Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολ. Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης

«ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΓΙΑ Ν᾽ ΑΓΙΑΣΕΙ»- Ὑποθέσεις καὶ πεποιθήσεις γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο Βίττη (Χαραλ. Μπούσιας)

Ὑποθέσεις καὶ πεποιθήσεις
γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο Βίττη

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
(Ὁμιλία στὶς Σέρρες στὴν Ἡμερίδα [19.01.20] γιὰ τὰ 10 χρόνια
ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ ὁσίου Γέροντος Εὐσεβίου Βίττη)

Σεβασμιώτατε, φερωνύμως καὶ ἁγιοπνευματικῶς Θεολόγε, σεβαστοὶ Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

 .         ν ζοῦσε σήμερα ὁ Λεονάρντο Ντα Βίντσι καὶ τοῦ παρήγγειλαν νὰ ζωγραφίσει τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας, ἀσφαλῶς θὰ ἐπέλεγε γιὰ πρότυπο τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ζοῦσε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης, ὀ Χρυσόστομος, καὶ ἀνέπτυσσε τὴν ὁμιλία του γιὰ τὴν ἱεραποστολή, ἀσφαλῶς θὰ ἀναφερόταν στὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ζοῦσε ὁ ποιητὴς τῶν Κοντακίων, Ἅγιος Ρωμανός, ὁ Μελῳδός, καὶ συνέθετε Κοντάκιο γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τοὺς συνανθρώπους μας, θὰ ἐμπνεόταν ἀπὸ τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν Ἄγγελος κυρίου κατέβαινε ἀπὸ τὸν οὐρανό, γιὰ νὰ καταγράψει τὴν ἄριστη ἀξιοποίηση τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, ἀσφαλῶς θὰ βράβευε τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἂν ὁ Κίπλινγκ εἶχε γνωρίσει τὸν π. Εὐσέβιο στὸ ποίημά του «Ἄν», “ If” στὰ ἀγγλικά, ποὺ ξεκινᾶ μὲ τὸν στίχο: «Ἂν νὰ κρατᾶς καλὰ μπορεῖς τὰ λογικά σου, ὅταν τριγύρω σου ὅλοι τάχουνε χαμένα…», δὲν θὰ τελείωνε μὲ τὸν στίχο: «τότε μόνο θὰ λέγεσαι ἄνδρας», ἀλλὰ μὲ τὸν στίχο: «τότε μόνο θὰ λέγεσαι Εὐσέβιος».
.         Ἂν στοὺς ὀλυμπιακοὺς ἀγῶνες ὑπῆρχε ἄθλημα ἐναρέτου διαγωγῆς καὶ ἀγάπης Χριστοῦ, τότε ὀλυμπιονίκης θὰ στεφανωνόταν ὁ π. Εὐσέβιος.
.         Ἂν ὁ ὀδοστρωτήρας τῆς κοινωνίας, ὁ ὁποῖος ἰσοπεδώνει τὰ πάντα, περνοῦσε πάνω ἀπὸ τὸν π. Εὐσέβιο, θὰ καταστρεφόταν ἀπὸ τὴν γρανιτώδη καρδιὰ καὶ θέληση τοῦ π. Εὐσεβίου.
.         Ἂν διδασκόταν ὁ βίος τοῦ πατρὸς Εὐσεβίου στὰ λύκεια καὶ στὶς πανελλήνιες ἐξετάσεις ἔμπαινε θέμα: «Περιγράψατε ἕναν σύγχρονο ἅγιο», οἱ ὑποψήφιοι θὰ περιέγραφαν ἀπολύτως τὸν π. Εὐσέβιο.
.         Ἄν, τέλος, ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, βάζαμε σὲ μία ζυγαριὰ ἀπὸ τὴν μία μεριὰ ὅλες τὶς ἀρετὲς καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸν π. Εὐσέβιο, ἡ πλάστιγα θὰ ἔγερνε πρὸς τὴν μεριά του, γιατὶ αὐτὸς εἶχε τὸ βάρος ὅλων τῶν ἀρετῶν καὶ αὐτὸ τῆς Θείας Χάριτος ποὺ ἐνοικοῦσε μέσα του.      

 Ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει.

.         Στὰ συναξάρια κάποιων Ἁγίων διαβάζουμε, ὅτι αὐτοὶ ἦταν ἁγιασμένοι «ἐκ κοιλίας μητρός». Ἦταν, δηλαδή, ἀπὸ τὰ βρεφικά τους χρόνια δοχεῖα τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἦταν ἐπιλεγμένα πρόσωπα, γιὰ νὰ «ἁγιάσουν τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ὡς ἐν τῶ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς», καθὼς παρακαλοῦμε νὰ μᾶς ἀξιώσει καὶ ἐμᾶς ὁ Χριστός μας στὴν Κυριακὴ προσευχή. «Ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει»,εἶναι νεανικὴ φράση καταγεγραμμένη ἀπὸ τὸν σὰν σήμερα κοιμηθέντα ἐν Κυρίῳ τὸ 1975, ἀοίδιμο Μητροπολίτη Χαλκίδος, κυρὸ Νικόλαο Σελέντη, τὸν ἱεράρχη μὲ τὸ νεανικὸ σφρίγος καὶ τὴν πολιὰ φρόνηση. Τὴν ἔγραψε στὸ ἡμερολόγιό του γιὰ τὸν Γέροντα Εὐσέβιο Βίττη, τότε νεαρὸ φίλο καὶ συμφοιτητή του Στέργιο, ποὺ κυκλοφόρησε ἀργότερα μὲ τίτλο «Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου».
.         Στὸ φοιτητικὸ οἰκοτροφεῖο τῶν Ἀθηνῶν εἶχε συνδεθεῖ ὁ ἐνάρετος Νικόλαος μὲ τὴν ἐν Χριστῷ φιλία μὲ τὸν τότε νεαρὸ Στέργιο, καὶ εἶχε δεῖ στὸ πρόσωπό του τὸν ἰσάγγελο ἄνθρωπο, τὸν ἀγωνιστὴ καὶ βιαστὴ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τὸν νηστευτή, τὸν εἰρηνοποιὸ στοὺς διαξιφισμοὺς τῶν συνομιλήκων καὶ τῶν μεγαλυτέρων του. Ὁ νεανικὸς τοῦ Στέργιου ζῆλος, ζῆλος μὲ ἐπίγνωση τῶν ὅσων ἤθελε νὰ πράξει, μὲ ἀγάπη ἀνυπόκριτη, μὲ πίστη ἀκαταίσχυντη, μὲ πλησμονὴ σοφίας, μὲ περιποίηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου, τὸν εἶχε συναρπάσει. Διαπίστωνε ὅτι τὸ κάθε βῆμα τοῦ νεαροῦ συμφοιτητῆ καὶ συνοικοτρόφου του ἦταν προσεγμένο πιστοποιώντας τὸν λόγο τοῦ Σοφοῦ Σειραχίδου: «Στολισμὸς ἀνδρὸς καὶ βῆμα ποδὸς καὶ γέλως ὀδόντων ἀναγγελεῖ τὰ περὶ αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρ. 19 30). Δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος γνωρίζεται ἀπὸ τὸν στολισμὸ τοῦ σώματός του, πῶς ντύνεται, ἀπὸ τὸν βηματισμό του, πῶς περπατάει, καὶ ἀπὸ τὸ γέλιο του, πῶς ἀντιδρᾶ στὶς εὐχάριστες στιγμὲς τῆς ζωῆς του.
.         Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος ἦταν διακοσμημένος μὲ σεμνότητα ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια. Τὸν στόλιζε τὸ κόκκινο χρῶμα τῆς ντροπῆς, αὐτὸ ποὺ ὁ Ἀριστοτέλης δίδασκε στὸν μαθητή του, τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο, ὅτι εἶναι τὸ ὡραιότερο χρῶμα. Ἦταν, ἐπίσης, μοσχοβολημένος μὲ τὸ ἄρωμα τῆς ἀγάπης. Ἦταν ὅλος «εὐωδία Χριστοῦ» (Β´ Κορ. β´ 15). Ἐνσάρκωνε καὶ βίωνε τὴν Διαθήκη τῆς Χάριτος καὶ εὔφραινε ὅλους, ὅσοι τὸν πλησίαζαν. Τοὺς ἀνέπαυε μὲ τὴν γλυκύτητα τῶν λόγων του καὶ τοὺς μετέδιδε τὰ ἀγαθὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, «χαρά, εἰρήνη καὶ πραότητα» (Γαλ. ε´ 22), μὲ τὰ ὁποῖα ἦταν προικισμένος ἐπιβεβαιώνοντας τὴν εὐαγγελικὴ φράση «ἐκ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας ὁμιλεῖ ἡ γλῶσσα» (Ματθ. ιβ´ 34). Ἡ νεανικὴ ὁρμὴ καὶ τὸ σφρίγος του διοχετευόταν στὴν προσφορὰ ἀγάπης, στὴν διακονία τοῦ πλησίον, στὴν ἐνδελεχῆ μελέτη τῶν Γραφῶν, στὸν κατηχητικὸ λόγο καὶ στὴν ἐξισορροπητικὴ τάση μέσα στὸν περιβάλλοντα χῶρο του, διεκδικώντας τὸν τίτλο τοῦ μάκαρος, καὶ τῆς θεϊκῆς υἱοθεσίας, ἀφοῦ κατὰ τὰ ἀδιάψευστα χείλη τοῦ Κυρίου μας εἶναι «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοὶ υἱοὶ Θεοῦ κληθήσονται» (Ματθ. ε´ 9). Ὁ Στέργιος δὲν συμβιβαζόταν μὲ κάθε τὶ τὸ ὁποῖο μείωνε μέσα του, ἀλλὰ καὶ στοὺς γύρω του, τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καὶ μποροῦσε νὰ σκανδαλίσει ψυχὲς «ὑπὲρ ὧν Χριστὸς ἀπέθανε» (Ῥωμ. ιδ´ 15). Κάθε του ἐργασία, κάθε του ἐνέργεια, κάθε του λόγος ἔκρυβε τὴν ἀπόλυτη ψυχική του κένωση, ἔκρυβε τὴν τελειότητα. Ἦταν ὁ οἰκουμενικὸς ἀναζητητὴς τοῦ ἀπολύτου, θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἐπίσης ἐπιστήθιος φίλος του, συμφοιτητής του καὶ πνευματικός του ἀδελφός, ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος. Ὁ χαρακτηρισμὸς τοῦ Γέροντα ὡς «οἰκουμενικοῦ» ὑποδηλώνει αὐτὴν ποὺ χωρὶς διάκριση ἔδειχνε σὲ ὅλους μεγάλη του καρδιὰ καὶ μεγάλη του ἀγκαλιά, αὐτὴν ποὺ χωροῦσε μέσα της ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως φάνηκε στὴν περαιτέρω πορεία τῆς ζωῆς του καὶ τῆς ἱεραποστολικῆς του δράσεως, ἀνεξάρτητα ἀπὸ καταγωγή, φυλὴ καὶ θρησκευτικὸ δόγμα.
.         Ἡ ἀέρινη αὐτὴ καὶ ἀγγελικὴ παρουσία τοῦ νεαροῦ Στέργιου στὸ οἰκοτροφεῖο κίνησε τὴν γραφίδα τοῦ φίλου του, ἀγγελόμορφου ἐπίσης, Νικολάου Σελέντη, σὲ ὥρα ἐκφράσεως θαυμασμοῦ του γι’ αὐτὸν νὰ γράψει: «Ἂχ, αὐτὸς ὁ Στέργιος, μιὰ ψυχή, ποὺ γεννήθηκε, γιὰ ν’ ἁγιάσει».

Ὑψηλοὶ στόχοι

.         Τὸν πῆχυ τῆς προσφορᾶς του στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ νεαρὸς ὁ Γέροντας τὸν εἶχε θέσει πολὺ ψηλά. Ἔθετε στόχους ὑψηλοὺς καὶ ἀγωνιζόταν, πάντοτε μὲ ἐπιτυχία, στὴν ἐπιτευξή τους. Ἦταν ἕνας ὀλυμπιονίκης τοῦ πνεύματος, ἕνας Ἄνθρωπος μὲ Α κεφαλαῖο, ἀφοῦ ἄνω ἔθρωσκε, εἶχε στραμμένο μόνιμα τὸ βλέμμα του στὸν Ἀρχηγὸ καὶ τελειωτή μας Ἰησοῦ. Αὐτὸν εἶχε βάλει κυβερνήτη τοῦ πλοίου τῆς καρδιᾶς του στὸ πολυκύμαντο πέλαγος τῆς ζωῆς μὲ στόχο τὴν προσόρμησή του στὸ λιμάνι τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Δώδεκα στόχους συνοπτικὰ εἶχε θέσει στὸν ἑαυτό του ὁ «κεχριαῖος, ὅπως ὑπέγραφε, π. Εὐσέβιος. *Νὰ μὴν λυπήσει τὸν Κύριο.*Νὰ ὁλοκληρώσει τὴν ἀρετή. *Νὰ μάθει πολλὲς γλῶσσες, γιὰ νὰ μεταδίδει παντοῦ τὸν λόγο τοῦ εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης. *Νὰ μὴν χαθεῖ οὔτε μιὰ ψυχή, ἀπὸ αὐτὲς ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος. *Νὰ μὴν ἀλλοτριωθεῖ ἀπὸ τὰ σύγχρονα ρεύματα. *Νὰ μὴν σταματήσει νὰ δέεται τοῦ Κυρίου ὑπὲρ πάσης ψυχῆς τρυχομένης καὶ καταπονουμένης. *Νὰ μὴν ξηραθεῖ ἡ μελάνη στὸ μελανοδοχεῖο τῆς καρδιᾶς του πρὸς οἰκοδομὴ ψυχῶν μέσα ἀπὸ συγγραφὴ βιβλίων καὶ ἀλληλογραφίας. *Νὰ τιμᾶ καὶ διακονεῖ τοὺς ἄλλους μὴ δεχόμενος ὁ ἴδιος τιμές. *Νὰ ἀπέχει ἀπὸ χρηματικὲς ἀπολαυὲς ἐφαρμόζοντας τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ. *Νὰ βιώνει τὴν ἁπλότητα, τὴν λιτότητα καὶ νὰ ἀποφεύγει τὸ σκάνδαλο. *Νὰ ζεῖ τὴν ἐν Χριστῷ ἐλευθερία καὶ *Νὰ ἀποφεύγει τὴν κρίση τῶν ἄλλων.

