Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ´

ΠΕΡΙ ΤΗΣ Θ. ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ «Ὁ Χριστός οὔτε μολύνεται, οὔτε μολύνει. Μόνον ἁγιάζει καί χαριτώνει» (Μητροπολ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.                 Τό κέντρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Θεία Μετάληψη. Εἶναι ὁ πυρήν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πιστή στήν θεία ἐντολή τοῦ Κυρίου τελεῖ ἀδιακόπως τό μέγα Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἐκκλησία καί Θεία Εὐχαριστία ταυτίζονται. Δέν νοεῖται Ἐκκλησία χωρίς Θεία Εὐχαριστία καί Θεία Εὐχαριστία χωρίς Θεία Μετάληψη ἀπό τούς πιστούς χριστιανούς. Χριστιανός σημαίνει συμμετοχή στήν Θεία Μετάληψη, τήν θεία Κοινωνία, ὅπου ὁ πιστός «συνανακιρνᾶται» μέ τό Θεό (ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας) γίνεται «σύσσωμος Χριστοῦ» (Ἰω. Δαμασκηνός), «συνυφαίνει καί συνάπτει αὐτόν, μέ τήν θεία φύση» (Ἰ. Χρυσόστομος).
.                 Τί εἶναι λοιπόν ἡ θεία Μετάληψη; Eίναι τό ἱερότατο Μυστήριο, ὅπου ὁ πιστεύων χριστιανός μεταλαμβάνει ὑπό μέν τό εἶδος τοῦ ἁγιασμένου ἄρτου, αὐτοῦ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὑπό δέ τό εἶδος τοῦ ἁγιασμένου οἴνου, αὐτοῦ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον. Τό πῶς γίνεται ἡ μεταβολή αὐτή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ δέν δυνάμεθα νά ἐννοήσουμε. Οὔτε τόν λόγον, οὔτε τόν τρόπον. Μόνον μέ τό φῶς τῆς πίστεως προσεγγίζεται τό Μυστήριον, γιατί τά πάντα ἐν τῷ Χριστῷ εἶναι θεῖον μυστήριον. Μυστήριον τοῦ ὁποίου ἡ ἐμπειρία ἐνέχει λυτρωτικόν χαρακτῆρα γιά τόν πιστόν. Αὐτή ἡ ἐμπειρία ἐπιφυλάσσεται ὡς ἀποκάλυψη γιά τούς πιστεύοντας, γι᾽ αὐτό καί ἡ ἐντολή εἶναι: «Μή δῶτε τό ἅγιον τοῖς κυσί μηδέ βάλητε τούς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων» (Ματθ. ζ´, 6). Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία πρόσεχαν πολύ αὐτό τό σημεῖο καί κατεβάλλοντο προσπάθειες γιά τήν διαφύλαξη τοῦ ἀπορρήτου τῶν μυστηρίων τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Ἡ ἀποκάλυψη γίνεται κατά τήν δυναμικότητα καί δεκτικότητα τῶν πιστῶν «καθώς ἠδύναντο». Ἡ τάξη τῶν «κατηχουμένων» καί τῶν «φωτιζομένων» ὑπηρετοῦσε αὐτόν ἀκριβῶς τόν σκοπό. Ἡ Θεία Εὐχαριστία, τό κορυφαῖο Μυστήριο ἔμεινε τό «σεσιγημένον Μυστήριο», πρό τοῦ Ὁποίου «σιγᾶ πᾶσα σάρξ βροτεία καί στέκεται μετά φόβου καί τρόμου». (Ὕμνος ἀντί Χερουβικοῦ κατά τό Μ. Σάββατο). Ἔχει λοιπόν χαρακτῆρα μυστηριακό, ὑπερκόσμιο καί δέν κατανοεῖται μέ λογικά κριτήρια, γήϊνα καί ἀνθρώπινα. Μάλιστα οἱ σχετικές «Κατηχήσεις» τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας χειραγωγοῦν τά νέα μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἔνδον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου τελοῦνται τά ἀνερμήνευτα καί ὑπέρ τήν ἀνθρώπινη λογική Θεῖα Μυστήρια. Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος λέγει πρός τούς νεοφωτίστους: «Ὅλοι λοιπόν ὅσοι ἀξιωθήκατε νά ἐγγραφεῖτε στήν ἐπουράνια αὐτή βίβλο, προσφέρατε πλούσια τήν πίστη σας καί ὑγιῆ τό λογισμό σας. Γιατί τά ὅσα γίνονται ἐδῶ χρειάζονται πίστη καί τά μάτια τῆς ψυχῆς, ὥστε νά μή προσέχει κανείς μόνο τά ὅσα βλέπει, ἀλλ’ ὁρμώμενος ἀπ’ αὐτά νά φαντάζεται καί ἐκεῖνα πού δέν βλέπονται. Γιατί τέτοια εἶναι τά μάτια τῆς πίστεως˙ ὅπως ἀκριβῶς δηλαδή τά μάτια τοῦ σώματος μποροῦν νά βλέπουν ἐκεῖνα μόνο πού ὑποπίπτουν στήν αἴσθηση, ἔτσι καί τά μάτια τῆς πίστεως βλέπουν τά ἀντίθετα μ᾽ ἐκεῖνα. Γιατί τίποτε ἀπό τά ὁρατά δέν βλέπουν ἀλλ᾽ ἐκεῖνα πού δέν βλέπονται τά βλέπουν αὐτά ἔτσι, σάν νά βρίσκονται μπροστά στά μάτια μας. Καθόσον αὐτό εἶναι πίστη, τό νά βλέπει σάν ὁρατά ἐκεῖνα πού δέν βλέπονται». (ΕΠΕ, 30, Κατήχησις, ΙΙ,9). Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ νοησιαρχία καί ὁ ὀρθολογισμός ἀπωθεῖ τό μυστήριον, ἀλλά τοῦτο εἶναι θεμέλιον τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου ἀκριβῶς γιατί εἶναι ὄν πού θρησκεύει, πού «αἴρει τήν ψυχήν του» πρός τόν Θεόν καί αὐτά εἶναι μυστήρια πού δέν ἐξηγοῦνται. Ἀφήνονται στή πανσοφία τοῦ Θεοῦ. Πολύ εὔστοχα ἐν προκειμένῳ ἡ Ἐκκλησία μεταλαμβάνει καί τά νήπια, γιατί ἡ Θ. Μετάληψη δέν εἶναι θέμα λογικῆς. Ἐδῶ ἔχουμε ὄχι τό παράλογο ἀλλά τό ὑπέρλογο.
.                     Τό Μυστήριο αὐτό τῆς Θ. Εὐχαριστίας καί κατά συνέπειαν τῆς Θ. Μεταλήψεως ἤ Θ. Κοινωνίας εἶναι θεοσύστατο Μυστήριο. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τό ἵδρυσε καί τό παρέδωσε στήν Ἐκκλησία κατά τόν ἀκόλουθο τρόπο. Στό ὑπερῷο τῶν Ἱεροσολύμων, πρό τοῦ Ἁγίου Του Πάθους συνέβη τοῦτο: «Ἐσθιόντων δέ αὐτῶν λαβών ὁ Ἰησοῦς τόν ἄρτον καί εὐχαριστήσας ἔκλασε (= τεμάχισε) καί ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καί εἶπε˙ λάβετε φάγετε˙ τοῦτο ἐστι τό σῶμα μου˙ καί λαβών τό ποτήριον καί εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων˙ τοῦτο ἐστι τό αἷμα μου τό τῆς καινῆς διαθήκης τό περί πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. 26, 26-28). Τοῦτο ποιεῖται εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν». (Λουκ. 22, 19). Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι δέν εἶπε συμβολίζει τό σῶμα μου, ἀλλά εἶπε εἶναι τό Σῶμα μου. Τό ἴδιο καί γιά τό Αἷμα Του καί τοῦτο «ποιεῖται» σέ χρόνο ἐνεστώτα πού δηλώνει συνέχεια, διάρκεια, ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Μάλιστα οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τονίζουν ὅτι ἡ Θ. Εὐχαριστία εἶναι ἀναίμακτος θυσία, διότι ἔτσι ἔπρεπε νά εἶναι γιά τήν ἀνθρώπινη δική μας προσέγγιση. Ὁ ἅγ. Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ὀνομάζει ἀκριβῶς τήν Ἁγία Τράπεζα «θυσιαστήριον». Καί τό μέγιστον θαῦμα τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ ἐπιτελεῖ τό Πανάγιον Πνεῦμα ὥστε ὑπέροχα ὁ Ἰ. Δαμασκηνός νά λέγει: «Εἰ τόν τρόπον ἐπιζητεῖς, πῶς γίνεται, ἀρκεῖ σοι ἀκοῦσαι, ὅτι διά Πνεύματος Ἁγίου, ὥσπερ καί ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου διά Πνεύματος ἁγίου ἑαυτῷ καί ἐν ἑαυτῷ ὁ Κύριος σάρκα ὑπεσπάσατο καί πλέον οὐδέν γινώσκωμεν, ἀλλ᾽ ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἀληθής ἐστι καί ἐνεργής καί παντοδύναμος» (P.G. 94,1145). Καί βλέπουμε, κατά τήν Θ. Μετάληψη μέ τά χοϊκά μάτια μας ἄρτον καί οἶνον καί γευόμεθα ταῦτα, γιατί ἔτσι πρέπει γιά τήν ἀνθρώπινη δυνατότητα καί συνάμα ἀδυναμία μας, ἀλλά ὑπό τά εἴδη ἄρτου καί οἴνου, αὐτό τοῦτο τό τίμιον καί πανάγιον Σῶμα καί τίμιον καί πανάγιον καί ζωηρόν Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μεταλαμβάνομεν εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον. Αὐτό πιστεύουμε καί αὐτό ὁμολογοῦμεν.
.                  Ἔτσι αὐτή εἶναι ἡ σύσταση καί ἡ παράδοση τοῦ Μυστηρίου. Καί αὐτή εἶναι ἡ πράξη καί ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἀπ᾽ τήν πρώτη της στιγμή. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν Πεντηκοστή: «Ἦσαν προσκαρτεροῦντες (=ἀφοσιωμένοι) τῇ διδασκαλίᾳ τῶν Ἀποστόλων καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς» (Πράξ. β´, 42).
.               Βασική πεποίθηση κάθε Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ δέν ἦλθε στή γῆ μας, γιά νά μᾶς δώσει μόνο μιά ὑπέροχη καί ὑψηλοῦ ἐπιπέδου διδασκαλία, ἀλλά γιά νά προσφέρει τή θυσία τοῦ σώματός Του καί τοῦ αἵματός Του. Καί αὐτή ἡ θυσία πρέπει νά διαιωνίζεται, ὥστε οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν νά κοινωνοῦν αὐτό τό σῶμα Του καί τό αἷμα Του. Αὐτή εἶναι ἡ κατάληξη τῆς θείας διδασκαλίας Του.
.                Ἡ θεία Λειτουργία, ἡ θεία Εὐχαριστία τελεῖται γιά νά μεταλάβουν οἱ πιστοί Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ἀληθής συνειδητός χριστιανός χωρίς Θεία Μετάληψη. Δέν μπορεῖ νά ζήσει πνευματικά ὁ χριστιανός ἔχοντας ἀποχή ἀπό τήν Θ. Κοινωνία. Εἶναι θεῖα τά λόγια: «Λάβετε φάγετε…» «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…». Λόγια σαφῆ, ἱερά, λόγοι Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Λυτρωτή μας. Τήν ἐπαύριον τοῦ θαύματος τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων εἶπε ἀκόμη ὁ αἰώνιος Διδάσκαλος: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς˙ ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τόν αἰῶνα, καί ὁ ἄρτος δέ ὅν ἐγώ δώσω, ἡ σάρξ μου ἐστιν, ἥν ἐγώ δώσω ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (Ἰω. 6,51).
