Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ´

O I. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΕΓΚΩΜΙΑΖΕΙ ΑΚΥΛΑ καὶ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ (Μητρ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος ἐγκωμιάζει Ἀκύλα καί Πρίσκιλλα
Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ΄

.             Οἱ ἅγιοι Ἀκύλας καί Πρίσκιλλα καταγόντουσαν ἀπό τόν Πόντο, ἦταν στό ἐπάγγελμα σκηνοποιοί, ἕνα εὐλογημένο ζεῦγος. Κατοικοῦσαν στήν Κόρινθο καί ἡ ζωή τους ὑπῆρξε εὐσεβεστάτη .
.             Στόν Ἀπ. Παῦλο ὅταν ἔφθασε στή Κόρινθο μετά τήν ὁμιλία του στήν Ἀθήνα, προσέφεραν ἅγια φιλοξενία. Μάλιστα τόν ἀκολούθησαν σέ διάφορες ἀποστολικές του περιοδεῖες καί ἰδιαίτερα στήν Ἕφεσο.
.             Ὁ Ἀπ. Παῦλος πολύ χαρακτηριστικά γράφει γιά τό ζεῦγος τά ἑξῆς: «Ἀσπάσασθε Πρίσκιλλαν καί Ἀκύλαν τούς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, οἵτινες ὑπέρ τῆς ψυχῆς μου τόν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς οὐκ ἐγώ μόνος εὐχαριστῶ , ἀλλά καί πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καί τήν κατ’ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν». (Ρωμ. ιϛ´ 3-5).
.             Σχολιάζοντας τό χωρίο αὐτό τοῦ Ἀποστόλου, ὁ Ἱ. Χρυσόστομος λέγει: «Ἀλλά ἄς δοῦμε ποῖοι καί τί λογῆς ἄνθρωποι ἦσαν αὐτοί, πού τόσο κατέκτησαν τόν Παῦλο καί κέρδισαν τή θερμή του ἀγάπη. Ἄραγε ἦσαν μήπως κάποιοι ὕπατοι καί στρατηγοί καί ὕπαρχοι ἤ ἄνθρωποι μέ ἄλλο ὑψηλό ἀξίωμα ἢ πολλά πλούτη, πού κυβερνοῦν τήν πόλι; Δέν μποροῦμε νά ποῦμε τίποτα ἀπ’ αὐτά, ἀλλά ἐντελῶς τό ἀντίθετο, ἦταν φτωχοί καί ταπεινοί καί ζοῦσαν ἀπό τή χειρωνακτική τους δουλειά… Ἄνδρας καί γυναίκα ἦταν καί ἦσαν προϊστάμενοι ἐργαστηρίων καί μεταχειριζόντουσαν τήν τέχνη τοῦ σκηνοποιοῦ, καί ἐν τούτοις παρουσίαζαν ἀρετή πολύ ἀνώτερη καί ἀπό ἐκείνους πού ζοῦν στά μοναστήρια. Ἀπό ποῦ γίνεται αὐτό φανερό; Ἀφοῦ εἶπε χαιρετήσατε ἐγκαρδίως τήν Πρίσκιλλα καί τόν Ἀκύλα, πρόσθεσε καί τήν ἰδιότητά τους. Ποιά ἰδιότητα; Δέν εἶπε τούς πλουσίους, τούς ἐπιφανεῖς, τούς εὐγενεῖς, ἀλλά τί εἶπε; Τούς συνεργάτας μου στόν ἀμπελῶνα τοῦ Κυρίου. Καί εἶναι δυνατό νά διαπιστώσει τήν ἀρετή τους, ὄχι μόνο ἀπό αὐτό τό στοιχεῖο, ἀλλά καί ἀπό τό γεγονός, ὅτι ὁ Παῦλος ἔμεινε κοντά τους ὄχι μιά καί δυό καί τρεῖς ἡμέρες, ἀλλά δυό ὁλόκληρα χρόνια… Ὥστε οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἧταν ἰσάξιοι μέ τούς ἀγγέλους. Καί ἐγώ ἐκεῖνο τό δωμάτιο, τολμῶ νά τό ὀνομάσω καί οὐρανό καί Ἐκκλησία. Διότι ὅπου ἦταν ὁ Παῦλος, ἐκεῖ ἦταν καί ὁ Χριστός…»
.            Ἰδιαίτερα γιά τήν νοικοκυρά τήν Πρίσκιλλα λέγει: «Αὐτή ἡ γυναίκα δέν εἶχε ἀργυροποίκιλτα κρεββάτια, ἀλλ’ εἶχε μεγάλη σωφροσύνη…δέν εἶχε ἀστραφτερές κολῶνες τό σπίτι της, ἀλλά εἶχε λαμπρή ψυχική ὀμορφιά, δέν εἶχε τοίχους μαρμαρόδετους, οὔτε ψηφιδωτό δάπεδο, ἀλλά ἦταν ἡ ἴδια ναός τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτά ἐπήνεσε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, αὐτά ἀγάπησε. Γι’ αὐτά τούς θυμᾶται διαρκῶς καί συνθέτει γι’ αὐτούς μεγάλο καί θαυμαστό ἐγκώμιο, ὄχι γιά νά τούς παρουσιάσει λαμπρότερους, ἀλλά γιά να φέρει τούς ἄλλους στόν ἴδιο ζῆλο καί νά τούς πείσει νά καλοτυχίζουν ὄχι αὐτούς πού ἔχουν πλούτη, οὔτε αὐτούς πού ἔχουν ἀξιώματα, ἀλλά τούς ἀνθρώπους πού εἶναι φιλόξενοι, ἐλεήμονες καί φιλάνθρωποι…». (PG, 51,191-193)
.             Ἔτσι συνεπῶς ἰσχύει γιά τό ἅγιο αὐτό ζεῦγος ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Ὁ δεχόμενος δίκαιον εἰς ὄνομα δικαίου, μισθόν δικαίου λήψεται» (Ματθ. ι´ 40,42). Δηλαδή ὅποιος δέχεται δίκαιον, διότι εἶναι δίκαιος, θά λάβει ἀνταμοιβήν δικαίου. Ἡ φιλόξενη διάθεση καί πράξη ὑποδοχῆς καί ἀγάπης πού ἔδειξαν στόν θεῖο Ἀπόστολο, τούς καταξιώνει καί τούς ἐντάσσει στούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ μνήμη τους ἑορτάζεται στίς 13 Φεβρουαρίου.
.               Ἀποτελοῦν σπουδαιότατο παράδειγμα γιά μᾶς.

 

