Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος

ΓΙΑΤΙ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ;

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
«Οἱ Δεσποτικὲς Ἑορτές»
(Εἰσοδικὸ στὸ Δωδεκάορτο καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστολογία),
ἐκδ. Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου, σελ. 301-305

Ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.           Σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ὁ Χριστὸς ἀναλήφθηκε στοὺς οὐρανούς, ὅπου ἦταν προηγουμένως, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἰδίου πρὸς τοὺς Μαθητάς. […] Αὐτὸ τὸ μεγάλο Δεσποτικὸ γεγονὸς προφητεύει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸ παρουσιάζει ἡ Καινὴ Διαθήκη.  Αὐτὸ ποὺ προφητεύθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη μὲ τὶς ἀποκαλύψεις τοῦ ἀσάρκου Λόγου, πραγματοποιήθηκε στὴν Καινὴ Διαθήκη μὲ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ […]
.             Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης λέγει ὅτι Χριστός, κατὰ τὴν ἀνθρώπινη φύση Του, ἔλαβε τρεῖς γεννήσεις: δηλαδὴ τὴν πρώτη ἀπὸ τὴν Παρθένο Μαρία, τὴν δεύτερη ἀπὸ τὸ Βάπτισμα καὶ τὴν τρίτη ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση. Καὶ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ὀνομάστηκε Πρωτότοκος, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν πρώτη εἶναι πρωτότοκος ἐν «πολλοῖς ἀδελφοῖς» κατὰ τὴν κοινωνία τῆς σαρκός, ἀπὸ τὴν δεύτερη ὀνομάστηκε τῆς καινῆς κτίσεως καί, κατὰ τὴν τρίτη, πρωτότοκος τῶν νεκρῶν. Ἂν προσέξουμε, θὰ διαπιστώσουμε ὅτι σαράντα μέρες μετὰ ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς γεννήσεις ἀκολούθησε ἕνα σημαντικὸ γεγονός δηλ. σαράντα μέρες μετὰ τὴ γέννηση προσφέρθηκε στὸν Ναὸ καὶ ἔχουμε τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς. Σαράντα μέρες μετὰ τὴν Βάπτισή Του στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ νίκησε τὸν διάβολο στοὺς τρεῖς ἐκείνους πειρασμούς. Καὶ σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του ἀνέβηκε στοὺς Οὐρανοὺς καὶ προσέφερε στὸν Πατέρα Του τὴν ἀπαρχὴ τῆς δικῆς μας φύσεως.[…]
.             Βέβαια, θὰ μποροῦσε ὁ Χριστὸς νὰ ἀνεβάση τὴν ἀνθρώπινη φύση στὸν Οὐρανὸ ἀμέσως μετὰ ἀπὸ τὴν Ἀνάστασή Του, ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ μὴ φανῆ ὅτι ἡ Ἀνάσταση ἦταν φαντασία. Ὁ Χριστὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του φανέρωσε τὸν Ἑαυτό του στοὺς Μαθητάς, ἔκανε θαύματα καὶ στερέωσε ἔτσι τὴν πίστη τους. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο, ἀφοῦ ἔλυσε τὴν ὑποψία τῆς φαντασίας, τοὺς κατέστησε θεατὲς τῆς Ἀναλήψεώς Του. (Μ. Ἀθανάσιος) […]

,

Σχολιάστε

Ο ΟΡΟΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ» ΩΣ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΟΡΟΣ (Μητρ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Ο ΟΡΟΣ «ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ» ΩΣ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΟΡΟΣ

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΣΗ “ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΚΗ” ΛΥΣΗ ΣΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ;

