦμε τὸ ἀρνητικὸ παρελθόν μας. Διαφορετικὰ δὲν ὠφελεῖ οὔτε τὶς περασμένες ἁμαρτίες μας νὰ φέρνουμε στὸ νοῦ οὔτε τὰ καλὰ ποὺ ἔχουμε κάμει. Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται καὶ μᾶς ὠφελεῖ εἶναι νὰ κοιτᾶμε μπροστὰ καὶ νὰ ἐκμεταλλευόμαστε μὲ συστηματικὸ ἀγώνα τὶς πολλὲς εὐκαιρίες τοῦ παρόντος.

περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2012/01.12.2010

, , , ,

Σχολιάστε

ΩΦΕΛΕΙ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ;

Οἱ ἐνέργειές μας, οἱ δραστηριότητές μας, ὅλη μας ἡ ζωὴ ἐκτυλίσσεται στὸ παρόν. Ἀλλὰ τὸ παρὸν φεύγει, φεύγει διαρκῶς καὶ γίνεται παρελθόν. Ὥστε ἡ ζωή μας, σχεδὸν ὅλη, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παροῦσα στιγμή, βρίσκεται πίσω μας, εἶναι παρελθόν.Μποροῦμε νὰ ξεχάσουμε τὴν ζωή μας; Μποροῦμε νὰ σβήσουμε τὸ παρελθόν; Μποροῦμε νὰ ζήσουμε χωρὶς τὴν μνήμη τῶν περασμένων, νὰ προχωροῦμε στὸ παρὸν ἀγνοώντας τὸ παρελθόν; Καὶ ὠφελεῖ νὰ θυμόμαστε τὸ παρελθὸν καὶ συχνὰ νὰ ἀνατρέχουμε σ᾽ αὐτό; Μήπως δὲν χρειάζεται; Μήπως κάποτε γίνεται καὶ ἐπικίνδυνο; Ποιά τελικὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ σχέση μας μὲ τὸ παρελθόν μας;
«Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων», λέγει, ὁ  Δαβὶδ ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Θεό (Ψαλμ. ρμβ ́ [142] 5). Θυμήθηκα τὶς παλιὲς μέρες τῆς ζωῆς μου, μέρες κατὰ τὶς ὁποῖες ἔζησα τὴν φανερὴ προστασία σου. Καὶ ὄχι μόνο τὶς ἔφερα στὴν μνήμη μου, ἀλλὰ μελέτησα μὲ τὴ σκέψη μου καὶ ἐνεβάθυνα στὸ νόημα ὅλων τῶν ἔργων τῆς στοργικῆς καὶ παναγάθου προνοίας σου. Μελετοῦσα καὶ σκεπτόμουν ὅλα τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου.
Πόσα ἔχει ἐργασθεῖ στὴν μικρὴ καὶ ἀσήμαντη ἴσως γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ζωή μας ὁ πανάγαθος Θεός! Πόσα ποὺ τὰ ἔχουμε καταλάβει, καὶ ἄλλα ποὺ δὲν τὰ ἀντιληφθήκαμε, διότι ἀσφαλῶς εἶναι πολλὲς οἱ εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις του στὴν ζωή μας ποὺ πέρασαν ἀπαρατήρητες. Ἀλλὰ καὶ τὰ λίγα ποὺ πέφτουν στὴν ἀντίληψή μας  εἶναι ὑπεραρκετά, γιὰ νὰ συγκινήσουν τὴν ψυχή μας. Πῶς ἤλθαμε στὸν κόσμο! Πῶς μεγαλώσαμε! Πῶς ξεπεράσαμε μεγάλους κινδύνους καὶ ξεφύγαμε πειρασμοὺς δύσκολους καὶ ἐξουθενωτικούς! Πῶς ἔδινε ὁ Θεὸς τὴν εὐλογία του καὶ πετυχαίναμε στόχους, οἱ ὁποῖοι ἦταν φυσιολογικὰ ἀκατόρθωτοι γιὰ μᾶς!
Τὰ θυμόμαστε ὅλα αὐτὰ καὶ παίρνουμε θάρρος νὰ συνεχίσουμε τὴν πορεία τῆς ζωῆς μας καὶ τὸν δύσκολο ἀλλὰ ὡραῖο ἀγώνα μας. Ὅταν ἡ ψυχὴ λυγίζει κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν δοκιμασιῶν, ὅταν κουράζεται μὲ τὴν ἔνταση τῶν πειρασμῶν, ὅταν κυριεύεται ἀπὸ ἀθυμία τὸ πνεῦμα μας καὶ ταράσσεται στὰ βάθη τοῦ ἐσωτερικοῦ μας ἡ καρδιά μας, τότε ἡ μνήμη τοῦ παρελθόντος μπορεῖ νὰ μᾶς στηρίξει, νὰ μᾶς κρατήσει ὄρθιους καὶ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ συνεχίσουμε τὴν πορεία μας στὴν «στενὴ καὶ τεθλιμμένη» ὁδὸ τοῦ καθήκοντος.