Advertisements

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗΝ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.           Ἡ Ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου εἶναι ἡ Δεσποτικὴ καὶ συγχρόνως Θεομητορικὴ ἑορτὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, κατὰ τὴν ὁποία τιμᾶται ἡ «προσφορά» τοῦ Ἰησοῦ στὸ ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, σαράντα ἡμέρες μετὰ ἀπὸ τὴ Γέννησή Του.
.           Οἱ εὐαγγελικὲς διηγήσεις, ἐπικεντρώνουν τὴ σημασία τῆς ἑορτῆς στὴ «συνάντηση» τοῦ νεογέννητου Κυρίου μὲ τὸν ἱερέα Συμεών («ὑπάντηση» τοῦ Κυρίου μὲ τὸν Συμεών, ἐξ οὗ καὶ ἡ λέξη «Ὑπαπαντή»). Χαρακτηριστικά τονίζεται στὸ τρίτο Στιχηρὸ τοῦ Μεγάλου Ἑσπερινοῦ τῆς ἑορτῆς: «Δεῦτε καὶ ἡμεῖς, ἄσμασιν ἐνθέοις, Χριστῷ συναντηθῶμεν, καὶ δεξόμεθα αὐτόν οὗ τὸ σωτήριον, ὁ Συμεὼν ἑώρακεν. Οὗτός ἐστιν ὅν ὁ Δαυΐδ καταγγέλλει· οὗτός ἐστιν, ὁ ἐν Προφήταις λαλήσας· ὁ σαρκωθεὶς δι᾽ ἡμᾶς καὶ νόμῳ φθεγγόμενος. Αὐτὸν προσκυνήσωμεν.
.         «Ἀρχικῶς, ἡ ἑορτὴ ἐθεωρεῖτο ὡς Θεομητορική, δηλαδὴ ὡς τιμητικὴ τῆς Θεοτόκου. Ἡ προσκυνήτρια τῶν Ἁγίων Τόπων, ἡ Αἰθερία, ἀναφέρει ὅτι τὸν 4ο αἰώνα ἡ Ὑπαπαντὴ ἑορταζόταν μὲ τελετουργικὴ λαμπρότητα. Τὰ Ἱεροσόλυμα, ἄλλωστε, ὑπῆρξαν ὁ τόπος στὸν ὁποῖο γεννήθηκε ἡ ἑορτή. Ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ αὐτοκράτορα Ἰουστινιανοῦ (6ος αἰώνας) ἡ ἑορτὴ μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη (ὅπως μαρτυρεῖ τὸ «Χρονικό» τοῦ μοναχοῦ Γεωργίου) καὶ, ἔκτοτε, διαδόθηκε σὲ ὁλόκληρο τὸν χριστιανικὸ κόσμο. Ὁ Ἰουστινιανὸς ἐπέβαλε καὶ τὴ μεταφορὰ τῆς Ὑπαπαντῆς ἀπὸ τὶς 14 Φεβρουαρίου (σαράντα ἡμέρες μετά τις 6 Ἰανουαρίου· διότι ἀρχικὰ τὰ Χριστούγεννα ἑορτάζονταν στὶς 6 Ἰανουαρίου, μαζὶ μὲ τὰ Θεοφάνεια) στὶς 2 Φεβρουαρίου. Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὁ μεγάλος ὑμνογράφος Ρωμανὸς ὁ Μελωδὸς συνέθεσε τὸ περίφημο Κοντάκιο τῆς ἑορτῆς, Ὁ μήτραν παρθενικὴν…», μᾶς ἀναφέρει τά ἱστορικά αὐτά στοιχεῖα ὁ λειτουργιολόγος καθηγητής Γ. Φίλιας.
.           Ἡ ἑορτολογικὴ προσέγγιση τῆς Ὑπαπαντῆς ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ διδασκάλους τῆς Ἐκκλησίας, ἐντάσσει τοὺς ἀναγνῶστες τῶν ἔργων τους στὸ βαθύτερο ἐκκλησιολογικὸ νόημα τῆς ἑορτῆς: ὅτι ὅπως ὁ Συμεὼν ὑποδέχθηκε τὸ Χριστό, ἔτσι καὶ ἡ Ἐκκλησία ὑποδέχεται τὸν κάθε ἄνθρωπο ποὺ θὰ θελήσει νὰ τὴν προσεγγίσει. Ἡ «ὑπάντηση» τοῦ Συμεὼν μὲ τὸν Χριστὸ συμβολίζει (καὶ μᾶς προετοιμάζει) γιὰ τὴν «ὑπάντηση» τοῦ κάθε ἀνθρώπου μὲ τὸν Κύριο μέσα στὴν Ἐκκλησία καί ἰδιαίτερα προμηνύει τὴν ὑποδοχὴ τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο κατὰ τὴ θεία Εὐχαριστία. Στὴν περίπτωση τῆς Ὑπαπαντῆς, ὁ Χριστὸς εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ μεταβαίνει πρὸς τὸν Συμεών, ἐνῶ κατὰ τὴ θεία Εὐχαριστία εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἀναμένει οἰκειοθελῶς καὶ αὐτοβούλως τὴν ἔλευση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν «ὑπάντηση» μὲ τὸ δημιούργημά Του.
.           Αὐτὸ εἶναι τὸ βαθύτερο νόημα τῆς σημερινῆς ἑορτῆς: ὅτι ὁ Κύριος μᾶς προσκαλεῖ πρὸς συνάντησή Του. Συνάντηση μέ τόν Χριστό στήν Ἑκκλησία Του, στήν Θεία Λειτουργία, στή Θεία Ευχαριστία, στή Μετάληψη τοῦ Τιμίου Σώματος καί Αἵματός Του. Ὅταν μᾶς προσφέρεται εἰς μετάληψιν τό Σῶμα καί το Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ἐρχόμεθα σέ πραγματική συνάντηση καί ἀληθινή κοινωνία μαζί Του, γινόμεθα ναός ἔμψυχος τοῦ Κυρίου. Γι’ αὐτό καί ὀφείλουμε νά ἔχουμε, βαθειά συναίσθηση, εὑλάβεια, δέος καί μεγάλη πίστη ὅτι λαμβάνουμε μέ τήν Θεία Μετάληψη τόν Χριστό μέσα μας. Συνάντηση, Κοινωνία, Κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ μέσα μας.
.           Ἄλλωστε μή λησμονοῦμε ὅτι ἑορτή σημαίνει τέλεση τῆς Θείας Μυσταγωγίας καί συμμετοχή τών πιστῶν στή Θεία Μετάληψη. Τότε ἑορτάζουμε τό γεγονός θεοπρεπῶς. Μέ πολλή συγκίνηση ὁ δίκαιος Συμεών κράτησε στίς ἀγκάλες του τό Θεῖο Βρέφος καί ἡ καρδιά του ἦταν πλημμυρισμένη ἀπό ἀγαλλίαση. Ἀλήθεια, πόση πνευματική εὐφροσύνη δέν θά πρέπει καί μεῖς νά αἰσθανώμεθα ὅταν ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός κατοικεῖ μέσα μας;
.           Ἔτσι καί ἡ ἑορτή αὐτή τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου, μᾶς διδάσκει ὅτι ἡ σύναξη τῶν πιστῶν, ὅλη ἡ Ἐκκλησία ζεῖ καί ἐκφράζεται «ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί διά τῆς Εὐχαριστίας», στό μέγα αὐτό Μυστήριο τῆς Συνάντησης καί Ἑνότητος μέ τόν Κύριο καί Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό.

 

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ ὡς διδάσκαλοι τῆς νεότητος (Μητροπολ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ὡς διδάσκαλοι τῆς νεότητος

Τoῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.           Οἱ Τρεῖς μέγιστοι φωστῆρες τῆς τρισηλίου Θεότητος, οἱ βαθεῖς γνῶστες τῆς ἑλληνικῆς καί χριστιανικῆς παιδείας, Βασίλειος ὁ Μέγας, ὁ Θεολόγος Γρηγόριος καί Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὑπῆρξαν κατ᾿ ἐξοχήν παιδαγωγοί τῆς νεότητος.
.           Μεγάλοι σοφοί, πανεπιστήμονες μελέτησαν σέ βάθος τήν φιλοσοφία καί ὅλες τίς ἐπιστῆμες καί ἔγραψαν πολλά συγγράμματα τά ὁποῖα μέχρι σήμερα διαβάζονται ὄχι μόνο στόν ἑλλαδικό χῶρο ἀλλά καί στο ἐξωτερικό, ἰδίᾳ σέ μεγάλα πνευματικά ἱδρύματα στήν Εὐρώπη.
.           Ἀκόμη κήρυξαν μέ φλόγα ψυχῆς, ἑρμήνευσαν τήν Ἁγ. Γραφή, μόρφωσαν καί εὐεργέτησαν τούς ἀνθρώπους.
.           Τό σημαντικότερο ὡστόσο τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν ἦταν ἡ θεμελίωση τοῦ συνδυασμοῦ τοῦ ἑλληνικοῦ καί χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ, ἡ δημιουργία παιδείας στηριγμένης στήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καί στά θεῖα διδάγματα τοῦ Εὐαγγελίου. Περιώνυμοι ἔχουν μείνει, αἰῶνες τώρα, ἡ συγγραφή τοῦ Μεγ. Βασιλείου «πρός τούς νέους, ὅπως ἄν ἐξ ἑλληνικῶν ὠφελοῖντο λόγων», ἡ φράση τοῦ Γρηγορίου Ναζιανζηνοῦ «ἡ παίδευσις εἶναι τό πρῶτον ἀγαθόν» καί τοῦ Χρυσορρήμονος «μέγα τῆς ψυχῆς ἐφόδιον τά ἱερά μαθήματα».
.           Γι᾿ αὐτό καί ἔχουν καθιερωθεῖ ὡς οἱ προστάτες τῆς ἑλληνικῆς παιδείας καί τῶν γραμμάτων, ἑορτή ἐξόχως σημαντική ἡ ὁποία καί πρέπει ὄχι μόνον νά παραμείνει μέ τό ἑορταστικόν της χρῶμα ἀλλά καί ἀκόμη περισσότερον νά τύχη ἐπισημάνσεως καί προσοχῆς ἀπ᾿ ὅλους μας.
.           Μελετῶντας οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη σέ βάθος καί ἔχοντας πλούσια ἐμπειρία τῆς ἀποκεκαλυμμένης ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ μίλησαν καί γιά τήν νεανική ἡλικία καί παίδευση τοῦ ἀνθρώπου.
.           Ὁ καθένας τους, νοῦς διαυγής, πηγή ἀκένωτος σοφίας, πνεῦμα καθαρόν καί ἅγιον ἀνεδείχθη ἄριστος διδάχος τῆς νεότητος, ἐξαίρετος παιδαγωγός, διακριτικός καθοδηγητής γονέων καί διδασκάλων.
.           Ἀξίζει νά εἰσέλθουμε στον διδακτικό τους κῆπο καί νά λάβουμε πεῖρα ἀπό τά σοφά λόγια τους.
.           Στό ἀγώνισμα γιά τήν διαπαιδαγώγηση τῆς νέας γενιᾶς, τῶν παιδιῶν μας θαυμάσια μποροῦν νά μᾶς χειραγωγήσουν οἱ Τρεῖς αὐτοί κορυφαῖοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας.
.           Ὁ Μέγας Βασίλειος τονίζει ὃτι ἡ ἀνθρώπινη προσωπικότητα ἀπαρτίζεται ἀπό δύο στοιχεῖα σέ μία ἁρμονική ἑνότητα, ἡ ψυχή καί τό σῶμα. Καί τά δύο, πολύτιμα δῶρα τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά τύχουν εἰδικῆς μεταχείρισης ἀπό τόν ἄνθρωπο κατά τήν προσιδιάζουσα ἀξία τοῦ καθενός. Ὁ σοφός πατήρ γνωρίζει καί ἀντιμετωπίζει τό εὔπλαστον τῆς ἀνθρωπίνης ψυχῆς. Μάλιστα τήν νεανική ψυχή «εὔπλαστον οὖσαν καί ἁπαλήν ὡς κηρόν» θεωρεῖ «ταύτην πρός πᾶσαν ἀγαθῶν ἄσκησιν εὐθύς καί ἐξ ἀρχῆς ἐνάγεσθαι. Τονίζει ὅτι πρέπει γιά τούς νέους νά ὑπάρχει ἕνας σωστός διδάσκαλος, πατέρας, πνευματικός καθοδηγός καί αὐτός ὁ ἐπί κεφαλῆς νά εἶναι «ὁ καθ᾿ ἡλικίαν προσήκων καί τήν ἐμπειρίαν ὑπέρ τούς ἄλλους ὤν καί μαρτυρίαν ἔχων ἐν μακροθυμίᾳ ὥστε πατρικῇ μέν εὐσπλαγχνίᾳ, λόγῳ δέ ἐπιστημονικῷ τά ἁμαρτήματα τῶν νέων ἐπανορθοῦσθαι».
.              Κάτοχος τῆς ἀνθρωπογνωσίας διετύπωσε σπουδαῖα παιδαγωγικά ἀξιώματα ὅπως: «Ἔστι δέ ἡ παιδεία ἀγωγή τις ὠφέλιμος τῇ ψυχῇ ἐπιπόνως πολλάκις τῶν ἀπό κακίας κηλίδων αὐτήν ἀποκαθαίρουσα». Ἀκόμη «ἀναγκαία ἡ τῆς παιδείας ἐπίγνωσις πρός τε τήν αἵρεσιν τῆς ὠφελίμου παιδείας καί πρός ἀποφυγήν τῆς ἀνοήτου καί βλαβερᾶς» καί «ἔστι σοφία ἐπιστήμη θείων τε καί ἀνθρωπίνων πραγμάτων». Δέν εἶναι συνεπῶς φρόνιμον νά παραθεωρεῖται καί ἡ τῶν θείων γνώση καί μάθηση. Βασική ἀρχή γιά τόν παιδαγωγό εἶναι κατά τόν Μέγα Βασίλειο καί τό παράδειγμα. Τονίζει: «Οἱ διδάσκοντες διά τό μή ἀπό διαθέσεως τούς λόγους προφέρεσθαι, κενολογοῦσι». Δίνει ἐπί πλέον ἀξία καί σημασία στή ἀνύστακτη μέριμνα τῆς ὅλης οἰκογένειας γιά τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν. Ὑπογραμμίζει ὅτι χρέος τῶν πατέρων εἶναι ἡ πρόνοια γιά τά παιδιά τους καί ὡραιότατα ὁ ἴδιος γράφει γιά τήν διαπαιδαγώγηση πού ἔλαβε ἀπό τό σπίτι του: «Ἥν ἐκ παιδός ἔλαβον ἔννοιαν περί Θεοῦ παρά τῆς μακαρίας μητρός μου καί τῆς μάμμης Μακρίνης, ταύτην αὐξηθεῖσαν ἔσχον ἐν ἐμαυτῷ· οὐ γάρ ἄλλα ἐξ ἄλλων μετέλαβον ἐν τῇ τοῦ λόγου συμπληρώσει, ἀλλά τάς παραδοθείσας μοι παρ᾿ αὐτῶν ἀρχάς ἐτελείωσα».
.           Ὁ ἄλλος Ἱεράρχης, ὁ πρύτανης τῶν ἱεροκηρύκων, ὁ Ἱερός Χρυσόστομος γνωρίζει ἰδιαίτερα τά προβλήματα τῆς νεότητος. Ἐπισημαίνει πολύ χαρακτηριστικά ὃτι: «Χαλεπόν ἡ νεότης καί εὐρίπιστον, εὐεξαπάτητον, εὐόλισθον καί σφοδροτέρου δεῖται τοῦ χαλινοῦ· πυρά γάρ τις ἐστίν τῶν ἔξωθεν ἐπιλαμβανομένη ἁπάντων, ραδίως ἐκκαιομένη». Γι᾿ αὐτό στόχος τῆς ἀγωγῆς τῆς νεότητος κατά τόν σοφόν Ἱεράρχην εἶναι ἡ καλλιέργεια τῆς ἀρετῆς. Διότι «ἀρετῆς ἀπούσης ἅπαντα περιττά». Δίνει προτεραιότητα στή θρησκευτική διαπαιδαγώγηση καί ὑπογραμμίζει ὅτι «ἐάν τά παιδιά μας τά διαπαδαγωγήσουμε πρωτίστως νά εἶναι φίλοι τοῦ Θεοῦ καί τά διδάξουμε τά πνευματικά μαθήματα, τότε θά ἐκλείψουν τά λυπηρά ἀπό τήν ζωή τους καί ἀπό μύρια κακά θά ἀπαλλαγοῦν».
.           Καί μ᾿ ἄλλα εἰδικότερα θέματα ἀσχολεῖται ὁ Ἱ. Χρυσόστομος: Γιά τήν πειθαρχία στό σχολεῖο ὅπου καυτηριάζει τήν ἀκαταστασία, καί τήν παρομοιάζει μέ «δουλεία», καί γράφει: «Βούλει εἶναι τόν υἱόν πειθήνιον; ἐξ ἀρχῆς αὐτόν ἔκτρεφε ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου». Προτρέπει ἀκόμη οἱ νέοι νά ἀναστρέφονται μέ προσωπικότητες ἐνάρετες καί ἐξαγιασμένες γιά νά μπορέσουν νά τίς μιμηθοῦν, διότι «οἷς τις ὁμιλεῖ συνεχῶς, τούτοις ἀφομοιοῦται τό ἦθος».
.           Ἡ ἀγωγή, λέγει ὁ παιδαγωγός Χρυσόστομος, ὁμοιάζει μέ τόν γλύπτη, πού προσπαθεῖ νά δώσει μορφή στό ἄψυχο μάρμαρο. Ἀπαιτεῖται ἀγωγή γλώσσας, ἀκοῆς, ὀφθαλμῶν, ἄλλοτε μέ τήν ἐφαρμογή τῆς αὐστηρότητος καί ἄλλοτε τῆς ἐπιείκειας. Κύριον βεβαίως προσόν τοῦ παιδαγωγοῦ τῆς νεότητος θεωρεῖ τήν ἀρετή τῆς ἀγάπης. «Καί γάρ πρό τῶν ἄλλων ἁπάντων τοῦτο (τήν ἀγάπην) χρή τόν διδάσκαλον ἔχειν». Εἶναι ἡ παιδαγωγική καί συμβουλευτική τῆς ἀγάπης. Ὑπογραμμίζει μέ σαφήνεια: «Νά καταφεύγεις συνεχῶς στήν ἀγάπη, ἐλαττώνοντας ἔτσι τήν φορτικότητα τῶν συμβουλῶν καί ἐλέγχων. Θέλεις νά διορθώσεις; Δάκρυσε, προσευχήσου στό Θεό, πάρε τόν νέον ἰδιαιτέρως καί παρακίνησέ τον στό καλό. Δεῖξε ἀγάπη». Πολύ ἐπιγραμματικὴ εἶναι ἐν προκειμένῳ ἡ φράση του. «Μεγάλη αὕτη ἡ ἀγάπη διδάσκαλος (στήν ἀγωγή), ἱκανή καί πλάνης ἀπαγαγεῖν καί τρόπον μεταρρυθμίσαι καί πρός φιλοσοφίαν χειραγωγῆσαι καί ἀπό λίθων ἀνθρώπους ἐργάζεσθαι».
.           Σπουδαία θέση στό ὅλο μορφωτικό ἔργο δίνει ὁ Ἱ. Χρυσόστομος στόν ἐκπαιδευτικό. Οἱ καλοί διδάσκαλοι προσφέρουν ὑπηρεσίες πολυτιμότερες καί ἀπ᾿ αὐτούς τούς γονεῖς, διότι ἀπό τούς γονεῖς προέρχεται τό ζῆν, ἐνῶ ἀπό τούς διδασκάλους τό καλῶς ζῆν. Ἐπιφυλάσσει ὡστόσο τιμητικό ρόλο στή μητέρα καί ἀπευθυνόμενος πρός αὐτήν λέγει: «Μητέρα δέν σέ κάνει τό γεγονός ὅτι γέννησες τά παιδιά, τοῦτο εἶναι τῆς φύσεως. Μητέρα σέ κάνει τό ὅτι τά ἀνατρέφεις ὡς θέλει ὁ Θεός».
.           Μόνον ἕνας ἐφάμιλλος τοῦ ρήτορος Δημοσθένους, ὡς ἦταν ὁ Ἱερός Χρυσόστομος θά μποροῦσε τελικά νά πεῖ ὅτι ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ εἶναι «παντός χρυσίου τιμιωτέρα» καί ὅτι «παιδεία μετάληψις ἁγιότητός ἐστι».
.           Ὁ τρίτος πνευματικός πατέρας καί σοφός διδάσκαλος, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος ὁ Ναζιανζηνός καί αὐτός στήν ἴδια γραμμή βαδίζει καί τονίζει ὑπέροχα ὅτι ἡ ἀγωγή τῆς νεότητος εἶναι «τέχνη τεχνῶν καί ἐπιστήμη ἐπιστημῶν». Ἀπό τά δύο κυρίως παιδαγωγικότατα Ἔπη του, «Παρά Νικοβούλου πρός πατέρα» καί «Νικοβούλου πρός τόν υἱόν» μποροῦμε νά ἀντλήσουμε σπουδαιότατα καί λίαν χρήσιμα παιδαγωγικά πορίσματα.
Ὁ Γρηγόριος ἐπαινῶν τούς Μακκαβαίους παῖδας, προτρέπει τούς νέους νά μιμηθοῦν αὐτούς τούς ἥρωες τῆς πίστεως. Οἱ Μακκαβαῖοι παῖδες τοῦ δίδουν τήν εὐκαιρία νά ὑπογραμμίσει τήν ἀξία τῆς ἀρετῆς καί τήν σημασία τῆς κυριαρχήσεως ἐπί τῶν παθῶν. Ἡ ἐνάρετος ζωή ἀναδεικνύει αὐθεντικούς πνευματικούς ἀθλητές καί αὐτούς ἀναζητεῖ καί ἐπαινεῖ.
.           Ἀξίζει νά ἀναφέρουμε τήν πρακτική πλευρά μιᾶς ὀρθῆς ἀγωγῆς καί βιοτῆς ὅπως τήν ἔζησε ὁ Γρηγόριος μαζί μέ τόν φίλο του Βασίλειο τόν Μέγα. Πρόκειται γιά μία φιλία ἑνός πολιτιστικοῦ καί χριστιανικοῦ ἐπιπέδου ἐξόχως σημαντικοῦ πού ἄρχισε μεταξύ τους στήν Καισάρεια τῆς Καππαδοκίας, θεμελιώθηκε στήν Ἀθήνα ὅταν ἦλθαν γιά σπουδές, ἔμεινε ἀκλόνητη στήν ὑπόλοιπη βιοτή τους καί κατέστη ὑπόδειγμα στήν ἱστορία γιατί ἦταν μία φιλία μέ κοινό πόθο τήν ἀρετή καί τήν παιδεία. Ἦταν κατά Θεόν φιλία.
.           Σιγά-σιγά κοντά στούς δύο νέους αὐτούς ἦλθαν καί ἄλλοι σπουδαστές καί σχηματίστηκε στήν Ἀθήνα τοῦ 4ου αἰώνα ἡ πρώτη χριστιανική φοιτητική συντροφιά. Τό γεγονός αὐτό σηματοδοτεῖ τήν ἰδιαίτερη σημασία πού ἔχει στά νεανικά σπουδαστικά χρόνια ἡ συνάντηση ἰδεῶν καί ἰδεολογιῶν, προσώπων καί συνανθρώπων, διδασκάλων καί σπουδαστῶν.
.           Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες ἀνεδείχθησαν ἄριστοι παιδαγωγοί καί ἀτενίζοντας τίς ἅγιες μορφές τους ἔχουμε πράγματι ψηλαφητή τήν ἀληθινή παιδαγωγική καί συμβουλευτική. Καί σήμερα μᾶς διδάσκουν μέ τήν σοφία τους, τήν ἀγάπη τους, τό ἀγωνιστικό τους φρόνημα, τήν ἱεροπρέπειά τους. Καλούμεθα, συνεπῶς, σ᾿ ἕνα χρέος ὑψηλό καί εὐθυνοφόρο γιά τήν προστασία καί σωτηρία τῶν παιδιῶν μας.
.           Συνελόντ’ εἰπεῖν, ἡ ἀρίστη παιδαγωγία κατά τούς Οἰκουμενικούς Διδασκάλους, Βασίλειον, Γρηγόριον καί Χρυσόστομον εἶναι ἡ γνώση καί τό ἦθος.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

