Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ´

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ (Μητροπολ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

     .           Πύρινος προφήτης. Πύρινος ζῆλος. Πύρινος κῆρυξ. Ὁ θαυμαστός καί ἔνθεος προφήτης Ἠλίας. 
.           Ὁ φλογερός αὐτός προφήτης ἔζησε σέ μία πολύ δύσκολη χρονική περίοδο γιά τήν ἱστορία τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ὑπῆρξε τά χρόνια ἐκεῖνα μία ἀπομάκρυνση τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό τόν ἀληθινό Θεό καί ἐπικρατοῦσε μία ἠθική πτώση τῶν ἀνθρώπων. Ἰδίως, οἱ ἡγέτες τοῦ λαοῦ ἦσαν ἀσεβεῖς, ἄδικοι καί κακοί. Μάλιστα ὁ βασιλεύς Ἀχαάβ εἰσήγαγε τήν λατρεία τοῦ ψεύτικου θεοῦ Βάαλ καί τῆς Ἀστάρτης.  Ἔκτισε καί βωμούς τῆς εἰδωλολατρίας ὥστε νά γράφει ἡ Ἁγία Γραφή ὅτι «οὗτος ἔπραξε πονηρά ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑπέρ πάντας τούς πρό αὐτοῦ βασιλεῖς». Συνήργησε στήν ὁρμή τῆς εἰδωλολατρίας καί τῆς ἀνηθικότητας καί ἡ σύζυγός του ἡ πονηρή Ἰεζάβελ. Ὁ λαός βυθιζόταν διαρκῶς στά ἁμαρτωλά πάθη παντός εἴδους. Πίστευε καί θυσίαζε στά εἴδωλα.
.           Ποῖος ὅμως θά τόν βοηθοῦσε καί θά τόν ἐνίσχυε; Ποῖος θά σταματοῦσε τό κακό, τήν πλάνη, τήν ἀσέβεια; Ποῖος θά μποροῦσε νά μιλήσει στό λαό;
.           Ὡστόσο αὐτή ἀκριβῶς τήν κρίσιμη ὥρα, ὁ Θεός ἀποστέλλει τόν προφήτη Του. Εἶναι ὁ Ἠλίας ὁ Θεσβίτης. Αὐτός μέ παρρησία παρουσιάζεται ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Ἀχαάβ καί τοῦ λέγει «Ζῇ Κύριος ὁ Θεός τῶν δυνάμεων, ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ». Καί προχωρεῖ στά φοβερά λόγια του: «Ἄς τόν ἔχεις, ἐγκαταλείψει καί ἐσύ καί ἡ οἰκογένειά σου καί ὁ λαός. Ἀπόδειξη, ὅτι ζεῖ εἶναι αὐτή. Δέν θά βρέξει στή γῆ κατά τά χρόνια πού ἔρχονται παρά μόνον ὅταν ἐγώ θά τό πῶ». Καί ἡ προφητεία ἐκπληρώνεται. Οὐδόλως ἔβρεξε. Ἀνομβρία καί ξηρασία ἐπικράτησε σ’ ὅλη τή χώρα.  Οὔτε μιά σταγόνα βροχῆς ἐπί σαράντα δύο μῆνες. Γῆ κατάξηρη μέ ὅλες τίς συνέπειες σ’ ἀνθρώπους καί στήν φύση. Ὡραιότατα μᾶς τό λέγει καί ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος στήν Καθολική Ἐπιστολή του: Τί λέγει θέλοντας νά δείξει τήν μεγάλη δύναμη τῆς προσευχῆς! «Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθής ἡμῖν καί προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μή βρέξαι καί οὐκ ἔβρεξεν ἐπί τῆς γῆς ἐνιαυτούς τρεῖς καί μῆνας ἕξ καί πάλιν προσηύξατο καί ὁ οὐρανός ὑετόν ἔδωκε καί ἡ γῆ ἐβλάστησε τόν καρπόν αὐτῆς» (Ἰακ. ε´ 17-18). Μέ τήν μεγάλη αὐτή ἀνομβρία τιμωρήθηκε τότε ἡ ἀσέβεια τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλ’ οἱ ἄνθρωποι μετενόησαν καί ζήτησαν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Τί ἔγινε τότε; Πάλιν προσηυχήθη ὁ φλογερός προφήτης, ἱκέτευσε μέ ταπείνωση τόν Θεόν καί ἡ πύρινη προσευχή του ἔφερε τό μέγα καλό, βροχή πολλή, ὥστε νά ποτίσει, νά βλαστήσει καί νά καρποφορήσει ἡ γῆ. Αὐτό κατόρθωσε ἡ θερμή προσευχή τοῦ ζηλωτή Ἠλία τοῦ προφήτη.
