Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ´

«ΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΩΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΙΣΘΟΔΟΤΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. Τὸ ἀντίθετο σημαίνει βῆμα χαλάρωσης τοῦ δεσμοῦ τοῦ κράτους μὲ τοὺς ἐφημερίους» (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Ο κληρικο ς θρησκευτικο λειτουργο
πρέπει ν μισθοδοτονται π τ κράτος

τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

Σχετικὰ μὲ τὴν πρόσφατη πρόταση συμφωνίας μεταξὺ Ἐκκλησίας καὶ Κράτους, ποὺ ἦλθε στὸ προσκήνιο, ὁ Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ´ δήλωσε τὰ κάτωθι:

.               Ἀναφανδὸν τάσσομαι κατὰ τῆς ἀναθεώρησης τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος, καθ’ ὅτι τοῦτο ἄριστα ἔχει διατυπωθεῖ καὶ οὐδόλως χρήζει τροποποιήσεως ἢ οἱασδήποτε ἀλλαγῆς. Εἰδικότερα, ἡ προτεσταντικὴ θεωρία περὶ θρησκευτικῆς οὐδετερότητας δὲν συνάδει μὲ τὸν μακραίωνο ἱστορικό, νομικό, κοινωνικὸ καὶ Χριστιανικὸ ὀρθόδοξο πολιτισμό μας. Τὸ δὲ ἄρθρο 13 τοῦ Συντάγματος καλύπτει ὅλα τὰ ζητήματα τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας.
.               Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἱερὸ κλῆρο, ὡς γνωστόν, οἱ Ἐφημέριοι ἱερεῖς καὶ διάκονοι συνδέονται μὲ τὸ ν.π.δ.δ. τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ ἢ τῆς Μητρόπολης μὲ σχέση δημοσίου Δικαίου, σύμφωνα μὲ τὰ ἄρθρα 36 καὶ 42 τοῦ ν. 590/1977 καὶ ἡ ἀμοιβή τους καταβάλλεται ἀπὸ τὸ Δημόσιο (ἄρθρο 38 ν. 590/1977, ἀ.ν. 536/1945 καὶ 469/1948). Πρόκειται γιὰ τριμερῆ σχέση ἐργασίας.
.               Εἰδικότερα τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας μὲ τὴν 507/1983 (Τμ. Γ΄) ἀπόφασή του δέχθηκε ὅτι «οἱ Ἐφημέριοι ἱερεῖς εἶναι θρησκευτικοὶ λειτουργοί». Πρόκειται γιὰ εἰδικὴ κατηγορία ὑπαλλήλων, ὅπως ὑπάρχουν οἱ στρατιωτικοί, οἱ δικαστικοί, οἱ διπλωματικοὶ ὑπάλληλοι, οἱ ἐμπειρογνώμονες κ.ἄ.
.               Ὁ ἰδιαίτερος χαρακτήρας τοῦ ἐφημεριακοῦ κλήρου ὡς θρησκευτικῶν λειτουργῶν καὶ τὸ εἰδικὸ καθεστώς, βάσει τοῦ ὁποίου ὑφίσταται καὶ ὁριοθετεῖται τὸ ποιμαντικὸ καὶ κοινωνικὸ ἔργο τους καὶ ἰδίᾳ τὸ μισθολογικὸ σημερινὸ καθεστὼς πρέπει νὰ διαφυλαχθεῖ ὡς ἔχει.
.               Οἱ κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν ὡς θρησκευτικοὶ λειτουργοὶ πρέπει νὰ μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ κράτος. Μία ἀποσύνδεση τοῦ μισθολογίου τῶν κληρικῶν ἀπὸ τὸ κράτος αὐτομάτως θὰ ἐπισημάνει ὑποβάθμιση τῆς θέσης καὶ τῆς κοινωνικῆς καὶ μισθολογικῆς καταστάσεώς τους.
.               Εἰδικότερα:
1) Ὁ μισθοδοτούμενος ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Πολιτεία ἔχει ὡς ἐργοδότη του ἕνα νομικὸ πρόσωπο δημοσίου δικαίου, τὸ ὁποῖο ἀσκεῖ ἐξουσία πρωτογενῆ, τὴν ὁποία κανένα ἄλλο νομικὸ πρόσωπο δημοσίου ἢ ἰδιωτικοῦ δικαίου δὲν ἔχει.
2) Ὅπως εἶναι σήμερα θεσμοθετημένο τὸ νομικὸ καθεστὼς τὸ ὁποῖο ἀφορᾶ τοὺς ἐφημερίους, τὸ Ἐλεγκτικὸ Συνέδριο, κατὰ τὴν ἐφαρμογὴ διατάξεων οἰκονομικοῦ περιεχομένου, δὲν ἐξαιρεῖ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν εὐρύτερο κύκλο τῶν ὑπαλλήλων τοῦ Δημοσίου καὶ τῶν Ν.Π.Δ.Δ. (Ἐλεγκτικὸ Συνέδριο 7/1997 Α΄ Κλιμακίου) καὶ ἡ Γνωμοδότηση 41/2008 (Γ Τμῆμα) τοῦ Νομικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους, δέχεται τὴν ὑπαγωγὴ τῶν κληρικῶν στὶς διατάξεις τοῦ ἄρθρου 18 Ν. 3448/2006, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν στὴν πρόσληψη στὸ Δημόσιο συγγενοῦς ἀποβιώσαντος κατὰ τὴν ἐκτέλεση τοῦ ὑπηρεσιακοῦ καθήκοντος.
.               Μία ἀπεικόνιση τοῦ ἐργατικοῦ δυναμικοῦ τῆς χώρας θὰ μᾶς δείξει ὅτι οἱ 8000 περίπου ἐφημέριοι, οἱ ὁποῖοι μισθοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ κράτος εἶναι ἕνα πολὺ μικρὸ ποσοστὸ τῶν μισθοδοτούμενων ἀπὸ αὐτό, καὶ δὲν ἐπηρεάζει καίρια τὰ οἰκονομικὰ τοῦ κράτους, καὶ ἐν προκειμένῶ ἄλλες εἶναι οἱ βουλές, ἀντιθέτου ρύθμισης.
.               Εἶναι ἕνα βῆμα χαλάρωσης τοῦ δεσμοῦ τοῦ κράτους μὲ τοὺς ἐφημερίους. Σύμφωνα μὲ ἔρευνα τοῦ συνδέσμου Ἐπιχειρήσεων καὶ Βιομηχανιῶν (ΣΕΒ) τὸ πρῶτο τρίμηνο τοῦ 2017 οἱ μισθωτοὶ τοῦ δημοσίου τομέα ἦταν 806,2 χιλιάδες ποὺ ἀντιστοιχοῦσαν στὸ 51% τῶν μισθωτῶν τοῦ ἰδιωτικοῦ τομέα (1.585.000 ἐργαζόμενοι), δηλαδὴ τὸ 34% τοῦ συνόλου τῶν μισθωτῶν.
.         Ἔπειτα, μετατροπ τς τακτικς μισθοδοσίας σ «πιδότηση» μπεριέχει πασιφανς τν κίνδυνο μίας μελλοντικς μείωσης κα κατάργησης νεκεν οκονομικς δυναμίας το κράτους.
.             Ἡ ἐπιδότηση δὲν παρέχει τὰ ἐχέγγυα τῆς κρατικῆς μισθοδοσίας. Συνωδά, ἀσάφεια ὑφίσταται γιὰ τὶς συντάξεις καὶ τὴν ἰατροφαρμακευτικὴ περίθαλψη.
.           Ἐν κατακλεῖδι, κατὰ σοφὴ κίνηση δὲν ἐτέθη καμία ὑπογραφὴ οὔτε ὑφίσταται νομικὸ κείμενο καὶ ἐπειδὴ ἀκριβῶς βρισκόμεθα σὲ μὴ ὥριμη χρονικὴ περίοδο, τὸ πλέον συνετὸ θὰ ἦταν, νὰ μὴν συνεχισθεῖ ἡ περαιτέρω συζήτηση καὶ νὰ παραμείνουν τὰ πράγματα ὡς ἔχουν.
.           Ἡ μεγάλη πείρα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καὶ ἡ ἀδιαμφισβήτητη ἀγάπη του γιὰ τὴν Ἐκκλησία, τοὺς κληρικοὺς καὶ τὸ Ἔθνος, ἀπὸ κοινοῦ μὲ τὴν Ἱεραρχία, θὰ δώσουν τελικὰ τὴν δέουσα διευθέτηση τοῦ ὅλου ζητήματος. Μὴ λησμονοῦμε δέ, τοὺς πάντα ἐπίκαιρους λόγους τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου. «Τοιοῦτον ἔχει μέγεθος ἡ Ἐκκλησία· πολεμουμένη νικᾶ καὶ χειμάζεται, ἀλλὰ ναυάγιον οὐχ ὑπομένει».

