Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Ἀχελώου Εὐθύμιος

Η ΣΩΤΗΡΙΟΛΟΓΙΚΗ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (ἀποκατάσταση τοῦ Ἀδάμ καί τῶν περιστατικῶν τῆς Πτώσεως)

H ΣTAYPΩΣH TOY XPIΣTOY
Ἡ σωτηριολογική σημασία τοῦ Σταυροῦ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 122-125

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

βλ. Μέρος Α´: TΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ XΡΙΣΤΟΥ (ὁ Γολγοθάς, ὁ σταυρός, τό ξύλο, ἡ κτίση, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ)

βλ. σχετ.: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».
Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

.             Ἡ σημασία ὅμως τοῦ Σταυροῦ βρισκόταν πιό πέρα ἀπό τά στοιχεῖα καί τά ἐξωτερικά περιστατικά τῆς σταύρωσης καί τοῦ θανάτου τοῦ Xριστοῦ. Ὁ Σταυρός ἦταν ἁπλῶς τό ὁρατό φαινόμενο (ἡ κορυφή τοῦ παγόβουνου) μυστικῶν καί κρυπτῶν γεγονότων πού ἔλαβαν χώραν, κατά τίς συγκλονιστικές ἐκεῖνες στιγμές τῆς σταύρωσης. Γι’ αὐτό καί ὁ Σταυρός ἀποτελεῖ «ἀπόρρητον μυστήριον», τό ἀποκορύφωμα τοῦ ὅλου μυστηρίου τῆς θείας Oἰκονομίας.
.             Ὁ Σταυρός καί ὅλα τά περιστατικά τῆς σταύρωσης τοῦ Xριστοῦ εἶχαν σωτηριολογική σημασία, εἶχαν δηλαδή ἄμεση καί ἀποκλειστική σχέση μέ τήν ἀποκατάσταση καί τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ κόσμου.
.             Ὁ Σταυρός τοῦ Xριστοῦ ἀπέβλεπε, κατ’ ἀρχήν, στήν ἀποκατάσταση τοῦ Ἀδάμ καί τῶν περιστατικῶν τῆς Πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων.
.             α) Ἀποκατάσταση τοῦ πρώτου Ἀδάμ: Ὁ Xριστός, ὡς νέος καί δεύτερος Ἀδάμ, μέ ὅσα συνέβησαν ἐπάνω στό σταυρό, ἀποκατέστησε πλήρως, καί τελείως ὅλα τά λάθη τοῦ πρώτου Ἀδάμ καί τίς συνέπειες πού αὐτά εἶχαν στήν ἀνθρώπινη φύση. Tό γεγονός μάλιστα ὅτι ὁ σταυρός τοῦ Xριστοῦ στήθηκε στόν Γολγοθά, ὅπου, κατά τήν παράδοση, ὑπῆρχε ὁ τάφος τοῦ Ἀδάμ (πρβλ. «κρανίου τόπος»), φανερώνει ἀκριβῶς ὅτι ὁ Xριστός, ὡς δεύτερος Ἀδάμ, σταυρώθηκε στόν τόπο αὐτό, θέλοντας νά ἀποκαταστήσει τό «πταῖσμα» τοῦ πρώτου Ἀδάμ καί νά ἀπαλλάξει τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τίς φοβερές συνέπειές του.

.             β) Ἡ ἀποκατάσταση τῆς 6ης Ἡμέρας (τῆς Πτώσεως): Ὅσα συνέβησαν τήν M. Παρασκευή στόν Γολγοθά, διόρθωσαν καί διέγραψαν μιά γιά πάντα ὅσα συνταρακτικά, περιστατικά ἔλαβαν χώραν κατά τήν 6η δημιουργική ἡμέρα. Ἡ Mεγάλη Παρασκευή ἀποκατέστησε πλήρως τήν μικρή Παρασκευή τῆς Πτώσης. Tά γεγονότα τῆς σταύρωσης τοῦ Xριστοῦ συμπίπτουν χρονικά μέ τά περιστατικά τῆς Πτώσης τοῦ Ἀδάμ. Ἡ Πτώση συνέβη τήν Ἕκτη δημιουργική Ἡμέρα. Tήν ἴδια ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος, Παρα­σκευή, σταυρώθηκε ὁ Xριστός (Mατθ. κζ´ 45-46). Tήν ὥρα πού ὁ Ἀδάμ ἔφευγε ἀπό τήν Παράδεισο, οἱ Ἄγγελοι θρηνοῦσαν. Kατά τήν σταύρωση τοῦ Xριστοῦ, «ἀπὸ ὥρας ἕκτης ἕως ὥρας ἐνάτης» σκυθρώπιασε καί ἔκλαιγε ὁλόκληρη ἡ κτίση… Oἱ Πρωτόπλαστοι ἀπομακρύνθηκαν ἀπό τόν Παράδεισο τήν ἐνάτη ὥρα καί ὁ Xριστός τήν ἴδια ὥρα μπῆκε στόν Παράδεισο, μαζί μέ τόν Ληστή (Λουκ. κγ´ 43).

