Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Προικοννήσου Ἰωσήφ

ΕΥΡΩΒΑΒΥΛΩΝΕΙΑ ΚΑΜΙΝΟΣ

Εὐρωβαβυλώνεια Κάμινος

Ποίημα τοῦ Μητροπολίτου Προικοννήσου Ἰωσὴφ

Δὲν εἶναι μόνο δική σας ἡ προσευχὴ τῆς Βαβυλώνειας καμίνου,
νέοι τοῦ Ἰσραὴλ εὐσεβόφρονες!
Εἶναι καὶ δική μας! Πολὺ δική μας!
Ἐντελῶς στὰ μέτρα μας!
Ἰδιαίτερα ἐφέτος μὲ ὅσα μνημονιακὰ βιώνουμε,
κατὰ παραχώρηση Θεοῦ!
Τί ἦταν, ἄλλωστε, ἕνας Ναβουχοδονόσωρ
δίπλα σὲ ἕνα ΔΝΤ, σὲ μία Μέρκελ
καὶ σὲ μία Τρόϊκα σημερινὴ
γιὰ τὸν καινούργιο Ἰσραήλ;
Τὸ πρόβλημά μας βρίσκεται στὸ ὅτι βλέπουμε μονάχα
τὶς σαραντάμετρες φλόγες τῆς Εὐρωκαμίνου
ποὺ μᾶς καταπίνουν.
Κι οὔτε ποὺ παίρνουμ’ εἴδηση
πὼς ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος
καὶ σήμερα διαθέτει πνεῦμα δρόσου διασυρίζον,
ἕτοιμο νὰ στομώση τὴ φωτιὰ
καὶ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι οὐτοπία οὔτε χίμαιρα
τὸ «διήλθομεν διὰ πυρὸς καὶ ὕδατος
καὶ ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν»!

Κωνσταντινούπολις, Μέγα Σάββατο, 14-4-2012.