 Ἄνθρωπος Σταυροφόρος

 .         Εὐρυμαθὴς καὶ βαθυνούστατος, καθὼς ἦταν ὁ π. Εὐσέβιος, γνώριζε ὅτι ἡ προσφορὰ πρὸς τοὺς ἄλλους συνεπάγεται ἀγώνα, ὁ ἀγώνας πίστη καὶ ἡ πίστη συνοδεύεται πάντοτε ἀπὸ ἀγάπη, ἀφοῦ «πίστις ἄνευ ἔργων νεκρὰ ἐστί» (Ἰακ. β´ 26). Γνώριζε καλὰ ὅτι κανεὶς δὲν θὰ δεχθεῖ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν καρδιά του χωρὶς νὰ πλέξει γύρω ἀπὸ τὸν σταυρό του τὰ τριαντάφυλλα τῶν ἔργων τῆς ἀγάπης. Ὁ σταυρὸς τοῦ ἦταν δεδομένος, ὅπως εἶναι γιὰ ὅλους μας. Ἤξερε νὰ τὸν σηκώνει ἀγόγγυστα, ἀφοῦ γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἀνάσταση περνᾶμε πάντοτε ἀπὸ τὸν Γολγοθᾶ. Γιὰ νὰ φθάσουμε στὴν ἀπόλαυση τῶν οὐρανῶν πρέπει νὰ περάσουμε ἀπὸ τὶς συμπληγάδες τῆς γῆς. Ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση χωρὶς σταυρό. Δὲν ὑπάρχει νίκη χωρὶς ἀγώνα. Δὲν ὑπάρχει θρίαμβος χωρὶς προσπάθεια. Καὶ λυπόταν, γιατὶ ζοῦμε σὲ μιὰ κοινωνία ποὺ ἐμφορεῖται ἀπὸ ἀντισταυρικὸ πνεῦμα, σὲ ἕναν κόσμο ποὺ φίλαυτα ἔχει ὡς ἰδανικά του τὴν εὐημερία, τὴν καλοπέραση, τὴν ἄνεση, τὸν λίγο μόχθο καὶ τὶς πολλὲς ἀπολαύσεις. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ τοποθετεῖ τὴν ἐλευθερία στὸν ἐγωϊσμὸ καὶ ὄχι στὴν θυσία καὶ τὴν κενωτικὴ ἀγάπη. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ βλέπει τὸν πλησίον ὄχι σὰν κομμάτι ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ σὰν ἀντίπαλο ποὺ τοῦ καταναλώνει τὸ πολύτιμο ὀξυγόνο τῆς ζωῆς. Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ τὸν τρομάζει ὁ ἀγώνας, τὸν τρομάζει ὁ σταυρός. Καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ φυσικὴ συνέπεια τῆς σύγχρονης ἐγωκεντρικῆς ζωῆς, τῆς νιρβάνας, δηλαδὴ τῆς ἀνέσεως ποὺ ἀποκοιμίζει πνευματικά, ἠθικά, κοινωνικὰ καὶ ἐργασιακὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ζωὴ καὶ ἰδίως ἡ κατὰ Χριστὸν ζωὴ προϋποθέτει σταυρικὴ θυσία, προϋποθέτει διαρκὴ προσπάθεια καὶ κενωτικὴ προσφορὰ καὶ θλιβόταν ὁ Γέροντας, γιατὶ ὁ σημερινὸς κόσμος δὲν ἔχει μάθει νὰ δίνει. Γνωρίζει μόνο νὰ παίρνει. Ἔχει ἀπαιτήσεις χωρὶς ὑποχρεώσεις. Αὐτὸν τὸν κόσμο ὁ π. Εὐσέβιος τὸν λυπόταν καὶ προσπαθοῦσε μὲ τὸ παράδειγμά του, μὲ τὴν ἀγάπη του, νὰ τὸν ἀλλάξει, νὰ τὸν διορθώσει. Ἐδῶ ἔμπαινε καὶ ἡ ἱεραποστολική του δράση. Ἡ δράση ποὺ στηριζόταν στὴν ἀγάπη, γιὰ τὴν ὁποία ἔλεγε: «Ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ τῆς καρδιᾶς μου». Ζῶ γιὰ νὰ ἀγαπῶ καὶ νοιώθω ζωντανός, ἐπειδὴ ἀγαπῶ. Ἔτσι ἐξηγοῦσε ὁ ἅγιος Γέροντας τὴν κενωτικὴ προσφορὰ τοῦ ἴδιου πρὸς τοὺς γύρω του καὶ ἔτσι ἐπιθυμοῦσε καὶ δίδασκε μὲ τὸ παράδειγμά του νὰ συμπεριφέρονται καὶ οἱ ἄλλοι. Ἄλλωστε, ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ λογίζεται νεκρὸς ἄνθρωπος, εἶναι νεκρὸ κύτταρο στὸν κοινωνικὸ ἱστὸ καὶ νεκρὸ μέλος στὴν χριστιανικὴ ὁμήγυρη.
.         Ἔφερνε στὸν νοῦ του ὁ Γέροντας τὴν φράση τῆς Ἀντιγόνης ἀπὸ τὴν ὁμώνυμη τραγωγία τοῦ Σοφοκλέους: «Δὲν γεννήθηκα γιὰ νὰ μισῶ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀγαπῶ» (στ. 523) καὶ ἔλεγε ὅτι, ἡ ζωὴ χωρὶς ἀγάπη δὲν ἔχει νόημα, ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία «οὐδέποτε ἐκπίπτει» (Α´ Κορίνθ. ιγ´ 8), καθὼς μᾶς λέει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, εἶναι κενωτικὴ καὶ σφαιρική. Δὲν ἔχει περιορισμούς, δὲν ἔχει ὅρια, ὅπως δὲν ἔχει καὶ ὁρισμένους μόνον ἀποδέκτες. Ἡ ἀγάπη ἀπευθύνεται σὲ ὅλους, εἶναι παγκόσμια, χωρὶς σύνορα, ἐθνότητες, πολιτισμούς, γνώσεις.

Μεῖζον ἡ ἀγάπη

.         Ἡ φράση ποὺ προείπαμε τῆς Ἀντιγόνης «γεννήθηκα, γιὰ νὰ ἀγαπῶ» ἔλεγε, εἶναι φράση μὲ νόημα ξεκάθαρο καὶ διαχρονικό, ποὺ σπάνια συναντοῦμε στὴν παγκόσμια ποίηση καὶ λογοτεχνία. Αὐτὴν εἶχε χαραγμένη στὰ φυλλοκάρδια του ὁ π. Εὐσέβιος καὶ τὴν βίωνε, ἀφοῦ τὴν θεωροῦσε, ὅπως καὶ εἶναι, ὡς αὐθεντικὴ διατύπωση τῆς πιὸ ἀρχέγονης καὶ ἀκατάλυτης ἀγάπης πολὺ πρὶν τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ φυσικὰ τοῦ οὑμανισμοῦ ποὺ ἀναπτύχθηκε τὸν 14ο καὶ 15ο αἰώνα.
.         Κάθε ἄνθρωπος γεννήθηκε, γιὰ νὰ ἀγαπᾶ, γιατὶ μόνο ἡ ἐκ φύσεως ἀγάπη μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἀδικία, τὴν κακότητα, τὴν βία. Ἀντιστέκεται στοὺς πολέμους, ποὺ γεννιοῦνται ἀπὸ τὸ μίσος, τὴν κακία, τὴν πλεονεξία, καὶ τὴν ζήλεια, στοιχεῖα ἐπίκτητα στὴν ζωή μας.
.         Ἡ πολυδιάστατη, ὅμως, αὐτὴ ἀγάπη δὲν εἶναι προϊὸν ἠθικῆς ἀγωγῆς καὶ παιδείας, ἀλλὰ μιὰ ὑπαρξιακὴ δύναμη καὶ ἕνας ἀνώτερος φυσικὸς προορισμὸς στὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Ἡ ἀγάπη αὐτὴ δὲν εἶναι μόνο συναίσθημα καὶ σκέψη, εἶναι βίωμα καὶ πράξη, ποὺ διώχνει τὴν δειλία καὶ τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Εἶναι ἴσως ἡ μόνη ἐλπίδα, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος. Νὰ νοιώσει τὸν πόνο καὶ τὴν ἀνάγκη τοῦ ἄλλου, νὰ συναισθανθεῖ τὸν προορισμό του καὶ κατὰ συνέπεια τὸ χρέος του. Γιὰ κάθε λογικὸ καὶ εὐαίσθητο ἄνθρωπο ἡ ἀγάπη εἶναι τὸ ἀληθινὸ νόημα καὶ ἡ οὐσία τῆς ὑπάρξεώς του. Εἶναι ἡ ἐλπίδα στὸ νὰ γίνει ἡ γῆ μας Παράδεισος, νὰ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας «ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς» (Μαθ. ϛ´ 10).

Προσευχὴ ὅλο φῶς

.         Ὁ Γέροντας Εὐσέβιος γιὰ νὰ ἀναλωθεῖ στὴν ἀγάπη ἔπρεπε νὰ συνδεθεῖ μὲ τὸ καλώδιο τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἡ σύνδεση γινόταν, ὅπως γίνεται σὲ ὅλους μας, μὲ τὴν καρδιακὴ προσευχή. Αὐτὴ δὲν ἔλειπε ποτὲ ἀπὸ τὰ χείλη του. Ἄλλωστε τὸ ἐφετὸ τῆς καρδιᾶς του ἦταν ὁ γλυκύτατός μας Ἰησοῦς, Αὐτὸς ποὺ τὶς ἄσχημες στιγμὲς τῆς ζωῆς του τὶς ὀμόρφαινε, Αὐτὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Γέροντας εἶχε διακαῆ ἐπιθυμία «εἰς τὸ ἀναλῦσαι καὶ σὺν Αὐτῷ εἶναι» (Φιλιπ. α´ 21). Τὸ μήνυμα τῆς προσευχῆς του ἦταν, ὅτι ὅποιος γεύθηκε τὴν γλυκύτητα της δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἐγκαταλείψει, γιατὶ γλυκύτερο πράγμα στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν ὑπάρχει.
.         Κάποτε ἕνα πνευματικὸ τέκνο του, χωρὶς νὰ γίνει ἀντιληπτὸ ἀπὸ αὐτόν, τὸν εἶδε νὰ προσεύχεται στὸ Κελλί του. Εἶχε ὑπερυψωμένα τὰ χέρια, αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα δεόταν στὸν Κύριο γιὰ ὅλο τὸν κόσμο, καὶ ἔμοιαζαν μὲ δύο λαμπάδες ὁλόφωτες, ποὺ ἐκτείνονταν πρὸς τὰ πάνω. Εἶχαν ἐπικαλυφθεῖ ἀπὸ δέσμες πυρός, ὅπως αὐτὲς τῶν δύο αὐταδέλφων νεαρῶν ἀσκητῶν, τοῦ Μαξίμου καὶ τοῦ Δομετίου, στὴν χάρη καὶ τῶν ὁποίων εἶχε ἀφιερώσει τὸ ἀσκητικό του κελλάκι, τὸν εὐκτήριο οἶκο του, στὸ Κρυονέρι. Ζοῦσε ὁ π. Εὐσέβιος στὴν χώρα τοῦ ἀκτίστου, τοῦ Θαβωρείου φωτός.
.         Μὲ τὴν προσευχή του ὁ π. Εὐσέβιος μποροῦσε καὶ «ὄρη μεθιστάνειν» (Α´ Κορ. ιγ´ 2), ὄρη ψυχῶν ποὺ ἐμπόδιζαν τὰ ζωήρρυτα νάματα τῆς ἐπιγνώσεως καὶ τῆς μετανοίας νὰ διεισδύσουν καὶ νὰ τὶς καλλιεργήσουν πνευματικά. Στὸ Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγίου Νικολάου, κοντὰ στὴν πόλη Ratvik, ὅπου ἡ πρόσβαση ἦταν δύσκολη καὶ ἡ περιοχὴ ἐρημική, μιὰ ψυχὴ μὲ τὴν δύναμη τῆς θελήσεώς της, καὶ γιατὶ ὄχι μὲ τὶς προσευχὲς τοῦ διορατικοῦ Γέροντος, κατάφερε καὶ ἔφθασε. Ἦταν καλοκαίρι καὶ τὸ τοπίο ἦταν ὑπέροχο, γεμάτο ἔλατα. Ὁ Γέροντας ποὺ ἔδειχνε νὰ μὴν γνωρίζει τίποτα γιὰ τὸν ἐρχομό της, ἀφοῦ δὲν εἶχε εἰδοποιηθεῖ, ὅταν τὴν ὑποδέχθηκε, τὴν ἀποκάλεσε μὲ τὸ ὄνομά της, -τυχαῖο;- καὶ τὴν ἔβαλε νὰ φάει σὲ ἕνα τραπέζι ποὺ εἶχε ἑτοιμάσει ἐκ τῶν προτέρων. Τὸ γεῦμα καὶ τὸ τραπέζι ἦταν ὅλα προετοιμασμένα γιὰ δύο ἄτομα -καὶ αὐτὸ τυχαῖο;-. Στὸ Ἡσυχαστήριο δὲν ὑπῆρχε κανεὶς ἄλλος.
Ἡ ἐπισκέπτρια ἔθεσε στὸν Γέροντα τὶς ἀπορίες της, ἔκλαυσε, παραπονέθηκε, ἐξομολογήθηκε καὶ ἔνοιωσε τὴν ψυχή της πραγματικὰ ἀνάλαφρη. Ἦταν τόσο χαρούμενη καὶ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὰ ψυχικά της βάρη ποὺ μονολόγησε: «Τὸ μόνο ἐπιπλέον πράγμα ποὺ θὰ ἤθελα αὐτὴ τὴν στιγμὴ εἶναι νὰ ἔβλεπα αὐτὸ τὸ ὑπέροχο δάσος χιονισμένο». Ὁ π. Εὐσέβιος μὲ τὸ διορατικό του φίλτρο συνέλαβε τὴν ἐπιθυμία της καὶ προσευχήθηκε θερμά. Νὰ ποὺ ἡ «προσευχὴ ταπεινοῦ νεφέλας διέρχεται» (Σοφ. Σειρ. 35, 17) καὶ εἶναι ἱκανὴ νὰ μετακινεῖ καὶ βουνά.
.         Σὲ λίγα λεπτὰ ἄρχισαν νὰ χορεύουν νιφάδες καὶ ἕνα ἁπαλὸ ἄσπρο σεντόνι σκέπασε τὰ πάντα μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ καλοκαιριοῦ! Ἡ προσευχὴ τοῦ Γέροντα εἶχε εἰσακουσθεῖ καὶ ὁ καλός μας Θεὸς καὶ αὐτὴ τὴν κρύφια ἐπιθυμία τῆς προσκυνήτριας ἐκπλήρωσε, γιὰ νὰ μᾶς δείξει ὅτι ὁ Θεὸς ἀκούει τὶς προσευχὲς τῶν δικαίων. Μᾶς τὸ εἶπε: «Ὅ,τι ἂν αἰτήσητε ἐν τῷ ὀνόματί μου, ἐγὼ ποιήσω» (Ἰωάν. ιδ´ 14).