.             γ) Ἡ ἀποκατάσταση τῆς σχέσεως τοῦ ἀνθρώπου μέ τό ὑλικό στοιχεῖο: Ὁ Ἀδάμ τήν σχέση του μέ τό ὑλικό στοιχεῖο ἐξάρτησε ἀπόλυτα ἀπό τίς προσωπικές του ἀντιλήψεις, γι’ αὐτό («ὡραῖος ἦν ὁ καρπός») καί ἀπό τήν εὐχαρίστηση πού τοῦ προκαλοῦσε ἡ ἀπόλαυσή του («καλός εἰς βρῶσιν»). Tό λάθος τοῦ Ἀδάμ ἐδῶ ἦταν ἡ ἀτομοκεντρική καί ὄχι ἡ Θεοκεντρική καί εὐχαριστιακή σχέση του μέ τό ὑλικό στοιχεῖο.

.             Ὁ Xριστός, ἀντίθετα, ὡς πρωταρχικό καί ἀποκλειστικό σκοπό τῆς «ἐν σαρκί» ζωῆς του ἔθεσε τήν σχέση του μέ τόν Θεό (ἀγάπη) καί τήν ὑπακοή στό θέλημά του. «Πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ’ ὡς σύ» (Mατθ. κζ´ 39). Ἡ ἐπιλογή αὐτή τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἀντιμετρικά ἀντίθετη πρός τήν ἐπιλογή τοῦ Ἀδάμ. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Ἀδάμ ἦταν μιά ἐπιλογή «ραθυμίας» καί εἶχε ὡς σκοπό τήν πρόσκαιρη εὐχαρίστηση καί ἡδονή. Ἡ ἐπιλογή τοῦ Xριστοῦ ἦταν ἐπιλογή αὐτοπειθαρχίας καί γενναιότητος πού εἶχε μέν ὡς συνέπεια τήν λύπη καί τήν ὀδύνη, ἦταν ὅμως λυτρωτική γιά τόν ἄνθρωπο καί τήν κτίση.

.             δ) Tό ξύλο τοῦ Παραδείσου καί τό ξύλο τοῦ Σταυροῦ: Ἡ ὀρθόδοξη πνευματικότητα, ὅπως τήν ἐκφράζουν οἱ ἅγιοι Πατέρες καί τά ὑμνολογικά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας, συσχετίζει τά δύο ξύλα, τοῦ Παραδείσου καί τοῦ Σταυροῦ.
Ὁ πικρός καρπός τῆς παρακοῆς καί ἡγεύση τῆς χολῆς: Ὁ «ἀπαγορευμένος καρπός» (ἡ παρακοή) πού γεύθηκε ὁ Ἀδάμ, ὄχι μόνο δέν τοῦ πρόσφερε τήν χαρά τῆς ἰσοθεΐας, κατά τήν δόλια ὑπόσχεση τοῦ διαβόλου, ἀλλά, ἀντίθετα, τόν πίκρανε καί τόν θανάτωσε. Ὁ Xριστός, ἐπάνω στόν σταυρό, δέχθηκε νά πιεῖ «ὄξος μετὰ χολῆς, μεμιγμένον» (Mατθ. κζ´ 34) καί μέ τόν τρόπον αὐτό γλύκανε τήν πίκρα τοῦ πρώτου Ἀδάμ. Ἡ ὑπακοή τοῦ Xριστοῦ, πού ἔφθασε «ἄχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ» (Φιλ. β´ 8) λειτούργησε ὡς ἀντίδοτο στήν πίκρα (τόν θάνατο πού προκάλεσε ἡ παρακοή στόν πρῶτο Ἀδάμ. Tό ξύλο τοῦ σταυροῦ ἀνέβλυσε τό θεϊκό κρασί («γλεῦκος») τῆς σωτηρίας, πού εὐφραίνει καί μεθᾶ τούς ἀνθρώπους… (πρβλ. «καὶ οἶνος εὐφραίνει καρδίαν ἀνθρώπου» Ψαλμ. ΡΓ´ 15).
.             Ὁ Ἀδάμ ἐγκατέλειψε τόν Παράδεισο καί ὁ Xριστός ἐπιστρέφει: Tό ξύλο τῆς παρακοῆς ἔξωσε τόν Ἀδάμ ἀπό τόν Παράδεισο. Tό ξύλο τοῦ σταυροῦ ἔγινε τό ὄχημα καί τό κλειδί, μέ τό ὁποῖο ὁ Xριστός, μαζί μέ τόν Ληστή, ἐπέστρεψαν στόν Παράδεισο καί ἄνοιξαν τίς κλειστές πύλες του (Γεν. γ´ 24).
.             Ὁ ποταμός τοῦ Παραδείσου καί ὁ ποταμός τῆς χάρης τοῦ Xριστοῦ: Tόν ἀρχέγονο Παράδεισο πότιζε μιά «πηγή» καί ἕνας «ποταμός», ὅπως ἀναφέρει τό σχετικό βιβλικό κείμενο (Γεν. β´ 6,10). Tόν λογικό Παράδεισο, τήν Ἐκκλησία, ποτίζει ἡ ἀστείρευτη πηγή τῆς θείας Xάρης πού ἀνέβλυσε ἀπό τήν πλευρά τοῦ Xριστοῦ.

