Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μικρὰ Ἀσία

H ΡΩΣIΑ ΠΑΝΗΓYΡΙΣΕ EΠIΣΗΜΑ ΤHΝ HΤΤΑ ΤΟY EΛΛΗΝΙΚΟY ΣΤΡΑΤΟY ΣΤHN ΜΙΚΡA AΣIΑ

Ρωσία πανηγύρισε πίσημα
τ
ν ττα το λληνικο στρατο στ Μικρ σία

.             Ἡ 30ή Αὐγούστου εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐθνικὴ ἑορτὴ τῆς Τουρκίας, μὲ ἐκδηλώσεις σὲ ὅλη τὴν τουρκικὴ ἐπικράτεια καὶ στὶς τουρκικὲς διπλωματικὲς ἀποστολὲς στὸ ἐξωτερικό. Εἶναι ἡ ἡμερομηνία τῆς τελικῆς ἐπίθεσης τῶν δυνάμεων τοῦ Κεμὰλ Ἀτατοὺρκ κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία, ἡ ὁποία ἔληξε μὲ νίκη τῶν Τούρκων, τὴν ὀπισθοχώρηση τῶν ἑλληνικῶν δυνάμεων καὶ στὴ συνέχεια τὴν καταστροφὴ τοῦ μικρασιατικοῦ ἑλληνισμοῦ.
.             Αὐτὴν τὴν ἡμερομηνία καὶ τὴν ἐπέτειο τιμᾶ ἡ ρωσικὴ ὁμοσπονδία τοῦ Βλαντίμιρ Πούτιν, ἀφοῦ μὲ ἐπίσημη ἀνάρτηση στὸ Facebook χαιρετίζεται ἡ νίκη τῆς 30ής Αὐγούστου καὶ ἐπισημαίνεται: «Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1920 οἱ δύο λαοὶ τοῦ νέου κράτους τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας (σ.σ.: περίοδος Λένιν) καὶ τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Μουσταφᾶ Κεμὰλ (σ.σ.: μετέπειτα Ἀτατοὺρκ) πολέμησαν στὸν Ἀπελευθερωτικὸ Ἀγώνα τὶς κατοχικὲς δυνάμεις ποὺ ἀπείλησαν τὴν ἐθνική τους ἀνεξαρτησία. Ἦταν σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἕνας λαὸς ὑποστήριξε τὸν ἄλλον. Ἡ ἐμπιστοσύνη, ποὺ καλλιεργήθηκε τὴν περίοδο ἐκείνη, προσέδωσε ὤθηση στὴν ἀνάπτυξη τῶν σχέσεών μας».
.             Ἡ φιλοτουρκικὴ αὐτὴ ἔξαρση ἔρχεται νὰ συμπληρώσει τὴ σταδιακὴ ἐπιδείνωση τῶν σχέσεων Μόσχας – Ἀθήνας, τὰ τελευταῖα χρόνια. Ἡ ἀρνητικὴ πορεία τῶν ἑλληνορωσικῶν σχέσεων ἄρχισε πολὺ νωρίτερα καὶ ἔλαβε διαστάσεις μετὰ τὴν ἀπέλαση Ρώσων διπλωματῶν καὶ πολιτῶν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ποὺ κατηγορήθηκαν γιὰ κατασκοπεία καὶ παρέμβαση στὰ ἐσωτερικὰ τῆς χώρας (σ.σ.: περίοδος τῆς Συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν).
.             Τὸ μεγαλύτερο ὅμως «χτύπημα» στὶς ἑλληνορωσικὲς σχέσεις προῆλθε ἀπὸ τὴν παραχώρηση «Αὐτοκεφάλου» στὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἂν καὶ εἶναι ἀναφαίρετο δικαίωμα τόσο τῶν Οὐκρανῶν ὀρθοδόξων ὅσο καὶ τοῦ Πατριαρχείου νὰ ζητηθεῖ καὶ νὰ παραχωρηθεῖ τὸ «Αὐτοκέφαλον», ἐν τούτοις τὰ σχέδια τῆς Μόσχας γιὰ τὴν ὑπαγωγὴ τῶν Οὐκρανῶν ὀρθοδόξων στὸ Πατριαρχεῖο πασῶν τῶν Ρωσιῶν ἀπέτυχαν.
.             Κατόπιν τούτου, τὸ ρωσικὸ πατριαρχεῖο προχώρησε στὴ λήψη μέτρων κατὰ τοῦ Φαναρίου ἀλλὰ ἀκόμη καὶ σὲ ἵδρυση Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὰ Κατεχόμενα τῆς Κύπρου, ἐρχόμενο σὲ ἀπευθείας σύγκρουση μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ὀντότητα τῆς ἴδιας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Κύπρου. Τὸ τελευταῖο σύμπτωμα, μὲ τὴν ἐπίσημη ἀνάρτηση στὸ Facebook τοῦ γενικοῦ προξενείου τῆς Ρωσίας στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἄρα τῆς ρωσικῆς διπλωματίας μὲ τὸν χαιρετισμὸ τῆς στρατιωτικῆς ἐπιτυχίας τῶν Τούρκων κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία, σηματοδοτεῖ ἕνα νέο βῆμα στὴν ἐπιδείνωση τῶν διμερῶν σχέσεων μεταξὺ Ἀθήνας καὶ Μόσχας καὶ μάλιστα σὲ μία ἐξαιρετικὰ κρίσιμη περίοδο ὅπου ἡ Ἐγγὺς καὶ Μέση Ἀνατολὴ ἀντιμετωπίζει συνολικὰ μεῖζον πρόβλημα ἀσφαλείας καὶ σταθερότητας.
.             Ὡστόσο, νὰ σημειωθεῖ, ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀληθὲς ὅτι οἱ Σοβιετικοὶ βοήθησαν καὶ μὲ ὁπλισμὸ τοὺς Τούρκους νὰ νικήσουν τὸν ἑλληνικὸ στρατὸ στὴν Μικρὰ Ἀσία.

ΠΗΓΗ: tribune.gr

Διαφημίσεις

, , ,

Σχολιάστε

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ. Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

στορικς περιπέτειες το λληνισμο
Ἡ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας*

Τοῦ   Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

* Ὁμιλία στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Μητροπόλεως Κερκύρας, τὴν 28η Μαρτίου 2016

ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

.           2500 χρόνια οἱ περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἔχουν τέλος. Γνωρίσαμε τρεῖς μείζονες περιόδους ποὺ ἤμασταν ὑποταγμένοι σὲ αὐταρχικοὺς κυρίαρχους: τὴν Ρωμαιοκρατία, τὴν Φραγκοκρατία καὶ τὴν Τουρκοκρατία. Ὁ κεφαλλονίτης Ἀκαδημαϊκὸς καὶ σημαντικὸς ἱστορικὸς Διονύσιος Ζακυθηνός, γράφει:
.           «Ἡ Ρωμαιοκρατία καὶ ἡ Τουρκοκρατία, ἐκτιμώμεναι καὶ κρινόμεναι ὑπὸ τὸ φῶς τῶν σημερινῶν δεδομένων τῆς ἐπιστήμης, ἀποδεικνύονται μείζονες τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας. Τὰ διδάγματα τὰ ὁποῖα ἀντλοῦμεν ἀπὸ τὴν σπουδήν των, εἶναι φωτεινὰ καὶ αἰσιόδοξα. Ἅπαξ διὰ παντὸς λέγομεν ὅτι δὲν ὑποτιμῶμεν τὰς συμφοράς, τοὺς διωγμούς, τὴν ἀνυπολόγιστον φθορὰν τῶν ἀνθρώπων καὶ τῶν πραγμάτων, τοὺς ἐξανδραποδισμούς, τὰς πικρίας, τοὺς χλευασμοὺς καὶ τὰς ταπεινώσεις. Τὸ μαρτυρολόγιον εἰς ἀμφοτέρας τὰς περιόδους εἶναι μακρόν. Ἀλλ’ αἱ μεγάλαι ἐποχαὶ δὲν μετροῦνται μὲ τὸ μέτρον τῶν θυσιῶν. Εἶναι μεγάλαι ἐποχαὶ ἐκεῖναι, αἱ ὁποῖαι μετουσιώνουν τὰς θυσίας, τὰς συμφορἀς, τὰ ἐρείπια, τὰ δάκρυα, εἰς κινοῦσας δυνάμεις, εἰς ὄργανα ἀναγεννήσεως, εἰς ἐθνικὰς καὶ ὑπερεθνικὰς ὑπεραξίας, ἔνθα δεσπόζει ἡ ἡγεμονία τοῦ πνεύματος». (Διον. Α. Ζακυθηνοῦ «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978, σελ. 15)
.           Γιὰ τὴ Φραγκοκρατία καὶ τὴν Ἐνετοκρατία ὁ Διον. Ζακυθηνὸς σημειώνει ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπέστη ἄλλου τύπου καταπίεση, σὲ σχέση μὲ τὴν Τουρκοκρατία καὶ δέχθηκε ἰσχυρότατες ἐπιδράσεις ἀπὸ τὸ δυτικὸ πνεῦμα. Παρόλη αὐτὴ τὴν καταθλιπτικὴ ἀτμόσφαιρα ὁ πολιτισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῶν Ἰονίων νήσων ἐξακολουθεῖ, σὲ ὅλο τὸ διάστημα τῆς σκλαβιᾶς, νὰ «διαποτίζεται βαθύτατα ὑπὸ τοῦ ἐπικρατήσαντος μετὰ τὴν Ἅλωσιν πνεύματος τῆς Ὀρθοδόξου κοινότητος, ἡ ὁποία εἶναι πραγματικότης πέρα τῆς θρησκευτικῆς ἢ ἐκκλησιαστικῆς σημασίας καὶ ἡ ὁποία μεταβάλλεται εἰς πραγματικὴν πολιτιστικὴν κοινότητα». (αὐτ. σελ. 379)
.          Στὰ «προλεγόμενά» του, στὸ «Ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», ὁ Ζακυθινὸς συγγραφέας Διονύσιος Ρώμας (1906-1981) σημειώνει: «Ἡ ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ Ὀδύσσεια τῆς μεταβυζαντινῆς Ρωμιοσύνης δὲν εἶναι νοητή, ἂν δὲν ἀναλυθεῖ φασματικὰ τὸ “Νεοελληνικὸ Φῶς” στοὺς παράγοντες ποὺ τὸ συνθέτουν. Ἕνα πνευματικὸ “ζωνάρι τῆς Παναγιᾶς” μ’ ἀκραῖα ἐξωελληνικὰ ὅρια τὴ Βενετιὰ καὶ τὶς Παραδουνάβιες Ἡγεμονίες, γεφυρώνει Πόλη, Κρήτη, Ἑπτάνησα, Ἄθω, Μοριὰ καὶ Ἤπειρο, φωτίζοντας ἰδιόμορφα τὸ Νεοελληνικό μας κόσμο». (Διον. Ρώμα «Τὸ ρεμπελιὸ τῶν ποπολάρων», Βιβλ. τῆς “Ἑστίας”, Ἀθῆναι, 1979, σελ. 11-14). Ὁ Ρώμας στὰ χρώματα ποὺ φωτίζουν τὸ Γένος στὴν πορεία Του πρῶτο βάζει τὸ Ὀρθόδοξο! Σημειώνει: «Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στάθηκε αἰῶνες ὁλόκληρους ἡ πραγματικὴ “Πατρίδα” τῆς Ρωμιοσύνης».(Αὐτ. σελ. 13).
.           Ὁ Λευκάδιος ἰδιοφυὴς ἱστοριοδίφης Σπυρίδων Ζαμπέλιος ἔγραψε γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ ὑπὸ ξένη καὶ αὐταρχικὴ ἐξουσία: «Ἡ Ἑλλὰς ἐν ψαλμωδίαις καὶ δοξολογίαις ἐκ τῶν βυζαντινῶν ἐρειπίων ἀνηγέρθη! Εὐηγγελίσθη τὴν ἡμέραν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἀλαλαζούσης αὐτῆς τῆς Χριστιανωσύνης!…Ἡ Ἑλληνικὴ ἐθνικότης ἀνέζησεν ἐν τῷ σημείῳ τοῦ Σταυροῦ!» (Σπυρίδωνος Ζαμπελίου «Ἄσματα Δημοτικά τῆς Ἑλλάδος», Τυπογρ. ΕΡΜΗΣ, Κέρκυρα, 1852, σελ. 585-586).
.           Καὶ ὁ ἐπίσης ἰδιοφυὴς Ἀθηναῖος, Γαλαξειδιώτικης καταγωγῆς, ἱστοριοδίφης Κωνσταντῖνος Σάθας περιέγραψε ὡς ἀκολούθως τὶς περιπέτειες τοῦ Ἑλληνισμοῦ: «Ἐὰν Ἔθνος ἐν τῷ κόσμῳ δύναται νὰ σεμνύνηται διὰ τὸ εὐγενές τῆς καταγωγῆς του, ἀναντιρρήτως τοῦτο εἶνε τὸ Ἑλληνικόν. Ἡ περιβάλλουσα ταύτην αἴγλη ἐξηγοράσθη διὰ σειρᾶς μαρτυρίων καὶ τὸ δίπλωμα τῆς τοιαύτης εὐγενείας εἶναι γεγραμμένον μὲ αἷμα. Φοβεραὶ κατὰ τῆς κεφαλῆς του ἐνέσκηψαν λαίλαπες, ἄγρια καὶ ἀπειλητικὰ ἐκυλίσθησαν κύματα, καὶ ὁ μαρτυρικὸς οὗτος λαὸς ἐδιώχθη, ἐδούλευσε, κατώκησεν ἐντὸς ἐρειπίων, ἐκολύμβησεν ἐντὸς αἱμάτων, ἀλλ’ ὁ ὑπὸ τὰ ζοφερὰ ἐκεῖνα νέφη στιγμιαίως κρυβεὶς ἥλιος τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν ἐβράδυνε νὰ ἀνατείλη καὶ διασκεδάση τὴν ἐπικρεμασθεῖσαν ἀχλύν, ἡ δὲ μυστηριώδης ἀπορροφητικὴ αὐτοῦ δύναμις νὰ ἐξελληνίση πᾶν τὸ ξενικόν… Συνάμα δὲ ἑτέρα τάξις πατριωτῶν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὴν διάνοιαν ἐπαίρουσα… (Οὗτοι) ἐλάμβανον τὸν σταυρὸν ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ μετὰ χαρᾶς ἀνεκφράστου προσέφερον τὸν τράχηλον εἰς τὴν μάχαιραν τῶν δημίων». (Κων. Σάθα «Τουρκοκρατούμενη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκ. Ἁνδ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869, σελ. α-β).
.           Ὁ διεθνοῦς φήμης Ἄγγλος ἱστορικὸς καὶ μεσαιωνοδίφης Στῆβεν Ράνσιμαν σημειώνει γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴν Τουρκοκρατία: «Ὁ Ἑλληνισμὸς ἐπέζησε γαλουχούμενος ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἐπειδὴ οἱ Ἕλληνες δὲν ἔπαψαν ποτὲ νὰ ἐλπίζουν καὶ νὰ κάνουν σχέδια γιὰ τὴν ἡμέρα ποὺ θὰ ἀνακτοῦσαν τὴν ἐλευθερία τους». (Στ. Ράνσιμαν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Α΄Τόμος, Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα, 1979, σ. 83)
.           λοι ο βαθες, ντιμοι κα χωρς δεολογικς λλες προκαταλήψεις πιστήμονες στορικο ναγνωρίζουν τι ρθόδοξη κκλησία ταν κιβωτς το θνους, πο τ διέσωσε κατ τν π αἰῶνες δουλεία του κα τ δήγησε στν λευθερία. Ἤδη ἀναφέρθηκε ἡ διαπίστωση τοῦ Ζακυθηνοῦ, ὅτι οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ Νεομάρτυρες ἦσαν οἱ τονωτικὲς ἐνέσεις γιὰ τὴν μὲ τόσα βάσανα πορεία τῶν Ἑλλήνων. Τὴν προσφορὰ τῶν Νεομαρτύρων περιγράφει πολὺ ἐκφραστικὰ ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Χαρακτηρίζει θαῦμα τὴν θυσία τόσων ἀθλητῶν τῆς πίστεως ὑπὸ σκληρὸ ζυγὸ καὶ ὅταν φαίνονταν ὅλα χαμένα: Ὅταν ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ εἶχε ἐκλείψει, ἡ πίστη ἀσθενήσει, ἡ ἐλπίδα λιγοστέψει, ἡ κακία περισσεύσει, ἡ ἀνομία πληθυνθεῖ, ἡ ἀγάπη ψυγεῖ. Καὶ προσθέτει ὁ Ἅγιος: «Κατὰ ἀλήθειαν τοῦτο εἶναι ἕνα θαῦμα παρόμοιον ὡσὰν νὰ βλέπη τις εἰς τὴν καρδίαν τοῦ χειμῶνος ἐαρινὰ ἄνθη καὶ τριαντάφυλλα. Μέσα εἰς τὴν βαθυτάτην νύκτα, ἡμέραν καὶ ἥλιον. Μέσα εἰς τὸ ψηλαφητὸν σκότος, φῶτα λαμπρότατα. Ἐν τῷ καιρῷ τῆς αἰχμαλωσίας ἐλευθερίαν καὶ ἐν τῷ καιρῷ τῆς τωρινῆς ἀσθενείας ὑπερφυσικὴν δύναμιν…». (Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἔκδ. ΑΣΤΗΡ, Ἀλ. & Ε. Παπαδημητρίου, Ἔκδ. 3η, Ἀθῆναι, 1961, σελ. 9-10).