 

, ,

Σχολιάστε

ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ: ΑΠΟΒΛΗΤΟΙ, ΑΧΡΗΣΤΟΙ, ΑΝΥΠΟΛΗΠΤΟΙ

Ἔντονη διαμαρτυρία
γιά τήν ἀργία τῆς ἑορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν
στά σχολεῖα

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ΄

.          Μέ πολλή θλίψη διαμαρτύρομαι ἔντονα γιά τήν σχετική ἀπόφαση τῆς ἀργίας τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν γι’ ὅλα τά σχολεῖα Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης. Πρόκειται γιά λάθος. Οὔτε ἑορταστική ἐκδήλωση, οὔτε σχετική ὁμιλία, οὔτε ἐκκλησιασμός. Ὡς οἱ Τρεῖς Ἱεράρχες νά εἶναι ξένο σῶμα ἀπό τήν ἑλληνική παιδεία. Ἀπόβλητοι, ἄχρηστοι, ἀνυπόληπτοι, ξεχασμένοι, σέ περιφρόνηση.
.              Ποῖοι; Οἱ Τρεῖς «μέγιστοι φωστῆρες τῆς τρισηλίου θεότητος», οἰ ἐξαιρετικές προσωπικότητες τῶν ἑλληνικῶν γραμμάτων καί τῆς παιδείας, μέ τήν σπάνια μόρφωση, τήν πολύπλευρη γνώση καί τό ἦθος, πού τά συγγράμματά τους ἀποτελοῦν ἀκένωτη πηγή σοφῶν διδαγμάτων. Οἱ, Βασίλειος ὁ Μέγας, ὁ φιλοσοφικότερος νοῦς Γρηγόριος, ὁ Δημοσθένης τῆς Ἐκκλησίας Χρυσόστομος, οἱ πιό γνήσιοι ἄνθρωποι, οἱ Οἰκουμενικοί Διδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀνοικτούς ὁρίζοντες στή σκέψη καί ἀγωγή.
.             Διερωτᾶται κανείς, τά παιδιά μας δηλαδή, δέν ἔχουν τίποτα νά διδαχθοῦν γιά τήν πορεία τῆς ζωῆς τους ἀπό τίς πολυταλαντοῦχες αὐτές μορφές τοῦ κόσμου τοῦ πνεύματος; Γιατί τούς μεγάλους αὐτούς θεοφόρους Πατέρες τούς ἀποκλείουμε ἀπό τήν γενικότερη παιδεία τῶν νέων μας; Ὅταν ξένα ἐκπαιδευτικά ἱδρύματα ἀναζητοῦν τούς δικούς μας Τρεῖς Ἱεράρχες, τούς μεταφράζουν, τούς μελετοῦν καί προσπαθοῦν νά κατανοήσουν τά σοφά μηνύματά τους, ἐμεῖς ἐπιτρέπεται νά τούς θέτουμε στό περιθώριο;
.           Φαντάζει στό στερέωμα τῆς ἑλληνικῆς ἐκπαιδευτικῆς κοινότητας τραγικό, ἀντί ἑορτῆς καί προβολῆς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, νά ἐρχόμεθα καί νά καθιερώνουμε ἀργία τήν 30η Ἰανουαρίου. Τήν μόνη δικαιολογία πού ἴσως βρίσκουμε γι’ αὐτή τήν ραστώνη εἶναι ἡ ἄγνοια. Ὡστόσο ἡ διόρθωση τοῦ λάθους μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ τώρα μάλιστα, πού σέ καιρούς δυσχειμέρους, ὅλοι μας ἔχουμε ἀνάγκη καί πρό παντός οἱ νέοι, τήν ἔνθεη σοφία τους. Τούς εὐεργέτες «δι’ ὧν πρός τό εὖ εἶναι χειραγωγούμεθα» δέν τούς θέτουμε στή γωνία ἀλλά στό κέντρο καί τούς σεβόμεθα, τούς τιμοῦμε καί τούς γιορτάζουμε.