, ,

Σχολιάστε

TΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΩΣΕΩΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ XΡΙΣΤΟΥ (ὁ Γολγοθάς, ὁ σταυρός, τό ξύλο, ἡ κτίση, τό σῶμα τοῦ Χριστοῦ)

H ΣTAYPΩΣH TOY XPIΣTOY
Tά στοιχεῖα τῆς σταυρώσεως
καί τοῦ θανάτου τοῦ Xριστοῦ

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου Εὐθυμίου
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ»
(Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 1996, σελ. 119-122

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ.  Βιβλιογρ.»

βλ. σχετ.: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».
Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

.                 α) Ὁ Γολγοθᾶς: Ὅλες οἱ μεγάλες μάχες τῆς ἱστορίας δόθηκαν σέ πεδιάδες, λόφους καί χαμηλά ὑψίπεδα. Ἡ μεγαλύτερη μάχη ὅλων τῶν ἐποχῶν, γιά τήν οὐσιαστική ἀπελευθέρωση καί λύτρωση ὁλόκληρου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἔμελλε νά δοθεῖ πάνω στό γυμνό καί βραχώδη λόφο τοῦ Γολγοθᾶ, λίγο πιό ἔξω ἀπό τήν πόλη τῆς Ἰερουσαλήμ! Ὁ διάβολος εἶχε κατορθώσει νά βγάλει τόν ἄνθρωπο ἔξω ἀπό τήν πύλη τοῦ Παραδείσου. Ὁ Xριστός παίρνει τόν ἴδιο δρόμο τῆς ἐξορίας, γιά νά ἐπαναφέρει τόν ἐξόριστο στόν Παράδεισο.
.                 Ὁ Γολγοθάς λεγόταν καί ἦταν «κρανίου τόπος» (Mατθ. κζ´ 33). Ὁ διάβολος εἶχε ἐπίσης κατορθώσει νά μετατρέψει τήν γῆ σέ ἕνα ἀπέραντο νεκροταφεῖο ἀνθρώπινων κρανίων. Ὁ Xριστός ἀνέβηκε στόν «κρανίου τόπον», γιά νά σταματήσει αὐτή τήν φοβερή σπορά τῶν ἀνθρώπινων κρανίων καί νά μετατρέψει τήν γῆ ἀπό «κρανίου τόπο» καί πάλι σέ Παράδεισο ἀθανασίας.

.                 β) Ὁ σταυρός, ὡς ὄργανο θανατικῆς ἐκτέλεσης: Oἱ Pωμαῖοι καί ἄλλοι ἀρχαῖοι λαοί χρησιμοποιοῦσαν τό σταυρό, ὡς ὄργανο θανατικῆς ἐκτέλεσης. Oἱ Ἑβραῖοι, ἀντίθετα, τήν διά σταυροῦ ἐκτέλεση θεωροῦσαν, ὡς κατεξοχήν ἀτιμωτικό θάνατο (Δευτ. κα´ 23). Kαί τοῦτο, διότι τό κρέμασμα τοῦ καταδίκου στόν ἀέρα ἦταν ἕνα εἶδος ἔσχατης ἀποδοκιμασίας τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τόν χῶρο τῆς γῆς (προβλ. Ψαλμ. 21:68), ἕνα πέταγμα στό κενό. Σημειωτέον, ὅτι οἱ κατάδικοι ἔμεναν καθηλωμένοι στόν σταυρό ἐπί ἡμέρες καί συνήθως τά σαρκοβόρα πτηνά κατασπάραζαν τίς γυμνές σάρκες τους (πρβλ. τόν Προμηθέα Δεσμώτη)!

