Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος

ΠΑΥΣΗ ΤΩΝ “ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΝ” ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ ΚΑΙ ΟΞΥΝΟΥΣΤΑΤΟΙ “ΟΡΑΜΑΤΙΣΜΟΙ”

.          Ὡς συνήθως μετὰ τὴν ἐκδημία ἑνὸς ἱεράρχου λαμβάνουν χώρα μὲ πανομοιότυπα πληκτικὸ τρόπο οἱ ἴδιες «ἱστορίες»! Δημοσιεύματα φέρουν τὰ ἴδια νὰ συμβαίνουν ἐξ ἀφορμῆς τῆς ἐκδημίας τοῦ Νικοπόλεως κυροῦ Μελετίου.
.          Πρὸς τὸ παρὸν σημασία καὶ ἀξία ἔχει ὅτι συμφώνως πρὸς πληροφορίες -ποὺ δὲν ἔχουν διασταυρωθεῖ μὲν ἀλλὰ εἶναι ἀξιόπιστες- ὁ Τοποτηρητὴς τῆς Μητροπόλεως Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης Μητροπολίτης Ἄρτης Ἰγνάτιος φέρεται νὰ ἐξέδωκε Ἐγκύκλιο περὶ παύσεως τῆς ἀσχημίας τῶν «μεταφρασμένων Ἀκολουθιῶν», τὶς ὁποῖες ΑΝΤΙΣΥΝΟΔΙΚΩΣ καὶ στανικῶς εἶχε ἐπιβάλει στὴν ἐπαρχία του ὁ μακαριστὸς Μελέτιος, ὁ πεπαιδευμένος, πολύγλωσσος καὶ ἀσκητικοῦ ἤθους Ἱεράρχης μὲ τὶς ἐνίοτε ὅμως ἀντιφατικὲς καὶ αἰφνιδιαστικὲς θεολογικὲς καὶ πνευματικὲς «ἐκφράσεις».
.          Ἐνδεικτικὸ τὸ ἑξῆς ἀπολύτως ἐπιβεβαιωμένο γεγονὸς ὅτι –παρ᾽ ὅλο ποὺ ὁ ἴδιος, διάκονος ὢν στὴν Καλαμάτα, διεκδικοῦσε νὰ ἐξομολογεῖ! (πράγμα ἀντικανονικό, ποὺ αὐτονόητα τὸν ἀπομάκρυνε τῆς πνευματικῆς του ἀναφορᾶς)– κατ᾽ ἐπανάληψιν ὁ ἴδιος ὡς Μητροπολίτης δὲν καταδεχόταν νὰ συζητᾶ ἐπὶ θεολογικῶν θεμάτων μὲ «κατωτέρους» του, δηλ. ἀρχιμανδρίτες, ἡγουμένους ἢ ἁπλοὺς ἱερεῖς!, μὲ τὴν εὑρηματικῆς ἐμπνεύσεως θεολογικὴ αἰτιολογία πὼς «ὁ ἐπίσκοπος συζητᾶ μόνον μὲ ἐπισκόπους»!!!
.          Αὐτὴ ἡ ἀντίληψη, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ἐπιβεβαιωμένη, φανερώνει μία μικρὴ ὄψη τοῦ …«ὁράματος» τοῦ μακαριστοῦ γιὰ «ἀποκατάσταση τοῦ πραγματικοῦ νοήματος τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ», καὶ τῆς «ὀξυνοίας του νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι τὸ βάρος μιᾶς δῆθεν “παράδοσης” συνθλίβει τὸ γνήσιο εὐαγγελικὸ μήνυμα».

Διαφήμιση

,

Σχολιάστε

EKΟΙΜΗΘΗ Ο ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ

.         Ἐκοιμήθη σήμερα τὸ πρωὶ ὁ Μητροπολίτης Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης. Μεσσήνιος στὴν καταγωγή, ἐξελέγη Μητροπολίτης Νικοπόλεως τὸ 1980 μέσα στὸν ἐπικοινωνιακὸ θὀρυβο ποὺ εἶχε τότε προκληθεῖ εἰς βάρος τοῦ προκατόχου του Στυλιανοῦ
.           Ὁ Νικοπόλεως Μελέτιος ὑπῆρξε μορφωμένος, ἀσκητικὸς καὶ σοφὸς Ἱεράρχης. Βραβεύθηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν γιὰ τὸ Σύγγραμμά του περὶ τῆς Ε´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
.        Τὰ τελευταῖα χρόνια δεχόμενος ἐπηρεασμὸ ἀπὸ τὸ περιβάλλον του ὑποστήριξε μὲ σαθρὴ καὶ ἐξεζητημένη ἐπιχειρηματολογία τὴν μετάφραση τῶν λειτουργικῶν κειμένων, τόσο ποὺ νὰ ἐπιβάλει ΔΥΝΑΣΤΙΚΑ στοὺς κληρικούς του (καὶ παρὰ τὴν ἀντίθετη ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου) τὴν χρήση αὐτῶν τῶν μεταφράσεων στὴν λατρεία τῆς ἐπισκοπικῆς του ἐπαρχίας. Ἡ Σύνοδος πιθανότατα εὐλαβουμένη τὴν ἡλικία καὶ τὴν ἀσθένειά του δὲν προέβη σὲ ἔλεγχο τῆς λειτουργικῆς αὐτῆς ἐκτροπῆς.
.       Ἡ μνήμη τοῦ ἀοιδίμου Ἱεράρχου ἂς εἶναι αἰωνία καὶ ὁ Πολυεύσπλαγχνος Κύριος νὰ μετρήσει ὅλα του τὰ ἀγαθὰ ἔργα παραβλέπων τὴν καταδικαστέα λειτουργικὴ αὐτὴ καινοτομία, ποὺ κούρασε καὶ σκανδάλισε, καὶ νὰ τὸν κατατάξει μετὰ τῶν Ἁγίων Ἱεραρχῶν ἐν Χώρᾳ Ζώντων. Καὶ ἂς ἀναδείξει ἄξιο διάδοχό του ΜΗ ΕΝΣΤΕΡΝΙΖΟΜΕΝΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΕΠΟΝΕΙΔΙΣΤΕΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ, ὁ ὁποῖος θὰ ἀποκαταστήσει τὴν διασαλευθεῖσα εἰρήνη στὶς συνειδήσεις κλήρου καὶ λαοῦ τῆς Ἐπαρχίας αὐτῆς.

,

Σχολιάστε

«ΠΩΣ ΠΑΜΕ ΣΤΟN ΧΡΙΣΤΟ;»

Πῶς πᾶμε στὸν Χριστό;

Toῦ Μητρ. Νικοπόλεως Μελετίου

στὸ Μηνιαῖο Περιοδικό Ἱ. Μ. Νικοπόλεως & Πρεβέζης
«ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ»
Ἀρ. φ. 341, Δεκέμβριος 2011

.        Ἅγια, εἶναι ἡ νύχτα, ποὺ ἦρθε στὸν κόσμο ὁ Χριστός. Ἅγια· καὶ ὁλόφωτη. 
.          • Τότε ἦρθε στὸν κόσμο τό ΦΩΣ· τό ΦΩΣ τὸ ἐκ ΦΩΤΟΣ.
.           Μά, αὐτὸ τὸ γενικό, μόνο του ΔΕΝ ἀρκεῖ! Πρέπει καὶ ἐμεῖς, ὁ καθένας μας, νὰ Τὸν δεχθῆ· νά ᾿ρθῆ σὲ σχέση προσωπική μαζί Του. Πρέπει νὰ γίνει πιστός· χριστιανός. Πιστὸς στὸν Χριστό!
.         Τότε κάποιοι Τὸν βρῆκαν. Μποροῦμε νὰ Τὸν βροῦμε καὶ ἐμεῖς. Ἀρκεῖ νὰ Τὸν ἀναζητήσουμε σωστά· ἀκολουθώντας, ὄχι κάποιο δρόμο, ἀλλὰ ἕνα ἐγγυημένο δρόμο.
.      Καὶ δρόμοι ἐγγυημένοι εἶναι δύο:

Ὁ ἕνας εἶναι ὁ δρόμος τῆς Παναγίας.
Ὁ ἄλλος εἶναι ὁ δρόμος τῶν Ποιμένων καὶ τῶν Μάγων.

*          *          *

.         1. Ἡ Παναγία, ἡ Μαρία ἀπό τήν Ναζαρέτ, ἦταν μιά ἁπλῆ κοπέλλα. Δέν ἦταν, οὔτε ἱστοριοδίφης· οὔτε φυσιοδίφης· οὔτε στοχαστής. Πίστευε στήν πραγματικότητα. Καί εἶχε ὁδηγό της, τήν πραγματικότητα.
.       Τῆς μίλησε ὁ ἄγγελος Γαβριήλ. Τῆς εἶπε, ὅτι θά γεννήσει τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου. Μά αὐτή ΔΕΝ χάρηκε. Ἀντέδρασε. Καί ἀπάντησε: Πῶς μπορεῖ γυναίκα νά γεννήσει παιδί, χωρίς συνεύρεση μέ ἄνδρα;
.     Τῆς ἀπάντησε ὁ ἄγγελος: Μπορεῖ! Ὅταν θέλει ὁ Θεός, δέν λειτουργοῦν, πάνε στήν ἄκρη, οἱ νόμοι τῆς φύσης! ΔΕΝ στέκουν ἐμπόδιο στήν θέληση τοῦ Θεοῦ!
.       Καί ἡ Μαρία, τό κατάλαβε. Τό κατάλαβε σωστά. Καί εἶπε:
.        Ἐγώ εἶμαι ΔΟΥΛΗ τοῦ Κυρίου. Γένοιτό μοι κατά τό ρῆμα σου! Καί συνέλαβε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ: «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου».
.         Καί γι᾿ αὐτό ἡ Παναγία ξέροντας, ὅλα αὐτά καί τόν τρόπο πού γέννησε, μόλις ἔτεκε τόν Χριστό, Τόν προσκύνησε! Σάν Θεό της. Σάν σωτήρα της. Σάν σωτήρα ὅλου τοῦ κόσμου.