.           Ἀλλά πάλιν ἔρχεται ἡ θεϊκή ἐντολή πρός τόν προφήτη Ἠλία. Καλεῖ τόν προφήτη νά ἐμφανισθεῖ ἐκ νέου ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ὁ προφήτης Ἠλίας ἔρχεται στό παλάτι καί ὁ διάλογος πού ἀκολουθεῖ εἶναι ἐξόχως δυναμικός: «Σύ εἶσαι πού διαστρέφεις τόν λαόν μου;» ρωτᾶ ὁ βασιλεύς. Καί ἡ ἀπάντηση τοῦ προφήτου:«Ὄχι. Δέν διαστρέφω ἐγώ τόν λαό. Σύ τόν διαστρέφεις. Σύ καί ὁ βασιλικός σου οἶκος. Διότι σύ ἐγκατέλειψες τόν Θεόν τῶν πατέρων σου καί ἔτρεξες ὀπίσω ἀπό τά εἴδωλα τοῦ Βάαλ». Καί τοῦ προτείνει: Νά συγκεντρωθεῖ ὅλος ὁ λαός μαζί μέ τόν βασιλέα στό Κάρμηλον ὅρος. Νά σφάξουν δύο βώδια, ἕνα οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων καί ἕνα ὁ ἴδιος ὁ προφήτης. Νά τά κομματιάσουν καί νά τά ἐπιθέσουν στό θυσιαστήριο, χωρίς νά ἀνάψουν φωτιά. Νά ζητήσουν νά τήν ρήξει ἀπό τόν οὐρανό ὁ Θεός πού πιστεύουν. Ὅποιος τήν ρίψει, αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός. Ἔτσι καί ἔγινε. Ἀρχίζουν νά προσεύχονται οἱ ψευδοϊερεῖς τῶν εἰδώλων. Προσεύχονται καί παρακαλοῦν συνεχῶς ἀπό τό πρωί μέχρι τό μεσημέρι. Κανένα ὅμως ἀποτέλεσμα. Τίποτα ἀπολύτως. Ἔρχεται ἔπειτα ἡ σειρά τοῦ προφήτη Ἠλία. Προσεύχεται θερμά. Πύρινα τά λόγια του. Γράφει ἡ Ἁγία Γραφή:«Ἀνεβόησεν Ἠλιοῦ εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε: Κύριε ὁ Θεός… ἐπάκουσόν μου  Κύριε, ἐπάκουσόν μου σήμερον ἐν πυρί καί γνώτωσαν πᾶς ὁ λαός οὗτος ὅτι σύ εἶ Κύριος ὁ Θεός Ἰσραήλ καί ἐγώ δοῦλος σου καί διά σέ πεποίηκα τά ἔργα ταῦτα…» (Βασιλ. Γ´36). Καί ἰδοὺ τό ἄμεσο ἀποτέλεσμα: «Καί ἔπεσε πῦρ παρά Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καί κατέφαγε τά ὁλοκαυτώματα καί τάς σχίδακας καί τό ὕδωρ τό ἐν τῇ θαλάσσῃ καί τούς λίθους καί τόν χοῦν ἐξέλειπε τό πῦρ» (Βασιλ. Γ´ 38). Ἡ φλογερά πίστη τοῦ προφήτη Ἠλία εἶχε νικήσει. Τά εἴδωλα ἐξαφανίστηκαν. «Ζῇ Κύριος ὁ Θεός», ὁ ἀληθινός Θεός.
.           Ὁ Προφήτης Ἠλίας τῷ ὄντι, στάθηκε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ ὡς ἕνας γνήσιος, ἀνθρώπινος, εἰλικρινής προφήτης. Κῆρυξ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μέ λόγια πού κυριολεκτικά συγκλόνιζαν τόν λαό καί ἔφερναν τήν μετάνοια, τήν δικαιοσύνη, τήν πίστη στόν ἀληθινό Θεό. Ὁ τοῦ προφήτου λόγος ἄλλοτε ἤλεγχε, ἄλλοτε ἀποδομοῦσε τήν ἀσέβεια, ἄλλοτε παρηγοροῦσε καί ἄλλοτε θέρμαινε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἦταν λόγος ἀληθείας, προφητικός λόγος. Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ἦταν μοναχά λόγος πού ἔλεγε τί θά συμβεῖ στό μέλλον ἀλλά κυρίως φοβερός λόγος ἐξαγγελίας τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.
.           Ἕνα τέτοιο λόγο ἔχουμε ἀνάγκη καί μεῖς σήμερα ν᾽ ἀκούσουμε. Λόγον προφητικόν πού νά διδάσκει τά «ρήματα ζωῆς αἰωνίου», τά λόγια τοῦ Θεοῦ, τήν θεία διδασκαλία. Ἀλλά στόν αἰῶνα τοῦ ὑλισμοῦ καί τοῦ μηδενισμοῦ, τῆς ἀποϊεροποίησης καί τῆς ἀπαξίωσης ἀρχῶν καί ἀξιῶν ποιός ἄραγε θά κηρύξει αὐτόν τόν λόγον ἀληθείας, καθ᾽ ὅτι διαπιστώνουμε ἐνίοτε ἔλλειμμα προφητικοῦ λόγου. Γι᾽ αὐτό χρειαζόμεθα σήμερα, προφητικές φωνές. Προφήτας, πού νά ὁμολογοῦν Χριστόν μετά παρρησίας, καί φλογερῆς πίστεως, καθαρούς καί ἄμωμους, πού νά δίδουν αἷμα καί νά λαμβάνουν πνεῦμα, προφήτας μιμητές, ἔστω ἐπ᾽ ὀλίγον, τῆς κρηπῖδος τῶν προφητῶν, τοῦ Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου._