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

 

 

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗΝ “ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ” τοῦ “νέου Συντάγματος” (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Δήλωση τοῦ Μητροπολίτου Mάνης κ. Χρυσοστόμου Γ´ στὸν δημοσιογράφο Γιῶργο Νταλιάρη στὸ «ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τοῦ διαχωρισμοῦ Κράτους – Ἐκκλησίας ποὺ ἦρθε ξανὰ στὸ προσκήνιο μετὰ τὶς δηλώσεις μελῶν τῆς Κυβέρνησης.

.            «Πρωταρχικὰ εἶναι ἀνάγκη, ὅταν μιλᾶμε γι’αὐτὲς τὶς σχέσεις, Ἐκκλησίας καὶ Κράτους, νὰ γνωρίζουμε κυρίως τί εἶναι Ἐκκλησία», ἀναφέρει ἀρχικὰ καὶ προσθέτει: «Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνας οἱοσδήποτε κοσμικοῦ τύπου ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος ἀλλάζει κατὰ διάφορα χρονικὰ διαστήματα. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ φράσεις “ὡρίμασε ἡ κοινωνία” ἢ “εἶναι καιρὸς τώρα” τυγχάνουν μικροῦ βεληνεκοῦς φράσεις. Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἐφεύρημα τωρινό, ὑπάρχει αἰῶνες τώρα πρὸ κάθε κράτους».
.            Ἐν συνεχείᾳ ἀναφέρθηκε στὰ σημεῖα ἐκεῖνα τοῦ Συντάγματος ποὺ οἱ κυβερνῶντες θέλουν νὰ ἀλλάξουν καὶ τονίζει: «Τὸ προοίμιον τοῦ Συντάγματος εἶναι τίτλος τιμῆς γιὰ τὸ ἔθνος μας. Ἐμεῖς σεβόμαστε, τιμᾶμε τὴν ἱστορία μας. Καὶ τοῦτο γιατί ἔχουμε ἱστορία πολιτισμοῦ, ποὺ στηρίζεται στὸν κλασικὸ Ἑλληνισμὸ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ διδασκαλία. Τὸ ἄρθρο 3 νὰ παραμείνει ὡς καλῶς ἔχει ἐπακριβῶς. Ὁ ὅρος “ἐπικρατοῦσα θρησκεία” χρειάζεται μὲ τὶς ποικίλες προκλήσεις τῆς παγκοσμιοποίησης καὶ τοῦ συγκρητισμοῦ. Ἐπίσης ὅσα ἀναφέρονται στὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλιῶς μιλᾶμε ἀορίστως γιὰ κάποια Ἐκκλησία ἀπροσδιόριστα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει, ἤτοι νὰ παραμείνουν, ὅσα γράφονται γιὰ τοὺς Ἱ. Κανόνες τὸν Καταστατικὸ Χάρτη, τὸν Πατριαρχικὸ Τόμο τοῦ 1850 καὶ τὴν Συνοδικὴ Πράξη τοῦ 1928. Νὰ παραμείνει στὴ θέση του τὸ ἄρθρο 3 καὶ ὡς ἔχει. Εἶναι ἄριστα διατυπωμένο. Δὲν συντρέχει ἀποχρῶν λόγος γιὰ ἀναθεώρηση».
.          Καὶ ὁλοκληρώνοντας ἀναφέρει: «Ὅσον ἀφορᾶ τὴ λεγομένη “θρησκευτικὴ οὐδετερότητα”, ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ δὲν χρειάζεται, παρέλκει, διότι ἤδη ὑπάρχει ἡ ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης στὸ ἄρθρο 13, στὸ ὁποῖο ὅλα καλῶς περιέχονται ἤτοι καὶ ἡ θρησκευτικὴ ἐλευθερία καὶ ἡ ἀνεξιθρησκεία».