Μάξιμος καὶ Δομέτιος

.         Ὁ π. Εὐσέβιος ἔτρεφε ἰδιαίτερη εὐλάβεια στοὺς σήμερα ἑορταζομένους Ὁσίους αὐταδέλφους, τὸν Μάξιμο καὶ τὸν Δομέτιο, τοὺς δύο νεαροὺς Ὁσίους, «τοὺς ἁγιασθέντας διὰ τῆς εὐχῆς. Θαύμαζε τὴν ἄσκησή τους, τὴν προσευχή τους, τὴν σκληραγωγία καὶ τὴν σιωπή τους, τὴν ἐπιδίωξη τῆς ἀφάνειας, ὥστε τὴν ἀρετή τους νὰ γνωρίζει μόνο ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος ἐπέτρεψε καὶ στὸν πνευματικό τους καθοδηγητὴ νὰ τὴν γνωρίσει λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν ὁσιακή τους κοίμηση. Θαύμαζε καὶ τοὺς τιμοῦσε κατὰ τὸ χρυσοστομικὸ «τιμὴ ἁγίου, μίμησις ἁγίου».
.         Οἱ Μάξιμος καὶ Δομέτιος ἦταν ἀδελφοὶ ἀπὸ ἀρχοντικὴ οἰκογένεια τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Παρὰ τὴν εὐμάρεια καὶ τὶς ἀνέσεις τῆς οἰκογενείας τους ἦσαν ἀκάματοι ἐργάτες τῆς νοερᾶς προσευχῆς, τῆς σιωπῆς, τῆς ξενιτείας καὶ τῆς σκληραγωγίας. Ἡ ὄψη τους, ὄψη νεαρῶν ποὺ εἶχαν μεγαλώσει μέσα σὲ χλιδή, ξεγελοῦσε καὶ δὲν ἄφηνε νὰ καταλάβει κανεὶς τὴν μυστική τους πνευματικότητα καὶ νὰ δεῖ τὰ πολύτιμα διαμάντια τῆς ἀποταγῆς τοῦ κόσμου καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ποὺ κρύβονταν μέσα τους. Τὰ διαμάντια αὐτὰ τὰ ἔκρυβαν μὲ τόση ἐπιμέλεια, ποὺ δὲν τὰ διέκρινε οὔτε καὶ ὁ μεγάλος ἀσκητὴς τῆς Νιτρίας, ὁ Ἅγιος Μακάριος.
.         Ὅταν σὲ αὐτὸν ζήτησαν νὰ γίνουν μαθητές του στὴν ἔρημο, ἐκεῖνος θέλησε νὰ τοὺς διώξει βλέποντάς τους καλοαναθρεμμένους καὶ ἴσως ἀνίκανους γιὰ τὴν σκληρὴ δοκιμασία τῆς ἐρήμου. Ὁ λογισμός του, ὅμως, τοῦ ὑπαγόρευσε νὰ τοὺς δεχθεῖ, γιὰ νὰ μὴν τοὺς σκανδαλίσει, ἀφοῦ ἂν δὲν ἄντεχαν, θὰ ἔφευγαν μόνοι τους. Μὲ αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ τοὺς ὑπέδειξε ἕνα μέρος, γιὰ νὰ κτίσουν ἕνα λιθόκτιστο κελλάκι καί, ἀφοῦ τοὺς ἐφοδίασε μὲ ἕναν πέλεκυ καὶ ἕνα σακκούλι γεμάτο ψωμιὰ καὶ ἁλάτι, τοὺς ἔδειξε πὼς νὰ πλέκουν ζεμπίλια μὲ βαγιὲς ἀπὸ ἕνα κοντινὸ ἕλος. Αὐτὰ θὰ τὰ πωλοῦσαν γιὰ νὰ   ἐξασφαλίσουν τὸν «ἐπιούσιον ἄρτον».
.         Γιὰ τρία ὁλόκληρα χρόνια οἱ νεαροὶ ἀγωνίσθηκαν ὑπεράνθρωπα μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ σιωπὴ καὶ ἔφθασαν σὲ μέτρα ἀρετῆς πολὺ ὑψηλά. Ζοῦσαν, ὅμως, καὶ ἐπιδίωκαν τὴν ἀφάνεια. Δὲν ἔδιναν σημεῖα προκοπῆς οὔτε σὲ αὐτὸν στὸν ἀββᾶ Μακάριο, ἀφοῦ μόνο στὴν ἐκκλησιὰ πήγαιναν, γιὰ νὰ μεταλάβουν, καὶ ἐκεῖ σιωπώντας.
.         Κάποια ἡμέρα αὐτὸς μετὰ ἀπὸ θερμὴ προσευχὴ ξεκίνησε νὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ, γιὰ νὰ γνωρίσει τὴν κρυφή τους, ἂν ὑπῆρχε, πρόοδο. Ὅταν ἔφθασε στὸ κελλί τους, τὸν ὑποδέχθηκαν οἱ δύο νεαροὶ ἀσκητὲς καὶ τὸν ἀσπάσθηκαν μὲ σιωπή, ἐνῶ ὁ μικρότερος μὲ νεῦμα τοῦ μεγάλου συνέχισε τὴν πλοκὴ τῶν ζεμπιλιῶν του. Μετὰ τὴν ἐνάτη παρέθεσαν λίγο λιτὸ φαγητὸ καὶ τρία παξιμάδια γιὰ δεῖπνο. Σιωπώντας πάλι κάλεσαν τὸν Ἀββᾶ Μακάριο στὸ τραπέζι καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸν ρώτησαν, ἂν θὰ ἔφευγε ἢ θὰ ἔμενε μαζί τους τὸ βράδυ. Ἡ σιωπή τους τὸν εἶχε μαγνητίσει καὶ στὴν διερευνητική του ἐπιθυμία νὰ γνωρίσει τὸν ἐσωτερικό τους κόσμο, ἔδωσε καταφατικὴ ἀπάντηση. Ἐκεῖνοι τότε ἔστρωσαν ἕνα ψαθὶ γιὰ τὸν ἐπισκέπτη τους καὶ ἕνα ἄλλο στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς καλύβας γιὰ τὸν ἑαυτό τους. Μόλις πλάγιασαν, ὁ Ἀββᾶς Μακάριος προσευχήθηκε στὸν Θεό, νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὴν ἐργασία τους. Τότε ἄνοιξε ἡ στέγη καὶ ἔγινε φῶς, σὰν νὰ ἦταν ἡμέρα. Οἱ δύο ἀδελφοί, ὅμως, δὲν ἔβλεπαν τὸ φῶς καί, πιστεύοντας ὅτι ὁ Ἀββᾶς Μακάριος κοιμήθηκε, σηκώθηκαν καὶ ἁπλώνοντας τὰ χέρια στὸν οὐρανὸ ἄρχισαν νὰ προσεύχονται. Ἔβλεπε τότε ὁ Μέγας Καθηγητὴς τῆς ἐρήμου μυῖγες, νὰ προσπαθοῦν τὰ πλησιάσουν τὸν μικρότερο ἀδελφό, ποὺ τὸν περιτείχιζε Ἄγγελος Κυρίου κρατώντας πύρινη ρομφαία. Τὸν μεγαλύτερο ἀδελφὸ δὲν τὸν πλησίασαν.
.         Κατὰ τὸ πρωῒ ξεκίνησαν ὅλοι μαζὶ τὴν ὀρθρινὴ προσευχή. Καὶ ἔβλεπε πάλι στὴν διάρκειά της ὁ Ἀββᾶς Μακάριος, σὲ κάθε στίχο τοῦ ψαλτηρίου ποὺ ἔλεγαν, νὰ βγαίνει λαμπάδα φωτιᾶς ἀπὸ τὸ στόμα τους, ποὺ ἔφθανε ὡς τὸν οὐρανό. Μετὰ τὸ τέλος τῆς προσευχῆς ὁ θεῖος Μακάριος ἔκπληκτος γιὰ τὸ ὑπερφυέστατο θέαμα τοὺς ζήτησε νὰ εὔχονται γι’ αὐτὸν καὶ αὐτοὶ πάλι σιωπώντας πῆραν τὴν εὐχή του καὶ τὸν χαιρέτησαν. Ὁ Γέροντας ἀπομακρύνθηκε, ἀφοῦ εἶχε διαπιστώσει ὅτι ὁ μεγαλύτερος ἀδελφὸς εἶχε φθάσει στὴν τελειότητα, ἐνῶ ὁ μικρότερος δεχόταν ἀκόμη ἐπιθέσεις ἀπὸ τὸν πονηρό, ἀπὸ τὶς ὁποῖες, ὅμως, προστατευόταν ἀπὸ Ἄγγελο γιὰ τὴν ὑπερφυσική του ἄσκηση καὶ τὸν πόθο του γιὰ πνευματικὴ τελείωση.
.         Ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες κοιμήθηκε ὁ μεγάλος ἀδελφὸς τὸν ὕπνο τῶν δικαίων καὶ μετὰ ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες καὶ ὁ μικρότερος. Ὁ ἀββᾶς Μακάριος ἔκτοτε τοὺς παρουσίαζε σὰν πρότυπα ἀσκήσεως καὶ ἔδειχνε τὸν τόπο τους γιὰ παραδειγματισμὸ στοὺς ἄλλους ἀσκητὲς λέγοντας: «Ἐλᾶτε τὰ δεῖτε τὸν τόπο μαρτυρίου τῶν νεαρῶν, ποὺ ἁγίασαν μὲ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ τὴν σιωπή».
.         Οἱ ἀδελφοὶ αὐτοί, Μάξιμος καὶ Δομέτιος, τιμῶνται πολὺ στὴν ἔρημο τῆς Νιτρίας καὶ τὸ μοναστήρι ποὺ δημιουργήθηκε στὸν τόπο τῆς ἀσκήσεώς τους ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς Αἰγυπτίους σήμερα «Μονὴ Baramous», ποὺ σημαίνει «Μονὴ τῶν Ρωμιῶν», τῶν νεαρῶν χριστιανῶν εὐγενῶν αὐταδέλφων, τῶν ἐραστῶν τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Αὐτοὺς τοὺς αὐταδέλφους εἶχε πρότυπα ὁ π. Εὐσέβιος μιμούμενος τὴν ἀποταγὴ τοῦ κόσμου, τὴν προσευχή, τὴν σιωπὴ καὶ τὴν ἐργασία.
.         Πῶς, λοιπόν, νὰ μὴν φθάσει σὲ ὑψηλὰ μέτρα ἀρετῆς αὐτὴ ἡ ψυχή, ποὺ γεννήθηκε γιὰ ν’ ἁγιάσει, ὁ Γέροντας Εὐσέβιος, ὁ ἱεραπόστολος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσευχῆς, ὀ ἀναζητητὴς τοῦ ἀπολύτου!