Διαφημίσεις

,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ εἰς τὸν ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ τὸν ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΪΣΙΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.                             Τό ἐργαστήριο τῆς ἁγιότητος, στό Ἅγιον Ὄρος, δέν σταμάτησε νά λειτουργεῖ αἰῶνες τώρα. Καί στίς μέρες μας τροφοδότησε τό Συναξάριο τῆς Ἐκκλησίας μέ νέες ὁσιακές μορφές. Ὁ ἅγιος Παΐσιος, εἶναι μετά τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, ὁ νέος καρπός ἀπό τό «Περιβόλι τῆς Παναγίας». Ἔζησε ἀπό τό 1924, ὅταν γεννήθηκε, στά ἁγιασμένα χώματα τῆς Καππαδοκίας, στά Φάρασα, μέχρι τό 1994, ὅταν κοιμήθηκε ὁσιακῶς. (Ὁ τάφος του βρίσκεται στό Ἱ. Ἡσυχαστήριο τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου Θεολόγου στή Σουρωτή Θεσσαλονίκης). Ἡ παιδική ἡλικία καί τά νεανικά χρόνια κύλησαν ἀνάμεσα στήν πτωχεία, στίς οἰκογενειακές θλίψεις, στίς περιπέτειες τῆς ἀνταλλαγῆς τῶν πληθυσμῶν τό 1924 μετά τήν Μικρασιατική καταστροφή. Ὅμως, ὅλα αὐτά, δέν τόν ἀπομάκρυναν ἀπό τόν Θεό. Τοὐναντίον, ἐνίσχυσαν τό φρόνημα καί τήν ἐμπιστοσύνη του στήν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἀργότερα, ἀφοῦ ἔλαβε τό μοναχικό σχῆμα τό 1956 καί ὀνομάστηκε Παΐσιος στήν Ἱ. Μονή Φιλοθέου, τόν βρίσκουμε γιά τέσσερα χρόνια στό Στόμιο τῆς Κόνιτσας νά διακονεῖ τόν λαό τοῦ Θεοῦ, νά κάμνει φιλανθρωπίες καί ἐλεημοσύνες, νά μιλᾶ γιά τόν Χριστό καί μόνον. Λάμβανε ἀγάπη ἀπό τόν Σωτῆρα Χριστό καί προσέφερε ἀγάπη στόν πλησίον, ἰδιαίτερα στόν πάμπτωχο πλησίον.
.                             Μετά τήν ἐπιστροφή του στό Ἅγιον Ὄρος τό 1964, ὁ γέροντας Παΐσιος μένει στή σκήτη τοῦ Τιμίου Προδρόμου τῆς Μονῆς Ἰβήρων ὡς ὑποτακτικός ἑνός ἁγίου ἀσκητοῦ, τοῦ Ρώσου μοναχοῦ Τύχωνος. Μαθαίνει πολλά κοντά του, προσεύχεται νύκτα καί μέρα, ζεῖ ὡς ἰσάγγελος, νικᾶ τίς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου, ἐλευθερώνεται ἀπό τά πάθη, καλλιεργεῖ τόν ἐσωτερικό του κόσμο, ἀποκτᾶ θεϊκές ἐμπειρίες, πληροῦται Πνεύματος Ἁγίου. Συνδέεται πνευματικά μέ τόν τότε ἡγούμενο τῆς Ἱ. Μονῆς Σταυρονικήτα γέροντα Βασίλειο (τόν Γοντικάκη) καί μέ τόν ἄλλο γέροντα π. Γρηγόριο (τόν Χατζηεμμανουήλ) καί μαζί φέρνουν τήν ἀναβίωση τοῦ ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ στήν Ἀθωνική Πολιτεία. Ἐκεῖνα τά χρόνια, ἔλεγαν ὅτι «σβήνει» τό Ἅγιον Ὄρος, γιατί οἱ περισσότεροι μοναχοί ἦσαν ὑπερήλικες. Ὅμως σέ ἐκείνη τήν δεκαετία τοῦ ᾽70, ἡ Ἀθωνική Πολιτεία ἀρχίζει, μέ τόν ἐρχομό νέων ἀνθρώπων, καί μάλιστα ἐπιστημόνων, νά ἀποκτᾶ νέα ἄνθηση σέ πολλά μοναστήρια, τά ὁποῖα σιγά-σιγά καθίστανται καί κοινοβιακά.