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ΄

.             Κάθε εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας μας ἐκφράζει τὸν θεῖον καί τὸν ἀνθρώπινον, τὸν ἐγκόσμιον καί τόν ὑπερκόσμιον χαρακτῆρα τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Ἡ εἰκόνα ἔχει σκοπό διδακτικό. Μ᾽ αὐτές, ὁ χριστιανός διευκολύνεται στὴν προσωπική του κοινωνία μὲ τὸν Θεό καί μαθαίνει τὴν χριστιανική διδασκαλία.
.             Ἀνέκαθεν δέ οἱ πιστοί ἐξέφραζαν τὴν εὐλάβειά τους πρός τίς ἅγιες εἰκόνες προσκυνοῦντες τό εἰκονιζόμενο καί ὄχι τὸ ξύλο, τὴν ὕλη ἤ τό χρῶμα.
.             Εἰδικότερα, ἡ εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ στηρίζεται σέ ὅσα ἔγραψαν οἱ Εὐαγγελιστές γιά τό μεγάλο αὺτό γεγονός τῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο γιά τήν σωτηρία μας.
.             Ἔτσι κεντρικό πρόσωπο τῆς εἰκόνας εἶναι ὁ Νεογέννητος Χριστός. Τό Θεῖο Βρέφος, ξαπλωμένο στή πτωχική φάτνη καί τυλιγμένο μέ λευκά σπάργανα. Αὐτά θυμίζουν τήν ταφή τοῦ Χριστοῦ, τό σάβανο καί τίς κορδέλες. Ἔπειτα μέ τό πάθος Του καί τόν θάνατο ὁ Χριστός νίκησε τόν θάνατο καί τόν διάβολο.
.             Τό σπήλαιο εἶναι λιτό, συνήθως σκοτεινό, πού τό σκοτάδι αὐτό θέλει νά δηλώσει ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα μέχρι τήν γέννηση τοῦ Χριστοῦ ἦταν στό σκοτάδι τῆς ἄγνοιας. Μέσα ὅμως στό σκοτάδι αὐτό τοῦ σπηλαίου λάμπει ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Χριστός, πού ἔρχεται νά φωτίσει μέ τήν ἀλήθεια τήν οἰκουμένη.
.             Στήν φάτνη ἡ παρουσία δύο ζώων (συνήθως ἕνα βόδι καί ἕνα γαϊδουράκι) βασίζεται στήν προφητεία τοῦ Ἡσαΐα: «ἔγνω βοῦς τόν κτησάμενον καί ὄνος τήν φάτνην τοῦ κυρίου αὐτοῦ, Ἰσραήλ δέ με οὐκ ἔγνω καί ὁ λαός με οὐ συνῆκεν». (Ἡσ. α´ 3)
.             Μή ἒχοντας βρεῖ θέση ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους καί τίς πολύβουες πολιτεῖες, γιατί δέν τόν δέχθηκαν, ὁ Χριστός καταδέχεται, ταπεινά, ἁπλά, κενωτικά, νά βρεῖ θέση κοντά στά ἄλογα ζῶα, μέσα στή φάτνη.
.             Κοντά στό θεῖο Βρέφος εἶναι ἡ Μητέρα Του, ἡ Θεοτόκος, ἡ Παναγία. Εἶναι συνήθως ξαπλωμένη ἢ γονατιστή. Ἀποτελεῖ τό δεύτερο βασικό πρόσωπο τῆς Εἰκόνας. Εἶναι ντυμένη στά κόκκινα, γιατί τό κόκκινο συμβολίζει ὅτι εἶχε τόν Θεό μέσα της. Δηλώνει τήν συμμετοχή τοῦ ἀνθρωπίνου γένους στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.
.             Στό κάτω μέρος τῆς εἰκόνας εἶναι ὁ δίκαιος Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος εἶναι σκεπτικός γιατί δέν μπορεῖ νά καταλάβει, πῶς ἔγινε αὐτό τό θαῦμα. Μπροστά του ἕνας ἄσχημος γέρος ἄνθρωπος πού συμβολίζει τόν Πειρασμό, ὁ ὁποῖος προσπαθεῖ νά σπείρει ἀμφιβολίες στήν ψυχή τοῦ Ἰωσήφ σχετικά μέ τήν καθαρότητα τῆς Παναγίας, νά σπείρει ἀπιστία στό μέγα Μυστήριο τῆς Σαρκώσεως τοῦ Λόγου, πού συντελέσθηκε ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί Παρθένου Μαρίας. Σχεδόν πάντα ὁ Ἰωσήφ βρίσκεται χωριστά ἀπό τήν Παναγία καί τό Θεῖο Βρέφος, γιατί δέν εἶναι ὁ πατέρας τοῦ Βρέφους, ἀλλά ἀπλά ὁ προστάτης Του κατά τό θεῖο θέλημα.
.             Στό ἐπάνω μέρος τῆς εἰκόνας, εἰκονίζεται ὁ χορός τῶν Ἀγγέλων. Οἱ Ἄγγελοι δέν σκεπάζουν τό πρόσωπο τους μπροστά στό Θεό, ἀλλά ἒκπληκτοι καί μέ ἀνέκφραστη χαρά κοιτοῦν τό Νήπιον. Ἀκοῦμε στούς Χαιρετισμούς! «Πᾶσας φύσις Ἀγγέλων κατεπλάγη τό Μέγα τῆς Σῆς ἐνανθρωπήσεως ἔργον». Οἱ Ἄγγελοι ἀνέρχονται στόν οὐρανό καί κατεβαίνουν στή γῆ καί ψάλλουν τόν ὕμνο «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. β´14). Ἕνας ἄγγελος ξεχωρίζει στά δεξιά καί πηγαίνει νά ἀναγγείλει τό χαρμόσυνο γεγονός στούς ποιμένες.
.             Οἱ ποιμένες, ἁπλοϊκοί ἄνθρωποι, συμβολίζουν τούς ἁπλοϊκούς, πτωχούς καί ἀγραμμάτους ἀνθρώπους. Κοντά σ᾽ αὐτούς καί οἱ σοφοί Μάγοι μέ τά Δῶρα τους, πού συμβολίζουν τούς ἐπιστήμονες, τούς μορφωμένους ἀνθρώπους. Καί αὐτοί ταπεινώνονται μπροστά στόν νεογέννητο Χριστό. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι οἱ Μάγοι δέν ἔχουν τήν ἴδια ἡλικία οὔτε εἶναι ἀπό τήν ἴδια φυλή, ἀπόδειξη ὅτι ὁ Χριστός καλεῖ ὅλους τούς ἀνθρώπους κοντά του, κάθε ἡλικία καί κάθε φυλή.
.             Ὁδηγό τους οἱ Μάγοι ἔχουν τό ἀστέρι, τό ὁποῖο συνήθως ἔχει τρεῖς ἀκτῖνες πού καταλήγουν στό θεῖο Βρέφος, δηλώνει τῆς συμμετοχῆς καί τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος στό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τήν σωτηρία καί ἑπάνοδο τοῦ ἀνθρώπου στό χαμένο Παράδεισο μέ τήν πτώση τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας. Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός εἶναι ὁ «νέος Ἀδάμ» καί ἡ Παναγία ἡ «νέα Εὔα».
.             Συχνά, ἀκόμη, κάτω-κάτω εἰκονίζεται εἰκονίζεται καί τό πρῶτο λουτρό τοῦ Νηπίου, γεγονός πού δείχνει ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐκτός ἀπό Θεός ἦταν καί ἄνθρωπος τέλειος. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεάνθρωπος
.             Ἡ ἴδια λοιπόν ἡ εἰκόνα μας ἀφηγεῖται τό ἱδιαίτερο γεγονός τῆς Γέννησης τοῦ Χριστοῦ. Αὐτή ἡ εἰκόνα, εἰδικά, μαρτυρεῖ τήν ἐγγύτητα Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο. Ἐπιβεβαιώνει τό βασικότατο γεγονός, πὼς ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τήν ἀμαρτία, τό κακό. Γιά νά θεωθοῦμε ἐμεῖς, τά πλάσματά Του.
.             Ἂς προσκυνοῦμε, λοιπόν, μέ εὐλάβεια καί πίστη τήν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ μας καί ἄς προσευχώμεθα νά γεννηθεῖ ὁ Χριστός μέσα μας, στή φάτνη τῆς ψυχῆς μας .