Ἐλάχιστη προσφορά

.         Σεβασμιώτατε, σεβαστοί μοι Πατέρες, ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἔχοντας πλήρη ἐπίγνωση ὅτι ὁ μοναδικὸς Γέροντας Εὐσέβιος ἦταν ἕνας πολύεδρος ἀδάμαντας τῆς ἀρετῆς, τῆς ἀγάπης, τῆς προσευχῆς, τὸν ὁποῖο ἀπὸ ὅποια ὀπτικὴ γωνία καὶ ἂν τὸν κοίταζες αἰσθανόσουν θάμβος, τόλμησα νὰ τὸν δῶ μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μου καὶ ἡ ἀκτινοβολία του μὲ θάμπωσε. Στὴν ἱερὴ μνήμη του, ἔτσι θαμπωμένος, τόλμησα ὁ ἀνάξιος νὰ καταθέσω αὐτὲς τὶς σκέψεις νομίζοντας ἀφελῶς ὅτι κάτι προσφέρω. Τὸ ἔκανα, γιὰ νὰ ἐξωτερικεύσω τὴν ἀνάγκη μου νὰ προσφέρω ἀπὸ τὸ ἄντλημα τῆς καρδιᾶς μου «εὐσεβείας νάματα».
.         Ὁ π. Εὐσέβιος δὲν ἔχει ἀνάγκη προβολῆς ὡς οὐρανοπολίτης, οὔτε ἤθελε προβολὲς καὶ παρουσίες στὴν ἐπίγεια ζωή του. Ζοῦσε στὴν ἀφάνεια καὶ τὸν γέμιζε ἡ πανταχοῦ παρουσία τοῦ Κυρίου μας, τὸ κάλλος τῆς μορφῆς τοῦ ὁποίου τώρα ἀπολαμβάνει μὲ τὰ ἴδια του τὰ μάτια. Ἐμεῖς, ὅμως, οἱ ζῶντες, «οἱ περιλειπόμενοι» (Α´ Θεσ. δ´ 15), ἔχουμε ἀνάγκη νὰ δροσισθοῦμε μὲ νάματα σωτηρίας, μὲ νάματα εὐσεβείας. Τὸ ἄντλημά μου, δυστυχῶς, εἶναι μικρό. Ἴσως, ὅμως, προβάλλοντας τὸν π. Εὐσέβιο, νὰ ἐπέμβει ἐκεῖνος καὶ ὡς ἀντίδωρο ἀγάπης νὰ δροσίσει κάποιες διψασμένες καρδιές, ὅπως ἔπραττε καὶ ὅσο χρόνο ἦταν μαζί μας, ὁδηγώντάς τες στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Χριστό μας, ποὺ τόσο αὐτὸς ἀγάπησε. Ἔτσι, δροσισμένες στὸ καῦμα τοῦ σύγχρονου κόσμου, τοῦ κόσμου τοῦ αἰῶνος τούτου, τοῦ ἀπατεῶνος, ἂς ἀνάψουν ἕνα κερὶ στὴν μνήμη του καὶ ἂς τὸν ἐπικαλεσθοῦν στὰ προβλήματά τους ὡς «Πατερούλη τοῦ οὐρανοῦ». Μὲ τὴν ἐπεξήγηση αὐτῆς τῆς φράσεως θὰ κλείσω τὴν σύντομη γιὰ τὸν π. Εὐσέβιο εἰσήγησή μου.
.         Ὁ Γέροντας, γνωστὸ σὲ ὅλους, ὑπῆρξε ἀφιλάργυρος. Βίωνε τὴν πτωχεία τοῦ Ἰησοῦ καὶ πλούτιζε τοὺς ἄλλους μὲ ἀγάπη καὶ μὲ ὅσα ἡ ἀγάπη τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν τοῦ ἔδινε, γιὰ φιλανθρωπία. Γιὰ τοὺς φτωχοὺς καὶ τοὺς ἐνδεεῖς ἧταν «»πατερούλης», ὅσο ζοῦσε καὶ ὁ «πατερούλης τοῦ οὐρανοῦ» μετὰ τὴν κοίμησή του. Χαρακτηριστικὴ ἡ περίπτωση μιᾶς νέας κοπέλλας ποὺ ἀναπαυόταν πνευματικὰ στὸν Γέροντα καὶ δεχόταν τὸ προϊὸν ὄχι μόνο τῶν προσευχῶν του, ἀλλὰ καὶ τῆς ὑλικῆς του στηρίξεως. Ὁ Γέροντας γνώριζε τὸ δυφυὲς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ δὲν ἔμενε σὲ εὐχολόγια. Δὲν ἔλεγε:
-Ὕπαγε καὶ ἐγὼ θὰ προσεύχομαι γιὰ σένα.
.         Τί νὰ τὴν κάνει κανεὶς μόνο τὴν εὐχή, ὅταν τὸ στομάχι διαμαρτύρεται; Ὁ π. Εὐσέβιος ὄχι μόνο πονοῦσε γιὰ τοὺς ἐνδεεῖς, τοὺς ἐμπερίστατους ἀδελφούς μας, ἀλλὰ μεριμνοῦσε καὶ γιὰ τὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑλικῶν τους ἀναγκῶν. Ἦταν πραγματικὸς πατέρας. Ἦταν εἰς τύπον Χριστοῦ.
.         Τὴν κοπέλλα αὐτὴ πολλὲς φορὲς τὴν εἶχε εὐεργετήσει καὶ αὐτὴ ἔνοιωθε τὸν Γέροντα ὄχι μόνο πνευματικὸ πατέρα, ἀλλὰ καὶ τροφέα καὶ ἀνακουφιστὴ καὶ ἀρωγὸ στὶς καθημερινὲς ἀπαιτήσεις τῆς ζωῆς.
.         Ἦλθε ἡ εὐλογημένη στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ Κύριος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς κάλεσε τὸν Γέροντα Εὐσέβιο γιὰ νὰ τὸν κάνει οὐρανοπολίτη, νὰ τοῦ χαρίσει τὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα. Μετὰ τὴν ὁσιακή του κοίμηση ἡ νεαρὴ βρέθηκε σὲ δεινὴ θέση. Ποιός τώρα θὰ τῆς κάλυπτε τὰ ἔξοδα; Ποιός θὰ τὴν βοηθοῦσε;
.         Ἀπελπισμένη σήκωσε τὰ μάτια στὸν οὐρανὸ καὶ ψέλλισε:
-Πατερούλη τοῦ οὐρανοῦ, τί θὰ ἀπογίνω τώρα;
.         Ἡ ἔκπληξη ἦλθε ἀπὸ τὸν οὐρανό. Τὸ ἑπόμενο πρωῒ βρίσκει κάτω ἀπὸ τὴν ἐξώπορτα τοῦ σπιτιοῦ της ἕναν φάκελλο. Εἶχε ὄνομα: «π. Εὐσέβιος». Τὸ ἄνοιξε βιαστικὰ καὶ ἔμεινε ἄφωνη. Ὁ «Πατερούλης τοῦ οὐρανοῦ» εἶχε μεριμνήσει γιὰ τὶς ἀνάγκες της. Θαυμαστό; Ναί. Γράμμα ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μὲ χρηματικὸ ποσό, ἱκανὸ νὰ τῆς λύσει τὰ τρέχοντα οἰκονομικὰ προβλήματα καὶ ὄχι μόνον.
.         Σεβασμιώτατε, ἡ ἐποχή μας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ Εὐσεβίους. Εὐσέβιοι μᾶς χρειάζονται, γιὰ νὰ μᾶς καθοδηγοῦν στὴν πηγὴ τῆς ζωῆς, τὸν Ζωοδότη μας Χριστό. Εὔχεσθε, νὰ πληθαίνουν οἱ Εὐσέβιοι πρὸς σωτηρίαν ψυχῶν καὶ δόξαν τοῦ παναγίου ὀνόματός Του. Ἀμήν.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

 

 

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΙΣΟΥΡΑΝΙΑ ΜΝΗΜΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛ. ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (Χαρ. Μπούσιας)

Ἰσουράνια Μνήμη Μητροπολίτου Χαλκίδος
Νικολάου Σελέντη
(19 Ἰανουαρίου 1975)


Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Στὶς 19 Ἰανουαρίου ἐνθυμούμεθα ἐγκωμιαστικὰ καὶ παρακλητικὰ τὸν ἰσάγιο Μητροπολίτη Χαλκίδος, τὸν «μετ’ Ἀγγέλων συναγαλλόμενον», μακαριστὸ Νικόλαο Σελέντη.
.           Τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ, τὸν φθάσαντα, ὄχι χωρὶς πόνους καὶ θυσίες, ἀπὸ τὸ «κατ’ εἰκόνα» στὸ «καθ’ ὁμοίωσιν». Αὐτὸν ποὺ ἐργάσθηκε στὸν ἀγρὸ τοῦ Κυρίου φιλόπονα, αὐτὸν ποὺ διέπρεψε ὡς φοιτητής, ὅπως καὶ ἀργότερα ὡς Ἱερεύς, Κατηχητής, Ἱεροκήρυκας καὶ Ἐπίσκοπος, μὲ τὴν κενωτικὴ προσφορὰ καὶ ἀγάπη του, μὲ τὸ ἀκατάβλητο φρόνημά του, τὸν κατηχητικό του λόγο καὶ τὴν ὑπομονή του στὶς ἀντιξοότητες, τὶς ἀδικίες καὶ τῆς δυσκολίες τῆς ζωῆς.

.           Ὁ Νικόλαος ζοῦσε καὶ ἀνέπνεε γιὰ τὸν Χριστό μας, τὸ ἐφετὸ τῆς καρδιᾶς του, πρὸς τὸν ὁποῖο προσευχητικά, ἀδιάλειπτα ἔλεγε: Κύριε, σὺ εἶναι «λύχνος τοῖς ποσί μου καὶ φῶς ταῖς τρίβοις μου» (Ψαλμ. ΡΙΗ´ [118] 105). Στὸ φοιτητικὸ οἰκοτροφεῖο τῶν Ἀθηνῶν συνδέθηκε μὲ μεγάλες σύγχρονες μορφὲς τῆς στρατιᾶς τοῦ Ἰησοῦ. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν καὶ ὁ νῦν μαζί του συναγαλλόμενος στὶς ἐπάλξεις τοῦ οὐρανοῦ, ὁσιώτατος Γέροντας Εὐσέβιος Βίττης. Αὐτόν, τὸν τότε Στέργιο, θαύμαζε γιὰ τὸ γνήσιο φρόνημά του, τὴν ἀγωνιστική του διάθεση, τὴν μαθησιακή του τελειότητα, τὴν ἀκεραιότητα τοῦ χαρακτῆρος. Τὸν θαύμαζε καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὸν μιμηθεῖ στὸν ἔνθεο ζῆλο μεταποιώντας τὸν στίχο τοῦ Μεγάλου Κανόνος: «Ψυχή μου, ψυχή, μου, ἀνάστα, τί καθεύδεις»; Ὁ Νικόλαος τὸν τότε Στέργιο χαρακτήρισε «Ραγιᾶ τοῦ μεγάλου ἰδανικοῦ του καὶ δοῦλο τοῦ Ἰησοῦ». Καὶ γι’ αὐτὸν ἔγραφε στὰ «Ξεσπάματα τῆς καρδιᾶς του»: «… ὁ Στέρ­γι­ος… Εἶ­ναι τό­σο κα­λὸ σκεῦ­ος γιὰ τὴν δι­α­κο­νί­α Σου… Εἶ­ναι θυ­σί­ας ἄν­θρω­πος… Δοῦλος τοῦ Ἰ­η­σοῦ. Ψυ­χή μου, σὺ τί κά­νεις; Σ᾿ εὐ­χα­ρι­στῶ, Κύ­ρι­ε, γι­α­τὶ μοῦ χα­ρί­ζεις τέ­τοι­ους ἀ­δελ­φοὺς καὶ συ­νερ­γά­τες».
.           Ἐγκωμιαστικὰ ἐπαναλαμβάνουμε τὰ λόγια τοῦ φίλου του, συναγωνιστοῦ του στὸ μετερίζι τῆς πίστεως, τοῦ παναξίου ἐν ζωῇ Μητροπολίτου Καρυστίας κ. κ. Σεραφείμ: «Ὁ Νικόλαος δέν προσέβλεπε οὔτε ἀπέβλεπε στήν δόξα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἀκράδαντα πίστευε στήν μισθαποδοσία τοῦ Θεοῦ. Αὐτήν ποθοῦσε καί γιά αὐτήν ἐργάστηκε…. Μεταρσιωμένος κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας λατρείας ὁ ἴδιος ἒδινε καί ἔδειχνε καί στόν λαό τόν Οὐρανό μέ τήν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ καί ζῶσα λατρευτική του στάση. Δοσμένος ὁλόκληρος καί καταρτισμένος στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀνέπτυξε τό κήρυγμα καί κατέστησε τόν ἄμβωνα κέντρο τοῦ Ναοῦ καί τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ λαοῦ. Συνείχετο ἀπό τό αἴσθημα τῆς εὐθύνης καί διαρκῶς ἐσκέπτετο καί ἀγωνιοῦσε γιά τήν σωτηρία τῶν ἐμπεπιστευμένων εἰς αὐτόν ψυχῶν “ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε” καί γιά τοῦτο δέν ἔδινε “ὕπνον τοῖς βλεφάροις καί νυσταγμόν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ”. Ὁ Νικόλαος ὑπῆρξε τύπος τῶν πιστῶν “ἐν ἔργῳ, ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἁγνείᾳ”. Ἡ ψυχή του, ἐξαγνισμένη καί ἐξαγιασμένη, ἦτο δοχεῖον καί λύρα τοῦ Πνεύματος. Ἡ καρδιά του, καθαρή καί ἀγαθή, ἦτο ἐργαστήριον καί πηγή ἀστείρευτη καλῶν ἔργων καί λόγων. Τό χέρι του , πάντα ἀνοιχτό, νά μοιράζει γιά νά δίνει ὅλα τά δικά του καί ὅλα ὅσα οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἔβαζαν στό χέρι. Ἔμεινε διά βίου καί ἔφυγε ἐκ τοῦ βίου πτωχός καί ἔτσι ἀνεδείχθη ὅτι ἀξίως τοῦ ὀνόματος (τοῦ ἁγίου Νικολάου) ἐπολιτεύθη. Ὁ Νικόλαος, ἄν καί ἔζησε ἐπί τῆς γῆς ὀλίγα χρόνια, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς. Ἐδοκιμάσθη ὡς χρυσός ἐν χωνευτηρίῳ καί ἔλαμψε μέ τήν ὑπομονή του, τήν ἀνεξικακία του, τήν ἐν γένει ἀρετή του. Τόν Νικόλαο δέν μπορεῖς νά τόν γνωρίσεις ἀπό τήν περιγραφή καί μάλιστα τήν σύντομη καί περιληπτική. Τόν Νικόλαο, μόνο ἄν τόν εἶχες ζήσει ἀπό κοντά, θά μπορέσεις νά τόν ἐννοήσεις καί νά τόν ἐκτιμήσεις. Μέ τήν ὡραία του μορφή, τό ἀνεπιτήδευτο χαμόγελο, μέ τήν μεγάλη του καρδιά καί τήν ἁγιασμένη του ψυχή,ὅπως μᾶς ἔδινε τήν ζωή του,θά μᾶς δίνει τήν εὐχή του, πού τόσο τήν ἔχομε ἀνάγκη. Καί τήν προσευχή του,διότι “πολύ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη”»
.           Προσευχητικὰ τὸν Μητροπολίτη Νικόλαο ἐνθυμούμεθα, ἀφοῦ τὸν παρακαλοῦμε νὰ μᾶς ἀξιώσει καὶ ἐμᾶς νὰ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστό μας, ὅπως Ἐκεῖνος. Ἂν τὸ πετύχουμε αὐτὸ τότε ὅλη ἡ ζωή μας θὰ εἶναι χριστοκεντρικὴ καὶ θὰ δοξάζεται καὶ ἀπὸ ἐμᾶς, ὅπως δοξάσθηκε καὶ ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἅγιο Χαλκίδος, Νικόλαο Σελέντη, «ὡς ἐν οὐρανῶ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς» (Ματθ. ϛ´ 10).