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Θρησκευτικὴ οὐδετερότητα εἶναι ἁπλῶς ἡ λενινιστικὴ “πόρτα” (νομικὴ φόρμα ἢ ΠΡΟΒΕΙΑ!) γιὰ νὰ περάσει  ὁ λύκος (νὰ νομιμοποιηθεῖ ἡ δίωξη τῆς Ἐκκλησίας). Ἡ Ἱστορία βοᾶ περὶ αὐτοῦ.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ;

Ποιά Εὐρώπη θέλουμε;

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.               Τό ἄνοιγμα τοῦ Χριστιανισμοῦ στά ἔθνη μέ τούς Ἀποστόλους καί δή μέ τόν Ἀπόστολο τῶν Ἐθνῶν Παῦλο ἦταν καθοριστικό για τήν Εὐρώπη. Ὁ Χριστιανισμός δέχθηκε τήν ἑλληνική παιδεία, διετήρησε τή ρωμαϊκή δικανική παράδοση καί ἔφερε τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου στήν πράξη. Ἔτσι, ἡ πρώτη καί μεγάλη ἐντολή τῆς ἀγάπης κατέστη διακονία τοῦ πλησίον, φιλανθρωπία, πρόνοια, ἀλληλεγγύη μέσα στήν κοινωνία. Καμμία θρησκεία στήν παγκόσμια ἱστορία δεν ἔκανε τόσα πολλά για τούς πτωχούς καί τούς ἀδυνάτους ὅσο ὁ Χριστιανισμός. Καί αὐτό τό γράφει ἡ περίφημη «Ἐγκυκλοπαίδεια» τοῦ ἔχοντος ἀντιεκκλησιαστικό φρόνημα Ντιντερό. Ἔπειτα, ὁ τομέας τῆς παιδείας ἔλαβε γενναία ὢθηση ἀπό τήν Ἐκκλησία καί τό πολιτιστικό μόρφωμα στόν Εὐρωπαϊκό χῶρο ἐμπλουτίστηκε τά μέγιστα ἀπό τήν χριστιανική σοφία.
.               Εἰδικότερα, τό οἰκογενειακό δίκαιο, ὡς τό πλησιέστερο πρός τόν ἄνθρωπο καί τήν ψυχή ὡς νομικό κεφάλαιο, ὁ χριστιανισμός τό ἔχει σφραγίσει, καί τό Εὐαγγέλιο ἐπηρέασε εὐεργετικά, γάμο , τέκνα , οἰκογένεια καί κατ’ ἐπέκτασιν ἄμβλωση, εὐθανασία, κ.λ.π.
.             Ἀλλά τό μεγάλο καί καίριο ἐρώτημα βρίσκεται στή διατύπωση: Θέλει σήμερα ἡ Εὐρώπη τό χριστιανικό πνεῦμα; Μήπως φθάσαμε στό σημεῖο μηδέν καί ὁμιλοῦμε πλέον γιά μία μετα-χριστιανική Εὐρώπη; Τά δείγματα εἶναι πολλά.
.               Ὡστόσο, χωρίς τό Εὐαγγέλιο, τή χριστιανική διδασκαλία, ἡ Εὐρώπη δέν θά μπορέσει νά σταθεῖ. Δέν ὡφελοῦν οἱ οἰκονομικές σχέσεις καί τά προγράμματα, γιά νά στηρίξουν τό εὐρωπαϊκό οἰκοδόμημα. Χρειάζεται τό πνεῦμα. Δέν μπορεῖ μόνο ἡ ὕλη. Ἔχουμε νά κάνουμε μέ ἀνθρώπους καί πρόσωπα. Ὄχι μοναχά μέ νούμερα, ἀριθμούς, στατιστικές. Δέν ἀρκεῖ γιά τή σωτηρία τῶν Εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἡ αὐστηρή τυπική τήρηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Χρειάζεται καί τό συναίσθημα, ὁ ψυχικός πλοῦτος, οἱ ἠθικές ἀξίες, ἡ ζεστασιά τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος. Τό ἀτομικό δικαίωμα ἔχει ἕνα ὅριο. Τό Εὐγγέλιο ὑπερβαίνει τό ἀτομικό δικαίωμα καί προχωρᾶ στήν ἀγκαλιά τοῦ πλησίον, στή διακονία, στή θυσία, στήν ὣριμη ἀγάπη. Τόν ἄλλο τόν βλέπει πλέον ὂχι ὡς ἄτομο, ἁλλ’ ὡς πρόσωπο. Ὡς «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» ἄνθρωπο καί συνάνθρωπο. Σχετικά μέ τά λάθη πού θυμοῦνται καί γράφουν κατά καιρούς γιά τήν νοοτροπία τοῦ Μεσαίωνος, τούς σχολαστικισμούς καί τούς θρησκευτικούς πολέμους, δέν φταίει ὁ Χριστιανισμός ἀλλά ἡ ἀλλοτρίωση καί ὁ ἐγωϊσμός τῶν ἀνθρώπων.
.             Γι’ αὐτό, ἡ Εὐρώπη δέν πρέπει νά λησμονήσει τις χριστιανικές της ρίζες. Ἄν τίς κόψει θἆναι, δυστυχῶς, μία ἑταιρεία ἀλληλοσυγκρουομένων οἰκονομικῶν συμφερόντων. Ἀλλά μιά τέτοια Εὐρώπη θέλουμε;