.                  Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι καί στήν μεταποστολική ἐποχή, οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων τονίζουν τό γεγονός τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου τοῦ Κυρίου. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας, ὁ Θεοφόρος γράφει πρός τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου: «Σπουδάζετε οὖν πυκνότερον συνέρχεσθαι εἰς εὐχαριστίαν Θεοῦ καί εἰς δόξαν… ἕνα ἄρτον κλῶντες, ὅς ἐστι φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτος τοῦ μή ἀποθανεῖν, ἀλλά ζῆν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ διά παντός». (Πρός Ἐφεσ. ΧΙΙΙ καί ΧΧ). Τό ἀρχαῖο σύγγραμμα πού ὀνομάζεται «Διδαχή τῶν Ἀποστόλων» πιστοποιεῖ τήν σταθερή πίστη τῶν χριστιανῶν τῶν πρώτων αἰώνων, ὅτι τό Μυστήριο εἶναι ἀληθινή τροφή τῆς ψυχῆς. Μία εὐχή πρός τόν Θεόν λέγει: «Εὐχαριστοῦμεν σοι, πάτερ ἅγιε, ὑπέρ τοῦ ἁγίου ὀνόματός σου, οὗ κατεσκήνωσας ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, καί ὑπέρ τῆς γνώσεως καί πίστεως καί ἀθανασίας, ἧς ἐγνώρισας ἡμῖν διά Ἰησοῦ τοῦ παιδός σου˙ σοί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Σύ, δέσποτα παντοκράτορ, ἔκτισας τά πάντα ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, τροφήν τε καί ποτόν ἔδωκας τοῖς ἀνθρώποις εἰς ἀπόλαυσιν, ἵνα σοι εὐχαριστήσωσιν, ἡμῖν δέ ἐχαρίσω πνευματικήν τροφήν καί ποτόν καί ζωήν αἰώνιον διά τοῦ παιδός σου». (Διδαχή Ἁγ. Ἀποστόλων,Χ,2). Τόν ἑπόμενο αἰῶνα, τόσον ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς ὅσον καί ὁ Ἱ. Κυπριανός Καρχηδόνος ἐπαναλαμβάνουν ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη αὐτῆς τῆς θείας Μεταλήψεως, τῆς θείας Κοινωνίας.
.                  Πολύ περισσότερο οἱ τρεῖς μεγάλοι ἱεράρχες Μέγας Βασίλειος, Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καί Ἱ. Χρυσόστομος ἐπιμένουν στό θέμα αὐτό καί ἀναπτύσσουν μέ πολλά παραδείγματα τήν σπουδαιότητα καί ἀναγκαιότητα τοῦ μοναδικοῦ μυστηρίου τῆς θείας «μετουσίας». Τό ἴδιο ἐπαναλαμβάνουν ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων καί ὁ Μάξιμος ὁ ὁμολογητής, καθώς καί ὁ Συμεών ὁ νέος θεολόγος μέ συγκλονιστικές ἐκφράσεις καί ἀργότερα οἱ δύο κορυφαῖοι Βυζαντινοί θεολόγοι Γρηγόριος Παλαμᾶς καί Νικόλαος Καβάσιλας τονίζοντας ὅτι τό μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι ἀληθής βρῶσις καί πόσις εἰς ζωήν αἰώνιον.
.                 Τήν μεγάλη αὐτή ἀλήθεια ἀνακαλύπτουν καί πάλι ἐν καιρῷ Τουρκοκρατίας, οἱ δύο σοφοί ἅγιοι Μακάριος Νοταρᾶς καί Νικόδημος Ἁγιορείτης καί τήν ἀναπτύσσουν στό βιβλίο τους «Περί τῆς συνεχοῦς μεταλήψεως τῶν ἀχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων» (1783) μέ πολλές μαρτυρίες ἁγίων Πατέρων. Γράφουν πολύ χαρακτηριστικά: «Ἀπό τήν τράπεζαν τῶν σωματικῶν φαγητῶν, ἄν μᾶς ὑστερήσῃ τις μίαν μόνην ἡμέραν, λυπούμεθα, ἀδημονοῦμεν καί μᾶς φαίνεται μέγα κακόν˙ ἀπό δέ τήν πνευματικήν καί οὐράνιαν τράπεζαν τῶν θείων μυστηρίων, ἄν ὑστερηθῶμεν… καί μῆνας ὁλοκλήρους, δέν τό νομίζομεν κακόν… Ἄχ, ἀδελφοί… καί νά ἐβλέπαμεν μίαν φοράν μέ τούς νοητούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μας, ποῖα ὑψηλά καί πόσον μεγάλα ἀγαθά ὑστερούμεθα, μή μεταλαμβάνοντες συνεχῶς, τότε, ναί, ἠθέλαμεν βάλει ὅλα μας τά δυνατά νά ἑτοιμαζώμεθα καί νά μεταλαμβάνωμεν, ἄν ἦτο τρόπος, κάθε ἡμέραν» (σ.74). Τίς θέσεις αὐτές ἐπιβεβαίωσε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐπί Πατριάρχου Γρηγορίου Ε´ τοῦ ἐθνομάρτυρος τό 1819 τονίζοντας ὅτι ἔχουν χρέος «οἱ εὐσεβεῖς ἐν ἑκάστῃ ἱερᾷ μυσταγωγίᾳ νά προσέρχωνται καί νά μεταλαμβάνωσι…» Ἰδιαίτερα οἱ Κολλυβάδες Πατέρες συνέχισαν τήν ἀξία καί σημασία τῆς συχνῆς θείας Μεταλήψεως. Ἀργότερα ὁ Ἅγιος Νεκτάριος θά ὑπογραμμίσει ὅτι στό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας λαμβάνει χώρα τό «θαῦμα τῶν θαυμάτων». Γράφει στή μελέτη του «Περί θείων Μυστηρίων»: «Τό παραδοθέν παρά τοῦ Κυρίου μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι τό ἀνώτερον ὅλων τῶν μυστηρίων εἶναι τό θαυμασιώτερον τῶν θαυμάτων, ὅσα ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἐξετέλεσεν˙ εἶναι τό ὑψηλότερον ἐξ ὅσων ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἐπενόησεν˙ εἶναι δέ καί τό τιμιώτερον ὅλων τῶν χαρισμάτων, ὅσα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐχαρίσατο τοῖς ἀνθρώποις… διό καί δικαίως τό θαῦμα τῶν θαυμάτων καί τό μυστήριον τῶν μυστηρίων δύναται νά κληθῇ καί νά θεωρηθῇ».
.                 Ὅσον ἀφορᾶ τήν μετάδοση τῆς Θ. Κοινωνίας στούς πιστούς ἱστορικῶς ἔχει ὡς ἑξῆς: Τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους πού ἦσαν καί ὀλίγοι οἱ πιστοί, ἡ Θ. Μετάληψη γινόταν ὅπως σήμερα μεταλαμβάνουν οἱ ἱερεῖς στό Ἱερό Βῆμα. Συγκεκριμένα ὁ κάθε πιστός «τήν ἀριστεράν θρόνον ποιήσας τῇ δεξιᾷ» ἔπαιρνε τήν ἁγία μερίδα, Σῶμα Χριστοῦ, καί ἔτρωγε καί κατόπιν ἔπινε ἐκ τοῦ κοινοῦ καί ἑνός Ἁγίου Ποτηρίου τό Αἷμα Χριστοῦ. Μάλιστα τό Ἅγιον Ποτήριον τό κρατοῦσε ὁ διάκονος. Οἱ «Ἀποστολικές Διαταγές» μᾶς περιγράφουν τήν Θ. Μετάληψη ὡς ἐξῆς: «Ὁ μέν Ἐπίσκοπος διδότω τήν προσφοράν λέγων Σῶμα Χριστοῦ καί ὁ δεχόμενος λεγέτω Ἀμήν˙ ὁ δέ διάκονος κατεχέτω τό Ποτήριον καί ἐπιδιδούς λεγέτω Αἷμα Χριστοῦ» (Ἀπ. Διατ. P.G.1,1109). Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων γράφει: «Προσιών μή τεταμένοις τοῖς τῶν χειρῶν καρποῖς προσέρχου μηδέ διῃρημένοις τοῖς δακτύλοις ἀλλά τήν ἀριστεράν θρόνον ποιήσας τῇ δεξιᾷ, ὡς μελλούσῃ Βασιλέα ὑποδέχεσθαι καί κοιλάνας τήν παλάμην δέχου τό Σῶμα Χριστοῦ, προσέρχου καί τῷ Ποτηρίῳ τοῦ Αἵματος» (Κατήχ. ΚΓ’ 21-22, P.G.33,1124). Μάλιστα ἡ σειρά μέ τήν ὁποία μετελάμβαναν οἱ πιστοί ἦταν: Πρῶτα ὁ Ἐπίσκοπος καί ὕστερα οἱ λοιποί κληρικοί «εἶτα τά παιδία καί τότε πᾶς ὁ λαός κατά τάξιν μετά αἰδοῦς καί εὐλαβείας» (Διατ. Ἀποστ. ΒΕΠ 2, VIII,14,158). Περαιτέρω μετά τούς πρώτους αἰῶνες, ὅταν αὐξήθηκαν οἱ πιστοί χριστιανοί, γιά καθαρῶς πρακτικούς λόγους δηλαδή γιά νά μή παρατηρηθεῖ ἀταξία εἰσήχθη ἡ λαβίς μέ τήν ὁποία μετελάμβανον οἱ πιστοί Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ. Θαυμάσια εἶναι ἡ παράσταση μέ τόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, ὁ ὁποῖος μεταδίδει τήν Θ. Κοινωνία στήν Ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία μέ τήν ἁγία λαβίδα, ὅπως μᾶς περιγράφει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων τόν 7ον αἰῶνα (Βίος ὁσίας Μαρίας P.G.87,3721). Ὅλοι πιστοί, λοιπόν, μετελάμβαναν ἀπό τήν μία λαβίδα τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὅλους τούς κατοπινούς αἰῶνες μέχρι καί σήμερα αὐτό τοῦτο τό «φάρμακον ἀθανασίας», τό «ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου», τό «ἀφανίζον φθοράν», τό «φυλακτήριον ψυχῆς καί σώματος». Μάλιστα ὁ Μ. Βασίλειος γράφει στήν 93η ἐπιστολή του «πρός Καισαρίαν Πατρικίαν περί κοινωνίας» ὅτι: «Καί τό κοινωνεῖν δέ καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν καί μεταλαμβάνειν τοῦ ἁγίου σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ, καλόν καί ἐπωφελές, αὐτοῦ σαφῶς λέγοντος˙ “ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον”. Τίς γάρ ἀμφιβάλλει, ὅτι τό μετέχειν συνεχῶς τῆς ζωῆς οὐδέν ἄλλο ἐστίν ἤ ζῆν πολλαχῶς; Ἡμεῖς μέντοι γε τέταρτον καθ᾽ ἑκάστην ἑβδομάδα κοινωνοῦμεν, ἐν τῇ κυριακῇ, ἐν τῇ τετράδι καί ἐν τῇ παρασκευῇ καί τῷ σαββάτῳ καί ἐν ταῖς ἄλλαις ἡμέραις, ἐάν ᾖ μνήμη ἁγίου τινός». (P.G.,32,484).