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ὁ ἐν Εὐβοίᾳ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟ Σελέντη (μιὰ Μαρτυρία)

ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ – ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

(Πρόλογος στὸ Ἡμερολόγιο 2018 τῶν ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»)
Tοῦ ΣΤΥΛ. Ζ. ΛΑΓΟΥΡΟΥ

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.            Ὅταν στὶς 27 Νοεμβρίου 2017 πληροφορηθήκαμε ὅτι «ἡ Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου […] ἀνέγραψεν εἰς τὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τὸν μακαριστὸν Ἀρχιμανδρίτην Ἰάκωβον Τσαλίκην, ἐκ Λιβισίου Μικρᾶς Ἀσίας, Ἡγούμενον τῆς ἐν Β. Εὐβοίᾳ Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Δαυΐβ τοῦ Γέροντος, τῆς μνήμης αὐτοῦ ὁρισθείσης διὰ τὴν 22αν Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους», αἰσθανθήκαμε ἀγαλλίαση. Καὶ γυρίσαμε πίσω στὴν ἐμπειρία ποὺ μᾶς χαρίστηκε νὰ ζήσουμε πρὸ 35 περίπου ἐτῶν, τότε ποὺ γνωρίσαμε τὸν πολυσέβαστο Ἡγούμενο π. Ἰάκωβο Τσαλίκη. Ἦταν μιὰ ἐντυπωσιακὴ καὶ εὐλογημένη συν­άντηση μὲ ἕνα ζωντανὸ Ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας, ποὺ ἀξιωθήκαμε νὰ ἀσπαστοῦμε τὸ ἁγιασμένο λιπόσαρκο χέρι του.
.              Σὲ ἐκείνη τὴν πρώτη συνάντησή μας, μόλις πληροφορήθηκε τὴν καταγωγή μας ἀπὸ τὴν Τῆνο καὶ τὴν ἀδελφική μας σύνδεση μὲ τὸν μακαριστὸ Τήνιο Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο (Σελέντη), τὸ πρόσωπό του φωτίστηκε καὶ τὸ χαμόγελό του μᾶς καθήλωσε: «Εἶστε λοιπὸν ἀδελφικὸς φίλος τοῦ Νικολάου, ποὺ οἱ συχνὲς ἐπισκέψεις του ἐδῶ στὸ Μοναστήρι μας, ὅταν ζοῦσε, ἦταν μιὰ ὄαση πνευματική, μιὰ παρουσία ἁγία; Μὲ συγχωρεῖτε, εἶπε κατὰ τὸν χαρακτηριστικό του τρόπο, ἀλλὰ νὰ ξέρετε ὅτι ὁ Νικόλαος εἶναι ἅγιος. Τὸν βλέπω συχνὰ νὰ συνεχίζει τὶς ἄσαρκες ἐμφανίσεις του, συλλειτουργώντας στὸ θυσιαστήριο μὲ τὸν ὅσιο Δαβὶδ τὸν Γέροντα. Τὸν βλέπω δίπλα στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ νὰ ὑμνεῖ μετὰ τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων τὴν λαμπρότητά Του»!
.                Ἐνῶ τὰ ἔλεγε αὐτά, ἡ συντροφιὰ τῶν προσκυνητῶν ποὺ τὸν ἀκούγαμε, ἔκπληκτοι εἴχαμε τὴν αἴσθηση ὅτι ὁ Γέρων Ἰάκωβος εἶχε μεταρσιωθεῖ, ὡσὰν νὰ μὴ ἦταν ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.
.            Ἂς ἔχουμε ὅλοι τὴν εὐχή του, ποὺ ἀξιωθήκαμε νὰ τὸν γνωρίσουμε, τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἁγιοκατάταξή του ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν μᾶς τονίζει ὅτι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἐγκατέλειψε («Ζεῖ Κύριος ὁ Θεός», ἔλεγε συχνὰ μὲ τὴν βαρειὰ κι ἐπιβλητικὴ φωνή του), ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ μᾶς θυμίζει τὴν χριστιανική μας κλήση γιὰ τὴν Ἁγιότητα. Ἅγιε Ἰάκωβε, μακαριστὲ Νικόλαε πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν.

, ,

Σχολιάστε

ΕΝΘΡΟΝΙΣΜEΝΟΣ ΓΙΑ ΠAΝΤΑ ΣΤΟN ΘΡOΝΟ ΤΗΣ ΑΓΙOΤΗΤΟΣ Ο ΧΑΛΚIΔΟΣ ΝΙΚOΛΑΟΣ ΣΕΛEΝΤΗΣ «Ἡ κακία ἐξατμίσθηκε. Ὁ φθόνος ἐκτονώθηκε. Οἱ νομοκανονικὲς σοφιστεῖες ξεχάστηκαν. Τὰ πρόσωπα παρῆλθαν. Τί ἀπέμεινε; » (Μητρ. Φθιώτιδος Νικόλαος)

νθρονισμένος γι πάντα στ θρόνο τς γιότητος
ὁ Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης.

Τοῦ Μητροπ. Φθιώτιδος Νικολάου

.                 Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος Σελέντης ὑπῆρξε σπάνιος ἄνθρωπος καὶ μεγάλης ἀξίας Ἱεράρχης, ὁ ὁποῖος παρ’ ὅτι ἐποίμανε τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Χαλκίδος μόλις 6 χρόνια, ἐν τούτοις ἐσφράγισε μὲ τὴν ἀκτινοβολοῦσα προσωπικότητά του τὴν ἱστορία τῆς περιοχῆς καὶ τὸ ὄνομά του ἔμεινε γραμμένο στὶς ψυχὲς τοῦ ποιμνίου του μὲ ἀνεξίτηλα χρώματα παρ᾽ ὅτι ἀπὸ τὴν κοίμησή του ἔχουν περάσει 43 χρόνια.
.                 Μετὰ τὴν ἄδικη ἐκθρόνισή του τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974 ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῆς δευτέρας φάσεως τῆς δικτατορίας, γιὰ νὰ μὴ δημιουργεῖ προβλήματα στὸ νέο Μητροπολίτη Χρυσόστομο Βέργη, ἀποσύρθηκε στὴν γενέτειρά του Ἱερὰ Νῆσο Τῆνο ἀναζητώντας γαλήνη στὴ σκιὰ τῆς Μεγαλόχαρης Παναγίας καὶ στὴν ἀγάπη τῶν κατὰ σάρκα συγγενῶν του. Ἐκεῖ τὸν ἐπισκέφθηκε ἡ δεύτερη δοκιμασία, ἡ ὁποία ἐμφάνισε τὰ συμπτώματά της καὶ ἡ ὁποία τελικὰ τὸν ὁδήγησε στὴ μόνιμη πατρίδα.
.                 Ὁ θεῖος του, ἰατρὸς τῆς Τήνου καὶ Δήμαρχος Κωνσταντῖνος Καρδαμίτσης τὸν συμβούλευσε νὰ μεταβεῖ στὴν Ἀθήνα γιὰ ἰατρικὲς ἐξετάσεις, διότι τὰ συμπτώματα ἦταν ἀνησυχητικά. Πρὶν ἀναχωρήσει θέλησε νὰ πάρει τὴν εὐχὴ τοῦ πρώην Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου καὶ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ τὸν ἐπισκέφθηκε ἡμέρα Κυριακὴ στὸ χωριὸ «Καρδιανή», ὅπου ὁ Γέροντας Ἀρχιεπίσκοπος ἐκτελοῦσε χρέη ἐφημερίου καὶ λειτουργοῦσε ὡς παπάς. Μετὰ τὴν θεία Λειτουργία στὸ Πρεσβυτέριο τοῦ Ναοῦ μίλησαν ἰδιαιτέρως καὶ ὁ Νικόλαος τοῦ ἀπεκάλυψε τὸ πρόβλημα. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐνισχύοντάς τον κατέληξε προφητικὰ μὲ τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς.   (Ρωμ. η´ 18).
.                 Στὸ Νοσοκομεῖο τῶν Κληρικῶν ἔγιναν ὅλες οἱ ἐξετάσεις. Οἱ ἰατροὶ τοῦ Νοσοκομείου εἰσηγήθηκαν νὰ χειρουργηθεῖ, γιὰ νὰ ἀφαιρεθεῖ ὁ ὄγκος ἀπὸ τὸ συκώτι. Δυστυχῶς μετὰ τὴν ἐπέμβαση χωρὶς ἀποτέλεσμα, προσεβλήθη ἀπὸ πνευμονία, ἡ ὁποία τὸν ἐβασάνισε πολύ. Τὸν Νοέμβριο καὶ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1974 εἶχε ἀναλάβει δυνάμεις. Μάλιστα τὰ Χριστούγεννα ἐτέλεσε καὶ τὴν τελευταία του θεία Λειτουργία στὴν Ἀθήνα.
.          Ἔπρεπε ὅμως νὰ μεταβεῖ σὲ Νοσοκομεῖο τοῦ Λονδίνου, ὅπου θὰ γινόταν μὲ ἐπιτυχία, ὅπως τὸν διαβεβαίωναν, ἡ ἀφαίρεση τοῦ ὄγκου. Ἐπὶ μία ἑβδομάδα μετὰ τὴν ἐπέμβαση ἔμεινε στὴν ἐντατική, μέσα ἀπὸ τὴν ὁποία ὅποιον ἔβλεπε ἐπισκέπτη ἀπὸ τὸ τζάμι, σήκωνε τὸ χέρι του καὶ τὸν ἀποχαιρετοῦσε.
.                 Ἔτσι στὶς 19 Ἰανουαρίου τοῦ 1975 παρέδωσε ἐν εἰρήνῃ τὴν ψυχή του στὸν Κύριο. Ἦταν Κυριακὴ πρωί. Μόλις εἶχαν σημάνει οἱ καμπάνες τῶν ἐνοριῶν τῆς Χαλκίδος. Πρὶν μεταβῶ στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ὅπου ἤμουν Διάκονος, ἄκουσα δυνατοὺς κτύπους στὴν πόρτα τοῦ δωματίου, ὅπου διέμενα μὲ τοὺς γονεῖς μου. Ἦταν ἡ δασκάλα γειτόνισσά μας Βασιλικὴ Σελεμέτα. Ἐναγωνίως μὲ ἐρώτησε γιὰ τὴν πορεία τῆς ἀσθενείας τοῦ Δεσπότη καὶ τῆς εἶπα ὅ, τι ἐγνώριζα. Μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἐκείνη μᾶς διηγήθηκε τὸ ὄνειρο ποὺ εἶδε τὰ ξημερώματα: «Στὴ γέφυρα τοῦ Εὐρίπου εἶχε συγκεντρωθεῖ πολὺς κόσμος. Σὲ λίγο φάνηκε μία πομπὴ νεκρική. Ρωτοῦσα τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἦταν συγκεντρωμένοι: Τί συμβαίνει; Καὶ μοῦ ἀποκρίθηκαν: Εἶναι “ἡ τελετὴ τοῦ ἁγίου Νικολάου”». Ὅπως τὰ εἶδε ἔτσι καὶ ἔγιναν μετὰ λίγες ἡμέρες, ὅταν σύσσωμη ἡ πόλις τῆς Χαλκίδος ὑποδέχθηκε τὸν ἀγαπημένο της Ποιμενάρχη.
.                 Μετὰ τὴν θεία Λειτουργία σήμαναν πένθιμα οἱ καμπάνες καὶ μία θλίψη ἁπλώθηκε στὸ λαό, ὁ ὁποῖος θρηνοῦσε τὰ νειάτα τοῦ Δεσπότη καὶ τὴν ἄξια Ἀρχιερωσύνη του.
.                 Στὶς 23 Ἰανουαρίου, ἡμέρα Πέμπτη τὸ μεσημέρι ἔφθασε ἡ σορὸς τοῦ μακαριστοῦ Νικολάου στὴ Χαλκίδα. Ἀπὸ τὴ γέφυρα μέχρι τὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου εἶχε συγκεντρωθεῖ ὁλόκληρη ἡ πόλη καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἀπὸ διάφορα διαμερίσματα τῆς Εὔβοιας. Κανένας δὲν ἠμποροῦσε νὰ συγκρατήσει τὰ δάκρυά του. Ἐναποτέθηκε τὸ ἱερὸ λείψανο στὸν Ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου καὶ ἄρχισαν κατὰ σειρὰν οἱ ἱερεῖς νὰ διαβάζουν τὰ καθιερωμένα ἀναγνώσματα ἀπὸ τὰ Ἱερὰ Εὐαγγέλια. Ἐντύπωση προκάλεσε ἡ αὐθόρμητη προσφώνηση τοῦ συνταξιούχου Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. Χριστοφόρου Καλύβα, ὁ ὁποῖος μὲ πνεῦμα συντετριμμένο γιὰ τὴν ἐπικριτικὴ στάση του ὅλα σχεδὸν τὰ χρόνια τῆς Ἀρχιερατείας τοῦ Νικολάου, ἐζήτησε δημοσίως συγγνώμη καὶ ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τοῦ ἱεροῦ νεκροῦ.
.                 Ἐπακολούθησε μεγάλη ταραχὴ στὴν πόλη, ὅταν ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις καθηκόντως ἐτοιχοκόλλησε στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ σὲ κεντρικὰ σημεῖα τῆς πόλεως τὸ ἀγγελτήριο τῆς κηδείας, στὸ ὁποῖο ὅμως ἀποκαλοῦσε τὸν Μητροπολίτη Νικόλαο «Ἐπίσκοπο Βεσαίνης», τίτλος τὸν ὁποῖο ἔδωσε ἡ Σύνοδος μετὰ τὴν ἐκθρόνισή του. Λίγες ὅμως ὧρες μετὰ τὴν τοιχοκόλλησή τους εἶχαν ἐξαφανισθεῖ καὶ στὴ θέση τοὺς ἀναρτήθηκε ἄλλο ἀγγελτήριο μὲ τὸν τίτλο: «Κηδεία τοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος Νικολάου Σελέντη».
.                 Μάλιστα γιὰ τὴν ἱστορία ἀναφέρω, ὅτι δύο νεαροὶ τότε Διάκονοι ἐξήλωσαν ἀπὸ τὸν Νάρθηκα τοῦ Ἁγίου Νικολάου τὸ ὑβριστικὸ ἀγγελτήριο καὶ ἀνήρτησαν τὸ κανονικό.
.                 Ἡ προσέλευση τοῦ λαοῦ στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ ἁγίου Νικολάου ἦταν συνεχὴς ὅλο τὸ βράδυ μέχρι τὴν ὥρα τῆς κηδείας, τὸ μεσημέρι τῆς Παρασκευῆς. Αὐτὸ ποὺ ἔζησε ἡ πόλη τῆς Χαλκίδος δὲν τὸ ἔζησε ποτέ, οὔτε κατὰ τὸ παρελθόν, οὔτε πρόκειται νὰ ζήσει εἰς τὸ μέλλον.
.                 Ἦταν μία ἀναζωπύρωση τῆς πίστεως πρὸς τοὺς ἀξίους τοῦ σεβασμοῦ καὶ τῆς τιμῆς ἡγέτες. Ἦταν ἡ εἰλικρινὴς κατάθεση ψυχῆς τοῦ λαοῦ πρὸς τὸν γνήσιο ποιμένα. «Τὴν καλὴν μαρτυρίαν ἔχειν ἀπὸ τῶν ἔξωθεν»  ( Α΄ Τιμ. γ´ 7), τὸν «κοπιάσαντα ἐν λόγῳ καὶ διδασκαλίᾳ» (Α΄ Τιμ. ε´ 17) τὸν ζήσαντα «σωφρόνως καὶ δικαίως καὶ εὐσεβῶς» (Τίτ. β´ 12).
.                 Εἰς τὸ τέλος τῆς Ἀκολουθίας ἐξεφώνησε πύρινο ἐπικήδειο λόγο ὁ Ἱεροκήρυκας Ἀρχιμ. Εὐσέβιος Κόκκορης, ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν περιγραφὴν τῆς ζωῆς καὶ δράσεως τοῦ Νικολάου, ἐπικέντρωσε τὸν λόγο του στὴν ἀδικία τῆς ἐκπτώσεώς του. Μόλις δὲ ἐτελείωσε, ὡς ἐπιβράβευση ἀκούσθηκε ἀπὸ τὸν χῶρο τῶν Ἀρχιερέων μία βροντώδης φωνή: «Εὖγε σου Ἀρχιμανδρίτα». Ἦταν ἡ φωνὴ τοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλιώτιδος καὶ Φαναριοφερσάλων Κωνσταντίνου, ἡ ὁποία ξεσήκωσε τὸ πλῆθος, ποὺ μὲ μία φωνὴ ἀλαλάζοντας ἐφώναξε: «Ἅγιος, Ἅγιος, εἶναι Ἅγιος».
.                 Ἡ Παρασκευὴ τῆς 24ης Ιανουαρίου τοῦ 1975 ἦταν σὰν τὴν Μεγάλη Παρασκευή. Τὰ καταστήματα ἔμειναν κλειστά. Ὁ λαὸς εἶχε συγκεντρωθεῖ στὸν ἅγιο Νικόλαο γιὰ νὰ ἀποδώσει τὸν ὀφειλόμενο σεβασμὸ στὸν λατρευτό του Ποιμενάρχη. Οἱ φωτογράφοι ἐκείνη τὴν ἡμέρα κυριολεκτικὰ ἐπλούτισαν. Ἐπώλησαν χιλιάδες φωτογραφίες τοῦ Νικολάου, ποὺ μέχρι σήμερα ὑπάρχουν στὰ εἰκονοστάσια πολλῶν σπιτιῶν.
.                 Σύμφωνα μὲ τὰ δημοσιεύματα τῶν τοπικῶν ἐφημερίδων τὸ συγκεντρωμένο πλῆθος ξεπερνοῦσε τὶς 50.000. Κατὰ τὴν ἐξόδιο ἀκολουθία μαζὶ μὲ τοὺς χοροὺς τῶν ἱεροψαλτῶν, ποὺ ἀπέδιδαν τοὺς νεκρώσιμους ὕμνους, ἀκουγόταν ἕνας βουβὸς θρῆνος, ποὺ ἄλλοτε ἐκάλυπτε τὶς ψαλμωδίες καὶ ἄλλοτε ἁπλωνόνταν ὑπόκωφα ἐντὸς καὶ ἐκτός τοῦ Ναοῦ. Ἡ γερόντισσα Μητέρα τοῦ Νικολάου συνέψαλε τὰ νεκρώσιμα μὲ τοὺς ἱεροψάλτες καὶ ὅλοι τὴν ἔβλεπαν καὶ «ἐξεπλήττοντο».
.                 Ατ κηδεία εχε τ στοιχεο τς τιμς πρς τν πίσκοπο κα τς νότητος περ ατν το εσεβος ποιμνίου.
.                 Στὴν κηδεία παρευρέθησαν ὅλοι οἱ ἔκπτωτοι Μητροπολίτες καὶ ἀκόμη 20 μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Εὐβοέα Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσόστομο Θέμελη. Κατ’ ἐπιθυμία τῶν συγγενῶν του προεξῆρχε τῆς Ἀκολουθίας ὁ Ἀρχιμ. Χριστοφόρος Καλύβας καὶ ὄχι Μητροπολίτης. Δὲν θὰ ἦταν ὑπερβολὴ νὰ ποῦμε ὅτι κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κηδείας τοῦ Νικολάου «ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις» (Ματθ. κα´ 10).
.                 Ἡ ταφὴ ἔγινε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Νικολάου Ἄνω Βάθειας, ὅπου ὁ Νικόλαος εἶχε μεταφέρει τοὺς τάφους τῶν προκατόχων του Ἀρχιερέων.
.                 Τὴν Παρασκευὴ 5 Ἰουλίου τοῦ 2002, μετὰ 27 χρόνια ἐπὶ τοῦ σημερινοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος κ. Χρυσοστόμου τοῦ Β´, πραγματοποιήθηκε ἡ ἀνακομιδή, κατὰ τὴν ὁποία καὶ πρὸ αὐτῆς ἀπεκαλύφθησαν σημεῖα θαυμαστὰ συνεργοῦντα εἰς τὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος ὑπῆρξε μία σύγχρονη ἁγιασμένη μορφή, ἡ ὁποία περικοσμεῖ τὴν Ἐκκλησία.
.                 π τν κοίμηση το ειμνήστου Μητροπολίτου Νικολάου χουν περάσει 43 χρόνια. κακία ξατμίσθηκε. φθόνος κτονώθηκε. Ο νομοκανονικς σοφιστεες ξεχάστηκαν. Τ πρόσωπα παρλθαν. Τί πέμεινε; Μόνο γιότητα τν προσώπων.
.                 Ὁ Νικόλαος ἔχασε τὸν θρόνο του, ἀλλὰ ἐκέρδισε μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ ὑπακοή του στὴν Ἐκκλησία τὸν οὐράνιο θρόνο. Ἡ περίπτωση τῆς δοκιμασίας καὶ περιπέτειάς του μᾶς διδάσκει πολλά.  Κυρίως δὲ νὰ βλέπουμε τὰ παρόντα μὲ τὸ πρίσμα τῆς αἰωνιότητος καὶ νὰ μὴ συμπνιγώμεθα μέσα στὰ ἀγκάθια τῆς ἁμαρτίας καὶ μέσα στὰ λασπώδη νερὰ τῆς ἐγωκεντρικότητος, τοῦ φανατισμοῦ καὶ τοῦ ἰδίου συμφέροντος.
.                 Ὁ μακαριστὸς Νικόλαος ἔδειχνε ὅτι ταν γι λλους κόσμους. Ἀγαπήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ μετατέθηκε ἐνωρὶς στὴ Βασιλεία Του.
.                 Ἂς εὔχεται ἐκτενῶς ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.