 

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)


ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΨΩΣΕΩΣ
ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
τοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.               Ἡ ἑορτή τῆς Παγκοσμίου Ὑψωσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ μᾶς ὑπενθυμίζει τήν κορυφαία πράξη τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης, αὐτήν τήν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ γιά τήν λύτρωση τοῦ κόσμου ἀπό τήν ἁμαρτία καί τήν εἴσοδο μας πάλιν στόν Παράδεισο. Ὁ Σταυρός εἶναι τό ἱερότατο σύμβολο τῆς πίστεώς μας, τό στήριγμα τῶν πιστῶν, τό ἀήττητο τρόπαιο τῆς νίκης κατά τοῦ διαβόλου, ὁ Δοτήρ τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος.
.               Τό σύμβολο καί γενικῶς τά σύμβολα, τά ἐξωτερικά αὐτά σημεῖα συνδέονται μέ τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, τήν ἱστορία καί τόν πολιτισμό. Ἀποτελοῦν ἀναφορές σέ ἔννοιες καί ἀντιλήψεις γιά τόν Θεό, τόν ἄνθρωπο, τόν κόσμο. Τό σύμβολο εἶναι τύπος καί οὐσία. Τύπος, ὡς ἐξωτερική ἔνδειξη, ὡς παράσταση, ὡς ἀντικείμενο, οὐσία ὡς πρός τό περιεχόμενο καί τό βαθύτατο νόημα πού ἐμπεριέχει.
.               Ἔτσι ὁ Σταυρός ἀπό τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους καθιερώθηκε ὡς τό ἱερό σύμβολο τοῦ Χριστιανισμοῦ.
.               Γι᾽ αὐτό καί σεβόμαστε τόν Σταυρό, τόν τιμᾶμε καί τόν προσκυνοῦμε. Δέν εἶναι ἕνα ἁπλό στολίδι. Εἶναι ὁ ἔνδοξος θρόνος τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ γιά μᾶς τούς χοϊκούς ἀνθρώπους. Εἶναι τό πανσεβάσμιον ξύλον, «ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας, Βασιλέων τὸ κραταίωμα, ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα», εἶναι ὁ ζωηφόρος Σταυρός.
.               Ὁ Σταυρός δεσπόζει καί μέσα καί ἔξω στούς ναούς μας. Εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία παντοῦ. Ὁ Σταυρός τό σύμβολό μας εἶναι στήν Ἑλληνική Σημαία μας, εἶναι στά σπίτια μας, εἶναι στολισμένος καί τόν βλέπουμε πάνω στό ξύλο, στό μάρμαρο, πάνω στό μέταλλο, στό χρυσό, πάνω σέ ἄργυρο, πάνω σ᾽ ὅλες τίς ἐπιφάνειες. Σέ βιβλία, σέ ἐπιστολές, σέ διαθῆκες, σέ ἄλλα ἔγγραφα. Ἀλλὰ καί προπαντός τόν φορᾶμε ἐπάνω μας, σχηματίζουμε τό σύμβολο τοῦ Σταυροῦ σ᾽ ὅλες τίς λατρευτικές εὐκαιρίες καί προσευχές μας καί ὅταν ἀκόμη περνᾶμε ἔξω ἀπό τό ναό ἥ ὅταν ἐξερχόμεθα ἀπό τό σπίτι μας.
.               Σταυρός, λοιπόν, πιστῶν τό στήριγμα καί ἡ βοήθεια καί ἡ ἐλπίδα καί ἡ παρηγοριά καί ἡ νίκη.
.                 Σ᾽ αὐτόν τόν Τίμιον Σταυρόν πάντοτε νά ἀτενίζουμε καί νά διακηρύττουμε μαζί μέ τόν Ἀπ. Παῦλο «ἐμοί μή γένοιτο καυχᾶσθε εἰ μή ἐν τῷ σταυρῷ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Γαλ. ϛ´14). Μή ξεχνᾶμε ποτέ νά κάνουμε τόν Σταυρό μας.

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΙΚΩΝ (καὶ ἡ ἀπαξία τῆς Παιδείας)

Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΙΚΩΝ

Tοῦ Μητροπολ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ΄

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ»: Καὶ ἡ ἀπαξία τῆς Παιδείας. Filioque!
Οἱ ἀνθρωπιστικὲς σπουδὲς καὶ τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν κλασικὴ παιδεία μειώνεται, ὅσο μειώνεται τὸ ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ γιὰ τὰ βασικὰ θέματα τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. Σήμερα ἀρκεῖ ἡ τεχνολογία, ἡ «καινοτομία» καὶ ἡ οἱκονομικὴ ἀνάπτυξη. Ἄνθρωπος σχεδὸν πουθενά. Μόνον ὡς χρήσιμο ἀνταλλακτικό.  