ΠΗΓΗ: amen.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ

Πρωτοχρονιὰ καὶ Ἅγιος Βασίλειος
Τοῦ Μητροπολίτου Προικοννήσου Ἰωσὴφ

.            Ἡ 1η Ἰανουαρίου καθιερώθηκε ὡς πρώτη τοῦ ἔτους ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα τῆς Ρώμης Ἰούλιο Καίσαρα, ποὺ μεταρρύθμισε τὸ Ἡμερολόγιο τὸ 45 π.Χ. Μέχρι τότε πρωτοχρονιὰ στὴν Δύσι ἐθεωρεῖτο ἡ 1η Μαρτίου.
.        Κατὰ τὴν Βυζαντινὴ περίοδο ἡ χρονολόγησι γινόταν μὲ βάσι τὸ ὑποτιθέμενο ἔτος κτίσεως τοῦ κόσμου καὶ τὶς Ἰνδικτιῶνες, ἐνῶ πρωτοχρονιὰ ἦταν ἡ 1η Σεπτεμβρίου, ἤδη ἀπὸ τὸ 312 μ.Χ., βάσει διατάγματος τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. Αὐτὴ τὴν 1η Σεπτεμβρίου καθαγίασε κι ἡ Ἐκκλησία μας ὡς ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους, κι αὐτὴν τιμᾶ λειτουργικῶς μέχρι σήμερα. Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Κύριλλος Λούκαρις, κατὰ τὴν β´ πατριαρχεία του στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸ 1623, καθιέρωσε τὴν χρονολόγησι ἀπὸ θεογονίας (δηλ. ἀπὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ), ἀντὶ τῆς ἀπὸ κοσμογονίας ποὺ ἴσχυε καὶ σὲ μᾶς ὣς τότε. Ἐκκλησιαστικὴ Πρωτοχρονιὰ ὅμως παρέμεινε ἡ 1η Σεπτεμβρίου.
.           Ἡ ἀκολουθία τῆς 1ης Σεπτεμβρίου στὸ Μηναῖο εἶναι ἄμεσα καὶ ἀπόλυτα συνδεδεμένη μὲ τὸ νέο ἔτος. Διαβάζουμε στὸ Συναξάρι: «Τῇ α´ τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου, ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου ἔτους. Ἴνδικτον ἡμῖν εὐλόγει νέου χρόνου, ὦ καὶ Παλαιέ, καὶ δι᾽ ἀνθρώπους Νέε». Γι’ αὐτὸ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο τὴν 1η Σεπτεμβρίου γίνεται ἐπίσημη τελετὴ εὐλογίας τοῦ νέου χρόνου. Ὁ Πατριάρχης χοροστατεῖ μαζὶ μὲ τὴν Σύνοδο καὶ ὅλους τοὺς παρευρισκομένους Μητροπολίτες κατὰ τὴν Θεία Λειτουργία. Ἡ περίπυστη θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Παμμακαρίστου ἔχει κατέβει ἀπὸ τὸ μόνιμο προσκυνητάρι της πίσω ἀπὸ τὸν δεξιὸ χορὸ κι ἔχει τοποθετηθῆ μπροστὰ στὰ «ἡγεμονικὰ στασίδια» στὸν σολέα, στεφανωμένη μὲ ἄνθη τῆς ἐποχῆς. Μετὰ τὴν ἀπόλυσι τῆς Λειτουργίας, ὁ Πατριάρχης φοράει ἐπιτραχήλι κι ὠμοφόριο, βάζει «Εὐλογητός…», ψάλλονται ὕμνοι κατάλληλοι, γίνεται δέησι «ὑπὲρ τῶν χειμαζομένων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν, τοῦ φωτισμοῦ καὶ ἀγαθῶν ἐπινεύσεων τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, καὶ τοῦ εὐλογηθῆναι τὸν στέφανον τοῦ νέου ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου». Κατόπιν ὁ Ἀρχιγραμματεὺς μὲ τὸν Ὑπογραμματέα φέρνουν τὸν ἐπίσημο Κώδικα ποὺ περιέχει τὴν Πράξι τῆς Ἰνδίκτου κι ὁ Πατριάρχης ἀναπέμπει τὴν εἰδικὴ εὐχὴ εὐλογίας καὶ ἁγιασμοῦ τοῦ νέου ἔτους κ’ ὕστερα κατεβαίνει, κάνει τρεῖς μετάνοιες στὴν εἰκόνα τῆς Παμμακαρίστου, προσκυνᾶ, ἀσπάζεται καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ κρατάει ὁ Μέγας Ἐκκλησιάρχης, καὶ κατόπιν κάθεται καὶ ὑπογράφει στὸν Κώδικα τὴν Πράξι εὐλογίας τῆς Ἰνδίκτου (νέου ἔτους), εὐλογεῖ τὸν λαὸ μὲ τὸ τρικέρι καὶ ψάλλεται ὁ πολυχρονισμός του. Ἕνας – ἕνας οἱ ἀρχιερεῖς κατεβαίνουν ἀπὸ τὰ στασίδια τους, προσκυνοῦν τὴν Παμμακάριστο, περιβάλλονται ἐπιτραχήλι κι ὠμοφόριο, ἀσπάζονται τὸ Εὐαγγέλιο, κάθονται καὶ ὑπογράφουν κι αὐτοὶ στὸν Κώδηκα μὲ τὴ σειρά τους κι ἀσπάζονται τὸν Πατριάρχη ἀνταλλάσσοντας εὐχὲς γιὰ τὸ νέο ἔτος. Οἱ χοροὶ ψάλλουν τὰ ἰδιόμελα τῶν αἴνων: «Προαιώνιε Λόγε τοῦ Πατρός, ὁ ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων καὶ συστησάμενος τὴν κτίσιν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος εἰς τὸ εἶναι· καὶ καιροὺς καὶ χρόνους ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ θέμενος, εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου…», «Ἡ βασιλεία Σου, Χριστὲ ὁ Θεός, βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, καὶ ἡ δεσποτεία Σου ἐν πάςῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ·  πάντα γὰρ ἐν σοφίᾳ ἐποίησας, καιροὺς ἡμῖν καὶ χρόνους προθέμενος…», «Αἱ πορεῖαι Σου, ὁ Θεός, αἱ πορεῖαι σου μεγάλαι καὶ θαυμασταί…» Ὄντως, οὐράνια ἀπηχήματα, ποὺ θάλεγε κι ὁ Κόντογλου! Μεγαλεῖο, κατάνυξι, ἀτμόσφαιρα χάριτος, ποὺ ἀξίζει νὰ τὴ ζήσει κανεὶς ἔστω καὶ μία φορὰ στὴν ζωή του!
.            Παρὰ ταῦτα, ἐπειδὴ στὶς ἡμέρες μας ἔχει πιὰ ὁλοκληρωτικὰ ἐπικρατήσει ἡ ἀρχαία ρωμαϊκὴ πρωτοχρονιὰ τοῦ Ἰουλίου Καίσαρος, γι’ αὐτὸ σιωπηλὰ καὶ κατ’ οἰκονομίαν ἡ Ἐκκλησία τὴν ἀνέχθηκε, καὶ καθιέρωσε μάλιστα, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὴν Αὐτοκέφαλο Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, νὰ τελεῖται τὴν 1η Ἰανουαρίου ἐπίσημη Δοξολογία «ἐπὶ τῇ εἰσόδῳ εἰς τὸ νέον ἔτος», κι ἐμεῖς ἀνταλλάσσουμε εὐχές. Ἂν οἱ ἀρχαῖοι ἐθνικοί, οἱ εἰδωλολάτρες, γιόρταζαν τὴν 1η Ἰανουαρίου μὲ θυσίες, μεθύσια, μεταμφιέσεις, τυχερὰ παιχνίδια καὶ ὄργια, κι ἂν κάποιοι σημερινοὶ λεγόμενοι Χριστιανοὶ ἀκολουθοῦν ἀνάλογη πρακτικὴ μὲ χαρτοπαίγνια, ρουλέτες καὶ ξενύχτια στὰ καζίνα καὶ στὶς λέσχες τοῦ «τζόγου», ἢ  μὲ ποδαρικά, δεισιδαιμονίες, μεθύσια, ἀκολασίες κι ἐξωφρενισμούς, οἱ πιστοὶ χρωστοῦμε νὰ ὑποδεχόμαστε τὸν καινούργιο χρόνο μὲ τὴν ἐπιβαλλομένη σεμνότητα καὶ σοβαρότητα, καὶ μὲ εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεὸ ποὺ μᾶς τὸν χαρίζει. «Εὐσχημόνως περιπατοῦντες, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ», ὅπως θὰ συνιστοῦσε ὁ ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. ιγ´ 13). Μὲ περισυλλογὴ καὶ τίμιο λογαριασμὸ τῶν πεπραγμένων μας κατὰ τὸ προηγούμενο ἔτος. Μὲ μετάνοια γιὰ ὅσα ἄτοπα καὶ ἄθεσμα ἐκάμαμε καὶ εἴπαμε καὶ γιὰ ὅσα καλὰ καὶ θεάρεστα παραλείψαμε νὰ κάνουμε. Μὲ καλὸ λογισμὸ καὶ θεοφιλεῖς ἀποφάσεις γιὰ καλὴ χρῆσι τοῦ νέου ἔτους ὡς «καιροῦ», δηλ. εὐκαιρίας γιὰ ἁγιασμὸ καὶ σωτηρία, γιὰ περισσότερη συνέπεια στὰ χριστιανικά μας χρέη ἀπέναντι στὸν Θεό, στοὺς συνανθρώπους μας, στὸ περιβάλλον μέσα στὸ ὁποῖο ζοῦμε, καὶ στὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό μας. Γιὰ φιλότιμες προσπάθειες νὰ βιώσουμε τὴν Ὀρθόδοξη πίστι μας καὶ τὶς ὄμορφες παραδόσεις τοῦ εὐσεβοῦς Γένους μας, ἀκολουθώντας τὰ ἴχνη τῶν πατέρων μας καὶ τῶν Ἁγίων.
.            Πολλο πο χαιρετον τν νατολ τς μιᾶς χρονις, δν προλαβαίνουν ν καλωσορίσουν τν αγ τς πομένης. Μεσολαβε τ κτακτο δρομολόγιο γι τν αωνιότητα, κι λοι περιμένουμε τ ξαφνικ κάλεσμά μας …π τ μεγάφωνο!. Γι’ αὐτὸ καὶ κάπου πρέπει νὰ μᾶς συνέχη ὁ ἔνθεος φόβος. χι γι ν μαραζώνουμε κα ν μς λειώνη θλίψι γι τ «μοιραον», μ γι ν φιλοτιμούμαστε κα ν ξαγοράζουμε μ σύνεσι τν καιρό, ὅπως μᾶς προτρέπει ὁ οὐρανοδρόμος Ἀπόστολος Παῦλος: «Βλέπετε οὖν πῶς ἀκριβῶς περιπατεῖτε, μὴ ὡς ἄσοφοι, ἀλλ’ ὡς σοφοί, ἐξαγοραζόμενοι τὸν καιρόν, ὅτι αἱ ἡμέραι πονηραί εἰσιν» (Ἐφεσ. δ´15-16). Νὰ ἐξαγοράζουμε τὸν καιρὸ μὲ τὴν λογικὴ τοῦ Χριστοῦ. Μὲ προσευχὴ καὶ προσοχὴ σὲ κάθε μας κίνησι, πράξι ἢ λόγο. Μὲ ὑπομονὴ στὶς θλίψεις, τοὺς πειρασμοὺς καὶ τὰ «ὀϊζυρὰ καὶ δακρυώδεα»  ἐν γένει  τῆς ζωῆς. Μὲ μακροθυμία σ’ ὅσους ἐνεργοῦν ἀδικίες ἐναντίον μας. Μὲ καλλιέργεια τῆς φιλαδελφίας καὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ εἶναι ἡ συγκεφαλαίωσι τῶν χριστιανικῶν ἀρετῶν. Μὲ λιβανισμένη καὶ λειτουργημένη ζωή, ποὺ θὰ μᾶς συνδέη διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων μὲ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, τὸν Χριστό.
.            Ἡ 1η Ἰανουαρίου εἶναι καὶ ἡ ἡμέρα τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας. Ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ὑψηλότερους καὶ σταθερότερους στύλους τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Θεολογίας, ὁ ὁποῖος στὴ μὲν προσωπική του ζωὴ «τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησε» («νόμος ἀρετῆς» ἦταν ἡ ζωή του κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Θεολόγο ), μὲ τὴ διδασκαλία του δὲ «θεοπρεπῶς ἐδογμάτισε». Ἡ μελίρρυτη διδαχή του, τὰ θεόσοφα συγγράμματά του καὶ τὸ ἡλιόφωτο παράδειγμά του, μᾶς φανερώνουν ἐναργέστατα τὰ θεῖα μυστήρια καὶ μεγαλεῖα τοῦ νοητοῦ οὐρανοῦ, δηλ. τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ ἄξια ὀνομάσθηκε «Οὐρανοφάντωρ». Τελεῖται μάλιστα καὶ ἡ Λειτουργία, ποὺ ὁ ἴδιος συνέταξε, στὴν ὁποία, μετὰ τὸν καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων, τὴν ὥρα ποὺ εἶναι ὀρθάνοιχτα τὰ οὐράνια κ’ ἡ γῆ ἔχει γίνει οὐρανὸς μὲ τὴν ἀναίμακτη θυσία μας καὶ τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐκεῖ, μπροστὰ στὸ ἅγιο θυσιαστήριο, καταπρόσωπο στὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἀνάμεσα στὰ πολλὰ αἰτήματα ποὺ ἀναφέρει ὁ λειτουργός, δέεται: «Εὐλόγησον τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός Σου», δηλ. Κύριε, εὐλόγησε τὸν κύκλο τῆς χρονιᾶς ποὺ μᾶς χαρίζει ἡ ἀγάπη Σου!
.            Ὁ Ἅγιος Βασίλειος, περιττεύει καὶ νὰ τὸ σημειώσουμε, δὲν ἔχει καμμιὰ σχέσι μ’ ἐκεῖνον τὸν κοκκινοφορεμένο χοντρούλη γέροντα ποὺ σκαρφίστηκε ὁ γελοιογράφος Thomas Nast στὶς ΗΠΑ τὸ 1863 καὶ τὸν «ἐτελειοποίησε» ὁ ὁμότεχνός του Haddon Sundblom τὸ 1931 γιὰ νὰ χρησιμέψη ὡς διαφημιστικὸ σῆμα τῆς ἐριτίμου Coca Cola, ἡ ὁποία καὶ τὸ ἐθεάτρισε παγκοσμίως. Ὁ Σάντα Κλῶς ἢ Φάδερ Κρίστμας ἢ Μπαμπὰ Νοὲλ (ὑπάρχει, βλέπετε, καὶ ἡ τουρκικὴ «ἐκδοχή»!) μὲ τοὺς ταράνδους του, τὰ ἕλκυθρά του, τὶς σακκοῦλες μὲ τὰ παιχνίδια, τὶς καθόδους ἀπὸ τὶς καμινάδες κ.λπ. κ.λπ., εἶναι ἁπλῶς ἕνα κακόγουστο ἐμπορικὸ κατασκεύασμα, προοριζόμενο ἀποκλειστικῶς καὶ μόνο γιὰ ἀλισβερίσι καὶ μπεζαχτά. Τίποτε περισσότερο! γιος Βασίλειος ταν νας χρς ξερακιανς σκητής, λότελα σαρακοστινός, λειωμένος π τ νηστεία, τς μετάνοιες κα τς γρυπνίες! νας συμβίβαστος μ ποιαδήποτε κοσμικότητα κα νθρώπινη νάπαυσι μοναχός, πο μάλιστα πέθανε νεώτατος, σαρανταεννέα μόλις χρόνων, ξουθενωμένος π τν περβολικ σκησι κα ξαντλητικ ργασία, κα τν κλαψε μ παρηγόρητους θρήνους λη Χριστιανοσύνη! Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς, τῆς ἐγκρατείας, τῆς παρθενίας, τῆς νηστείας, τῆς ἐντελοῦς αὐταπαρνήσεως, τῆς μελέτης τῶν Γραφῶν, τῆς ὑπομονῆς, τοῦ κατὰ Θεὸν πένθους καὶ τῆς ὑψηλῆς πνευματικῆς θεωρίας, τῆς σπάνιας ἁγιότητος, ἦταν μία τρυφερότατη καρδιὰ ποὺ τὴν πλήγωνε ὁ πόνος τῶν ἀνθρώπων, ἡ φτώχεια τους, ἡ μοναξιά τους κ’ ἡ δυστυχία τους. Καὶ στάθηκε πατέρας στοργικὸς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ κι ἐσιτοδότησε τὸ ποίμνιό του ἁπλόχερα. Μὲ τὴ στέρρεα τροφὴ τῆς ἀπλανοῦς θεολογίας καὶ τῆς εὐαγγελικῆς διδαχῆς. Ὀργάνωσε τὸν Μοναχισμὸ σὲ ὑγιεῖς κοινοβιακὲς βάσεις. Ἐδίδαξε μὲ θεϊκὸ φωτισμὸ ὅλες τὶς ἀλήθειες ποὺ χρειάζεται νὰ ξέρη κανείς, γιὰ νὰ βρῆ τὸν Θεό του καὶ νὰ σωθῆ. Ἐστήριξε τὴν Ἐκκλησία σὲ καιροὺς χαλεποὺς καὶ τὴν προστάτεψε ἀπὸ τοὺς λύκους τῆς ἀθεΐας καὶ τῶν αἱρέσεων. Ἀπὸ τοὺς διωγμοὺς τοῦ συμπλεγματικοῦ νεοειδωλολάτρη Αὐτοκράτορα Ἰουλιανοῦ τοῦ Ἀποστάτη, ποὺ μαγάρισε τὸ βάφτισμά του καὶ πολέμησε τὴν Ἐκκλησία, πιστεύοντας, ὁ παράφρων τύραννος, πὼς θὰ μποροῦσε νὰ νεκραναστήση τὸ «ὀδωδὸς καὶ τυμπανιαῖον» πτῶμα τῆς δωδεκάθεης ἀθεΐας τοῦ Ὀλύμπου. Ἐδιαφέντεψε τὶς ἀνάγκες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Καππαδοκίας (καὶ ὄχι μόνο!) μὲ τὸν καλλίτερο τρόπο, κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ παράλληλα νοιάστηκε τοὺς γέρους, τοὺς ἀρρώστους, τοὺς σακάτηδες, τοὺς λεπρούς, τὰ ὀρφανά, τοὺς ξεπεσμένους, τοὺς φτωχούς, τὶς ἀπροστάτευτες χῆρες, τοὺς ξένους, τοὺς μοναχικούς, τοὺς παραστρατημένους. Ὅλους ἐκείνους ποὺ ὁ κόσμος δὲν θέλει νὰ τοὺς ξέρη καὶ νὰ τοὺς θυμᾶται. Καὶ τοὺς ἔφτιαξε σπίτι ζεστό, γεμάτο στοργὴ καὶ χριστιανικὴ ἀγάπη, γεμάτο φροντίδα καὶ περιποίησι. Τὴν περίφημη «Βασιλειάδα», πολιτεία ὁλόκληρη, ποὺ ἔμεινε στὴν ἱστορία ὡς ἔργο πρωτοποριακό, ὄχι μόνο γιὰ τὴν ἐποχή του, ποὺ ἡ κοινωνικὴ πρόνοια ἦταν ἔννοια ὁλότελα ἄγνωστη ἀνὰ τὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους τοὺς μετέπειτα αἰῶνες! Κι ἐκεῖ, ὁ ἴδιος, μὲ τὰ ἀποστεωμένα ἅγια χέρια του διακονοῦσε τὶς χρεῖες τῶν περιθαλπομένων, καθαρίζοντας τὶς φυσικὲς ἀκαθαρσίες τῶν ἀνήμπορων καὶ περιποιούμενος μὲ τὶς πλούσιες ἰατρικὲς γνώσεις του τὶς πληγὲς τῶν λεπρῶν καὶ τ’ ἀρρωστήματα τῶν ἀσθενῶν!
.            Αὐτὸ τὸ μεγάλο κοινωνικὸ ἔργο τοῦ Ἁγίου ποὺ μοίρασε ψωμὶ καὶ χαρὰ σ’ ὅσους τὰ ὑστεροῦνταν, μᾶς θυμίζει τὸ ἔθιμο τῆς Βασιλόπιττας. Καὶ τηρώντας το, ἁγιάζουμε τὴν εἴσοδο τοῦ νέου ἔτους μὲ τὴν ὑπενθύμισι τοῦ κεφαλαιώδους ἱεροῦ χρέους τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης! Ἄλλο ποὺ σήμερα μερικοὶ τό ᾽χουν ὁλότελα διαστρέψει σὲ «γκαλὰ» καὶ κόβουν «βασιλόπιτες» μέχρι τὴν Μεγάλη Σαρακοστή, «μετὰ χορῶν καὶ τυμπάνων». («Ἀπολαμβάνω» τὸ τρέξιμο τῶν πολιτικῶν σὲ τέτοιες ἀδιαφόρετες ἐκδηλώσεις, μάλιστα ὅταν στὴν ἀτμόσφαιρα μυρίζη νὰ πλησιάζουν ἐκλογές! -Ἔχω νὰ πάω σὲ δεκατέσσερεις πίττες σήμερα [τέλη Ἰανουαρίου, σημειωτέον!], μοῦ εἶχε  πῆ κάποτε ἕνας… Κι ὁ συνειρμὸς τῶν παραστάσεων μοῦ θύμισε πὼς στὴν Σητεία «πίττες» ὀνομάζουμε τὶς μούτζες· τὰ φάσκελα!… Ἁμαρτία μου ἐξομολογημένη!…)
.            Τὰ Πρωτοχρονιάτικα Κάλαντα, ὅπως ψάλλονται σὲ πολλὰ μέρη, ἔχουν ἕνα σωρὸ ἀνακρίβειες σχετικὰ μὲ τὸν Μέγα Βασίλειο. Ἀλλοῦ τὸν παρουσιάζουν ἀγράμματο, αὐτὸν ποὺ ἦταν ἕνας ἀληθινὸς πανεπιστήμονας, ἡ σοφία προσωποποιημένη καὶ κινούμενη ἐπὶ τῆς γῆς! Ἀλλοῦ τὸν παρουσιάζουν ζευγολάτη, ἀκατάδεχτο καὶ ἄλλες χειρότερες ἀνοησίες, ποὺ φθάνουν συχνὰ στὰ ὅρια τῆς βλασφημίας. Τέτοιας λογῆς Κάλαντα ἂς ἔλειπαν! Καὶ εἶναι λυπηρό, ἐνῶ τὰ Χριστουγεννιάτικα Κάλαντα εἶναι συνήθως ὄμορφα καὶ μὲ ἱστορικὴ καὶ θεολογικὴ βάσι, τὰ Πρωτοχρονιάτικα νὰ εἶναι ἀπὸ ἀφελῆ καὶ ληρώδη μέχρι βλάσφημα! Μιὰ προσπάθεια εἶχε γίνει ἀπὸ κάποιους λογίους ποὺ βυζαντινόφερναν, κι ἔφτιαξαν Κάλαντα Πρωτοχρονιᾶς νόστιμα, μὲ ὄμορφο περιεχόμενο καὶ ἠθικοπλαστικὰ μηνύματα. Ἀρχίζουν ἔτσι: «Καὶ νέον ἔτος ἀριθμεῖ/ ἡ τοῦ Χριστοῦ Περιτομή,/ καὶ ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου/ Ἱεράρχου Βασιλείου./ Τοῦ χρόνου μας ἀρχὴ καλή,/ καὶ ὁ Χριστὸς μᾶς προσκαλεῖ/ τὴν κακίαν ν’ ἀρνηθῶμεν/ μ’ ἀρετὰς νὰ στολισθῶμεν./ Νὰ ζῶμεν/ βίον τέλειον,/ κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον./ Μὲ ἀγάπην, μὲ εἰρήνην/ καὶ μὲ τὴν δικαιοσύνην…».
.            Ἀλλ᾽  ἂς κρατήσουμε τὴν μορφὴ καὶ τὴν ζωὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου ὡς «κοινὸν ἀρετῆς πίνακα καὶ πρόγραμμα σωτήριον»  γιὰ τὴν προσωπική μας πορεία, κι ἂς κατακλείσουμε τὶς γραμμὲς αὐτές, ἐπικαλούμενοι τὶς ὑπὲρ ἡμῶν θεοπειθεῖς εὐχὲς τοῦ Θεοφόρου Πατρός, μ’ ἕναν πυκνὸ σὲ ἅγια ἐπίκαιρα νοήματα ὕμνο τῆς Λιτῆς τῆς ἑορτῆς τῆς Ἰνδίκτου (1ης Σεπτεμβρίου): «Ὁ Πνεύματι Ἁγίῳ συνημμένος, ἄναρχε Λόγε καὶ Υἱέ, ὁ πάντων ὁρατῶν καὶ ἀοράτων συμπαντουργὸς καὶ συνδημιουργός, τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ εὐλόγησον, φυλάττων ἐν εἰρήνη τῶν Ὀρθοδόξων τὰ πλήθη, πρεσβείαις τῆς Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου».  Ἄμποτε!…