 

† ο Φθιώτιδος Νικόλαος

 

ΠΗΓΗ: imfth.gr

,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΟΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΕΛΕΝΤΗΣ (Χαρ. Μπούσιας) «Ὁ π. Ἰάκωβος Τσαλίκης εἶχε πεῖ: “Ὁ Νικόλαος εἶναι στὸν παράδεισο. Ἐπικοινωνῶ μαζί του. Μοῦ εἶπε νὰ μὴ μιλάω γι’αὐτόν”».

Μητροπολίτης Χαλκίδος, Νικόλαος Σελέντης
(1931-1975)

γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ  Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 .           Ἦταν ὁ πρῶτος χειμώνας τῶν μεταπτυχιακῶν μου σπουδῶν στὸ Manchester, ὅταν ἔμαθα ὅτι ὁ πολυσέβαστος Μητροπολίτης Χαλκίδος, ὁ ἀκάματος ἐργάτης τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀγάπης, ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσφορᾶς, ὁ Νικόλαος Σελέντης, βρισκόταν βαριὰ ἀσθενὴς σὲ Νοσοκομεῖο τοῦ Λονδίνου. Προσπάθησα νὰ τακτοποιήσω τὰ διαβάσματά μου καὶ νὰ περατώσω τὶς Mid-sessional Exams γιὰ τὸ MSc, γιὰ νὰ κατέβω στὸ Λονδῖνο νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ καὶ νὰ πάρω τὴν εὐχή του. Μιὰ εὐχὴ ποὺ μετροῦσε μέσα μου περισσότερο καὶ ἀπὸ τὸν μεταπτυχιακὸ τίτλο ποὺ προσδοκοῦσα νὰ πάρω. Ὁ Θεός, ὅμως, δὲν μοῦ ἔκανε αὐτὴ τὴ χάρη. Ὅταν κατέβηκα στὸ Λονδῖνο πληροφορήθηκα ὅτι μόλις πρὸ ὀλίγου ὁ Ἐπίσκοπος εἶχε μεταβεῖ γιὰ νὰ συναντήσει στὰ οὐράνια σκηνώματα τὸ ἐφετὸ τῆς καρδιᾶς του, τὸν ἀγαπημένο μας Ἰησοῦ.
.           Γύρισα λυπημένος στὸ Manchester καὶ ἐπιδόθηκα στὴν προσευχή. Δὲν τὸ χωροῦσε ὁ νοῦς μου πῶς ὁ φλογερὸς ἱεροκήρυκας, ὁ μαγνήτης τῶν νέων, ὁ κατηχητής, ὁ ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων τῆς Μητροπόλεώς του, ὁ ἀπὸ ὅλους ἀγαπητὸς καὶ σεβαστός, ὁ π. Νικόλαος, μεταδημότευσε γιὰ τὴν Ἄνω Πόλη, «ἔνθα οὔκ ἐστι πόνος, οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος». Ἔνοιωθα πολὺ φτωχὸς καὶ ἀδύναμος. Ὁ π. Νικόλαος γνώριζε νὰ πλουτίζει τὴν Ἐκκλησία μας μὲ τὴν ἀγάπη του, μὲ τὸ λόγο του, μὲ τὸ παράδειγμά του, μὲ τὸ χαμόγελό του, μὲ τὰ τραγούδια τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀβίαστα ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ χείλη του. Σκέφθηκα, ὅμως, ὅτι ὁ Χριστός μας τὸν ἀγαποῦσε περισσότερο ἀπὸ ἐμᾶς καὶ ἔτσι τὸν κάλεσε κοντά του, «ἵνα μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ» (Σοφ. Σολομ. δ´ 11). Ἄλλωστε καὶ ὁ π. Νικόλαος ἀγαποῦσε τὸν Χριστό μας μὲ μιὰ μοναδικὴ ἀγάπη, καὶ ἡ ἐπικοινωνία μαζί Του ἦταν ἀδιάλειπτη. Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ ποῦμε ὅτι ἡ ἀναπνοή του ἦταν δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ μας καὶ κάθε μοναδικὴ στιγμὴ τῆς σύντομης στὴ γῆ παρουσίας του ἕνας ὕμνος, ἕνα τραγούδι εὐχαριστιακό.
.           Πέρασαν τὰ χρόνια, ἀλλὰ ἡ μνήμη τοῦ Μητροπολίτου Νικολάου ὄχι μόνο δὲν παρασύρθηκε στὴ λήθη, ἀλλὰ παραμένει ζωντανὴ καὶ στοὺς συγχρόνους μας, αὐτοὺς ποὺ δὲν τὸν γνώρισαν, ἀλλὰ ἄκουσαν ἢ διάβασαν γιὰ τὴν ἰσάγγελη πολιτεία του.
.           Μὲ συγκίνηση διάβασα τὸ μικρό, ἀλλὰ πολὺ ἀξιόλογο τευχίδιο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Κύμης, τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καρυστίας «Μακαριστός Μητροπολίτης Χαλκίδος (1931 – 1975). Ἀναφορά στὴ ζωὴ καὶ στὸ ἔργο του». Τί νὰ πρωτοσημειώσω ἀπὸ τὸ καλογραμμένο αὐτὸ βιβλίο ποὺ σκιαγραφεῖ τὴν ἁγία μορφὴ τοῦ διακεκριμμένου μακαριστοῦ Ἱεράρχου, ποὺ στολίζει 41 τώρα χρόνια τὸ οὐράνιο θυσιαστήριο;
.           Στὸν πρόλογο του ὁ φίλος του καὶ ἐφάμιλλός του στὴν ἀρετὴ Μητροπολίτης Καρυστίας Σεραφείμ σημειώνει ἐγκωμιαστικά, ὅπως ἀξίζει πραγματικὰ στὸν οὐρανοπολίτη Ἐπίσκοπο: «Ὁ Νικόλαος δέν προσέβλεπε οὔτε ἀπέβλεπε στήν δόξα τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά ἀκράδαντα πίστευε στήν μισθαποδοσία τοῦ Θεοῦ. Αὐτήν ποθοῦσε καί γιά αὐτήν ἐργάστηκε…. Μεταρσιωμένος κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας λατρείας ὁ ἴδιος ἒδινε καί ἔδειχνε καί στόν λαό τόν Οὐρανό μέ τήν ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ καί ζῶσα λατρευτική του στάση. Δοσμένος ὁλόκληρος καί καταρτισμένος στόν λόγο τοῦ Θεοῦ, ἀνέπτυξε τό κήρυγμα καί κατέστησε τόν ἄμβωνα κέντρο τοῦ Ναοῦ καί τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ λαοῦ. Συνείχετο ἀπό τό αἴσθημα τῆς εὐθύνης καί διαρκῶς ἐσκέπτετο καί ἀγωνιοῦσε γιά τήν σωτηρία τῶν ἐμπεπιστευμένων εἰς αὐτόν ψυχῶν “ὑπέρ ὧν Χριστός ἀπέθανε” καί γιά τοῦτο δέν ἔδινε “ὕπνον τοῖς βλεφάροις καί νυσταγμόν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ”. Ὁ Νικόλαος ὑπῆρξε τύπος τῶν πιστῶν “ἐν ἔργῳ, ἐν λόγῳ, ἐν ἀναστροφῇ, ἐν ἁγνείᾳ”. Ἡ ψυχή του, ἐξαγνισμένη καί ἐξαγιασμένη, ἦτο δοχεῖον καί λύρα τοῦ Πνεύματος. Ἡ καρδιά του, καθαρή καί ἀγαθή, ἦτο ἐργαστήριον καί πηγή ἀστείρευτη καλῶν ἔργων καί λόγων. Τό χέρι του , πάντα ἀνοιχτό, νά μοιράζει γιά νά δίνει ὅλα τά δικά του καί ὅλα ὅσα οἱ ἄνθρωποι τοῦ ἔβαζαν στό χέρι. Ἔμεινε διά βίου καί ἔφυγε ἐκ τοῦ βίου πτωχός καί ἔτσι ἀνεδείχθη ὅτι ἀξίως τοῦ ὀνόματος (τοῦ ἁγίου Νικολάου) ἐπολιτεύθη. Ὁ Νικόλαος, ἄν καί ἔζησε ἐπί τῆς γῆς ὀλίγα χρόνια, ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς. Ἐδοκιμάσθη ὡς χρυσός ἐν χωνευτηρίῳ καί ἔλαμψε μέ τήν ὑπομονή του, τήν ἀνεξικακία του, τήν ἐν γένει ἀρετή του. Τόν Νικόλαο δέν μπορεῖς νά τόν γνωρίσεις ἀπό τήν περιγραφή καί μάλιστα τήν σύντομη καί περιληπτική. Τόν Νικόλαο, μόνο ἄν τόν εἶχες ζήσει ἀπό κοντά, θά μπορέσεις νά τόν ἐννοήσεις καί νά τόν ἐκτιμήσεις. Μέ τήν ὡραία του μορφή, τό ἀνεπιτήδευτο χαμόγελο, μέ τήν μεγάλη του καρδιά καί τήν ἁγιασμένη του ψυχή, ὅπως μᾶς ἔδινε τήν ζωή του, θά μᾶς δίνει τήν εὐχή του, πού τόσο τήν ἔχομε ἀνάγκη. Καί τήν προσευχή του, διότι “πολύ ἰσχύει δέησις δικαίου ἐνεργουμένη”».
.           Στὸ κεφάλαιο «ὁ Σταυρὸς τοῦ Μαρτυρίου» ἡ ἐκδότρια Μονὴ σημειώνει μὲ ἐμφατικὸ τρόπο, ποὺ δὲν ἀπέχει ἴχνος ἀπὸ τὴν πραγματικότητα :
.           Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ὁ Νικόλαος. Ἀφιερωμένος στὸν Θεὸ καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ἀπέφευγε τὴ δόξα καὶ ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ ἔλεός Του τὸν κατεδίωκε (Ψαλμ. 22). Γεύθηκε τὰ χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἒπρεπε νὰ δοκιμάσει καὶ τὸ ἄθλημα τοῦ μαρτυρίου. Ἦλθαν οἱ μεγάλες δοκιμασίες. Τὶς ἀντιμετωπίζει μὲ πολλὴ ἐμπιστοσύνη στὸ Θεό. Σημειώνει στό Ἡμερολόγιό του: «Ὅταν πονῶ τότε προσεύχομαι θερμὰ ἀπ’ τήν καρδιά! Τί νὰ εἰπῶ, εἴθε νὰ πονῶ; Δὲν ἔχω τόση πίστι. Τὸν εὐχαριστῶ ὅμως γιατὶ εἶναι ὁ Ποιμήν μου.» («Ξεσπάσματα τῆς καρδιᾶς μου», ἐκδ. «Τῆνος»,  σελ. 85). «Πρέπει νὰ περάσης ἕνα βαθύ πόνο, μιὰ τραγική ἀγωνία, νὰ κραυγάσης, νὰ παλαίψης, γιὰ νὰ σοῦ μιλήση ὁ Θεός. Διαφορετικὰ δὲν γίνεται τίποτε. Τὸ δοκίμασα, τὸ δοκι­μάζω.» («Ξεσπάσματα»,  σελ. 87).
.           Καὶ στὸν Ἐπίλογο τοῦ βιβλίου διαβάζουμε μὲ περισσὴ κατὰ Θεὸν ὑπερηφάνεια καὶ ἀναστενάζοντας ἀπὸ χαρὰ ἀνάμικτη μὲ λύπη:
.           Εὐλογοῦμε καὶ δοξάζομε τὸν Πανάγιο Θεό, γιατὶ μᾶς ἐχάρισε Ἐπίσκοπο τῶν καρδιῶν. Μὲ ἀπέραντη ἀγάπη γιὰ ὅλους, καὶ γι’αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐπίκραναν καὶ τὸν ἐπλήγωσαν βαθειά. Ἒμεινε καθαρὸς ἀπὸ τὶς μικρότητες τοῦ κόσμου, γιατὶ ἀγάπησε μὲ τὴν σταυρωμένη ἀγάπη τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου τοὺς πάντας καὶ ἔγινε ἀρεστὸς στὸ Θεό. Βρῆκε χάρη καὶ ἀπέκτησε παρρησία ἐνώπιόν Του. Στὰ 44 χρόνια τῆς ἐπίγειας ζωῆς του ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς καί συμβασιλεύει μὲ τὸν ἴδιον τὸν Κύριόν μας Ἰησοῦ Χριστό. Ἂφησε τὴ μαρτυρία στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ἑνός ἁγίου Ἐπισκόπου. Χαρακτηριστικὲς καὶ οἱ μαρτυρίες δύο ἁγίων τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου καὶ τοῦ π. Ἰακώβου Τσαλίκη τῆς Ἱ. Μονῆς Ὁσίου Δαυΐδ Εὐβοίας. Τὸν πρῶτο καιρὸ μετὰ τὴν κοίμησή του, μιὰ ὁμάδα χριστιανῶν φοιτητῶν ἐπεσκέφθη τὸν μεγάλο σύγχρονο Ἁγιορείτη ἀσκητὴ τῶν Καρυῶν Γέροντα Ἅγιο Παΐσιο. Μεταξὺ ἄλλων τὸν ἐρώτησαν γιὰ τὸν ἀοίδιμο αὐτὸν Ἱεράρχη (μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε γνωριμία καὶ πνευματικό σύνδεσμο ὁ π. Παΐσιος) καὶ ἔλαβαν τὴν ἀπάντηση: “Δὲν εἶναι γιὰ τὰ (πνευματικά) μέτρα σας, παιδιά μου, νὰ σᾶς πῶ γιὰ τὴν πνευματικὴ κατάσταση μέσα στὴν ὁποία ζεῖ τώρα ἡ ψυχὴ τοῦ ἀειμνήστου Νικολάου” (Εὐβοϊκό Χωριό, τεῦχ. 27, σ.25). Καὶ σὲ κάποιον ἄλλον εἶχε πεῖ: “προστέθηκε ἕνας ἅγιος στὸν Παράδεισο”. Ὁ π. Ἰάκωβος Τσαλίκης εἶχε πεῖ:Ὁ Νικόλαος εἶναι στὸν παράδεισο. Ἐπικοινωνῶ μαζί του. Μοῦ εἶπε νὰ μὴ μιλάω γι’αὐτόν“.
.           Θερμὰ συγχαρητήρια στὸ Μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως τῆς Κύμης, γιὰ τὸ μικρό, σύντομο ἀλλὰ περιεκτικὸ σὲ πνευματικότητα βιβλίο, τὸ ἀφιερωμένο στὸ μακαριστὸ Ἱεράρχη. Βεβαίως ὁ,τιδήποτε καὶ νὰ γράψει κανεὶς γιὰ τὸν π. Νικόλαο, «οὐδὲν τελεῖ ἄξιον», γιατὶ τὸ μεγαλεῖο του ἔχει ὑπερβεῖ τὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ.
.           Σὲ λειτουργικὴ γλῶσσα παραθέτω ἕνα στίχο καὶ ἔνα Συναξάριο γιὰ τὸν ἀοίδιμο Μητροπολίτη ἐκδεχόμενος τὶς θεοπειθεῖς του πρεσβεῖες.