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου γιὰ τὴ Μεγάλη Σύνοδο

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Στὴν τελευταία συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (23-24 Νοεμβρίου 2016) συζητήθηκε τὸ θέμα τῶν ἐργασιῶν τῆς Μεγάλης Συνόδου ποὺ ἔγινε στὴν Κρήτη τὴν ἑβδομάδα τῆς Πεντηκοστῆς (18-26 Ἰουνίου 2016).
.             Κατ᾿ αὐτήν, μετὰ τὴ σχετικὴ Εἰσήγηση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σερ­ρῶν κ. Θεολόγου μὲ τίτλο: «Ἐνημέρωσις περὶ τῶν διεξαχθεισῶν ἐργασιῶν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», ἀκολούθησε συζήτηση, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος ἔκανε δύο παρεμβάσεις, κατέθεσε δὲ καὶ πληρέστερο κείμενο στὰ Πρακτικά.
.             Οἱ παρατηρήσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου εἶναι ἄξιες ἰδιαίτερης προσοχῆς, γι᾿ αὐτὸ καὶ μεταφέρουμε ἐδῶ κάποια ἀπὸ τὰ κατὰ τὴ γνώμη μας ἀξιολογότερα στοιχεῖα.
.             «Ἡ προετοιμασία γιὰ τὴν Σύνοδο αὐτή», εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, «δὲν ἦταν ἐπαρκής. Τὸ κείμενο ποὺ καταρτίσθηκε ἀπὸ τὴν Ε΄ Προσυνοδικὴ Πανορθόδοξη Διάσκεψη δὲν ἦταν σὲ γνώση τῆς Ἱεραρχίας. Τὸ λάβαμε μετὰ τὴν ὑπογραφὴ ἀπὸ τοὺς Προκαθημένους, τὸν Ἰανουάριο 2016. Ἔ­πρεπε νὰ γίνη συζήτηση στὴν Ἱεραρχία, πρὶν ὑπογραφῆ ἀπὸ τοὺς Προκαθημένους».
.             Ὅμως μὲ ἀνεπαρκῆ προετοιμασία καὶ ἔλλειψη πληροφορήσεως πῶς εἶναι δυνα­τὸν νὰ λειτουργήσει σωστὰ μία τέτοια Σύν­οδος; Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα τὸ εἴδαμε. Τὸ βασικὸ κείμενο τῆς Συνόδου ἀποδείχθηκε ἀδόκιμο θεολογικῶς.
.             Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Σεβασμιώτατος: «Τὸ κείμενο ποὺ ἀπετέλεσε τὴν βάση τῆς Συνόδου ἦταν τὸ ἕκτο, μὲ τίτλο ‘‘Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσμον’’. Τὸ τελικὸ κείμενο ἔχει πολλὰ προβλήματα, παρὰ τὶς μερικὲς γενικὲς καλὲς διατυπώσεις. Μάλιστα, ὅταν δημοσιευθοῦν τὰ Πρακτικὰ τῆς Συνόδου, ὅπου ἀποτυπώνονται οἱ αὐθεν­τικὲς ἀπόψεις αὐτῶν ποὺ ἀποφάσισαν καὶ ὑπέγραψαν τὰ κείμενα, τότε θὰ φανῆ καθαρὰ ὅτι στὴν Σύνοδο κυριαρχοῦσαν ἡ θεωρία τῶν κλάδων, ἡ βαπτισματικὴ θεολογία καὶ κυρίως ἡ ἀρχὴ τῆς περιεκτικότητος… Παρατηρεῖ κανεὶς στὸ τελικὸ κείμενο ἀντιφατικὰ σημεῖα. Κατὰ τὴν γνώμη μου δὲν εἶναι κείμενο θεολογικό, ἀλλὰ διπλωματικό. Ὅμως, ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας δὲν στηρίζεται σὲ διπλωματικὰ κείμενα».
.             Θλιβερότατες οἱ καίριες θεολογικὲς ἐπισημάνσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου. Αὐτὲς φανερώνουν ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία ἔχει σὲ ἐπικίνδυνο βαθμὸ ἁλωθεῖ ἀπὸ τὴν προ­τεσταντικὴ σύγχυση ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴ «θεωρία τῶν κλάδων» καὶ τὶς παρόμοιες ἀντιλήψεις. Ἀντιλήψεις μὲ τὶς ὁποῖες εἰσάγεται ἡ διπλωματία στὸ χῶρο τῆς θεολογίας καὶ οὐσιαστικὰ ἐπιχειρεῖται συμβιβασμὸς τῆς ἀλήθειας μὲ τὸ ψέμα!
.             Γι᾿ αὐτὸ καὶ εἶναι κατ᾽ ἐξοχὴν ἐπίκαιρος ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, τὸν ὁποῖο παρέθεσε ὁ Σεβασμιώτατος: «Οὐδέποτε διὰ μεσότητος, ἄνθρωπε, τὰ ἐκκλησιαστικὰ διωρθώθη. Μέσον ἀληθείας καὶ ψεύδους οὐδέν ἐστι».
.             Διπλωματία, μέση λύση ἢ συμβιβασμὸς στὰ τῆς πίστεως δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει!

 

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΟΟΙΜΙΟ ΤΗΣ ΕΥΔΟΚΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου
«ΟΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ»
– Τὰ ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου,

ἔκδ. Ἱ. Μ. Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου (Πελαγίας), 2016,
σελ. 122-125