Πολὺ ὠφελεῖται ἡ ψυχὴ ὅταν γυρνᾶ καὶ στὸ παρελθὸν τῆς πατρίδας μας, ὅλου τοῦ ἔθνους, ποὺ ἦταν ἔθνος μὲ φόβο Θεοῦ, μὲ ἱστορία καὶ παραδόσεις ἅγιες. «Διελογισάμην ἡμέρας ἀρχαίας, καὶ ἔτη αἰώνια ἐμνήσθην καὶ ἐμελέτησα», λέγει πάλι ὁ Ψαλμωδός (Ψαλμ. ος´ [76] 6). Ἔστρεψα τὴν σκέψη μου στὶς παλιὲς ἔνδοξες μέρες τοῦ Ἰσραήλ. Θυμήθηκα πολὺ ἀρχαῖα χρόνια καὶ ἀπορροφήθηκα ἀπὸ τὴν μελέτη καὶ τὴν θεωρία τους. «Ἐμνήσθην τῶν ἔργων Κυρίου, ὅτι μνησθήσομαι ἀπὸ τῆς ἀρχῆς τῶν θαυμασίων σου» (Ψαλμ. ος´ 12). Θυμήθηκα τὰ ἔργα τοῦ Κυρίου. Διότι θὰ θυμηθῶ ὅλα τὰ θαυμάσιά σου, Κύριε, ἀπὸ τὴν ἀρχή. Θὰ ἐμβαθύνω καὶ θὰ μελετήσω βαθιὰ τὴ θαυμαστὴ ἱστορία τοῦ λαοῦ μου.
Βοηθεῖ καὶ ἐμᾶς πολὺ νὰ μελετᾶμε τὴν ἱστορία καὶ τοῦ δικοῦ μας εὐλογημένου ἀπὸ τὸν Θεὸ ἔθνους. Τὴν ἀρχαία ἱστορία καὶ τὴν πιὸ πρόσφατη. Τὶς θαυμαστὲς ἐπεμβάσεις τοῦ Θεοῦ μὲ τὶς ὁποῖες διέσωζε τὴν πατρίδα μας, καὶ τὴν δύναμη, μὲ τὴν ὁποία ἀξίωνε τὸ ἔθνος μας νὰ μάχεται, νὰ νικᾶ καὶ νὰ μεγαλουργεῖ.
Καὶ σήμερα, ποὺ τὸ ἔθνος μας πολεμεῖται ἀπὸ πολλοὺς καὶ καταχθόνιους ἐχθρούς, καὶ τώρα, ποὺ μαῦρα σύννεφα σκιάζουν τὸν οὐρανὸ τῆς πατρίδας μας, ἡ στροφὴ στὸ παρελθόν μας δίνει τὴν ὑπομονὴ γιὰ νὰ ἀντέχουμε καὶ τὴν δύναμη νὰ ἐλπίζουμε. Νὰ ἐλπίζουμε πὼς ἂν καὶ μεῖς σταθοῦμε ὀρθοὶ στὴν ἔπαλξη τοῦ καθήκοντος, ἂν ἀγωνισθοῦμε μὲ πίστη καὶ ἀφοσίωση στὶς παραδόσεις μας καὶ στὸν ἅγιο νόμο τοῦ Θεοῦ, δὲν θὰ χαθοῦμε, ἀλλὰ θὰ ἀντέξουμε καὶ στὶς σημερινὲς δύσκολες συνθῆκες καὶ θὰ νικήσουμε, μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ ἐπιτελέσουμε τὸν προορισμό μας ὡς ἄτομα καὶ ὡς ἔθνος.
Ναί! Ὁ Θεὸς ἐπανειλημμένως στὸ παρελθὸν στάθηκε κοντά μας, σκούπισε τὰ δάκρυά μας, ἐνίσχυσε τὶς ἀσθενεῖς δυνάμεις μας, ἔφερε σὲ αἴσιο πέρας τὶς μικρὲς προσπάθειές μας, μᾶς βοήθησε ποικιλοτρόπως στὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς. Καὶ τὸ ἔθνος μας τὸ βοήθησε καὶ τὸ ἀξίωσε νὰ γράψει σελίδες δόξας καὶ μεγαλείου, ποὺ θαυμάζει ἡ παγκόσμια ἱστορία. Ἀσφαλῶς καὶ τώρα δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει. Καὶ τώρα θὰ κάμει τὸ θαῦμα του.Ἡ μνήμη τοῦ παρελθόντος στηρίζει τὴν ψυχή μας καὶ τὴν βοηθεῖ στὸν ἀγώνα της. Τὸ παρελθὸν ρυθμίζει τὰ βήματά μας στὸ παρὸν καὶ κατευθύνει τὴν πορεία μας στὸ μέλλον. Εἶναι χρήσιμη ἡ στροφή μας στὸ παρελθόν.Μήπως ὅμως δὲν εἶναι πάντοτε ἔτσι; Μήπως ὑπάρχουν καὶ θέματα τοῦ παρελθόντος μας, ποὺ εἶναι χρήσιμο νὰ λησμονοῦνται; Μήπως κάποτε πρέπει νὰ ἀπαγορεύουμε στὸν ἑαυτό μας τὴν στροφὴ πρὸς τὰ περασμένα;
Θὰ χρειασθεῖ νὰ ἐπανέλθουμε στὸ ἑπόμενο ἄρθρο, γιὰ νὰ ἀπαντήσουμε στὰ ἐνδιαφέροντα αὐτὰ ἐρωτήματα.

περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2011/15.11.2010

, ,

Σχολιάστε

AΓ. ΑΚΥΛΙΝΗΣ ΜΝΗΜΗ

Λόγῳ ἡμέρας (27 Σεπτεμβρίου) καὶ γιὰ τοὺς πολλοὺς καινούργιους φίλους τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ» ἐπαναλαμβάνεται μιὰ ἀπὸ τὶς πρῶτες ἀναρτήσεις.

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ», τ. 44, ΙΟΥΛ. – ΣΕΠΤ. 2009

Kυρίαρχο στοιχεῖο στὴν σημερινὴ Ἑλλάδα εἶναι ἡ ΛΗΘΗ. Χρησιμοποιούμενα ἐργαλεῖα γιὰ τὴν παγίωσή της ἀποτελοῦν ἡ παρασιώπηση, ἡ ἀπόκρυψη, ἡ διαστρέβλωση, ἡ ὡραιοποίηση, ἡ παραποίηση.
Ἐξ ἄλλου, ἕνα πολὺ «κακὸ» στοιχεῖο τῆς  Ἐκκλησίας εἶναι ἡ ΜΝΗΜΗ. Πάντα θυμᾶται καὶ μνημονεύει. Ἄλλωστε καὶ ἡ θ. Λειτουργία εἶναι Ἀνάμνηση. Kαὶ οἱ  Ἑορτὲς τῶν Ἁγίων εἶναι πάλι Μνῆμες. Kαὶ γι᾽ αὐτὸ στὸν σημερινὸ κόσμο ἡ  Ἐκκλησία εἶναι πολὺ ἀνεπιθύμητη, ἐπειδή ἔχει καὶ «γερή μνήμη».
«Γιὰ νὰ μὴ ξεχνιόμαστε» λοιπόν, παραθέτουμε τὸ μαρτύριο τῆς ἁγίας νεομάρτυρος Ἀκυλίνης (27 Σεπτεμβρίου), ὅπως μᾶς τὸ παραδίδει ὁ Ἅγ. Nικόδημος Ἁγιορείτης. Εἶναι καλή εὐκαιρία νὰ ξαναθυμηθοῦμε σήμερα πὼς τὸ Γένος τῶν Xριστιανῶν ἔχει νιώσει καλὰ στὸ πετσί του τὴν «πολυπολιτισμικότητα» καὶ τὴν «διαφορετικότητα». Kαὶ ἔχουμε μάθει καλὰ τὸ μάθημά μας, ὥστε νὰ μᾶς περισσεύουν οἱ ὄψιμοι «ἱεροκήρυκες» τῶν μεταλλαγμένων ἰδεολογικῶν ὑποπροϊόντων καὶ οἱ «ἀρχάγγελοι» τῶν ὑποκριτικῶν εὐαισθησιῶν.

π. Ἀθ. Σ. Λ.