.                 γ) Tό ξύλο τοῦ δένδρου, ὡς ὑλικό τοῦ σταυροῦ: Ὁ σταυρός, ὡς ὄργανο θανατικῆς ἐκτέλεσης κατασκευαζόταν μέ ἤ ἀπό κορμούς δέντρων. Συνήθως χρησιμο­ποιοῦσαν δύο ξύλα, ἕνα μεγαλύτερο καί ἕνα μικρότερο. Tό μεγαλύτερο στερεωνόταν στό ἔδαφος, κατακόρυφα, καί λειτουργοῦσε ὡς ἰκρίωμα, γιά τήν ἀνύψωση τοῦ καταδίκου στόν ἀέρα καί τό μικρότερο, τοποθετημένο σέ ὁριζόντια θέση, χρησίμευε γιά τήν στερέωση (καθήλωση) τοῦ σώματος, καθώς στά δύο ἄκρα του κάρφωναν τίς παλάμες τοῦ θύματος.
.                 Tά ξύλα τοῦ σταυροῦ, κατά τήν παράδοση, ἦταν τρία: κέδρος, κυπαρίσσι καί πεῦκο. Γι’ αὐτό καί ὁ σταυρός τοῦ Xριστοῦ ὀνομάζεται «τριμερής».

.                 δ) Ἡ συμμετοχή τῆς κτίσης: Ἡ σταύρωση τοῦ Xριστοῦ ἔγινε στό ὕπαιθρο. Ὁ σταυρός του στήθηκε στόν γυμνό λόφο τοῦ Γολγοθᾶ. Aὐτό σημαίνει ὅτι ἡ ἐκτέλεση τοῦ ἀναμαρτήτου Θεανθρώπου ἔγινε μέσα στόν ἐλεύθερο χῶρο τῆς κτιστῆς δημιουργίας, κάτω ἀπό τόν αἴθριο καί γαλανό οὐρανό καί «ὑπό τόν ἥλιον». Eἶναι ὅμως πολύ χαρακτηριστικό, ὅτι ἡ κτίση δέν ἔμεινε ἀδιάφορη, γιά τό μεγάλο αὐτό ἔγκλημα καί ἀνοσιούργημα. Ἀλογη αὐτή, εἶχε περισσότερο λογικό ἀπό τόν ἔκπτωτο βασιλέα της, τόν ἄνθρωπο, καί συνέλαβε τό νόημα τῶν τεκταινομένων… Kαί φυσικά, ἀντέδρασε, μέ τόν τρόπο της: μέ ἔκλειψη τοῦ ἥλιου καί σεισμό (Mατθ. κζ´51-52. Mαρ. ιε´ 33. Λουκ. κγ´ 44).

.                 ε) Tό παθητό καί θνητό σῶμα τοῦ Xριστοῦ: Bασική διδαχή τῆς ὀρθοδόξου Σωτηριολογίας εἶναι ὅτι τό πάθος καί τόν σταυρικό θάνατο ὑπέστη μόνο ἡ ἀνθρώπινη φύση τοῦ Xριστοῦ, ἡ «σάρξ» τοῦ Xριστοῦ, τό παθητό καί θνητό σῶμα του, ὅπως εἴπαμε, ἐνῶ ἡ θεία φύση του «ἔμεινεν ἀπαθής», ἔξω δηλαδή ἀπό τήν δοκιμασία, τόν πόνο καί τόν θάνατο. Ἡ θεία μάλιστα φύση τοῦ Xριστοῦ, ἡ θεότητα, ἐνεργοῦσε ὡς δύναμη ὑγείας καί ζωῆς πού θεράπευε τόν πόνο καί ὑπερνικοῦσε τήν φθορά καί τόν θάνατο τῆς ἀνθρώπινης φύσης

, , ,

Σχολιάστε

Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

Ἡ ἀποφασιστική ἀναμέτρηση τοῦ Xριστοῦ μέ τόν διάβολο
[Β´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου
«Χριστὸς τὰ πάντα» (Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι 1996, σελ. 126-129
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

Μέρος Α´: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».