.                   Σχετικά μέ τήν ἀντικατάσταση τῶν Λατινικῶν ἁπὀ τήν Κοινωνιολογία στό σύστημα εἰσαγωγῆς στήν Τριτοβάθμια Ἐκπαίδευση, θεωροῦμε, ἐξ ἀντιθέτου, ὅτι ἡ πρόταση αὐτή φέρει ἐνώπιον μας τήν κρυμμένη ἀξία τοῦ μαθήματος τῆς Λατινικῆς γλώσσας.
.                   Τά Λατινικά ἔχουν μεγάλη ἀξία καί σημασία. Δέν εἶναι ἀνούσια. Δέν εἶναι ἄχρηστα. Βοηθοῦν τά μέγιστα στήν κατανόηση τῶν συγχρόνων εὐρωπαϊκῶν λέξεων καί φράσεων ἔχουν δέ ἐξαιρετική συμβολή στήν ἀνάπτυξη τῆς σκέψης, τῆς φιλοσοφίας καί τῆς διανόησης. Εἶναι ὑλικό πολιτισμοῦ.
.               Τά Λατινικά δημιουργοῦν σέ βάθος χρόνου ποιοτική ἐκπαιδευτική ἀνύψωση. Ἐξαιρετικῶς χρήσιμα εἶναι ἰδίως στή φιλολογική, θεολογική καί νομική ἑπιστήμη.
.                Γιά παράδειγμα, εἶναι δυνατόν ἕνας νομικός νά μή γνωρίζει τί σημαίνουν οἱ βασικές ἁρχές꞉ ln dubio pro reo, nullum crimen nulla poena, pacta sum servanda ἤ ἄσκηση ποινικῆς δίωξης in rem, ἕνας θεολόγος τίς φράσεις꞉ extra Ecclesiam nulla salus, totus Christus, communio sanctorum ἢ consensus patrum;
.              Κατ’ ἐξοχήν δέ, ἕνας φιλόλογος συναντᾶ πλεῖστες λατινικές ἑκφράσεις στήν ὃλη φιλολογική του σταδιοδρομία, ἀπό τό curriculum vitae καί de facto μέχρι τό a priori καί sui generis. Μάλιστα ὁ Χριστιανισμός διηύρυνε τόν ὁρίζοντα τῆς γλώσσας τῶν Λατίνων καί ὑπήρξαν ἀξιόλογοι καρποί τῆς λατινικῆς γραμματείας.
.                Ἄλλο βέβαια εἶναι τό ζήτημα τῆς μεθόδου διδασκαλίας, τῆς ἀποστήθισης καί τῆς τεχνικῆς αὒξησης τῶν βάσεων τοῦ Α΄ Ἐπιστημονικού πεδίου τῶν Πανελληνίων ἐξετάσεων, τό ὁποίο βάσιμα προβάλλεται καί φυσικά δέν ὑπεισερχόμεθα σ’ αὑτό ὡς ἀναρμόδιοι.
.             Ἑκεῖνο όμως, τὁ ὁποῖο θεωρούμε ἐπάναγκες νἀ ὑπογραμμίσουμε καί νά σκεφθοῦμε εἶναι τό γεγομός ὃτι σέ σχολεῖα στόν εὐρωπαϊκό καί ἀμερικανικό χῶρο ἀναζητοῦν τίς ἀρχαῖες γλῶσσες καί τίς μελετοῦν σέ βάθος, τόσο τά ἁρχαῖα ἑλληνικά ὅσο καί τά λατινικά.
.               Ὅ
ταν βέβαια ἡ παιδεία τυγχάνει ἁπό τούς πρώτιστους παράγοντες ἐξύψωσης ἑνός λαοῦ, ἐμεῖς, κυρίως ἐμεῖς, ὡς Ἕλληνες, μέ τόση κλασική κληρονομιά, πού σ’ αὑτή στηρίχθηκε καί ἡ λατινική γλῶσσα ἀσφαλῶς καί δέν ἑπιτρέπεται νά θέτουμε σέ περιφρόνηση μία γλῶσσα τόσο ἁπαραίτητη γιά τήν κατανόηση τῆς ἱστορίας καί τῆς πολιτιστικῆς ἐξέλιξης τῶν δυτικῶν κοινωνιῶν ἀλλά καί τῆς ὁλοκληρωμένης ἁνθρωπιστικῆς παιδείας.
.             Πάντα δέ, θά ἰσχύει τό꞉ “Κρείσσων γάρ σοφία, λίθων πολυτελῶν„ (Παροιμ. η´ 11) 

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

Σχολιάστε

ΤΡΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΜΑΝΗΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

.                 Σήμερα 15 Αὐγούστου, ὅπως κάθε χρόνο, ἑορτάζουμε τήν μεγάλη θεομητορική ἑορτή τῆς Κοιμήσεως ἤ Μεταστάσεως στούς οὐρανούς τῆς Παναγίας μας.

   Τρία σημεῖα ἀξίζει νά προσέξουμε, νά στοχαστοῦμε καί νά μελετήσουμε:

 .               Τό πρῶτο σημεῖο εἶναι ἡ γνώση μας γι’ αὐτό τό γεγονός τῆς Κοιμήσεως. Ὁ φυσικός θάνατος τῆς Θεοτόκου ὀνομάζεται ἀπό τήν Ἐκκλησία «κοίμηση», σάν δηλαδή ἕνας μακρύς ὕπνος, ὄπως καί γιά ὅλους τούς ἁγίους καί τούς πιστούς. Πολύ ὡραῖα τό διατυπώνει ὁ ἃγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός ὃταν γράφει: «Ὁ τόκος παράδοξος, ἡ γέννησις ὑπέρ φύσιν καί ἔννοιαν καί τῷ κόσμῳ σωτήριος, ἡ δέ κοίμησις ἔνδοξος καί ὄντως ἱερά καί πανεύφημος». Ἡ Θεοτόκος ὑπέστη φυσικόν θάνατον καί ἡ μέν ψυχή της παρεδόθη στά χέρια τοῦ Υἱοῦ της (ὅπως βλέπουμε καί στήν εἰκόνα νὰ κρατᾶ ὁ Χριστός ἕνα βρέφος πού συμβολίζει τήν ψυχή τῆς Παναγίας), τό δέ θεοδόχο σῶμα της, οἱ Ἀπόστολοι κήδευσαν μέ ἐπιτάφιος ὕμνους καί μέ μεγάλη εὐλάβεια ἔθεσαν σέ μνῆμα στή Γεθσημανῆ. Ἀλλά στή συνέχεια, τό συγκλονιστικό καί ὅλως ἐξαιρετικό γεγονός εἶναι ὅτι τό σῶμα τῆς Παναγίας πού κηδεύτηκε καί τάφηκε δέν ὑπέστη διαφθορά. Τό σῶμα της «ἐπήρθη» στά οὐράνια. Ὁ τάφος της μετά τρεῖς ἡμέρες βρέθηκε κενός. Αὐτό τό γεγονός ὀνομάζεται «μετάστασις». Εἶναι τό μεγάλο δῶρο πού χάρισε ὁ Υἱός Της, ὁ Χριστός, στήν Παναγία Μητέρα Του.