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.               Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸ ναὸ εἶναι ἡ ἀρχὴ προετοιμασίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους γιὰ τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Βέβαια, μὲ τὴ γέννηση τῆς Παναγίας ἀρχίζει ἡ ἀντίστροφη μέτρηση, ἀλλὰ μὲ τὴν εἴσοδό της στὸ ναὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος εἰσέρχεται στὴν τελικὴ εὐθεία τῆς σωτηρίας του. Μετὰ ἀπὸ δώδεκα χρόνια θὰ ἀκολουθήσει τὸ γεγονὸς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου.
.             Στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων παρατίθεται ὅλη ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας πάνω σὲ αὐτὸ τὸ μεγάλο γεγονός. «Σήμερον τῆς εὐδοκίας θεοῦ τὸ προοίμιον καὶ τῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας ἡ προκήρυξις. Ἐν ναῷ τοῦ Θεοῦ τρανῶς ἡ Παρθένος δείκνυται, καὶ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι προκαταγγέλλεται. Αὐτῇ καὶ ἡμεῖς μεγαλοφώνως βοήσωμεν· χαῖρε τῆς οἰκονομίας τοῦ κτίστου ἡ ἐκπλήρωσις».
.         Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων εἶναι προοίμιο τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ, προκήρυξη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων καὶ ἐκπλήρωση τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου. Φαίνεται ἔντονα ὅτι ὁ ἱερὸς κειμενογράφος ὑπογραμμίζει τὴν ὅλη θεολογία τῆς ἑορτῆς.
.             Προοίμιο εἶναι ἡ ἀρχή, ὁ πρόλογος ἑνὸς βιβλίου καὶ ἀπὸ τὸν πρόλογο μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ἀξία τοῦ βιβλίου. Ἡ Παναγία εἶναι ἡ ἀρχὴ καὶ ὁ πρόλογος τοῦ βιβλίου τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ. Εὐδοκία εἶναι ἡ εὔνοια, ἡ εὐαρέσκεια. Ὁ Θεὸς ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὸ βλέπη νὰ βρίσκεται στὸ σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας, ὁπότε ἀπὸ ἀγάπη θέλησε νὰ ἐνανθρωπήση. Εὐδοκία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, διὰ τοῦ Ὁποίου πραγματοποιήθηκε ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἄλλωστε, αὐτὴ εἶναι ἡ μαρτυρία τοῦ Πατρὸς ποὺ τὴν ἔδωσε δύο φορές, ἤτοι κατὰ τὴν Βάπτιση τοῦ Υἱοῦ στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ καὶ κατὰ τὴν Μεταμόρφωσή Του στὸ ὄρος Θαβώρ: «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς ἐν ᾧ εὐδόκησα» (Ματθ. γ΄,17, Μάτθ. ιζ΄, 5). Ἡ Παναγία μὲ τὴν εἴσοδό της στὸ νὰ προετοιμάζει τὴν ἔλευση τῆς πραγματικῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο.
.               Προκήρυξη εἶναι ἡ δημόσια ἀγγελία καὶ μάλιστα ἡ ἀγγελία διὰ τοῦ κήρυκος. Οἱ προφῆτες ἀνέμεναν τὸν λυτρωτή, ἀλλὰ μὲ τὴν εἴσοδο τῆς Παναγίας στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων ἀναγγέλλεται δημοσίως αὐτὴ ἡ ἔλευση. Εἶναι μία προκήρυξη, ποὺ ἔγινε ἀντιληπτὴ ἀπὸ μερικούς, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ εἶχαν προφητικὴ ἐνόραση καὶ τὴν ὁδήγησαν στὰ Ἅγια τῶν Ἅγίων. Ἦταν παράδοξο πράγμα νὰ ὁδηγηθῆ μία μικρὴ κόρη μέσα στὸν ἄδυτο αὐτὸν χῶρο, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ γεγονὸς ἔγινε μόνον μέσα ἀπὸ τὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ συναντήση τὸν μόνον ἀληθινὸ Ἀρχιερέα, τὸν Χριστό.
.               Προκήρυξη, λοιπόν, ἦταν τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, ἡ ὁποία δὲν θὰ μποροῦσε νὰ πραγματοποιηθῆ διαφορετικὰ παρὰ μόνον μὲ τὴν εὐδοκία, τὴν ἀγάπη, τὴν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Σωτηρία δὲν εἶναι ἡ ἀπελευθέρωση ἀπὸ κάτι, ἀλλὰ ἡ κοινωνία μὲ κάποιον, δηλαδὴ τὸν Χριστό. Σωτηρία δὲν εἶναι ἡ ἔξοδος ἀπὸ τὸν κόσμο, ἀλλὰ ἡ κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ μέσα στὴν ἱστορία. Ἡ λέξη σωτηρία προέρχεται ἀπὸ τὶς λέξεις σῶον καὶ τηρῶ, ποὺ σημαίνει ὅτι διατηρεῖται ὁλόκληρος ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ ψυχὴ καὶ σῶμα, ἀλλὰ συγχρόνως ἔχει καὶ μὲ τὸ πνεῦμα του κοινωνία μὲ τὸν Χριστό.
.           Ἡ Παρθένος εἰσέρχεται στὸν ναὸ καὶ προκαταγγέλλεται σὲ ὅλους ὁ Χριστός. Ἡ Θεοτοκολογία συνδέεται στενὰ μὲ τὴν Χριστολογία, ἀφοῦ ἡ δόξα τῆς Παναγίας εἶναι ὁ καρπὸς τῆς κοιλιᾶς της, εἶναι ἡ δόξα τοῦ Υἱοῦ της. Αὐτὸ τὸ γεγονὸς πολὺ λίγοι ἄνθρωποι τὸ κατάλαβαν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ἀλλὰ ἐμεῖς σήμερα, γιορτάζοντας τὸ γεγονὸς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸ ναό, προετοιμαζόμαστε γιὰ τὴν ἔλευση τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων. Γιὰ αὐτὸ αὐτὴν τὴν ἡμέρα ψάλλονται γιὰ πρώτη φορὰ οἱ καταβασίες τῶν Χριστουγέννων, ποὺ ἀρχίζουν μὲ τὸ «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε…».
.             Βλέποντας τὸ εὐλογημένο κοράσιο νὰ εἰσέρχεται στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων γιὰ νὰ συναντήση τὸν ἀρχιερέα Χριστὸ κράζουμε μὲ μεγάλη φωνὴ ὅτι αὐτὸ εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου. Οἰκονομία χαρακτηρίζεται ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, γιατί μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο οἰκονόμησε ὁ Θεὸς τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Ἡ πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἦταν τόσο βαθιά, ὥστε μόνος του δὲν μποροῦσε νὰ ἀνυψωθῆ, ἀλλὰ ἔπρεπε ἐκεῖνος νὰ ταπεινωθῆ, νὰ κενωθῆ γιὰ νὰ ἀνεβάση τὸν ἄνθρωπο στὸ ὕψος. Βέβαια, ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴ συνέργεια Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου. Ἔτσι, γιὰ νὰ πραγματοποιηθῆ ἡ γέννηση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, Ἔπρεπε νὰ εὑρεθῆ τὸ κατάλληλο πρόσωπο, ποὺ νὰ διαθέτη ὅλη τὴν ψυχοσωματικὴ καθαρότητα.
.           Ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων εἶναι προοίμιο τῆς εὐδοκίας τοῦ Θεοῦ, προκήρυξη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, προκαταγγελία τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐκπλήρωση τῆς οἰκονομίας τοῦ Κτίστου. Αὐτὸ εἶναι τὸ μεγάλο Πρόσωπο μέσα στὴν ἱστορία, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ μεγάλο ἔργο, τὸ ὁποῖο ἐπιτέλεσε.