Ὁ πατέρας τῆς ἁγίας Ἀκυλίνας, στὰ μέρη τοῦ Ἀρδαμερίου, σέ μιά κακή συντυχία, τούρκεψε, ὅταν ἡ κόρη του ἦταν ἀκόμη βρέφος. Ὅταν αὐτὴ μεγάλωσε κι ἔγινε δεκαοκτὼ ἐτῶν, ὁ πατέρας της τὴν πίεζε νὰ τουρκέψει κι ἐκείνη, πράγμα τὸ ὁποῖο ὅμως αὐτὴ ἀρνιόταν σθεναρῶς καὶ γενναίως. «Τότε ὁ πατήρ αὐτῆς βλέποντας τὸ ἀμετάθετον τῆς γνώμης της ἐπῆγεν εἰς τούς Τούρκους καὶ λέγει τους· ἐγώ μέν δέν ἐδυνήθην νὰ καταπείσω τὴν θυγατέρα μου εἰς τὸ νὰ τουρκίση, ἐσεῖς δὲ ὅ,τι θέλετε κάμετε εἰς αὐτήν. Τοῦτο ἀκούσαντες ἐκεῖνοι ἐταράχθησαν καὶ παρευθύς στέλλουν ἀνθρώπους τὐς κρίσεως, διά νὰ φέρουν τὴν Μάρτυρα· ἡ δὲ εὐλογημένη μήτηρ τῆς Ἁγίας ἰδοῦσα τούς ἀπεσταλμένους ὑπηρέτας παραλαβοῦσα τὴν κόρη της λέγει πρός αὐτήν τὴν ὁλοϋστερινή ταύτην παραγγελίαν· ἰδού τέκνον μου παμφίλτατον καὶ γλυκυτάτη θύγατερ Ἀκυλίνα· ἰδού σπλάγχνον μου, ἔφθασεν ἡ ὥρα ἐκείνη, διά τὴν ὁποίαν κάθε ἡμέραν σέ ἐνουθέτουν· κάμε λοιπόν ὡσάν τέκνον ὑπακοῆς καὶ ὑπάκουσον εἰς τάς νουθεσίας μου καὶ στάσου ἀνδρεία εἰς τὰ βάσανα ὁπού ἔχεις νὰ πάθῃς καὶ μήν ἀρνηθῇς τὸν Χριστόν· ἡ δὲ παρομοίως μετά δακρύων ἀπεκρίθη· μή φοβοῦ μῆτέρ μου, καὶ ἐγώ τὸν αὐτόν σκοπόν ἔχω, καὶ ὁ Θεός νὰ εἶναι βοηθός μου, καὶ εὔχου ὑπέρ ἐμοῦ· καὶ οὕτως ἀπεχαιρετίσθησαν ἀναμεταξύ των μὲ θρήνους καὶ δάκρυα. Οἱ δὲ ὑπηρέται δήσαντες τὴν Μάρτυρα τὴν ἐπῆγαν εἰς τὸ κριτήριον· καὶ τὴν ἐπαράστησαν ἔμπροσθεν εἰς τὸν κριτήν, ὁ ὁποῖος τῆς λέγει· μωρὴ γίνεσαι Τούρκα; Ἡ Ἁγία ἀπεκρίθη ὄχι, δέν γίνομαι· μή γένοιτο ποτὲ νὰ ἀρνηθῶ τὴν πίστιν μου καὶ τὸν δεσπότην μου Χριστόν. Ταῦτα ἀκούσας ὁ κριτής ἐθυμώθη καὶ προστάζει νὰ ἐκδύσουν