 ΠΗΓΗ: iliaxtida.wordpress.com καὶ hristospanagia1.wordpress.com

, , , , ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ ΙΩΣΗΦ: «ΕΦΥΓΕ ΤΟ “ΕΥ” ΚΑΙ ΜΑΣ ΕΜΕΙΝΕ ΣΚΕΤΟΣ Ο ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΟΣ»

Ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας τοῦ  Μητροπολίτου Προικοννήσου Ἰωσὴφ
σήμερα (06.12.2011) στὸν Πειραιᾶ ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τοῦ Ἁγίου Νικολάου:

[…] «Ἅη Νικόλα μας βοήθα, ὁ Στόλος πάντα νὰ νικᾶ, νὰ προστατεύῃς ὅλη τὴν Ἑλλάδα, τὴν Κύπρο μας καὶ τὰ νησιά!». Καὶ πόσο ἐπίκαιρα ἡχεῖ, ἀγαπητοί, ἡ ἐπίκλησι αὐτὴ τοῦ ναυτικοῦ μας θουρίου στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διέρχεται τὸ Γένος καὶ ἡ φιλτάτη Ἑλληνικὴ Πατρίδα!
.       Ναί, χρειαζόμαστε σήμερα πολὺ τὴν βοήθεια τοῦ πολλὰ ἰσχύοντος παρὰ τῷ Θεῷ Ἁγίου Νικολάου, τοῦ Παναγίου Νικολάου, ὅπως τὸν ὀνομάζει ἡ ὑμνολογία. Δεινὸς ὁ κλυδων ποὺ μᾶς βρῆκε! Φοβερὴ ἡ φουρτούνα! Ἐναντίος ὁ ἄνεμος! Ἀπειλητικὰ τὰ κύματα! Χαίνει ἡ ἄβυσσος μπροστὰ στὰ πόδια μας! «Κρίσις»!, λένε καὶ πανικοβάλλονται ὅλοι! Κρίσις καὶ χάνουν τὴν ψυχραιμία τους καὶ τὴν ὑπομονή τους.
.     Ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας μας, ὑποστηρίζζει ὁ ἄμβων! Θεία δίκη! Ἐπίχειρα τῆς ἀβελτηρίας μας καὶ τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ Θεοῦ τῶν πατέρων μας καὶ στροφῆς μας στοὺς χαμοθεοὺς τῶν οἰκονομικῶν ἀξιῶν, στὰ εἴδωλα τῶν πιστωτικῶν ἐξασφαλίσεων καὶ στὴν φενάκη τοῦ εὐδαιμονισμοῦ!
.        Ἐκεῖ δώσαμε τὴν καρδιά μας, ἀλλὰ ἔφυγε αἴφνης τὸ εὐ- καὶ μᾶς ἔμεινε σκέτος ὁ δαιμονισμός! Βιώνουμε τὴν Θεο-εγκατάλειψι, μὲ ὅλα τὰ συνεπόμενα ὀδυνηρὰ καὶ κινδυνώδη! Ἐγίναμε σάρκες καὶ ἀπέπτη τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ! Δὲν μποροῦσε νὰ καταμείνῃ μαζί μας περισσότερο! Ἤ, ἄν προτιμᾶτε, ἦλθε ὁ Χριστός, ὅπως κάποτε στὸν Ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἀνέτρεψε τῶν πωλητῶν τὰ τραπέζια κι ἐσκόρπισε τὸ κέρμα τῶν κολλυβιστῶν. Ἀνέτρεψε τὶς Τράπεζες καὶ τὰ σαράφικα τῶν χρηματιστῶν καὶ ἔγιναν τὰ πάντα ἄνω-κάτω! Ὅμως, παρὰ τὴν ὑπαιτιότητα ὅλων μας γι’ αὐτὴ τὴν ἀξιοθρήνητη κατάσταση, δὲν χάθηκε ἡ ἐλπίδα! Στὸ Δοξαστικὸ τοῦ Ὄρθρου ἐκληθήκαμε συνελθόντες νὰ εὐφημήσωμεν «οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸν προστάτην»! Ναί, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί!
.       Ὁ φιλόστοργος Ἅγιος Νικόλαος δὲν ἀρνεῖται, παρὰ ταῦτα, νὰ μᾶς ἔχῃ ὑπὸ τὴν προστασία του, συμπαθὴς γενόμενος στὴν ταπείνωσί μας, ὥστε νὰ ἔχωμε τὸ θάρρος νὰ προσφύγωμε καὶ πάλι στὴν ἀγάπη του! Ναι, Σεβασμιώτατε σεπτὲ Ποιμενάρχα τῆς πόλεως καὶ ἄξιε τῆς κλήσεώς σου κ. Σεραφείμ, ποίησον εὐχὴν στὸν συμπαθέστατο Ἅγιό μας, ποὺ μὲ πολλὴ λαχτάρα καὶ πόθο Τὸν ἐκάλεσες καὶ τὸν ὑπεδέχθης καὶ σωματικῶς διὰ τῶν τιμίων λειψάνων Του καὶ Τὸν φιλοξενεῖς στὴν θεόσωστη Ἐπαρχία σου γιὰ νὰ εὐλογήσῃ τὸ ποίμνιόν Σου, ποίησον εὐχὴν σ’ Αύτόν, τὸν μεγάλο Ἅγιο ποὺ τὸν τιμᾶ κάθε ἑβδομάδα, κάθε Πέμπτη ἡ Ἐκκλησία μας μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους, τὸν Δίκαιο τοῦ ὁποίου «εὐλογία Κυρίου ἐπὶ κεφαλὴν αὐτοῦ», νὰ ἀγαθυνθῇ νὰ κάμῃ τὸ θαῦμα Του, νὰ σταματήσῃ τὸ κλυδώνιον, νὰ γίνῃ γαλήνη μεγάλη στὴν Πατρίδα μας καὶ στὸν λαό μας, νὰ δοῦμε ἀπὸ ποῦ ἐπέσαμε γιὰ νὰ σηκωθοῦμε, νὰ ξαναβροῦμε τὸν βηματισμό μας ἐν μετανοίᾳ βαθείᾳ, νὰ ἐκζητήσωμε τὸν Θεὸ μὲ εἰλικρίνεια καὶ πίστι, νὰ μᾶς δώσῃ τὸ μέγα ἔλεός Του καὶ ἄφεσι καὶ χάρι, νὰ Τὸν λατρέψουμε τοῦ λοιποῦ εὐσεβῶς μὲ κάθε εἰλικρίνεια καὶ ἁγνότητα καὶ συνέπεια, «ἀνατολικῶς καὶ ὀρθοδόξως», ὅπως θἄλεγε ὁ Μακρυγιάννης, νὰ ὁμολογήσουμε μὲ παρρησία τὸ πάντιμον καὶ μεγαλοπρεπὲς Ὄνομά Του, τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ νὰ ἐργασθοῦμε μὲ σοβαρότητα καὶ αἴσθημα ὑψηλῆς εὐθύνης τὶς ἐντολές Του, τὰ ἄξια τῆς μετανοίας ἔργα, τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἀνθρωπιᾶς, ποὺ τιμοῦν καὶ τὴν Ἐκκλησία μας καὶ τὴν Ἑλλάδα μας!