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΣΥΝΟΔΟ

«ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ». (Ἱεροθ.)pdf

ΠΗΓΗ: «ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»

,

Σχολιάστε

Η ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΤΗΣ Τ. ΕΣΘΗΤΟΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «Νά μᾶς βάλη ἡ Παναγία μας κάτω ἀπό τήν ἁγία της Ἐσθήτα, τό ἁγιασμένο ἐπανωφόριό της, καί νά μᾶς προστατεύη ἀπό κάθε κακό».

Ἡ Κατάθεση τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Θεοτόκου

τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου

.           Σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τελεῖ τήν ἀνάμνηση τῆς καταθέσεως τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Ὑπεραγίας ἡμῶν Θεοτόκου καί ἀειπαρθένου Μαρίας στίς Βλαχέρνες. Πρόκειται γιά μία ἑορτή ἑνός γεγονότος πού ἀναφέρεται στήν Παναγία μας καί ἀφορᾶ ἕνα ἔνδυμά της πού εἶναι τό «ἐπανωφόριόν» της.
.           Σύμφωνα μέ τόν Συναξαριστή τῆς ἡμέρας, δύο Πατρίκιοι, ὁ Γάλβιος καί ὁ Κάνδιδος, ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ Βασιλέως Λέοντος τοῦ Μεγάλου, στήν πορεία τους πρός τά Ἱεροσόλυμα γιά νά προσκυνήσουν τούς Ἁγίους Τόπους, ὅταν ἔφθασαν στήν Γαλατία, βρῆκαν μία εὐσεβεστάτη Ἑβραία, πού εἶχε μέσα στήν οἰκία της τήν ἁγία Ἐσθήτα, τό ἐπανωφόριον τῆς Παναγίας. Ἡ γυναίκα αὐτή προσευχόταν μέρα καί νύκτα μιμούμενη τήν προφήτιδα Ἄννα πού βρισκόταν στόν Ναό καί ἀξιώθηκε νά δῆ τόν Χριστό, ὅταν Τόν πῆγε ἐκεῖ ἡ Παναγία τεσσαράκοντα ἡμερῶν.
.           Οἱ δύο Πατρίκιοι, μετά ἀπό ἕνα τέχνασμα, κατόρθωσαν νά λάβουν τόν πολύτιμον αὐτό θησαυρό καί νά τόν φέρουν στήν Κωνσταντινούπολη, τόν ἐτοποθέτησαν στό κτῆμα τους, πού ὀνομαζόταν Βλαχέρναι, καί ἐκεῖ ἔκτισαν Ναό τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καί Μάρκου. Ἀργότερα ὁ Βασιλεύς Λέων ὁ Μέγας, ὅταν πληροφορήθηκε αὐτό τό γεγονός, ἔκτισε Ναό τῆς Κυρίας Θεοτόκου, στόν ὁποῖο τοποθέτησε τήν θήκη, ὅπου ἦταν ἀποθησαυρισμένη ἡ τιμία Ἐσθήτα, τήν ὁποία προσκυνοῦσαν οἱ Χριστιανοί καί ἔβλεπαν διάφορα θαύματα. Ὁ ἱερός ὑμνογράφος ὀνομάζει τήν ἁγίαν Ἐσθήτα «ἱεράν περιβολήν, φυλακτήριον ἄσυλον (τῆς Κωνσταντινουπόλεως), δῶρον τίμιον, ἀναφαίρετον πλοῦτον ἰαμάτων, ποταμόν πεπληρωμένον τῶν χαρισμάτων τοῦ πνεύματος».
.           Μέ τήν εὐκαιρία τοῦ γεγονότος τῆς καταθέσεως τῆς τιμίας Ἐσθῆτος τῆς Παναγίας, ἡ Ἐκκλησία μας ὑπενθυμίζει τό μεγάλο πρόσωπο τῆς Παναγίας, πού ἔγινε ἡ χαρά τῆς οἰκουμένης, γιατί ἦταν ἐκεῖνο τό πρόσωπο διά τοῦ ὁποίου εἰσῆλθε στόν κόσμο ὁ Χριστός πού ἐλευθέρωσε τό ἀνθρώπινο γένος ἀπό τήν ἁμαρτία, τόν διάβολο καί τόν θάνατο. Ὅλα τά τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας, ξεκινώντας ἀπό τήν τιμία Ἐσθήτα, ὑμνοῦν τό πρόσωπο τῆς Παναγίας.