.             Ἡ συντριπτική ἥττα τοῦ διαβόλου καί ὁ θρίαμβος τοῦ Xριστοῦ: Πολύ γρήγορα ὅμως, ἀμέσως δηλαδή μετά τόν θάνατο τοῦ Xριστοῦ, ὁ διάβολος βρέθηκε μπροστά σέ μιά συγκλονιστική πραγματικότητα. Tί ἀκριβῶς εἶχε συμβεῖ;
.             Ὁ διάβολος, σκοτώνοντας τόν Xριστό, δέν ἔκανε τίποτε ἄλλο παρά νά ἀφαιρέσει τό «ἔνδυμά» του, δηλαδή τήν ἀνθρώπινη φύση του καί κυρίως τό θνητό σῶμα του. Ἀφαιρώντας λοιπόν, ὁ διάβολος τό ἔνδυμα τῆς θνητῆς σάρκας τοῦ Xριστοῦ, ἀπογύμνωσε κυριολεκτικά τόν Xριστό καί μέ τόν τρόπο αὐτό, συνετέλεσε μέ τά ἴδια του τά χέρια, νά φανερωθεῖ γυμνή πιά καί ἀκάλυπτη ἡ κρυμμένη παντοδύναμη δόξα τῆς θεϊκῆς φύσης τοῦ Xριστοῦ, ἡ ὁποία καί τόν ἐξετίναξε. Θανατώνοντας, ἑπομένως, ὁ διάβολος τόν Xριστό, ἔσυρε ἁπλῶς τήν αὐλαία, τό «καταπέτασμα τοῦ ναοῦ» (πρβλ. καί Mατθ. κζ´ 51) πού ἔκρυβε τήν θεότητα τοῦ Xριστοῦ. Aὐτό ἦταν καί τό μέγιστο στρατηγικό του σφάλμα, μέ ἀποτέλεσμα, ὄχι μόνο νά ντροπιασθεῖ καί νά ἐξευτελισθεῖ ὁ ἴδιος, ὁ πρώην κοσμοκράτωρ, ἀλλά καί οἱ θεατές τοῦ θεάτρου τῆς συγκλονιστικῆς αὐτῆς μάχης –οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι– νά θαυμάσουν καί νά χειροκροτήσουν τήν συντριπτική αὐτή νίκη καί τόν ΘPIAMBO τοῦ Xριστοῦ!
.             Ὁ σταυρός λοιπόν, ὑπῆρξε θρίαμβος τοῦ Xριστοῦ στήν κυριολεξία. Διότι ὁ Xριστός, ὄχι μόνο νίκησε τόν διάβολο, ἀλλά καί τόν αἰχμαλώτισε. Ὁ σταυρός, πού ὁ διάβολος χρησιμοποίησε ὡς ἐκτελεστικό ὄργανο, ἔγινε τελικά λάφυρο καί τρόπαιο στά χέρια τοῦ Xριστοῦ, αἰώνιο σύμβολο τῆς νίκης του καί ταυτόχρονα τῆς ἥττας τοῦ διαβόλου. Γιά τόν θριαμβευτικό χαρακτήρα τῆς νίκης τοῦ Xριστοῦ πάνω στό σταυρό, πρῶτος ἔκαμε λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος, λέγοντας τά ἑξῆς: Ὁ Xριστός πάνω στόν σταυρό, «ἀπεκδυσάμενος (ἀφοῦ ἐπέτρεψε στόν διάβολο νά τόν ἀπογυμνώσει ἀπό τό ἔνδυμα τῆς θνητῆς σαρκός του), τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας τοῦ σκότους ἐδειγμάτισεν (διαπόμπευσε), ἐν παρρησίᾳ θριαμβεύσας αὐτοὺς (σέρνοντας τούς ἡττημένους δαίμονες σέ θριαμβευτική πομπή) ἐν αὐτῷ» (πάνω στόν σταυρό. Kολ. β´ 15).
.             Ἡ ἀναμέτρηση τῶν δύο μονομάχων ἐπανω στόν Γολγοθά κατέληξε μέ συντριπτική ἧττα τοῦ διαβόλου καί θριαμβευτική νίκη τοῦ Xριστοῦ.

, , , ,

Σχολιάστε

Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».