Στίχοι. 

Λαοῦ ἐγκύψας πόνοις Χαλκίδος ἄρτι,
Νικόλαε, ὤφθης μιμητὴς Κυρίου.

Συναξάριον.

   Ὁ πνεύματι θυσίας καὶ ἀγῶνος πεπλησμένος, πεπνυμένος Χαλκίδος ποιμενάρχης, Νικόλαος ὁ θεοφόρος, τοὐπίκλην Σελέντης, ἐγεννήθη ἐν τῇ ἱερᾷ νήσῳ τῆς Τήνου τῷ 1931. Ἀνατραφεὶς ὑπὸ τῶν εὐσεβῶν αὐτοῦ γονέων, Ἐμμανουὴλ καὶ Μαρίας, συμφώνως τῷ Εὐαγγελικῷ νόμῳ ἐσπούδασε τὴν θεολογικὴν ἐπιστήμην ἐν τῷ Ἀθήνησι Πανεπιστημίῳ. Εἰσελθὼν εἰς τὰς τάξεις τῆς Ἐκκλησίας ἐκάρη μοναχὸς ἐν ἔτει 1962 εἰς τὴν ἱερὰν μονὴν Πετράκη καὶ ἀκολούθως εἰς μικρὸν χρονικὸν διάστημα ἐχειροτονήθη διάκονος ἐν Ἀθήναις καὶ πρεσβύτερος ἐν Καρδίτσᾳ, ἔνθα ὑπηρέτησε τῇ Ἐκκλησίᾳ ὡς ἱεροκῆρυξ. Ἐπανακάμψας εἰς τὴν πατρικήν αὐτοῦ νῆσον ἀνέλαβε καθήκοντα ἱεροκήρυκος καὶ πνευματικοῦ τοῦ ἱεροῦ προσκυνήματος τῆς «Μεγαλόχαρης» Εὐαγγελιστρίας Θεοτόκου. Ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς μετὰ διετίαν ἐδέξατο τὸ ἀρχιερατικὸν ἀξίωμα ὑπὸ εὐαρίθμων ἱεραρχῶν προεξάρχοντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερωνύμου. Διηκόνησε τῇ αὐτῷ λαχούσῃ τῶν Χαλκιδέων ποίμνῃ μετὰ πνεύματος θυσιαστικῆς ἀγάπης, ἁπλότητος, ἱεραποστολικοῦ ζήλου καὶ πατρικῆς στοργῆς. Ἀναιτίως καὶ ἀναπολογίτως ἀπομακρυνθεὶς τῆς αὐτοῦ ποίμνης ὑπέμεινεν ἐν ἄκρᾳ ὑπομονῇ καὶ καρτερίᾳ τὸν ζυγὸν τῆς διώξεως. Ἀσθενήσας ὅμως ἀνιάτως μετ’ ὀλίγους μῆνας ἐν Λονδίνῳ μετέστη πρὸς ὃν ἠγάπησε Κύριον ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ ἐξ ὅλης καρδίας καὶ ἐξ ὅλης διανοίας. Ἡ αὐτοῦ κηδεία ἔλαβε χώραν ἐν Χαλκῖδι ἐνώπιον ἀπείρου πλήθους βαρυαλγοῦντος λαοῦ καὶ ἐτάφη ἐν τῇ ἱερᾷ μονῇ τοῦ ἁγίου Νικολάου Βάθειας. Ἐν αὐτῇ τὸ χαριτόβρυτον αὐτοῦ λείψανον ἀνεκομίσθη τῇ 5ῃ Ἰουλίου τοῦ 2002 παρουσίᾳ πλήθους ἱεραρχῶν, ἱερέων, διακόνων, μοναχῶν, μοναζουσῶν καὶ χριστεπωνύμου πλήθους. Τὰ ἱερὰ ἔκτοτε καὶ μυροβόλα αὐτοῦ λείψανα ἀποθησαυρίζονται ἐν τῇ ὡς ἄνῳ μονῇ καὶ παρέχουσιν ἑνὶ ἑκάστῳ τὰ αἰτήματα τοῖς αὐτὰ εὐλαβῶς ἀσπαζομένοις.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

ΠΡΟΤΟΜΗ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΑΡΧΟΥ

unnamed-e1431003978770-890x395_c.           Συμπληρωθέντων ἤδη, ἐφέτος, τεσσαράκοντα ἐτῶν (1975-2015), ἀπὸ τῆς πρὸς Κύριον ἐκδημίας τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Χαλκίδος κυροῦ Νικολάου (Σελέντη), ὁ Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Χαλκίδος κ. Χρυσόστομος, τιμώντας τὸν μακαριστὸ Προκάτοχό του, μεταξὺ ἄλλων, ἀνέλαβε πρωτοβουλία γιὰ τὴν κατασκευὴ μαρμάρινης Προτομῆς του, ἡ ὁποία, φιλοτεχνηθεῖσα ὑπὸ τοῦ Τηνίου γλύπτου κ. Ἰωάννου Καγιώργη, θὰ τοποθετηθεῖ ἔμπροσθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου Χαλκίδος.
.               Ἡ Ἐκδήλωση ἀποκάλυψης τῆς προτομῆς τοῦ μακαρίτου μητροπολίτη Χαλκίδος Νικολάου Σελέντη θὰ λάβει χώρα τὴν Τετάρτη 20 Μαΐου 2015, Ἑορτὴ τῆς Ἀποδόσεως τοῦ Πάσχα, μετὰ τὸ Πολυαρχιερατικὸ Συλλείτουργο, τὸ ὁποῖο θὰ τελεσθεῖ στὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγίου Νικολάου Χαλκίδος.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΣ

  • 07.00 π μ. Ἔναρξη Ὄρθρου

  • 08:45 π.μ. Πολυαρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία

  • Νεκρώσιμο Τρισάγιο

  • Ἀποκάλυψη Προτομῆς

ΠΗΓΗ: orthodoxia.info

Σχολιάστε

ΕΚΘΡΟΝΙΣΤΗΚΕ στὴν γῆ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΝΘΡΟΝΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ πρὶν 40 χρόνια

40 χρόνια στ θρόνο το ορανο Χαλκίδος Νικόλαος

τοῦ Μητροπ. Φθιώτιδος Νικολάου

ipsiiii-ii-ips.             Πέρασαν 40 χρόνια ἀπὸ τὴν 19η  Ἰανουαρίου τοῦ 1975 ποὺ σὲ Νοσοκομεῖο τοῦ Λονδίνου ἄφησε τὴν τελευταία του πνοὴ ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Χαλκίδος κυρὸς Νικόλαος Σελέντης, στὴν ἀκμὴ τῆς ἡλικίας του, μόλις 44 ἐτῶν. Στὸ μικρὸ διάστημα τῆς Ἀρχιερατείας του ἄφησε ἀνεξίτηλη τὴν σφραγίδα τῆς προσωπικότητός του, στὴν ἱστορικὴ Μητρόπολη τῆς Χαλκίδος, στὴν ὁποία μέχρι σήμερα κλῆρος καὶ λαὸς μιλοῦν μὲ τὰ καλύτερα λόγια γιὰ τὸν φιλάγιο, ταπεινό, φιλόπτωχο καὶ δραστήριο Μητροπολίτη Νικόλαο.

.             Ἀπὸ τὴ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου, ὅπου ὑπηρετοῦσε ὡς Ἱεροκῆρυξ ἐξελέγη ἀπὸ τὴν Ἀριστίνδην Σύνοδο ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου τοῦ Α´ τὴν 19η Νοεμβρίου τοῦ 1968 στὸν Ἐπισκοπικὸ θρόνο τῆς Χαλκίδος εἰς διαδοχὴν τοῦ ἐπίσης Τηνίου Γέροντος Μητροπολίτου Χαλκίδος Γρηγορίου Πλειαθοῦ καὶ σὲ 6 χρόνια μὲ ἀκάματο ζῆλο καὶ ἐντυπωσιακὴ δραστηριότητα ἀνεμόρφωσε τὴν γηρασμένη Μητρόπολη μεταδίδοντας τὸ φιλοπατερικό, φιλακόλουθο, φιλάνθρωπο καὶ φιλειρηνικό του πνεῦμα σὲ κλῆρο καὶ λαό.
.             Τὸν Ἰούλιο τοῦ 1974 ἐκδιώχθηκε ἄδικα ἀπὸ τὴν Μητρόπολή του ἄνευ δίκης καὶ ἀπολογίας καὶ σὲ 6 μῆνες κουρασμένος ψυχικὰ σηκώνοντας τὸν σταυρὸ τῆς ἀσθενείας του «ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας» καὶ «ἠρπάγη, μὴ κακία ἀλλάξῃ σύνεσιν αὐτοῦ, ἢ δόλος ἀπατήσῃ ψυχὴν αὐτοῦ».