.           2. Ἄλλος δρόμος, ἁπλούστερος, πιό βατός σέ μᾶς τούς ἀδύναμους, εἶναι ὁ δρόμος τῶν ποιμένων.
.          Ἀγρυπνοῦσαν κοντά στά πρόβατά τους. Καί ἐκεῖ εἶδαν ξαφνικά ἄγγελο. Καί ὁ ἄγγελος τούς μίλησε καί τούς εἶπε:
.        -Σᾶς φέρνω χαρμόσυνο μήνυμα. Γεννήθηκε στήν Βηθλεέμ ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου! Πηγαίνετε νά Τόν ἰδεῖτε· καί νά Τόν προσκυνήσετε!
.        Καί αὐτοί μέ ἁπλότητα· μά ἀποφασιστικά εἶπαν:
.         – Πᾶμε! Ἐπιτρέπεται, μετά ἀπό τέτοιο μήνυμα, νά διστάζει ἄνθρωπος καί νά βαριέται; Νά μετράει βήματα;
.          Καί ξεκίνησαν νά ἰδοῦν. Τί νά ἰδοῦν; Ἕνα νεογέννητο! Καί ἐπῆγαν. Καί τό βρῆκαν στό σπήλαιο. Καί τό εἶδαν. Καί τό προσκύνησαν! Τόσο εὔκολα;
.           Ναί. Γιατί κατάλαβαν, ὅτι τά λόγια τοῦ Ἀγγέλου, ἦταν λόγια σοβαρά. Καί τά δέχθηκαν. Γιατί κατάλαβαν, ὅτι τό βρέφος ἐκεῖνο, δέν ἦταν ἕνα κάποιο βρέφος, ἀλλά ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ συνάναρχος, καί ὁμόθρονος μέ τόν ΠΑΤΕΡΑ. Καί «ἐθαύμασαν». Δηλαδή κατάλαβαν, πόσο μεγάλη εἶναι ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ· καί πόσο ἀπέραντη ἡ ἀγάπη Του γιά μᾶς.
.          Κάτι ἀνάλογο ἔκαμαν καί οἱ μάγοι. Εἶδαν ἀστέρι στόν Οὐρανό. Καί κατάλαβαν. Καί ξεκίνησαν, ψάχνοντας γιά ἕνα μεγάλο βασιλιά, κυρίαρχο στόν κόσμο ὅλο! Καί ἐπῆγαν. Καί Τόν βρῆκαν μικρό παιδί, μωρουδάκι. Καί κατάλαβαν πολύ περισσότερα ἀπό ὅσα ἄφιναν νά φανοῦν τά φαινόμενα. Κατάλαβαν, ὅτι ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη καί ταπείνωση.
.        Ἀγάπη πού ἦρθε νά μᾶς σώσει μέ τήν ταπείνωσή Του.
.        Καί Τόν προσκύνησαν μέ διπλό πόθο καί μέ ἀπέραντη πίστη!…

*          *          *

.        Γιά τήν Παναγία, γιά τούς μάγους καί γιά τούς ποιμένες, αὐτά ἦταν… αὐτονόητη πορεία!
.        Γιατί γιά μᾶς ἁπλῶς μένουν ἀπορία; Μήπως, γιατί δέν ἔχομε καλή καί καθαρή καρδιά;

.       Ἄς φροντίσωμε, νά κάνωμε τήν καρδιά μας λίγο πιό καθαρή. Γιά νά μπορεῖ νά ᾿ρθῆ ὁ Χριστός κοντά μας, καί νά τήν γεμίσει μέ τήν χάρη Του, μέ τήν εἰρήνη Του, μέ τήν εὐλογία Του.

 ΠΗΓΗ: armenisths

, , , ,

Σχολιάστε

O KENOΣ TAΦOΣ: IΣTOPIKO ΓEΓONOΣ

O KENOΣ TAΦOΣ: IΣTOPIKO ΓEΓONOΣ

(Mητροπολ. Nικοπόλεως Mελετίου: «Tί εἶναι ὁ Xριστός»,

Πρέβεζα 1994, ἔκδ. E´, Ἱ. M. Πρεβέζης, σελ. 84-97,
ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα

Ἐπιλογὴ-Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»)

.    Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος γράφει: Ἡ ἀνάσταση εἶναι τό οὐσιαστικώτερο σημεῖο τῆς  πίστεώς μας. Aὐτό σημαίνει: Ἂν ὁ Χριστός δέν ἀναστήθηκε,

ἡ πίστη μας εἶναι στό σύνολό της μάταιη·
καί ἐμεῖς οἱ ἀπόστολοι εἴμαστε ἕνα συνάφι, βλάσφημοι καί παλιάνθρωποι, ἀφοῦ ἐκηρύξαμε –γιά λογαριασμό τοῦ Θεοῦ! – ἕνα ψέμα: ὅτι ἀνέστησε τόν Χριστό· χωρίς νά τόν ἔχη πράγματι ἀναστήσει (A´ Κορ. ιε΄, 15-16)!

 .      Ἂν δὲν ἀναστήθηκε, τότε οἱ Ἀπόστολοι μᾶς λένε ψέματα . Kαὶ τότε εἴτε ἀπατοῦν εἴτε ἀπατήθηκαν. Ἂς τό ἐξετάσουμε (…)

.     Ὁ Ἰησοῦς ἐσταυρώθη. Ἀπέθανε στό Σταυρό. Καί ἐτάφη ἀπό τούς «εὐσχήμονες» (= ἑβραίους ἀξιωματούχους) μαθητές Του, Ἰωσήφ καί Nικόδημο.  Ἐτάφη ἐσπευσμένα. Γιατί ἐκοιμήθη, λίγο πρίν δύσει ὁ ἥλιος. Καί ἀπό τή δύση τοῦ ἡλίου ἄρχιζε ὁ ἑορτασμός τοῦ Πάσχα. Ἔτσι ὁ Ἰωσήφ, ἀφοῦ Τόν ἄλειψε μέ ἀρώματα καί σμυρναλόη καί Τόν ἐτύλιξε μέ ἕνα σινδόνι, Τόν ἔβαλε στόν τάφο πού ἑτοίμαζε γιά τόν  ἑαυτό του.Ἕνα τάφο λελατομημένο (= σκαλισμένο) ἐπάνω σέ ἕνα βράχο. Καί ἔκλεισε τό στόμιο τοῦ τάφου μέ μία μεγάλη πλάκα, πού δύσκολα τήν μετακινοῦσαν δυό ἄνδρες (Ματθ. κζ΄, 60).
`.      Τήν ἑπομένη, παρ᾽ ὅτι ἑόρταζαν τό Πάσχα οἱ ἀρχιερεῖς τῶν Ἑβραίων, ἀδιαφορώντας γιά ἑορτή καί διατάξεις περί καθαρότητος (βλ. Ἰω. ιη΄, 28), ἐπῆγαν στό πραιτώριο. Καί εἶπαν στόν Πιλάτο.
.    – «Κύριε, ἐμνήσθημεν, ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν: Μετά τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι! Κέλευσον οὖν ἀσφαλισθῆναι τὸν τάφον ἕως τῆς τρίτης ἡμέρας μήποτε ἐλθόντες οἱ μαθηταὶ Aὐτοῦ νυκτὸς κλέψωσιν Aὐτὸν καὶ εἴπωσι, ὅτι: Ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν. Καί ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης» (Ματθ. κζ΄, 63-64). Δηλαδή: Ἐξοχώτατε, θυμηθήκαμε, ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶχε εἰπεῖ: Μετά τρεῖς ἡμέρες θά ἀναστηθῶ. Σέ παρακαλοῦμε, διάταξε νά φρουρηθῆ ὁ τάφος, μέχρι πού νά συμπληρωθῆ καί ἡ τρίτη ἡμέρα. Γιατί φοβούμεθα, πώς θά πᾶνε οἱ μαθητές Του καί θά Τόν κλέψουν. Καί θά λένε: Ἀναστήθηκε. Καί ἡ πλάνη αὐτή θά εἶναι ἡ χειρότερη πού μπορεῖ κανείς νά φαντασθῆ!

.    Ὁ Πιλάτος τούς ἔδειξε κατανόηση!

Τούς ἔδωσε μία ὁλόκληρη κουστωδία.
Ἐσφράγισε τόν λίθο τοῦ τάφου μέ τήν σφραγίδα του.
Ἔθεσε τήν κουστωδία ὑπό τήν ἄμεση ἐποπτεία τοῦ Καϊάφα· στίς διαταγές τοῦ Καϊάφα.

.     Ἡ ρύθμιση αὐτή ἦταν ὅ,τι  τό καλύτερο  μποροῦσε νά περιμένη ὁ Καϊάφας. Tόν ἐξασφάλιζε σέ ἀπόλυτο βαθμό. Μά παράλληλα ἦταν καί ἕνα μοναδικό στόν κόσμο γεγονός. Οὔτε ξανάγινε. Οὔτε θά ξαναγίνη ποτέ, ὅσο ὑπάρχει κόσμος. Φρουροῦσαν τόν τάφο, νά μή χαθῆ ὁ νεκρός!
.      Μά τήν ἄλλη ἡμέρα τό πρωί, τρίτη ἡμερολογιακή ἡμέρα ἀπό τή στιγμή τοῦ θανάτου τοῦ Ἰησοῦ, ὁ τάφος εὑρέθη κενός. Ἔλειπε ὁ νεκρός!

.       Ὁ κενός τάφος ὑπῆρξε γεγονός ἱστορικό, πού κανείς δέν τό ἀμφισβήτησε.

Οἱ μαθητές ἔδωσαν τήν ἐξήγηση: Ὁ Χριστός ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν. Τόν εἴδαμε. Τόν ἐγνωρίσαμε. Τόν ἐψηλαφήσαμε. Μᾶς μίλησε. Κουβεντιάσαμε. Ἐφάγαμε καί ἤπιαμε μαζί.
Οἱ Ἑβραῖοι ἔδωσαν τήν δική τους ἐξήγηση: Τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ τό ἔκλεψαν οἱ μαθητές, κάποια στιγμή, πού οἱ φρουροί εἶχαν ὅλοι ἀποκοιμηθῆ. Τό ἔκλεψαν ἐπίτηδες. Γιά νά φτιάξουν τό «παραμύθι», ὅτι ὁ Χριστός ἀναστήθηκε!