 […]

ΠΗΓΗ: romfea.gr

,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡΟΠ. ΠΡΟΙΚΟΝΝΗΣΟΥ: «ΚΡΙΣΗ ΑΝΑΣΤΗΜΑΤΩΝ»

Μιὰ καθαρὴ τοποθέτηση.
http://www.pemptousia.com/βιντεοθήκη/?v=10406

,

Σχολιάστε

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΟΣ ΤΗΣ ΒΑΠΤΙΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Θεία πιφάνεια κα εκόνα τς Βαπτίσεως
τοῦ Μητροπολίτου Προικοννήσου Ἰωσὴφ

ΠΗΓΗ: Αmen.gr


Ἀφοῦ ἀξιωθήκαμε καὶ προσκυνήσαμε ὡς νήπιο στὴν Βηθλεὲμ τὸν Παντοδύναμο Υἱὸ καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, κι ἀφοῦ Τὸν εἴδαμε νὰ καταδέχεται Περιτομὴν τῆς σαρκός Του εἰς ἐκπλήρωσι τοῦ Νόμου ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε θεσπίσει, Τὸν βλέπουμε ἤδη ἄνδρα τέλειο νὰ ἔρχεται πρὸς τὸν Ἰορδάνη καὶ νὰ ζητᾶ βάπτισμα ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Βαπτιστοῦ Ἰωάννη. Ἰλιγγιᾶ ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου καὶ σταματᾶ ἡ σκέψι του καὶ συντρίβονται οἱ διαλογισμοί του μπροστὰ στὸ μέγεθος τῆς περὶ ἡμᾶς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ! «Δι’ ἡμᾶς Θεὸς ἐν ἀνθρώποις. Διὰ τὴν καταφθαρεῖσαν φύσιν ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν. Πρὸς τοὺς ἀχαρίστους, ὁ εὐεργέτης! Πρὸς τοὺς αἰχμαλώτους, ὁ ἐλευθερωτής! Πρὸς τοὺς ἐν σκότει καθημένους, ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης!», διασαλπίζει μὲ περίσσια ἀγαλλίασι καὶ εὐφροσύνη ὁ ἱερὸς ὑμνωδὸς (1). Γιὰ μᾶς ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος κι ἦλθε ἀνάμεσά μας. Γιὰ τὸν πεσμένο καὶ διεφθαρμένο ἄνθρωπο, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ σαρκώθηκε καὶ κατοίκησε μαζί μας. Πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἀχάριστους ἦλθε ὁ Εὐεργέτης. Πρὸς ἐμᾶς τοὺς αἰχμαλώτους τοῦ θανάτου ἦλθε ὁ Ἐλευθερωτής. Σ’ ἐμᾶς ποὺ καθόμασταν στὸ βαθὺ καὶ παγερὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας ἀνέτειλε ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης! Μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸ θειότατο μυστήριο τῆς Θείας Ἐπιφανείας, μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν φοβερὴ συγκατάβασι, μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν μοναδικὴ ταπείνωσι, τί νὰ ποῦμε καὶ τί νὰ λαλήσουμε; Ἀποροῦμε κι ἐξιστάμεθα καὶ τὸν νοῦν καταπληττόμεθα!
Ἡ Σάρκωσι τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ταπείνωσί Του μέχρι Περιτομῆς τῆς ἁγίας σαρκός Του καὶ μέχρι τοῦ σημείου νὰ τρέξη στὸν Ἰορδάνη καὶ νὰ ζητήση ὁ Κτίστης ἀπὸ τὸ κτίσμα Του, ὁ Κύριος ἀπὸ τὸν δοῦλο Του, τὸ ἀναγκαῖο γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς βάπτισμα, κάνει κάθε εὐσεβῆ γλώσσα νὰ συστέλλεται καὶ νὰ ἡσυχάζη μέσα στὸ ἕρκος τῶν ὀδόντων της, βουτηγμένη σὲ σιωπὴ ἱερά. «Οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν»!(2) Μόνο διὰ τῆς πίστεως καὶ τῆς μὲ περισσὴ ταπείνωσι εὐλαβοῦς προσκυνήσεως τὸ οἰκειώνεται κανείς. Ἔτσι καὶ μόνο ἔτσι. Καὶ πάλι ἡ οἰκείωσις δὲν εἶναι ἐπίτευγμα δικό του, ἀλλὰ δῶρο τῆς Χάριτος!
Ἀλλ’ ἂν ὁ πυρήνας, τὸ κέντρο καὶ ἡ οὐσία τοῦ Μυστηρίου εἶναι ἀπροσπέλαστα μὲ τὸν νοῦ καὶ τὶς ἀνθρώπινες δυνάμεις καὶ προσπάθειες, ὅμως τὰ ἐξωτερικά του στοιχεῖα εἶναι προσπελάσιμα καὶ μποροῦν νὰ μελετηθοῦν γιὰ ὠφέλεια πνευματικὴ ὄχι τὴν τυχαία.
Τὸ συνοπτικώτερο ἁγιογραφικὸ κείμενο ποὺ ἀφορᾶ στὴν ὑπόθεσι τῶν Θεοφανείων εἶναι ἡ ἀναφορὰ τοῦ κατὰ Μάρκον ἁγίου Εὐαγγελίου στὸ α´ κεφάλαιο, στίχ. 9-11: «Καὶ ἐγένετο ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐβαπτίσθη ὑπὸ Ἰωάννου εἰς τὸν Ἰορδάνην. Καὶ εὐθέως ἀναβαίνων ἀπὸ τοῦ ὕδατος εἶδε σχιζομένους τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ Πνεῦμα ὡς περιστερὰν καταβαῖνον ἐπ’ αὐτόν· καὶ φωνὴ ἐγένετο ἐκ τῶν οὐρανών· σὺ εἶ ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν σοὶ ηὐδόκησα». Ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, Πρόδρομος καὶ συγγενής του Κυρίου, ἐκήρυττε μετάνοια στὸ λαὸ κι ἐβάπτιζε τοὺς προσερχομένους στὸν Ἰορδάνη. Ἐκεῖνοι ἔμεναν μέσα στὸ νερὸ κι ἐξομολογοῦντο τὶς ἁμαρτίες των. Ὁ Χριστὸς ἔρχεται καὶ βαπτίζεται ὄχι ὡς ἁμαρτωλὸς ποὺ μετανοεῖ, ἀφοῦ εἶναι ὁ ἀπόλυτα καὶ ἐξ ἄκρας συλλήψεως ἐντελῶς καὶ μέχρι ψιλοῦ λογισμοῦ ἀναμάρτητος, ὁ καθαρώτερος κι ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἔννοια τῆς καθαρότητος, ἀλλὰ βαπτίζεται χάριν ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν ποὺ δὲν στέργομε νὰ μετανοήσωμε. Δὲν καθαρίζεται στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη ἀπὸ κάποιους σπίλους καὶ κηλίδες, ἀλλὰ καθαρίζει Αὐτὸς τὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη καὶ ἁγιάζει τὴν φύσι τῶν ὑδάτων, δίνοντάς τους τὴ δύναμι νὰ χαρίζουν σ’ ἐμᾶς τὴν κάθαρσι καὶ τὴν ἀναγέννησι κατὰ τὸ λουτρὸ τοῦ ἁγίου χριστιανικοῦ μας βαπτίσματος. Ἐκείνη ἡ λέξι: «εὐθέως» ποὺ χρησιμοποιεῖ ὁ ἱερὸς Εὐαγγελιστὴς πρὶν ἀπὸ τὴ φράσι: «ἀναβαίνων ἀπὸ τοῦ ὕδατος», ὑπογραμμίζει τὴν ἀναμαρτησία τοῦ Κυρίου. Βγῆκε ἀμέσως πάνω ἀπὸ τὸ νερό, διότι δὲν εἶχε καμμιὰ ἁμαρτία νὰ ἑξαγορευθῆ. Εἶναι ὁ «μὴ γνοὺς ἁμαρτίαν»!  Ἐκεῖνος, «ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι Αὐτοῦ» (Α´Πέτρ. β´ 22). Καὶ καθὼς ἔβγαινε εὐθὺς ἀμέσως ἀπὸ τὸ νερό, ἐσκίστηκαν οἱ οὐρανοὶ σὰν νά ᾽ταν κάποιο ὑφασμάτινο παραπέτασμα κι ἐφάνηκε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο σὰν περιστέρι (ὄχι περιστέρι, ἀλλὰ σὰν περιστέρι) καὶ κατέβηκε πάνω στὸν Ἰησοῦ, τὴν ἴδια ὥρα ποὺ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀκουγόταν ἡ φωνὴ τοῦ Πατρὸς νὰ βεβαιώνη πὼς ὁ βαπτιζόμενος Ἰησοῦς εἶναι ὁ προαιώνιος Υἱός Του ὁ ἀγαπητός.

Πάρα πολὺ ὡραῖα παρουσιάζει τὸ Μυστήριο ἡ ἐκκλησιαστικὴ τέχνη. Καὶ ἡ ὑμνολογία, καὶ ἡ εἰκονογραφία, μὲ βάσι τὸ παραπάνω ἱερὸ κείμενο θεολογοῦν καὶ διδάσκουν καὶ διακηρύττουν τὸ μέγα μυστήριο τῆς Θείας Ἐπιφανείας. Ἡ πρώτη μᾶς δίδει τὸ γλυκύτατο ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς, ποὺ τὰ λέει ὅλα: «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου Σου, Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις. Τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει Σοι, ἀγαπητόν Σε Υἱὸν ὀνομάζουσα. Καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας, δόξα Σοι». Καθὼς βαπτιζόσουνα στὸν Ἰορδάνη, Κύριε, φανερώθηκε ἡ ἀλήθεια τοῦ μυστηρίου τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ σωστὴ πίστι τῶν Χριστιανῶν σὲ Θεὸ ἕνα καὶ ταυτόχρονα τριαδικό: Πατέρα, Υἱὸ καὶ Ἅγιο Πνεῦμα. Τοῦ ἄναρχου Γεννήτορά Σου ἡ φωνὴ ἐμαρτυροῦσε τὴν ταυτότητά Σου, ὀνομάζοντάς Σε Υἱό Του ἀγαπητό. Καὶ ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας, μὲ εἶδος καὶ θωριὰ περιστεριοῦ (ἄλλη καὶ τούτη συγκατάβασι γιὰ τὰ ἀνάξια καὶ πήλινα μάτια μας!), ἐβεβαίωνε τῶν πατρικῶν λόγων τὴν ἀλήθεια. Μᾶς φανερώθηκες, Χριστέ, ὡς ὁ ἀληθινὸς Θεὸς κι ἐφώτισες μὲ τὸ φῶς τῆς θεογνωσίας τὸν κόσμο. Δόξα νά ᾽χης!
Ἀπὸ τὰ ὁρώμενα ὁ ὑμνογράφος ἀνάγεται στὰ σημαινόμενα καὶ νοούμενα. Βλέπει νὰ φανερώνεται τὸ μυστήριο τῆς ἀληθινῆς πίστεως· τὸ μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος. Κι αὐτὸ κηρύττει συνεπικουρούμενος ἀπὸ τὸν ἱερὸ μελωδό, ποὺ ἕντυσε τὰ λόγια μὲ τ’ ὄμορφο καὶ σεμνόφαιδρο μουσικὸ κοστούμι τοῦ λαμπροχαρμόσυνου πρώτου ἤχου.

Ὅσον ἀφορᾶ στὴν εἰκονογραφία, κατ’ ἀρχὴν θὰ πρέπη νὰ ξεχάσουμε τὴ γλυκερὴ φράγκικη παράστασι τῆς Βαπτίσεως μ’ ἐκεῖνο τὸν γαλανομάτη, ξανθὸ Ἰησοῦ, ποὺ λὲς καὶ μᾶς ἦρθε κατ’ εὐθείαν ἀπὸ τὴν Ὀξφόρδη!, μὲ τὰ χέρια Του σὲ εὐσεβιστικὴ στάσι προσευχῆς καὶ μ’ ἕναν γεροδεμένο ἄντρακλα Ἰωάννη, σὰν Τοῦρκο μπεχλιβάνο, νὰ τοῦ χύνη νερὸ στὸ κεφάλι, μὲ φόντο κάποιο τοπίο εἰδυλλιακό. Αὐτὰ εἶναι θεατρικά. Δὲν συμβιβάζονται μὲ τὴν πνευματικότητα τοῦ Μυστηρίου. Ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Βαπτίσεως εἶναι λιτή, σεμνή, ἀσκητική, κι ἀκροζυγιάζεται ἀνάμεσα στὴν ὕλη καὶ στὸ πνεῦμα, στὸ ἀνθρώπινο καὶ στὸ θεῖο. Μετέχει καὶ τῶν δύο ἰσόρροπα καὶ συμμετρικά. Στὸ πάνω μέρος τῆς εἰκόνας ζωγραφίζεται ἕνα φωτεινὸ ἡμικύκλιο, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἐκπορεύονται ἀκτίνες. Πρόκειται γιὰ τὴν εἰκονικὴ ἀπόδοσι τῆς φωνῆς τοῦ Θεοῦ-Πατρός: «Σὺ εἶ ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός…». Μερικὲς ἀκτίνες φθάνουν χαμηλότερα καὶ σχηματίζουν ἕνα μικρό, φωτεινό, ἀκτινωτὸ κύκλο, μέσα στὸν ὁποῖο εἶναι ζωγραφισμένο ἕνα περιστέρι ποὺ κατεβαίνει πρὸς τὸ κεφάλι τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ σῶμα του μὲ τὰ φτερά του σχηματίζει σταυρό. Πρόκειται γιὰ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὸ Ὁποῖο «ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές». Ἀλλὰ καὶ τὸ σχῆμα τοῦ Σταυροῦ φανερώνει καὶ προφητεύει τὴν διὰ Σταυροῦ λύτρωσι, ποὺ θὰ χαρίση ὁ ὁμοούσιος Υἱὸς στὸν κόσμο. Ὁ ἁγιογράφος στὴ συνέχεια τῆς συνθέσεως μᾶς μεταφέρει στὰ ἅγια ρεῖθρα τοῦ Ἰορδάνου: «Βράχοι ὑψηλοὶ ὁπού σμίγουν καὶ σχηματίζουν μίαν κλεισούραν, μέσα εἰς τὴν ὁποίαν τρέχει ὁ Ἰορδάνης ποταμὸς μὲ ρεῦμα σφοδρόν», γράφει ὁ Φώτης Κόντογλου, «Εἰς τὸ μέσον του ποταμοῦ ἵσταται ὁ Χριστὸς γυμνός, μὲ ἕνα ἄσπρον πανὶ μόνον εἰς τὴν μέσην Του. Μὲ τὴν δεξιὰν χεῖρα εὐλογεῖ τὰ ὕδατα, εἰς πολλὰς δὲ εἰκόνας [εὐλογεῖ] καὶ μὲ τὰς δύο χεῖρας. Εἰς ἄλλας εἰκόνας βλέπει κατενώπιον, εἰς ἄλλας εἰκονίζεται ἐκ τῶν πλαγίων, μὲ ἀνοικτοὺς τοὺς ἀχράντους πόδας Του, ὡς νὰ περιπατῆ. Τὸ ἅγιον πρόσωπόν Του εἶναι σοβαρὸν καὶ γρηγοροῦν, διὰ τὸ μέγα μυστήριον ὁπού γίνεται. Τὸ σῶμα Του εἶναι ὡσὰν σκαλισμένον εἰς ξύλον, μὲ διάφορα σχήματα γραμμένα ζωηρά, εἰς τὸ στῆθος, εἰς τοὺς ὤμους, εἰς τὴν κοιλίαν, καὶ ὄχι σαρκῶδες»(3).  Ἡ γυμνότητα τοῦ Χριστοῦ (σὲ μερικὲς εἰκόνες εἰκονίζεται ὁλότελα γυμνός, ἀλλὰ ἐκ πλαγίου), θέλει νὰ τονίση τὸ πόσο ἐταπεινώθηκε, τὸ πόσο συνέστειλε τὴν δόξα Του καὶ τὸ μεγαλεῖο της Θεότητός Του γιὰ χάρι μας. Τὸ ὅτι γυμνώθηκε Αὐτός, γιὰ νὰ ἐνδύση ἐμᾶς μὲ τὸ ἔνδυμα τῆς αἰώνιας δόξας. Τὸ ὅτι ὁ Χριστὸς εὐλογεῖ τὰ νερὰ δείχνει τὴν θεϊκή Του ἐξουσία. Ναὶ μὲν ἄνθρωπος, ναὶ μὲν γυμνός, ναὶ μὲν βαπτιζόμενος στὸν Ἰορδάνη, ἀλλὰ καὶ Θεός, Κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τῆς κτίσεως! Παρουσιάζοντας ἡ βυζαντινὴ εἰκόνα τῆς Βαπτίσεως τὸν Κύριο σὰν νὰ περπατᾶ, θέλει νὰ ὑπογραμμίση -ὅπως παρατηρεῖ ὁ Οὐσπένσκυ- ὅτι ὁ Χριστὸς μὲ δική Του πρωτοβουλία βαπτίζεται. Ὅτι μὲ τὴ θέλησί Του ἦλθε στὸν Ἰορδάνη κι ἐζήτησε ἀπὸ τὸν Ἰωάννη νὰ Τὸν βαπτίση! Ἡ ἐξαϋλωμένη, πάλι, μορφή Του, ἡ πέρα ἀπὸ τὶς ἀκριβεῖς σωματικὲς ἀναλογίες, ὑποδηλώνει τὴν Θεότητά Του.
Στὴν μία ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη βρίσκεται ὁ Ἰωάννης, ἀσκητικός, ἀποστεωμένος, ἐξαϋλωμένος, σκυμμένος βαθειὰ ἀπὸ εὐλάβεια, μὲ πρόσωπο ποὺ διακρίνεις τὸ δέος καὶ τὴν ἱερὴ φρίκη ποὺ τὸν κατέχουν γιὰ τὰ τελούμενα. Τὸ ἕνα του χέρι τὸ ἔχει πάνω στὴν τιμία κεφαλὴ τοῦ Κυρίου. Ἄθελά σου σοῦ ἔρχεται στὸ νοῦ τὸ Δοξαστικὸ τῶν Ἰδιομέλων τῆς Θ´ Ὥρας τῶν Θεοφανίων: «Τὴν χεῖρα σου τὴν ἁψαμένην τὴν ἀκήρατον κορυφὴν τοῦ Δεσπότου … ἔπαρον ὑπὲρ ἡμῶν, Βαπτιστά, ὡς παρρησίαν ἔχων πολλήν…». Κάποτε, σὲ ἐποχὲς παλαιὲς καὶ ὄμορφες, στὸ ἱστορικὸ ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Ἐλισσαίου στὴν Πλάκα, παραμονὴ Θεοφανείων, ἱερουργοῦντος τοῦ ἐν Ἁγίοις παπα-Πλανᾶ, ἔψαλλε τὰ δεξιὰ ὁ Παπαδιαμάντης καὶ τ’ ἀριστερὰ ὁ Μωραϊτίδης, οἱ ἅγιοι τῶν νεοελληνικῶν μας γραμμάτων. Ἀρχίζει τὸν ὕμνο αὐτὸν ὁ Παπαδιαμάντης καὶ τὸν πιάνουν λυγμοὶ κατανύξεως. Ἀδυνατεῖ νὰ συνεχίση. Τὸν πιάνει ὁ Μωραϊτίδης, συγκινεῖται κι αὐτὸς καὶ κλαίει μ’ ἀναφυλλητά! Ἀρχίζει κι ὁ παπα-Νικόλας τὸ κλάμμα καὶ ἡ ἁγία συγκίνησι μεταδίδεται σ’ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα, στὸ ὁποῖο ἦταν κι ἕνας μικρὸς μπακαλόγατος, ὁ μετὰ ταῦτα γλυκύτατος καὶ ἐλεημονέστατος π. Γερβάσιος Κωνσταντινόπουλος τῆς Μονῆς Πετράκη, ἀπὸ τὸν ὁποῖο καὶ ἡ πληροφορία μας. Γι πέντε-δέκα λεπτ κολουθία σταμάτησε. Στν θρόνο το Κυρίου νέβαιναν δάκρυα κατανύξεως κα βαθυκάρδιοι στεναγμο ντ μνων κα τροπαρίων. γία λατρεία τς ταπεινς, τς πάντιμης, τς πονεμένης ρθοδοξίας!… (Νὰ σημειώσουμε ὅτι ὁ ὕμνος αὐτὸς ἦταν ἰδιαίτερα ἀγαπητὸς στὸν κὺρ Ἀλέξανδρο τῆς Σκιάθου κι ἐσυνήθιζε νὰ τὸν ψάλλη συχνὰ καὶ ἐκτὸς ἑορτῆς. Μάλιστα ὑπῆρξε καὶ τὸ κύκνειον ἄσμα του. Τὸν ἔψαλε κι ἐξεψύχησε!…)
Τὸ δεύτερο χέρι τοῦ Προδρόμου –γιὰ νὰ ἐπιστρέψωμε στὴν εἰκόνα- εἶναι σὲ στάσι προσευχῆς καὶ ἐκφράζει τὸν τρόμο καὶ τὴν κατάπληξι ποὺ τοῦ ἔφερε ἡ ἀπαίτησι τοῦ Κυρίου νὰ Τὸν βαπτίση. Τὰ μάτια του εἶναι στραμμένα στὸ Πανάγιον Πνεῦμα καὶ τὸ βλέμμα τοῦ εἶναι μᾶλλον ἱκετευτικό, παρακλητικό. Ἐδῶ μᾶς ἔρχεται στὸν νοῦ ἡ συνέχεια τοῦ Δοξαστικοῦ τῆς Θ´ Ὥρας ποὺ προαναφέραμε: «Τοὺς ὀφθαλμούς σου πάλιν δέ, τοὺς τὸ Πανάγιον Πνεῦμα κατιδόντας ὡς ἐν εἴδει περιστερᾶς κατελθόν, ἀναπέτασον πρὸς Αὐτόν, Βαπτιστά, ἵλεων ἡμῖν ἀπεργασάμενος…». Στὴν ἀπέναντι ὄχθη εἰκονίζονται τρεῖς Ἄγγελοι σὲ στάσι εὐλαβείας, μὲ τὸ δέος καὶ τὸν λατρευτικὸ σεβασμὸ ἀνάγλυφο στὸ πρόσωπό τους. Κρατοῦν ὀθόνες σὰν μπουρνούζια, ἕτοιμοι ν’ ἀποσπογγίσουν τὸν Κύριό τους. Ἡ ἱστόρησί τους στὴν εἰκόνα θέλει κι αὐτὴ νὰ ὑπογραμμίση τὴν θεϊκὴ ἰδιότητα τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὶς διαστάσεις τῆς συγκαταβάσεώς Του χάριν ἠμῶν. Στὸ κάτω ἐμπρόσθιο μέρος τῆς εἰκόνος, μέσα στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη, συχνὰ βρίσκονται ζωγραφισμένες δύο ἀνθρώπινες φιγοῦρες, μία ἀνδρικὴ καὶ μία γυναικεία, ποὺ ἔχουν στραμμένο τὸ πρόσωπο μὲ δέος καὶ φρίκη πρὸς τὸν Χριστό. Εἶναι προσωποποιήσεις τοῦ Ἰορδάνη καὶ τῆς θάλασσας καὶ εἰκονίζουν τὸν ψαλμικὸ στίχο: «Ἡ θάλασσα εἶδε καὶ ἔφυγεν» ὁ Ἰορδάνης ἐστράφη εἰς τὰ ὀπίσω»(4), ποὺ εἶναι προφητικὸς κι ἀναφέρεται στὴ Βάπτισι τοῦ Χριστοῦ.

Συνοψίζοντας θὰ λέγαμε ὅτι ἡ ὀρθόδοξη εἰκόνα τῆς Βαπτίσεως παρουσιάζει ὅλη τὴν Θεολογία τῆς Θεοφανείας ποὺ συντελέσθηκε στὸν Ἰορδάνη. Εἶναι εἰκόνα τῆς Ἁγίας Τριάδος: Ὁ Πατὴρ πάνω, μὲ τὶς γραμμὲς ποὺ παριστάνουν εἰκαστικὰ τὴ φωνή Του. Ὁ Υἱὸς στὸ νερὸ βαπτιζόμενος. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ὡς περιστερὰ ποὺ κατεβαίνει πρὸς τὸν Ἰησοῦ. Τονίζει τὴν διπλῆ ἰδιότητα, θεία καὶ ἀνθρώπινη, τοῦ Ἰησοῦ. Ὑπογραμμίζει τὴν ταπείνωσι, τὴν κένωσι τοῦ Θεοῦ χάριν τοῦ ἀνθρώπου. Διδάσκει τὴν δι’ ὕδατος καὶ πνεύματος ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ ἀπολύτρωσι ἐν Χριστῷ κ.π.α.

Ἀλλά, πέρα ἀπὸ τὴν ὑμνολογία, τὴ μουσικὴ καὶ τὴν εἰκονογραφία, καὶ ἡ ὡραία μας ἑλληνικὴ γλώσσα, ἡ «γκλώσσα τῶν Ἀρκαγγέλων», ὅπως χαρακτηριστικὰ τὴν ὀνομάζουν οἱ Ρωμιοὶ τῆς Κάτω Ἰταλίας στὴν ἑλληνικότατη ντοπιολαλιά τους, τὰ «Γκρεκάνικα», ἡ ἑλληνική μας γλώσσα, μὲ τὸν μοναδικὸ λεκτικὸ καὶ ἐκφραστικὸ πλοῦτο της, δίδει, ὅσο καμμιὰ ἄλλη δὲν μπορεῖ νὰ δώση, τὸ νόημα τῶν θείων ἐννοιῶν τῆς ἑορτῆς. Θυμᾶμαι σὲ μία παρουσίασι Βυζαντινῆς μουσικῆς στὴν Ἀμερικὴ (δὲν πῆγα! τὴν ἄκουσα μαγνητοφωνημένη), κι ἐνῶ ἡ χορωδία ἐπρόκειτο νὰ ψάλη τὸ ὡραιότατο τροπάριο τῶν Φώτων: «Νάματα ἰορδάνεια περιεβάλου, Σωτήρ…»,(5) ἡ παρουσιάστρια μετέφρασε: «waters of the Jordan river». τί σημαίνει νάμα, καὶ τί σημαίνει water; Water εἶναι νερό. Κάθε νερό. Καθαρὸ ἢ βρώμικο, τρεχούμενο ἢ λιμνάζον κ.ο.κ. Νάμα ὅμως εἶναι τὸ καθαρό, τὸ γάργαρο, τὸ κρυστάλλινο νερὸ τῆς πηγῆς, ὅπως βγαίνει ἀπὸ τὴ νερομάννα, ἀμόλευτο ἀπὸ κάθε τί, νερὸ ποὺ ξεδιψάζει καὶ δροσίζει καὶ ζωογονεῖ καὶ σῶμα καὶ ψυχή!… Σχολιάζοντας τὴν γλώσσα τῆς ὑμνολογίας μας, καὶ μάλιστα τὴν ἀρχαιοπρεπέστερη τῶν ἰαμβικῶν κανόνων, ὁ Κόντογλου ἔλεγε: « τί εναι ατ γλώσσα! Λόγια εναι ατ ντιφεγγίσματα π ναν λλον κόσμο, γεμάτον π τ μυστικ φωτοχυσία τς θανασίας!… Πς ν τ μεταφράσω ατ τ μετάφραστα; Ο διες ο λέξεις χουνε τὴν μαγικ δύναμι, χι μόνο τ νόημά τους» (6).
Εναι λήθεια τι δν εναι τυχαο πο Νόμος τς Χάριτος, Καιν Διαθήκη το Θεο μ τος νθρώπους, τ Εαγγέλιο τς σωτηρίας, στν λληνική μας γλώσσα γράφτηκε πρωτοτύπως. Ατν διάλεξε Θες γι ν δοθ στν κόσμο. Α, κάτι παραπάνω θάξερε Θες γι τς δυνατότητες κάθε γλώσσας κι τσι ψήφισε τν λληνική!…
Ἂς εὐχαριστήσουμε, λοιπόν, τὸν Ἐπιφανέντα Θεὸ γιὰ ὅσα ἔκαμε γιά μᾶς! Γιὰ τὴν εὐδοκία τῆς Σαρκώσεώς Του, γιὰ τὴν Φανέρωσί Του στὸν Ἰορδάνη καὶ τὸν φωτισμὸ τῆς ἀληθινῆς θεωγνωσίας ποὺ μᾶς χαρίζει, γιὰ τὴν δι’ ὕδατος καὶ Πνεύματος ἀναγέννησι, υἱοθεσία καὶ σωτηρία ποὺ μᾶς προσφέρει. Γιὰ τὴν ἀποκάλυψι τῶν ὑπερφυῶν Μυστηρίων Του σ’ ἐμᾶς τοὺς κριματισμένους καὶ εὐτελεῖς μὲ τὸ θαῦμα, μὲ τὸν λόγο, μὲ τὴν τέχνη καὶ μὲ τὴν γλώσσα. Γιὰ ὅλες Του τὶς εὐεργεσίες, τὶς ἐμφανεῖς καὶ ἀφανεῖς, τὶς πρόδηλες, τὶς λανθάνουσες, ὅσες ξέρουμε κι ὅσες ἀγνοοῦμε, κι ἂς Τοῦ ψάλουμε ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ εἶναι μας: «ὁ Ἐπιφανείς, Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τὸν κόσμον φωτίσας, δόξα Σοι»!  Καὶ παράλληλα ἂς κάμουμε πράξι αὐτὸ ποὺ ἕνα τροπάριο τοῦ προεορτίου Κανόνος τῶν Φώτων μᾶς προτρέπει: «Καρποφορήσωμεν τῷ Χριστῷ βίον καθαρόν. Ἔρχεται γὰρ ἀποκαθαίρων τοῖς ὕδασι τῶν ἁμαρτημάτων τὸν ρύπον χάριτι, ὁ μόνος εὐεργέτης καὶ ἀναμάρτητος». Νὰ δώσουμε στὸν Χριστό, ὡς ἕνα γλυκὺ καρπό, καθαρὴ ἀπὸ μικρότητες, πάθη καὶ ἀθλιότητες ζωή. Γιατί Αὐτός, ὁ μόνος Εὐεργέτης καὶ Ἀναμάρτητος, ἔρχεται μὲ σκοπὸ νὰ πλύνη καὶ νὰ καθαρίση μὲ τὰ ἅγια ὕδατα τοῦ Βαπτίσματος τὸν ρύπο τῶν ἁμαρτημάτων μας, διὰ τῆς Χάριτός Του!…

 

Ὑποσημειώσεις

(1) Δ´  Ἰδιόμελο τῶν Αἴνων τῆς Κυριακῆς τοῦ βαρέος ἤχου.
(2) Δ´  Ἰδιόμελο τῶν Αἴνων τῶν Χριστουγέννων.
(3) ΕΚΦΡΑΣΙΣ τς ρθοδόξου Εκονογραφίας, ἔκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1979, σελ.  163-164.
(4) Ψαλμ. 113, 3.
(5) Δοξαστικὸ τῶν Αἴνων τῶν Θεοφανείων, ποίημα Ἀνατολίου
(6) Ἁγιασμένες Μέρες: Τ ϊβαλί, Πατρίδα μου, Ἀθ. 1988, σ. 115.

 

, , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΦΑΣΟΥΛΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΔΙΛΕΤΟΣ (Μητρ. Προικοννήσου)

Ποίημα τοῦ Μητροπολίτου Προικονήσου Ἰωσήφ :
Ο ΦΑΣΟΥΛΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΥΔΙΛΕΤΟΣ ΑΠΑΝΤΩΝ

Φασουλῆς: -Οἱ ἐποχὲς ἀλλάξανε
δὲν εἶναι ὅπως πρῶτα
κ’ ἡ Ἐκκλησία χρεωστεῖ
κι αὐτὴ ν’ ἀλλάξῃ ρότα.

Σύγχρονη γλῶσσα νὰ μιλᾶ
τὸν νοῦ νὰ σαγηνεύῃ
μὲ θεωρίες ὑψηλὲς
τὸν κόσμο νὰ μαγεύῃ.

Τὰ δόγματα εἶναι σκουριές,
ἀραχνιασμένοι χῶροι.
Μ’ ἕνα τσιγάρο καὶ φραπὲ
γιὰ τὰ ὑψηλὰ προχώρει.

Ἄς τὲς νηστεῖες,
τὰ κεριὰ καὶ τὲς γονυκλισίες.
Γιὰ παρθενία μὴ μιλᾶς,
οὔτε γιὰ ἁμαρτίες!

Γιὰ ἀστοχίαν κήρυττε,
ἤθους ἐλευθερίαν,
φῶς ἄκτιστον ἀδάπανον
μὲ ξάπλαν μακαρίαν.

Ἄφες τὰ Συναξάρια
καὶ τὲς Φιλοκαλίες,
τοὺς Εὐργετινοὺς ὁμοῦ,
Γερόντων φλυαρίες.

Ψυχολογίαν διάβαζε,
Φρόϋντ, ψυχαναλύσεις,
βαθειὰ ὑποσυνείδητα,
τὰ μάτια σου ν’ ἀνοίξῃς.

Μεταπατερικῶς χωρεῖ
ὁ χορὸς τῶν σωζωμένων
καὶ μετανηπτικῶς πολὺ
κόπον μὴ ὑπομένων.

Βέρα οἱ παπάδες στὸ δεξὶ
χέρι τους νὰ φορᾶνε,
γιὰ νὰ τὴ βλέπουν οἱ πιστοὶ
καθὼς θὰ τὸ φιλᾶνε.

Μὴν τοὺς περνᾶνε γι’ ἄξεστους
μοναχοκαλογήρους,
παληοῦ οὐρανοῦ χαλάσματα,
σεμνοτυφείας πλήρους!

Σὲ γλῶσσα κατανοητὴ
νὰ εἶν’ ἡ Λειτουργία
νὰ μὴν ξεφεύγῃ κανενὸς
οὔτε μία ὀξεία.

Τὸ πᾶν ἡ κατανόησις!
ἡ λογική ἡ πλέρια!
Τότε τὸν πιάνεις τὸν Θεὸ
μὲ πόδια καὶ μὲ χέρια!

Στουδιλέτος: -Θεολογεῖς,
θολολογεῖς,
θεοκουτσομπολεύεις!

Βαττολογεῖς,
μωρολογεῖς,
δὲν ξέρεις τί γυρεύεις!
Ἀπὸ στομάχου, Φασουλῆ,
ἐρεύγεσαι σπουδαῖα
στομαχικὰ ἀέρια.

Φασουλῆς: -Πατέρες κάντε πέρα!
Πλατεῖα εἶναι ἡ ὁδὸς
ποὺ ἐσεῖς στενὴ τὴ λέτε!
Ἐμεῖς καινούργιες διδαχὲς
φέρνουμε ἀληθοφόρες.

Στουδιλέτος: – O tempora! O mores! ( ὦ καιροί! ὦ ἤθη!)

Πειραιεύς, 18-11-2010

ΠΗΓΗ: Ἅγιος Δημήτριος Πειραιῶς (http://agios-dimitrios.blogspot.com)

 


, , ,

Σχολιάστε

ΔΟΞΑΣΟΝ ΙΕΡΕΑ

Μητροπολίτου Προικοννήσου Ἰωσήφ
Φοβοῦ τόν Κύριον καί δόξασον Ἱερέα (Σοφ.Σειράχ Ζ´ 29-31)
Ὁ Ἱερέας δέν εἶναι ἕνα συνηθισμένο πρόσωπο. Παρά τίς ἁμαρτίες, οἱ ὁποῖες ἀναπόφευκτα ὡς ἄνθρωπο τόν βαρύνουν, παρά τίς ἀτέλειες καί τίς βρότειες (ἀνθρώπινες) ἀδυναμίες του, ἐξ αἰτίας τῆς ἁγίας ἱερωσύνης πού φέρει, βρίσκεται ἀνάμεσα στόν Θεό καί στούς ἀνθρώπους. Μεταξύ οὐρανοῦ καί γῆς! Γιατί ἡ ἱερωσύνη «τελεῖται μὲν ἐπὶ τῆς γῆς, τάξιν δὲ ἐπουρανίων ἔχει ταγμάτων…». Τελεῖται μέν πάνω στή γῆ, ἀλλά ἀνήκει στά ἔργα τῶν οὐρανίων δυνάμεων. Καί τοῦτο εἶναι πολύ φυσικό, ἐφ᾽ ὅσον δέν τήν ἵδρυσε οὔτε ἄνθρωπος, οὔτε ἄγγελος, οὔτε ἀρχάγγελος, οὔτε καμιά ἄλλη κτιστή δύναμη, ἀλλά τήν ἵδρυσε τό ἴδιο τό Πανάγιο Πνεῦμα, τό ὁποῖο καί ἔκαμε ἀνθρώπους πού ἀκόμα ζοῦν μέ τό σῶμα τους, ἱκανούς νά διεξάγουν ὑπηρεσία Ἀγγέλων, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ ἀπλανής διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης.
Ὁ ἱερέας ἐπιτελεῖ ἔργο Ἀγγέλων. Ἤ μᾶλλον καί ὑψηλότερο τῶν Ἀγγέλων, διότι οἱ Ἄγγελοι δέν ἔχουν ἐξουσία νά τελοῦν τή Θεία Λειτουργία, ἐνῶ ἐκεῖνος μετέχει στήν ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ καί θυσιάζει τόν Ἀμνό τοῦ Θεοῦ! Οἱ Ἄγγελοι δέν ἔχουν ἐξουσία νά συγχωροῦν ἁμαρτίες, ἐνῶ ἐκεῖνος ἔχει ἐξουσία ὄχι μόνο νά συγχωρεῖ, ἀλλά καί νά μή συγχωρεῖ («δεσμεῖν καί λύειν»), καί ἡ ἀπόφασή του δεσμεύει τήν κρίση τοῦ Θεοῦ! Εἶναι οἰκονόμος τῶν Μυστηρίων τοῦ Θεοῦ! Προσφέρει στόν Κύριο τήν προσευχή τῆς Ἐκκλησίας- τήν εὐχαριστία, τή δοξολογία καί τά αἰτήματά μας, καί φέρνει στό λαό τή χάρη, τήν εἰρήνη, τή συγχώρηση, τήν καταλλαγή, τήν ἴαση, τή δωρεά, «πᾶσαν δόσιν ἀγαθὴν καὶ πᾶν δώρημα τέλειον, ἄνωθεν καταβαῖνον ἐκ τοῦ Πατρὸς τῶν φώτων». Προσφέρει τόν κόσμο στόν Θεό καί κατεβάζει τόν Θεό στόν κόσμο! Οὐρανώνει τή γῆ καί θεώνει τόν ἄνθρωπο!
Βασιλεῖς καί ἄρχοντες καί οἱ σπουδαῖοι τῆς γῆς, ὅλοι ἀπό τή μία μεριά, δέν μποροῦν νά ἰσοσταθμίσουν ἕνα ἱερέα ἀπό τήν ἄλλη! Γιατί ἐκεῖνος, μόνος του, ἁπλός καί ἄσημος συχνά κατά κόσμον, μπορεῖ ὄχι μόνο τόν κόσμο καί τούς ἐπί γῆς νά οἰκονομήσει κατά Θεόν, ἀλλά καί τούς πρό πολλοῦ ἀπελθόντες! Ὅταν λειτουργεῖ ὁ πάπας, ὁ τελευταῖος καί ἁμαρτωλός -ἄν θέλετε- φωτίζεται καί ἡ ἴδια ἡ κόλαση, καί βρίσκουν κάποια ἀναψυχή καί παρηγοριά κι αὐτοί οἱ ἀπολεσθέντες! Γι’ αὐτό καί ὁ Πατέρας τοῦ Γένους μας Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός λέει: «Ἄν συναντήσω στό δρόμο ἕνα παπά καί τόν Βασιλέα, τόν παπά θά τιμήσω περισσότερο κι αὐτόν θά χαιρετήσω πρῶτα. Ἄν συναντήσω ἕνα Ἄγγελο καί ἕνα Ἱερέα, πρῶτα τόν ἱερέα θά χαιρετήσω καί θά προσκυνήσω καί μετά τόν Ἄγγελο »!
Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, πέρα ἀπό τούς θρησκευτικούς λόγους, ἔχουμε κι ἄλλους λόγους νά σεμνυνόμαστε γιά τούς ἱερεῖς μας. Ὁ ἱερός κλῆρος τῆς Ρωμηοσύνης, ὁ ταπεινός Ἕλληνας πάπας, δέν βαστάζει μόνο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τά στίγματα, μά καί τοῦ μαρτυρικοῦ μας Γένους! Ἡ καρδιά του ἔπαλλε καί πάλλει πάντα στόν ρυθμό τῆς καρδιᾶς τοῦ ποιμνίου του! Πάντοτε μοιράστηκε μέ τά πρόβατά του τίς τύχες τους! Πατέρας κι ἀδελφός καί δάσκαλος μαζί! Συναγωνιστής καί μάρτυρας καί θύμα! Ὁ Ἑλληνικός Κλῆρος δέν ὑπῆρξε ποτέ τάξη εὐγενῶν, οὔτε ταυτίσθηκε μέ τούς ἰσχυρούς τῆς γῆς. Ρακενδύτης(μέ παλιά ροῦχα) συχνά καί ἀποχειροβίωτος(πού ζεῖ ἀπό χειρωνακτική ἐργασία), πολύτεκνος καί ταπεινός, ἀμέτρητες φορές ἔβαψε τό ράσο του μέ τό ἱερό του αἷμα στούς ἐθνικούς ἀγῶνες! Φιλότιμα κράτησε ἀναμμένο τό καντήλι τῆς πίστης, καλλιέργησε τίς ἑλληνορθόδοξες ἀξίες, διατήρησε τή γλώσσα τήν ἑλληνική, δίδαξε ἔργῳ καί λόγῳ τήν τεθλιμμένη ὁδό τοῦ Κυρίου…
Ὅλα τά παραπάνω εἶναι ἀρκετά γιά νά ὑπογραμμίσουν ποιά πρέπει νά εἶναι ἡ στάση τοῦ καθενός, ὅταν διαβαίνει ἕνα ράσο, ὅταν φαίνεται στό δρόμο ἕνας πού ἔχει τό βαρύ προνόμιο, νά εἶναι ἐπωμισμένος τήν εὐθύνη τῆς σωτηρίας μας καί τῆς μεταμορφώσεως τοῦ κόσμου μας σέ «καινή κτίση». Ἕνας πού ἔχει τό προνόμιο νά φέρει τό πένθος τῶν ἁμαρτιῶν μας μαζί μέ τό πένθος τοῦ Γένους μας καί τούς στεναγμούς τῆς Ρωμηοσύνης! Ὅμως τό ράσο συχνά γίνεται ἀντικείμενο χλεύης ἐκ μέρους τῆς πονηρῆς καί ἀγνώμονος γενεᾶς μας. Μέ ἄλλοθι (ἐκ τῶν ὑστέρων!) κάποιες τραγικές περιπτώσεις πεπτωκότων ἱερωμένων, χυδαῖα λόγια, ἀνόητες προλήψεις, ἀκόμη καί αἰσχρές χειρονομίες ὄχι σπάνια, σημειώνονται  στή θέα καί μόνο τοῦ κληρικοῦ! Ὀδυνηρό σύμπτωμα, πού ἀσφαλῶς προδίδει ὑποβόσκουσα  (σημ. Χ.Β. στό ὀρθό: «ὑποφώσκουσα») βαρυτάτη πνευματική νόσο τοῦ νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ! Κι ὅταν ἡ μνήμη λειτουργεῖ, θυμοῦνται οἱ παλιότεροι, ὄχι χωρίς πικρία, ὅτι κι οἱ ἀλλόθρησκοι κατακτητές τοῦ τόπου μας τιμοῦσαν τούς ἱερεῖς μας καί τούς Ἀρχιερεῖς καί δέν ἀποτελοῦσε παράξενο φαινόμενο νά ᾽βλεπες Τοῦρκο νά φιλάει τό χέρι ἑνός παπᾶ καί νά ζητάει τήν εὐχή του!…
Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι κατηγορηματικός: «Μ’ ὅλη σου τήν ψυχή νά εὐλαβεῖσαι τόν Κύριο καί νά τιμᾶς τούς Ἱερεῖς Του. Μ’ ὅλη σου τή δύναμη ν’ ἀγαπήσεις Αὐτόν, πού σ’ ἔπλασε καί νά μήν ἐγκαταλείψεις τούς λειτουργούς Του. Νά φοβᾶσαι τόν Κύριο καί νά δοξάζεις τόν ἱερέα Του…». Καί ἀλλοῦ: «Στούς προφῆτες μου μήν κάνετε κακό!» (Α´ Παραλειπ. ιϛ´22)
Τούς λειτουργούς μου, τούς κήρυκες τοῦ λόγου μου, τούς ἀπεσταλμένους μου, μήν τούς κακομεταχειρίζεσθε!
Ἕνα ὀδυνηρό συμβάν ἀναφέρεται στή Παλαιά Διαθήκη, στό βιβλίο Δ´ Βασιλειῶν, κεφ. Β´. Ὁ Προφήτης Ἐλισαῖος, ἕνας κατ’ ἐξοχήν πονετικός καί φιλάνθρωπος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ, ἀνέβαινε πρός τή Βαιθήλ. Καθώς ἀνέβαινε, ἕνα σμάρι ἀλητόπαιδα ἄρχισαν νά τόν γιουχαΐζουν καί νά τόν εἰρωνεύονται: «ἀνάβαινε, φαλακρέ, ἀνάβαινε!» (ἦταν φαλακρός). Βρέθηκε σέ στιγμή ἀνθρώπινης ἀδυναμίας ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ. Πικράθηκε, γύρισε πίσω καί τά κοίταξε καί «τά καταράστηκε στό ὄνομα τοῦ Κυρίου». Τήν πικρία τοῦ Προφήτη ἐκδικήθηκαν τήν ἴδια στιγμή δύο ἀρκοῦδες, πού βγῆκαν ἀπό τό διπλανό δάσος, καί «ὅρμησαν πάνω τους καί κατασπάραξαν σαράντα δύο παιδιά»! Κατασπάραξαν σαράντα δύο παιδιά! Ἀσύλληπτα φοβερό πράγμα ἡ πικρία καί ἡ δίκαιη ἀγανάκτηση τῶν λειτουργῶν του Θεοῦ! Ρίχνει τόν αἴτιό της στή δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ καί ἐφαρμόζεται τό «εἶναι φοβερό νά  πέσει κανείς στά χέρια τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ»! (Ἑβρ. ι´ 31).
Ἄς μήν σκεφθεῖ κανείς: Ὁ Ἐλισαῖος ἦταν Προφήτης· ὁ παπάς δέν εἶναι κάτι ἀνάλογο! Μεγαλύτερος  τοῦ Προφήτη εἶναι ὁ ἱερέας! Ὁ Προφήτης δέν εἶχε ἐξουσία οὔτε θεία Λειτουργία νά τελεῖ, οὔτε ἁμαρτίες νά συγχωρεῖ, οὔτε νεκρούς νά λύει ἀπό τά δεσμά ἄθεσμων πράξεων! Τήν ἐξουσία, ὅμως, αὐτή τήν ἔχει ὁ ἱερέας!… Τά συμπεράσματα εἶναι ἁπλά καί εὔκολα…
Τό χειρότερο στίς περιπτώσεις ἀσεβοῦς συμπεριφορᾶς ἔναντι τῶν Κληρικῶν εἶναι ὅτι οἱ ἐκδηλώσεις τῆς ἀσέβειας δέν ἀπευθύνονται πρός τό πρόσωπο τοῦ ἱερωμένου (συχνά οὔτε κάν τόν γνωρίζουν οἱ τολμητίες), ἀλλά πρός τό ράσο! Πρός τήν Ἱερωσύνη! Ἑπομένως δέν εἶναι καθόλου ὑπερβολικό νά πεῖ κανείς ὅτι αὐτό εἶναι μία ἀπ’ τίς χειρότερες περιπτώσεις βλασφημίας. Ἕνα εἶδος βλασφημίας κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τό ὁποῖο χορηγεῖ τό χάρισμα τῆς Ἱερωσύνης! Καί εἶναι σαφής καί ἀπερίφραστος ὁ λόγος τοῦ Θεανθρώπου: «Ὅποιος μιλήσει προσβλητικά κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, αὐτόν ὁ Θεός δέν θά τόν συγχωρήσει οὔτε  στόν  τωρινό οὔτε  στόν μελλοντικό κόσμο»! (Ματθ. ιβ´ 32).
ΠΗΓΗ: «Ὀσμή ζωῆς», ἔκδ. Ἄθως
Στό Διαδίκτυο: http://vatopaidi.wordpress.com