.           Τό ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς ἀναφέρεται στήν Παναγία καί μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει: «Ἐπί σοὶ γάρ καί φύσις καινοτομεῖται καί χρόνος», δηλαδή στήν Παναγία γίνεται κανούργια καί ἡ φύση καί ὁ χρόνος. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ φύση καί ὁ χρόνος, πού πολλές φορές βασανίζουν τόν ἄνθρωπο, ἀποκτοῦν ἄλλο νόημα, ὑπερβαίνονται ἐν Χάριτι Θεοῦ. Στήν Παναγία, μέ τό Ἅγιο Πνεῦμα, διατηρήθηκε ἡ παρθενία της, ἔγινε μητέρα χωρίς νά χάση τήν παρθενία της, καί παραμένει ζωντανή στούς αἰώνας, ἀφοῦ κατά τήν παράδοση καί αὐτό τό σῶμα της μετέστη πρός τόν οὐρανό.
.           Ἀλλά στήν σημερινή ἑορτή βλέπουμε ὅτι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ πού ἁγίασε τό σῶμα τῆς Παναγίας πέρασε καί στά ροῦχα πού φοροῦσε. Πράγματι, κατά τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία, ἡ θεία Χάρη διά τῆς ψυχῆς διαπορθμεύεται στό σῶμα καί ἀπό ἐκεῖ προχέεται καί στά ροῦχα καί γενικά στήν ἄλογη φύση. Μέ αὐτόν τόν τρόπο δέν εἴμαστε εἰδωλολάτρες καί κτισματολάτρες, ἀλλά τιμᾶμε τήν ὕλη πού ἔχει τήν ἁγιοποιό ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι οἱ πιστοί, κατά τόν ἱερόν ὑμνογράφο, κατασπάζονται μέ πίστη τήν ἁγία Ἐσθήτα τῆς Παναγίας καί λαμβάνουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ πού ἐνοικεῖ σέ αὐτήν.
.           Μέ τήν εὐκαιρία τῆς σημερινῆς ἑορτῆς θά πρέπη νά προσευχηθοῦμε νά μᾶς βάλη ἡ Παναγία μας κάτω ἀπό τήν ἁγία της Ἐσθήτα, τό ἁγιασμένο ἐπανωφόριό της, καί νά μᾶς προστατεύη ἀπό κάθε κακό.

ΠΗΓΗ: theomitoros.blogspot.gr

 

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΥΠΕΓΡΑΨΑ» [Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος] «Δέχθηκα σοβαρὴ πίεση καὶ ὑβριστικὴ ἀντιµετώπιση ἀπὸ Ἱεράρχες γιὰ τὴν στάση µου».

 

Γιατί δὲν ὑπέγραψα τὸ κείµενο
«Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας
πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσµον»

Τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝ. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

.             Ἔχουν δηµοσιευθῆ διάφορα σχόλια σχετικὰ µὲ τὴν στάση ποὺ τήρησα ὡς πρὸς τὸ κείµενο τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας µὲ τίτλο: «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσµον». Ἄλλοι γράφουν ὅτι δὲν τὸ ὑπέγραψα, ἄλλοι ὅτι τὸ ὑπέγραψα μὲ ἐπιφύλαξεις καὶ ἄλλοι ὅτι τὸ ὑπέγραψα.
.             Μὲ τὴν δήλωσή µου αὐτὴ ἐπιβεβαιώνω ὅτι πράγµατι δὲν ὑπέγραψα αὐτὸ τὸ κείµενο, καὶ ἐπὶ πλέον ἐξέφρασα τὶς ἐπιφυλάξεις µου γιὰ τὰ κείµενα «Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἐν τῷ συγχρόνῳ Κόσµῳ» καὶ «Τὸ Μυστήριον τοῦ Γάµου καὶ τὰ κωλύµατα αὐτοῦ», σὲ συγκεκριµένα σηµεῖα, τὰ ὁποῖα ἀνέπτυξα κατὰ τὶς Συνεδριάσεις.
.             Εἰδικὰ γιὰ τὸ πρῶτο κείµενο «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσµον» θέλω νὰ πῶ ὅτι ὄντως δὲν τὸ ὑπέγραψα μετὰ ἀπὸ βαθειὰ σκέψη, ἔχοντας θεολογικὰ κριτήρια.
.             Δὲν εἶναι καιρὸς ἀκόµη νὰ ἀναπτύξω ὅλα τὰ ἱστορικὰ καὶ θεολογικὰ ἐπιχειρήµατά µου, πράγµα τὸ ὁποῖο θὰ τὸ κάνω ὅταν ἀναλύσω γενικότερα ὅλες τὶς διαδικασίες καὶ τὴν ἀτµόσφαιρα ποὺ διέγνωσα κατὰ τὴν διεξαγωγὴ τῶν Συνεδριῶν τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου. Ἐδῶ θὰ ἀναφέρω ἐπιγραµµατικὰ μερικοὺς εἰδικοὺς λόγους.