.                   Ἀκόμη ὑπάρχουν καί οἱ Ἀποστολικοί Κανόνες οἱ ὁποῖοι διακελεύουν αὐστηρά ὅτι ἄν κάποιος ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος ἤ (ἄλλοι) ἀπό τόν ἱερατικό κατάλογο, δέν μεταλάβει, ὅταν τελεῖται ἡ Θ. Εὐχαριστία, πρέπει νά πεῖ τήν αἰτία. Ἄν εἶναι εὔλογη, συγχωρεῖται, ἄν δέν τήν πεῖ, πρέπει νά ἀφορίζεται, γιατί ἔγινε αἰτία νά βλαφτεῖ ὁ λαός καί γιατί κίνησε ἐναντίον ἐκείνου πού τέλεσε τήν Θ. Λειτουργία ὑποψίες ὅτι δέν τήν ἔκανε σωστά (8ος κανών) καί ἔπειτα ὅλοι οἱ πιστοί πού προσέρχονται στήν ἐκκλησία, ὅταν τελεῖται ἡ θεία Εὐχαριστία καί ἀκοῦνε μάλιστα τίς Γραφές ἀλλά δέν παραμένουν στίς κύριες εὐχές καί δέν προσέρχονται στή θεία Μετάληψη πρέπει νά ἀφορίζονται, γιατί δημιουργοῦν ἀταξία στό ἐκκλησίασμα. (9ος κανών). Οἱ παραπάνω κανόνες ὑπογραμμίζουν ὅτι δέν ἀρκεῖ ὁ ἐκκλησιασμός. Δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἀτομική προσευχή στό ναό ἡ θεία Λειτουργία, οὔτε θέαμα καί ἀκρόαμα. Οὔτε μπορεῖ νά ἀρκεῖται στό ἀντίδωρο ὁ πιστός. Θεία Λειτουργία καί θεία Εὐχαριστία, τέλεση τοῦ Ἱεροῦ αὐτοῦ Μυστηρίου σημαίνει μετοχή στή Θεία Μετάληψη. Σαφέστατα ἡ Ἐκκλησία τό λέγει: «Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι Χριστός ὁ Κύριος». Ἄλλωστε, πῶς θά ἐκφωνήσουμε: «Ὀρθοί μεταλαβόντες…» καί θά ψάλλουμε «Εἴδομεν τό Φῶς τό ἀληθινόν…». Συνειδητός χριστιανός εἶναι καί ὀνομάζεται ὁ προσερχόμενος καταλλήλως, πνευματικά προετοιμασμένος στήν θεία Μετάληψη τῶν Ἀχράντων καί φρικτῶν Μυστηρίων.
.                  Ἀναφορικῶς μέ τό ἐρώτημα ἤ τήν ἀμφιβολία, τήν ὁποία διατυπώνουν μερικοί ἄν δηλ. ὑπάρχει κίνδυνος μεταδόσεως ἀσθενείας ἀπό τήν Θεία Μετάληψη, ἐπειδή χρησιμοποιεῖται ἡ ἰδία λαβίδα, ἡ ἀπάντηση εἶναι σαφέστατη, ὅτι οὐδείς ἀπολύτως κίνδυνος ὑφίσταται ἐν προκειμένῳ. Τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, πού κοινωνοῦμε, εἶναι Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Κύριος καί Θεός μας, καί ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή, ἡ ὑγεία καί ὄχι ἡ ἀσθένεια, ἡ πτώση καί ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός οὔτε μολύνεται, οὔτε μολύνει. Μόνον ἁγιάζει καί χαριτώνει, γιατί εἶναι ἡ Αὐτοζωή καί Ἀνάσταση. Ἡ Θεία Μετάληψη τῶν ἀχράντων Μυστηρίων εἶναι «φάρμακον ἀθανασίας», Πηγή Ζωῆς. Ἄλλωστε, ποτέ κανείς ἀνά τούς αἰῶνες δέν ἔπαθε τό παραμικρό ἀπό τή Θεία Μετάληψη μέ τήν ἴδια λαβίδα, οὔτε λαϊκός οὔτε κληρικός. Πρῶτοι θά εἶχαν ἀσθενήσει καί ἀποθάνει οἱ τόσοι καί τόσοι κληρικοί! Ἰδιαίτερα ἐν προκειμένῳ, πλεῖστες εἶναι οἱ μαρτυρίες τῶν κληρικῶν πού διηκόνησαν ἤ διακονοῦν στά νοσηλευτικά ἱδρύματα, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ἔπαθαν τίποτα ἀπό μεταδοτική νόσο, τή στιγμή μάλιστα πού «καταλύουν» – ὅπως εἶναι γνωστό- ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει στό Ἅγιο Ποτήριο μετά τή μετάληψη τῶν ἀσθενῶν καί μάλιστα φυματικῶν, λεπρῶν παλαιότερα κ.ἄ., γλείφοντας στήν κυριολεξία τήν Ἁγία Λαβίδα καί καθαρίζοντας πλήρως τό Ἅγιο Ποτήριο. Στό σημεῖο αὐτό ἀξίζει νά ἀναφέρουμε, μερικούς μόνον, ἱερεῖς – ἐφημερίους Νοσηλευτικῶν Ἱδρυμάτων τῆς πατρίδος μας οἱ ὁποῖοι διηκόνησαν ἐπί πολλές δεκαετίες σέ μεγάλα νοσηλευτικά κέντρα˙ Οὐδέποτε ἔπαθαν τι ἀπό τήν Θ. Μετάληψη. Πρόκειται γιά τούς κάτωθι: Πρῶτον βεβαίως ἀναφέρουμε τόν ἱερέα π. Χρύσανθο Κουτσουλογιαννάκη (†1972) στό Λεπροκομεῖο τῆς Σπιναλόγκας-Κρήτης καί τόν Ἅγιο Πορφύριο (†1991) στήν Πολυκλινική Ἀθηνῶν. Ἔπειτα τούς: π. Γεώργιο Κουτῆ (†1969) στό Ἀντικαρκινικό Νοσοκομεῖο «Ἅγ. Σάββας», π. Ἐλπίδιο Ὀρουντιώτη (†1983), ὁ δίδυμος ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου τοῦ Νεομάρτυρος, στόν «Ἐρυθρό», π. Ἀναστάσιο Δραπανιώτη (†1984) στό «Λαϊκό», π. Ἠλία Τσακογιάννη (μετέπειτα Μητροπολίτη Δημητριάδος, †1990) στόν «Εὐαγγελισμό», π. Εὐσέβιο Γιαννακάκη (†1995) στό «Ἱπποκράτειο», π. Εὐμένιο Σαριδάκη (†1999) στό Λεπροκομεῖο Ἀθηνῶν, π. Σωτήριο Κανναβό (†2014) στόν «Εὐαγγελισμό» κ.ἄ.
.                  Ἀπόψεις καί γνῶμες ὅπως: «Εἶναι ἀπαίτηση τῆς σύγχρονης κοινωνίας, ὁ καθείς νά φέρνει ἀπό τό σπίτι του ἕνα πλαστικό κουταλάκι», ἤ «οἱ λοιμωξιολόγοι νά μή διστάζουν νά ποῦν ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος δημόσιας ὑγείας ἡ μετάληψη μέ τό ἴδιο κουταλάκι» ἤ «νά διατάξει ἡ κυβέρνηση ἀπαγόρευση τῆς Θ. Κοινωνίας» ἤ «ἡ Ἐκκλησία κάμνει εἰσπήδηση στήν ἐπιστήμη» ἤ «νά πᾶμε τήν Θ. Κοινωνία στό Χημεῖο νά ἐξετάσουμε ἄν εἶναι Αἷμα Χριστοῦ», ὅλες αὐτές οἱ θέσεις ἐγγίζουν τά ὅρια τῆς ἄγνοιας, τῆς ἡμιμάθειας, τῆς θεολογικῆς ἀπαιδευσίας, τῆς ἀνυπαρξίας ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας, τελικά τῆς ἀπιστίας.
.               Ἀλλ᾽ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ κατ᾽ ἐξοχήν χῶρος τῆς ἐλευθερίας. Κανένα δέν ἐξαναγκάζει. Ἡ προτροπή εἶναι διηνεκής. «Ὅσοι πιστοί» καί «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης» προσκαλεῖ ἡ Ἐκκλησία νά προσέλθουν γιά τήν θεία Μετάληψη. Μάλιστα ὁ Ἀπ. Παύλος ὑπογραμμίζει ὅτι προκειμένου νά μετάσχει ὁ πιστός στή Θεία Κοινωνία πρέπει νά ἔχει προετοιμαστεῖ ἀναλόγως. Γράφει: «Δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν καί οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω, ὁ γάρ ἐσθίων καί πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σῶμα τοῦ Κυρίου» (Α´ Κορ. ια´ 28-29). Ἰδιαίτερα ὁ Ἱ. Χρυσόστομος γράφει γι᾽ αὐτή τήν πνευματική προετοιμασία: «Ἐάν δέν τολμᾶ κανείς μέ ἀκάθαρτα χέρια οὔτε ἁπλῶς νά θίξει ἀνθρώπινο ἱμάτιο βασιλικό, πῶς θά τολμήσουμε περιφρονητικά νά πάρουμε τό σῶμα τοῦ παντοκράτορος Θεοῦ, τό ἄμωμο, τό καθαρό, αὐτό πού ἑνώθηκε μέ τή θεία φύσι, πού μέ τήν χάρι του ὑπάρχουμε καί ζοῦμε, αὐτό πού συνέτριψε τίς πύλες τοῦ θανάτου καί ἄνοιξε τίς ἁψῖδες τοῦ οὐρανοῦ; Παρακαλῶ, ἄς μήν κατασφάξωμε τούς ἑαυτούς μας μέ τήν ἀναισχυντία, ἀλλά μέ δέος καί καθαρότητα ἄς τό πλησιάσουμε. Καί ὅταν τό ἴδης αὐτό τό σῶμα ἐνώπιόν σου, λέγε στόν ἑαυτό σου: Χάρις σ᾽ αὐτό τό σῶμα δέν εἶμαι πλέον ἐγώ γῆ καί σποδός, δέν εἶμαι πλέον αἰχμάλωτος, ἀλλά ἐλεύθερος. Χάρις σ᾽ αὐτό ἐλπίζω νά ἀπολαύσω τούς οὐρανούς καί τά ἀγαθά τους, τήν ἀθάνατη ζωή, τήν ἀγγελική πολιτεία, τή συντροφιά μέ τόν Χριστό… Καθάριζε λοιπόν τήν ψυχή σου, προετοίμαζε τή διάνοια, γιά νά ὑποδεχθῇς τά μυστήρια αὐτά». (Α´ Κορινθ., Λόγος κδ´, ΕΠΕ, 18Α, σελ. 96 ἑπ.).
.                 Ἡ Θεία Μετάληψη εἶναι θέμα πίστεως. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ἐκφώνηση – πρόσκληση περιέχει, τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, τήν πίστη, τήν ἀγάπη. Εἰδικά ἡ πίστη ἐν προκειμένῳ δέν ἔρχεται νά καταργήσει τήν λογική. Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ πλάνη ἐκείνων πού θεωροῦν τήν πίστη ὡς κατάργηση τῆς λογικῆς. Ἡ πίστη ὑπερνικᾶ τήν λογική δίχως ὅμως νά τήν θέτει σέ ἀργία. Ἡ πίστη εἶναι μεταφυσική, «πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων». Εἶναι ὁ χῶρος τοῦ ἐπέκεινα, γιατί ἡ λογική εἶναι προωρισμένη γιά τά πεπερασμένα μέ ἐργαλεῖο τήν ἀπόδειξη. Ἡ πίστη δέν ἔχει ἀπόδειξη. Ὁ Θεός δέν ἀποδεικνύεται. Δέν ἐφευρίσκεται ἀπό τόν ἄνθρωπο. Ἀποκαλύπτεται. Βιώνεται. Γι᾽ αὐτό καί ὅποιος δέν γνωρίζει τί εἶναι ὁ Χριστός, δέν μπορεῖ νά καταλάβει καί τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί τί ἐπιτελεῖται στή Θ. Λειτουργία καί τί εἶναι ἡ θ. Μετάληψη. Γιά ὅλα χρειάζεται ἡ ἄλλη διόπτρα, ἐκείνης τῆς πίστεως.
.                  Τό σπουδαιότερο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μετάδοση τῆς ἀθανασίας, ἀπό τήν Πηγή τῆς ἀθανασίας πού εἶναι ἡ Θεία Μετάληψη. Ὅταν κοινωνοῦμε Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τότε ζοῦμε ἕνα συνεχές Πάσχα, μία διάβαση στήν ἄλλη βιοτή τῆς αἰωνίου ζωῆς, τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου. Πρόκειται γιά τήν συμμετοχή μας στό Δεῖπνο τῆς ἀναστάσιμης χαρᾶς, τῆς χαρᾶς καί εὐφροσύνης ἐν Θεῷ. Καί «ἡ χαρά ἐν Θεῷ ἰσχυροτέρα ἐστί τῆς ἐνταῦθα ζωῆς». Καί ὁ εὑρών αὐτήν, οὐ μόνον εἰς τά πάθη οὐ περιβλέψεται, ἀλλ᾽ οὐδέ ἐπί τήν ἑαυτοῦ ζωήν ἐπιστραφήσεται, οὐδέ αἴσθησις ἑτέρα γεννήσεται ἐκεῖθεν, εἰ ἐξ ἀληθείας γέγονεν αὕτη» (Ἰσαάκ Σύρου, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, σ.163 ἑπ.). Ἡ Θεία Μετάληψη εἶναι ἡ μυστηριακή πρόγευση τῆς Ἀναστάσεως, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τῆς εἰσόδου μας στή Χαρά τοῦ Νυμφίου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὁ ἀρραβών τῆς μελλούσης ζωῆς τοῦ Παραδείσου.
.                  Μακάρι, μέχρι τῆς ἐσχάτης ἀναπνοῆς μας νά μετέχουμε ἐπαξίως τῆς ἀθανάτου Τραπέζης ὡς συνδαιτυμόνες, μεταλαμβάνοντες Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ.

, , ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου («Κρεῖσσον ὁ σιωπῶν τοῦ πολλά λαλοῦντος»)

ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ
Μητροπολ. Μάνης  Χρυσοστόμου Γ´

Πρός ἅπαντα τόν εὐαγῆ Ἱερόν Κλῆρον
καί τόν εὐσεβῆ λαόν
τῆς καθ᾽ Ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως

Ἀγαπητοί μου,

.                 «Κύριος οἶδε», γιατί ἔπληξε τήν πατρίδα μας καί ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα ὁ λοιμός αὐτός, ὁ τόσον ἐπικίνδυνος, τοῦ νέου κορωνοϊοῦ (COVID-19), μία πανδημία πού φέρνει θλίψη, φόβο, πόνο, ἀσθένεια, θάνατο. Πρόκειται πράγματι γιά ἕνα μεγάλο πειρασμό, γιά μία σκληρή δοκιμασία ὅλων μας.
.                 Ὡστόσο, δέν θά πρέπει νά λησμονοῦμε, ὅτι ὁ παρών ἀνθρώπινος βίος γέμει παραδειγμάτων καί περιπτώσεων «λοιμοῦ, λιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, πυρός, μαχαίρας, ἐπιδρομῆς ἀλλοφύλων, ἐμφυλίου πολέμου καί αἰφνιδίου θανάτου», ὡς ἀναφέρεται καί στή γνωστή δέηση.
.                 Ἀλλά, μήν ἀνεβαίνει στό νοῦ μας ὁ κακός λογισμός, στό πού εἶναι ἡ ἀγάπη καί ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ γιά τά πλάσματά Του, τόν ἄνθρωπο. Ἐν προκειμένῳ, ὁ Ἀπ. Παῦλος μᾶς διδάσκει: «Τίς ἔγνω νοῦν Κυρίου ἤ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;» καί ἀκόμη: «Ὡς ἀνεξερεύνητα τά κρίματα αὐτοῦ καί ἀνεξιχνίαστοι αἱ ὁδοί αὐτοῦ» (Ρωμ. ια´, 33-34).
.                 Ἔπειτα ἰσχύει ἀπόλυτα ἡ διαβεβαίωση τοῦ Χριστοῦ: «Οὐχί δύο στρουθία…. καί ἕν ἐξ αὐτῶν οὐ πεσεῖται (δέν πέφτει νεκρό) ἐπί τήν γῆν, ἄνευ τοῦ πατρός ἡμῶν» (Ματθ. ι´ 29). Καί βεβαίως, ἄς προσέξουμε καί τοῦτο, ὅτι: «Οὐκ ἔστιν αἴτιος τῶν κακῶν ὁ Θεός, ὅπως θά μᾶς πεῖ σέ σπουδαιοτάτη ὁμιλία του ὁ σοφός Μέγας Βασίλειος.
.                 Ἀλλά, χριστιανοί μου, ὅπου θλίψη ἐκεῖ καί ἡ παραμυθία. Γι´ αὐτό, καί σᾶς γράφω αὐτή τήν πατρική Ἐγκύκλιο.
.                 Ὅλοι μας, ἐνώπιον αὐτῆς τῆς φοβερᾶς δοκιμασίας μή δειλιάσουμε, μή καμφθοῦμε ψυχικά καί μή ἀποκάμουμε ἀπό τό βάρος τῆς στενοχώριας, τῆς λύπης, τῆς πίκρας, δι´ ὅσα συμβαίνουν καί καταποθεῖ ἡ ψυχή μας.
.         Νά στερεωθοῦμε ἀκόμα περισσότερο στό βράχο τῆς πίστεως. Πάλιν ὁ μέγας Ἀπόστολος, ὁ θεῖος Παῦλος παραγγέλλει «γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε» (Α´ Κορ. ιϛ´13). Εὐχή, προσευχή καί ἀποδοχή μας νά εἶναι τά λόγια τῶν μαθητῶν καί ἀποστόλων πρός τόν Κύριον: «Πρόσθες ἡμῖν πίστιν» (Λουκ. ιζ´ 5).
.                 Ναί, λυπούμεθα, ἀλλά δέν φθάνουμε στήν ἀπελπισία. «Οὐκ ἐάσει ἡμᾶς (ὁ Θεός) πειρασθῆναι ὑπέρ ὅ δύνασθε» (Α´ Κορ. ι´,13). Δέν θά μᾶς ἐγκαταλείψει ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Καί γι᾽ αὐτόν πού ἐλπίζει στό Θεό, δέν ὑπάρχουν ποτέ ἀδιέξοδα καί τίποτα δέν τρέφει τήν ψυχή ὅσον ἡ ἀγαθή ἐλπίδα καί ἡ προσδοκία τοῦ καλοῦ.
.                 Μετά ἀπό τά παραπάνω, θά ἤθελα νά σᾶς παρακαλέσω νά προσέξουμε μερικές συμβουλές καί νουθεσίες ἀλλά καί ὑποδείξεις τοῦ πνευματικοῦ σας πατρός, τοῦ Ἐπισκόπου σας.
.                 Πρῶτον, νά ἔχετε στό φρόνημά σας τά θεῖα λόγια τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου, ὁ ὁποῖος τόσα, ὅπως γνωρίζουμε, ὑπέστη στή ζωή του, τά καταπληκτικά ἐκεῖνα λόγια: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλῖψις ἤ στενοχωρία ἤ διωγμός ἤ λιμός ἤ γυμνότης, ἤ κίνδυνος ἤ μάχαιρα; ἀλλ´ ἐν τούτοις πᾶσιν ὑπερνικῶμεν διά τοῦ ἀγαπήσαντος ἡμᾶς, Ἰησοῦ Χριστοῦ. (Ρωμ. η´,35-37). Αὐτά τά λόγια εἶναι μεγάλο στήριγμα αὐτές τίς δύσκολες ὧρες.
.                 Δεύτερον, παρατηρεῖται, τῇδε κἀκεῖσε, μεγάλη πολυλογία, ἀβασάνιστοι λόγοι, προχειρότητα ἀπόψεων, μία θεολογική ἀπαιδευσία γιά θέματα τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλά «φωνή ἄφρονος ἐν πλήθει λόγων». Γι᾽ αὐτό, ἀνακαλύψατε τήν μεγάλη ἀρετή τῆς σιωπῆς, καθ᾽ ὅτι «ἡ πολυλογία θρόνος τῆς κενοδοξίας ἐστί» καί πολλά ἔχει τά σφάλματα, ἐνῶ τό σιγᾶν εἶναι ἀσφαλές. «Κρεῖσσον ὁ σιωπῶν τοῦ πολλά λαλοῦντος».
.                 Τρίτον, νά γνωρίζετε ὅτι ἡ θρησκεία δέν συγκρούεται μέ τήν ἐπιστήμη καί ἡ Ἐκκλησία εὐλογεῖ καί καταφάσκει τήν ἐπιστημονική ἔρευνα καί τήν πρόοδο καί χαίρεται μέ τά ἐπιτεύγματα ὅλων τῶν ἐπιστημῶν, καί ἰδιαίτερα μέ ἐκεῖνα τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης, πού ἄμεσα σχετίζονται μέ τό πολύτιμο ἀγαθό τῆς ὑγείας.
.                 Καί τοῦτο, γιατί «Κύριος ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις Αὐτοῦ» (Σοφία Σειράχ, λη´, 6) καί «Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα» (Σοφία Σειράχ, λη´, 4).
.                 Ἔτσι, ἡ θεία ἐντολή εἶναι: «Τίμα ἰατρόν πρός τάς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ» (Σοφία Σειράχ λη´, 1) καί τιμή εἶναι νά ἀκοῦμε τούς ἰατρούς καί τούς εἰδικούς στή συγκεκριμένη περίπτωση τῆς λοιμώξεως αὐτῆς ἀκολουθῶντας τίς ἰατρικές ὁδηγίες τους.
.                 Ἀλλά ἀκόμη νά ἔχετε ὑπ᾽ ὄψιν σας καί τόν βιβλικόν λόγον: «Οὐκ ἐκπειράσεις Κύριον τόν Θεόν σου» (Ματθ. δ´,7).
.                 Τέταρτον, παραμένοντας ὅπως πρέπει στό σπίτι, μή βρεθεῖτε σέ κατάσταση ραθυμίας. Στήν «κατ᾽ οἶκον Ἐκκλησία», ἐντείνατε τίς προσευχές σας. Τό δέον νά γίνει καί δέηση. Ἀγαπήσατε ἔτι περισσότερον τίς Ἱερές Ἀκολουθίες τίς ὁποῖες κάθε πρωί καί βράδυ νά τίς ἔχετε στά χείλη καί στή καρδιά σας.
.                 Ἰδιαίτερα μάθετε καί νά λέτε τήν ὑπέροχη προσευχή αὐτῆς τῆς κατανυκτικῆς περιόδου τῆς Μεγ. Τεσσαρακοστῆς: «Κύριε τῶν Δυνάμεων, μεθ᾽ ἡμῶν γενοῦ˙ ἄλλον γάρ ἐκτός σου βοηθὸν ἐν θλίψεσιν οὐκ ἔχομεν. Κύριε τῶν Δυνάμεων, ἐλέησον ἡμᾶς». Ὡς ἐπίσης νά λέτε καί τούς Χαιρετισμούς στήν Παναγία μας. Μελετῆστε Ἁγία Γραφή καί Βίους Ἁγίων.
.                 Μεγίστη θά εἶναι ἡ πνευματική σας ὠφέλεια καί οἰκοδομή. Καί ἔπειτα, παρακολουθῶντας ἀπό τήν τηλεόραση ἤ τό ραδιόφωνο τίς Ἱ. Ἀκολουθίες, προσπαθεῖστε νά ἔχετε τήν αἴσθηση ὅτι ἐκ τοῦ σύνεγγυς ζεῖτε τά ψαλλόμενα καί τελούμενα.
.                 Σέ δυσχερεῖς καταστάσεις ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει καί τό «κατ´ οἰκονομίαν» τῆς ποιμαντικῆς της καί θέτει σέ ἐφαρμογή τήν «ἐκκλησιαστική οἰκονομία» ἤτοι τό φιλάνθρωπον γιά τίς δυσχερεῖς περιστάσεις καί τό ἀδύναμον τῶν ἀνθρώπων.
.                 Καί πέμπτον, στή σκέψη καί στήν προσευχή σας καθημερινῶς νά ἔχετε ὅλους ἐκείνους, τούς καθηγητές Ἰατρικῆς, τούς ἰατρούς, τό νοσηλευτικό προσωπικό, τούς φαρμακοποιούς, τούς ἐρευνητές καί τούς λοιπούς ἐργαζομένους εἴτε στά νοσηλευτικά ἱδρύματα εἴτε σ´ ἄλλους χώρους, οἱ ὁποῖοι μοχθοῦν γιά τήν καταπολέμηση τοῦ ἰοῦ καί τήν ὅλη βοήθεια στόν συνάνθρωπο. Ἡ προσευχή μας πρός τόν Θεό ἀπαραιτήτως πρέπει νά τούς συνοδεύει. Ἡ ἐντολή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι: «Ποιεῖσθε δεήσεις, προσευχάς, ἐντεύξεις, εὐχαριστίας, ὑπέρ πάντων ἀνθρώπων».
.                 Ὅλα αὐτά σᾶς τά ὑπογραμμίζω πρός ἀπόκτησιν ἀνδρείας, ὑπομονῆς, παραμυθίας καί ἐλπίδος εἰς τόν Ὕψιστον. Τώρα πού βιώνουμε τό τοῦ ψαλμωδοῦ:«Ὡμοιώθην πελεκᾶνι ἐρημικῷ» (Ψ. 101,7).