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

.           Ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς ὀφείλω πρῶτον νὰ σημειώσω ὅτι ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς ἔζησε ὑπὸ τὴ σκληρότατη δουλεία τῶν Ὀσμανλήδων ἀπὸ τὸ 1302 ἕως τὴ συνθήκη τοῦ Μούδρου (1918), δηλαδὴ γιὰ 616 χρόνια. Ὁ Σπύρος Βρυώνης θεωρεῖ ὅτι ἡ αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας κράτησε ἐννέα αἰῶνες, ἀπὸ τὴ Μάχη τοῦ Μαντζικὲρτ (1071) ἕως τὸ 1918. Μάλιστα στὸ βιβλίο του «Ἡ παρακμὴ τοῦ μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα» ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ὑπὸ τοὺς Ὀσμανλῆδες αἰχμαλωσία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν 11ο ἕως τὸν 15ο αἰώνα ἦταν πολὺ σκληρότερη ἀπὸ αὐτὴν μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἕως τὴν κατάκτηση τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους καὶ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων Χριστιανῶν τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία εἶναι μεγαλειῶδες, μὲ ἐπικὴ ἔκταση καὶ στηρίχθηκε στὴν Πίστη Του καὶ τὸ πολὺ αἷμα ποὺ χύθηκε ἀπὸ τοὺς Νεομάρτυρες.
.           Γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὸν Ὀθωμανὸ καὶ Νεότουρκο Δυνάστη ὑπάρχουν διάφορες χρονολογίες. Ὁρισμένοι ὑποστηρίζουν ὅτι ἄρχισε μὲ τὴν πραξικοπηματικὴ ἀνάληψη τῆς ἐξουσίας ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους τὸ 1909. (Βλ. σχ. John Freely “Istanbul – The imperial city”, Penguin Books, London, 1998, p. 288-289). Πράγματι ἀπὸ τότε ἀρχίζει νὰ σχεδιάζεται καὶ νὰ ὑλοποιεῖται τὸ σχέδιο γιὰ «μονοεθνικὸ τουρκικὸ κράτος», σὲ ἀντικατάσταση τῆς πολυεθνικῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Ἀπὸ τότε πολλὰ μέτρα ποὺ ἀναγγέλθηκαν πρὸς ὄφελος δῆθεν τῆς ἰσότητας τῶν ὑπηκόων τοῦ κράτους στὴν οὐσία ἦσαν μέτρα καταπίεσης σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἄλλων χριστιανικῶν ἐθνοτήτων. Τέτοια ἦσαν ἡ ὑποχρεωτικὴ στράτευση, ἡ ἄρση τῶν ὅποιων προνομίων καὶ ὁ ἐμπορικὸς ἀποκλεισμός.
.           Ἄλλοι θεωροῦν ὡς ἡμέρα ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 25η Ἰανουαρίου 1913, κατὰ τὴν ὁποία οἱ Τσέτες μπῆκαν στὸ χωριὸ τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης Οἰκονόμειο καὶ ἔσφαξαν ὅλους τοὺς κατοίκους του, μὲ πρώτους τοὺς ἱερεῖς τους. Ἡ σφαγὴ τοῦ Οἰκονομείου εἶναι ἡ πρώτη καταγεγραμμένη ἔκφανση τῆς Γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἀνατολῆς.
.           Πολλοὶ ἱστορικοὶ θεωροῦν ὡς ἡμερομηνία ἔναρξης τῆς Γενοκτονίας τὴν 12η Ἰανουαρίου 1914, ὅταν ὁ Ἱεροεθνομάρτυς Χρυσόστομος, Μητροπολίτης Σμύρνης, μὲ ἐπίσημο γράμμα του πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καταγγέλλει τὴν ἔναρξη τῶν σφαγῶν στὴν Ἰωνία. Γράφει στὴν ἐπιστολή του:
.           «Θεωρῶ καθῆκον νὰ γνωρίσω, ὅτι συστηματικὸς διωγμὸς ἤρχισεν ἀσκούμενος κατὰ τῶν κατοικούντων τὰ παράλια τῆς Μ. Ἀσίας πληθυσμῶν, αἱ ἐκδηλώσεις τοῦ ὁποίου ρίπτουσιν εἰς ἀπόγνωσιν τοὺς περίφοβους Χριστιανούς». (Τὸ Ἀρχεῖον τοῦ Ἐθνομάρτυρος Σμύρνης Χρυσοστόμου, ΜΙΕΤ, Τόμος Β΄, 45-46).
.           Γράφω αὐτὰ γιὰ τὴν ἔναρξη τῆς Γενοκτονίας γιὰ νὰ ὑποστηρίξω τὴν ἀλήθεια, ὅτι Καταστροφ το 1922 δν ταν να γεγονς μίας χρονικς στιγμς πόρροια τς εσβολς τν λλήνων στ Μικρ σία. ταν ποτέλεσμα μίας πολυετος κα λυσσώδους πίθεσης κα συστηματικς Γενοκτονίας τν Νεοτούρκων κα τν Κεμαλιστν σ βάρος το λληνισμο τς Μικρς σίας κα τς νατολικς Θράκης. Ἦταν ἐπίσης ἀποτέλεσμα τῆς πετυχημένης στὴν ἀρχὴ ἀλλὰ καί τῆς, λόγῳ τῆς ἀλλαγῆς στάσης τῶν ἰσχυρῶν τῆς Γῆς ἔναντι τοῦ Δικαίου καὶ τῶν λαθῶν τῆς κυβέρνησης τῆς Ἑλλάδος, καταστροφικῆς τελικὰ ἐπιχείρησης ἀπελευθέρωσης καὶ διαφυλάξεως τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὅταν οἱ Νεότουρκοι καὶ ὁ Κεμὰλ ἀναρριχήθηκαν στὴν ἐξουσία, εἶχαν προδιαγράψει τὸ μέλλον τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων. Θὰ τοὺς ἐξόντωναν. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὰ ἐπίσημα ἔγγραφα τῆς ἐποχῆς καὶ ἀπὸ τὴν τύχη ποὺ εἶχαν οἱ ἀπομείναντες μὲ τὴ Συνθήκη τῆς Λοζάνης Ἕλληνες στὴν Κωνσταντινούπολη, καὶ στὰ νησιὰ Ἴμβρο καὶ Τένεδο.

Η ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΩΣ ΠΗΓΗ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ

.           Τὸ τρίτο σημεῖο ἀφορᾶ στοὺς σημερινοὺς Ἕλληνες: Ἡ Μικρασιατικὴ καταστροφὴ ὡς πηγὴ Παιδείας στὴν ἐποχή μας. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες διαχρονικὰ ὁ ὅρος Παιδεία σημαίνει κυρίως ἀνατροφή, διδασκαλία τῆς ἀρετῆς, κατὰ τὸν ὁρισμὸ τοῦ Πλάτωνα: «Παιδείαν δὴ λέγω τὴν παραγιγνομένην πρῶτον παισὶν ἀρετήν». (Νόμοι 653C). Αὐτὴν τὴν ἀρετὴ μᾶς δίδαξε τόσο τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς Καταστροφῆς, ὅσο καὶ ὅσα μᾶς δίδαξαν μὲ τὸ ἔργο καὶ τὸ λόγο τους ὅσοι Ἕλληνες διέφυγαν τῆς Γενοκτονίας καὶ ἦρθαν κατεστραμμένοι στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα.
.           Ἡ Καταστροφὴ εἶναι ἀπόρροια τῆς ἐπικράτησης στὶς ἀποφάσεις τῶν Μεγάλων Δυνάμεων τοῦ, κατὰ τὴ στυγνὴ καὶ στενὴ ἀντίληψή τους, δικοῦ τους συμφέροντος ἐπὶ τοῦ Δικαίου. Ἐνῶ στὴν ἀρχὴ παρότρυναν τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση καὶ συνέπλευσαν μαζί της γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση μέρους τῆς Ἰωνίας μὲ τὴ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν, τελικὰ ἐπέλεξαν μία ἰσχυρὴ καὶ μεγάλη σὲ ἔκταση μουσουλμανικὴ Τουρκία παρὰ μία μεγάλη καὶ ἰσχυρὴ χριστιανικὴ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα. Βέβαια ἦταν καὶ ἡ ἐνδημοῦσα στὸν Ἑλληνισμὸ ἐθνοκτόνα ψυχικὴ ἀσθένεια τῆς διχόνοιας. Γράφει ὁ Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτης: «Τὸ Ἔθνος εἶχε βαθείαν τὴν πίστιν εἰς τὴν ψυχήν του, ὅτι ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς δὲν ἡττήθη εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν. Ὅτι ὑπῆρξε τὸ ἐξιλαστήριον θύμα τῆς διαμάχης τῶν μεγάλων χριστιανικῶν δυνάμεων καὶ τῆς ἀδελφοκτόνου διχονοίας». (Χρ. Ἐμ. Ἀγγελομάτη «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας», Βιβλιοπ. Τῆς «Ἑστίας», Ἔκδ. 2α,1971, σελ. 8).
.           Ἡ Καταστροφή, ὅπως σημειώνει ὁ Χρ. Ἀγγελομάτης, ἀποτέλεσμα τῆς διχόνοιας καὶ τοῦ ἀπύθμενου μίσους ποὺ καλλιεργήθηκε τότε μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ προκάλεσε τὸν ἐθνικὸ διχασμό. Εἶναι λυπηρὸ ὅτι σ’ αὐτὸν τὸν διχασμὸ συνέβαλε καὶ ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία. Ἡ διχόνοια εἶναι ἐλάττωμα τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια ἕως καὶ τὶς ἡμέρες μας. Νὰ θυμηθοῦμε τὸν Πελοποννησιακὸ Πόλεμο, τοὺς ἀνταγωνισμοὺς τῶν αὐτοκρατόρων στὴ Ρωμέϊκη (Βυζαντινὴ) Αὐτοκρατορία, τὰ Κόμματα – Ρωσικό, Γαλλικό, Ἀγγλικὸ – μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση στὴ μικρὴ Ἐλεύθερη Ἑλλάδα, τὴ δολοφονία τοῦ Καποδίστρια, τὴν καταδίκη καὶ φυλάκιση τοῦ Κολοκοτρώνη, τοὺς Βασιλικοὺς μὲ τοὺς Βενιζελικούς, τοὺς κομμουνιστὲς μὲ τοὺς ὑπόλοιπους Ἕλληνες, τὰ πράσινα καὶ γαλάζια καφενεῖα, καί, πρόσφατα, τοὺς «μνημονιακοὺς» καὶ τοὺς «ἀντιμνημονιακούς»…
.           «Ἡ διχόνοια, ποὺ βαστάει ἕνα σκῆπτρο ἡ δολερὴ καθενὸς χαμογελάει πάρ’ το λέγοντας καὶ σὺ» (Στίχ. 144) γράφει στὸν Ἐθνικό μας Ὕμνο εἰς τὴν Ἐλευθερίαν ὁ ἐθνικός μας ποιητὴς Διονύσιος Σολωμός. Καὶ μᾶς συμβουλεύει: «Κειό τὸ σκῆπτρο ποὺ σᾶς δείχνει ἔχει ἀλήθεια ὡραία θωριά. Μὴν τὸ πιάστε, γιατί ρίχνει εἰσὲ δάκρυα θλιβερὰ» (Στίχ. 145). Ἐμεῖς ἀκόμη τὸ πιάνουμε καὶ τὸ σφιχταγκαλιάζουμε, χύνοντας πράγματι πολλὰ δάκρυα πικρά…Μοιάζουμε μὲ τοὺς ἐξαρτημένους ἀπὸ τὰ ναρκωτικά… Ὡς Παιδεία πρῶτον λοιπὸν νὰ διδαχθοῦμε νὰ ρίξουμε τὸν ἐγωισμό μας, νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ ἀναγνωρίσουμε τὰ σφάλματά μας καὶ νὰ ἀκούσουμε τὴ φωνὴ τοῦ ἐθνικοῦ μας ποιητῆ: «Στὸ αἷμα αὐτό, ποὺ δὲν πονεῖτε γιὰ Πατρίδα, γιὰ Θρησκειά, σᾶς ὁρκίζω ἀγκαλιασθῆτε σὰν ἀδέλφια γκαρδιακά». (Στίχ. 149).
.           Ἡ κρίση ποὺ διερχόμαστε θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἔχει διδάξει καὶ νὰ ἔχουμε διορθώσει πολλὰ κακῶς κείμενα στὴ χώρα μας. Πρῶτα τους ἑαυτούς μας. Εἶναι λυπηρὸ γιὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἔθνους ὅτι πολὺ λίγο ἔχουμε βελτιωθεῖ ὡς χαρακτῆρες. Ἀντιστεκόμαστε γιὰ νὰ μείνουμε ἴδιοι. Δὲν ἀναφέρομαι στὴν οἰκονομικὴ ἀφαίμαξη ποὺ ὑφιστάμεθα ὡς Ἕλληνες, ἀλλὰ κυρίως στὴν ἠθικὴ καὶ πνευματική μας κατάπτωση. Ἡ δημαγωγία τῶν πολιτικῶν ἀνταγωνίζεται τὴν ἀνευθυνότητα τῶν πολιτῶν.
.           Ὡς πρὸς τὸ τί μᾶς δίδαξαν οἱ Μικρασιάτες. Πρῶτα τὴν Πίστη. Μέσα σὲ μύρια βάσανα ποτὲ δὲν ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τὴν Πίστη τους, ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Ἡ ἐνορία ἦταν τὸ κέντρο τῆς ζωῆς ὅλων. «Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ὑπῆρξε μόνον ὁ φορέας τῆς θρησκευτικῆς καθοδήγησης, ἀλλὰ παρεῖχε φιλανθρωπικές, διοικητικὲς καὶ ἐκπαιδευτικὲς ὑπηρεσίες στὸ ποίμνιό της». (Στ. Ἀνεστίδη «Τὸ Οἰκ. Πατριαρχεῖο ὑπὸ Ὀθωμανικὴ κυριαρχία, 1453-1923», Κυρ. Ἐλευθεροτυπίας «Ἱστορία Μικρᾶς Ἀσίας – Ὀθωμανικὴ κυριαρχία», 4ος Τόμος, σελ. 79).
.           Εἶναι πολὺ συγκινητικὸ ὅσο καὶ διδακτικὸ τὸ ὅτι κατὰ τὴν Καταστροφὴ στὰ ἐλάχιστα ποὺ οἱ Ἕλληνες πρόσφυγες ἔβαλαν στὸν ντορβά τους ἦσαν οἱ ἱερὲς εἰκόνες. Ἡ Πίστη τοὺς ὁδηγοῦσε στὴν Ἐλπίδα. Παρὰ τὰ βάσανα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ὑπέφεραν ἐπὶ αἰῶνες, ποτὲ δὲν ἔχασαν τὴν ἐλπίδα τους καὶ τὴν αἰσιοδοξία τους γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο. Δὲν καταθλίβονταν καὶ δὲν διανοοῦνταν αὐτοκτονίες ἢ ἄλλες αὐτοκαταστροφικὲς ἐνέργειες.
.           Τὸ δεύτερο δίδαγμα εἶναι ὅτι σωθήκαμε ὡς Ἑλληνισμὸς μὲ τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τὴ διατήρηση τῆς γλώσσας. Μαζὶ μὲ τὴν Πίστη καὶ τὴν Ἐλπίδα ἡ γλώσσα καὶ τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα συντήρησαν τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ διατήρησαν τὴν αὐτοσυνειδησία τῶν Ἑλλήνων στὶς ὑποδουλωμένες περιοχὲς στοὺς Τούρκους. Ἡρωίδες οἱ ἐκεῖ δασκάλες, ὅπως ἡ γιαγιά μου Βασιλεία καὶ ἥρωες οἱ δάσκαλοι, ὅπως ὁ παππούς μου, ὁ παπα-Γιώργης. Ἦσαν αὐτὲς καὶ αὐτοὶ ποὺ μπόρεσαν νὰ σταθοῦν ἀντιμέτωποι στὶς ὠμότητες τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Εἰδικότερα γιὰ τὶς δασκάλες νὰ σημειώσουμε αὐτὸ ποὺ γράφει ἡ Ἄννα Μπαλή: «Μὴ φανταστεῖ κανεὶς τὶς γυναῖκες σὰν γυναῖκες κάποιας σεβαστῆς ἡλικίας, στεγνὲς καὶ στριφνές! Ἢ χειραφετημένες φεμινίστριες, ἢ ἀκόμα κατὰ τύχη δασκάλες σημερινῆς δημοσιοϋπαλληλικῆς ὠχαδερφικῆς νοοτροπίας!!! Ὄχι βέβαια! Οἱ πιὸ πολλὲς κοριτσόπουλα 16 – 18 ἐτῶν ποὺ μόλις τελείωναν τὸ Παρθεναγωγεῖο ξεκινοῦσαν τὴν ἀποστολὴ διδασκαλείας…». (Ἄννας Μπαλλῆ «Κάποιες δασκάλες κάποτε… (Μαρτυρίες)», Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθήνα, 1994, σελ. 9). Ἡ γλῶσσα καὶ ἡ ἱστορία, αὐτὰ τὰ δύο ζωτικὰ μέσα γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὰ τελευταῖα χρόνια κακοποιοῦνται καὶ χρειάζεται ἡ συνδρομὴ τῆς οἰκογένειας καὶ βεβαίως τῆς Ἐκκλησίας γιὰ νὰ διασωθοῦν.
.          Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι πὼς στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα στὴ Μικρὰ Ἀσία τίποτε δὲ θύμιζε ὅτι στὸ μισὸ 15ο καὶ στὸν 16ο αἰώνα, δηλαδὴ γιὰ 150 χρόνια μετὰ τὴν Ἅλωση, δὲν ὑπῆρχαν καθόλου σχολεῖα! Κατὰ τὰ χρόνια αὐτὰ «μόλις ἴχνη Σχολῶν καὶ λογίων τινῶν ἀνδρῶν τῇδε κακεῖσε τῶν Ἐπαρχιῶν ἀπαντῶμεν διὰ τὴν ἱστορικῶν μαρτυριῶν ἔλλειψιν. Ἀλλὰ καὶ τὰ ἑκασταχοῦ παιδευτήρια ἦσαν μικρὰ καὶ ταπεινά, ἐν μὲν ταῖς μεγαλοπόλεσι παρὰ ταῖς Ἐπισκοπαῖς, ἐν δὲ ταῖς μικραῖς παρὰ τοῖς ναοῖς, Ἐσθ’ ὅτε καὶ παρὰ ταῖς παρακειμέναις Μοναῖς, καὶ ταῦτα ὑπὸ ἱερέων ἢ μοναχῶν διευθυνόμενα, χρωμένων ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ ταῖς ἐκκλησιαστικαῖς βίβλοις». (Ματθαίου Παρανίκα, Σχεδίασμα περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῷ Ἔθνει καταστάσεως τῶν γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453) μέχρι τῶν ἀρχῶν τῆς ἐνεστώσης (ΙΘ΄.) ἑκατονταετηρίδος». (Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Τυπογρ. Α. Κορομηλᾶ, 1867, Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, MCMXCII, σελ. 40).
.           Στοὺς 18ο, 19ο καὶ ἀρχὲς 20οῦ αἰῶνες ἀναδείχθηκαν μείζονες Διδάχοι τοῦ Γένους, στοὺς ὁποίους οἱ περισσότεροι ἦσαν κληρικοί. Ἀπὸ τὸ μηδὲν καὶ μετὰ ἀπὸ 450 χρόνια ἀπάνθρωπης σκλαβιᾶς τὸ 1904 στὴν Τουρκία ὑπῆρχαν 2682 ἑλληνικὰ σχολεῖα, στὰ ὁποῖα φοιτοῦσαν 97.858 μαθητὲς καὶ 51.741 μαθήτριες. (Ἀπὸ τὸ Ἡμερολόγιο Βρεττοῦ ἔτους 1907, σελ. 326). Τὸ θαυμαστὸ ἦταν πὼς στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ στὶς ἄλλες ὑπόδουλες περιοχὲς στοὺς Ὀθωμανοὺς πολὺ ἐνωρὶς καὶ πάντως πολὺ ἐνωρίτερα ἀπὸ τὴν Ἐλεύθερη Ἑλλάδα ἱδρύθηκαν Παρθεναγωγεῖα πρὸς ἐκπαίδευση τῶν κοριτσιῶν. Στὰ Γιάννενα ὁ ἡγούμενος Ἐπιφάνιος (1688-1742) ἄνοιξε τὴν πρώτη συστηματικὴ σχολὴ καὶ προέβλεψε δάσκαλο, γιὰ νὰ διδάσκει γράμματα ἑλληνικὰ καὶ σὲ κοράσια. Γύρω στὰ 1815 καὶ ἕως τὸ 1821 ἡ Εὐανθία Καΐρη «ἐξήσκει τὸ διδασκαλικὸν ἐπάγγελμα εἰς κοράσια τῶν Κυδωνιῶν» (Δ. Σ. Μπαλάνου «Ἡμερολόγιον Μεγάλης Ἑλλάδος» ἔτους 1927, σελ. 376). Σημειώνεται ὅτι στὴν Ἀθήνα τὸ πρῶτο Παρθεναγωγεῖο ἱδρύθηκε τὸ 1831 ἀπὸ τὸ ζεῦγος Χίλλ.
.           Συμπερασματικά, τὰ ὅσα ἀντλοῦμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ μᾶς ἐφοδιάζουν μὲ τὰ ζώπυρα ἐκεῖνα στοιχεῖα τῆς Παιδείας, μὲ τὴν ὁποία ὀφείλουμε νὰ πορευθοῦμε γιὰ νὰ ἐπιζήσουμε ὡς Ἔθνος.
.           Πιὸ συγκεκριμένα, τὸ θαῦμα τῶν ὑποδούλων Ἑλλήνων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἐπετελέσθη βεβαίως λόγῳ τῆς ἀκραδάντου Πίστεως καὶ τῆς ἰσχυρότατης Ἐλπίδας ποὺ διέθεταν, ἀλλὰ καὶ χάρη στὰ ἐξαιρετικὰ προσόντα καὶ στὴν ἀνάπτυξη καὶ ἀνάδειξη τῶν ἱκανοτήτων καὶ τῶν ἀρετῶν τους, ὅπως ἦταν ἡ δημιουργικότητα, ἡ ἐπιμονή, ἡ ὑπομονή, ἡ μεθοδικότητα, ἡ ἐργατικότητα καὶ τὸ πνεῦμα τῆς οἰκονομίας. Αὐτὰ τὰ λέγω ἀπὸ προσωπικὰ βιώματα. Μοῦ τὰ ἔμαθε ἡ σοφὴ Μικρασιάτισσα γιαγιά μου καὶ ἡ γλυκύτατη μητέρα μου. Μ συμβούλευσαν μ τ λόγια κα τ παράδειγμά τους ποτ ν μ χρωστάω, πάντα ν ζ λιτ κα ν μν πλώνομαι σ δαπάνες μεγαλύτερες τν σόδων μου, πάντα, σα κα ν εσπράττω, κάτι νὰ βάζω στὴν ἄκρη γιὰ τὴν ὥρα τῆς ἀνάγκης, καὶ ἂν στὴν ἀνάγκη χρειαστεῖ νὰ δανειστῶ, πρῶτα νὰ πληρώνω τὸ δάνειο καὶ νὰ ζῶ μὲ τὰ ὑπόλοιπα. Ἐπίσης νὰ ἐργάζομαι ἔτσι ὥστε νὰ αἰσθάνονται οἱ ἐργοδότες ἢ οἱ πελάτες ὅτι ἄξια μοῦ δίνουν ἀπὸ τὰ χρήματά τους.
.           Σήμερα ἂν ζοῦσαν οἱ Μικρασιάτες πρόγονοί μας, θὰ χαμογελοῦσαν μὲ τὰ παράπονά μας γιὰ τὴν κρίση ποὺ βιώνουμε καὶ πού, ἐπαναλαμβάνω, δὲν εἶναι τόσο οἰκονομική, ὅσο ἠθικὴ καὶ πνευματική. Ἐκεῖνοι χάσανε τὸ βιός τους ὁλοκληρωτικά, χάσανε τὰ πάντα καὶ ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ μηδὲν σὲ ἕνα ἀφιλόξενο περιβάλλον. Καὶ ὄχι μόνο ἐπέζησαν, ἀλλὰ ἀναπτύχθηκαν καὶ συντέλεσαν στὴν ἀνάπτυξη τῶν γραμμάτων, τῶν τεχνῶν, τῆς οἰκονομίας τῆς Ἑλλάδος. Θυμᾶμαι τὸν Μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ποὺ εἶχε πεῖ ὅτι στὴν ἐποχή μας κινδυνεύουμε νὰ πάθουμε τὴ χειρότερη καταστροφὴ ἀπὸ τὶς δύο προηγούμενες. Αὐτὸ γιατί στὴν Ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης, χάσαμε τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας, τὸ βιός μας. Στὴ δεύτερη καταστροφή, τὸ 1922, χάσαμε τὴ γῆ καὶ τὸ βιός μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας. Τώρα κινδυνεύουμε νὰ ἔχουμε γῆ, ἀλλὰ νὰ μὴν ἔχουμε ταυτότητα καὶ νὰ καταντήσουμε μαριονέτες τῆς παγκοσμιοποίησης.
.           Σ’ αὐτὸ τὸ ζόφο ποὺ βρισκόμαστε ἔχουμε ὡς ἐφόδια τὰ ὅσα διδαχθήκαμε ἀπὸ τοὺς Μικρασιάτες καὶ τὶς Μικρασιάτισσες προγόνους μας. Διαχρονικὰ ἀποδεικνύεται πὼς ὅταν εἴμαστε στὰ δύσκολα, ὅταν δὲν φαίνεται ἀπὸ πουθενὰ φῶς, ὅταν κινδυνεύει ἡ ὕπαρξή μας, τότε θαυματουργικὰ κινητοποιοῦνται οἱ ἀρετές μας, ποὺ εἶναι σὲ λήθαργο. Καὶ τότε μεγαλουργοῦμε. Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἑλληνισμός. Ὅλα ὅσα ζοῦμε σήμερα εἶναι ἕνας ἐφιάλτης. Θὰ περάσει. Μακάρι νὰ ἀνθήσει στὶς καρδιές μας ἡ ἀγάπη στὸν Χριστό, ὅπως τὴν εἶχαν οἱ Μικρασιάτες καὶ οἱ Μικρασιάτισσες, καὶ νὰ γίνουμε πάλι παράδειγμα πρὸς μίμηση γιὰ ὅλους τοὺς λαούς. Ἡ τεχνολογία ἀναπτύσσεται μὲ ἰλιγγιώδη ταχύτητα καὶ μεγάλος εἶναι ὁ πειρασμὸς νὰ αὐξηθεῖ στὸν ἄνθρωπο ὁ ἑωσφορικὸς ἐγωισμὸς καὶ ἡ ψευδαίσθηση τῆς «ἀπελευθέρωσής» του ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι σημαίνει ἐξαφάνιση τοῦ ἐσχάτου ὁρίου τῆς ἀνθρώπινης κτηνωδίας. Μέσα σὲ αὐτὸν τὸν ἀθεϊστικό, ὑλιστικὸ καὶ ἡδονιστικὸ κόσμο, ὁ Ἑλληνισμός, εἶμαι βέβαιος, θὰ διδάξει πάλι ὅτι ὑπάρχει ἡ ἀθάνατη ψυχή, ποὺ δὲν νικιέται ἀπὸ τίποτε. Γιατί νικητὴς τῆς φύσης καὶ τῆς ὕλης εἶναι ὁ Σταυρωθεὶς γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ Ἀναστηθεὶς Κύριός μας, Ἰησοῦς Χριστός.-

 

Ἐνδεικτικὴ βιβλιογραφία

-Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο «Μαύρη Βίβλος Διωγμῶν καὶ Μαρτυρίων τοῦ ἐν Τουρκίᾳ Ἑλληνισμοῦ 1914-1918», Ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ἐκ τοῦ Πατριαρχικοῦ Τυπογραφείου,1919, Ἀνατ. Ἔκδ. Ἀρσενίδη

-Freely John “Istanbul the imperial city”, Penguin, London, 1998.

-Mcgrath Alister «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», Ἔκδ. Οὐρανός, Ἀθήνα, 2008

-Nahum Henri “Juifs de Smyrne XIX –XX siecle”, Aubier Histoires, Paris, 1997.

– Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου «Νέον Μαρτυρολόγιον», Ἀστήρ, Ἔκδ. τρίτη, Ἀθῆναι, 1961.

-Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτη Σμύρνης « ΤΟ ΑΡΧΕΙΟΝ – Β´ Τόμος (1910-1914)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα 2000.

-Ἀγγελομάτη Χρ. τοῦ Ἐμ. «Χρονικὸν Μεγάλης Τραγωδίας- Τὸ Ἔπος τῆς Μικρᾶς Ἀσίας», Ἔκδ. «Ἑστίας», Β´ Ἔκδοσις, Ἀθῆναι, 1971.

-Βρυώνη Σπύρου «Ἡ παρακμὴ τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ (11ος-15ος αἰώνας)», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 1996.

-Δεσποτόπουλου Κων. «Ἱστορικά», Ἔκδ. Παπαζήση, Ἀθήνα, 2012

-Ζακυθηνοῦ Α. Διονυσίου «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978.

-Ζαμπέλη Γερασίμου «Ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Λευκάδος», Λευκάδα, 2003.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Ἄσματα Δημοτικά της Ἑλλάδος», Κέρκυρα, Ἑρμῆς, 1852.

-Ζαμπέλιου Σπυρίδωνος «Κρητικοὶ Γάμοι», Νεοελληνικὴ Βιβλιοθήκη Ἰδρ. Κώστα καὶ Ἑλένης Οὐράνη, Ἀθήνα, 1989.

-Μπαλλῆ Ἄννας «Κάποιες δασκάλες κάποτε…Μαρτυρίες». Ἔκδ. Πελασγός, Ἀθῆναι, 1994.

-Ξηραδάκη Κούλας «Ἀπὸ τὰ Ἀρχεῖα τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου – Παρθεναγωγεῖα καὶ δασκάλες ὑποδούλου Ἑλληνισμοῦ», Ἀθήνα, 1972.

-Παρανίκα Ματθαίου «Περὶ τῆς ἐν τῷ Ἑλληνικῶ Ἔθνει καταστάσεως τῶν Γραμμάτων ἀπὸ Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως (1453)μέχρι ἀρχῶν τῆς Ἐνεστώσης (ΙΘ´) Ἑκατονταετηρίδος», Ἐν Κωνσταντινουπόλει, Ἐκ τοῦ Τυπογραφείου Α. Κορομηλᾶ, 1867. Ἀνατ. Διονυσίου Νότη Καραβία, Ἀθήνα, ΜCMXCII.

-«Παιδεία καὶ Ἐθνικὴ Συνείδηση στὸν Ἑλληνικὸ Κόσμο ἀπὸ τὴν Ἅλωση μέχρι τὶς παραμονὲς τῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821». Πρακτικὰ Συνεδρίου, Ἐναλλακτικὲς Ἐκδόσεις – Μανιφέστο – Χριστιανική, Ἀθήνα, 2014.

-Ράνσιμαν Στῆβεν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν αἰχμαλωσίᾳ», Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα 1979.

-Ρώμα Διονυσίου «Τὸ Ρεμπελιὸ τῶν Ποπολάρων – Περίπλους (1570-1870)», 2η Ἔκδ., Ἑστία, 1979.

-Σάθα Κωνστατίνου «Τουρκοκρατουμένη Ἑλλάς», Ἔκδ. τέκν. Ἀνδρ. Κορομηλᾶ, Ἀθήνησι, 1869.

-Σολωμοῦ Διονυσίου «Ἅπαντα», Ἔκδ. Ἴκαρος, Ε΄ Ἔκδοση, 1986.

, , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἂν δὲν ὑπῆρχε Ἐκκλησία μετὰ τὸ 1453, τὸ Ἔθνος θὰ εἶχε ἐξαλειφθεῖ καὶ δὲν θὰ ἀναδεικνυόταν τὸ 1821».

Ἡ προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὸν Μικρασιατικὸ Ἑλληνισμὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Ἡ στοὺς πολλοὺς σκοτεινοὺς αἰῶνες τῆς σκλαβιᾶς καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς δυσαριθμήτων βασάνων καὶ πάμπολλων θυμάτων διατήρηση τῆς ταυτότητας τῶν Ἑλλήνων ὀφείλεται στὴν καθοριστικὴ παρουσία καὶ τὴν ἐργώδη καὶ θυσιαστικὴ προσφορὰ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, κλήρου καὶ λαοῦ. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν ποὺ διατήρησε ἄσβεστη τὴ φλόγα τῆς ἑλληνικῆς συνείδησης καὶ προετοίμασε τὴν ἐθνεγερσία. Ἂν δὲν ὑπῆρχε Ἐκκλησία μετὰ τὸ 1453, τὸ Ἔθνος θὰ εἶχε ἐξαλειφθεῖ καὶ δὲν θὰ ἀναδεικνυόταν τὸ 1821. Γι’ αὐτὸ καὶ ὀρθῶς ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τόνιζε πὼς «Ὀρθοδοξία καὶ Ἑλληνισμὸς εἶναι ὅπως τὸ κρέας μὲ τὸ νύχι».

Γράφει σχετικὰ ὁ Σπ. Ζαμπέλιος:

.             «Ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης (Σημ. Τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως), διάδοχος τῆς βασιλείας ἐπίδοξος ὑπὸ τὴν ἐξαγνιστικὴν τοῦ Τούρκου κηδεμονίαν… ἀπομένει ὁ νεοφανὴς Λαός. Εἰς τὸν ὁποῖον συμμαχοῦσιν ἀναποσπάστως ἤδη καὶ ὑπὲρ ἐθνεγερσίας συναγωνίζονται οἱ λογάδες τῆς Ἐκκλησίας καὶ οἱ Γραμματικοί. Τίνι τὸ 1821, πρῶτον Εὐρωπαϊκοελληνικῆς πολιτείας δοκίμιον, τίνι ὀφείλεται; Τῇ συμφώνῳ συμπράξει τῆς καινῆς ἱστοριονομικῆς τριαρχίας. Εἰς τὸ κέντρον ὁ Λαός, δεξιόθεν ὁ λόγιος Ρήγας, ἀριστερόθεν δὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος Γερμανός!».
.             Δύο ἦσαν οἱ θανάσιμοι κίνδυνοι ἀφανισμοῦ τοῦ Γένους. Ὁ ἕνας ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸν Ὀθωμανὸ τύραννο, μὲ τοὺς ἐξισλαμισμούς. Αὐτοὶ συνέβαιναν ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν μὲ τοὺς συστηματικοὺς διωγμοὺς σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν, τὸ παιδομάζωμα, τὴν ἐξαθλίωση, τὶς ταπεινώσεις, τὶς σὲ βάρος τους ὑπερβολικὲς φορολογικὲς ἐπιβαρύνσεις, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ μὲ τὰ κίνητρα ποὺ ἔδιδε στοὺς ἐξωμότες. Ὁ ἄλλος κίνδυνος ἀπὸ τὴ Δύση καὶ τὸν Πάπα, ὁ ὁποῖος μαζὶ μὲ τοὺς λατινόφρονες ἡγεμόνες, ἐπιδίωκε μὲ κάθε τρόπο τὸν προσηλυτισμὸ καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς ἰδιοπροσωπίας τῶν Ἑλλήνων. Καὶ τοὺς δύο αὐτοὺς κινδύνους ἀντιμετώπισε μὲ πάρα πολλὲς θυσίες ἀλλὰ τελικῶς μὲ ἐπιτυχία ἡ Ἐκκλησία καί, ὡς νέος Μωυσῆς, ὁδήγησε τὸ Ἔθνος στὴν ἐλευθερία Του.
.             Εἰδικὰ ὁ Μικρασιατικὸς Ἑλληνισμὸς εἶχε μία ἰδιαίτερη σχέση μὲ τὴν Στρατευόμενη Ἐκκλησία. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος καὶ ἄλλοι Ἀπόστολοι ἐργάσθηκαν ἱεραποστολικῶς στὶς πόλεις καὶ στὰ χωριά της, καὶ οἱ Ἑπτὰ πόλεις τῆς Ἀποκάλυψης τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου εἶναι στὴν Ἰωνία, οἱ πρῶτοι Μάρτυρες τῆς Πίστεως ἐκεῖ ἀναδείχθηκαν, στὰ χώματά της ἔδρασαν οἱ Μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, σ’ αὐτὴν συνῆλθαν Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι, ποὺ ἀποφάσισαν περὶ τῶν Δογμάτων τῆς Πίστεως. Στὴ Νίκαια κατέφυγε ὁ Αὐτοκράτορας, ὅταν οἱ Φράγκοι, τὸ 1204, κατέλαβαν τὴ Βασιλεύουσα, οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας δέχθηκαν πρῶτοι τὰ κύματα τῶν ἐπιθέσεων τῶν ἀλλοθρήσκων ποὺ διψοῦσαν γιὰ αἷμα καὶ κατακτήσεις. Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στὸ μεγάλο του μέρος, ἔμεινε σκλαβωμένος στοὺς Ὀθωμανοὺς ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 14ου αἰώνα ἕως τὸ 1918, δηλαδὴ γιὰ πεντέμισι αἰῶνες περίπου καὶ ὄχι μόνο ἐπέζησε, ἀλλὰ ἀνέδειξε ἀρετές, ἀξίες καὶ ἱκανότητες, μὲ τὶς ὁποῖες διεκδίκησε δυναμικὰ τὴν ἐλευθερία του.
.             Ἡ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας (Σημ. Μικρὰ Ἀσία, εἶναι ἡ περιοχὴ ἀπὸ τὴν Ἰωνία ἕως τὴν Κιλικία καὶ ἀπὸ τὴν Καππαδοκία καὶ τὴ Λυκία ἕως τὸν Πόντο) ἦταν πολὺ δύσκολη στὰ χρόνια της σκλαβιᾶς. Ζοῦσαν μέσα στὸ κέντρο τῆς τυραννίας καὶ ἀνάμεσα σὲ πλημμυρίδα ἀλλοθρήσκων, γι’ αὐτὸ δὲν ἦταν εὔκολο νὰ ἐπιβιώσουν. Τὸ πέτυχαν μὲ τέσσερα συστατικὰ στοιχεῖα, ποὺ καλλιέργησαν στὶς ψυχές τους.
.             Τ πρτο ταν κράδαντη κα ζέουσα Πίστη τους στν Σωτήρα τους ησο Χριστό. Πίστη ποὺ συνοδευόταν μὲ ἀνάλογη ζωή. Ἀπόρροια αὐτῆς τῆς Πίστης ἦταν τὸ δεύτερο στοιχεο, βίωση τς λευθερίας ς ζωτικο στοιχείου τς ψυχς τους κα πιθυμία τους ν τν ποκτήσουν κα σ θνικ πίπεδο. Τ τρίτο συστατικ στοιχεο ταν φιλοπατρία τους. Οἱ λόγιοι ἀλλὰ καὶ οἱ ἀγράμματοι ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς καλλιεργοῦσαν στὸν σκλαβωμένο πιστὸ λαὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν δεσμία Πατρίδα, τοῦ συντηροῦσαν τὴ φλόγα τῆς ἐλευθερίας ὑπενθυμίζοντάς του τὴν καταγωγή του ἀπὸ σημαντικοὺς προγόνους. Ὁ Ἐπίσκοπος Κερνίκης καὶ Καλαβρύτων Ἠλίας Μηνιάτης (1669-1714) ἐποίκιλλε τὰ κηρύγματά του μὲ πλεῖστες ἀναφορὲς σὲ σοφοὺς καὶ ἥρωες τῆς ἀρχαιότητας καὶ τῆς Βυζαντινῆς ἐποχῆς καὶ ὁ   Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος, ὁ ἐξ Οἰκονόμων, τόνωνε τὸ πατριωτικὸ φρόνημα. Μιλώντας πρὸς τοὺς νέους τῶν Κυδωνιῶν, τὸ 1919, εἶχε τονίσει, μεταξὺ ἄλλων: « Λέγω πρῶτον, ὅτι χρεωστεῖς χριστιανέ, καθὸ χριστιανός, νὰ ἀγαπᾶς καὶ νὰ εὐεργετῆς τὴν πατρίδα… Τόσον ἱερὸν καὶ θεῖον δῶρον εἶναι ἡ Πατρὶς ἀγαπητοί, ὥστε ἓν τῶν μεγίστων σημείων τῆς κατὰ τῶν ἀνθρώπων δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ γίνεται πολλάκις ἡ στέρησις τῆς Πατρίδος».
.       Τὰ τρία προηγούμενα στοιχεῖα ὁδηγοῦν στὸ τέταρτο, ποὺ εἶναι θέληση κα διάθεση το λληνα ν θυσιαστε παρ ν τουρκέψει ν φραγκέψει. Αὐτὴ ἡ θέληση προϋποθέτει τὴν Πίστη, τὴ Φιλοπατρία καὶ τὴν ἀγάπη στὴν Ἐλευθερία, ποὺ τόσο χαρακτηριστικὰ περιέγραψε ὁ Ρήγας: «Καλύτερα μιᾶς ὥρας ἐλεύθερη ζωή, παρὰ σαράντα χρόνια σκλαβιὰ καὶ φυλακή». Νέφος εἶναι οἱ νεομάρτυρες, δηλαδὴ οἱ μάρτυρες ἐπὶ τουρκοκρατίας ἢ φραγκοκρατίας, ποὺ ὑπέστησαν βάσανα καὶ αὐτὸν τὸν θάνατο, γιατί δὲν ἀλλαξοπίστησαν. Πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἦσαν ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Ὅλοι τους θεωροῦσαν τὸ βόλεμα καὶ τὸν συμβιβασμὸ μὲ τὸν δυνάστη μαγάρισμα τῆς Πίστης καὶ τῆς ἐλευθερίας τους.
.       Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ξεκίνησε μακριὰ ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Πρῶτα στὶς παραδουνάβιες περιοχές, ὅπου θυσιάστηκαν οἱ ὑπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Ὑψηλάντη ἁγνοὶ ἀγωνιστὲς καί, ἀμέσως μετὰ στὴν Πελοπόννησο, πετυχημένα αὐτὴ τὴ φορά. Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα ἑκατοντάδες ἦσαν οἱ Μικρασιάτες ποὺ αὐτοπροαιρέτως ἄφησαν πίσω τὴν οἰκογένειά τους καὶ τὶς ἀνέσεις τους καὶ ἀποδέχθηκαν τοὺς κινδύνους ποὺ συνεπαγόταν ἡ συμμετοχή τους σ’ Αὐτόν.
.             Μετὰ τὸ 1850 καὶ ἐνῶ μικρὸ μέρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶχε ἀπελευθερωθεῖ καὶ προσπαθοῦσε νὰ ὀρθοποδήσει, αὐτὸς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀναπτυσσόταν μέσα στὴ σκλαβιά. Αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα ποὺ πραγματοποίησε ἡ Ἐκκλησία, κλῆρος καὶ λαός, σ’ Αὐτήν. Στοὺς σκοτεινούς, μετὰ τὸ 1453, πρώτους αἰῶνες διατήρησε ζωντανὴ τὴ θράκα τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ ὅταν οἱ περιστάσεις τὸ ἐπέτρεψαν, αὐτὴ γιγαντώθηκε, παρὰ τὶς δυσχερέστατες συνθῆκες ποὺ ὑπῆρχαν. λλος θεσμός, πλν τς κκλησίας, δν πρχε στ σκλαβωμένη Μικρ σία γι ν βοηθήσει τν λληνισμό. Ατ νωσε λους τους λληνες, πλούσιους καὶ πτωχούς, ἀγρότες καὶ ἐμπόρους, γραμματισμένους καὶ ἀγράμματους στὸν κοινὸ σκοπό. Ἡ Ἐκκλησία ἦταν ταυτόχρονα Ὑπουργεῖο Παιδείας, Οἰκονομικῶν, Ὑγείας, Προνοίας, Πολιτισμοῦ…
.           Ὅταν, στὴν ἀρχὴ τοῦ 20οῦ αἰώνα, ἄρχισαν οἱ διωγμοὶ ἀπὸ τοὺς Νεοτούρκους, ἡ ἐπιλογὴ τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν ἱερέων στὴ Μικρὰ Ἀσία ἦταν νὰ προστατεύσουν τὸ ποίμνιό τους, ἀποδεχόμενοι τοὺς κινδύνους, ποὺ αὐτὴ συνεπαγόταν. Οἱ ἀναφορὲς τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου Σμύρνης, πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, ποὺ διασώθηκαν, ἀποτελοῦν ἀψευδὲς στοιχεῖο γιὰ τὴν αὐτοπροαίρετη θυσία τους.
.           Οἱ ὑπηρεσίες τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἑλληνισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀποδεικνύονται καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι, παρὰ τὶς αὐθαιρεσίες καὶ τοὺς διωγμοὺς τοῦ ὀθωμανικοῦ καθεστῶτος, στὴν περιοχὴ τῆς Ἰωνίας, ὅταν αὐτὴ ἀπελευθερώθηκε, ὑπῆρχαν 698 Σχολές, στὶς ὁποῖες φοιτοῦσαν 91.935 μαθητὲς καὶ μαθήτριες καὶ δίδασκαν 1.805 δάσκαλοι καὶ δασκάλες. Ἐπίσης στὶς περὶ τὴ Σμύρνη ἐκκλησιαστικὲς ἐπαρχίες λειτουργοῦσαν τὰ ἀκόλουθα εὐαγῆ ἱδρύματα, ποὺ ὅλα τὰ κατέστρεψαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ποὺ ἀνάλογα δὲν διέθετε ἡ Ἐκκλησία στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα:

  • 20 Νοσοκομεῖα, 2 Βρεφοκομεῖα, 2 Φρενοκομεῖα, 3 Γηροκομεῖα, 1 Ἄσυλο Ἀνιάτων, 1 Στέγη Συσσιτίου, 2 Λαϊκὰ Κέντρα, 19 Θρησκευτικὲς Ἀδελφότητες, 18 Γυμναστικοὶ Σύλλογοι, 88 Ὀργανώσεις Ἀμύνης, 21 Φιλαρμονικοὶ Σύλλογοι, 6 Ὀρφανοτροφεῖα, 3 Ἰδιωτικὰ Γυμνάσια, 4 Διδασκαλεῖα Ἀρρένων καὶ Θηλέων, 1 Ἐμπορικὴ Σχολή, 225 Συντεχνίες, 209 Σύλλογοι καὶ Ἀδελφότητες, 27 Φιλόπτωχα Ταμεῖα, 19 Βιβλιοθῆκες καὶ Μουσεῖα, 2 Οἰκοτροφεῖα, 4 Γεωργικὲς Ἑνώσεις.

.           Οἱ συστηματικοὶ διωγμοὶ σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ τῶν Ἀρμενίων καὶ τῶν Ἀσσυρίων Χριστιανῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἐξελίχθηκαν σὲ γενοκτονία ἀπὸ τὸ 1914 ἕως τὸ 1922. Γιὰ τὴ διατήρηση τῆς μνήμης τῶν θυμάτων της ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τὸ 1993 ἀποφάσισε τὴν Κυριακὴ πρὸ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ νὰ τιμᾶται ἡ μνήμη τῶν Μικρασιατῶν ἐθνοϊερομαρτύρων Ἐπισκόπων Χρυσοστόμου Σμύρνης, Γρηγορίου Κυδωνιῶν, Ἀμβροσίου Μοσχονησίων, Προκοπίου Ἰκονίου καὶ Εὐθυμίου Ζήλων, καθὼς καὶ τῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ μαρτύρησαν μαζί τους κατὰ τὴ γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
.           Ἐξ άλλου ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων, τὸ 1998, μὲ ὁμόφωνη ἀπόφασή της, ὅρισε τὶς 14 Σεπτεμβρίου κάθε ἔτους ὡς ἡμέρα ἐθνικῆς μνήμης τῆς γενοκτονίας τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸ Τουρκικὸ Κράτος. Εἶναι πολὺ λυπηρὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ μνήμη τῶν θυμάτων τῆς γενοκτονίας ἐξασθενεῖ μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου, γιὰ λόγους πολιτικοὺς καὶ ἰδεολογικούς. Ὁμοίως ἐξασθενεῖ ἡ μνήμη τῶν σύγχρονων Ἑλλήνων ὡς πρὸς τὴν προσφορὰ τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας στὸν Ἑλληνικὸ Λαὸ καὶ εἰδικότερα ἡ προσφορά Της στὴ διατήρηση τῆς ταυτότητάς Του καὶ στὴν ἀπόκτηση τῆς ἐλευθερίας Του, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ὁλόπλευρη θυσιαστικὴ συμπαράστασή Της   κατὰ τὶς δοκιμασίες Του.
.             Οἱ Ἕλληνες, ἀπὸ ἐθνικῆς πλευρᾶς, τὴν περίοδο αὐτὴ ζοῦμε κατάσταση ποὺ τείνει νὰ καταστεῖ χειρότερη ἀπὸ αὐτὲς τῆς Ἁλώσεως τοῦ 1453 καὶ τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς τοῦ 1922. Τὸ 1453 χάσαμε τὰ ἐδάφη καὶ τὴν ἐλευθερία μας, ἀλλὰ καταφέραμε νὰ διατηρήσουμε τὴν ἰδιοπροσωπία μας, τὴν ταυτότητά μας, τὴ γῆ μας. Τὸ 1922 χάσαμε τὴ γῆ μας, τὸ βιός μας, τοὺς ἱεροὺς τόπους μας, ἀλλὰ διατηρήσαμε τὴν ταυτότητά μας καὶ μεταφέραμε ὅσα ὅσια καὶ ἱερά μας μπορέσαμε στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Τώρα, στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα, κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε τὴν ταυτότητά μας, δηλαδὴ τὸ εἶναι μας, τὴν ψυχή μας!
.       Ἂς ἔχουμε ὅμως Πίστη καὶ Ἐλπίδα. Ὑπάρχουν ἀκόμη ἑστίες πνευματικῆς ἀντίστασης, ὑπάρχουν ἀκόμη Ἕλληνες ποὺ δὲν ἔχουν προσκυνήσει τὸν Βάαλ τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ.-

Βιβλία ποὺ χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὸ παρὸν ἄρθρο

  • Ἀρχεῖο Ἐθνοϊερομάρτυρος Ἁγίου Χρυσοστόμου, Μητροπολίτου Σμύρνης, Τόμοι Α´, Β´ καὶ Γ´. ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 2000.
  • Μητροπολίτου Ἐφέσου Χρυσοστόμου Χατζησταύρου (Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος), «Οἱ κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἐκπαιδεύσεως τῆς Μικρᾶς Ἀσίας Τελευταῖοι Διωγμοὶ τῶν Τούρκων», Ἔκδ. Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑμηττοῦ, Καισαριανή, 2010.
  • Βοβολίνη Κώνστ. «Ἡ Ἐκκλησία εἰς τὸν Ἀγῶνα τῆς Ἐλευθερίας», Ἐκδότης Παν. Ἁθ. Κλεισιούνης, Ἀθῆναι, 1952.
  • Βρυώνη Σπ., «Ἡ παρακμὴ τοῦ Μεσαιωνικοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ ἡ Διαδικασία ἐξισλαμισμοῦ», ΜΙΕΤ, Ἀθήνα, 1996.
  • Γεδεὼν Ι. Μανουήλ, «Ἡ Πνευματικὴ Κίνησις τοῦ Γένους κατὰ τὸν ΙΗ΄ καὶ ΙΘ΄ Αἰώνα». Ἔκδ. «Ἑρμῆς», Ἀθήνα, 1976.
  • «Ἡ Ζωὴ τῶν Ὑποδούλων Ἑλλήνων ἐπὶ Τουρκοκρατίας», Πρακτικὰ Β´ Συνεδρίου Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος – Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Πολιτιστικῆς Ταυτότητας, Ἀθήνα, 2014.
  • Ζακυθηνοῦ Α. Διονυσίου «Μεταβυζαντινὰ καὶ Νέα Ἑλληνικά», Ἀθῆναι, 1978.
  • Ζαμπελίου Σπ. «Βυζαντιναὶ Μελέται – Περὶ Πηγῶν Νεοελληνικῆς Ἐθνότητος», Ἔκδ. Σ. Ν. Φιλαδελφέως, Ἐν Ἀθήναις, 1857.
  • Κυριακίδου Ἐπαμ. «Βιογραφίαι τῶν ἐκ Τραπεζοῦντος καὶ τῆς περὶ αὐτὴν Χώρας ἀπὸ τῆς Ἁλώσεως μέχρις Ἡμῶν Ἀκμασάντων Λογίων», Τυπογρ. Παρ. Λεώνη, Ἀθῆναι, 1897.
  • «Κύριλλος ὁ Λούκαρις». Ἀθῆναι, 1939.
  • Μηνιάτη Ἠλία, Ἐπισκόπου Κερνίκης καὶ Καλαβρύτων «Διδαχαὶ καὶ Λόγοι», Ἔκδ. «Φῶς», Ἀθῆναι, 1960.
  • Οἰκονόμου Κωνσταντίνου, τοῦ ἐξ Οἰκονόμων «Λόγοι», Ἐπιμ. Θεοδ. Σπεράντσα, Ἀθῆναι, 1971.
  • Παπαδοπούλου Ἀρχοντίας «Ἡ Συμβολὴ τῶν Ἑλλήνων τῆς κὰθ΄ Ἠμᾶς Ἀνατολῆς στὴν Παλλιγγενεσία τοῦ 1821», Ἔκδ. «Λεξίτυπον», Ἀθήνα, 2012.
  • Περαντώνη Ἰωάννου «Λεξικὸν τῶν Νεομαρτύρων», Ἔκδ. Β´ Ἱερᾶς Συνόδου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι, 1990.
  • Ράνσιμαν Στῆβεν «Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησία ἐν Αἰχμαλωσίᾳ», Α+Β Τόμοι, Ἔκδ. Μπεργαδῆ, Ἀθήνα, 1979.  
  • Χατζηνικολάου Ἰγνατίου, Ἀρχιμ., Γυμνασιάρχου «Ἅγιος Πολύκαρπος», Χανιὰ

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΗΝ ΙΩΝΙΑ – Ἡ τραγωδία τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας 1914-1922» (Παρουσίαση βιβλίου)

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Οἱ ἑπτὰ χρυσὲς λυχνίες τῆς Ἰωνίας θὰ ἀνάψουν ξανὰ»
Ὦ Μαγνησιά, μὲ τὰ τζαμιὰ καὶ τοὺς μιναρέδες
Τὶς ὄμορφες τὶς ἐκκλησιές, καμπαναριά, κουπέδες,
………………………………………………………….
Καὶ τώρα τί ᾽ναι; Ἕνας σωρὸς ρημάδια, στάχτη, σκόνη,
Νεκροταφεῖο ἀπέραντο, ποὺ εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ γκιώνη
Θρηνεῖ ἀμέτρητους νεκροὺς π᾽ ὁλονυχτὶς γυρίζουν
Μέσ᾽ στὰ συντρίμμια τῆς φωτιᾶς, π᾽ ἀκόμα λὲς καπνίζουν
Κώστας Κοφινιώτης

.               Ἡ Ἀδελφότητα Σιβρισαρίου Σμύρνης «Οἱ Ταξιάρχες» καὶ οἱ ἐκδόσεις «Ἀρχονταρίκι» στὰ πλαίσια τοῦ ἀφιερώματος «Ἀλλοτινὲς Πατρίδες 2014», ποὺ διοργανώνει τὸ Κέντρο Ἔρευνας καὶ Μελέτης τῆς Μικρασιατικῆς Ἐρυθραίας (ΚΕΜΜΕ) παρουσιάζουν τὸ βιβλίο τοῦ δημοσιογράφου καὶ συγγραφέα Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου «ΜΕΡΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ ΣΤΗΝ ΙΩΝΙΑ – τραγωδία τν λλήνων τς Μικρς σίας 1914-1922». Ἡ παρουσίαση θὰ λάβει χώρα στὸ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΝΕΑΣ ΕΡΥΘΡΑΙΑΣ (Ἰωάννας Δρυμπέτη καὶ Κερκύρας – πίσω ἀπὸ τὸ Γυμνάσιο Νέας Ἐρυθραίας), τὴν ΤΕΤΑΡΤΗ 10 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2014, στὶς 8.30 μ.μ.
.       Ἐκ μέρους τῆς Ἀδελφότητας Σιβρισαρίου Σμύρνης «Οἱ Ταξιάρχες» θὰ καλωσορίσει τοὺς φιλαναγνῶστες προσκεκλημένους ἡ κυρία Στέλλα Βογιατζῆ–Χατζηφωτίου. Ἡ κυρία Λίνα Σόρογκα, δημοσιογράφος καὶ λογοτέχνης, μέλος ΔΣ Κέντρου ΚΕΜΜΕ, θὰ μιλήσει μὲ θέμα «Τὸ βιβλίο τοῦ Γ. Ν. Παπαθανασόπουλου ὡς λογοτέχνημα» καὶ παράλληλα ἡ κυρία Δέσποινα Μουστάκη θὰ ἀναγνώσει ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ βιβλίο. Στὴ συνέχεια ὁ κ. Νίκος Βικέτος, Γεν. Γραμματέας τῆς Ἑνώσεως Σμυρναίων, θὰ ἀναφερθεῖ στὸ θέμα «Τὰ μαρτύρια καὶ οἱ διωγμοὶ τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας μέσα ἀπὸ τὶς σελίδες τοῦ βιβλίου τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου».
.           Τὴν ἐκδήλωση θὰ κλείσει ὁ συγγραφέας, ποὺ θὰ μιλήσει γιὰ τὸ πῶς δημιουργήθηκε τὸ βιβλίο, μέσα ἀπὸ τὰ βιώματά του, τὶς μαρτυρίες συγγενῶν καὶ συμπατριωτῶν του καὶ προσωπικὴ ἱστορικὴ ἔρευνα. Ὁ Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος, ἀπὸ τὴ μητέρα του, κατάγεται ἀπὸ τὴ Μαγνησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ὁ παππούς του π. Γεώργιος Ψαλτόπουλος, ἱερέας, ἦταν ἀπὸ τὸ Σιβρισάρι Σμύρνης καὶ ἡ γιαγιά του, Βασιλεία πρεσβυτέρα, ὅπως καὶ ἡ ἀείμνηστη μητέρα του, ἀπὸ τὴ Μαγνησία τὴν «πρὸς Σιπύλῳ ὄρει» τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, πόλη στενὰ συνδεδεμένη μὲ τὸν μεγάλο Ἕλληνα αὐτοκράτορα τῆς Νικαίας, Ἅγιο Ἰωάννη Γ´ Δούκα Βατάτζη.

,

Σχολιάστε

ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΩΝ ΣΕΒΡΩΝ: Ο “ΑΡΡΑΒΩΝ” ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ

Συνθήκη Σεβρν :
νας θρίαμβος πο κατέληξε σ τραγωδία

.                    Στὶς 28 Ἰουλίου τοῦ 1920 τερματίζεται καὶ τυπικὰ γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία ὁ Πόλεμος. Σὲ μία αἴθουσα τοῦ δημαρχείου τῶν Σεβρῶν, κοντὰ στὸ Παρίσι, ὑπογράφεται ἡ τελικὴ συνθήκη εἰρήνης ἀνάμεσα στὴ σουλτανικὴ κυβέρνηση τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τοὺς συμμάχους τῆς Ἀντάντ. Εἶναι ἡ γνωστὴ συνθήκη τῶν Σεβρῶν ποὺ ἔκανε τὸ ὅραμα τῆς “Ἑλλάδας τῶν δύο ἠπείρων καὶ τῶν πέντε θαλασσών” νὰ μοιάζει ἐφικτό. Τελικὰ ἀποδείχτηκε ἐφιάλτης ποὺ ἀκόμη καὶ σήμερα μᾶς στοιχειώνει.

 Πῶς φθάσαμε στὴν Συνθήκη

.                    Μὲ τὴν ἀνακωχὴ τοῦ Μούδρου, ὁ δρόμος γιὰ τὴν οὐσιαστικὴ διεκδίκηση μικρασιατικῶν περιοχῶν, ὅπου κατοικοῦν συμπαγεῖς ἑλληνικοὶ-χριστιανικοὶ πληθυσμοὶ εἶχε ἀνοίξει.
.                    Κατὰ τὴν συνεδρίαση τοῦ ἀνωτάτου συμμαχικοῦ συμβουλίου στὶς 22 Ἀπριλίου 1919, οἱ Ἀγγλογάλλοι καὶ οἱ Ἀμερικανοί, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἀπουσία τοῦ Ἰταλοῦ ἐκπροσώπου, δίνουν στὴν Ἑλλάδα τὴν ἄδεια νὰ καταλάβει τὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Σμύρνης μὲ ἀποστολὴ -ἐπισήμως- τὴν τήρηση τῆς τάξης καὶ στὴν προστασία τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν, μέχρι νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ σύναψη τῆς τελικῆς εἰρηνευτικῆς συμφωνίας. Οὐσιαστικά, οἱ Ἀγγλογάλλοι χρησιμοποιοῦν τὸν ἑλληνικὸ στρατὸ ἐναντίον τῆς Τουρκίας καὶ ἐπιπλέον γιὰ νὰ περιορίσουν τὰ ἰταλικὰ ἐπεκτατικὰ σχέδια.
.                    Ἡ ἐπιχείρηση γιὰ τὴν στρατιωτικὴ κατάληψη τῆς Σμύρνης θὰ πραγματοποιηθεῖ, στὶς 2 Μαΐου 1919. Κατὰ τὴν ἀποβίβασή τους οἱ ἑλληνικὲς δυνάμεις γίνονται δεκτὲς μὲ ἐνθουσιασμὸ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες κατοίκους, ἀλλὰ δέχονται ἐπίθεση ἀπὸ ὁμάδες Τούρκων ἐνόπλων καὶ ἀπαντοῦν. Κατὰ τὶς συγκρούσεις χάνουν τὴ ζωή τους 2 Ἕλληνες καὶ 5 Τοῦρκοι στρατιῶτες.
.                    Στὶς 28 Ἰουλίου τοῦ 1920 σὲ μία αἴθουσα τοῦ δημαρχείου τῶν Σεβρῶν, κοντὰ στὸ Παρίσι, ὑπογράφεται ἡ τελικὴ συνθήκη εἰρήνης ἀνάμεσα στὴν σουλτανικὴ κυβέρνηση τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τοὺς συμμάχους τῆς Ἀντάντ. Τὴν Ἑλλάδα ἐκπροσωποῦν (καὶ ὑπογράφουν) ὁ πρωθυπουργὸς Ἐλευθέριος Βενιζέλος καὶ ὁ Ἕλληνας πρεσβευτὴς στὸ Παρίσι Ἄθως Ρωμανός. Ἡ συνθήκη, γενικά, εἶναι ἄκρως καταδικαστικὴ γιὰ τὴν Τουρκία.

 Οἱ ὅροι τῆς Συνθήκης.

.                    Ἡ Ἑλλάδα, κατοχύρωνε ἐπισήμως τὴν Δυτικὴ Θράκη ἐνσωμάτωνε τὴν Ἀνατολική, μέχρι περίπου τὴν Κωνσταντινούπολη. Ἔπαιρνε τὰ νησιὰ Ἴμβρο καὶ Τένεδο καὶ ἐπισημοποιοῦσε τὴν παρουσία της στὴν περιοχὴ τῆς Σμύρνης καὶ στὴν ἐνδοχώρα της. Ἡ Ἑλλάδα φαινόταν νὰ ἔχει ἤδη ἐξασφαλίσει τὰ Δωδεκάνησα πλὴν τῆς Ρόδου καὶ τὴν Κύπρο, ἐνῶ συνεχίζονταν οἱ διαβουλεύσεις καὶ γιὰ τὴν Βόρειο Ἤπειρο.

 Διχασμὸς ἀκόμη καὶ τότε

.                    Οἱ βενιζελικοὶ πανηγύρισαν τὴν ὑπογραφὴ τῆς συνθήκης καὶ θεώρησαν ὅτι αὐτὴ παγίωνε τὰ ἑλληνικὰ δίκαια. Τὸν ἐνθουσιασμὸ αὐτὸν δὲν συμμεριζόταν ἡ κωνσταντινικὴ ἀντιπολίτευση, ποὺ ἐξακολουθοῦσε νὰ καθορίζεται ἀπὸ τὰ διχαστικὰ σύνδρομα καὶ νὰ παρουσιάζει τὴν συνθήκη ὡς ἀποτυχία.
.                    Καὶ οἱ δύο, πάντως πλευρές, δὲν φαίνονταν νὰ ἐντοπίζουν τοὺς πραγματικοὺς κινδύνους ποὺ δημιουργοῦσε γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἡ ἀσταθὴς διεθνὴς κατάσταση καὶ οἱ αὐξανόμενες στρατιωτικὲς δυσκολίες στὴν Μικρὰ Ἀσία.
.                    Στὴν Τουρκία κυρίαρχος τῶν ἐξελίξεων ἦταν πλέον ὁ Κεμὰλ Ἀτατούρκ, ὁ ὁποῖος εἶχε ξεκινήσει τὸ κίνημα ἀντίστασης ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων. Γιὰ τὸν Τοῦρκο ἡγέτη ἡ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν δὲν ἦταν παρὰ ἕνα «κουρελόχαρτο» ἀνάλογο μὲ ἐκεῖνο τῆς Ἀνακωχῆς τοῦ Μούδρου (1918), ποὺ θὰ ἀκυρωνόταν στὴν πράξη μὲ τὴν ἔνοπλη ἀντίσταση τοῦ τουρκικοῦ λαοῦ ἐναντίον τῶν ξένων εἰσβολέων. Κύριος στόχος ἦταν φυσικὰ οἱ Ἕλληνες.
.                    Στὸ πλευρό του καὶ τὸ νεαρὸ σοβιετικὸ καθεστὼς τῆς Ρωσίας, τὸ ὁποῖο εἶχε κάθε λόγο νὰ ἀντιπαρατίθεται στὴν Ἀντὰντ ἀλλὰ καὶ εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα (ποὺ εἶχε συμμετάσχει στὴν ἐκστρατεία τῆς Οὐκρανίας τοῦ 1919 ἐναντίον τῶν μπολσεβίκων).

 Οἱ …σύμμαχοι καὶ οἱ συνέπειες

.                    Οἱ σύμμαχοι δὲν δείχνουν διατεθειμένοι νὰ ἐπιβάλουν στὴν Τουρκία ὅσα προέβλεπε ἡ Συνθήκη. Ἅπαντες ἐμφανίζονται ἀπὸ οὐδέτεροι ἕως ἐχθρικοί.
.                    Ὅσα εἶχε κερδίσει ἡ Ἑλλάδα ἔπρεπε νὰ τὰ κατοχυρώσει στὸ πεδίο τῆς μάχης, ἀντιμέτωπη μὲ τὸ ἐθνικιστικὸ κίνημα τοῦ Κεμάλ. Μὲ τὴ Συνθήκη τῶν Σεβρῶν ἡ σουλτανικὴ ἐξουσία κατέρρευσε καὶ οἱ κεμαλικοὶ κυριάρχησαν. Ἡ πραγματικότητα αὐτὴ ὁδήγησε τὸ σοβιετικὸ καθεστὼς τοῦ Λένιν, στὴν ὑποστήριξη τῶν Τούρκων μὲ τοὺς ὁποίους στὶς 3 Δεκεμβρίου 1920 ὑπογράφει τὴν Συνθήκη τοῦ Ἀλεξαντροπόλ. Ἀναμενόμενη ἐξέλιξη, ἂν ὑπολογίσει κανεὶς τὴ στάση ποὺ εἶχαν κρατήσει οἱ σύμμαχοι τῆς Ἀντὰντ (ἀλλὰ καὶ ἡ ἴδια ἡ Ἑλλάδα) ἀπέναντι στὴν ἐπανάστασή του.
.                    Ὁ δρόμος ἀπὸ τὸν θρίαμβο τῶν Σεβρῶν στὴν τραγωδία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας εἶχε ἀνοίξει.

ΠΗΓΗ: OnAlert

, ,

Σχολιάστε

«ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ» ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΑΠΤΙΣΤΗΡΙΟ ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΦΩΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ (Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες ἀνακαλύψεις γιὰ τὸν χριστιανισμό)

«ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ» ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΒΑΠΤΙΣΤΗΡΙΟ
ΦΕΡΝΟΥΝ ΣΤΟ ΦΩΣ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ 

  ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

 Iznik.1 Iznik.                Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες ἀνακαλύψεις γιὰ τὸν χριστιανισμὸ γενικότερα  καὶ εἰδικὰ γιὰ τὸν χριστιανισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας λένε πὼς ἀνακάλυψαν  οἱ Τοῦρκοι στὴν ἱστορικὴ πόλη τῆς Νικαίας, ὅπου, ὅπως εἶναι γνωστό, ἔγινε ἡ δεύτερη καὶ ἡ ἕβδομη οἰκουμενικὲς σύνοδοι. Ἡ ἀνακάλυψη αὐτὴ ἀφορᾶ στὸν ἱστορικὸ ἑλληνορθόδοξο ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, στὰ ἐρείπια τοῦ ὁποίου καὶ μετὰ ἀπὸ ἐντατικὲς ἀνασκαφὲς ἀνακαλύφθηκε ἕνα ἱστορικὸ βαπτιστήριο μὲ ἁγίασμα. Τὸ πιὸ σημαντικὸ ὅμως εὔρημα, ὅπως ἀναφέρεται, ποὺ ἔχει ἐκπλήξει καὶ τοὺς Τούρκους εἶναι τὸ μαυσωλεῖο τοῦ μαρτυρίου, τὸ «Μαρτύριο» ποὺ βρισκόταν μέσα στὸν ναό. Νὰ σημειωθεῖ καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ ἀνακάλυψη αὐτὴ ἀποκτᾶ ξεχωριστὴ ἱστορικὴ σημασία, ὅτι πολὺ λίγα παρόμοια «Μαρτύρια» μὲ βαφτιστήρια σώζονται σήμερα ὅπως αὐτὸ  τοῦ Παναγίου Τάφου στὰ Ἱεροσόλυμα στὴν ροτόντα τοῦ ἁγίου Στεφάνου στὴν Ρώμη καὶ στὸν ναὸ τοῦ ἁγίου Δημητρίου στὴν Θεσσαλονίκη.  Τὰ «Μαρτύρια» αὐτὰ εἶχαν μεγάλη σημασία, καθὼς ἦταν οἱ τάφοι τῶν  μαρτύρων τῆς πίστεως. Εἶχαν πολὺ μεγάλη ἀξία γιὰ τὴν χριστιανικὴ τέχνη καὶ ἦταν καὶ ὑπέργεια, ὅπως τὰ γνωστὰ χριστιανικὰ μαυσωλεῖα συνήθως ὑπὸ μορφὴ ροτόντας καὶ ὑπόγεια ὅπως αὐτὸ τῆς Νίκαιας. Ἀπὸ τὰ μέσα τοῦ 4ου  αἰώνα, ὅταν ἄρχισε ἢ μετακομιδὴ τῶν ἱερῶν λειψάνων στὶς πόλεις καὶ ὁ  τεμαχισμὸς αὐτῶν ἄρχισαν νὰ ἀνεγείρονται καὶ μεγάλοι ναοὶ πρὸς τιμὴν  τῶν μαρτύρων, ἐνῶ τὰ ἱερὰ λείψανα τοποθετοῦνταν στὸ ἱερὸ βῆμα καὶ πιὸ  συχνὰ κάτω ἀπὸ τὸ θυσιαστήριο. Βραδύτερα ἐπικράτησε ἡ συνήθεια τὸ θυσιαστήριο νὰ ἐξαγιάζεται διὰ τῶν ἱερῶν λειψάνων, ὅπως ἀναφέρει καὶ  ἡ Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου, «ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου αἱ ψυχαὶ τῶν  ἐσφαγμένων διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν». «Μαρτύρια» ὑπῆρχαν καὶ σὰν αὐτοτελεῖς ναοὶ ἀλλὰ καὶ ἐντειχισμένα μέσα σὲ μεγάλους  ναούς, ὅπου εἶχαν ἀνακομισθεῖ ἱερὰ λείψανα μαρτύρων.
.                Σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τοῦ Τούρκου καθηγητῆ τῆς ἀρχαιολογίας τοῦ  πανεπιστημίου τοῦ Uludag, Mustafa Sahin, τὸ ἱστορικὸ αὐτὸ μνημεῖο τοῦ «Μαρτυρίου», ποὺ ἔχει ξεχωριστὴ σημασία γιὰ τὴν χριστιανικὴ θρησκεία,  ἀνάγεται στὸν ἕκτο αἰώνα καὶ μέχρι σήμερα βρισκόταν καλὰ κρυμμένο  κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου τῆς  Νικαίας. Ὁ ναὸς αὐτός, ποὺ θεωρεῖται ἀπὸ τὰ πρῶτα δείγματα σταυροειδοῦς  μετὰ τρούλου, ἐδῶ καὶ λίγο καιρὸ ἔχει γίνει τὸ ἐπίκεντρο μεγάλης  ἔρευνας καὶ ἀνασκαφῶν ἀπὸ εἰδικοὺς Τούρκους ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι  κατανοώντας τὴν μεγάλη ἱστορικὴ ἀλλὰ καὶ θρησκευτική του σημασία,  (!!!), προχώρησαν στὰ ἔργα αὐτά, ποὺ ἔφεραν στὸ φῶς δύο μεγάλες  ἀποκαλύψεις. Ὅπως μεταδίδει τουρκικὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων, DHA, κατὰ  τὴν διάρκεια τῶν ἐρευνῶν ἀνακαλύφθηκε μία ἐσωτερικὴ σκάλα μὲ ἕνδεκα  σκαλοπάτια ποὺ ὁδηγοῦσε σὲ ἕνα χῶρο ὅπου βρισκόταν τὸ ἱστορικὸ  ἁγίασμα καὶ τὸ βαπτιστήριο. Περίπου 40 μέτρα πιὸ πέρα καὶ μέσα στὸν  περίβολο τοῦ ἱστορικοῦ ναοῦ τῆς Κοιμήσεως, ποὺ σήμερα φαντάζει σὰν ἕνα ἐρείπιο, ἀνακαλύφθηκε ὁ χῶρος, ποὺ ἦταν τὸ ἱερὸ μαυσωλεῖο τοῦ «Μαρτυρίου», δηλαδὴ ὁ τόπος ποὺ ἦταν ἀφιερωμένος στοὺς μάρτυρες τοῦ  χριστιανισμοῦ μὲ τὰ ἱερὰ λείψανα, ἕνα εἰδικὸ σημεῖο μὲ μεγάλη  θρησκευτικὴ ἀξία εἰδικὰ γιὰ τὴν πρώτη χριστιανικὴ περίοδο. Παράλληλα  οἱ ἀνασκαφὲς ἔφεραν στὸ φῶς καὶ τὸ μέρος ὅπου πιστεύεται πὼς ἔχει ταφεῖ  ὁ γνωστὸς αὐτοκράτορας τῆς Νίκαιας, Θεόδωρος Λάσκαρης, ὁ ἀνανεωτὴς τῆς  Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας σὲ μία πολὺ δύσκολη περίοδο μὲ τὴν  τότε κατάληψη καὶ βεβήλωση τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους. Ὁ τάφος  αὐτὸς βρισκόταν ἀκριβῶς δίπλα στὴν ἱστορικὴ ἐκκλησία τῆς Κοιμήσεως  τῆς Θεοτόκου τῆς Νικαίας. Οἱ ἔρευνες ὅμως συνεχίστηκαν καὶ ἔφεραν στὸ  φῶς καὶ κάποια θαυμαστὰ ψηφιδωτὰ τῆς πρώτης χριστιανικῆς περιόδου μεγάλης θρησκευτικῆς ἀλλὰ καὶ ἀρχαιολογικῆς ἀξίας. Οἱ Τοῦρκοι ἀναφέρουν ὅτι τὰ ψηφιδωτὰ αὐτὰ ἦταν ἕνα μεγάλο δῶρο τοῦ ἴδιου τοῦ  πρώτου αὐτοκράτορα τῆς Ἀνατολικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, δηλαδὴ τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου πρὸς τὸν πατριάρχη Νικηφόρο καὶ ἀπεικονίζουν σκηνὲς  ἀπὸ τὴν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου, στὴν ὁποία ἦταν ἀφιερωμένος καὶ ὁ ναός.
.                Ὅπως ἀναφέρεται, οἱ ἔρευνες καὶ οἱ ἀνασκαφὲς θὰ συνεχιστοῦν μέχρι νὰ  φέρουν στὸ φῶς ὅλο τὸ περίγραμμα τοῦ ἱστορικοῦ καὶ συνάμα ἱεροῦ αὐτοῦ  χώρου καὶ τοῦ μαυσωλείου τοῦ «Μαρτυρίου». Ἀπὸ τοὺς Τούρκους  πιστεύεται ὅτι ἡ ἀνακάλυψη αὐτὴ θὰ δώσει μεγάλη ἱστορικὴ ἀξία στὴν  περιοχὴ τῆς Νικαίας, Iznik στὰ τουρκικά, καὶ στὸν ἱερὸ ναὸ τῆς  Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἐνῶ θὰ στρέψει τὸ ἐνδιαφέρον πολλῶν ἐρευνητῶν  καθὼς καὶ πολλῶν προσκυνητῶν γιὰ νὰ ἔρθουν καὶ νὰ δοῦν τὸ μεγάλης  θρησκευτικῆς ἀξίας αὐτὸ εὕρημα, καθὼς καὶ νὰ προσκυνήσουν τὸ ἱερὸ  ἁγίασμα καὶ τὸ βαπτιστήριο τοῦ ναοῦ. Χαρακτηριστικὸ τῆς μεγάλης  σημασίας ποὺ δίνουν εἶναι ὅτι ἀνέφεραν πὼς τὰ εὐρήματα τῆς Νικαίας  εἶναι γιὰ τὸν χριστιανισμὸ πιὸ σημαντικὰ καὶ ἀπὸ τὸν ὑποτιθέμενο ναὸ  Κοιμήσεως τῆς Παναγίας ποὺ βρίσκεται στὴν Ἔφεσο καὶ κάθε χρόνο  προσελκύει χιλιάδες τουρίστες. Σὲ ὅλα αὐτὰ βέβαια μεγάλη ἐντύπωση  προκαλεῖ τὸ γεγονὸς τοῦ ὑπερτονισμοῦ τῆς ἱερότητας τοῦ χώρου ἀπὸ τοὺς  Τούρκους, ὄντας «μουσουλμάνοι», καθὼς καὶ τὴν ἔμφασή τους σὲ μία  ἀγωνία νὰ φέρουν στὸ φῶς ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα κάποτε οἱ ἴδιοι μὲ  ξεχωριστὸ φανατισμὸ εἶχαν καταστρέψει.
.                Γιὰ τὴν ἱστορία ὁ ναὸς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου στὴ Νίκαια τῆς  Βιθυνίας ἀνήκει στὸν τύπο τοῦ σταυροειδοῦς μὲ τροῦλο, ὁ ὁποῖος σὲ  μεγάλο βαθμὸ ἀποτελεῖ μεταβατικὸ στάδιο ἀνάμεσα στὴν ἰουστινιάνεια  βασιλικὴ μὲ τροῦλο καὶ στοὺς χαρακτηριστικοὺς βυζαντινοὺς τύπους τοῦ  σταυροειδοῦς ἐγγεγραμμένου καὶ τοῦ ὀκταγωνικοῦ ναοῦ. Ἀποτελεῖ,  ἑπομένως, βασικὸ σταθμὸ στὴ γενικὴ ἐξέλιξη τῆς βυζαντινῆς  ἐκκλησιαστικῆς ἀρχιτεκτονικῆς, ἡ ὁποία, προσπαθώντας νὰ ἐκφράσει μὲ  λειτουργικὸ τρόπο τὶς ἀλλαγὲς στὴν ἀντίληψη γιὰ τὸν λατρευτικὸ χῶρο  καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ πρέπει νὰ τελεῖται ἡ λατρεία ἀρχίζει ἀρκετὰ  νωρὶς νὰ ἐγκαταλείπει τὸν τύπο τοῦ ἐπιμήκους λατρευτικοῦ κτηρίου, (βασιλικῆς), ποὺ εἶχε ἐπικρατήσει σὲ ὅλη τὴ Μεσόγειο κατὰ τοὺς πρώτους  χριστιανικοὺς χρόνους σὰν ὁ κυρίαρχος τύπος τοῦ βασικοῦ λατρευτικοῦ  κτηρίου. Σήμερα ὁ ναὸς καὶ πρὶν ἀρχίσουν οἱ ἔρευνες καὶ οἱ ἀνασκαφὲς  ἦταν ἕνα ἐρείπιο. Χτισμένος στὴ νοτιοανατολικὴ πλευρὰ τῆς πόλης  σωζόταν ἕως τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 1920, ὅταν λόγῳ τῶν γεγονότων του  Μικρασιατικοῦ Πολέμου, συλήθηκε καὶ κάηκε κατὰ τὴ διάρκεια τουρκικῶν  βανδαλισμῶν. Τὸ 1922 ὁ ναὸς καταστράφηκε σχεδὸν ὁλοκληρωτικά.  Διασώθηκαν μόνο τὸ δάπεδο καὶ τὰ κατώτερα τμήματα τῶν τοίχων καὶ τῶν  μαρμάρινων πεσσῶν. Πρὶν ὅμως ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ὁ ναὸς εἶχε τὴν τύχη  νὰ μελετηθεῖ συστηματικά, νὰ ἀποτυπωθεῖ καὶ νὰ φωτογραφηθεῖ λεπτομερῶς  ἀπὸ δύο ἐρευνητές, τὸ Γερμανὸ Otto Wulff καὶ τὸ Ρῶσο Theodor Schmit,  οἱ ὁποῖοι ἀπέδωσαν τὸ 1903 ὁ πρῶτος καὶ τὸ 1927 ὁ δεύτερος, τὰ  ἀποτελέσματα τῶν ἐρευνῶν τους στὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα, (ἡ ἔρευνα  τοῦ Schmit εἶχε γίνει τὸ 1912, μὲ φωτογραφίες καὶ σχέδια τοῦ N.K.  Kluge). Ἤδη πρὶν ἀπὸ αὐτούς, μὲ τὸ μνημεῖο καὶ τὰ πολύτιμα ψηφιδωτά  του εἶχαν ἀσχοληθεῖ, ἂν καὶ λιγότερο συστηματικά, δύο γνωστοὶ καὶ  σημαντικοὶ μελετητὲς τῆς βυζαντινῆς ἀρχαιολογίας καὶ τέχνης: ὁ Josef  Strzygowski, (1892) καὶ ὁ Charles Diehl, (1892). Πολὺ ἀργότερα, τὸ  1955, διενεργήθηκε μιὰ πρώτη μερικὴ ἀνασκαφὴ στὸ χῶρο, ἡ ὁποία  ἀποκάλυψε ὁρισμένα ὑπολείμματα ὅπως δάπεδο, τοιχοδομία καὶ κάποια  γλυπτὰ τμήματα.

 ΠΗΓΗ: romioi.com   

, ,

Σχολιάστε

ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

14 Σεπτεμβρίου

μέρα Μνήμης
γι
τν Γενοκτονία το Μικρασιατικοῦ Ἑλληνισμοῦ

Κουρσάροι, Φράγκοι, Βενετσιάνοι
Μᾶς πούλησαν γιὰ γρόσια καὶ φλουριὰ

Θὰ μὲ δικάσει ὁ κοῦκος καὶ τ’ ἀηδόνι
Μὰ στὴν Ἁγιάσο σταυρουδάκι μου χρυσό
Τὶς νύχτες ποὺ θὰ πέφτει ἄσπρο χιόνι
Οἱ Τσέτες θὰ κρεμᾶνε τὸν Χριστό.

 Στὸν οὐρανὸ ποὺ κάναμε ταβάνι
Δὲν βλέπουμε τὶς νύχτες ξαστεριά
Κουρσάροι, Φράγκοι, Βενετσιάνοι
Μᾶς πούλησαν γιὰ γρόσια καὶ φλουριὰ

Στὴν Τροία μεγαλώνουνε τὰ στάχυα
Μὰ στὴν Ἁγιάσο σὲ μιὰν ἔρμη ἐκκλησιά
Ζωγράφισε ὁ Θεόφιλος μὲ αἷμα
Τὸ χάρο νὰ φοράει θαλασσιὰ

Σύνθεση: «Αἰὲν ἀριστεύειν»

, ,

Σχολιάστε