, ,

Σχολιάστε

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Προικοννήσου κ. Ἰωσήφ
Αὔγουστος μὲ ἥλιο ποὺ τρυπάει τὴν πέτρα. Αὔγουστος μὲ μελτέμι ποὺ διακόπτει τὸν καύσωνα καὶ παρηγορεῖ. Αὔγουστος ποὺ πασπαλίζει μὲ μυρωμένη ἁλισάχνη τὸ πρόσωπο. Αὔγουστος μὲ ἀψειά μυρωδιά ρίγανης καὶ θυμαριοῦ. Αὔγουστος μὲ πανσέληνο λίρα χρυσή παλαιᾶς κοπῆς. Αὔγουστος μὲ τρυγητούς καὶ σταφυλοπατήματα. Αὔγουστος μὲ καμπάνες, μὲ Παρακλήσεις καὶ μὲ Λειτουργίες σὲ ταπεινὰ ξωκκλήσια στ’ ἀκρογιάλια καὶ στὶς βουνοπλαγιές…
Αὔγουστος ἑλληνικός, ὀρθόδοξος, τῆς Ρωμηοσύνης Αὔγουστος! Καὶ καταμεσῆς του, μύρον ἐκκενωθέν, τὸ μέγα Ὄνομα! Ἡ Μεγάλη, ἡ Μεγαλόχαρη, ἡ Μεγαλοδύναμη, ἡ Μεγαλόδοξη Παναγιά! Ἡ Περιστερά ἡ ἀσημομάλαμη, ἡ μεγαλοφτέρουγη, μὲ τὰ μετάφρενα ἐν χλωρότητι χρυσίου. Πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ. Μὲ ἐσθήτα φωτός, ὑπέρλαμπρη, ἐν κροσσωτοῖς χρυσίου περιβεβλημένη. Ὁλόφωτη! Ἀρχόντισσα! Στεφανωμένη μ’ ἀμπερόριζα καὶ μὲ βασιλικά, πολλὰ βασιλικά, σγουρά, πλατύφυλλα κι ἀθάνατα. Βασίλισσα! Παντάνασσα! Θεοχαρίτωτη! Χρυσοπλοκότατος πύργος τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἁγιότητας. Ἡλιοστάλαχτος θρόνος, καθέδρα τοῦ Βασιλέως. Ὁλόδροση μέσα στὴν κάψα τοῦ κόσμου. Ἤρεμη, ἥσυχη, εἰρηνική, μὰ κι ὁλοζώντανη πάνω στὸ ζωαρχικὸ νεκροκρέβατό της. Ἀθανασίας πλήρης μέσα στὸ θάνατο τοῦ πάναγνου κορμιοῦ. Ὑπνοῖ γρηγοροῦσα στὴν Χώρα τῶν Ζώντων. Γλυκοσωπαίνει πρεσβεύουσα διηνεκῶς γιὰ τὰ παιδιά της. Ἀκινητεῖ σπεύδουσα σὲ βοήθεια τῶν ἐπικαλουμένων. Μάννα Παναγιά!… Δική μας Παναγιά!… Μουχλιώτισσα τοῦ Φαναρίου Παναγιά, τεμέτερον Παναΐα Σουμελιώτισσα, Προικοννησιώτισσα Παναγιά, Παλατιανή, Κουταλιανή, Καφατιανή, Φανερωμένη, Ξενητεμένη Ἰμβριώτισσα! Γλυκοπαναγία μας!… Ἀνθρώπινη Παναγιά!… Τοῦ Θεοῦ Μητέρα Παναγιά!…
Ἀπόστολοι ἐκ περάτων θεαρχίῳ νεύματι συναθροίσθηκαν γιὰ νὰ συστείλουν «πεφρικυῖαις χερσί» καὶ νὰ κηδέψουν ἄξια τὸ θεοδόχο σῶμα. Θεόφρονες ἄνδρες, σεμνὰ γύναια, παρθένες νεάνιδες, σώφρονες γέροντες, παιδιὰ ἀπειρόκακα, θρηνοῦν μὲ ὁλόγλυκα δάκρυα καὶ γεραίρουν μὲ ἀναξιφόρμιγγες ὕμνους εὐλαβείας πολλῆς τὴν σεβασμία Κοίμηση τῆς Ἀειπάρθενης Κόρης. Ἀρχάγγελοι μὲ σάλπιγγες νικητικὲς μεγαλόφωνες, Ἄγγελοι μὲ λαμπάδες μελισσοκέρινες στὰ χέρια, Ἑξαφτέρουγα μὲ θυμιατά ποὺ καῖνε μαστίχα χιώτικη καὶ δάκρυ λιβάνι, Χερουβεὶμ μὲ μυρσίνες καὶ δάφνες δοξαστικές, Δυνάμεις μὲ λάβαρα ἀναστάσιμα καὶ σύμβολα θριαμβικά, Ἐξουσίες μὲ χρυσοφιλντισένια διαδήματα, Θρόνοι μὲ πορφυροβελούδινες ὀθόνες μαλαμοκέντητες, Ἀρχὲς μὲ ἀλαβάστρινες μυροδόχες γεμάτες πευκόμυρο, καὶ Κυριότητες μὲ αὐλούς, μὲ κύμβαλα, μὲ τύμπανα, μὲ κιθάρες, μὲ σαντούρια, μὲ σήριγγες, μὲ λύρες, μὲ σαμβύκες μὲ κανονάκια καὶ κάθε λογῆς γλυκόηχο ὄργανο μουσικό, συνοδεύουν τὸ ἅγιο ξόδι καὶ τὴν πασχαλινὴ πορεία τῆς Κυρίας τους πρὸς τὴν Ὁδό, τὴν Ἀλήθεια καὶ τὴν Ζωή.
Ὁ Πατέρας ὑποδέχεται τὴν Θυγατέρα τῆς ὑπακοῆς. Ὁ Υἱὸς ἀνοίγει τὴν ἀγκαλιά Του στὴν ἀπειρόγαμη Μητέρα Του. Τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἐπισκιάζει ἐν εὐφροσύνῃ τὴν γνώριμή Του παμπάρθενη Χρυσαλλίδα τῆς Ζωῆς. Οὐρανὸς καὶ γῆ πανηγυρίζουν τὴν θεία Μετάσταση τῆς Θεομήτορος! Λαὸς νηστεμένος, παρακεκλημένος, κατανυκτικός, θεομητορικῆς εὐλαβείας πλήρης, ὑψώνει χέρια ἱκετευτικά: «Καὶ Σὲ μεσίτριαν ἔχω πρὸς τὸν Φιλάνθρωπον Θεόν…», ξέροντας πὼς Αὐτή ποὺ «ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξε», «ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπε». Ἁπλῶς «μετέστη πρὸς τὴν Ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς Ζωῆς», κι ἐκεῖ, «πεποικιλμένη τῇ θείᾳ δόξῃ», μὲ τὶς πολλὲς καὶ παρρησίας μητρικῆς πλήρεις πρεσβεῖες Της, λυτρώνει ἀπὸ τὸν θάνατο τὴν ψυχή του. Λαός μνήμων τῶν εὐεργεσιῶν τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ τῆς εὐσεβείας, λαὸς χάριτος, συναγμένος στὴν ἐλάχιστα πενθήρη καὶ περίσσια θυμήρη Θεομητορικἠ σύναξη τοῦ Δεκαπενταυγούστου, ἀπιθώνει στὰ πόδια Της τὰ βάσανα καὶ τοὺς καημούς του, ἀφήνει στὰ χέρια Της τὶς ἐλπίδες καὶ τὰ ὄνειρά του καὶ πανηγυρίζει ἐν εὐφροσύνῃ τὰ θεῖα μεγαλεῖα τῆς μετὰ Θεὸν Καταφυγῆς καὶ Προστασίας του…
ΠΗΓΗ: http://apfilipposgrammatikous.blogspot.com, ἑλλην. τονισμός: ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

, ,

Σχολιάστε