τὴν Ἁγίαν καὶ νὰ τὴν ἀφήσουν μόνον μὲ τὸ ὑποκάμισον, καὶ οὕτω νὰ τὴν δέσουν εἰς ἕνα στύλον καὶ νὰ τὴν δέρνουν μὲ ραβδία, ὅπως καὶ ἐγένετο, καὶ δυό ὑπηρέται τὴν ἐρράβδισαν ὥραν πολλήν. Μετὰ ταῦτα ὁ κριτὴς καὶ ἄλλοι Τοῦρκοι φέροντες τὴν Μάρτυρα ἔμπροσθέν τους, ἄρχισαν νὰ τὴν κολακεύουν καὶ νὰ τῆς ὑπόσχωνται ταξίματα πολλὰ καὶ δωρήματα, μόνον νὰ ἀρνηθῇ τὴν πίστιν της, ἀλλ᾽ ἡ τοῦ Χριστοῦ νύμφη, ἐγκάρδιον ἔχουσα τὸν ἔρωτα πρός τὸν νοητόν νυμφίον της Χριστόν, ὡς οὐδέν ταῦτα ἐλογίζετο· καὶ ἐπειδή ἕνας μεγάλος καὶ πλούσιος ἀπὸ αὐτούς θρασύτερον ἀπὸ τούς ἄλλους τῆς εἶπε· Τούρκισε Ἀκυλίνα καὶ ἐγώ νὰ σὲ πάρω νύμφην εἰς τὸν υἱόν μου, ἡ τοῦ Χριστοῦ Μάρτυς μὲ τόλμην ἀνείκαστον, ὁ διάβολος, τοῦ ἀπεκρίθη, νὰ πάρῃ καὶ ἐσένα καὶ τὸν υἱόν σου! Τοῦτο δὲ καθὼς ἤκουσαν ἐκεῖνοι ἄναψαν ἀπὸ τὸν θυμόν καὶ δήσαντες πάλιν τὴν Ἁγίαν, ὡς καὶ τὸ πρῶτον, τὴν ἐρράβδισαν ὥραν πολλήν· ἔπειτα λύσαντες αὐτήν, πάλιν τὴν ἐξετάζουν ἐκ τρίτου, καὶ λέγει πρὸς αὐτὴν ὁ κριτής· δέν ἐντρέπεσαι μωρὴ νὰ δέρνεσαι γυμνὴ ἐμπρὸς εἰς τόσους ἀνθρώπους; (ἐξεσχίσθη γάρ τὸ ὑποκάμισόν της ἀπὸ ταῖς πολλαῖς ραβδιαῖς καὶ ἔμεινε γυμνή) ἢ τούρκισε ἢ ἔχω νὰ συντρίψω τὰ κόκκαλά σου ἕνα ἕνα· ἡ δὲ ἀποκριθεῖσα, καὶ τί ὀρέχθηκα, τοῦ λέγει, ἀπὸ τὴν πίστιν σας νὰ ἀρνηθῶ ἐγὼ τὸν Χριστόν μου, ἢ ἀπὸ ποῖα θαύματα τῆς πίστεώς σας νὰ πιστεύσω; οἱ ὁποῖοι βρωμᾶτε ἀκόμη ζωντανοί· ὤ τόλμη μαρτυρική! ὤ μεγαλοψυχία οὐρανίων ἐπαίνων ἀξία! ὤ ἀπόκρισις, ὄχι ἑνός ἁπαλοῦ κορασίου, ἀλλ᾽ ἑνός γίγαντος ἀνδρειωμένου! Ταῦτα λοιπὸν ἀκούσαντες ἐκατῃσχύνθησαν ὅλοι ἀπὸ τὴν ἐντροπήν· τί γὰρ ἄλλο εἶχον νὰ κάμουν, ἀναγκαζόμενοι ἀπὸ τὴν φανεράν τῶν λόγων ἀλήθειαν· ἀνάψαντες ὅμως ἀπὸ τὸν θυμόν, ἐρράβδισαν ἐκ τρίτου τὴν Ἁγίαν καὶ τόσον ἄσπλαγχνα, ὥστε ὁπού τὴν ἀφῆκαν ὡς νεκράν. Ἡ δὲ γῆ ἐκοκκίνησεν ἀπὸ τὰ αἵματα καὶ οἱ σάρκες της ἔπιπτον εἰς τὴν γῆν· ὕστερον δὲ λύσαντες τὴν Μάρτυρα, τὴν ἐφόρτωσαν εἰς ἕνα Χριστιανό ὁπού ἦτον ἐκεῖ παρών καὶ τὴν ἐπῆγαν εἰς τὸ ὀσπήτιον τῆς μητρός της, ἡ ὁποία περιχυθεῖσα εἰς τὴν θυγατέρα της, ὁποὺ ἦτον εἰς τάς ἐσχάτας ἀναπνοάς, τί ἔκαμες λέγει τέκνον μου; ἡ δὲ Μάρτυς μόλις καὶ μετά βίας ἐλθοῦσα εἰς τὸν ἑαυτόν της καὶ ἀνοίξασα τὰ ὀμμάτιά της, καὶ τὴν μητέρα ἰδοῦσα, καὶ τί ἄλλο ἤθελα νὰ κάμω, ὦ μῆτέρ μου, τῆς εἶπε, πάρεξ ἐκεῖνο ὁποὺ μοί ἐπαράγγειλες; ἰδοὺ κατὰ τὴν συμφωνίαν ὁπού εἴχαμεν, ἐφύλαξα τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς μου, καὶ ἡ μήτηρ αὐτῆς σηκώσασα τάς χεῖρας καὶ τὰ ὀμμάτιά της εἰς τὸν οὐρανόν ἐδόξασεν τὸν Θεόν. Συνομιλοῦσα δὲ ἡ Μάρτυς μὲ τὴν μητέρα, παρέδωκε τὴν ψυχήν της εἰς χεῖρας Θεοῦ καὶ ἔλαβε τοῦ Μαρτυρίου τὸν στέφανον. Τὸ δὲ πάντιμον αὐτῆς καὶ Ἅγιον λείψανον· ὤ τοῦ θαύματος! εὐωδίασε παρευθύς μὲ μίαν εὐωδίαν θαυμάσιον καὶ τόσην πολλήν, ὥστε ὁπού καὶ ὅλος ὁ δρόμος, ὅθεν ἐπερνοῦσαν μὲ τὸ Μαρτυρικόν λείψανο ὁπού ἐπήγαιναν διά νὰ τὸ ἐνταφιάσουν, εὐωδίαζε· καὶ τὴν νύκτα ἐκείνην κατέβη φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ ἔλαμπεν ἐπάνω εἰς τὸν τάφον τῆς Μάρτυρος ὡς ἄστρον λαμπρότατον· καὶ ὅσοι Χριστιανοὶ τὸ εἶδον ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν». (Ἅγ. Νικόδημος ἉγιορείτηςΣυναξαριστής Νεομαρτύρων, ἐκδ. «Ὀρθ. Kυψέλη», σελ. 79-82)

, ,

Σχολιάστε