.       Ἔχομε δυό ἐκδοχές διαμετρικά ἀντίθετες. Καί οἱ δυό δέν μπορεῖ νά εἶναι σωστές!… Ποιά εἶναι ἡ σωστή; Πῶς θά ἐρευνηθῆ ἡ ἀλήθειας μιᾶς πληροφορίας; Μόνο μέ τήν ἱστορικο-δικαστική μέθοδο (…)
.    Ὁ ἅγ. Ἰω. Xρυσόστομος  λέγει: Τό ψέμα παντοῦ καί πάντα πέφτει σέ ἕνα σωρό ἀντιφάσεις. Ἐνῶ, ἀντίθετα ἡ ἀλήθεια ὅλο καί λάμπει. Ἔπρεπε νά βρεθῆ τρόπος νά πιστεύση ὁ κόσμος, ὅτι ὁ Χριστός ἀπέθανε καί ἐτάφη καί ἀνέστη. Μά νά, σ᾽ αὐτό μᾶς βοηθοῦν οἱ ἐχθροί μας! Καί πῶς; Ἐσφραγίσθη ὁ τάφος καί ἐτέθη ὑπό φρούρηση! Μπορεῖ μέ τέτοιες συνθῆκες νά γίνη λοβιτούρα; Καί νά, μέ τέτοιες συνθῆκες εὑρίσκουν τόν τάφο κενό! Δέν γίνεται –μόνο ἀπό αὐτό– ὁλοφάνερο, ὅτι ἀναστήθηκε; Τί ἄλλη ἐξήγηση μπορεῖς νά βρῆς, κάτω ἀπό τέτοιες συνθῆκες; Τό βλέπεις, πῶς μέ τόν δικό τους τρόπο βοηθοῦν οἱ ἐχθροί μας νά λάμψη ἡ ἀλήθεια; Τόν ἔκλεψαν! λένε. Πότε τόν ἔκλεψαν; Τό Σάββατο, πού δέν τούς ἐπέτρεπαν οὔτε νά βγοῦν ἀπό τό σπίτι τους; Καί ἔστω, τόν νόμο τοῦ Θεοῦ τόν ἔγραψαν στά παλιά τους τά παπούτσια. Πῶς ἐτόλμησαν νά τό σκεφθοῦν, νά πᾶνε νά κλέψουν ἐκεῖνο πού φρουροῦσε μία ὁλόκληρη κουστωδία; Καί μάλιστα ἄνθρωποι τόσο δειλοί; Ἀλλά ἔστω καί αὐτό τό ἔκαμαν! Γιά ποιό λόγο; Γιά νά εἰποῦν, πώς ἀναστήθηκε; Φθάνει νά εἰπῆ κανείς ἕνα τέτοιο πράγμα; Μέ τί θά ἔπειθαν τόν κόσμο, ὅτι πράγματι ἀναστήθηκε; Τί θά τοῦ ἔλεγαν; Μέ τί θά τό ἀπεδείκνυαν; Μέ τί μοῦτρα θά ἔστεκαν καί θά μιλοῦσαν γιά ἕνα πεθαμένο; Μέ τί καρδιά; Μέ τί ἐλπίδα; Τί θά ἐπερίμεναν; Ποιά ἀνταμοιβή; Τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, πού  θά εἶχε ὀργισθῆ ἐναντίον τους;
.   Καί μέ τί ὅπλα θά ξεκινοῦσαν γιά τέτοιο ἐγχείρημα;

τήν σοφία καί τήν εὐγλωττία τους;
Ἦσαν οἱ πιό ἀμόρφωτοι στόν κόσμο!

τόν πλοῦτο τους;
Ἦσαν ξυπόλυτοι!

τήν εὐγενική καταγωγή τους;
Ἦσαν ἄνθρωποι ἁπλοί, χωριάτες!

τόν ἀριθμό τους;
Ἕνδεκα ἦσαν! Καί κατατρομαγμένοι. Καί ὁ ἀρχηγός τους ἔτρεμε μπροστά σέ μιά ὑπηρέτρια!

.     Γιά ἐκείνους πού δέν ξέρουν, σημειώνομε ὅτι ἡ κουστωδία ἦταν ἕνα σῶμα 16 τουλάχιστον λεγεωναρίων (= πεπειραμένων στρατιωτῶν), πού εἶχαν συλλογικά τήν ὑποχρέωση νά φυλάττουν ὅ,τι τούς ἀνέθεταν.  Γιά τήν ἐκτέλεση τῆς ὑπηρεσίας τους ἐχωρίζοντο σέ τέσσερις ὁμάδες, ἀπό τίς ὁποῖες ἐκοιμᾶτο ἡ μία· καί τό ὥριζε μιά παγία Ρωμαϊκή νομοθεσία, πού προέβλεπε αὐστηρότατες κυρώσεις γιά κάθε πλημμελῆ ἐκτέλεση τοῦ καθήκοντος, χωρίς νά ἐξετάζη, ἄν εἶχε ἐπέλθει βλάβη ἐξ ἀντικειμένου (= ἀπώλεια τοῦ φρουρουμένου) ἤ ὄχι.

.      Ἡ ἐκδοχή, ὅτι τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ τό ἔκλεψαν ἀπό τόν τάφο οἱ μαθητές Του, εἶναι ἡ ἐπίσημη ἐκδοχή τῶν Ἑβραίων. Ἐκ πρώτη ὄψεως φαίνεται εὔλογη. Μά δέν εἶναι. Γιά τούς ἑξῆς λόγους:

ὁ τάφος τοῦ Ἰησοῦ ἐφρουρεῖτο ἀπό κουστωδία·
ὁ τάφος εἶχε σφραγισθῆ·
ἡ σφραγίδα κατεστράφη· καί ὁ τάφος ἀνοίχθηκε·
ὁ νόμος ὥριζε: ὁ στρατιώτης, πού ἐκτελοῦσε πλημμελῶς τά καθήκοντά του, ἔπρεπε νά ἐκτελεσθῆ·
τά παραπτώματα ἦσαν δέκα ὀκτώ·
μιά περίπτωση ἦταν, ἄν εἶχε γιά λίγο ἀποκοιμηθῆ·
μιά ἄλλη, ἄν εἶχε γιά λίγο ἀπομακρυνθῆ ἀπό τόν τόπο τοῦ καθήκοντος·
γιά ὅλες τίς παραβάσεις ἡ ποινή ἦταν: σταύρωση.

.     Μέ τέτοια νομοθεσία, καί τέτοιες συνθῆκες εἶναι ποτέ δυνατόν νά ἀδιαφόρησαν καί οἱ δέκα ἕξι στρατιῶτες καί νά τό ἔριξαν στόν ὕπνο; Aὐτό λογικά-δικαστικά δέν στέκει. Δημιουργεῖ πιό πολλά ἐρωτήματα ἀπό ὅσα λύνει. Φωνάζει, ὅτι πίσω ἀπό τήν ἐξήγηση αὐτή κρύβεται κάποια σκοπιμότητα.(…)

.      Μόλις ὁ τάφος εὑρέθη κενός, ὁ Καϊάφας ἔδωκε τήν ἐξήγηση:
– Aὐτό εἶναι ἔργο τῶν μαθητῶν Του. Aὐτοί ἐπῆγαν καί ἔκλεψαν τό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Κάποια στιγμή, πού εἶχαν ἀποκοιμηθῆ οἱ φρουροί.
.     Στό ἐπιχείρημα αὐτό ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος Aὐστουστῖνος:
.    Τί λές, βρέ ἀνόητε! Δέν βρῆκες τίποτε καλλίτερο, νά «τά μπαλώσης»; Τόσο πολύ βούλιαξες στόν πάτο τῆς κουτοπονηριᾶς; Ἀνθρώπους ἀποκοιμισμένους ἔχεις μάρτυρες; Ἀσφαλῶς ἐσύ κοιμᾶσαι πιό πολύ! Ἄν ἐξάντλησες ὅλη τήν φαιά οὐσία σου, καί βρῆκες τέτοια ἐπιχειρήματα, σύ πρέπει νά κοιμᾶσαι ὁλόρθος! Ἄν οἱ στρατιῶτες εἶχαν ἀποκοιμηθῆ, τί εἶδαν; Ἄν τούς εἶδαν, πῶς δέν τούς ἔπιασαν; Καί ἄν δέν εἶδαν, τί σόι μάρτυρες εἶναι;

.     Ἀπό ὅλα αὐτά γίνεται φανερό ἀκόμη καί στόν πιό ἁπλό ἄνθρωπο, ὅτι ἡ ἐκδοχή τῶν Ἑβραίων·

Δέν στηρίζεται σέ καμιά μαρτυρία.
Εἶναι μία αὐθαίρετη ἐπινόηση.

.       Εἶναι ποτέ δυνατό νά τήν δεχθῆ ἔντιμος καί εὐσυνείδητος δικαστικός ἀνακριτής; Ὅλα γύρω ἀπό αὐτήν ὁδηγοῦν στήν ὑποψία, ὅτι πίσω ἀπό τήν ἐκδοχή αὐτή κρύβεται κάποια πονηρή σκοπιμότητα.

.   Ὁ A.M. Ramsay, πού θεωρεῖται ὡς ὁ μέγιστος ἀρχαιολόγος-ἐρευνητής τοῦ A´ αἰῶνος μ.Χ. στόν κόσμο, γράφει: «Ὁ κενός τάφος εἶναι τόσο μεγάλο γεγονός, πού δέν ἐπιτρέπεται νά τό προσπεράσης ἔτσι “ἁπλά” καί “εὔκολα”. Ἐγώ πιστεύω στήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Γιά πολλούς λόγους. Μά, σάν ἱστορικός, κυρίως ἐξ αἰτίας τοῦ κενοῦ τάφου. Καί πιστεύω, γιατί εἶναι ἀδύνατο νά ἐξηγήση κανείς μέ κάποιο διαφορετικό τρόπο, πού νά πείθη λογικά, πῶς εὑρέθη ὁ τάφος τοῦ Ἰησοῦ κενός».