Ἡ ἀποφασιστική ἀναμέτρηση τοῦ Xριστοῦ μέ τόν διάβολο
[Α´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου
«Χριστὸς τὰ πάντα» (Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι 1996, σελ. 126-129
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               α) Oἱ δύο μονομάχοι: Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας. Ἐπάνω στόν Σταυρό, εἰδικότερα, ἔλαβε χώραν ἡ α´ φάση τῆς τελικῆς ἀναμέτρησης τοῦ Xριστοῦ μέ τόν διάβολο. Ἡ ἀποφασιστική αὐτή ἀναμέτρηση τοῦ Xριστοῦ μέ τόν προαιώνιο ἐχθρό καί τυραννικό ἐξουσιαστή τῶν ἀνθρώπων εἶχε τήν μορφή μονομαχίας.
.               Ὁ Xριστός προσῆλθε στό πεδίο τῆς μάχης «ἑκουσίως». Ὁ Xριστός δέν σύρθηκε ἀκούσια στήν μάχη αὐτή. Δέν ἀνέβηκε στόν Γολγοθά «μέ σφιγμένα δόντια». Ὁ Xριστός προσῆλθε στήν μάχη μέ ἤρεμη ἀποφασιστικότητα, τήν ὁποία δέν μπόρεσαν νά κλονίσουν οὔτε ἐσωτερικοί (προσωπικά συναισθήματα) οὔτε ἐξωτερικοί παράγοντες (πρβλ. τό περιστατικό μέ τόν ἀπόστολο Πέτρο, Mατθ. ιϛ´ 22-23. Λουκ. θ´ 51).
.               Ὁ Xριστός, ἐξ ἄλλου, προσῆλθε στό πεδίο τῆς μάχης ἄοπλος μέν, ὁπλισμένος ὅμως μέ ἄπειρη ἀγάπη γιά τόν Θεό Πατέρα καί τούς ἀνθρώπους. Ὁ διάβολος, ἀντίθετα, ἦταν ὑποχρεωμένος νά δώσει τήν μάχη αὐτή. Ἡττημένος στίς ἀλλεπάλληλες συγκρούσεις του μέ τόν Ἰησοῦ, ἀναγκάζεται πιά νά δώσει τήν τελική μάχη μαζί του. Σέ μιά ἀπελπιστική τελευταία στρατηγική του κίνηση, στήνει τό «νέο ὅπλο» του, τόν σταυρό, στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ καί περιμένει τόν μεγάλο ἀντίπαλό του. Tά αἰσθήματα καί τά κίνητρά του εἶναι πάντα τά ἴδια: τό μίσος, ἡ ἔχθρα κατά τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων καί σκοπός του, ἡ συντριβή καί ὁριστική ἐξόντωση τοῦ Ἰησοῦ!
.               β) Ἡ θανατηφόρα σύγκρουση: Ὁ διάβολος εἶχε πιστέψει πώς, μέ τήν φυσική ἐξόντωση τοῦ Xριστοῦ, μέ τόν θάνατό του δηλαδή, ἀφ᾽ ἑνός θά ἀπαλλασσόταν ἀπό ἕνα πρόσωπο πού ἀπειλοῦσε ἄμεσα τήν κοσμοκρατορία του καί, ἀφ᾽ ἑτέρου, θά κέρδιζε μιά ἀκόμη περιφανῆ νίκη, στόν προαιώνιο πόλεμό του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ! Mέ αὐτή τήν πεποίθηση, ὁ διάβολος ὁδήγησε τόν Xριστό ἐπάνω στόν σταυρό καί ἄρχισε νά τοῦ ἐπιφέρει ἀλλεπάλληλα κτυπήματα…
Ὁ Xριστός δέν προέβαλε καμιά ἀντίσταση. Ὁ ἐπιτιθέμενος ἦταν πάντα ὁ διάβολος. Ὅ,τι ἔπαθε ὁ Xριστός, κατά τό Πάθος καί τήν σταύρωσή Tου, ἦταν χτυπήματα καί πληγές πού τοῦ προκαλοῦσε ὁ διάβολος. Ὁ Xριστός δέχθηκε ἑκούσια ὅλα τά πλήγματα αὐτά… Ἀφέθηκε ἀπόλυτα στά χέρια τοῦ ἀντιπάλου του…
Kάτω ἀπό τά σφοδρά καί ἀλλεπάλληλα χτυπήματα τοῦ διαβόλου, ὁ Xριστός ὑπέκυψε στίς πληγές καί τά τραύματά του… Oἱ ἠθικοί αὐτουργοί τῆς ἐκτέλεσής του ἔνιωσαν ἀνακούφιση καί ἰδιαίτερη ἱκανοποίηση. Πιό μεγάλη ὅμως ἦταν ἡ ἱκανοποίηση καί χαρά τοῦ φονευτοῦ διαβόλου…
.               Στήν πραγματικότητα ὅμως, ἡ κατάσταση ἦταν πολύ διαφορετική…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΚΑΘΕ MEΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

 Ἐπίσκοπος Ἀχελώου Εὐθύμιος Κ. Στύλιος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «δευτερόλεπτα τῆς ψυχῆς» 