* * *

.             Ἡ τιμητική αὐτή ὕψωση τῆς Παναγίας στόν οὐρανό καί ὁ δοξασμός της νά καθήσει «ἐκ δεξιῶν τοῦ Υἱοῦ της», κατά τήν προφητική προτύπωση «παρέστη ἡ Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ιματισμῷ, διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (Ψαλμ. ΜΔ´[44] 10) φέρει ἐνώπιόν μας καί τό δεύτερο σημεῖο. Πρόκειται γιά τήν ἁγιότητα τῆς Θεοτόκου. Ἡ Ἀειπάρθενος Μαρία, ἡ Μήτηρ τοῦ Χριστοῦ, ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ Παναγία. Ἡ Παναγία εἶχε ὅλες τίς ἀρετές, εἶναι Κεχαριτωμένη, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος. Γι᾽ αὐτό καί οἱ οὐράνιες δυνάμεις, οἱ ἄγγελοι δέν κάμουν τίποτε ἄλλο κατά τήν ἔνδοξη κοίμηση της παρά νά ὑμνοῦν, δοξολογοῦν καί νά χαίρονται ἀπαύστως. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στούς λόγους τους γιά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου ἐξαίρουν μέ θαυμαστό τρόπο καί μέ ὑπέροχα λόγια τήν ἁγιότητά της. Ἐγκωμιάζουν τήν ὄντως «κιβωτόν τοῦ ἁγιάσματος» καί καθίσταται ἔτσι τό αἰώνιο πρότυπο τῆς ἁγιότητος γιά κάθε ἄνθρωπο.

* * *

.             Τό τρίτο τέλος σημεῖο εἶναι ἡ ἐξαιρετική τιμή πού ἀποδίδει ὁ πιστός λαός στήν Παναγία Μητέρα τοῦ Χριστοῦ καί συγχρόνως καί δική μας μητέρα. Σέ κάθε ἱερά Ἀκολουθία ἀναφέρεται τό ὄνομα της καί δεσπόζει στήν λατρεία μας. Ὁ κάθε ὀρθόδοξος ναός εἶναι πεπληρωμένος ἀπό τήν παρουσία της. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ Παναγία. Κύριες θέσεις της στό Τέμπλο καί στή Κόγχη τοῦ ἱεροῦ Βήματος (ἡ Πλατυτέρα). Καί εἶναι γεγονός αἰῶνες τώρα, ἡ Παναγία εἶναι δεμένη μέ τόν λαό μας. Γι᾽ αὐτό καί σέ ὅλες τίς μεγάλες ἱστορικές στιγμές ἡ καταφυγή στίς πρεσβεῖες της ὑπῆρξε σταθερά καί ἀδιάκοπη. Ἔτσι ὀφείλουμε πάντοτε νά προσευχώμεθα στήν Παναγία καί νά τήν ἱκετεύουμε γιά ὅσα τυχόν θέματα ἔχουμε καί προβλήματά μας, καί Ἐκείνη ξέρει καί ἀκούει καί δέχεται τίς δεήσεις μας.
.              Κλείνοντας, τήν Ἐγκύκλιό μου αὐτή, παρακαλῶ, ὡς Ποιμενάρχης σας, ὅλοι νά φροντίσετε νά ἔχετε στό σπίτι σας Εἰκόνα τῆς Παναγίας, ὄχι ἁπλῶς ὡς ἕνα ἐπιπλέον στόλισμα,  ἀλλ᾽ ὡς ἱερή αἴσθηση τῆς ζωντανῆς παρουσίας της.

Εὔχομαι, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος νά σᾶς σκέπει, βοηθᾶ, χαρίζει ὑγεία καί πᾶν ἀγαθόν.

Μετά πατρικῶν εὐχῶν

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ´

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

 

,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ (Μητροπ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´) «Ἡ Μεταμόρφωσις καταδεικνύει τόσο τὴν προέλευσιν τοῦ ἀνθρώπου, ὅσον καὶ τὸν λαμπρὸν προορισμόν του».

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ τοῦ Κυρίου

Τοῦ Μητροπ. Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

1. Μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες Δεσποτικὲς ἑορτὲς πανηγυρίζομεν σήμερον. Σύμφωνα μὲ τὴν διήγησιν τῶν Εὐαγγελίων (Λκ. θ´ 28-36), ὁ Κύριος παρέλαβεν τρεῖς ἐκ τῶν Μαθητῶν Του (τὸν Πέτρον, τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην) καὶ ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος Θαβὼρ διὰ νὰ προσευχηθῇ. Ἐκεῖ ὁ Κύριος μετεμορφώθη ἔμπροσθεν τῶν μαθητῶν Του: τὸ Πρόσωπόν Του ἤστραψεν ὅπως ὁ ἥλιος καὶ τὰ ἱμάτιά Του ἔγιναν λευκὰ ὅπως τὸ φῶς.Ἐνεφανίσθησαν δὲ μαζί Του (ἐκ δεξιῶν καὶ ἐξ ἀριστερῶν Του) δύο μεγάλες προσωπικότητες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, οἱ ὁποῖοι συνομιλοῦσαν μαζί Του.
.             Ἔμπροσθεν αὐτοῦ τοῦ θαυμαστοῦ γεγονότος, ὁ ἀπόστολος Πέτρος προέτεινεν εἰς τὸν Κύριον νὰ κατασκευάσουν τρεῖς σκηνές (μία διὰ τὸν Κύριον καὶ ἀπὸ μίαν διὰ τοὺς Μωϋσῆ καὶ Ἠλίαν), ὥστε νὰ συνεχισθῇ τὸ θαυμαστὸν γεγονός. Τὴν στιγμὴν ἐκείνην (συμφώνως πρὸς τὴν εὐαγγελικὴν διήγησιν), ὁ Κύριος καὶ οἱ δύο ἄνδρες ἐκαλύφθησαν ἀπὸ σύννεφον, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἀκούσθηκε ἡ φωνὴ τοῦ Θεοῦ: Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός· αὐτοῦ ἀκούετε.