1. Θεωρῶ ὅτι δὲν πέρασαν ὅλες οἱ ὁµόφωνες ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὄχι μόνον ὡς πρὸς τὴν φράση «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία γνωρίζει τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν ἄλλων Χριστιανικῶν Ὁµολογιῶν καὶ Κοινοτήτων» ἀλλὰ καὶ σὲ τέσσερεις – πέντε ἄλλες περιπτώσεις.
.             Ἐπέλεξα ἀπὸ τὴν ἀρχὴ νὰ ἀποδεχθῶ τὴν συµµετοχή µου στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο ὡς μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀνέµενα ὅµως τὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Μαΐoυ 2016 προκειµένου νὰ ἀποφασίσω τελικῶς γιὰ τὸ ἂν θὰ παραστῶ. Ὅταν διεπίστωσα ὅτι οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας ἦταν σηµαντικὲς καὶ ὁµόφωνες κατέληξα στὸ νὰ συµµετάσχω στὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο προκειµένου νὰ τὶς ὑποστηρίξω.

2. Προβληµατιζόµουν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μὲ τὴν ὅλη δοµὴ καὶ σκέψη τοῦ κειµένου, διότι προῆλθε ἀπὸ τὴν συνένωση δύο διαφορετικῶν κειµένων, ἀλλὰ µέχρι τέλους ἤλπιζα στὶς διορθώσεις του, μὲ τὶς προτάσεις καὶ τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν.
.             Ὅµως τελικὰ παρατήρησα ὅτι οἱ διορθώσεις ποὺ προτάθηκαν ἀπὸ τὶς Ἐκκλησίες δὲν πέρασαν ὅλες στὸ κείµενο γιὰ διαφόρους λόγους. Ὁ Μητροπολίτης Περγάµου, ὁ ὁποῖος, προφανῶς ὡς Σύµβουλος, μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ Πατριάρχου ἦταν τελικὸς ἀξιολογητὴς τῶν προτάσεων ἢ τὶς ἀπέρριπτε ἢ τὶς διόρθωνε ἢ τὶς υἱοθετοῦσε καὶ γινόταν ἀποδεκτὴ ἡ ἀξιολόγησή του ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες.
.             Ἔτσι, τὸ κείµενο κατὰ τὴν ἄποψή µου δὲν ἦταν ὥριµο γιὰ νὰ ἐκδοθῆ ἀπὸ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο, ἀφοῦ µέχρι τὴν τελευταία στιγµή, πρὶν τὴν ὑπογραφή του, διορθωνόταν καὶ ἐπεξεργαζόταν, ἀκόµη καὶ στὴν μετάφρασή του στὶς τρεῖς ἄλλες γλῶσσες, γαλλικά, ἀγγλικὰ καὶ ρωσικά. Αὐτὸς ἦταν ὁ λόγος ποὺ μερικὲς Ἐκκλησίες ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ζήτησαν τὴν ἀπόσυρση τοῦ κειµένου γιὰ περαιτέρω ἐπεξεργασία. Ἐπίσης, τὸ κείµενο εἶναι περισσότερο διπλωµατικὸ καὶ ὁ καθένας µπορεῖ νὰ τὸ χρησιµοποιήση κατὰ τὶς προτιµήσεις του.
.             Ὅπως ὑποστήριξα στὴν Συνεδρίαση τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, τὸ κείµενο δὲν ἔχει αὐστηρὴ ἐκκλησιολογικὴ βάση, καὶ τὸ θέµα τί εἶναι Ἐκκλησία καὶ ποιὰ εἶναι τὰ μέλη της ἦταν ἕνα ἀπὸ τὰ 100 σχεδὸν θέµατα ποὺ εἶχαν προταθῆ γιὰ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο, ἀλλὰ ἐν τῷ μεταξὺ ἐξέπεσε, μὲ τὴν προοπτικὴ νὰ γίνη εὐρύτερη συζήτηση καὶ διάλογος καὶ μετὰ νὰ ἀποφασισθῆ σχετικῶς. Ἔπρεπε, ἑποµένως, πρῶτα νὰ συζητηθῆ καὶ ὁρισθῆ τί εἶναι Ἐκκλησία καὶ ποιὰ εἶναι τὰ μέλη της καὶ ἔπειτα νὰ καθορισθῆ ἡ θέση τῶν ἑτεροδόξων. [ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ὅταν δὲν μπορεῖς νὰ πάρεις αὐτό, ποὺ θέλεις, ἀμέσως, τότε ἐναλλακτικῶς μπορεῖς νὰ τὸ πάρεις ἐμμέσως. Ἔτσι δὲν ἀνοίγεις θέμα γιά τό ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, δὲν προβαίνεις σὲ μετωπικὴ ἀναμέτρηση γιὰ τὸν ἀκριβῆ ἐκκλησιολογικὸ ὁρισμό, ἀλλὰ ἐπιτυγχάνεις τὸν σκοπό σου, δηλ. νὰ ἀπονείμεις ἐκκλησιολογικὴ ἰδιότητα στὶς ἑτερόδοξες κοινότητες [δηλ. αἱρετικούς]  διὰ τῆς πλαγίας ὁδοῦ, μέσῳ δηλ. τοῦ κειμένου «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν λοιπὸν Χριστιανικὸν κόσµον», ὅπου δὲν ὁρίζεται εὐθέως τί εἶναι ἐκκλησία, ἀλλὰ μὲ κατάλληλη διατύπωση «ἐκμαιεύεται» τεχνηέντως, ΕΞΥΠΟΝΟΕΙΤΑΙ, ἀφοῦ ἀπονέμεται ὕπουλα -ἔστω καὶ ὑπὸ προϋποθέσεις- στὶς ἄλλες κοινότητες ἡ ὀνομασία «Ἐκκλησία»]
.             Ἐπίσης, ἐὰν ὑπέγραφα τὸ κείµενο αὐτό, στὴν πράξη θὰ ἀρνιόµουν ὅλα ὅσα κατὰ καιροὺς ἔχω γράψει σὲ θέµατα ἐκκλησιολογίας ἐπὶ τῇ βάσει τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας. Καὶ αὐτὸ δὲν µποροῦσα νὰ τὸ πράξω.

3. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοηθῆ πλήρως τὸ γιατί ἀρνήθηκα τὴν ὑπογραφή µου, ἐὰν δὲν δώσω καὶ μερικὲς πληροφορίες γιατί οἱ ἀντιπρόσωποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἄλλαξαν ἐκείνη τὴν στιγµὴ τὴν ὁµόφωνη ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας. Ὡς γνωστόν, ἡ ἀρχικὴ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τοῦ Μαΐου 2016 ἦταν ὅτι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία γνωρίζει τὴν ἱστορικὴν ὕπαρξιν ἄλλων Χριστιανικῶν Ὁµολογιῶν καὶ Κοινοτήτων», καὶ αὐτὴ τροποποιήθηκε μὲ τὴν πρόταση «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνοµασίαν ἄλλων ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁµολογιῶν». Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο φράσεων εἶναι ἐµφανής.
.             Τὴν Παρασκευή, ποὺ συζητεῖτο τὸ συγκεκριµένο κείµενο, ἡ συζήτηση ἔφθασε σὲ ἀδιέξοδο στὴν ἕκτη παράγραφο, ὅπου γινόταν λόγος γιὰ τὴν ὀνοµασία τῶν Ἑτεροδόξων. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρουµανίας πρότεινε νὰ λέγωνται «Ὁµολογίες καὶ Ἑτερόδοξες Κοινότητες». Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου πρότεινε νὰ λέγωνται «Ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἕλλαδος πρότεινε νὰ λέγωνται «Χριστιανικὲς Ὁµολογίες καὶ Κοινότητες». Ἐπειδὴ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρουµανίας ἀπέσυρε τὴν πρότασή της, γινόταν συζήτηση μεταξὺ τῆς προτάσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ποὺ γινόταν ἀποδεκτὴ ἀπὸ ἄλλες Ἐκκλησίες, καὶ τῆς προτάσεως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.             Σὲ εἰδικὴ σύσκεψη τῆς ἀντιπροσωπείας µας τὴν Παρασκευὴ τὸ μεσηµέρι ἀποφασίσθηκε νὰ παραµείνουµε σταθεροὶ στὴν ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας καὶ νὰ προταθοῦν ἐναλλακτικὲς λύσεις, ἤτοι νὰ γραφῆ «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία γνωρίζει τὴν ὕπαρξιν ἑτεροδόξων» ἢ «ἄλλων Χριστιανῶν» ἢ «µὴ Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν».
.              Ἐπειδὴ δὲν γίνονταν ἀποδεκτὲς οἱ προτάσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης στὴν ἀπογευµατινὴ Συνεδρίαση τῆς Παρασκευῆς πρότεινε δηµοσίως νὰ γίνη συνάντηση μεταξὺ τοῦ Μητροπολίτου Περγάµου καὶ ἐµοῦ, προκειµένου νὰ βρεθῆ λύση. Ὁ Μητροπολίτης Περγάµου δὲν φάνηκε διατεθειµένος γιὰ κάτι τέτοιο καὶ ἐγὼ δήλωσα ὅτι δὲν εἶναι θέµα προσωπικὸ γιὰ νὰ ἀναλάβω τέτοια εὐθύνη, ἀλλὰ εἶναι θέµα ὅλης τῆς ἀντιπροσωπείας. Τότε ὁ Οἰκουµενικὸς Πατριάρχης πρότεινε στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν νὰ βρεθῆ ὁπωσδήποτε λύση.
.             Τὸ Σάββατο τὸ πρωΐ πρὶν τὴν Συνεδρίαση, ἡ ἀντιπροσωπεία µας συναντήθηκε γιὰ νὰ ἀποφασίση σχετικῶς. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυµος, φερόµενος δηµοκρατικά, ἀνέφερε ὅτι ὑπάρχουν τρεῖς συγκεκριµένες λύσεις. Ἡ πρώτη νὰ παραµείνουµε στὴν ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας, ἡ δεύτερη νὰ καταθέσουµε µιὰ νέα πρόταση, γιὰ τὴν ὁποία δὲν γνωρίζω πῶς προέκυψε καὶ ποιὸς τὴν πρότεινε, ἤτοι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀποδέχεται τὴν ἱστορικὴν ὀνοµασίαν ἄλλων ἑτεροδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ Ὁµολογιῶν» μὲ τὸ ἰδιαίτερο σκεπτικὸ καὶ ἡ τρίτη νὰ δεχθοῦµε τὴν πρόταση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ποὺ ἔκανε λόγο γιὰ «ἑτερόδοξες Ἐκκλησίες». Ἔγινε συζήτηση καὶ ψηφοφορία μεταξὺ τῶν µελῶν τῆς ἀντιπροσωπείας µας πάνω στὶς τρεῖς προτάσεις. Προσωπικὰ ὑποστήριξα τὴν πρώτη πρόταση μὲ τὶς ἐναλλακτικές της διατυπώσεις ποὺ ἀναφέρθησαν προηγουµένως, ἐνῶ ὅλοι οἱ ἄλλοι παρόντες ἐψήφισαν τὴν δεύτερη νέα πρόταση.
.             Θεώρησα ὅτι αὐτὴ ἡ πρόταση δὲν ἦταν ἡ πλέον ἐνδεδειγµένη ἀπὸ πλευρᾶς ἱστορικῆς καὶ θεολογικῆς καὶ δήλωσα ἀµέσως ἐνώπιον ὅλων τῶν παρόντων ὅτι δὲν θὰ ὑπογράψω τὸ κείµενο αὐτό, ἐὰν κατατεθῆ αὐτὴ ἡ πρόταση, χάριν ὄµως τῆς ἑνότητος θὰ ἐπέχω ἀπὸ τὴν περαιτέρω συζήτηση. Ἐποµένως, δὲν θὰ µποροῦσα καὶ γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ νὰ ὑπογράψω τὸ κείµενο.