.                             Τό 1979 ὁ ἅγιος Παΐσιος θά ἐγκατασταθεῖ ὁριστικά στήν «Παναγούδα» τῆς Ἱ. Μονῆς Κουτλουμουσίου ὅπου ἐκεῖ στό ἀπέριττο κελλί του θά ζήσει τόσο ἀσκητικά καί ταπεινά, πού θά φθάσει στά ὕψη τῆς ἁγιότητος, θά ὑπερβεῖ τόν θάνατο καί θά λάβει τόν ἀμαράντινο στέφανο τῆς δόξης.
.                             Πόσες καί πόσες ψυχές, χιλιάδες, δέν τόν ἐπισκέφθηκαν ἐκεῖ στό πτωχικό κελλί του καί δέν ἔλαβαν τήν εὐλογία του!
.                             Πόσες ἄλλες ταραγμένες συνειδήσεις δέν ἠρέμησαν!
.                             Πόσα νέα παιδιά δέν ἔλυσαν τίς ἀπορίες τους, κοσμοθεωρητικές, οἰκογενειακές ἀλλά καί ἐπαγγελματικοῦ τους προσανατολισμοῦ!
.                             Ἄλλοι ναρκομανεῖς βρῆκαν κοντά του τήν γιατρειά τους, ἄλλοι μέ ψυχολογικά προβλήματα γαλήνεψαν, ἄλλοι ἀκόμα καί ἀσθενεῖς θεραπεύτηκαν.
.                             Ὁ ἴδιος ἦταν ἕνας θησαυρός φωτός καί χαρᾶς. Σέ βοηθοῦσε καί ὅταν συνομιλοῦσε μαζί σου, μά καί ὅταν δέν ἔλεγε τίποτα. Καί αὐτή ἡ σιωπή του σέ δίδασκε. Καί αὐτή ἡ ἁπλούστατη κίνηση νά σοῦ κόψει ἕνα καρπό ἀπό τό διπλανό δένδρο καί νά στόν προσφέρει, σέ νουθετοῦσε. Τό πρόσωπο του γαλήνιο καί ἀσκητικό, δέν γνώριζε τίς ρυτίδες τῆς λύπης τοῦ κόσμου τούτου ἀλλά μόνο τοῦ χρόνου καί ἡ γλυκύτητα πού τόν ἐμψύχωνε ἦταν μιά εἰκόνα τῆς ἀναλλοίωτης γαλήνης τῆς ψυχῆς του. Ἡ καθημερινή ζωή του ἐλεύθερη ἀπό τήν κοσμική ματαιότητα κυλοῦσε μέ μία καταπληκτική ταπεινοφροσύνη. Ὅλα κοντά του, γύρω του, στό κελλάκι του ἦταν ἁπλά καί ταπεινά. Καί αὐτή ἡ ἁγία ἁπλότητα καί ταπείνωση ἔδινε στό ἆσμα τῆς συνεχοῦς προσευχῆς του μιά γλυκειά ἁρμονία. Γι᾽ αὐτό καί ἡ μεγάλη φήμη του δέν τόν ἐπηρέαζε. Πίσω ἀπό τήν ἀγάπη πρός τόν καθένα ἐπισκέπτη του ἀπό Ἑλλάδα καί ἐξωτερικό κρυβόταν μιά βαθειά πνευματικότητα. Αὐτός μοναχά τόν νοῦν του εἶχε στόν Κύριο. Ἔλεγε τήν εὐχή « Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» καί χιλιάδες ἄγγελοι ἔψαλαν κοντά του.
.                             Πῶς, λοιπόν, ἡ παρουσία του νά μήν ἦταν μιά παρουσία ἁγιότητος;
.                             Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, τῶν χρόνων μας, αὐτό μᾶς διαμηνύει: Τό ἀρχέτυπο τῆς Ὀρθοδοξίας στήν πράξη. Δηλαδή, τήν ἁγιότητα. Αὐτή εἶναι ἡ ἁγιορείτικη φωνή. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή γραμμή πλεύσεως καί στόν σύγχρονο ταραγμένο κόσμο. Ἄλλη μιά φορά καί στόν τεχνοκρατούμενο 21ο αἰῶνα ἔχουμε ἐνώπιόν μας τήν πιστοποίηση: «Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ».