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΝΙΚΩΝΑ ΤΟΝ «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ» (Μητροπ0λ. Μάνης Χρυσόσοτομος)

 

Γιὰ τὸν Ὅσιο Νίκωνα τὸν «Μετανοεῖτε»

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ´

.               Δικαίως ἀπεκλήθη «ὁ Μετανοεῖτε», διότι πράγματι ἦταν «ὁ πεζοπόρος τῆς μετάνοιας». Ὁ Ὅσιος Νίκων αὐτό κήρυττε. Τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ «Μετανοεῖτε». (Ματθ. δ´17).
.               Ἔζησε στούς μέσους χρόνους τοῦ Βυζαντίου ἐπί τῆς βασιλείας τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ καί πατρίδα του ἦταν ὁ λεγόμενος Πολεμωνιακός Πόντος πού ἀντιστοιχεῖ πρός τήν ἀρχαία Παφλαγονία. Στόν πατρικό του οἶκο ἐνῶ εἶχε ὅλα τά ὑλικά ἀγαθά, αὐτός ὅλα τά περιεφρόνησε καί πόθησε πραγματικά τήν ἀνωτέρα πνευματική ζωή καί τήν ὁλοκληρωτική ἁφιέρωση στό Θεό. Ἔλεγε: «Τί γάρ κέρδος ἔσται ἀνθρώπῳ τῷ τόν κόσμον ὅλον ἐπαπολαύσαντι, τήν δέ ψυχήν ζημιουμένῳ, ἧς πᾶς ὁ κόσμος οὐκ ἐστιν ἀντάξιος; πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου. Ἐξέλιπεν ὁ χόρτος καί τό ἄνθος ἐξέπεσε, τό δέ ρῆμα Κυρίου εἰς τόν αἰῶνα μένει».
.               Ἔτσι ἔρχεται νέος στήν ἡλικία στήν Ἱερά Μονή Χρυσῆς Πέτρας, στά σύνορα τοῦ Πόντου καί τῆς Παφλαγονίας, ὅπου μετά τήν κουρά του σέ μοναχό, ἀρχίζει τούς μοναστικούς ἀγῶνες μέ αὐστηροτάτη νηστεία, πολλή προσευχή, κατανίκηση τῶν παθῶν, καί ἀπόκτηση ἀρετῶν «τῇ θείᾳ βοηθείᾳ καί χάριτι».
.               Ἔμεινε στή Μονή δώδεκα χρόνους καί στή συνέχεια μέ τήν εὐχή τοῦ γέροντος ἁνεχώρησε πρός διακονία, τῆς θεϊκῆς κλήσεως, ἐκείνης τοῦ κηρύγματος τῆς μετάνοιας. Ὁ εὐλαβής ἡγούμενος τῆς Μονῆς μαζί μ’ ὅλη τήν Ἀδελφότητα προέπεμψαν τόν Ὅσιο μέ τήν προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ διαφύλαξον καί διατήρησον ἑν ὁδῷ ταύτη ᾗ πορεύεται, ὅπως καί δι’ αὐτοῦ μεγαλυνθήσεταί σου τό πανάγιον ὄνομα, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας, ἀμήν».

.               Ὁ Ὅσιος ἀνεχώρησε. Ἀπό τότε ἤρχισε μία πορεία, πορεία γιά κήρυγμα, γιά ἱεραποστολή, γιά μετάδοση τῆς θείας διδασκαλίας στίς ψυχές τῶν ἁνθρώπων. Ὁ πόθος του γιά κήρυγμα ἦταν ἀκατανίκητος, ἡ φωνή του γιά μετάνοια ἰσχυροτάτη, οἱ πεζοπορίες του ἀσταμάτητες. Καμμία δυσκολία δέν τόν ἐμπόδιζε, οὔτε ἀσθένεια, οὔτε φυσικοί κίνδυνοι, οὔτε ληστές καί κακοί ἄνθρωποι, οὔτε οἱ μεθοδεῖες καί παγίδες τοῦ διαβόλου. Ἡ πίστη του στό Χριστό ἀκλόνητη. Ὁ σωτήριος λόγος «Μετανοεῖτε» δονοῦσε τό εἶναι του. Ἕνα καί μοναδικό ἦταν τό περιεχόμενο τοῦ κηρύγματός του: Μετάνοια.
.               Φθάνει στήν Κρήτη καί κηρύττει. Στή συνέχεια, ἔρχεται στή Πελοπόννησο. Μεταβαίνει στήν Ἐπίδαυρο, στήν Ἀττική, στήν Ἀθήνα, ἐπισκέπτεται τήν Εὔβοια ὅπου καί χρησιμοποίησε τήν εἰκόνα τῶν ὑδάτων τοῦ Εὐρίπου (τήν παλίρροια) στό κήρυγμά του, τονίζοντας τήν ρευστότητα, τήν ἀβεβαιότητα καί τό εὐμετάβλητον τοῦ ἐγκόσμιου βίου, καλῶντας τούς Εὐβοεῖς σέ μετάνοια καί στή σταθερότητα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.
.               Ἀργότερα, πεζοπορεῖ στή Θήβα, ἔχοντας ὡς πνευματικό καταφύγιο ἡσυχαστήριο στόν Κιθαιρῶνα, ὅπου ἁργότερα ἱδρύθηκε ἡ Ἱερά Μονή Ὁσίου Μελετίου. Ἀφοῦ στή συνέχεια περιοδεύει ἱεραποστολικῶς στήν Κόρινθο καί στό Ἄργος -Ναύπλιο καταφθάνει πλέον στή νότιο Πελοπόννησο, ὅπου καί θά παραμείνει μέχρι τῆς κοιμήσεώς του.

.               Εἰδικότερα στή Σπάρτη, τήν Μάνη (τότε ὀνομαζομένη Μαΐνη) καί τίς ἄλλες γύρωθεν περιοχές τῆς Λακωνίας καί τῆς Μεσσηνίας ἀναπτύσει σπουδαιοτάτη ἱεραποστολική δράση. Κηρύττει Χριστόν. Κηρύττει μετάνοια.
.               Πλήθη ἀνθρώπων ἤρχοντο ἁπό παντοῦ γιά νά τόν ἀκούσουν, γιά νά θεραπευθοῦν, γιά νά τόν συμβουλευθοῦν, γιά νά λάβουν τήν εὐλογία του. Ἡ φήμη τῆς ἀρετῆς του καί ἡ θαυματουργία του προέτρεχον.
.               Εὑρισκόμενος στό Ἀμύκλιον, κάτοικοι τῆς Σπάρτης, ἡ ὁποία τότε ἐμαστίζετο ἀπό φοβερό λοιμό, ἦλθαν καί προσπίπτοντες στούς πόδας του τόν παρεκάλουν νά τούς ἐπισκεφθεῖ καί ἀπαλλάξει ἀπό τήν νόσο. Ὁ Ὅσιος ἐπεσκέφθη τήν Σπάρτη καί τότε εὐθύς ἀμέσως ἐξαφανίστηκε ἡ νόσος.