4. Ἕνας ἀκόµη λόγος, ποὺ δὲν εἶναι βέβαια καὶ οὐσιαστικός, ἀλλὰ ἔχει ἕνα εἰδικὸ βάρος εἶναι ὅτι ἀσκήθηκε ἔντονη λεκτικὴ κριτικὴ πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὴν ἀπόφασή της. Βέβαια, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυµος ἀπέρριψε μὲ πολὺ σηµαντικὸ λόγο τὴν ὑβριστικὴ αὐτὴ τοποθέτηση. Τελικά, ὄµως, ἡ ἀντίδραση αὐτὴ ἔπαιξε ἕναν ψυχολογικὸ ρόλο στὴν διαµόρφωση τῆς ἄλλης πρότασης.
.             Τουλάχιστον ἐγὼ προσωπικὰ δέχθηκα σοβαρὴ πίεση καὶ ὑβριστικὴ ἀντιµετώπιση ἀπὸ Ἱεράρχες γιὰ τὴν στάση µου, πληροφορήθηκα δὲ ὅτι πιέσεις δέχθηκαν καὶ ἄλλοι Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ ἐπειδὴ πάντοτε ἐνεργῶ μὲ ψυχραιµία, νηφιαλιότητα καὶ ἐλευθερία, δὲν µποροῦσα νὰ ἀποδεχθῶ τέτοιες ὑβριστικὲς πρακτικές.
.             Αὐτοὶ εἶναι οἱ βασικότεροι λόγοι ποὺ μὲ ἔκαναν ἐνσυνειδήτως καὶ θεολογικῶς νὰ ἀρνηθῶ τὴν ὑπογραφή µου. Βέβαια, στὸ τελικὸ κείµενο ποὺ δηµοσιεύθηκε χρησιµοποιήθηκε καὶ τὸ ὄνοµά µου ὡς δῆθεν ὑπογράψαντα τὸ κείµενο, προφανῶς διότι ἤµουν μέλος τῆς ἀντιπροσωπείας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.             Αὐτὰ εἶναι μερικὰ στοιχεῖα ἀπὸ ὅσα ἔγιναν γιὰ τὸ θέµα αὐτό.
.             Περισσότερα θὰ γράψω ἀργότερα, ὅταν θὰ ἀναλύσω καὶ τὴν προβληµατικὴ ἀπὸ πλευρᾶς ἱστορίας καὶ θεολογίας- τῆς τελικῆς πρότασης ποὺ ὑπέβαλε ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ πέρασε στὸ ἐπίσηµο κείµενο.

 

ΠΗΓΗ: «ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ»

, ,

Σχολιάστε