Στοιχειοθεσία: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΗΤΡ. ΗΛΕΙΑΣ ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΙ ΤΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΑ ΚΑΙ «ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ» ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ: “ΜΕΘΕΞΗ Ἢ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ;”

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Νέος γύρος συζητήσεων γύρω ἀπὸ τὸ τεχνητὸ θέμα τῆς “μεταφράσεως” τῶν λειτουργικῶν κειμένων. Ἀφορμὴ ἕνα καινούργιο βιβλίο ὑπὸ τὸν τίτλο «Μέθεξη ἢ κατανόηση» (προφανέστατα  ἀπόπειρα  ἀπαντήσεως στὸν ὑπότιτλο «νοησιαρχία ἢ μέθεξι;» τοῦ Τόμου τῆς Ἡμερίδος «ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ», ποὺ διοργάνωσε ἠ ἐνορία τῆς Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς καὶ ἐτέθη ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2010).
Ἂν καὶ θὰ ἐπανέλθει ἡ «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ» -ἐπειδὴ τὸ βιβλίο αὐτὸ ἔχει ἐγγενῆ προβλήματα, ὥστε ἀντὶ νὰ βοηθᾶ στὸν διάλογο, τὸν βυθίζει, ἐν ὀνόματι τῆς “κατανοήσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων”, σὲ περαιτέρω παρανοήσεις- παραθέτει κατωτέρω τὴν Ἀπάντηση τοῦ Μητροπολίτου Ἠλείας Γερμανοῦ, ὅπου ἀναδεικνύεται ἡ ἀντιφατικότητά του καὶ ἡ ἀναπαραγωγὴ “τρικυμίας ἐν κρανίῳ”.

Κριτικὴ στὸ βιβλίο τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Νικοπόλεως κ. Μελετίου:
“Μέθεξη ἢ Κατανόηση;”

Τοῦ Μητροπολίτου Ἠλείας κ. ΓΕΡΜΑΝΟΥ

Ἱστορικόν.

.     1. Ὡς γνωστὸν ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Νικοπόλεως κ. Μελέτιος ἀπὸ ὀλίγου χρόνου προέβη εἰς τὴν μεταγλώττισι τῶν κειμένων (εὐχῶν, ὕμνων καὶ ἁγιογραφικῶν περικοπῶν) τῆς ἔκπαλαι  χρησιμοποιουμένης  θείας Λατρείας τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ αὐτοβούλως τὰ εἰσήγαγε ἐντὸς τῆς δημοσίας θείας Λατρείας στὴν Ἐπαρχία του. Τοῦτο, ὡς ἦτο φυσικόν, ἐδημιούργησε ποικίλες ἀντιδράσεις Πιστῶν, Θεολόγων, ἐκκλησιαστικῶν προσώπων, Ἀρχιερέων καὶ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου, ἥτις καὶ κατὰ τὴν Συνεδρία  τῆς 14-4-2010 ἀπεφάσισε τὰ ἑξῆς· «Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, ὕστερα ἀπὸ διάφορα κείμενα ποὺ κατατέθηκαν στὴν Ἱερὰ Σύνοδο γιὰ τὴν μετάφραση τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ἄκουσε τὴν εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀνδρέα, ποὺ τοῦ εἶχε ἀνατεθεῖ ἀπὸ προηγούμενη Συνεδρία, καὶ ἐν συνεχείᾳ δέχθηκε διευκρινήσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης κ. Μελετίου γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ἀπὸ τὴν πρακτικὴ ποὺ γίνεται στὴν Ἱερὰ Μητρόπολή του. Ἀκολούθως ἔγινε εὐρύτατη συζήτηση, κατὰ τὴν ὁποία, λόγῳ τῆς σοβαρότητος τοῦ θέματος, τοποθετήθηκαν ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐξέφρασαν τὶς ἀπόψεις τους μέσα ἀπὸ τὴν θεολογική τους γνώση καὶ τὴν ποιμαντική τους ἀγωνία. Τὸ θέμα ἀποδεσμεύθηκε ἀπὸ τὴν πρακτικὴ ποὺ τηρεῖται στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης καὶ ἀντιμετωπίσθηκε γενικά, ἀπὸ πλευρᾶς θεολογικῆς, λειτουργικῆς καὶ ποιμαντικῆς. Κοινὸ σημεῖο τῶν συζητήσεων ἦταν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Λατρεία καὶ δὴ ἡ θεία Λειτουργία εἶναι ἕνας μεγάλος λειτουργικὸς πλοῦτος, τὸν ὁποῖο μᾶς παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ ὅλη ἡ διαχρονικὴ παράδοση, ὅπως θαυμάζεται ἀπὸ τοὺς ἑτεροδόξους, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ποιμαντικὴ προσπάθεια μυήσεως τῶν πιστῶν στὰ γινόμενα καὶ τελούμενα τῆς Θείας Λατρείας. Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν συζητήσεων ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος κατέληξε στὰ ἑξῆς:
.     Ἡ Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα ἡ θεία Λειτουργία, ἀποτελοῦν τὸ κέντρο τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, τὴν καρδιὰ τῆς Ἐκκλησίας, γι’ αὐτὸ καὶ κάθε προσέγγιση σὲ αὐτὴν πρέπει νὰ γίνεται μὲ βαθύτατο σεβασμό. Δὲν πρόκειται μόνο γιὰ μία λογικὴ κατανόηση, ἀλλὰ γιὰ μύηση στὸ “πνεῦμα” της, γιὰ ἕνωση τῶν Χριστιανῶν μὲ τὸν Χριστό. Γι’ αὐτὸ ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος ἐμμένει στὴν παράδοση τοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος τοῦ παραδεδομένου τρόπου τελέσεως τῆς θείας Λειτουργίας καὶ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων. Οἱαδήποτε μετάφραση λειτουργικῶν κειμένων μπορεῖ νὰ δημιουργήσει προβλήματα στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
.     Ἐπειδὴ στὴν Ἐκκλησία ὅλα πρέπει νὰ γίνονται “εὐσχημόνως καὶ κατὰ τάξιν” καὶ τὸν ἁρμόδιο λόγο ἔχει ἡ Ἱερὰ Σύνοδος, γι’ αὐτὸ ὁ Ἀρχιερεὺς ποὺ ἐνδεχομένως ἔχει ἕναν εἰδικὸ λόγο ἀναγνώσεως κάποιων κειμένων σὲ μετάφραση, θὰ πρέπει νὰ λαμβάνει ἄδεια ἀπὸ τὴν Διαρκῆ Ἱερὰ Σύνοδο.
.     Τὸ θέμα ὅμως αὐτὸ θὰ συνεχισθεῖ νὰ συζητεῖται στὶς ἁρμόδιες Συνοδικὲς Ἐπιτροπές, σὲ Συνέδρια ποὺ θὰ διοργανωθοῦν γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτόν, σὲ συνεργασία μὲ τὶς Θεολογικὲς Σχολὲς καὶ ὅταν ὡριμάσει ἡ συζήτηση, καὶ κριθεῖ ἀναγκαῖο, θὰ εἰσαχθεῖ στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία εἶναι τὸ ἀνώτατο ὄργανο διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ ἀντιμετωπισθεῖ Συνοδικῶς».

.       Παρ τατα Σεβ. Μητροπολίτης Νικοπόλεως κ. Μελέτιος χωρς τν δεια τς ερς Συνόδου συνεχίζει τν τέλεσι τς δημοσίας Λατρείας μ μεταγλωττισμένα κείμενα, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ συνεχίζωνται καὶ οἱ κατὰ τῆς πράξεως αὐτῆς ἀντιδράσεις.

.     2. Πρὸς ὑπεράσπισι τῆς ἀκολουθουμένης αὐτῆς πράξεώς του ὁ ἅγιος Νικοπόλεως ἐξέδωκε τὸ  κρινόμενο  σήμερα  βιβλίο  του,  ποὺ  εὐγενῶς  μοῦ ἀπέστειλε ΤΙΜΗΣ  ΕΝΕΚΕΝ, καὶ ὅπως ὁ ἴδιος γράφει στὸ πρὸς ἐμὲ Σημείωμά του, τὸ βιβλίο του τοῦτο σκοπὸ ἔχει νὰ δώση ἀπάντησι στὰ ἐρωτήματα· «-Χρειάζεται νὰ κατανοοῦμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ ἢ ΟΧΙ;- Τί τὸ ζητούμενο; Μέθεξη ἢ κατανόηση;».
.    Ὅμως τὸ δημιουργηθὲν μὲ τὶς πράξεις τοῦ ἁγίου Νικοπόλεως ἐκκλησιαστικὸν πρόβλημα δὲν εἶναι τὸ περιεχόμενο τῶν παραπάνω ἐρωτημάτων. Αὐτὰ εἶναι θέματα,  στὰ  ὁποῖα δὲν διαφωνοῦμε. Καὶ μέθεξη χρειάζεται καὶ κατανόηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ  τῶν λειτουργικῶν κειμένων καλὸν εἶναι νὰ ὑπάρχη. Τὸ πρόβλημα εἶναι  ἂν στὶς ἡμέρες  μας πρέπει νὰ γίνουν μεταγλωττίσεις τῶν  κειμένων τῆς Λατρείας μας (εὐχῶν, ὕμνων καὶ ἁγιογραφικῶν περικοπῶν) καὶ ἐὰν ναί, ποῖον ἐκκλησιαστικὸν ὄργανον εἶναι ἁρμόδιον νὰ  ἐγκρίνη τὴν εἰσαγωγὴ τῶν μεταγλωττισμένων κειμένων στὴν δημόσια λατρεία. Σ’ αὐτὰ τὰ ζητήματα πρέπει νὰ μᾶς δώση σαφῆ ἀπάντησι ὁ ἅγιος Νικοπόλεως καὶ ὄχι στὸ ψευτοδίλημμα Μέθεξη ἢ κατανόηση.