.               Ἠγάπησε τά μέγιστα τήν Σπάρτη καί τήν ὅλη Λακωνική γῆ, καί μάλιστα ἀνήγειρε λαμπρότατο ναό τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ κατόπιν θείας ὀπτασίας, ὅπου μάλιστα κατά τήν διάρκεια τῆς ἀνοικοδομήσεως αὐτοῦ συνέβησαν πολλά θαύματα ὡς περιγράφονται στόν βίο αὐτοῦ, δηλωτικόν ὅτι ἡ ἀνέγερση ἑνός ναοῦ εἶναι ἔργον ἱερόν καί ὀφείλουμε νά εἴμεθα προσεκτικοί καί μέ φόβο Θεοῦ, γιατί λειτουργοῦν τότε οἱ πνευματικοί νόμοι καί ἔρχονται τά ἐπίχειρα τυχόν κακῶν πράξεων. Δέν ἦταν μόνο οἱ θαυματουργικές ἑνέργειες τοῦ Ὁσίου, ἀλλά καί ἡ προφητική φωνή του ὑπῆρξε ἐπιβεβαιωτική τῶν λόγων του.
.               Ὅλοι προσέβλεπαν πρός αὐτόν, τόν ἄκουον μετά ἱεροῦ δέους καί ἐλάμβανον μεγάλη ψυχική ὠφέλεια.

.               Πραγματικά, τό «Μετανοεῖτε» τοῦ Ὁσίου Νίκωνος ἤγγιζε τίς ψυχές τους καί πολλοί ἔκαμναν τό σωτήριο βῆμα τῆς διορθώσεως τοῦ βίου τους. Ὡς προσφυῶς ἔχει λεχθεῖ ἁπό τόν Σεβ. Μητροπολίτη Μονεμβασίας καί Σπάρτης κ. Εὐστάθιο, ὁ Ὅσιος Νίκων εἶναι «ὁ κύριος ἀναμορφωτής τοῦ μοναχικοῦ βίου καί γιά τήν Λακωνία θρησκευτικός ἡγέτης».
.               Ὅταν δέ προησθάνθη, ὡς ἅγιος, τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του ἔδωκε τίς τελευταῖες ὑποθῆκες του στά πνευματικά του τέκνα μέ τοῦτα τά λόγια: «Ἐγώ μέν λοιπόν, ὦ τέκνα, καί σπλάχνα ἐμά τῶν ὁποίων διακαῶς ποθήσας παρασκεύασα τήν σωτηρίαν ἢδη ἀπέρχομαι πρός τόν Δεσπότην τῶν ἁπάντων καί Θεόν ἡμῶν καί ἰδού ἑπλησίασεν ὁ καιρός τοῦ θανάτου μου. Πρέπει λοιπόν νά ἔχετε πάντοτε εἰς τόν νοῦν σας τάς συμβουλάς μου καί νά ἐπιμελῆσθε σπουδαίως τῆς ψυχικῆς ὑμῶν σωτηρίας, γνωρίζοντες καλῶς, ὅτι μετά θάνατον ἡ μετάνοια σας οὐδεμίαν ἔχει ἰσχύν» καί μετά τίς ὑπέροχες πνευματικές συμβουλές του κατέληξε λέγοντας: «Θρηνοῦντες τώρα τήν στέρησίν μου ὡς πατρός, θά ἐμπιστευθῶ τήν φροντίδα καί πρόνοιαν ὑπέρ ὑμῶν εἰς τόν Οὐράνιον ἡμῶν Πατέρα. Ὅστις τά πάντα ἐποίησεν ἐν σοφίᾳ καί ὅστις εἶναι κοινός Πατήρ, Δεσπότης καί κηδεμών ἁπάντων, τήν σωτηρίαν ἅπασι πλουσίως ἐπιβραβεύων». Καί μέ τούς λόγους αὐτούς παρέδωκε μετ’ ὀλίγον χρόνον τήν ἁγνήν ψυχήν του στόν Κύριο.

.               Δέν εἶναι ὑπερβολή νά εἴπωμεν ὅτι ὁ Ὅσιος Νίκων «ὁ Μετανοεῖτε» τοῦ 10ον αἰῶνα καθίσταται ὁ συνδετικός κρῖκος καί γιά μᾶς σήμερα, τούς ἀνθρώπους τοῦ 21ου αἰῶνα. Εἶναι ἐπίκαιρος καί τοῦτο ἀκριβῶς, ἑπειδή καί στήν ἐποχή μας ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη ἐπανακατήχησης. Χρειαζόμεθα νά ἀκούσουμε τόν σωτήριο λόγο «Μετανοεῖτε», νά οἰκειοποιηθοῦμε τήν μετάνοια, ὥστε οἱ ἄγγελοι νά χαίρονται μέ μᾶς στόν οὐρανό. Καί πόση πράγματι ἀνάγκη ὑπάρχει καί πάλιν νά ἀκουστεῖ τό «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Αὐτή δέ ἡ ἐπανακατήχηση θά συντελεῖται πάντοτε ἐκκλησιολογικά, ὡς ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία διατάττει, καθ’ ὅτι δεν μπορεῖς νά λές «ἐγώ πιστεύω στόν Χριστό καί ἀγνοῶ τήν Ἐκκλησία», καθ’ ὅτι «Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός καί ὁ Χριστός ἡ Ἐκκλησία». Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ Ἑκκλησία καί «συμπάσης Ἐκκλησίας στέφανος ὁ Χριστός» (Κλήμης Ἀλεξανδρείας). Αὐτή ἡ Ἐκκλησία μέ τά μέσα τῆς Χάριτος, τά Ἱερά Μυστήρια, συνεχῶς κατεργάζεται τήν σωτηρία μας. Εἶναι συνεπής μέ τόν λόγο της καί ἀκριβῶς προσλαμβάνει τήν ἁμαρτωλή ἀνθρώπινη φύση γιά νά τήν ξαναπλάσει, νά τήν θεώσει. Αὐτό κάμνει ἡ Ἐκκλησία: κατηχεῖ, διδάσκει, ἰατρεύει μέ βασικό μέλημα της τήν μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε τόν πεπτωκότα νά τόν ἀνεγείρει καί νά τόν ἀναγεννήσει «τῇ χάριτι τοῦ Παναγίου Πνεύματος».
.               Ἔτσι στήν πρόκληση τῆς συνεχῶς αὐξανόμενης ἀποχριστιανοποιήσεως τῆς κοινωνίας, τοῦ δημόσιου βίου, τῶν νομοθετημάτων μας, τῶν σχολικῶν κοινοτήτων μας, τῆς οἱκογένειας, ἡ Θεία διδασκαλία τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, τό φῶς τοῦ χριστιανισμοῦ, τό βίωμα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καθίστανται καί πάλιν τά γερά θεμέλια τῆς ὑπόστασής μας. Ὁ ἄνθρωπος ὅσο καί ἂν ἔχει προοδεύσει στή τεχνολογία, ὅσο κι ἂν ἑμπιστεύεται στά οἰκονομικά μεγέθη, ἐν τούτοις, χωρίς Χριστό θά ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἕνας ἁλύτρωτος ἄνθρωπος, ἕνας ἄνθρωπος μέ βάσανα, μέ πίκρα καί ἀνησυχία μέσα του. Ἡ ἀπουσία τοῦ χριστιανικοῦ λόγου, εἶναι ἀπουσία τῆς «σοφίας τοῦ Θεοῦ ἐν μυστηρίῳ». Εἶναι κοινωνία ἀνάλατη, κρύα, ὀρθολογιστική, ἔρημος ψυχικά πού φέρνει τήν ἀπανθρωπία καί ὄχι τήν θεοκοινωνία.

.               Στό κέντρο λοιπόν τῆς ζωῆς μας ὁ Χριστός. Αὐτό ἔλεγε πολύ δυνατά, πολύ ἐμφαντικά, πολύ θαρραλέα ὁ Ὅσιος, ὁ ἀκούραστος αὐτός «πεζοπόρος τῆς μετάνοιας», ὁ ἱεραπόστολος τῶν μέσων χρόνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ Ὅσιος Νίκων. Ἔτσι μόνον, χριστοκεντρικά νοιώθεις τήν καινούργια ζωή, τή ζωή τήν κατά Χριστόν, τήν «καινή κτίση». Θαυμάσια εἰπώθηκε ὅτι: «Μακάριος εἶναι ὅποιος βαπτίστηκε στό ὕδωρ τοῦ Θείου βαπτίσματος, στά δάκρυα τῆς μετάνοιας καί γεύθηκε Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ».
.               Ἀλλά τό «μήνυμα» αὐτό τῆς μετάνοιας, τοῦ Ὁσίου, δέν εἶναι μόνον γιά τήν Λακωνία, γιά τήν Μάνη καί γιά τήν Πελοπόννησο. Εἶναι μήνυμα γιά ὁλάκερη τήν πατρίδα μας. Ὁ βίος τοῦ ἁγίου μᾶς τό λέγει, γιατί εἶναι βίος μέ ἐθνική διάσταση. Εἷναι βίος πρός διδαχή ὅλου τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων.
.               Μακάρι, ὁ πτωχός αὐτός «πεζοπόρος τῆς μετάνοιας» νά μᾶς ἐμπλουτήσει, ἀφήνοντάς τον ἐμεῖς νά πεζοπορήσει πνευματικά, δίπλα μας, καί ὁ λαός μας πράγματι νά δεχθεῖ καί νά βιώσει μία αὐθεντική καί ἀληθινή ἐπανακατήχηση. Κατήχηση εἰς Χριστόν. Αὐτό πού χρειαζόμεθα. Τότε θά ζοῦμε τήν μεταβολή ἁπό τήν «ἀγριέλαιο» στήν «καλλιέλαιο». Ἐπανακατήχηση στό «Μετανοεῖτε».

, ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΣΘΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Τὸ ἀντίθετο σημαίνει βῆμα χαλάρωσης τοῦ δεσμοῦ τοῦ κράτους μὲ τοὺς ἐφημερίους» (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Ο κληρικο ς θρησκευτικο λειτουργο
πρέπει ν μισθοδοτονται π τ κράτος

τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

Σχετικὰ μὲ τὴν πρόσφατη πρόταση συμφωνίας μεταξὺ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους, ποὺ ἦλθε στὸ προσκήνιο, ὁ Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ´ δήλωσε τὰ κάτωθι:

.               Ἀναφανδὸν τάσσομαι κατὰ τῆς ἀναθεώρησης τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, καθ’ ὅτι τοῦτο ἄριστα ἔχει διατυπωθεῖ καὶ οὐδόλως χρήζει τροποποιήσεως ἢ οἱασδήποτε ἀλλαγῆς. Εἰδικότερα, ἡ προτεσταντικὴ θεωρία περὶ θρησκευτικῆς οὐδετερότητας δὲν συνάδει μὲ τὸν μακραίωνο ἱστορικό, νομικό, κοινωνικὸ καὶ Χριστιανικὸ ὀρθόδοξο πολιτισμό μας. Τὸ δὲ ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος καλύπτει ὅλα τὰ ζητήματα τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας.
.               Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἱερὸ κλῆρο, ὡς γνωστόν, οἱ Ἐφημέριοι ἱερεῖς καὶ διάκονοι συνδέονται μὲ τὸ ν.π.δ.δ. τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἢ τῆς Μητρόπολης μὲ σχέση δημοσίου Δικαίου, σύμφωνα μὲ τὰ ἄρθρα 36 καὶ 42 τοῦ ν. 590/1977 καὶ ἡ ἀμοιβή τους καταβάλλεται ἀπὸ τὸ Δημόσιο (ἄρθρο 38 ν. 590/1977, ἀ.ν. 536/1945 καὶ 469/1948). Πρόκειται γιὰ τριμερῆ σχέση ἐργασίας.
.               Εἰδικότερα τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας μὲ τὴν 507/1983 (Τμ. Γ΄) ἀπόφασή του δέχθηκε ὅτι «οἱ Ἐφημέριοι ἱερεῖς εἶναι θρησκευτικοὶ λειτουργοί». Πρόκειται γιὰ εἰδικὴ κατηγορία ὑπαλλήλων, ὅπως ὑπάρχουν οἱ στρατιωτικοί, οἱ δικαστικοί, οἱ διπλωματικοὶ ὑπάλληλοι, οἱ ἐμπειρογνώμονες κ.ἄ.
.               Ὁ ἰδιαίτερος χαρακτήρας τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου ὡς θρησκευτικῶν λειτουργῶν καὶ τὸ εἰδικὸ καθεστώς, βάσει τοῦ ὁποίου ὑφίσταται καὶ ὁριοθετεῖται τὸ ποιμαντικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο τους καὶ ἰδίᾳ τὸ μισθολογικὸ σημερινὸ καθεστὼς πρέπει νὰ διαφυλαχθεῖ ὡς ἔχει.
.               Οἱ κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν ὡς θρησκευτικοὶ λειτουργοὶ πρέπει νὰ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ κράτος. Μία ἀποσύνδεση τοῦ μισθολογίου τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸ κράτος αὐτομάτως θὰ ἐπισημάνει ὑποβάθμιση τῆς θέσης καὶ τῆς κοινωνικῆς καὶ μισθολογικῆς καταστάσεώς τους.
.               Εἰδικότερα:
1) Ὁ μισθοδοτούμενος ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἔχει ὡς ἐργοδότη του ἕνα νομικὸ πρόσωπο δημοσίου δικαίου, τὸ ὁποῖο ἀσκεῖ ἐξουσία πρωτογενῆ, τὴν ὁποία κανένα ἄλλο νομικὸ πρόσωπο δημοσίου ἢ ἰδιωτικοῦ δικαίου δὲν ἔχει.
2) Ὅπως εἶναι σήμερα θεσμοθετημένο τὸ νομικὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖο ἀφορᾶ τοὺς ἐφημερίους, τὸ Ἐλεγκτικὸ Συνέδριο, κατὰ τὴν ἐφαρμογὴ διατάξεων οἰκονομικοῦ περιεχομένου, δὲν ἐξαιρεῖ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν εὐρύτερο κύκλο τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν Ν.Π.Δ.Δ. (Ἐλεγκτικὸ Συνέδριο 7/1997 Α΄ Κλιμακίου) καὶ ἡ Γνωμοδότηση 41/2008 (Γ Τμῆμα) τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, δέχεται τὴν ὑπαγωγὴ τῶν κληρικῶν στὶς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 18 Ν. 3448/2006, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν στὴν πρόσληψη στὸ Δημόσιο συγγενοῦς ἀποβιώσαντος κατὰ τὴν ἐκτέλεση τοῦ ὑπηρεσιακοῦ καθήκοντος.
.               Μία ἀπεικόνιση τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ τῆς χώρας θὰ μᾶς δείξει ὅτι οἱ 8000 περίπου ἐφημέριοι, οἱ ὁποῖοι μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ κράτος εἶναι ἕνα πολὺ μικρὸ ποσοστὸ τῶν μισθοδοτούμενων ἀπὸ αὐτό, καὶ δὲν ἐπηρεάζει καίρια τὰ οἰκονομικὰ τοῦ κράτους, καὶ ἐν προκειμένῶ ἄλλες εἶναι οἱ βουλές, ἀντιθέτου ρύθμισης.
.               Εἶναι ἕνα βῆμα χαλάρωσης τοῦ δεσμοῦ τοῦ κράτους μὲ τοὺς ἐφημερίους. Σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ συνδέσμου Ἐπιχειρήσεων καὶ Βιομηχανιῶν (ΣΕΒ) τὸ πρῶτο τρίμηνο τοῦ 2017 οἱ μισθωτοὶ τοῦ δημοσίου τομέα ἦταν 806,2 χιλιάδες ποὺ ἀντιστοιχοῦσαν στὸ 51% τῶν μισθωτῶν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα (1.585.000 ἐργαζόμενοι), δηλαδὴ τὸ 34% τοῦ συνόλου τῶν μισθωτῶν.
.         Ἔπειτα, μετατροπ τς τακτικς μισθοδοσίας σ «πιδότηση» μπεριέχει πασιφανς τν κίνδυνο μίας μελλοντικς μείωσης κα κατάργησης νεκεν οκονομικς δυναμίας το κράτους.
.             Ἡ ἐπιδότηση δὲν παρέχει τὰ ἐχέγγυα τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας. Συνωδά, ἀσάφεια ὑφίσταται γιὰ τὶς συντάξεις καὶ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψη.
.           Ἐν κατακλεῖδι, κατὰ σοφὴ κίνηση δὲν ἐτέθη καμία ὑπογραφὴ οὔτε ὑφίσταται νομικὸ κείμενο καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς βρισκόμεθα σὲ μὴ ὥριμη χρονικὴ περίοδο, τὸ πλέον συνετὸ θὰ ἦταν, νὰ μὴν συνεχισθεῖ ἡ περαιτέρω συζήτηση καὶ νὰ παραμείνουν τὰ πράγματα ὡς ἔχουν.
.           Ἡ μεγάλη πείρα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἡ ἀδιαμφισβήτητη ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τοὺς κληρικοὺς καὶ τὸ Ἔθνος, ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν Ἱεραρχία, θὰ δώσουν τελικὰ τὴν δέουσα διευθέτηση τοῦ ὅλου ζητήματος. Μὴ λησμονοῦμε δέ, τοὺς πάντα ἐπίκαιρους λόγους τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου. «Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη νικᾶ καὶ χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει».

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

 

 

,

Σχολιάστε