Ἡ ὑπογραφὴ τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολ. Χαλκίδος Νικολάου [ἀρχεῖο «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛ.»]

Ἡ ὑπογραφὴ τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολ. Χαλκίδος Νικολάου [ἀρχεῖο «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛ.»]

.             Ὁ ἀείμνηστος Νικόλαος ἦταν φιλάγιος ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια. Ἀναζητοῦσε καὶ ἀνακάλυπτε τοὺς συγχρόνους ἁγίους, μὲ τοὺς ὁποίους διατηροῦσε πνευματικοὺς δεσμούς. Πρῶτος πνευματικός του ἦταν ὁ ἅγιος Καθηγούμενος τῆς Πάρου π. Φιλόθεος Ζερβάκος, ἀπὸ τὸν ὁποῖο χειραγωγήθηκε πνευματικὰ στὰ πρῶτα βήματά του. Ὅταν ἔγινε Κληρικὸς στὴν Καρδίτσα, συνδέθηκε μὲ τὸν παπα-Δημήτριο Γκαγκαστάθη. Ἀργότερα στὸ Ἅγιον Ὄρος ἐγνώρισε τὸν Ἅγιο Παΐσιο, μὲ τὸν ὁποῖο εἶχε μεγάλο πνευματικὸ σύνδεσμο καὶ ἀλληλογραφία. Ἀπὸ κοντὰ ἐπίσης γνώρισε καὶ τὸν Ρῶσο παπα-Τύχωνα, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγραψε ἕνα ὡραῖο φυλλάδιο: «Ὁ παπα-Τύχων, ἕνα λουλούδι στὸ περιβόλι τῆς Παναγίας». Ὁ ἅγιος Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης στὴ Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ὁσίου Δαβὶδ ἦταν ἡ ἀπαντοχή του. Πήγαινε τακτικὰ γιὰ νὰ ὠφεληθεῖ ἀπὸ τὴν ἀγάπη του καὶ πάντοτε μᾶς ἔλεγε χαμηλόφωνα καὶ πειστικά: «Ὁ π. Ἰάκωβος εἶναι ἅγιος». Ἦταν ἀναζητητὴς τῆς ἁγιότητος.
.             Τοὺς ἁγίους τοὺς ἀνεκάλυπτε καὶ μέσα στὸ λαό. Εὕρισκε ἀνθρώπους μὲ χαρίσματα μὲ τοὺς ὁποίους διατηροῦσε σχέσεις. Σκοπός του ἦταν νὰ συλλέξει τὴν γύρη τῆς ἁγιότητός τους γιὰ νὰ θρέψει τὴν ψυχή του. Αὐτὸ τὸν πόθο ἐξέφρασε στὸν τίτλο ἑνὸς Κυριακοδρομίου του: «Τὸ φῶς τοῦ προσώπου Σου ἐκζητήσω».
.             Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Χαλκίδος Νικόλαος ἦταν ἕνας διαλεκτὸς Ἱεράρχης. Ἀγόγγυστα ἐσήκωσε τοὺς δύο βαρυτάτους σταυρούς, τῆς ἐκθρονίσεώς του καὶ μετὰ τῆς ἀσθενείας του. Μετὰ τὴν κοίμησή του ἀκολούθησαν πολλὰ θαυμαστά, τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς θὰ ἀποκαλύψει στὴν Ἐκκλησία, ὅταν κρίνει τὸν κατάλληλο καιρό. Ὅταν ὁ ἀείμνηστος ἐθλίβετο, ὁ Θεὸς σμίλευε τὴν εἰκόνα τῆς ἁγιότητός του. Καὶ μέσα ἀπὸ τὶς καταιγίδες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ μέσα ἀπὸ τὴν θλίψη καὶ τὸν πόνο ἡ θεία Πρόνοια γνωρίζει τὸν τρόπο νὰ στηρίζει τὸν πιστό, ποὺ δίδει τὴν μαρτυρία τῆς πίστεως.
.             Ἐπειδὴ ἡ μεγάλη ἐκκλησιαστικὴ ἀναταραχὴ τοῦ 1974 ἔγινε ἐπὶ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ θὰ καταθέσω εἰς μνημόσυνον αὐτοῦ καὶ τοῦ Νικολάου, ἕνα περιστατικὸ ποὺ πολλὰ προσφέρει διδάγματα.
.             Ἀρκετὰ χρόνια μετὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ βρέθηκε καλεσμένος ὁ ἀείμνηστος Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφεὶμ στὸ σπίτι ἑνὸς ἐφοπλιστοῦ στὴ Φιλοθέη μαζὶ μὲ ἄλλα ἐξέχοντα πρόσωπα. Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν καὶ ἕνας Στρατηγός, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐνδιαφέροντα ἐκκλησιαστικά, γι’ αὐτὸ περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους συζητοῦσε μὲ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο. Στὴ συζήτηση ἐπάνω τὸν ἐρώτησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος: «Πῶς ἔχεις τόσα ἐνδιαφέροντα γιὰ τὴν Ἐκκλησία;» καὶ ὁ Στρατηγὸς ἀπάντησε ὡς ἑξῆς: «Ἐγνώρισα, Μακαριώτατε, ἕναν ἄξιο Ἱεράρχη, ὅταν ὑπηρετοῦσα στὴν Σχολὴ Πεζικοῦ Χαλκίδος, ὁ ὁποῖος μοῦ κέρδισε τὴν ψυχή». «Ποιός Ἱεράρχης ἦταν;» ἐρώτησε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. «Ἐλέγετο Νικόλαος».  Τὴν ὥρα ἐκείνη, σύμφωνα μὲ τὴν μαρτυρία τοῦ παρισταμένου ἀειμνήστου π. Δημητρίου Τζέρπου, ἐφημερίου τῆς Ἁγίας Φιλοθέης, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς ἦταν καλεσμένος στὸ δεῖπνο, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφεὶμ ἔβγαλε ἕνα ἀναστεναγμό, ἐκτύπησε μὲ τὸ χέρι τὸ στῆθος του καὶ μὲ αὐθορμητισμὸ εἶπε: «Ἄχ, τὸ ἔχω βάρος στὴν ψυχή μου».
.             Ἡ κατάθεση αὐτὴ τοῦ ἀειμνήστου Ἀρχιεπισκόπου Σεραφεὶμ εἶναι ἀναγνώριση τῆς ἀκεραιότητος τοῦ μακαριστοῦ Νικολάου καὶ συγχρόνως μία ἐξομολόγηση ἐκ βαθέων ψυχῆς τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ποὺ ἀνέλαβε ἑκὼν ἄκων νὰ φορτωθεῖ τὸ βάρος τῶν τότε ἐκκλησιαστικῶν γεγονότων, στὰ ὁποῖα πρωτομάστορες ἦταν ἄλλοι.
.             Ὁ ἀείμνηστος Χαλκίδος Νικόλαος στὰ λίγα χρόνια τῆς διακονίας του ἄφησε στὴν Ἐκκλησία τὴν ἀκτινοβολία τοῦ παραδείγματός του καὶ τὰ ἴχνη τῆς ἁγιοπατερικῆς διαβάσεώς του. Καθιερώθηκε στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν ὡς ὁ ἄκακος καὶ ταπεινός, ὡς ὁ ἐραστὴς τοῦ κάλλους καὶ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ὡς ὁ Ἐπίσκοπος τῶν καλῶν ἔργων καὶ τῆς ἀγάπης.

Ἂς εἶναι αἰωνία του ἡ μνήμη.

† ὁ Φθιώτιδος Νικόλαος

ΠΗΓΗ: imfth.gr

, ,

Σχολιάστε

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΥΠΟΜΝΗΣΗ

Νικολάου Μητροπ. Χαλκίδος (+)
«ΞΕΣΠΑΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΟΥ»
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2000

Πορεία ἡ ζωή. Πορεύομαι πρὸς τὸν Πατέρα μου. Ὁ ἀκτιβισμὸς δὲν κάνει τίποτα. Ἂς μὴ χάσωμε τὸν ἄνθρωπο βλέποντας τὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἂς μὴ ξεχάσωμε τὸν Θεὸ ἀσχολούμενοι μὲ τὰ τοῦ Θεοῦ. (21.01.1972)


Σχολιάστε

ΧΑΛΚΙΔΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΥ 2010
ΤΩΝ ΕΚΔΟΣΕΩΝ «ΤΗΝΟΣ»

(Ἀφιερωμένο στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικόλαο Σελέντη)

Συμπληρώθηκαν φέτος (2010) 35 χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία (19-01-75) τοῦ μακαριστοῦ Mητροπολίτου Xαλκίδος Nικολάου Σελέντη, τοῦ Tηνίου.

Ἡ ἐπὶ τῆς γῆς ζωή του ὑπῆρξε σύντομη καὶ ἡ ἀρχιερατεία του βραχεία. Ἐκοιμήθη σὲ ἡλικία 44 ἐτῶν.Ἡ σφραγίδα του ὅμως στὴν γῆ ἦταν βαθειὰ καὶ ἡ διακονία του στὴν Ἐκκλησία πυκνή.

Ἡ καρδιά του ἦταν συντονισμένη μὲ τὸν Oὐρανό. Ἕνα λεπτεπίλεπτο καρδιογράφημά της διακρίνουμε ἀμυδρὰ στὶς λίγες σελίδες ποὺ ἔγραψε μὲ εὐλάβεια καὶ πνευματικὸ θαυμασμὸ γιὰ τὸν ἁγιασμένο παπα-Tύχωνα τόν Ἁγιορείτη. Αὐτὴ ἡ εὐαίσθητη καρδιὰ ἤπιε ὅλο τὸ δηλητήριο τῆς ἐμπαθείας τῶν θρησκευτικῶν ἀνθρώπων καὶ ἡ ὕπαρξή του γεύθηκε ὅλη τήν ὀδύνη τῆς ἀδικίας, ἡ ὁποία συνήθως φοράει τὰ γυαλιστερὰ ροῦχα τῆς «νομιμότητας». Ὅπως ἔχει -δυστυχῶς- ἐπισημανθεῖ, «ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ βασικὸ μοτίβο τοῦ Kακοῦ εἶναι ἡ μεταμφίεση, ἕνα ἀπὸ τὰ πιθανότερα μέρη γιὰ νὰ βρεῖ κανεὶς κακοὺς ἀνθρώπους εἶναι μέσα στὴν Ἐκκλησία» (Σκότ Πέκ, Ἄνθρωποι τοῦ Ψεύδους). Mετὰ τὸν ἀκάνθινο στέφανο τῆς ἐκθρονίσεως προσηλώθηκε στὸν σταυρὸ τῆς πολυωδύνου ἀσθενείας του καὶ μὲ ἀδιάπτωτη τὴν ἐλπίδα τῆς ἀναστάσεως ἔσπευσε ὡς «κοῦφος δρομεὺς ταχέως φθάσαι ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως».

Ἔδραμε πρὸς τὸν φυσικό του χῶρο, τὸν Oὐρανό. Ἄφησε τὴν καταιγίδα τῆς κακίας καὶ μικροψυχίας γιὰ νὰ ἐγκατασταθεῖ στὴν αἰθρία τῆς ἐν Xῷ ἠγαπημέν­ῳ του αἰωνιότητος.

Ἡ ἀπόσταση 35 ἐτῶν ἀπὸ τὴν ἐκδημία του ἐνθαρρύνει μιὰ κάπως ψυχραιμότερη ἀναθεώρηση τῆς ἀκαταστασίας ἐκείνων τῶν ταραγμένων ἡμερῶν, κυρίως δὲ τὸν παραδειγματισμὸ ἀπὸ τὸ ἦθος καὶ τὴν χριστομίμητη ἀνεξικακία του.

Στιγμιότυπο ἀπὸ τὴν εἰς ἐπίσκοπον χειροτονία του στὸν Ἱ. Ναὸ Εὐαγγελιστρίας Τήνου

Ὅσο ἡ ὑπομονὴ στὴν ἀδικία, προσωπικὴ ἢ θεσμική, ἀποτελεῖ ἕνα θεμελιῶδες χριστιανικὸ μάθημα καὶ μιὰ ἀσφαλῆ ὁδὸ γιὰ τὴν ἐν Xριστ­ῷ καταξίωση τοῦ ἀνθρώπου, ἄλλο τόσο ἡ ἴδια ἡ ἀδικία παραμένει μιὰ ἀπολύτως καταδικαστέα ὑπόθεση, ὁποθενδήποτε κι ἂν προέρχεται. Ἂν ἡ ἀγάπη τοῦ Xριστοῦ ἔχει ἀπόλυτη προτεραιότητα στὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ βολικὴ ἐξαγγελία ἢ μιὰ εὔκολη «ἱδρυματικὴ φιλανθρωπία» ἀλλὰ πρωτίστως μιὰ ἐσωτερικὴ θυσία, εὐάρεστη στὸν Θεό, τότε –ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶναι καὶ ἐφευρετική– μπορεῖ νὰ διορθώνει καὶ νὰ θεραπεύει ἀληθινά. Ὁ κακὸς ἐπιβάλλει τὴν θέλησή του στοὺς ἄλλους ἐξαναγκαστικὰ καὶ σκορπάει γύρω του τὴν καταστροφή. Ὁ ἅγιος ὑπομένει καὶ ἀγαπᾶ. Ὁ κακὸς θυσιάζει τοὺς ἄλλους. Ὁ ἅγιος θυσιάζεται γιὰ τοὺς ἄλλους.

Mπροστὰ στὴν σφοδρὴ ἐπέλαση τῆς νέας ἐποχῆς, ἡ ὁποία «δέν χαρίζει κάστανα», οἱ ὑπεκφυγές, οἱ μικρότητες καί οἱ ἀδάπανες μεγαλοστομίες τῶν λεγομένων ἐκκλησιαστικῶν φαντάζουν πλέον ληγμένες «πολυτέλειες».

Tὸ φετεινὸ Ἑορτολόγιο ἀφιερώνεται στὴν ἱερὰ μνήμη ἀνδρὸς ἀληθῶς ἐκκλησιαστικοῦ.

π. Ἀθ. Σ. Λ.

Σχολιάστε