2. Τόσον τὸ Ἀπολυτίκιον, ὅσον καὶ τὸ Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς τονίζουν ὅτι ἡ οὐσία τοῦ γεγονότος τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ὑπῆρξεν ἡ διαδήλωσις τῆς δόξης Του. Τὸ Κοντάκιον, μάλιστα, ἀναφέρεται εἰς τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου ὡς ἀπόδειξιν τῆς Θεότητός Του· διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ (συνεχίζει τὸ Κοντάκιον τῆς ἑορτῆς) οἱ Μαθηταὶ ἠδυνήθησαν νὰ κατανοήσουν ὅτι ὁ Κύριος ἐσταυρώθη ἑκουσίως, ἐφ᾽ ὅσον ὡς Θεὸς ἠδύνατο νὰ ἀποτρέψῃ τὸν σταυρικὸν θάνατόν Του: Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ Μαθηταί Σου τὴν δόξαν Σου Χριστὲ ὁ Θεὸς ἐθεάσαντο· ἵνα ὅταν Σὲ ἴδωσιν σταυρούμενον, τὸ μὲν Πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον…
.        Εἶναι, ἑπομένως, σαφὲς ὅτι ἡ φανέρωσις τῆς δόξης τοῦ Κυρίου κατὰ τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεώς Του ἀποτελεῖ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ σωτηρίου Πάθους Του: ὁ Κύριος προσεφέρθη ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας, ἂν καὶ ὡς Θεὸς διαδηλώνῃ τὴν δόξαν καὶ τὴν ἄπειρον δύναμίν Του. Διὰ τοῦτο ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Κυρίου εἰσάγει εἰς τὴν ἑρμηνείαν τοῦ Πάθους Του, ἡ δὲ παράδοσις τονίζει ὅτι τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως προηγεῖται χρονικῶς τοῦ Πάθους τοῦ Κυρίου ὡς προετοιμασία τοῦ γεγονότος τῆς θυσίας Του (διὰ τοῦτο ψάλλομεν εἰς τὸν Ἑσπερινὸν τῆς ἑορτῆς: Πρὸ τοῦ τιμίου Σταυροῦ Σου καὶ τοῦ Πάθους, λαβὼν οὓς προέκρινας τῶν ἱερῶν Μαθητῶν…). Ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦτο ἡ ἑορτολογικὴ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας καθόρισεν τὴν πανήγυριν τοῦ γεγονότος τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου τὴν 6ην Αὐγούστου, τεσσαράκοντα ἡμέρας πρὸ τοῦ Πάθους Του (πρὸ τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, τὴν 14ην Σεπτεμβρίου).

3.Ἡ παροῦσα ἑορτή, ὅμως, τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἀπευθύνεται καὶ εἰς τὴν ἰδικήν μας καθημερινὴν ζωὴν καὶ τοὺς ἀγῶνας μας. Ἀποτελεῖ (ὁ σημερινὸς ἑορτασμός) πρόσκλησιν πρὸς ἐμᾶς, ὥστε νὰ ἀκολουθήσωμεν τὸν Κύριον εἰς τὴν ἀνοδικὴν πορείαν εἰς τὸ ὄρος Θαβώρ, δηλαδὴ εἰς μίαν πνευματικὴν ἀνάβασιν ἐσωτερικῆς καθαρότητος καὶ πολέμου ἐναντίον τῶν παθῶν μας. Ὅπως τονίζει ὡραιότατα ὁ Οἶκος εἰς τὴν Ἀκολουθίαν τοῦ Ὄρθρου τῆς ἑορτῆς, καλούμεθα «νὰ ἐγκαταλείψωμεν τοὺς ἁμαρτωλοὺς λογισμούς μας, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι μᾶς ἀναγκάζουν νὰ ὑποδουλωνώμεθα εἰς τὴν ἁμαρτίαν, καὶ νὰ ἀνέλθωμεν εἰς τὸ ὄρος Θαβὼρ μὲ τοὺς Μαθητάς, ὥστε νὰ μετάσχωμεν τοῦ γεγονότος τῆς θεοφανείας: νὰ δοῦμε κι ἐμεῖς τὴν δόξαν τοῦ Κυρίου καὶ νὰ ἀκούσωμεν τὴν φωνὴν τῆς διακηρύξεως τῆς Θεότητός Του» (Ἐγέρθητε οἱ νωθεῖς, μὴ πάντοτε χαμερπεῖς, οἱ συγκάμπτοντες εἰς γῆν τὴν ψυχήν μου λογισμοί,ἐπάρθητε καὶ ἄρθητε εἰς ὕψος θείας ἀναβάσεως· προσδράμωμεν Πέτρῳ καὶ τοῖς Ζεβεδαίου, καὶ ἅμα σὺν ἐκείνοις τὸ Θαβώριον ὄρος προφθάσωμεν, ἵνα ἴδωμεν σὺν αὐτοῖς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, φωνῆς δὲ ἀκούσωμεν, ἧς περ ἄνωθεν ἤκουσαν, καὶ ἐκήρυξαν, τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγμασμα).
.           Ἡ σημερινὴ ἑορτή, ἑπομένως, ἀποτελεῖ μία «δωρεά» τοῦ Μεταμορφωθέντος Κυρίου πρὸς ὅλους ἐμᾶς· δωρεά, τὴν ὁποίαν ἀποδεχόμεθα ἀναλόγως τῶν πνευματικῶν δυνάμεων καὶ τῶν αἰσθητηρίων μας. Οἱ Μαθηταί, οἱ παρόντες εἰς τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως, ἔλαβον τὴν ἐμπειρίαν του ἀναλόγως τῶν πνευματικῶν δυνατοτήτων τους (καθὼς ἠδύναντο). Μέσα ἀπὸ τὸ συγκεκριμένο γεγονὸς ἀπεκαλύφθη τὸ Μυστήριον του Τριαδικοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον γίνεται ἀντιληπτὸν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον μόνον ὅταν αἱ αἰσθήσεις του καταστοῦν πνευματικές (ἀπὸ σαρκικές), ὅπως σχολιάζει περὶ τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Κυρίου ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς. Ὁ Μεταμορφωθεὶς Κύριος προσφέρει, ἔτσι, τὴν δυνατότητα πραγματοποιήσεως τῆς ὑποσχέσεώς Του: εἶχε ὑποσχεθεῖ ὅτι ὁρισμένοι ἐκ τῶν Μαθητῶν Του «θὰ ἔβλεπαν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται ἐν δυνάμει» (Ματθ. ιϛ´ 28). Αὐτὸ συνέβη κατὰ τὴν Μεταμόρφωσιν: οἱ Μαθηταὶ ἔλαβον πείραν τοῦ ἀκτίστου φωτός, δηλαδὴ μιᾶς ἀπὸ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες τῆς Τρισυποστάτου Θεότητος.