 

,

Σχολιάστε

«ΔΟΣ ΜΟΙ, ΥΙΕ, ΣΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ»

«Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν»

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.             Πατρικόν φίλτρον ἐκφράζει ἡ φράση αὐτή τοῦ ἐξόχου βιβλίου τῶν Παροιμιῶν τοῦ Σολομῶντος. «Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν» (Παροιμ. 23,26). Καί εἶναι φράση – πρόσκληση τοῦ οὐρανίου καί Παναγάθου Θεοῦ πρός τόν κάθε ἄνθρωπο. Εἶναι πατρική φωνή γεμάτη ἀγάπη, ἀγαθότητα, εὐσπλαγχνία, πιστότητα.
.             Ὁ Θεός ζητεῖ νά τοῦ δώσουμε τήν καρδιά μας. Δέν ζητεῖ κάτι ἄλλο, τά ἀγαθά μας καί τά πλούτη μας. Δέν ἀρκεῖται οὔτε μόνο στά λόγια μιᾶς τυπικῆς θρησκευτικότητας. Καί τοῦτο γιά νά μήν ἰσχύει ὁ φοβερός ἐκεῖνος λόγος «ὁ λαός οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾶ, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ» (Ματθ. 15,8).
.             Ζητεῖ ὁ Θεός τήν καρδιά. «Σήν καρδίαν» λέγει τό θεόπνευστο κείμενο. Δηλαδή, ζητεῖ τόν ἐσωτερικόν ἄνθρωπο, τήν ὅλην πνευματικήν μας ὑπόσταση καί ὀντότητα. Γιατί ἡ καρδία στήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία καί στήν πατερική γραμματεία αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει, τόν «ἔσω ἄνθρωπο», ἀφοῦ ἡ καρδιά λογίζεται ὡς τό κέντρο τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος. Ἡ καρδιά εἶναι ἡ ἔδρα ὅλων τῶν θρησκευτικῶν βιωμάτων καί ἐκδηλώσεων, ἡ ἔδρα τῆς ἠθικῆς συνειδήσεως, ἡ παλαίστρα τῶν πνευματικῶν ἀγώνων κάθε ἀνθρώπου. Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βοᾶ πρός τόν Κύριον, εὐφραίνεται, ἀγάλλεται, δειλιᾶ ἀλλά καί λατρεύει, ἀπαλλοτριοῦται καί ἐξοργίζεται, συνάμα ὅμως ἐξομολογεῖται καί ὑψοῦται. Ὅλος ὁ ψυχικός καί πνευματικός βίος τοῦ ἀνθρώπου συγκεντροῦται στή καρδία του καί ἀπ’ αὐτήν ἀπορρέουν οἱ ἀποφάσεις ζωῆς.
.             Ἀλλά ὡς καταδεικνύεται ἀπό τήν βιβλική αὐτή φράση ὁ Θεός δέν ζητεῖ ἕνα μέρος ἀπό τήν καρδία μας. «Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν». Ὁλόκληρον. Ὄχι ἕνα τμῆμα ἤ τμήματα. Δέν θέλει ὁ Θεός νά εἶναι δοσμένη ἡ καρδιά μας σέ πρόσωπα ἤ πράγματα, ἤ γεγονότα ἤ καταστάσεις, τά ὁποῖα διασποῦν τήν ἑνότητα τοῦ ὅλου ἀνθρώπου καί εἶναι βιώματα ἀπαγορευμένα καί φθαρτά. Δέν θέλει ὁ Θεός καρδιά μοιρασμένη στόν οὐρανό καί στή γῆ, στό Θεό καί στόν κόσμο. Ὁλόκληρον τήν καρδίαν μας ἐπιζητεῖ παρακλητικά καί ἐλεύθερα. Ἡ ἐντολή εἶναι χαρακτηριστική: «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ’ ὅλης τῆς καρδίας σου» (Μάρκ. 12,30).
.             Αὐτή ὡστόσο ἡ καρδιά πού ζητεῖ ὁ Θεός γιά νά κατοικήσει ὁ ἴδιος εἶναι πολλές φορές μολυσμένη καί ἀκάθαρτη. Δέν εἶναι κατοικητήριο ἀντάξιο τῆς μεγαλωσύνης καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Αὐτό τό ξέρει βέβαια ὁ Θεός. Παρά ταῦτα, ζητεῖ τήν ἁμαρτωλή αὐτή καρδία. «Δός μοι», ὅπως εἶναι, ἀκούγεται ἡ θεία φωνή. Ἐδῶ καταφαίνεται ὅτι ἡ ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου, ὅποια κι’ ἄν εἶναι , ἀδυνατεῖ νά νικήσει τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ Πατρός. Τό μέγεθος αὐτό τῆς θείας ἀγάπης μᾶς ἀποκαλύπτεται πλέον στό γεγονός τῆς προσωπικῆς μας εἰλικρινοῦς μετάνοιας.
.              Ἐκεῖ συντελεῖται ἡ συγκλονιστική προσφορά. Ἡ προσφορά τῆς καρδίας στό Θεό πού ἐξομολογεῖται, ὁμολογεῖ, μετανοεῖ καί προσεύχεται καρδιακά. Θά προχωρήσουμε, λοιπόν, στήν κάθαρση τῆς καρδίας μας καί στό δόσιμο στό Θεό; Ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