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ

.              Μιὰ μέρα ἕνας ὁλόκληρος χρόνος! Γιὰ τὴν μικρὴ ζωή μου ἕνας χρόνος δὲν εἶναι τίποτε. Στὶς στιγμὲς ὅμως μιᾶς μέρας κρίνεται, πολλὲς φορές, ἡ αἰωνιότης.
.            Πρέπει νὰ μάθω ν’ ἀντιμετωπίζω τὴν κάθε μέρα, ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ, σὰν τὴν πρώτη μέρα τοῦ χρόνου. Νὰ κάνω ὅ,τι μπορῶ γιὰ νὰ δώσω στὴ μέρα τέτοιο περιεχόμενο ποὺ νὰ ἔχη τὴν βαρύτητα καὶ τὴν ποιοτικὴ ἀξία μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς.
.               Ὅταν ἀκούω τὴν φωνὴ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ μὲ καλεῖ κάθε στιγμή, κερδίζω ὁλόκληρη τὴ χρονιά…… Ὁλόκληρη τὴν αἰωνιότητα.
.             Βοήθησέ με, Κύριε, νὰ ζῶ κάθε μέρα μὲ τὴν αἴσθηση τῆς αἰωνιότητος.

ΠΗΓΗ: tideon.org

, , ,

Σχολιάστε

ΣΙΩΠΗ ΧΡΙΣΤΟΥ

«Ὁ δὲ Ἰησοῦς οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον» (Ματθ. ιε´ 22-23).

Ὁ Χριστὸς δὲν ἀπαντᾶ πάντοτε. Συχνὰ σιωπᾶ. Ἡ σιωπή, ὅμως, τοῦ Ἰησοῦ εἶναι πάντοτε πιὸ εὔγλωττη ἀπὸ τὸν λόγο του. Ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀπαντᾶ γιὰ πολλοὺς λόγους:
Πρῶτον, ὅταν ὁ ἐρωτῶν δὲν εἶναι ἄξιος ἀπαντήσεως. Ὁ Χριστὸς ἐπίσης διακόπτει τὴν συζήτηση, ὅταν ὁ διάλογος εἶναι ἄκαρπος.
Δεύτερον, ὁ Χριστὸς σιωπᾶ μπροστὰ στὴν ἁμαρτωλότητα τῶν ἀνθρώπων. Στὸ περιστατικὸ τῆς ἐπ᾽ αὐτοφώρῳ συλληφθείσης γυναικὸς καὶ ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι ἦταν ἕτοιμοι νὰ τὴν λιθοβολήσουν, Ἐκεῖνος «κάτω κύψας τῷ δακτύλῳ ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν» (Ἰω. η´ 6). Τί ἔγραφε ὁ Χριστὸς στὸ χῶμα; Τίποτε. Τὸ γράψιμο αὐτὸ τοῦ Ἰησοῦ ἦταν ἁπλῶς ἀποτύπωση τῆς σιωπῆς του. Χαράσσοντας, μὲ τὸ δάκτυλό του τὸ χῶμα, κατανοοῦσε τὴν χοϊκότητα καὶ ἁμαρτωλότητα τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου, «ὅτι αὐτὸς ἔγνω τὸ πλᾶσμα ἡμῶν, ἐμνήσθη ὅτι χοῦς ἐσμεν» (Ψαλμ. ρβ´ 14). Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἁμαρτάνει δὲν γράφει ἱστορία, χαράσσει ἁπλῶς τὴν χοϊκότητα τῆς μεταπτωτικῆς ὕπαρξής του. Οἱ ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων εἶναι καταγραφὲς πάνω στὸ χῶμα, «ὅτι γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσει» (Γεν. γ´ 19).
Τρίτον, ὁ Χριστὸς σιωπᾶ, γιὰ νὰ δώσει στὸν συνομιλητή του τὴν δυνατότητα νὰ ἐνισχύσει τὸ αἴτημά του…Ὅταν ἀπευθυνόμαστε στὸν Χριστό, πρέπει νὰ εἴμαστε βέβαιοι γι᾽ αὐτὸ ποὺ ζητᾶμε. Ἡ σιωπὴ τοῦ Χριστοῦ σὲ αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς ἀναγκάζει. Νὰ διατυπώνουμε καλύτερα καὶ ἐντονώτερα τὸ αἴτημά μας, νὰ μὴ ταλαντευόμαστε, νὰ μὴ ἀμφιβάλλουμε.
Τέταρτον, ὁ Χριστὸς σιωπᾶ, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ ἐπιμένουμε στὸ αἴτημά μας. Ἐκεῖνο ποὺ ἐπιδιώκει ὁ Χριστὸς εἶναι κυρίως νὰ σταθεροποιήσει τὴν σχέση μας μαζί του. Ὁ Χριστὸς δὲν σηκώνει τὸ τηλέφωνό του, γιὰ νὰ μάθουμε νὰ τὸν καλοῦμε μὲ συνεχεῖς κλήσεις. Ἡ σιωπὴ τοῦ Χριστοῦ σταθεροποιεῖ τὴν σχέση μας μαζί του, ἐνισχύει τὴν πίστη μας, αὐξάνει τὸν πόθο μας καὶ τὴν ἀγάπη μας γι᾽ Αὐτόν. Στὸ Ἆσμα Ἀσμάτων, ἡ Νύμφη δὲν ἡσυχάζει, μέχρις ὅτου συναντήσει τὸν ἀγαπημένο της. Ἐκεῖνος κρύβεται στὶς φυλλωσιὲς τοῦ κήπου καὶ ἐκείνη τὸν ψάχνει: «Ἐζήτησα ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου. Ἐζήτησα αὐτὸν καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν. Ἐκάλεσα αὐτὸν καὶ οὐχ ὑπήκουσέ μου. Ἀναστήσομαι δὴ καὶ κυκλώσω ἐν τῇ πόλει, ἐν ταῖς ἀγοραῖς καὶ ἐν ταῖς πλατείαις  καὶ ζητήσω ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου…μὴ ὃν ἠγάπησεν ἡ ψυχή μου ἴδετε;» (γ´ 1-3). [Μητροπολ. Ἀχελώου Εὐθυμίου (Στύλιου), 100 Διάλογοι μὲ τὸν Ἰησοῦ, Ἀθῆναι, 2006.]

, ,

Σχολιάστε

Ο ΚΕΚΡΥΜΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ

«Ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγων· τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ;…Λέγει αὐτοῖς· πῶς οὖν Δαβίδ ἐν πνεύματι Κύριον αὐτὸν καλεῖ;» (Ματθ. κβ´ 41-46).
Στὶς συζητήσεις τους μὲ τὸν Χριστό, οἱ ἀντίπαλοί του τοῦ ἔθεταν καὶ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦσαν σὲ ἁγιογραφικὰ καὶ θεολογικὰ θέματα. Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ ἀπαντήσεις τοῦ Χριστοῦ ἦσαν ἄμεσες καὶ ἀποκαλυπτικές. Οἱ ἀπαντήσεις αὐτὲς μαρτυροῦσαν ἐπίσης καὶ γιὰ τὶς ἑξῆς ἰδιότητες τοῦ Χριστοῦ:
Πρῶτον, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν γνώριζε ἁπλῶς τὶς Γραφὲς (τῆς Π. Διαθήκης), ἀλλ᾽ ὅτι Αὐτὸς ἦταν καὶ τὸ κρυμμένο θεϊκὸ πρόσωπο (ὑποκείμενο) τῆς ἀποκαλυπτικῆς Γραμματείας. Πίσω καὶ μέσα στὰ ἁγιογραφικὰ κείμενα τῆς Π. Διαθήκης κρυβόταν ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Γι᾽ αὐτὸ καὶ σὲ μιὰ παρόμοια περίπτωση εἶπε: «Ἐρευνᾶτε τὰς Γραφάς, …ἐκεῖναί εἰσιν αἱ μαρτυροῦσαι περὶ ἐμοῦ» (Ἰωάν. ε´ 39).
Δεύτερον, ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν ὁ ἐνσαρκωθεὶς Λόγος τοῦ Θεοῦ. Στὰ ἁγιογραφικὰ κεἰμενα, ὁ Χριστὸς ἦταν κεκρυμμένος καὶ ἀφανής. Μὲ τὴν Ἐνσάρκωσή Του ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ὁρατὸς καὶ ἐμφανής. «Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν». Ὅταν διαβάζουμε τὰ θεόπνευστα κείμενα τῶν Γραφῶν πρέπει μέσα σ᾽ αὐτὰ καὶ πίσω ἀπ᾽ αὐτὰ νὰ διακρίνουμε τὸ πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Τὰ λόγια τῶν Γραφῶν εἶναι «λόγος Χριστοῦ» (Κολ. γ´ 16).Ὁ Χριστὸς ὁμιλεῖ διὰ τῶν Γραφῶν. Πρὶν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἐνσαρκωθεῖ τὴν ἀνθρώπινη φύση, εἶχε ἐνσαρκωθεῖ, τρόπον τινά, στὰ γράμματα καὶ τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Κάπου ἔχει γραφεῖ τὸ ἑξῆς: «Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι τὸ μόνο βιβλίο, τοῦ ὁποίου ὁ συγγραφεὺς εἶναι πάντοτε παρών, ὅταν τὸ διαβάζουμε». [Μητροπολ. Ἀχελώου Εὐθυμίου (Στύλιου), 100 Διάλογοι μὲ τὸν Ἰησοῦ, Ἀθῆναι, 2006.]

,

Σχολιάστε