4.Εἶναι διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων ὅτι ὁ Χριστὸς ἔδειξεν, εἰς τὸ ὄρος Θαβώρ, εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ ἀρχέτυπον κάλλος τῆς εἰκόνος τους. Ὁ Χριστὸς εἶναι τὸ ἀρχέτυπον τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, διότι ὁ ἄνθρωπος ἐπλάσθη κατ᾽ εἰκόνα τοῦ Λόγου. Μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως ἀπεκαλύφθη ἡ δόξα τῆς εἰκόνος, δηλαδὴ ἀπεκαλύφθη ἡ ὑψίστη τιμή μας, ὡς ἀνθρώπων, νὰ εἴμεθα εἰκόνες τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως κατεδείχθη ἡ μεγάλη ἀλήθεια: ὅτι ἡ καταγωγὴ ἡμῶν, τῶν ἀνθρώπων, εἶναι ὑψηλότατη, ἐφ᾽ ὅσον ὁ δεδοξασμένος Κύριος ἀποτελεῖ τὸ πρότυπον τῆς δημιουργίας μας καὶ εἶναι ὁ Δημιουργός μας.
.            Εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὁ Χριστὸς φέρεται, ἐπανειλημμένως, ὡς ὁ «νέος Ἀδάμ», Ἐκεῖνος ὁ Ὁποῖος ἐνηνθρώπησε, ὥστε ὁ παλαιὸς Ἀδὰμ νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν προηγουμένην δόξαν του. Διὰ τῆς Μεταμορφώσεώς Του ὁ Κύριος κατέδειξεν τὸ πρότυπον τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ τὴν λαμπρότητα μὲ τὴν ὁποίαν εἶχεν δημιουργηθεῖ ὁ ἄνθρωπος ὡς «εἰκὼν τοῦ Θεοῦ». Ἔτσι, ἡ Μεταμόρφωσις καταδεικνύει τόσο τὴν προέλευσιν τοῦ ἀνθρώπου, ὅσον καὶ τὸν λαμπρὸν προορισμόν του, προσκαλώντας τον νὰ ἐγκαταλείψῃ τὴν ὑποτιμητικὴν μεταπτωτικὴν εἰκόνα του καὶ νὰ ἐνστερνισθῇ τὴν θεϊκὴν προοπτικήν του.

5. Τέλος, κατὰ τὴν σπουδαίαν ταύτην Δεσποτικὴν ἑορτὴν προσφέρονται (ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανοὺς) οἱ ἀπαρχὲς τῶν σταφυλιῶν, οἱ ὁποῖες συμπίπτουν χρονικῶς μὲ τὴν ἑορτήν, ὥστε νὰ εὐλογηθοῦν τὰ πρῶτα αὐτὰ «γεννήματα τῆς ἀμπέλου» καὶ νὰ παραμείνῃ ἕως τέλους ἡ παραγωγή τους πλουσία καὶ εὐλογημένη. Πρόκειται περὶ παλαιοῦ ἐθίμου τῆς λαϊκῆς εὐλαβείας, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖον διὰ τῆς προσφορᾶς τῶν ἀπαρχῶν τῆς ἀμπέλου οἱ πιστοὶ ἀναθέτουν τὴν ἐλπίδα τῆς ἐπιβιώσεώς των εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἐκζητοῦν τὴν εὐλογίαν Του δι᾽ ὁλόκληρον τὸν βίον των. Ἡ εὐλογία, ὅμως, τῶν γεννημάτων τῆς ἀμπέλου παραπέμπει καὶ εἰς τὴν ἰδιαιτέραν σημασίαν τοῦ φυτοῦ τούτου, ἐπειδὴ ἐξ αὐτοῦ προέρχεται ὁ οἶνος διὰ τὴν ἐπιτέλεσιν τῆς Θ. Εὐχαριστίας (ἑρμηνεία τοῦ Θεοδώρου Βαλσαμῶνος εἰς τὸν Δ´ Κανόνα τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων).

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

 

,

Σχολιάστε