ΠΑΝΑΓΙΑ τῶν ΠΑΡΙΣΙΩΝ: Η ΑΛΛΗ ΘΕΩΡΗΣΗ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´) «Δέν μπορεῖ ἀπό μόνος του ὁ τεχνικός πολιτισμός νά στηρίξει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Χρειάζεται καί τόν πνευματικό πολιτισμό τοῦ χριστιανισμοῦ»

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

     .            Πρό δύο περίπου μηνῶν ἀκούσαμε καί εἴδαμε μέ πολλή θλίψη τήν μεγάλη καταστροφή ἀπό τήν πυρκαϊά πού ὑπέστη ἡ Παναγία τῶν Παρισίων, αὐτό τό μοναδικό μνημεῖο ὄχι μόνο τῆς εὐρωπαϊκῆς ἀλλά καί τῆς παγκόσμιας κληρονομιᾶς. Ἕνα ἐξαίρετο μνημεῖο τέχνης πού ἄντεξε ἐννέα αἰῶνες καί τό ἔχουν ἐπισκεφθεῖ ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ἀπ’ ὅλο τόν κόσμο.
.         Ὡστόσο, γιά τό ἀριστούργημα αὐτό τῆς γοτθικῆς ἀρχιτεκτονικῆς, πού ἐνέπνευσε ἕνα Βίκτωρα Οὐγκώ καί πολλές ἄλλες προσωπικότητες τῶν γραμμάτων καί τῶν τεχνῶν, ὑπάρχει καί μία ἄλλη θεώρηση. Ἡ θεώρηση αὐτή ἐκτείνεται πέρα ἀπό μία ὀρθολογιστική παραπληξία ἤ καί παραθεώρηση σεβασμάτων. Ἐν προκειμένῳ, ἡ Παναγία τῶν Παρισίων δέν εἶναι μόνο ἕνα τουριστικό θέαμα. Εἶναι ὁ καθεδρικός ἱερός Ναός τῶν Παρισίων, ἐκεῖ ὅπου ὡς χῶρος λατρείας τοῦ Θεοῦ ἀπό τόν 12ο αἰῶνα τελοῦνται Θεῖες Λειτουργίες, ἀκούγονται θεῖα κηρύγματα, ψάλλουν ὑπέροχες χορωδίες καί συντελεῖται μία σημαντική ποιμαντική δράση.
.         Ὅταν, ὅπως γράφθηκε, μέ τήν καταστροφή, «ράγισε ἡ καρδιά τῆς Γαλλίας» καί αὐθόρμητα οἱ ἄνθρωποι ἔψελναν τό Ave Maria καί οἱ καμπάνες ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν καί αὐτές ἀκόμη τοῦ Ἀββαείου τοῦ Οὐεστμίνστερ ἤχησαν πένθιμα, τοῦτο τό συμβάν κάτι βαθύτερο θέλει νά πεῖ. Ἡ οὐσία, ὄπισθεν τῆς καταστροφῆς σηματοδοτεῖ, πράγματι, τήν ἄλλη θεώρηση. Ἡ ἐκπαιδευτικός Μάρω Πρεβελάκη, εἰδική ἐπιστήμων τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Σορβόνης τό δήλωσε πολύ χαρακτηριστικά: «Ἡ Παναγία τῶν Παρισίων ἀπελευθέρωσε ἕνα ἔντονο θρησκευτικό συναίσθημα καταπιεσμένο ἀπό τό κῦρος τῆς laïcité καί ἔφερε στό προσκήνιο ἄλλες ἀνάγκες, ἄλλες ἀξίες». Ὁ δέ Εὐ. Ἀνδριανός, Ἀρεοπαγίτης ἐ.τ. ἔγραψε σχετικά: «Ἡ παρουσία τοῦ Λαοῦ πού προσεύχεται, ψέλνει, κλαίει καί δίνει τόν ὀβολό του μπροστά στήν πληγωμένη Παναγία του, ἀποδεικνύει πόσο μακρυά εἶναι ἀπό τό Λαό καί τήν πραγματικότητα ἡ “ὑψηλή διανόηση” τῆς Εὐρώπης πού διέγραψε ἀπό τό Εὐρωπαϊκό Σύνταγμα τόν Χριστιανισμό ὡς παράγοντα καί στυλοβάτη τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτισμοῦ.»
.         Κατά συνέπειαν, τό τραγικό αὐτό γεγονός φέρνει στήν ἐπιφάνεια τό θέμα τοῦ χριστιανισμοῦ στό εὐρωπαϊκό γίγνεσθαι. Εἶναι παγκοίνως γνωστόν ὅτι ὁ πολιτισμός τῆς Εὐρώπης θεμελιώθηκε στόν κλασικό ἑλληνικό πολιτισμό, στό ρωμαϊκό δίκαιο καί στόν χριστιανισμό. Ὡστόσο τά θεμέλια τοῦ χριστιανισμοῦ στή σύγχρονη πραγματικότητα κλονίζονται. Ἔχουν βέβαια ὑπάρξει παρεκκλίσεις καί διεστρεβλώσεις τοῦ χριστιανικοῦ ἰδεώδους καί τῆς διδασκαλίας τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά οἱ ἀποδοκιμαστέες αὐτές θέσεις δέν μποροῦν νά φθάσουν στό σημεῖο νά ἀκυρώνουν τό ὕψιστο μέγεθος τοῦ Χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ.
.         Εἶναι ἀνάγκη νά καταλάβουμε τούς καιρούς πού ζοῦμε, νά τούς ἐντάξουμε στήν ἀλληλουχία τῶν αἰώνων πού πέρασαν καί νά δοῦμε τίς κατευθύνσεις ἀλλά καί τίς διδαχές πού  δίνουν γιά τό εὐρωπαϊκό μέλλον. Φθάνει πιά ἡ ἐκκοσμίκευση μέ συνέπεια τήν ἀποϊεροποίηση. Ἡ ἐκκοσμίκευση (secularisation) μέ τίς ποικίλες μορφές της δέν συντελεῖ τελικά στήν ἀνόρθωση τοῦ ἀνθρώπου καί τοῦ εὐρωπαίου πολίτη. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ἐξακολουθεῖ νά εἶναι πονεμένος. Ζεῖ μέ τήν ἀνασφάλεια, τήν ἀβεβαιότητα, τήν διαρκῆ ἄρνηση καί τόν μηδενισμό καί παραμένει ἀνικανοποίητος, ἀνήσυχος μέ πολλά συμπλέγματα μέσα του. Καί τοῦτο γιατί δέν μπορεῖ ἀπό μόνος του ὁ τεχνικός πολιτισμός νά στηρίξει τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Χρειάζεται καί τόν πνευματικό πολιτισμό τοῦ χριστιανισμοῦ.
.         Εἶναι καιρός πλέον γιά ἕνα οὐσιώδη ἐπανεκχριστιανισμό τῆς Εὐρώπης, βάσει τῶν βιβλικῶν, λειτουργικῶν καί πατερικῶν πηγῶν. Οἱ ἀνθρώπινες ἀξίες εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη νά ὁδηγηθοῦν καί πάλιν πρός τόν ζῶντα Θεό, ὄχι μέ μία ἐξωτερική ὑποταγή, ὅπως συνέβαινε κατά τόν μεσαίωνα, ἀλλά μέ ἦθος ἐλευθερίας καί τιμῆς στό ἀνθρώπινο πρόσωπο.
.         Θά ᾽λεγα ὅτι ἡ Παναγία τῶν Παρισίων τώρα μιλᾶ καί σ’ ὅλους τούς νέους εὐρωβουλευτές καί τό μήνυμά της εἶναι: Ἡ Εὐρώπη γιά νά ἐπιζήσει πρέπει νά βρεῖ ξανά τήν λησμονημένη χριστιανική ταυτότητά της. Αὐτή εἶναι ἡ ἄλλη θεώρηση.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΑΓ. ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Λόγος περί τοῦ Ἁγ. Πνεύματος

Τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.             Ἐν τῷ Θεῷ ὑπάρχουν τρία πρόσωπα ἤ ὑποστάσεις, διακρινόμενα ἀπ’ ἀλλήλων. Ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιον Πνεῦμα. Κάθε πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος ἔχει ἴδιον ὑποστατικό ἰδίωμα ἤτοι: Ὁ Πατήρ τήν ἀγεννησία, ὁ Υἱός τήν γέννηση καί τό Ἅγ. Πνεῦμα τήν ἐκπόρευση. Καί τά τρία πρόσωπα «ἐν τῇ μιᾷ θεότητι» συνυπάρχουν, ἐνυπάρχουν καί περιχωροῦν ἐν ἀλλήλοις. Ὡς λέγει ὁ Ἱ. Δαμασκηνός ἔχουμε μία θεότητα «ἐν τρισί τελείαις ὑποστάσεσιν ἀσυγχύτως ἡνωμέναις καί ἀδιαστάτως διαιρουμέναις». Πρόκειται γιά τό ἱερώτατο μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος.
.             Εἰδικότερα, τό Ἅγιον Πνεῦμα, τό τρίτο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος ὀνομάζεται, Πνεῦμα Ἅγιον, Πνεῦμα Θεοῦ, Φῶς καί ζωή, Πηγή ζῶσα, Πνεῦμα σοφίας καί συνέσεως, Παράκλητος. Εἶναι τό Πρόσωπον Ἐκεῖνο, τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού κατευθύνει τήν Ἐκκλησία καί θεοποιεῖ κατά χάριν τόν ἄνθρωπο. Εἶναι ὁ Παράκλητος, πού βοηθᾶ τόν τραυματισμένο ἀπό τήν ἁμαρτία ἄνθρωπο, τόν στηρίζει στήν πνευματική του ἀνόρθωση καί συντελεῖ στή σωτηρία του.
.             Ἡ δύναμη τοῦ Ἁγ. Πνεύματος εἶναι μεγάλη. Αὐτό ἔρχεται, κατέρχεται καί μᾶς συνάζει κύκλοθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Συγκροτεῖ τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας. Γράφει ὁ Ἱ. Χρυσόστομος: «Εἰ μή Πνεῦμα παρῆν, οὐκ ἄν συνέστη Ἐκκλησία· εἰ δέ συνίσταται ἡ Ἐκκλησία, εὔδηλον ὅτι τό Πνεῦμα πάρεστι». Κατά τήν τέλεση τῆς χειροτονίας ἀλλά καί τῆς θείας Εὐχαριστίας ἡ δύναμη τοῦ Ἁγ. Πνεύματος εἶναι ἡ ἐπισκιάζουσα τά ἱερά αὐτά Μυστήρια ἀλλά καί ὅλα τά ἄλλα μυστήρια. Ὁ δυναμισμός τοῦ Ἁγ. Πνεύματος κάμνει τούς ἄσημους καί ἀγράμματους ἁλιεῖς, Ἀποστόλους τῆς οἰκουμένης. Αὐτό τό Ἅγ. Πνεῦμα δημιουργεῖ τούς μάρτυρες. Αὐτό φωτίζει τούς Ἁγίους καί θεοφόρους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτό δίδει τήν αἴσθηση τῆς κοινωνίας καί ἑνότητας τῶν πιστῶν χριστιανῶν. Αὐτό τό Ἅγ. Πνεῦμα βεβαιώνει τήν αἴσθηση καί τό βίωμα τῆς συνεχοῦς παρουσίας τοῦ Θεοῦ στή ζωή μας. Αὐτό τό Ἅγ. Πνεῦμα, ὁ Παράκλητος εἶναι ὁ μεγάλος συμπαραστάτης καί ἐμψυχωτής στό διάβα τῆς ζωῆς, στόν πόνο καί στίς δυσκολίες μας.
.             Γι’ αὐτό καί ἡ κλασική ἐναρκτήρια ἐπίκληση κάθε ἱεροτελεστίας καί προσευχῆς εἶναι ἐξαιρετικά σπουδαία. Παρακαλοῦμε τό Ἅγιο Πνεῦμα νά μᾶς φωτίσει, νά μᾶς ἐμπνεύσει καί νά εἶναι διαρκῶς στό εἶναι μας. Εἶναι ἡ προσευχή: «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρών, καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν  καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλῖδος  καὶ σῶσον, ἀγαθέ, τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
.             Ἄραγε, θά μπορούσαμε νά λάβουμε λίγη ἄδεια ἀπό τίς μικρότητές μας γιά νά σκεφθοῦμε τά μεγάλα αὐτά ἱερά καί ὅσια.

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιὰ τὴν θρησκευτικὴ εἰρήνη (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Πολιτιστικό ὀλίσθημα
ἡ κατάργηση τῶν ἄρθρων τοῦ Π.Κ. γιά τήν θρησκευτική εἰρήνη
ΜΗΤΡΟΠ. ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

.               Ὡς Ἱεράρχης μιᾶς ἱστορικῆς Μητροπόλεως θλίβομαι βαθύτατα γιά τό νομικό, ἠθικό καί κατ’ ἐπέκτασιν πολιτιστικό ὀλίσθημα, τό ὁποῖο ὑφίσταται ἡ χώρα μας μέ τήν ψήφιση τῆς κατάργησης τῶν ἄρθρων 198, 199 καί 201 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα στό Ζ´ κεφάλαιο «Ἐπιβουλή τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης». Πρόκειται γιά τήν ἀποποινικοποίηση τῆς κακόβουλης βλασφημίας, τῆς καθύβρισης θρησκευμάτων καί τῆς περιΰβρισης νεκρῶν.
.               Δέν εἶναι λογικό καί δίκαιο, ἡ ἀπεμπόληση τοῦ ἔννομου ἀγαθοῦ τῆς θρησκευτικῆς εἰρήνης, καθ’ ὅτι ἡ σπουδαία νομοθεσία ὑπάρχει ἀκριβῶς γιά τήν ἀνάσχεση ἑνός μελλοντικοῦ κακοῦ. Ἰδιαίτερα, ἡ κατάργηση τοῦ ἄρθρου 201 Π.Κ. γιά τήν περιΰβριση νεκρῶν τυγχάνει βαρύτατο σφάλμα, γιατί ἀντιβαίνει πρός τίς πατροπαράδοτες ἀρχές περί αἰδοῦς, εὐπρέπειας, τιμῆς καί σεβασμοῦ ἀναφορικά μέ τούς νεκρούς μας.
.               Εὔλογος εἶναι ὁ προβληματισμός μας. Σ’ αὐτούς τούς δύσκολους καιρούς τῆς παγκοσμιοποίησης καί τῆς πολυπολιτισμικότητας ἀντί νά στερεώνουμε τό οἰκοδόμημα τῆς κοινωνίας φθάσαμε ἐκεῖ, ὅπου οἱ νόμοι διασείουν τά θεμέλιά του;
.               Ὡστόσο ἀξίζει νά σκεφθοῦμε τά σοφά λόγια: «Κρείσσων σοφός ἰσχυροῦ» (Παροιμ. Σολ. 24,5) καί «εὐσέβεια πρός πάντα ὠφέλιμός ἐστιν» (Α´ Τιμ. 4,8).