Χριστιανοί μου,

«Δεῦτε προσκυνήσωμεν καί προσπέσωμεν Χριστῷ τῷ Θεῷ». Νά γονατίσουμε καί ὑψώσουμε τά χέρια μας πρός τόν Πανοικτίρμονα Κύριόν μας καί νά εἰποῦμε: «Ἔπιδε, ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου, ἐξέγειρον τήν δυναστείαν Σου καί ἐλθέ εἰς τό σῶσαι ἡμᾶς». Ἡ Παναγία ἡ «Γιάτρισσα», πού τόσο ἐδῶ εὐλαβούμεθα, σκέπη, προστασία καί βοηθός. Οἱ πάντες εὐοδοῦσθε._

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΟΪΟΥ (Μητροπολ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

Ἀγαπητοί μου,

     .              Μέ τήν πρόσφατη ἐνημερωτική Ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου σχετικά μέ τό θέμα τοῦ κορωνοϊοῦ ἐκτός τῶν ἄλλων, εἰδικότερα τονίζεται ὡς πρός τό θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας ὅτι « γιά τά μέλη τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας ἡ προσέλευση στήν Θεία Εὐχαριστία καί ἡ Κοινωνία ἀπό τό Κοινό Ποτήριο τῆς Ζωῆς, ἀσφαλῶς καί δέν μπορεῖ νά γίνει αἰτία μεταδόσεως ἀσθενειῶν, γιατί οἱ πιστοί ὅλων τῶν ἐποχῶν γνωρίζουν ὅτι ἡ προσέλευση στή Θεία Κοινωνία, ἀκόμη καί ἐν μέσῳ πανδημίας, συνιστᾶ, ἀφ’ ἑνός, μία ἔμπρακτη κατάφαση αὐτοπαραδόσεως στόν Ζῶντα Θεό καί, ἀφ’ ἑτέρου, τρανή φανέρωση ἀγάπης πρός Αὐτόν, ἡ ὁποία κατανικᾶ κάθε ἀνθρώπινο καί, ἴσως, δικαιολογημένο φόβο… Ὅσοι προσέρχονται «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης» καί ἀπολύτως ἐλεύθερα, χωρίς κανένα δυναστικό καταναγκασμό, κοινωνοῦν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, τό ὁποῖο γίνεται «φάρμακο ἀθανασίας», «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον».
.              Πράγματι, ὅταν προσερχόμεθα στή Θεία Κοινωνία, δέν μεταλαμβάνουμε ἁπλῶς ἄρτο καί οἶνο, ἀλλά κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Κύριος καί Θεός μας, καί ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή, ἡ ὑγεία καί ὄχι ἀσθένεια, ἡ πτώση καί ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός οὔτε μολύνεται, οὔτε μολύνει. Μόνον ἁγιάζει καί χαριτώνει, γιατί εἶναι Πηγή Ζωῆς, Αὐτοζωή καί Ἀνάσταση.
.              Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μᾶς εἶπε: «Λάβετε φάγετε……..πίετε ἐξ’ αὐτοῦ πάντες…». Ἡ παραγγελία αὐτή τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ δέν σημαίνει κάτι ἀλληγορικό ἤ εἰκονικό, ἀλλά δηλώνει ἕνα ἱερό Μυστήριο μεταβολῆς ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.
.              Ὅλοι οἱ ἅγιοι καί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὅλων τῶν αἰώνων αὐτή τήν ἀλήθεια τονίζουν, ὅτι πρόκειται δηλαδή περί τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, τῶν «ζωοποιῶν μυστικῶν δωρημάτων» καί ὅτι τά ὑλικά στοιχεῖα πού βλέπουμε στό ἅγιο Δισκάριο καί στό ἅγιο Ποτήριο εἶναι τά ἐξωτερικά στοιχεῖα, τό κέλυφος γιά τήν ἀνθρώπινη πεπερασμένη λογική μας. Ὁ πυρῆνας, ἡ οὐσία, εἶναι ὁ Χριστός.
.              Ἔτσι ἡ Θεία Κοινωνία μᾶς ἑνώνει μέ Αὐτόν τόν Κύριο, καί μετέχουμε στή θεία ζωή. Γινόμεθα χριστοφόροι καί σύσσωμοι Χριστοῦ καί ἐκ νέου λαμβάνουμε τήν αἰώνια ζωή ἀφοῦ ἑνωνόμεθα μέ τόν Αἰώνιο καί Ἀθάνατο Χριστό. Γι’ αὐτό καί ὁ Μ. Βασίλειος συνιστᾶ «Τό μεταλαμβάνειν τοῦ ἁγίου Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, καλόν καί ἐπωφελές».
.              Ἀφοῦ, λοιπόν, ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὁ Χριστός, ἡ Πηγή τῆς Ζωῆς καί ὄχι τοῦ θανάτου, κανένας ἀπολύτως κίνδυνος μεταδόσεως ἀσθενειῶν δέν ὑπάρχει μέ τήν Θεία Μετάληψη.
.              Ἄλλωστε, ποτέ κανείς ἀνά τούς αἰῶνες δέν ἔπαθε τό παραμικρό ἀπό τή Θεία Μετάληψη μέ τήν ἴδια λαβίδα, οὔτε λαϊκός οὔτε κληρικός. Πλεῖστες εἶναι μάλιστα οἱ μαρτυρίες τῶν κληρικῶν πού διηκόνησαν ἤ διακονοῦν στά νοσηλευτικά ἱδρύματα, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ἔπαθαν τίποτα ἀπό μεταδοτική νόσο, τή στιγμή μάλιστα πού «καταλύουν» – ὅπως εἶναι γνωστό- ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει στό Ἅγιο Ποτήριο μετά τή μετάληψη τῶν ἀσθενῶν ἀπό κάθε νόσημα, γλείφοντας στήν κυριολεξία τήν Ἁγία Λαβίδα καί καθαρίζοντας πλήρως τό Ἅγιο Ποτήριο.
Χριστιανοί μου,
.            Ἡ θεία προτροπή εἶναι: «Σῶμα Χριστοῦ μεταλάβετε, πηγῆς ἀθανάτου γεύσασθε», καί ἡ θεία πρόσκληση: «Μετά φόβου Θεοῦ πίστεως καί ἀγάπης προσέλθετε».

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

Σχολιάστε

«Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΟ ΣΗΜΑ τῆς ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΕΤΕΙΟΥ»

«Νά τεθεῖ ὁ Σταυρός στό σῆμα τῆς Ἐθνικῆς Ἐπετείου».

τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

     .                 Ἡ ἐπέτειος τῶν διακοσίων χρόνων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης (1821-2021), ἀποτελεῖ ἕνα σπουδαιότατο γεγονός, γιά ὁλόκληρο τόν Ἑλληνισμό, ὅπου γῆς. Σηματοδοτεῖ μία ἄριστη εὐκαιρία γιά ἐμβάθυνση στήν ἑλληνική ἱστορία, γιά προσέγγιση τῶν θυσιῶν τῆς Ἐκκλησίας, γιά ἀπότιση φόρου τιμῆς στούς ἥρωες τῆς Παλιγγενεσίας, ἀλλά συνάμα φέρει ἐνώπιον μας καί ἕνα ἐνδελεχῆ προβληματισμό, ἕνα οὐσιαστικό στοχασμό γιά τό παρόν καί τό μέλλον.
.                 Κεντρική θέση στήν Ἑλληνική Ἐπανάσταση κατέχει ἡ Ἐκκλησία. Τυγχάνει πασίδηλο, ὅτι οἱ Ἕλληνες μέ τήν καθοδήγηση καί συμπαράσταση της, κατόρθωσαν ν᾽ ἀποτινάξουν τόν ὀθωμανικό ζυγό τεσσάρων αἰώνων. Πραγματικά, ἄν ἀπουσίαζε τό κίνητρο τοῦ συνθήματος: «Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία», δέν θά γινόταν τό θαῦμα τῆς ἐθνικῆς ἀπελευθέρωσης, τό ὁποῖο μποροῦμε νά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι φώτισε τήν παγκόσμια ἱστορία.
.                 Ἕνα πρῶτο σημεῖο, ἄξιο προσοχῆς εἶναι ἡ πίστη στό Θεό. Αὐτή ἡ πίστη ἐμψύχωνε τό Γένος τῶν Ἑλλήνων καί ἀνδρείωνε τούς μαχητές καί πολεμιστές στή ξηρά καί τή θάλασσα, σ᾽ ὅλες τίς πολεμικές ἐπιχειρήσεις ἐνάντια σέ μιά αὐτοκρατορία. Ἡ μάνα Ἐκκλησία στάθηκε τό καταφύγιο τῶν σκλαβωμένων Ἑλλήνων, ἡ δύναμη τῆς ψυχῆς καί ἡ ἐλπίδα γιά τήν νίκη. Ἦταν αὐτή, ἡ Ἐκκλησία, πού διετήρησε καί διέσωσε τήν ἑλληνική γλῶσσα, πού δίδαξε ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος καί τοῦ Βυζαντίου, πού κράτησε τούς Ἕλληνες, ὥστε νά μήν ἐξισλαμιστοῦν καί τουρκέψουν. Ἄν ἀφαιρεθεῖ αὐτός ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς πίστεως στό Θεό ἀπό τό οἰκοδόμημα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821, τότε ὁ μεγάλος ἀπελευθερωτικός ἀγῶνας κατά τῶν Τούρκων δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά μία ἀνώφελη, ἀναιμική καί ὑλιστική ἰδεολογία τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὁ λαός προσέβλεπε πρός τήν Ἐκκλησία καί ἡ Ἐκκλησία τήν θανατηφόρα ἀπελπισία τήν μετέτρεψε σέ ἀνάσταση χαρᾶς τοῦ Γένους.
.                 Δεύτερο χαρακτηριστικό, τό ὁποῖο ὀφείλουμε νά μή λησμονοῦμε εἶναι τό πλῆθος τῶν μαρτύρων πού ἀναδύεται μέσα ἀπό τούς κόλπους τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας κατά τά σκληρά χρόνια τῆς τουρκοκρατίας καί κατά τήν περίοδο τῆς ἑλληνικῆς ἐπανάστασης. Ἀπ᾽ αὐτούς τούς μάρτυρες – νεομάρτυρες, ἄλλοι βασανίστηκαν, ἄλλοι ἀπηγχονίστηκαν, ἄλλοι πέθαναν μέσα σέ φρικτούς πόνους καί μαρτύρια ἤ μέσα σέ σκοτεινές φυλακές καί ἡ αἰτία καί μόνον ἦταν ἡ ταυτότητα τους, Ἕλληνες ὀρθόδοξοι χριστιανοί. Οἱ ἥρωες – μάρτυρες αὐτοί δέν πρόδωσαν Χριστό καί Ἑλλάδα. Τό αἷμα τους πότισε τό δένδρο τῆς ἐλευθερίας τῆς πατρίδος ἀπό τόν Πατριάρχη Γρηγόριο τόν Ε᾽, τόν Κοσμᾶ τόν Αἰτωλό, τήν Ἁγία Φιλοθέη τήν Ἀθηναία μέχρι τούς νέους βλαστούς Κωνσταντῖνο τόν Ὑδραῖο, Τριανατάφυλλο τῆς Ζαγορᾶς καί Μιχάλη Πακνανᾶ.
.                 Τρίτο χαρακτηριστικό τῆς ὅλης Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, τόσο στό καμίνι τῶν χρόνων τῆς δοκιμασίας καί τῆς πίκρας, ὃσο καί στήν ἀπόφαση τῆς Ἐξέγερσης, ἀλλά καί σ᾽ αὐτές τίς μάχες καί τίς ναυμαχίες, ἦταν ἕνα ἱερό σύμβολο, πού ἀληθῶς δυνάμωνε τούς Ἕλληνες. Καί τοῦτο, ἦταν ὁ Σταυρός, μ᾽ ὃ,τι αὐτός συμβολίζει. Τήν ὑπομονή, τήν καρτερία, τήν παρηγορία, τόν ἀγῶνα, τήν θυσία, τόν θάνατο, τήν ἀνάσταση. Ὅλοι οἱ ἀγωνιστές, οἱ πολέμαρχοι καί οἱ ναύαρχοι, ὅλοι οἱ κληρικοί, μέ τήν προσκύνηση τοῦ Σταυροῦ καί μέ τήν εὐλογία Του, λάμβαναν τήν δύναμη γιά τόν μεγάλο Ἀγῶνα.
.                 Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω, ὡς Ἱεράρχης μιᾶς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, τῆς Μάνης, ἀπ᾽ ὅπου ξεκίνησε ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση διατυπώνω τήν ἀρχιερατική μου γνώμη καί τήν ἐκφράζω δημόσια, ὅτι οἱ ἁρμόδιοι τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ἑορτασμοῦ τῶν διακοσίων χρόνων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, θά πρέπει νά ἐπανεξετάσουν τό ὅλο ζήτημα τοῦ σήματος καί νά λάβουν τήν ἱστορική ἀπόφαση, νά τεθεῖ ὁ Σταυρός στό σῆμα τῆς Ἐπετείου. Διερωτῶμαι: Εἶναι δυνατόν τόν Σταυρόν νά τόν λησμονήσουμε καί νά τόν κρύψουμε; Ἢ εἴμεθα Ἕλληνες ὀρθόδοξοι χριστιανοί ἤ δέν εἴμεθα. Διαφορετικά, τό ἀδιάσπαστο τῶν δεσμῶν Ἑλληνισμοῦ καί Ὀρθοδοξίας, τό εὐεργετικό τοῦτο ἐπίτευγμα αἰώνων, πού θαυμάζει ἡ παγκόσμια κοινωνία καί εἶναι ἡ ἰδιοπροσωπεία μας, θά τό ἔχουμε καταστρατηγήσει. Οἱ ψυχές τῶν ἡρώων τοῦ ᾽21 ζητοῦν τόν Σταυρό.

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ τῆς ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ

Λόγος περί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου

Τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

 .             Ὁμολογοῦμεν καί λέγομεν εἰς τό ἕβδομον ἄρθρον τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως. «Καί πάλιν ἐρχόμενον μετά δόξης κρῖναι ζῶντας καί νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος». Πρόκειται διά τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἕνα θέμα ἐξαιρετικῶς σπουδαῖον, πρωταρχικόν καί ἐνδιαφέρον γιά τόν καθένα ἄνθρωπον.
.             Ἄς ἀναμνήσωμεν εἰς παράκλησιν καί ψυχικήν οἰκοδομήν ὀλίγα περί τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου.
.             Κατ᾽ ἀρχήν, ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου, ὀνομάζεται εἰς τήν Ἁγίαν Γραφήν «ἡμέρα» (Α´ Κορ. 3,13) καί μάλιστα «ἡμέρα ἐκείνη» (Ματθ. 7, 22 – Λουκ. 6, 23 – Ἰω. 14,20) «ἐσχάτη ἡμέρα» (Ἰω. 6,39), «ἡμέρα Κυρίου» (Α´ Κορ.5,5) «ἡμέρα Χριστοῦ Ἰησοῦ» (Φιλιπ. 1,6), «παρουσία» (Ματθ. 24,3) «ἐπιφάνεια τῆς δόξης» (Τετ. 2,13) «ἀποκάλυψις τῆς δόξης Αὐτοῦ» (Α´ Πετρ. 4,13). Ἡ ὑμνογραφία τήν ὀνομάζει «ἡμέρα φρικτή», «ἡμέρα φοβερά», «ἡμέρα τῆς κρίσεως».
.             Ἕνα δεύτερον στοιχεῖον τῆς ἐσχάτης αὐτῆς ἡμέρας εἶναι τό ἄγνωστον τοῦ χρόνου τῆς ἐλεύσεως καί συγχρόνως τό αἰφνίδιον αὐτῆς. «Περί τῆς ἡμέρας ἐκείνης καί ὥρας οὐδείς οἶδεν, οὐδέ οἱ Ἄγγελοι τῶν οὐρανῶν, οὐδέ ὁ Υἱός, εἰ μή ὁ Πατήρ μόνος» (Ματθ. 24,36). Ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει ὅτι ἡ «ἡμέρα Κυρίου ὡς κλέπτης ἐν νυκτί οὕτως ἔρχεται» (Α´ Θεσσ. 5,2). Ἄγνωστος παραμένει ἡ ἡμέρα αὐτή, ὅπως ἄγνωστο εἶναι καί ἡ ἡμέρα τοῦ θανάτου μας. Ἀλλά ἀξίζει νά προσέξουμε καί ἕνα σημεῖο. Λέγει τό Ἱ. Εὐαγγέλιο «ὅταν ἔλθῃ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου» (Ματθ. 25,31). Δέν λέγει «ἐάν ἔλθῃ», «ἴσως ἔλθῃ», ἀλλὰ «ὅταν ἔλθῃ» πού σημαίνει τό σίγουρο, ὅτι θά ἔλθει.
.             Τρίτον στοιχεῖον εἶναι μερικά σημεῖα τά ὁποῖα θά προηγηθοῦν τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Κυρίου, ὡς εἶναι τό κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου εἰς πάντα τά ἔθνη, ἡ ἐμφάνισις ψευδοπροφητῶν, ἡ ἠθική ἐξαχρείωσις, ἡ γενική ἀκαταστασία εἰς τόν κόσμον μας. Ἡ Ἁγία Γραφή τά ἐπισημαίνει εἰς το 24ον κεφάλαιον τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου.
.             Ἄλλο στοιχεῖο τῆς ἡμέρας ἐκείνης εἶναι ἡ κοινή ἀνάσταση τῶν τεθνεώτων καί ἡ ἁρπαγή τῶν ζώντων «ἐν νεφέλαις εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου» (Α´ Θεσσ. 4,17). Ὅλοι, οἱ ζῶντες ἀλλά καί οἱ νεκροί θά εὑρεθοῦμεν ἔμπροσθεν τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Κυρίου, ἔμπροσθεν τοῦ ἀδεκάστου Κριτοῦ τῆς οἰκουμένης εἰς τό φοβερόν «λογοθέσιον» καί κριτήριον. Εἰς τό «Εὐαγγέλιον τῆς κρίσεως», ὅπως ὀνομάζεται, ἀναγιγνώσκουμε ὅτι «συναχθήσεται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τά ἔθνη» (Ματθ. 25,32), ὁλόκληρος ἡ ἀνθρωπότης, «πᾶσα ἡ τῶν ἀνθρώπων φύσις» θά κριθῆ καί δέν θά εἶναι δυνατόν νά διαφύγῃ κανείς.
.             Ὁ ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας γράφει: «Τότε ἡ σάλπιγξ ἠχήσει μέγα καί τά θεμέλια τῆς γῆς σεισθήσονται καί οἱ νεκροί ἐκ τῶν μνημάτων ἐξαναστήσονται καί ἡλικία μία πάντες γενήσονται καί ἐτασθήσονται (= θά ἐξετασθοῦν) οἱ πάντες».
.             Κορυφαῖο γεγονός τῆς ἡμέρας ἐκείνης βέβαια θά εἶναι ἡ ἔνδοξη παρουσία τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Χριστός θά ἔλθῃ αὐτή τήν φοράν «ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ» (Ματθ. 25,31) καί θά τόν συνοδεύουν χιλιάδες ἀρχαγγέλων καί μύριαι μυριάδες ἀγγέλων, ἀφοῦ «πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι» θά εἶναι «μετ’ αὐτοῦ». Τήν πρώτη φοράν ἦλθε εἰς τόν κόσμον ταπεινός, ἄσημος, πτωχός καί ἀδύναμος εἰς τό σπήλαιον τῆς Βηθλεέμ. Τότε, εἰς τήν Δευτέραν Του ἔλευσιν θά ἔλθῃ ἀπό τούς οὐρανούς, δοξασμένος μέ τήν ἰδικήν Του δόξαν. Ἐρχόμενος ὁ Χριστός θά καθίση «ἐπί θρόνου δόξης Αὐτοῦ» (Ματθ. 19,28), ὡς Δίκαιος Κριτής. Ἡ δόξα Αὐτοῦ θά εἶναι θεοπρεπεστάτη. Κατά τήν πρώτην Του παρουσία εἰς τόν κόσμον ὁ Χριστός ἦλθεν ὡς Διδάσκαλος καί Σωτήρ. Κατά τήν Δευτέραν θά ἔλθη ὡς Κριτής. Τότε, «ἵνα σώσῃ τόν κόσμον». Τώρα, «ἵνα κρίνῃ τόν κόσμον» καί «ἀποδώσει ἑκάστῳ κατά τά ἔργα αὐτοῦ».
.             Εὐθύς ἀμέσως μέ τήν ἔνδοξον Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ θά γίνει ἡ μεγάλη κρίσις, ὁ διαχωρισμός δικαίων καί ἀσεβῶν, ὥσπερ ὁ ποιμήν ἀφορίζει, δηλ. διαχωρίζει, τά πρόβατα ἀπό τῶν ἐρίφων. Τότε ὁ Κύριος θά στήσει τά μέν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τά δέ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων (Ματθ. 25,33). Μέ τά πρόβατα παρομοιάζει τούς δικαίους διά τό πρᾶον καί εὔτακτον, μέ τά ἐρίφια τούς ἁμαρτωλούς διά τό ἄγριον καί ἄτακτον. Οἱ εὐσεβεῖς θά κληρονομήσουν τήν αἰώνια ζωή, οἱ δέ ἀσεβεῖς θά πορευθοῦν «εἰς κόλασιν αἰώνιον». Εἰς αὐτό τό κριτήριον, τό θεῖον Δικαστήριον, ὡς λέγει ὁ ἱερός ὑμνογράφος, «βίβλοι ἀνοίγονται καί πράξεις ἐλέγχονται καί τά κρυπτά τοῦ σκότους δημοσιεύονται». Καί θά εἶναι ὄντως φοβερά διά τούς ἐνόχους ἡ κρίσις αὐτή, ἐνῶ θά εἶναι χαρμόσυνος διά τούς δικαίους.
.             Μέτρον κρίσεως θά εἶναι ἡ ἀγάπη, διότι ἡ ἀγάπη εἶναι ὁ νόμος καί οἱ προφῆται καί τό Εὐαγγέλιον. Η Ἀγάπη εἶναι ὁ Θεός. Καί ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, ἡ ἄκρα δικαιοσύνη, εἶναι ἡ ἀγάπη. Μ΄ αὐτήν τήν ἄκραν δικαιοσύνην ἐν ἀγάπῃ, τήν ὁποίαν μόνον Αὐτός γνωρίζει, θά κρίνῃ ὁ Κύριος τούς ἀνθρώπους. Διά τοῦτο καί θά αἰτιολογήσῃ τήν ἀπόφασίν Του, θά εἴπῃ εἰς τούς ἐκ δεξιῶν Του: Σᾶς θεωρῶ ἀξίους νά κληρονομήσετε τήν Βασιλείαν τοῦ Πατρός μου, διότι «ἐπείνασα καί ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψασα καί ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην καί συνηγάγετέ με, γυμνός καί περιεβάλετέ με, ἠσθένησα καί ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην καί ἤλθετε πρός με». Δηλαδή, ἐφαρμόσατε τήν ὑψίστην ἐντολήν τῆς ἀγάπης εἰς τήν πρᾶξιν καί εἰς τό πρόσωπον τῶν «ἐλαχίστων ἀδελφῶν μου» εἴδατε τό πρόσωπον τό ἰδικόν μου. Ἐσεῖς ὅμως, οἱ ὁποῖοι εἶσθε εἰς τά ἀριστερά μου, ἐσεῖς δέν πράξατε τίποτα, δέν ἀγαπήσατε τόν πάσχοντα συνάνθρωπόν σας καί δέν δείξατε ἀγάπην. Διά αὐτούς τούς λόγους φύγετε ἀπό τήν βασιλείαν μου καί πορεύεσθε εἰς τήν αἰωνία κόλασιν, ἡ ὁποία σᾶς περιμένει. Καμμίαν σχέσιν δέν εἴχατε μέ ἐμέ εἰς τήν ἐπίγειον ζωήν σας. Καμμίαν θέσιν δέν ἔχετε τώρα εἰς την οὐράνιον βασιλείαν μου.
.             Στό τέλος τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς γράφεται ἡ φοβερή φράσις, θά ἔλεγα ἡ ἐκτέλεσις τῆς θείας ἀποφάσεως «Καί ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δέ δίκαιοι εἰς ζωήν αἰώνιον». Δηλαδή, οἱ ἀσεβεῖς, οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ μηδέποτε μετανοήσαντες θά ἀπέλθουν εἰς τήν αἰωνία κόλαση μαζί μέ τόν διάβολον, οἱ δέ δίκαιοι καί εὐσεβεῖς εἰς τήν αἰωνία ζωή μαζί μέ τόν Θεόν. Πορεύεσθε μακράν ἀπ’ ἐμοῦ, θά εἴπῃ ὁ Δικαιοκρίτης, πορεύεσθε εἰς τό αἰώνιον πῦρ, τό ὁποῖον εἶναι ἡτοιμασμένον ἀπ’ ἀρχῆς διά τόν διάβολον. Παρατηροῦμεν ἐδῶ, ὅτι ἐνῶ περί τῆς Βασιλείας τῶν δικαίων προσέθηκε τήν φράσιν «τήν ἡτοιμασμένην ἀπό καταβολῆς κόσμου», προκειμένου περί τοῦ αἰωνίου πυρός τῶν ἀμαρτωλῶν οὐδέν τοιοῦτον προσέθηκεν, ἀλλ’ ἁπλῶς εἶπε: «τό ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καί τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». Διότι ἡ μέν αἰώνιος βασιλεία ὑπῆρχεν ἐν τῇ βουλῇ τοῦ Θεοῦ ἀπό καταβολῆς κόσμου, ἀλλά τό αἰώνιον πῦρ δέν ὑπῆρχε ἀπ’ ἀρχῆς ἐν τῇ βουλῇ αὐτοῦ. Συνέστη μετά ταῦτα τό αἰώνιον πῦρ.
.             Ἡ αἰώνιος ζωή τῶν δικαίων συνίσταται εἰς τήν ἕνωσιν μετά τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἡ θέα τοῦ Θεοῦ ὑπό τῶν δικαίων. Ἡ διηνεκής μακαριότης. Μάλιστα θά κοινωνοῦν πρός ἀλλήλους καί πρός τούς ἀγγέλους. Ἡ δέ αἰώνιος κόλασις συνίσταται ἐν τῇ ἀπομακρύνσει ἀπὸ τοῦ Θεοῦ καί τῇ διηνεκεῖ κακοδαιμονία. Εἰς τήν αἰώνιον κόλασιν οἱ ἁμαρτωλοί θά στεροῦνται τοῦ θείου φωτός καί θά διάγουσιν ἐν βαθυτάτῳ σκότει.
.             Αὐτή εἶναι ἡ μέλλουσα καί μεγάλη κρίσις, ἡ ὁποία θά λάβῃ χώραν κατά τήν Δευτέραν τοῦ Κυρίου παρουσίαν.
.             Ἀλλά δι’ ὅλας αὐτάς τάς ἀληθείας ἡ φιλόστοργος Ἐκκλησία μεριμνᾶ νά μήν εὑρίσκωνται εἰς τήν λήθην. Πολλοί ἄνθρωποι ὄντως λησμονοῦν τήν μέλλουσαν κρίσιν, τήν Δευτέραν Παρουσίαν τοῦ Κυρίου. Μερικοί ἴσως καί ἀδιαφοροῦν. Ἀποτελεῖ ὅμως ἡ Δευτέρα ἔνδοξος ἔλευσις Του μίαν πραγματικότητα. Τό εἶπεν ὁ Κύριος, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ Ἀλήθεια, ἡ Παναλήθεια. Μᾶς τό διαβεβαίωσε τό ἀψευδές στόμα τοῦ Κυρίου, ὅτι εἶναι ἀναπόφευκτος ἡ τελική κρίσις, ὅτι θά γίνῃ κατά τήν Δευτέραν Παρουσίαν Του. «Ἰδού ἔρχομαι ταχύ καί ὁ μισθός μου μετ’ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τό ἔργον αὐτοῦ… Μακάριοι οἱ ποιοῦντες τάς ἐντολάς αὐτοῦ» (Ἀποκ. 22,12,14). Ἡ Κυριακή τῶν Ἀπόκρεω ἔχει καθιερωθεῖ νά εἶναι ἡ Κυριακή κατά τήν ὁποίαν «μνείαν ποιούμεθα τῆς Δευτέρας καί ἀδεκάστου Παρουσίας τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ὁ δέ ἱερός ὑμνογράφος μᾶς προτρέπει νά «λάβωμεν αἴσθησιν ἐκείνης τῆς ἡμέρας» καί ἀκόμη μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι «ἡμάρτομεν, ἠνομήσαμεν, ἠδικήσαμεν, οὐδέ συνετηρήσαμεν, οὐδέ ἐποιήσαμεν», γι’ αὐτό καί μᾶς καλεῖ, «προφθάσωμεν, κλαύσωμεν καί καταλλαγῶμεν Θεῷ πρό τέλους». Ἐξάλλου καί ἡ Ἀκολουθία τοῦ Μεσονυκτικοῦ ἀναφέρεται ἀποκλειστικῶς εἰς τό θέμα τῆς μελλούσης κρίσεως.
.             Συνεπῶς, «μή καθεύδωμεν, ἀλλά γρηγορῶμεν καί νήφωμεν», ὡς ὁ Ἀπ. Παῦλος μᾶς συμβουλεύει, «ἐνδυσάμενοι θώρακα πίστεως καί ἀγάπης καί περικεφαλαίαν ἐλπίδα σωτηρίας» (Α´ Θεσσ. 5,6,8). Εὐχή καί προσευχή μας νά εἶναι «ἡ καλή ἀπολογία ἐπί τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ».

 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ»

Ἀπόσπασμα Λόγου
«ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΙΩΑΝΝΗΝ
ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗΝ, ΠΡΟΔΡΟΜΟΝ ΚΑΙ ΒΑΠΤΙΣΤΗΝ»
τοῦ ἀρχιμ. 
Χρυσοστόμου Παπαθανασίου
(νῦν Μητροπολ. Μάνης),
Ἀθῆναι 2016
ἠλ. στοιχ.  «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.                 Ὁ ἅγιος Ἰωάννης, ὁ ἔνσαρκος ἄγγελος, τὸ θεϊκὸ λυχνάρι, ὁ τίμιος Πρόδρομος, ἡ μεγάλη αὐτὴ προσωπικότητα, οὐχ ἡ τυχοῦσα, παραμένει ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρη καὶ στὴν ἐποχή μας. Σ’ αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν ἐκκοσμικευμένη καὶ παραδομένη στὴν ἀνοχὴ τῆς ἁμαρτίας ἐποχή, τῆς ἀσεβείας καὶ τῆς παραβάσεως τῶν θείων ἐντολῶν. Γι’ αὐτὸ προβάλλει ἀπόλυτη ἀνάγκη νὰ ἀκούσετε τὴν φωνὴ τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου. Μᾶς καλεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ ὀφείλουμε νὰ ἀκούσουμε τὴν προφητικὴ φωνή, τὸν ἐλεγκτικὸν τρομακτιὸν λόγον του. Νὰ ἀκούσουμε καὶ μεῖς αὐτὸν τὸν λόγον ποὺ εἶπε στὸν Ἡρώδη: «οὐκ ἔξεστί σοι» (Μαρκ. Ϛ´ 18). Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ διαπράξεις τὴν ἁμαρτία. Ὁ λόγος αὐτὸς δὲν ἦταν ὑβριστικὸς στὸν βασιλέα ἀλλὰ ὑπομνηματικός. Δὲν ἦταν τραυματικὸς ἀλλ’ ἰατρευτικός. Ἦταν ἡ ἀλήθεια. Καὶ ὁ Τίμιος Πρόδρομος ἔλεγε τὴν ἀλήθεια. Μᾶς λέγει, στὸν καθένα μας: Δὲν μπορεῖς νὰ εἶσαι παραβάτης τοῦ θείου νόμου. Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καταστρατηγεῖς τοὺς πνευματικοὺς νόμους, νὰ τοὺς ἀθετεῖς καὶ τὸ χειρότερο νὰ νομοθετεῖς ἐναντίον τοῦ Θεοῦ. Καὶ βεβαίως ἐκεῖνος ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἐπεσφράγισε τὸν βίο του μὲ τὴν φυλάκιση καὶ τὸν ἀποκεφαλισμό, τὸ μαρτύριο. Καὶ εἶναι πάντιμος ἡ κεφαλή, καὶ πάνυ αἰδέσιμος καὶ στοὺς Ἀγγέλους ἐν οὐρανῷ. Ἱερὰ καὶ ἔνδοξος ἀποτομή. Λοιπόν, νὰ ἀκούσουμε τὸν λόγον του, τὸν τόσο ἰσχυρὸ καὶ δυνατό, τὸ «οὐκ ἔξεστί σοι», τό «δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται». Νὰ ξέρουμε ὅτι ὁ λόγος αὐτὸς εἶναι λόγος, ποὺ μᾶς ἐλέγχει ὅλους μας. Ἂν κοιτάξουμε τὸν ἑαυτό μας ὁ λόγος αὐτὸς μᾶς ἐλέγχει πράξεις, διανοήματα, λογισμούς, ἐνέργειες, ἀποφάσεις μας. Καὶ στὴν πνευματικὴ ζωὴ καὶ στὸν πνευματικὸ κόσμο ὑπάρχει καὶ ὁ λειτουργικὸς πνευματικὸς νόμος, ποὺ ἀκούει στὴν φράση αὐτὴ τὴν προφητική: δὲν ἐπιτρέπεται, «οὐκ ἔξεστί σοι», γιατὶ προφήτης δὲν εἶναι μόνον αὐτὸς ποὺ προφητεύει τὰ μέλλοντα ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ποὺ ἐξαγγέλλει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο.

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ (Μητροπολ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

     .           Πύρινος προφήτης. Πύρινος ζῆλος. Πύρινος κῆρυξ. Ὁ θαυμαστός καί ἔνθεος προφήτης Ἠλίας. 
.           Ὁ φλογερός αὐτός προφήτης ἔζησε σέ μία πολύ δύσκολη χρονική περίοδο γιά τήν ἱστορία τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ. Ὑπῆρξε τά χρόνια ἐκεῖνα μία ἀπομάκρυνση τῶν Ἰσραηλιτῶν ἀπό τόν ἀληθινό Θεό καί ἐπικρατοῦσε μία ἠθική πτώση τῶν ἀνθρώπων. Ἰδίως, οἱ ἡγέτες τοῦ λαοῦ ἦσαν ἀσεβεῖς, ἄδικοι καί κακοί. Μάλιστα ὁ βασιλεύς Ἀχαάβ εἰσήγαγε τήν λατρεία τοῦ ψεύτικου θεοῦ Βάαλ καί τῆς Ἀστάρτης.  Ἔκτισε καί βωμούς τῆς εἰδωλολατρίας ὥστε νά γράφει ἡ Ἁγία Γραφή ὅτι «οὗτος ἔπραξε πονηρά ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὑπέρ πάντας τούς πρό αὐτοῦ βασιλεῖς». Συνήργησε στήν ὁρμή τῆς εἰδωλολατρίας καί τῆς ἀνηθικότητας καί ἡ σύζυγός του ἡ πονηρή Ἰεζάβελ. Ὁ λαός βυθιζόταν διαρκῶς στά ἁμαρτωλά πάθη παντός εἴδους. Πίστευε καί θυσίαζε στά εἴδωλα.
.           Ποῖος ὅμως θά τόν βοηθοῦσε καί θά τόν ἐνίσχυε; Ποῖος θά σταματοῦσε τό κακό, τήν πλάνη, τήν ἀσέβεια; Ποῖος θά μποροῦσε νά μιλήσει στό λαό;
.           Ὡστόσο αὐτή ἀκριβῶς τήν κρίσιμη ὥρα, ὁ Θεός ἀποστέλλει τόν προφήτη Του. Εἶναι ὁ Ἠλίας ὁ Θεσβίτης. Αὐτός μέ παρρησία παρουσιάζεται ἐνώπιον τοῦ βασιλέως Ἀχαάβ καί τοῦ λέγει «Ζῇ Κύριος ὁ Θεός τῶν δυνάμεων, ὁ Θεός τοῦ Ἰσραήλ». Καί προχωρεῖ στά φοβερά λόγια του: «Ἄς τόν ἔχεις, ἐγκαταλείψει καί ἐσύ καί ἡ οἰκογένειά σου καί ὁ λαός. Ἀπόδειξη, ὅτι ζεῖ εἶναι αὐτή. Δέν θά βρέξει στή γῆ κατά τά χρόνια πού ἔρχονται παρά μόνον ὅταν ἐγώ θά τό πῶ». Καί ἡ προφητεία ἐκπληρώνεται. Οὐδόλως ἔβρεξε. Ἀνομβρία καί ξηρασία ἐπικράτησε σ’ ὅλη τή χώρα.  Οὔτε μιά σταγόνα βροχῆς ἐπί σαράντα δύο μῆνες. Γῆ κατάξηρη μέ ὅλες τίς συνέπειες σ’ ἀνθρώπους καί στήν φύση. Ὡραιότατα μᾶς τό λέγει καί ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος στήν Καθολική Ἐπιστολή του: Τί λέγει θέλοντας νά δείξει τήν μεγάλη δύναμη τῆς προσευχῆς! «Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθής ἡμῖν καί προσευχῇ προσηύξατο τοῦ μή βρέξαι καί οὐκ ἔβρεξεν ἐπί τῆς γῆς ἐνιαυτούς τρεῖς καί μῆνας ἕξ καί πάλιν προσηύξατο καί ὁ οὐρανός ὑετόν ἔδωκε καί ἡ γῆ ἐβλάστησε τόν καρπόν αὐτῆς» (Ἰακ. ε´ 17-18). Μέ τήν μεγάλη αὐτή ἀνομβρία τιμωρήθηκε τότε ἡ ἀσέβεια τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλ’ οἱ ἄνθρωποι μετενόησαν καί ζήτησαν τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Τί ἔγινε τότε; Πάλιν προσηυχήθη ὁ φλογερός προφήτης, ἱκέτευσε μέ ταπείνωση τόν Θεόν καί ἡ πύρινη προσευχή του ἔφερε τό μέγα καλό, βροχή πολλή, ὥστε νά ποτίσει, νά βλαστήσει καί νά καρποφορήσει ἡ γῆ. Αὐτό κατόρθωσε ἡ θερμή προσευχή τοῦ ζηλωτή Ἠλία τοῦ προφήτη.
.           Ἀλλά πάλιν ἔρχεται ἡ θεϊκή ἐντολή πρός τόν προφήτη Ἠλία. Καλεῖ τόν προφήτη νά ἐμφανισθεῖ ἐκ νέου ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ὁ προφήτης Ἠλίας ἔρχεται στό παλάτι καί ὁ διάλογος πού ἀκολουθεῖ εἶναι ἐξόχως δυναμικός: «Σύ εἶσαι πού διαστρέφεις τόν λαόν μου;» ρωτᾶ ὁ βασιλεύς. Καί ἡ ἀπάντηση τοῦ προφήτου:«Ὄχι. Δέν διαστρέφω ἐγώ τόν λαό. Σύ τόν διαστρέφεις. Σύ καί ὁ βασιλικός σου οἶκος. Διότι σύ ἐγκατέλειψες τόν Θεόν τῶν πατέρων σου καί ἔτρεξες ὀπίσω ἀπό τά εἴδωλα τοῦ Βάαλ». Καί τοῦ προτείνει: Νά συγκεντρωθεῖ ὅλος ὁ λαός μαζί μέ τόν βασιλέα στό Κάρμηλον ὅρος. Νά σφάξουν δύο βώδια, ἕνα οἱ ἱερεῖς τῶν εἰδώλων καί ἕνα ὁ ἴδιος ὁ προφήτης. Νά τά κομματιάσουν καί νά τά ἐπιθέσουν στό θυσιαστήριο, χωρίς νά ἀνάψουν φωτιά. Νά ζητήσουν νά τήν ρήξει ἀπό τόν οὐρανό ὁ Θεός πού πιστεύουν. Ὅποιος τήν ρίψει, αὐτός εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός. Ἔτσι καί ἔγινε. Ἀρχίζουν νά προσεύχονται οἱ ψευδοϊερεῖς τῶν εἰδώλων. Προσεύχονται καί παρακαλοῦν συνεχῶς ἀπό τό πρωί μέχρι τό μεσημέρι. Κανένα ὅμως ἀποτέλεσμα. Τίποτα ἀπολύτως. Ἔρχεται ἔπειτα ἡ σειρά τοῦ προφήτη Ἠλία. Προσεύχεται θερμά. Πύρινα τά λόγια του. Γράφει ἡ Ἁγία Γραφή:«Ἀνεβόησεν Ἠλιοῦ εἰς τόν οὐρανόν καί εἶπε: Κύριε ὁ Θεός… ἐπάκουσόν μου  Κύριε, ἐπάκουσόν μου σήμερον ἐν πυρί καί γνώτωσαν πᾶς ὁ λαός οὗτος ὅτι σύ εἶ Κύριος ὁ Θεός Ἰσραήλ καί ἐγώ δοῦλος σου καί διά σέ πεποίηκα τά ἔργα ταῦτα…» (Βασιλ. Γ´36). Καί ἰδοὺ τό ἄμεσο ἀποτέλεσμα: «Καί ἔπεσε πῦρ παρά Κυρίου ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καί κατέφαγε τά ὁλοκαυτώματα καί τάς σχίδακας καί τό ὕδωρ τό ἐν τῇ θαλάσσῃ καί τούς λίθους καί τόν χοῦν ἐξέλειπε τό πῦρ» (Βασιλ. Γ´ 38). Ἡ φλογερά πίστη τοῦ προφήτη Ἠλία εἶχε νικήσει. Τά εἴδωλα ἐξαφανίστηκαν. «Ζῇ Κύριος ὁ Θεός», ὁ ἀληθινός Θεός.
.           Ὁ Προφήτης Ἠλίας τῷ ὄντι, στάθηκε ἐνώπιον τοῦ λαοῦ ὡς ἕνας γνήσιος, ἀνθρώπινος, εἰλικρινής προφήτης. Κῆρυξ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ μέ λόγια πού κυριολεκτικά συγκλόνιζαν τόν λαό καί ἔφερναν τήν μετάνοια, τήν δικαιοσύνη, τήν πίστη στόν ἀληθινό Θεό. Ὁ τοῦ προφήτου λόγος ἄλλοτε ἤλεγχε, ἄλλοτε ἀποδομοῦσε τήν ἀσέβεια, ἄλλοτε παρηγοροῦσε καί ἄλλοτε θέρμαινε τίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων. Ἦταν λόγος ἀληθείας, προφητικός λόγος. Αὐτό σημαίνει ὅτι δέν ἦταν μοναχά λόγος πού ἔλεγε τί θά συμβεῖ στό μέλλον ἀλλά κυρίως φοβερός λόγος ἐξαγγελίας τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ.
.           Ἕνα τέτοιο λόγο ἔχουμε ἀνάγκη καί μεῖς σήμερα ν᾽ ἀκούσουμε. Λόγον προφητικόν πού νά διδάσκει τά «ρήματα ζωῆς αἰωνίου», τά λόγια τοῦ Θεοῦ, τήν θεία διδασκαλία. Ἀλλά στόν αἰῶνα τοῦ ὑλισμοῦ καί τοῦ μηδενισμοῦ, τῆς ἀποϊεροποίησης καί τῆς ἀπαξίωσης ἀρχῶν καί ἀξιῶν ποιός ἄραγε θά κηρύξει αὐτόν τόν λόγον ἀληθείας, καθ᾽ ὅτι διαπιστώνουμε ἐνίοτε ἔλλειμμα προφητικοῦ λόγου. Γι᾽ αὐτό χρειαζόμεθα σήμερα, προφητικές φωνές. Προφήτας, πού νά ὁμολογοῦν Χριστόν μετά παρρησίας, καί φλογερῆς πίστεως, καθαρούς καί ἄμωμους, πού νά δίδουν αἷμα καί νά λαμβάνουν πνεῦμα, προφήτας μιμητές, ἔστω ἐπ᾽ ὀλίγον, τῆς κρηπῖδος τῶν προφητῶν, τοῦ Ἠλιοῦ τοῦ Θεσβίτου._

,

Σχολιάστε