.        3. Ὅμως καὶ τ βιβλίο  τοτο το γίου Νικοπόλεως κινεται σ μ ρθ  βάσι. Διὰ τοῦτο προβαίνω σὲ μία σύντομη ἀντίκρουσι τῶν κυριωτέρων λανθασμένων θέσεων  τοῦ βιβλίου τούτου τοῦ Σεβασμιωτάτου, διὰ νὰ γίνη  διάλογος [ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἄραγε τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο –τὸ ὁποῖο βρίσκεται εἰς χεῖρας μας– διατηρεῖ τὴν αὐταπάτη ὅτι διαλέγεται; Μονόλογος εἶναι.] καὶ  διὰ νὰ μὴ γράφει· «Μὲ ρώτησαν ποτέ, ἂν αὐτὰ ποὺ μοῦ ἀποδίδουν μὲ ἐκφράζουν» (Πρόλογος, σελ. 51) Πάντως ἐγὼ καὶ ἄλλοτε τοῦ ἔχω γραπτῶς ἐκφράσει τὶς ἀντιρρήσεις μου στὰ κείμενά του καὶ στὶς ἐνέργειές του (Περίπτωσις τῆς ἐκδόσεως ἀπὸ τὸν ἴδιο τῆς λεγομένης «ἁγίας Ἐπιστολῆς» [ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Αὐτὴ κι ἂν ἦταν… «λογικὴ ἐπεξεργασία» !] καὶ στὶς ἀπόψεις καὶ τὶς ἐνέργειες τοῦ π. Κων/νου Μπέη).

Β΄. Κριτικὴ ἀπόψεων τινῶν τοῦ ἁγίου Νικοπόλεως στὸ βιβλίο του: «Μέθεξη ἢ κατανόηση»;

.     1. Θὰ ἀρχίσω ἀπὸ τὸν τίτλον τοῦ βιβλίου του· «Μέθεξη ἢ κατανόηση;» διὰ νὰ παρατηρήσω, ὅτι ἀπ’ ὅσα γνωρίζω ΟΥΔΕΙΣ ἀπὸ τοὺς σοβαροὺς μελετητὲς τοῦ ἐμφανισθέντος προβλήματος ἔθεσε εἰς τὸν ἅγιον Νικοπόλεως τὰ ἐρωτήματα, ὡς ὁ ἴδιος τὰ ἀναγράφει: «Μέθεξη ἢ κατανόηση; ! Λατρεία ἢ νοησιαρχία; ( ! ) Καὶ μὲ τὸ ἀκόμη πιὸ ἄθλιο δίλημμα, τάχα ἀπάντησή τους: «Μέθεξη, ΟΧΙ νοησιαρχία!». Αὐτὰ εἶναι συμπεράσματα τοῦ ἁγίου Νικοπόλεως. [ΣΧΟΛΙΟΝ: Δὲν εἶναι συμπεράσματα. Ἀντιθέτως εἶναι μιὰ ἔμμεση, εἰρωνικὰ κακότεχνη καὶ ἐπὶ στρεβλῆς κατανοήσεως ἀπάντηση στὸν ὑπότιτλο «νοησιαρχία ἢ μέθεξι;» τοῦ Τόμου τῆς Ἡμερίδος «ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ», ποὺ διοργάνωσε ἡ ἐνορία τῆς Ἁγ. Παρασκευῆς Ἀττικῆς καὶ ἐτέθη ὑπὸ τὴν αἰγίδα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν Ἱερωνύμου τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2010].  Ὅμως τὸ πρόβλημα, ἐπαναλαμβάνω, δὲν εἶναι τὸ ψευτοδίλημμα «Μέθεξη ἢ κατανόηση;», -αὐτὰ χρειάζονται καὶ τὰ δύο – ἀλλ’ ἐὰν στὶς ἡμέρες μας εἶναι πρέπον [ΣΧΟΛΙΟΝ: Μὰ τί σημαίνει «πρέπον»; Τὸ «πρέπον» δὲν πρέπει ἄραγε νὰ διευκρινισθεῖ καὶ νὰ τεκμηριωθεῖ θεολογικῶς ἂν εἶναι ἢ ὄχι «πρέπον», ὁπότε δηλαδὴ δὲν χρειάζεται ἄραγε συνολική, σφαιρικὴ ἐξέταση τοῦ θέματος, γιὰ νὰ φανεῖ ἂν εἶναι «πρέπον» ἢ ὄχι; Τὸ θέμα τῆς “μεταφράσεως” δὲν εἶναι μόνον διαδικαστικῆς φύσεως.] καὶ ποιμαντικῶς ὠφέλιμον [ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ ποιμαντικὴ ὠφελιμότητα εἶναι ἕνα ἐπικίνδυνο καὶ δυσεξιχνίαστο μέγεθος, γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει ἀκόμα βρεθεῖ μετρητής!] νὰ γίνη μεταγλώττισις τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν (εὐχῶν, ὕμνων καὶ ἁγιογραφικῶν ἀναγνωσμάτων) καὶ εἰσαγωγῆς αὐτῶν σήμερα στὴν κοινὴ λατρεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας.

.    2. Ο  Σεβασμιώτατος ἅγιος Νικοπόλεως ἰσχυρίζεται, ὅτι προέβη στὴν μεταγλώττισι τῶν κειμένων τῆς Λατρείας μας, διότι ὁ Λαός μας δὲν κατανοεῖ στὶς ἡμέρες μας τὶς ἑλληνικὲς λέξεις τῆς ὀρθοδόξου Λατρείας μας, καίτοι εἶναι  λέξεις τὶς ὁποῖες ὁ Λαός μας  χρησιμοποιεῖ στὴν ὁμιλία του καὶ σήμερα, ὅπως ὁμολογεῖ καὶ ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Νικοπόλεως. Γράφει· «ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι μία» ( σελίδα 43). Ἐν τούτοις ὅμως στὸ βιβλίο του ὁ ἅγιος Νικοπόλεως  χρησιμοποιεῖ τὸν διὰ πολλοὺς ἀκατανόητον ξενόγλωσσο ὅρο expressis verbis καὶ μάλιστα τὸν θέτει στὸ στόμα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ (σελίδα 69). Ἐρωτῶ τὸν ἅγιον Νικοπόλεως· Διατ χρησιμοποίησε τν ξενόγλωσσον τοτον ὅρον; Πῶς συμβιβάζεται προσπάθειά του ν μεταγλωτίσση τὰ γραμμένα στὰ ἑλληνικὰ κείμενα τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας μας διὰ νὰ τὰ καταλαβαίνη ὁ Λαός μας καὶ συγχρόνως αὐτὸς ἑλληνικὰ γράφοντας νὰ χρησιμοποιῆ ξενόγλωσσον ὅρον, ἀκατανόητον διὰ τοὺς πολλούς;

.     3. Στὸν Πρόλογό του  ὁ ἅγιος Νικοπόλεως γράφει· «… ἀπαντῶ μὲ βάσι μόνο τὰ ὁδηγητικὰ λόγια τῶν ἁγίων μας» (Σελίδα 6). Ὄμως  διὰ νὰ στηρίξη τὶς ἀπόψεις του ὁ ἅγιος Νικοπόλεως:
.     Ἐπικαλεῖται πολλάκις τὸν Ὠριγένη (σελίδες 9,10,13, κ.λ.π.). Ἀλλὰ ὁ Ὠριγένης, ὅπως ὅλοι γνωρίζουμε,  ὄχι μόνον δὲν εἶναι ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ ἔχουν καταδικασθεῖ ὑπὸ τῆς Ε´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου ἐπισήμως καὶ οἱ κακοδοξίες του. Καὶ
.      Διὰ νὰ στηρίξη τὶς ἀπόψεις του παρερμηνεύει κείμενα Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, τοῦ Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὡς ἐν συνεχείᾳ θὰ παρατηρήσω.

.     Εἰς τὰ συμπεράσματά του συμπεραίνει ὁ ἅγιος Νικοπόλεως· «πρῶτα ἀποκτᾶμε γνώση καὶ ἐπίγνωση· καὶ μετὰ ἀκολουθεῖ – καρπός της ἡ πίστη· ἡ βαθειὰ καὶ δυνατὴ πίστη». «Ἡ ζωὴ τῆς πίστης, ἡ ζωὴ ἐν Χριστῷ, ἀπαιτεῖ σὲ κάθε μας βῆμα πιὸ δυνατὴ καὶ πιὸ δυναμικὴ ἀναφορὰ στὸ ἀρχικὸ «σημεῖον εἰς ἔκπληξιν» καὶ μία ὅλο καὶ πιὸ βαθειὰ λογικὴ ἀναζήτηση». «Τότε ἡ πίστη γίνεται λογικὴ , δυνατή, ἀκλόνητη, ριζωμένη  πίστη στὸν καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρίναι ζώντας καὶ νεκρούς· Οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος». (Συμπεράσματα, σελίδες 106 καὶ 107).
.    Ταῦτα θεωρῶ λανθασμένες θέσεις τοῦ ἁγίου Νικοπόλεως. Διότι ἄλλο  εἶναι πίστις, ἄλλο  λογικὴ  ἐπεξεργασία  καὶ  κατανόησις ἐννοιῶν ἢ πραγμάτων καὶ ἄλλο γνῶσις – ἐμπειρία. Ὅπως ἐπίσης· Πρῶτα πιστεύεις στὸ «σημεῖον» τοῦ Θεοῦ, μετὰ τὸ ζεῖς καὶ ἔπειτα ἔρχεται κάποια γνώση. Δηλαδὴ στὴν ζωὴ τοῦ θεουμένου ἀνθρώπου πρῶτα εἶναι ἡ  πίστις· Ἔπειτα ἀκολουθοῦν ἡ μέθεξις καὶ ἡ μερικὴ γνῶσις, καὶ ὄχι τὸ ἀντίθετον, ὡς ἀνωτέρω  ὑποστηρίζει ὁ ἅγιος Νικοπόλεως. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς διαβεβαιοῖ· «Βλέπομεν γὰρ  ἄρτι δι’  ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι. Τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ  μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθη»  (Α´ Κορινθίους ιγ´  12-13).
.     Θὰ περιορισθῶ σὲ δύο μόνο ἐπίκαιρα παραδείγματα· Ὁ εὐγνώμων ληστής, σ’αὐτὴν τὴν θέσι ποὺ εὑρίσκετο, ποίαν λογικὴν ἐπεξεργασία πρόλαβε νὰ κάνη  στὰ «σημεῖα» τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ πῆ τὸ «Μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ Σου» καὶ νὰ εἰσέλθῃ αὐθημερὸν πρῶτος  στὸν Παράδεισο; Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἑκατόνταρχος. Ποιά λογικὴ ἐπεξεργασία πρόλαβε νὰ κάνη; Ἁπλῶς ἐπίστευσαν στὴν Θεότητα τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ καὶ ἡ πίστις τους ἐλογίσθη εἰς δικαιοσύνην. Τότε ἦλθε ἡ μέθεξις καὶ κάποια γνῶσις. Ἀντιθέτως· Ἡ λογική τοὺς ἄλλους, ἀκόμη καὶ αὐτοὺς τοὺς Μαθητάς, τοὺς ἀπομάκρυνε ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τοὺς διεσκόρπισε.

.       5. Ὁ ἅγιος Νικοπόλεως διὰ νὰ στηρίξη  τὴν ἄποψί του, ὅτι ὁ ἀνθρωπος  πρῶτα κάνη λογικὴ ἐπεξεργασία τοῦ «σημείου» καὶ μετὰ τὸ ἀποδέχεται, χρησιμοποιεῖ χωρίον τοῦ Μ. Βασιλείου περὶ τῆς οὐσίας καὶ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ (σελίδα 14). Ὅμως τοῦτο οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὸ ὑπ’ αὐτοῦ τεθὲν καὶ ἐρευνώμενον θέμα: “Μέθεξη ἢ κατανόηση”. Διὰ τὸν ἴδιο  λόγο λανθασμένα χρησιμοποιεῖ  καὶ τὸ γνωστὸ χωρίον τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου περὶ τῆς προσλήψεως ὑπὸ τοῦ Σαρκωθέντος προαιωνίου Λόγου τοῦ Θεοῦ ὅλου τοὺ  ἀνθρώπου (ψυχῆς ,νοῦ καὶ σώματος). Καὶ τοῦτο πράττει διὰ νὰ ἀποδείξη τάχα ὅτι αὐτὰ ἰσχύουν καὶ δι’ ὅσους στὶς «ἡμέρες μας κατηγοροῦν τὴν κατανόηση καὶ ψάχνουν γιὰ μιὰ «δίχα λόγου καὶ νοημάτων μέθεξη . . .» (σελίδα 23).  Χρησιμοποιῆ δὲ λανθασμένα τὸ χωρίον τοῦτο τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου ὁ ἅγιος Νικοπόλεως, διότι τὸ θιγόμενο ἀπὸ τὸν ἅγιον Γρηγόριον ζήτημα στὸ ἀναφερόμενον χωρίον δὲν εἶναι πῶς ὁδηγεῖται ὁ ἄνθρωπος στὸν Θεό, ἀλλὰ τί ὁ Θεὸς Λόγος Σαρκωθεὶς προσέλαβε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Καὶ βεβαίως προσέλαβε ὁλόκληρον τὸν ἄνθρωπον (ψυχήν, νοῦν  καὶ σῶμα), ἀφοῦ «τὸ ἀπρόσληπτον καὶ ἀθεράπευτον».

.        6. Ὁ Σεβασμιώτατος ἰσχυρίζεται ὅτι «χωρὶς γνώση σαφῆ καὶ βαθειά, πίστη ΔΕΝ γίνεται» (σελίδα 20). Καὶ διὰ νὰ στηρίξη τὴν ἄποψί του αὐτὴ φέρει ὡς παραδείγματα·

α´ . Τὸν Πατριάρχη Ἀβραάμ. Γράφει ὁ ἅγιος Νικοπόλεως· «Ἐδέχθη ἐπίσκεψη τοῦ Κυρίου. Ὁ Κύριος τοῦ μίλησε. Καὶ τοῦ ἔδωκε “σημεῖον εἰς ἔκπληξιν”. Ὁ Ἀβραὰμ τὸ ἀντιμετώπισε θετικά. Καὶ ἐπίστευσε τῷ Θεῷ. Δηλαδὴ ὑπάκουσε. Αὐτὸ ἔχει ἐξαιρετικὴ σημασία. Γιατί ὁ Θεὸς μετὰ τοῦ ζήτησε θυσία μὲ πολὺ ὀδυνηρὲς γι’ αὐτὸν συνέπειες. Καὶ ὁ Ἀβραὰμ τὸ ζύγισε καὶ ἐνῶ εἶχε τὴν εὐχέρεια νὰ διακριθῆ “τῇ ἀπιστίᾳ”, νὰ τὸ ἀφήσει στὴν ἄκρη, ἐκεῖνος “ἐνεδυναμώθη τῇ πίστει” (Ρωμ. 4,20 )· καὶ ἐπίστευσε (ὑπάκουσε ) στὸν Θεό· δηλαδὴ ἐδέχθη τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, μετὰ ἀπὸ λογικὴ ἐκ μέρους του κατανόησή της» (σελίδα 20).

Ὅμως ἐμεῖς διαβάζουμε στὴν Ἁγία Γραφή·

«Πίστει προσήνεγκεν Ἀβραὰμ τὸν Ἰσαὰκ πειραζόμενος … Πίστει περὶ τῶν μελλόντων εὐλόγησεν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ… Πίστει Ἰακὼβ ἀποθνήσκων … Πίστει Ἰωσὴφ … Πίστει Μωϋσῆς μέγας γενόμενος ἠρνήσατο λέγεσθαι υἱὸς θυγατρὸς Φαραώ…οὗτοι πάντες διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός , ἔφυγον  στόματα μαχαίρας , ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τοὺς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι  δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς·  ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον,  περιηλθον  ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις  δέρμασιν,  ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς. Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἠμῶν κρεῖττον τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι». Τί δὲ εἶναι πίστις, μᾶς τὸ διδάσκει ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος, στὴν ἀρχὴ τούτων τῶν λόγων του, λέγων· «Ἔστι δὲ πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβραίους ια´ 1).

.      Τώρα ποία λογικ κατανόησι δειξε βραμ στν λόγο το Θεο στ «σημεο» – ντολή Του ν θυσιάση τ μονάκριβο παιδί του κα ο λλοι ναφερθέντες γιοι, δν τ καταλαβαίνω. ς μς τ ξηγήση περισσότερον γιος Νικοπόλεως κα ς τ στηρίξη ρθ στν γία Γραφ κα τος Πατέρας.

.       7. Ὁ ἅγιος Νικοπόλεως διὰ νὰ στηρίξη τὴν ἄποψί του, ὅτι ὁ Ἀβραὰμ «ἐδέχθη τὴν δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, μετὰ ἀπὸ λογικὴ ἐκ μέρους τοῦ κατανόησή της. Τὸ ἀποδέχθηκε σὰν προσωπική του ἐπιλογή. Τὸ δέχθηκε μὲ νοῦ, κρίση, βούληση, καρδιά, ἐπιλογή,  ἀπόφασή …»,  παραπέμπει στὸ Ρωμαίους 4,1-24 (σελίδα 20 τέλος καὶ ἀρχὴ τῆς 21).
.    μως λόκληρο τ κεφάλαιον τοτο ντιθέτως περτονίζει χι τν λογικν πεξεργασίαν τς ντολς το Θεο, λλ τν πίστιν το βραμ σ’ ατήν. Ὁ ἀείμνηστος Παναγιώτης Τρεμπέλας στὸ Ὑπόμνημα τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς τοῦ ἔχει τὴν ἑξῆς ἐπικεφαλίδα διὰ τὰ Κεφάλαια Α 18-ΙΑ 36: “ΔΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ ΔΙΚΑΙΩΣΙΣ”. Διὰ δὲ τὸ Κεφάλαιον Δ  1-25 ἔχει τὴν ἐπικεφαλίδα: “β.  Ἡ πίστις ἀρχὴ τῆς δικαιώσεως καὶ τοῦ Ἀβραάμ”. Μὲ ἀστερίσκον δὲ σὲ ὑποσημείωσι ἐπεξηγῆ τὰ ἑξῆς: «Ἀποδεικνύει εἰς τοὺς σ. 1-12 ὅτι ὁ Ἀβραὰμ ὀφείλει τὴν δικαίωσίν του εἰς τὴν πίστιν· εἰς τοὺς σ. 13-16 ὅτι ἡ κληρονομιὰ τοῦ κόσμου ἐδόθη ὡς ἐπαγγελία εἰς τὸν Ἀβραὰμ ἀνεξαρτήτως τῆς τηρήσεως τοῦ νόμου· καὶ εἰς τοὺς σ. 17-22 ὅτι καὶ τὸ σπέρμα αὐτὸ εἶναι καρπὸς τῆς πίστεως. Οὕτω δικαίωσιν, κληρονομίαν καὶ ἀπογόνους ἔλαβεν ὁ Ἀβραὰμ διὰ τῆς πίστεως.» (Ὑπόμνημα στὴν πρὸς Ρωμαίους, σελίδες 40 καὶ 72).

.      Χαρακτηριστικοὶ εἶναι ἐπίσης οἱ λόγοι τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὸ Α´ Κεφάλαιο τῆς πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολῆς. Γράφει διὰ τοὺς Ἐθνικούς· «γνόντες τὸν Θεὸν οὐχ ὡς Θεὸν ἐδόξασαν ἢ εὐχαρίστησαν, ἀλλ’ ἐματαιώθησαν ἐν τοῖς διαλογισμοῖς αὐτῶν, καὶ ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος αὐτῶν καρδία· φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν, καὶ ἤλλαξαν τὴν δόξαν τοῦ ἀφθάρτου Θεοῦ ἐν ὁμοιώματι εἰκόνος φθαρτοῦ ἀνθρώπου καὶ πετεινῶν καὶ τετραπόδων καὶ ἑρπετῶν. Διὸ καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεός  ἐν ταῖς ἐπιθυμίαις τῶν καρδιῶν αὐτῶν εἰς ἀκαθαρσίαν τοῦ ἀτιμάζεσθαι τὰ σώματα αὐτῶν ἐν αὐτοῖς, οἵτινες μετήλλαξαν τὴν ἀλήθειαν τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει, καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα, ὅς ἐστιν εὐλογητὸς εἰς τοὺς αἰῶνας · ἀμὴν» (Ρωμαίους α´ 21-25).Τὴν μετοχὴν «γνόντες» τὸν Θεόν, ὡς ἑξῆς ἐπεξηγεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· «οχ γνναι δυνηθέντες, λλ σον π τς ρωμένης κτίσεως κα διδασκαλίας γνωσαν» (Π. Ν. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς τὰς Ἐπιστολὰς τῆς Κ. Διαθήκης, Τόμος Α´, σελίδα 42). Πράγματι δι τς λογικς νθρωπος δν μπορε ν δηγηθ στν Θεό.

.   Ἀλλ’ γιος Νικοπόλεως προχωράει τι περισσότερον. χι μόνον παρερμηνεύει τ νόημα τν λόγων το ποστόλου Παύλου, λλ συγχρόνως παραχαράσσει κα λλοιώνει κα τ διο τ κείμενο τς πρς Ρωμαίους πιστολς. Ἀλλοιώνει τὸ συμπέρασμα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Δηλαδή· Ἐνῶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος συμπεραίνει, ὅτι ἐπειδὴ ὁ Ἀβραὰμ ἐπίστευσε στὸν Θεό, ὁ Θεὸς τὸν ἐδικαίωσε, ὁ ἅγιος Νικοπόλεως  ἀλλάζει τὸ  ρῆμα «ἐπίστευσε» καὶ βάζει τὸ ρῆμα «δέχτηκε μὲ νοῦ, διάνοια, κρίση, βούληση, καρδιά, ἐπιλογή, ἀπόφασί του» καὶ ὅτι τοῦτο «ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην». Διὰ νὰ φανῆ καλύτερα ἡ παρανόησις, ἀλλὰ καὶ ἡ παραχάραξις τοῦ κειμένου, παραθέτω κατωτέρω τὰ δύο κείμενα:
.    Ὁ Ἀποστόλος Παῦλος γράφει πρὸς τοὺς Ρωμαίους· «Τί γὰρ ἡ γραφὴ λέγει; πίστευσε δ βραμ τ Θε καὶ ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην» (Ρωμαίους δ´ 3). μως γιος Νικοπόλεως ν γνώσει του πλέον, ντιστρέφων τ χωρίον κα τ νόημα ατο, γράφει· «Δηλαδ δέχθη ( βραμ)  τν δωρε το Θεο, μετ π λογικ κ μέρους το κατανόησή της. Καὶ τὸ ἀποδέχθηκε σὰν προσωπική του ἐπιλογή. Τὸ δέχθηκε μὲ νοῦ, διάνοια, κρίση, βούληση, καρδιά, ἐπιλογή, ἀπόφασή του. Καὶ “ἐλογίσθη αὐτῷ εἰς δικαιοσύνην”» (Ρωμ. δ´1 -24)».

.     8. Ὁ ἅγιος Νικοπόλεως διὰ νὰ στηρίξη τὴν γνώμη του, ὅτι ἡ λογικὴ κατανόησι ὁδηγεῖ στὴν πίστι, ἀναφέρει καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ   Σαούλ  – Ἀποστόλου Παύλου. Γράφει καὶ πάλιν ὁ ἅγιος Νικοπόλεως· «Πορευόμενος εἰς Δαμασκόν, “εἶδεν οὐρανόθεν φῶς περιλάμψαν αὐτόν”. Καὶ εἶδε τὸν Χριστό. Καὶ ἄκουσε τὸν λόγο Του. Καὶ τοῦ ἔγινε δίλημμα! Καὶ τὸν ἐπεξεργάστηκε. Καὶ κατέληξε στὸ συμπέρασμα – πορεία ζωῆς: “οὐκ ἐγενόμην ἀπειθὴς τῇ οὐρανίῳ ὀπτασίᾳ” ( Πράξ. κϛ´ 19). Ἐπάλαιψε ἀνάμεσα στὴν πίστη  (=ὑπακοὴ ) καὶ στὴν “ἀπείθεια” (=ἀνυπακοή). Καὶ σὰν λογικὸ ὄν, ἔκαμε λογικὴ ἀνατομία στὴν οὐράνια ὀπτασία – ἐμπειρία του· καὶ τὴν ἐδέχθη, κατὰ ἐπιλογή του, θετικά. (Πράξ. κϛ´12- 19)» (σελίδα 21).
.    Ὅμως τι πόστολος Παλος πεδέχθη λευθέρως τν πρόσκλησι το Θεο, εναι ρθόν. λλ’ χι κα τι «σν λογικ ν, καμε λογικ νατομία στν οράνια πτασία – μπειρία του ….». Γιατ  ελόγως θ  διερωτηθ  κανείς· φο Παλος εναι λογικν ν, τν δια «λογικ πεξεργασία»  θ κανε κα νωρίτερα, ταν κρατοσε τ μάτια τν λιθοβολούντων τν πρωτομάρτυρα Στέφανον. Ὅμως πῶς  αὐτὴ ἡ  λογικὴ  ἐπεξεργασία τότε δὲν τὸν ὡδήγησε εἰς μετάνοιαν, ἀλλὰ στὸ νὰ ζητήση ἀπὸ τὸν Ἀρχιερέα του Ἱερὲς ἐπιστολὲς νὰ μεταβῆ στὴν Δαμασκό, διὰ νὰ συλλάβη πάντας τοὺς χριστιανοὺς καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήση δεσμίους στὰ Ἱεροσόλυμα; Πς συμβαίνει, λοιπόν,  λογικ πεξεργασία τν μία φορ ν δηγ τν Παλον ες κακότητα κα χθροπραξίες κα τν λλην ες μετάνοιαν κα γαθοεργίες; ρα κάτι λλο, πέραν π τν λογικ πεξεργασία, εναι ατ πο δήγησε στν μεταστροφ τν πόστολον Παλον. Κα ατ εναι χι λογικ πεξεργασία, λλ πίστις ες τ «σημεον». Εἶναι αὐτὸ ποὺ γράφει σ’ ἄλλη σελίδα τοῦ βιβλίου του  ὁ ἅγιος Νικοπόλεως· «Ἡ ἀρχὴ τῆς πορείας τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν Χριστὸν καὶ πρὸς τὴν σωτηρία ἀρχίζει μὲ μιὰ πρώτη μέσα του ἔλλαμψη θείου φωτὸς ….» (σελίδα 76). ΝΑΙ, λλαμψη το θείου φωτς κα πίστις ες ατ εναι ατ  πο δηγον τν νθρωπον στν μετάνοια κα τν σωτηρία. Κα ατ εναι τ ληθιν νόημα τς εχς «λλαμψον ν τας καρδίαις μν … τ τς Σς θεογνωσίας κήρατον Φς κα τος τς διανοίας μν διάνοιξον φθαλμος ες τν τν εαγγελικν Σου κηρυγμάτων κατανόησιν», ποὺ μαζὶ μὲ ἄλλες σχετικὲς εὐχὲς μνημονεύει ὁ ἅγιος Νικοπόλεως στὴν σελίδα 22 τοῦ βιβλίου του, ἀλλὰ μὲ ἄλλο νόημα. Ἄλλωστε ὁ Παῦλος πρὶν ἀκόμη καλὰ – καλὰ καταλάβει τί συμβαίνει καὶ πρὶν νὰ ἀποδεχθῆ καὶ ὑπακούση εἰς τὴν ἐξ  οὐρανοῦ φωνὴν τοῦ Χριστοῦ, ὠνόμασε τὸν Ἰησοῦν «Κύριον» καὶ ἄρα «ἑαυτὸν δοῦλον» τοῦ Χριστοῦ, ἐπεξηγεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. (Π. Ν. Τρεμπέλα, Ὑπόμνημα εἰς τὰς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, σελ. 291.)

.       9. Θὰ κάνω καὶ  μερικὲς ἀκόμη παρατηρήσεις στὰ γραφόμενα τοῦ ἁγίου Νικοπόλεως. Γράφει στὴν συνέχεια τῶν παραπάνω λόγων του· «Μὲ ἴδιο τρόπο ἀντιμετωπίζει ὁ κάθε ἄνθρωπος τὸ ὅποιο “σημεῖον εἰς ἔκπληξιν”, ποὺ τοῦ προσφέρει ὁ Κύριος. Τὸ ἀναλύει λογικά. Καί, ἢ τὸ ἀποδέχεται, ἢ τὸ ἀπορρίπτει· κατὰ ἐπιλογὴ δική του! Ὅπως ἔκαμαν καὶ οἱ «εἰς Ἐμμαοὺς πορευόμενοι». Καὶ ἂς μὴ ξεχνᾶμε ποτέ, ὅτι οἱ ἐμπειρίες, (τόσο οἱ μυστικὲς-πνευματικές, θείας προέλευσης, ὅσο καὶ οἱ ἐπίγειες), σὰν γεγονότα, προκαλοῦν τὸν δέκτη τους σὲ μία ἐπεξεργασία λογική, ποὺ ἀπαιτεῖ, καὶ μᾶς ἐπιβάλλει, νὰ στρωθοῦμε μὲ ρωμαλεότητα στὴν δουλειά, νὰ στραφοῦμε πρὸς τὸν Θεό. Ἡ Στροφή μας πρὸς τὸν Θεό, εἶναι, καὶ λέγεται “μετάνοια”, δηλαδὴ σωστὰ μυαλά, σωτηρία. Ἡ στροφή μας πρὸς τὸν Θεό, ἡ μετάνοια, εἶναι ἡ πιὸ λογική μας ἐνέργεια» (σελίδα 21).

.       Σ’ αὐτὰ  θὰ κάνω τὶς ἑξῆς παρατηρήσεις·

Πρώτη παρατήρησι. Ὁ ἅγιος Νικοπόλεως μεταξὺ αὐτῶν ποὺ «ἀναλύουν λογικὰ τὸ σημεῖον εἰς ἔκπληξιν καὶ ἢ τὸ ἀποδέχεται ἢ τὸ ἀπορρίπτει· κατὰ ἐπιλογὴ δική του», συγκαταλέγει καὶ τοὺς εἰς Ἐμμαοὺς πορευομένους δύο μαθητὰς τοῦ Κυρίου. μως ο ες μμαος πορευόμενοι δύο μαθητα το Κυρίου ν σκέπτονται κα συζητον τ γενόμεναστὴν Ἱερουσαλήμ· νῶ χουν τν Κύριον συνομιλοντα μαζί τους καὶ ρμηνεύοντα τὰ τῶν Γραφῶν διὰ τὰ πάθη καὶ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Ἰησοῦ· ν καίεται   καρδιά τους, τν ησον δν τν ναγνωρίζουν οτε πιστεύουν στν νάστασί Του.  Τν νεγνώρισαν  μόνον «ν τῇ κλάσει τοῦ ρτου». Τότε, κα ΟΧΙ μετὰ π τς λογικς πεξεργασίες, «διηνοίχθησαν ατν οἱ φθαλμοί», πίστευσαν στν νάστασί Του κα «ναστάντες ατ τ ρ ὑπέστρεψαν ες ερουσαλμ» (Λουκ. κδ´13-35).

Δεύτερη παρατήρησι. Ὁ ἅγιος Νικοπόλεως δέχεται ὅτι  «οἱ  μυστικὲς – πνευματικές, θείας προελεύσεως, ὅσο καὶ οἱ  ἐπίγειες ἐμπειρίες προκαλοῦν τὰ ἴδια ἀποτελέσματα στὸν ἄνθρωπον»! ! Τοῦτο ὅμως εἶναι ἀπαράδεκτον. Οὔτε ὁ ἴδιος δὲν δέχεται αὐτό. Διότι γράφει ὁ ἅγιος Νικοπόλεως σὲ ἄλλη σελίδα τοῦ βιβλίου του· «Γνῶσις δὲν εἶναι μόνο ἡ ψευδώνυμος γνῶσις. Ὀρθοδόξως δὲν ἀποβάλλεται ἡ γνώση καὶ ἡ νόηση, ἀλλὰ οἱ ἐσφαλμένες νοησιαρχικὲς μέθοδοι τῶν ἀπίστων» (σελίδα 41). ρα λογικ πεξεργασία δν δηγε πάντοτε στν ληθιν γνσι, λλ κα στν ψευδώνυμη τοιαύτη, στς σφαλμένες νοησιαρχικς μεθόδους τν πίστων!

Τρίτη παρατήρησι. Γράφει ὁ ἅγιος Νικοπόλεως·  Καὶ «οἱ θείας προελεύσεως  ἐμπειρίες καὶ οἱ γήινες προκαλοῦν  τὸν δέκτη τους σὲ μία ἐπεξεργασία λογική, ποὺ ἀπαιτεῖ καὶ μᾶς ἐπιβάλλει … νὰ στραφοῦμε πρὸς τὸν Θεό». Σ’ αὐτὰ παρατηρῶ:

Πρῶτον· Ὅτι ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Νικοπόλεως στὴν ἀρχὴ τούτων τῶν λόγων του γράφει, ὅτι ὁ κάθε ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει λογικὰ «τὸ ὅποιο σημεῖον εἰς ἔκπληξη ποὺ τοῦ προσφέρει ὁ Θεός».  Ἑπομένως ΟΧΙ καὶ τὶς γήινες ἐμπειρίες, ὅπως γράφει ἐδῶ.
Δεύτερον· Ἐὰν ἡ λογικὴ ἐπεξεργασία ἐπιβάλλει στροφὴ πρὸς τὸν Θεό, τότε ποῦ πάει ἡ ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου «νὰ  ἀποδεχθῆ  τὸ σημεῖον ἢ νὰ τὸ ἀπορρίψη κατὰ ἐπιλογὴ δική του», ὅπως πάλιν  μόλις λίγο παραπάνω  γράφει  ὁ ἅγιος Νικοπόλεως;
Τρίτον· Πς συμβαίνει λογικ πεξεργασία νς κα το ατο «σημείου» λλους ν δηγ στν πιστία κα λλους στν πίστι στν ληθιν Θεό, πως συνέβη στν Σταυρό; Δηλαδὴ τὸν μὲν βλάσφημον ληστήν, τοὺς Γραμματεῖς κ.λ.π. νὰ ὁδηγῆ σὲ ἀπιστία, ἐνῶ τὸν εὐγνώμονα ληστή, τὸν ἑκατόνταρχον κ.λ.π. εἰς τὴν πίστιν στὸν ἀληθινὸ  Θεό;

Τετάρτη παρατήρησι. Ὁ ἅγιος Νικοπόλεως γράφει·  «ἡ στροφὴ πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι καὶ λέγεται μετάνοια, δηλαδὴ σωστὰ μυαλά, σωτηρία». Σὰν νὰ λέει δηλαδή· Ὅποιος κάνει λογικὴ ἐπεξεργασία τῶν «σημείων»,  ὁδηγῆται πρὸς τὸν Θεὸ καὶ ἑπομένως μετανοεῖ καὶ σώζεται.  Τότε μως  θ πρέπει ν συμπεράνουμε, τι λοι ο λλοι, ο μ σωζόμενοι, δν κάνουν λογικ πεξεργασία τν σημείων; λλ τοτο οτε γιος  Νικοπόλεως  δέχεται.  Γιατί διος γράφει, τι  σοι  πορρίπτουν  τ σημεα, κάνουν «δική τους πιλογή»,  μετ π λογικ πεξεργασία. ρα πάρχει κα δ μεταξ τν λεγομένων το γίου Νικοπόλεως ντίφασις.

Πέμπτη  παρατήρησι. Ναί, μετάνοια εναι πι ρθ κα πι φέλιμη πράξι το νθρώπου. Κα εναι ντως πράξις λευθερίας. χι μως τι εναι ποτέλεσμα λογικς πεξεργασίας. Θ λεγα, εναι κόντρα στν λογική, φο δηγε πολλάκις κα σ’ ατν τν θάνατον το σώματος. Ἔτσι ἡ μεταστροφὴ τοῦ Παύλου τὸν κάνει ἀπὸ διώκτη τῶν χριστιανῶν σὲ διωκόμενον, ὥστε ἀμέσως νὰ κινδυνεύση καὶ ἡ ζωή του στὴν Δαμασκό. Ἡ μετάνοια τῆς Ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας τὴν ὠδήγησε νὰ χάση τὶς χαρὲς τῆς ζωῆς καὶ νὰ  φθείρη διὰ τῆς ἀσκήσεως τὸ ὡραῖο σῶμα της. Οἱ ἅγιοι τεσσαράκοντα μάρτυρες μὲ τὸ μαρτύριό τους πᾶνε κόντρα στὴν ἀνθρώπινη λογικὴ  καὶ τὴν φυσικὴ ἀγάπη τοῦ ἀνθρώπου διὰ τὴν ζωή.

.    10. Τέλος, διὰ νὰ μείνω σ’ αὐτά, ὁ ἅγιος Νικοπόλεως στὸ Δ’ Κεφάλαιον τοῦ βιβλίου του, “ΤΙ  ΕΙΝΑΙ ΜΕΘΕΞΗ;” γράφει· «Συμπέρασμα. Ἡ ὅποια ἐμπειρία, ὅπως καὶ ἂν ἐπῆλθε, ΔΕΝ ἀρκεῖ. Χρειάζεται νοητικὴ  ἐπεξεργασία καὶ ἐμβάθυνση. Αὐτὴ ὁδηγεῖ στὸ μεγαλεῖο τῆς πνευματικῆς ζωῆς καὶ τῆς προκοπῆς» (σελίδα 59).
.    Ὅμως αὐτὰ τὰ ἐξάγει ὡς συμπέρασμα ἀπὸ λόγους τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, τοὺς ὁποίους παραπάνω ἔχει παραθέσει. Τοὺς  ξαναπαραθέτω καὶ ἐγώ, διὰ νὰ κρίνετε ἂν τὸ παραπάνω συμπέρασμα τοῦ ἁγίου Νικοπόλεως μπορεῖ νὰ ἑξαχθῆ ἀπὸ τοὺς παρατιθεμένους λόγους τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.
.    Γράφει ὁ ἅγιος Νικοπόλεως· «4. Ὁ ἄλλος κολοσσὸς θεολογίας καὶ ὀρθοδοξίας ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς λέγει ἐπιγραμματικά: “Ἐν τῇ μεταλήψει τοῦ Χριστοῦ ἡ ἀληθὴς γνῶσις· διὰ τῆς γνώσεως, ἡ ἀγάπη· …καὶ γινωσκομένη, γνῶσιν ἀπόρρητον ποιεῖ”». (σελίδες 58-59).  Στοὺς παραπάνω λόγους τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ βλέπετε ἐσεῖς νὰ διδάσκεται, ὅτι «χρειάζεται νοητικὴ ἐπεξεργασία καὶ ἐμβάθυνση»; Ἐγὼ δὲν διαπιστώνω κάτι τέτοιο.
.    Γι’ αὐτὰ καὶ ἄλλα πολλὰ τί ἔχη νὰ μᾶς εἴπη ὁ ἅγιος Νικοπόλεως;

Πύργος 2 Μαΐου 2011

Ἑορτὴ τῆς Ἀνακομιδῆς τῶν Ἱερῶν Λειψάνων
τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου

 ΠΗΓΗ: http://www.imilias.gr/

, , , , , , ,

Σχολιάστε