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ τῆς ΕΟΡΤΗΣ τῆς ΑΝΑΛΗΨΕΩΣ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Περ τς ορτς τς ναλήψεως

το Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

   .         Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως εἶναι Δεσποτικὴ κινητὴ ἑορτή, ἡ ὁποία ἑορτάζεται σαράντα ἡμέρες μετὰ τὸ Πάσχα, πάντοτε ἡμέρα Πέμπτη. Ἀρχικά, ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως συνεορταζόταν μὲ τὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς, ἀποτελοῦσαν, δηλαδή, μία ἑνιαία ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ στοὺς οὐρανούς, τῆς ἐκ δεξιῶν καθέδρας, καὶ τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὸν κόσμο, τῆς ὁλοκληρώσεως δηλαδὴ τῆς Θείας Ἐπιφανείας, κατ’ ἀναλογίαν τοῦ ἑνιαίου ἑορτασμοῦ Χριστουγέννων καὶ Θεοφανείων, τῆς Θείας Ἐπιφανείας, στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία. Στὴν ἑνιαία ἑορτὴ Χριστουγέννων καὶ Θεοφανείων ἑορταζόταν ἡ ἀρχὴ τῆς ἐν σαρκὶ παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο καὶ στὴν ἑνιαία ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως καὶ Πεντηκοστῆς ἑορταζόταν ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἐν σαρκὶ παρουσίας τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο.
.         Πρέπει νὰ τονίσουμε ὅτι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ἡ ἔμφαση στὶς συγκεκριμένες ἑορτὲς δὲν εἶναι τόσο στὴ χρονικὴ καὶ ἱστορικὴ ἀκρίβεια τοῦ ἑορτασμοῦ, ὅσο στὴ θεολογικὴ σημασία του, κάτι ποὺ φαίνεται καὶ στὴν ὑμνολογία τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως. Ὁ συνεορτασμὸς τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Πεντηκοστῆς μαρτυρεῖται μέχρι καὶ τὰ τέλη τοῦ τετάρτου αἰῶνος, ὁπότε καὶ ἀρχίζει ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἑορτῶν.
.         Ἡ ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοποθετεῖται μέσα στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Τὸ πρῶτο ἰδιόμελο τῶν Ἀποστίχων τοῦ Ἑσπερινοῦ τὸ διατυπώνει θαυμάσια: «Ἐτέχθης ὡς αὐτὸς ἠθέλησας· ἐφάνης, ὡς αὐτὸς ἠβουλήθης· ἔπαθες σαρκὶ ὁ Θεὸς ἡμῶν· ἐκ νεκρῶν ἀνέστης, πατήσας τὸν θάνατον· ἀνελήφθης ἐν δόξῃ ὁ τὰ σύμπαντα πληρῶν· καὶ ἀπέστειλας ἡμῖν Πνεῦμα θεῖον, τοῦ ἀνυμνεῖν καὶ δοξάζειν σου τὴν θεότητα». Ἡ σωτηριολογικὴ αὐτὴ διάσταση τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως δείχνεται καθαρὰ καὶ ἀπὸ τὸ τέταρτο τροπάριο τῆς τρίτης ὠδῆς, τὸ ὁποῖο ἀναφέρει: «Τὴν φύσιν τῶν ἀνθρώπων Χριστέ, φθορᾷ πεσοῦσαν ἐξανέστησας, καὶ τῇ ἀνόδῳ σου ὕψωσας, καὶ σαυτῷ ἡμᾶς ἐδόξασας»· καὶ στὸ δεύτερο τροπάριο τῆς ἑβδόμης ὠδῆς: «Ἐπὶ τῶν ὤμων, Χριστέ, τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθεὶς, τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες».
.         Ἔπειτα ἡ διὰ τῆς Ἀναλήψεως ἔξοδος τοῦ Κυρίου στὸν οὐρανὸ ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμο βεβαιώνει καὶ τὴν ὕπαρξη μιᾶς ἄλλης, ἀπείρως ἀνωτέρας πραγματικότητος, ἡ ὁποία ἀναμένει τὸν ἄνθρωπο. Ἡ ἄλλη αὐτὴ πραγματικότητα μᾶς ὑποδεικνύει τὸν ἀληθινὸ προορισμό μας, μᾶς διακηρύσσει ὅτι ὅλος αὐτὸς ὁ ἐπίγειος κόσμος εἶναι παροδικὸς καὶ πρόσκαιρος. Διὰ τῆς Ἀναλήψεως δηλώθηκε στὸν ἄνθρωπο ἡ σημασία τῆς οὐράνιας ἀρχῆς τῆς ζωῆς, ὅτι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ ζεῖ κατὰ τὸ οὐράνιον πολίτευμα, θραύοντας βαθμηδὸν τὸν δεσμό του πρὸς ὅ,τι ἐδῶ τὸ ἁμαρτωλό. Ὁ Ἀπ. Παῦλος θὰ τονίσει: «Τὰ ἄνω φρονεῖτε» (Κολασ. 3,2) καὶ ὁ Χριστὸς ὁ ὁποῖος «ἀνελήφθη ἐν δόξῃ», ἐκεῖ, ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, πρεσβεύει ὑπὲρ ἡμῶν. Ὁ Κύριος ἀνῆλθεν στοὺς οὐρανοὺς ὡς πρόδρομος δικός μας, ὡς μεσίτης ὑπὲρ ἡμῶν, ὡς παντοδύναμος.
.         Ἡ Ἀνάληψις τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ ὁριστικὴ ἐπιβεβαίωση καὶ τῆς δικῆς μας ἀνόδου κοντὰ στὸ Θεό, ἡ πραγμάτωση τοῦ ἀληθοῦς προορισμοῦ μας.

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε