Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος

«ΒΙΟΣ ΑΝΕΟΡΤΑΣΤΟΣ» -«Ἔτσι θὰ πᾶμε καὶ στὰ Χριστούγεννα;»

1.«Βίος νεόρταστος»

Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος

.               Πολλοὶ μὲ ἐρωτοῦν γιὰ τὸ τί θὰ πρέπει νὰ γίνει μὲ τοὺς ἱεροὺς ναούς, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν μεγάλων ἑορτῶν τῶν Χριστουγέννων, τῆς Πρωτοχρονιᾶς καὶ τῶν Θεοφανείων, ποὺ περιμένουμε. Ἐπειδὴ δὲν μπορῶ νὰ γράφω συνθηματολογικὰ σὲ τέτοια σοβαρὰ θέματα, θέλω νὰ θέσω τρία δεδομένα.

Πρῶτον, ὅτι ὄντως ὑπάρχει μεγάλο πρόβλημα μὲ τὴν πανδημία, τὸ ὁποῖο δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀφήσει ἀσυγκίνητους. Δὲν εἶναι προϊὸν φαντασίας καὶ δὲν πρέπει νὰ ἀδιαφοροῦμε, ὅταν καθημερινὰ πεθαίνουν ἄνθρωποι.

Δεύτερον, οἱ ἑορτὲς ποὺ περιμένουμε εἶναι παγκόσμιες, δίνουν νόημα ζωῆς στοὺς ἀνθρώπους καὶ ἑορτάζονται κυρίως στοὺς ἱεροὺς ναοὺς καὶ μάλιστα μὲ τὴ Θεία Λειτουργία. Δὲν μπορῶ νὰ αἰσθανθῶ Χριστούγεννα μὲ φωταγωγημένους δρόμους, πλατεῖες, δένδρα, ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι νεκρὸς πνευματικά, χωρὶς Χριστό, γιατί αὐτὸ συνιστᾶ ὑποκρισία.

Τρίτον, στὴν Ἐκκλησία δὲν εἴμαστε ἕνα ἀσύντακτο Σῶμα, ἀλλὰ ἔχουμε συνοδικὰ  ὄργανα ποὺ ἀποφασίζουν γιὰ ὅλα τὰ θέματα, ἀφοῦ προσμετρήσουν ὅλα τὰ δεδομένα. Παρατηρῶ ὅτι μόνον στὴν Ἑλλάδα ὁ κάθε κληρικὸς κάνει ὅ,τι θέλει καὶ λέει ὅ,τι θέλει. Ἔτσι, ἐκτιμῶ ὅτι ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου θὰ προβεῖ στὶς δέουσες ἀποφάσεις, ἀφοῦ λάβει ὑπ’ ὄψιν ὅλα τὰ δεδομένα.

Τ πιθυμητ θ ταν ν λειτουργήσουν ατς τς μέρες λοι ο ναοί, ρκε ν τηρηθον λα τ προβλεπόμενα γειονομικ μέτρα. Μέχρι τώρα ἐπαναλαμβάναμε τὸ ἀρχαῖο ρητό, «βίος ἀνεόρταστος, μακρὰ ὁδὸς ἀπανδόκευτος», δηλαδὴ βίος χωρὶς ἑορτὲς εἶναι δρόμος χωρὶς πανδοχεῖα. Τώρα πιὰ δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε αὐτὴ τὴ σοφία, γιατί γιορτάζουμε ἑορτὲς χωρὶς «πανδοχεῖα». Ἔτσι, χρειαζόμαστε «πνευματικὰ πανδοχεῖα», καὶ ἑορταστικὸς βίος δὲν γίνεται χωρὶς ἐκκλησιασμό, γιατί θὰ ἦταν «βίος ἀβίωτος».

 

2.τσι θ πμε κα στ Χριστούγεννα;

Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος

.               Ἡ ἀπόφασή μας νὰ διαμαρτυρηθοῦμε εἰρηνικὰ γιὰ τὴν ἀπαγόρευση προσκύνησης τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος ἀπὸ τοὺς πιστοὺς ἔρχεται σὲ μία στιγμὴ στὴν ὁποία τὸ κατὰ πόσον θὰ ἀνοίξουν, μὲ μέτρα φυσικά, οἱ ἐκκλησίες τὰ Χριστούγεννα ἐλάχιστα ἔχει συζητηθεῖ.
Δὲν ζητήσαμε νὰ συμμετέχουν οἱ πιστοὶ στὶς ἐκκλησιαστικὲς ἀκολουθίες ποὺ θὰ τελεστοῦν κεκλεισμένων τῶν θυρῶν. Ζητήσαμε τὸ αὐτονόητο: τρεῖς ἡμέρες εἶναι ἡ παράδοση τῆς Κέρκυρας νὰ γιορτάζεται ὁ ἅγιος, ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἀποφεύγεται ὁ συνωστισμός. Μὲ μέτρα ποὺ ἤδη τηρήθηκαν τὸ καλοκαίρι στὶς 11 Αὐγούστου καὶ τὸ Πρωτοκύριακο τοῦ Νοεμβρίου, γιὰ τὰ ὁποία ἡ τοπικὴ Ἀστυνομικὴ Διεύθυνση μᾶς ἐπαίνεσε, θὰ μποροῦσαν οἱ πιστοὶ νὰ μὴ συνεχίσουν νὰ νιώθουν αὐτὸν τὸν ἀποκλεισμό.
.                   Δὲν ἔχουμε σκοπὸ νὰ ἐπαναστατήσουμε. κφράσαμε κα θ κφράσουμε τ παράπονό μας, τν κόπωση λων, τ θλίψη μας γι τν διαφορία τς πολιτείας γι τς πνευματικς νάγκες τν νθρώπων μας, ο ποοι συνεχς διαμαρτύρονται τι παραμένουμε πραγοι. Εἰρηνικὰ θὰ χτυπήσουν πένθιμα οἱ καμπάνες τὸ τριήμερο αὐτό, στὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Σπυρίδων θὰ βρίσκεται στὴ θύρα (ὄρθιος ἐντός τοῦ ναοῦ μπροστὰ στὴν κλειστὴ λάρνακα), ὅπως ἡ παράδοση ἐπιβάλλει, γιὰ νὰ ἀτενίζει τὸν ἄδειο ναό. Εἰρηνικὰ διαμαρτυρόμαστε γιὰ τὴν ἀπουσία ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν λαὸ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πολιτείας.
Διαμαρτυρόμαστε διότι εἶναι κάκιστη εἰκόνα γιὰ τὸ κράτος νὰ ἔχει τοὺς ναοὺς περικυκλωμένους ἀπὸ τὴν ἀστυνομία σὰν νὰ πρόκειται γιὰ χώρους τέλεσης ἀξιόποινων πράξεων. Καὶ λα ατ ν κόσμος μπορε ν πάει στ σοπερ μάρκετ κα στ λλα καταστήματα τηρώντας τ μέτρα, νὰ μείνει γιὰ λίγο, ἐνῶ στὸν ναὸ θὰ μείνει ἀκόμη λιγότερο καὶ θὰ πάρει κουράγιο. Ἔτσι θὰ πᾶμε καὶ στὰ Χριστούγεννα;

 

ΠΗΓΗ: «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΑΝ Η Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΝΙΚΟ ΑΔΙΚΗΜΑ !

Ἐν μέσῳ πανδημίας μὲ βάση τὸ ἄρθρο 285
τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα περὶ «πρόκλησης ἀσθενειῶν»
-Στὸ ἑδώλιο ὁ Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος
  στὶς 19 Ὀκτωβρίου

Τῆς Ἐφημ. «ΕΣΤΙΑ», 06.10.20

.                    Μία δίκη μὲ εὐρύτερο πολιτικό, ἐκκλησιαστικό, κοινωνικὸ ἀλλὰ καὶ θεολογικὸ ἐνδιαφέρον θὰ διεξαχθεῖ στὶς 19 Ὀκτωβρίου στὴν Κέρκυρα μὲ κατηγορούμενο τὸν τοπικὸ Μητροπολίτη Νεκτάριο, ἐναντίον τοῦ ὁποίου ἔχουν ἀσκηθεῖ δύο ποινικὲς διώξεις. Ἡ πρώτη γιὰ τὴν πρόσκλησή του στοὺς πιστούς τοῦ ἐκκλησιάσματός του νὰ κοινωνοῦν  χωρὶς φόβο ὅσο διαρκοῦσαν τὰ περιοριστικὰ μέτρα τῆς  πρώτης καραντίνας κάνοντας χρήση τοῦ κωδικοῦ  SMS «γιὰ ἄσκηση σωματικῶν  δραστηριοτήτων». Τὸ πρὸς διερεύνηση ἀδίκημα διεπράχθη στὶς 25 Μαρτίου 2020.
.                 Ἡ  δεύτερη, γιὰ συγχρωτισμὸ ἐντός τοῦ ναοῦ τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος κατὰ τὴν διάρκεια τῆς παραδοσιακῆς λιτανεύσεως τοῦ σκηνώματός του. Συγκατηγορούμενός του εἶναι καὶ ὁ Πρόεδρος τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου τῆς πόλεως κ. Μεταλληνός.
.                  Ὅσον ἀφορᾶ στὴν πρώτη κατηγορία περὶ ψευδοῦς βεβαιώσεως, κατὰ τὸ ἥμισυ ἔχει καταρριφθεῖ, καθὼς ὁ ἴδιος ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος Στέλιος Πέτσας ὑπέδειξε μερικὲς μέρες μετὰ στοὺς πολίτες νὰ κάνουν χρήση τοῦ κωδικοῦ  SMS “σωματικὴ ἄσκηση” «γιὰ νὰ ἐπισκέπτονται νομίμως τοὺς ναούς». Ὡστόσο ἡ κατηγορία στὸ σκέλος ποὺ ἀποδίδει στὸν Μητροπολίτη Κερκύρας καὶ Διαποντίων Νήσων τὴν διάπραξη τοῦ ποινικοῦ ἀδικήματος «ἔκθεση σὲ κίνδυνο τῆς δημόσιας Τάξης» καὶ διάπραξη τοῦ ἀδικήματος τοῦ ἄρθρου 285 τοῦ ποινικοῦ κώδικα «παραβίασης μέτρων περὶ πρόληψης ἀσθενειῶν» παρουσιάζει τεράστιο ἐνδιαφέρον καθώς, τόσο ἡ κατηγοροῦσα ἀρχή, ὅσο καὶ ὁ Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος θὰ κληθοῦν νὰ ἀπαντήσουν στὸ ἐρώτημα: Τέθηκαν ἀνθρώπινες ζωὲς στὴν ἔκθεση στὸν κίνδυνο τοῦ νέου  κορωνοϊοῦ λόγῳ τῆς μετάληψης μὲ Θεία Κοινωνία κατόπιν παρότρυνσης τῆς Ἐκκλησίας;
.                   Καθίσταται σαφὲς ὅτι ἐδῶ δὲν θὰ ἀξιολογηθεῖ ἀπὸ τὸ δικαστήριο μόνο ἡ τυχὸν ἀξιόποινη συμπεριφορὰ τοῦ Μητροπολίτου ἀλλὰ καὶ ἕνα μεῖζον θεολογικό, φιλοσοφικὸ θέμα καὶ ἰατρικὸ θέμα.
.               Ἂν ὑπὸ τὶς περιστάσεις τῆς πανδημίας καὶ ὑπὸ τὸν ὅρο τῆς προστασίας τῆς δημόσιας ὑγείας ἡ Θεία Κοινωνία ἀποτελεῖ ποινικὸ ἀδίκημα τῆς ἔκθεσης σὲ κίνδυνο. Στὴν πραγματικότητα τίθενται ὑπὸ τὴν κρίση τοῦ δικαστηρίου κατ᾽ οὐσίαν καὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς Ἱεραρχίας.
.                     Ἡ κατηγορία εἶναι σαφής. Ἐπειδὴ ὁ Μητροπολίτης προέτρεψε τοὺς πολίτες νὰ κοινωνήσουν, «προέτρεψε ἀόριστο ἀριθμὸ προσώπων νὰ μετέχουν στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας ἐν μέσῳ πανδημίας γεγονὸς ποὺ ἐγκυμονεῖ σοβαρὸ κίνδυνο γιὰ τὴν ἐξάπλωση καὶ τὴν μετάδοση τοῦ ἰοῦ». Τυχὸν καταδικαστικὴ ἀπόφαση θὰ ὁδηγήσει σὲ ἀπαγόρευση τῆς μεταλήψεως καὶ στὴν ποινικοποίηση τῆς Θείας Κοινωνίας γιὰ ὅσο διάστημα διαρκεῖ ἡ πανδημία μὲ τὶς ὅποιες  νέες ἀναταράξεις  ὑπάρξουν στὶς σχέσεις Ἐκκλησίας-Πολιτείας (θὰ θεωρηθεῖ παρέμβαση στὸ συνοδικὸ σύστημα καὶ στὸ αὐτοδιοίκητό της Ἐκκλησίας). Ἐν προκειμένῳ, πρέπει μὲ ἀποδείξεις νὰ συνδεθεῖ ποινικῶς ἡ Θεία Κοινωνία μὲ βεβαιωμένα κρούσματα κορωνοϊοῦ. Ἄγνωστο ὅμως ἂν τὸ δικαστήριο προχωρήσει σὲ ποινικὴ ἀξιολόγηση τοῦ ρίσκου ἐξάπλωσης τοῦ ἰοῦ, χωρὶς νὰ ὑπάρχει σύνδεση μὲ βεβαιωμένο κροῦσμα.
.                    Ὑπενθυμίζεται ὅτι ὅταν  ἀσκήθηκε ποινικὴ δίωξη στὸν Μητροπολίτη Κερκύρας γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία (καὶ σὲ ἕνα ἱερέα ἀπὸ τὸ Κουκάκι), ὁ Μητροπ. Νεκτάριος μὲ ἐπιστολή του στὴν Ὑπουργὸ Παιδείας Νίκη Κεραμέως διαμαρτυρήθηκε ὅτι μὲ τὴν ἄσκηση τῆς δίωξης ἐναντίον του «ποινικοποιήθηκε ἡ μετάδοση τῆς Θείας Κοινωνίας, ποινικοποιήθηκε ὁ Χριστός, ποινικοποιήθηκε ἡ πεμπτουσία τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι καὶ συνδεδεμένη συνταγματικὰ μὲ τὴν ζωὴ τοῦ λαοῦ μας καὶ καλύπτεται ὡς δικαίωμα θρησκευτικῆς λατρείας τόσο ἀπὸ τὸ Σύνταγμα ὅσο καὶ ἀπὸ τὶς διεθνεῖς συμβάσεις ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων».

,

Σχολιάστε

«ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΜΕ ΠΥΡΗΝΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ» (Μητροπολ. Κερκύρας Νεκτάριος)

ΟΜΙΛΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ,
ΠΑΞΩΝ & ΔΙΑΠΟΝΤΙΩΝ ΝΗΣΩΝ κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ (2018)

Μακαριώτατε Ἀρχιεπίσκοπε Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. κ. Ἱερώνυμε,
Ἐξοχώτατε κύριε Πρόεδρε τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας,
Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
Ἀξιότιμε κ. Ὑπουργέ Παιδείας, Ἔρευνας καί Θρησκευμάτων,
Ἀξιότιμοι Κύριοι Πρεσβευτές,
Ἀγαπητοί μου συμπρεσβύτεροι, Χριστοῦ διακονία,
Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

.          “Τήν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου παρουσίαν, λόγῳ, στόματι, καρδίᾳ καὶ νῷ γραφῇ τε καὶ Εἰκόσιν ὁμολογοῦμεν” σήμερα, Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁμολογοῦμε τήν παρουσία τοῦ ζῶντος Θεοῦ ἀνάμεσά μας. Δέν χαιρόμαστε γιά μία ἰδέα, οὔτε γιά ἕνα φιλοσοφικό κίνημα. Δέν χαιρόμαστε οὔτε γιά ἕνα θρησκευτικό σύστημα. Δέν χαιρόμαστε οὔτε γιά μία μεταφυσική ἐλπίδα. Ζοῦμε τήν χαρά τῆς ἐνσάρκου παρουσίας τοῦ δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο, μία παρουσία πού γιά μᾶς ξεκινᾶ ἐν χρόνῳ καί συμπορεύεται μεθ᾽ ἡμῶν πρός τήν αἰωνιότητα. Μία παρουσία ζωῆς καί ἀνακαινίσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, δηλαδή καί τοῦ καθενός ἀπό ἐμᾶς. Μία παρουσία τοῦ “πάντοτε” στό “νῦν”, τό ὁποῖο μᾶς ἀφορᾶ, ἀλλά καί στό “ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων”. Καί αὐτή ἡ παρουσία εἶναι ὁρατή διά τῶν ὀφθαλμῶν τῶν αἰσθήσεων ἀλλά καί ἀόρατη. Εἶναι περιγραπτή διά τῶν λέξεων καί τῶν λόγων καί τῶν εἰκόνων, ἀλλά καί ἀπερίγραπτη καθώς βιώνεται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν.
.             Εἶναι μία ὁμολογία ἡ ὁποία μᾶς σώζει ἐκ τῶν ποικίλων φόβων τοῦ πονηροῦ, ἀλλά καί ἐκείνων τούς ὁποίους γεννᾶ τό ἴδιο τό μυστήριο τῆς ἐν χρόνῳ καί κόσμῳ ζωῆς. Εἶναι μία ὁμολογία τήν ὁποία μόνο ἡ ζῶσα ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ ὄχι ἁπλῶς νά καταγράψει ὡς ἱστορικό γεγονός, ἀλλά νά τήν κοινωνήσει ὡς ἐλπίδα ἀναστάσεως στίς καρδιές μας, στίς σχέσεις μας μέ τόν συνάνθρωπο καί τόν κόσμο, στούς καιρούς μας, “ἀεί”.
.             Καί εἶναι χαρά αὐτή ἡ ὁμολογία, διότι συνδέει τήν Ἐκκλησία μέ τήν Ἱστορία. Δέν εἶναι μόνο μνήμη τοῦ παρελθόντος, τήν ὁποία χρειαζόμαστε νά διαφυλάξουμε ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ, διότι ἡ Ὀρθοδοξία μᾶς ἔδωσε ταυτότητα καί διαφορετικότητα καί ἄνευ τούτων δέν θά ὑπήρχαμε ἐν ἐλευθερίᾳ. Εἶναι καί γιατί ἡ Ὀρθοδοξία θά σώσει τόν κόσμο, ὅσο κι ἄν αὐτός ἀρνεῖται νά παραδώσει ἐν ταπεινώσει τό θέλημά του στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί σωτηρία δέν εἶναι ἁπλῶς μία ὑπόσχεση τοῦ μέλλοντος ἤ τῆς ἄλλης ζωῆς. Σωτηρία εἶναι ἡ ἀκεραιότητα τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου. Τό πάτημα στήν γῆ καί ἡ θέαση τοῦ οὐρανοῦ. Ἡ ἁρμονία τῆς συμφυΐας ψυχῆς καί σώματος. Εἶναι ἡ εὕρεση τῆς αὐθεντικῆς κοινωνικότητος, ἡ ὁποία περνᾶ μέσα ἀπό τόν τρόπο καί τό ἦθος τῆς κοινότητος. Τοῦ “Ἐμεῖς” στό ὁποῖο τό κάθε “ἐγώ” καταξιώνεται καί προσφέρει τά χαρίσματά του, ὄχι πρός δόξαν του, ἀλλά πρός διακονίαν τοῦ πλησίον του καί λαμβάνει ὡς ἀντίδωρο ἀπό τόν Θεό «τάς κλεῖς τῆς Βασιλείας», ἡ ὁποία δίδεται μόνο σέ ὅσους ἀγαποῦν.
.          Ἄς σταθοῦμε σ᾽ αὐτά τά δύο στοιχεῖα- κλειδιά, τά ὁποῖα ἀναδεικνύουν τήν κομβικότητα τῆς Ὀρθοδοξίας γιά τόν Ἑλληνισμό. “Ταυτότητα” και “Διαφορετικότητα”.
.          
Ἡ Ὀρθοδοξία ἔδωσε ταυτότητα στούς Ἕλληνες. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι κατήργησε τήν Ἰστορία τῶν προγόνων μας, τήν δίψα γιά ἐλευθερία, τήν γλῶσσα, τήν φιλοσοφία, τό ὅραμα πολιτισμοῦ τό ὁποῖο διαδόθηκε μέχρι τά βάθη τῆς Ἀσίας ἀπό τόν Μέγα Ἀλέξανδρο τόν Μακεδόνα, τόν Ἕλληνα, ὁ ὁποῖος εἶχε τήν πίστη ὅτι στό πρόσωπό του ἕνωνε ὅλους τούς Ἕλληνες, ἔστω καί ἀρχικῶς «πλήν Λακεδαιμονίων». Ὁ Χριστιανισμός συνάντησε τόν Ἑλληνισμό, «δοκίμασε τά πάντα καί κατέσχε τό καλόν». Ἀξιοποίησε καί ἀνανέωσε ὅλα τά στοχεῖα τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητος καί προσέθεσε σ᾽ αὐτά τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί δύο δρόμους καί τρόπους μοναδικά λυτρωτικούς: τήν Ἀγάπη καί τήν Ἀνάσταση. Ἔκανε τούς Ἕλληνες ὄχι ἁπλῶς νά ἐνδιαφέρονται γιά τήν διάδοση τοῦ πολιτισμοῦ, τῆς γλώσσας, τῆς σκέψεως, ἀλλά νά νοιάζονται γιά τήν ζωή ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Τούς ἔκανε ἱεραποστόλους τῆς ἀλήθειας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ σέ ὅλους τούς λαούς, τούς ὁποίους μποροῦσαν νά συναντήσουν. Δέν χρησιμοποίησε ὡς ὄχημα τήν ἑλληνική γλῶσσα καί παράδοση, ἀλλά ἔδωσε γλῶσσα καί νόημα μέ τόν τρόπο τόν ὁποῖο οἱ λαοί μποροῦσαν νά αντιληφθοῦν.
.             Ἄς θυμηθοῦμε τόν ἐκχριστιανισμό τῶ Μοραβῶν καί τῶν Σλάβων. Τό ἀλφάβητο τῶν Ἁγίων Κυρίλλου καί Μεθοδίου. Τήν ἐνθάρρυνση γιά τήν δημιουργία Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες ἀποτέλεσαν τόν συνδετικό κρίκο τῆς Ἑλλληνικῆς Αὐτοκρατορίας τοῦ Βυζαντίου μέ τούς λαούς ἐκείνους. Τήν ἀντίσταση στόν ἐκφραγκισμό τῆς Ἀνατολῆς.
.             Καί τήν ἴδια στιγμή ἐζωοποίησε τόν Ἑλληνισμό δίδοντας στόν ἄνθρωπο τήν προοπτική τῆς Ἀναστάσεως. Αὐτό πού δέν μποροῦσαν νά διανοηθοῦν οἱ σπουδαιότατοι τῶν φιλοσόφων, τήν σωτηρία ἀκέραιης τῆς ὑπάρξεως καί ὄχι μόνο τήν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, ἦρθε ὁ χριστιανισμός γιά νά προσφέρει. “Ποῦ σου θάνατε τό κέντρον; ποῦ σου Ἅδη τό νῖκος; Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι”.
.              Στό ὅριο τῆς φιλοσοφίας ἦρθε ἡ ὑπέρβαση τῆς πίστεως. Καί ὁ Ἑλληνισμός συνεζεύχθη μέ τήν Ὀρθόδοξη χριστιανική πίστη καί στήν καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολή ἔλαβε καινούργια ταυτότητα, τήν ὁποία προσπαθοῦμε νά διατηρήσουμε μέχρι σήμερα.
.            Ὅμως ἡ Ὀρθοδοξία βοήθησε τόν Ἑλληνισμό νά συνειδητοποιήσει καί τήν διαφορετικότητά του σέ σχέση μέ τήν Δύση. Τό ὅτι πιστεύουμε στόν Χριστό δέν σημαίνει ὅτι Ὀρθόδοξοι καί Δυτικοί εἴμαστε ἴδιοι. Τό ὅτι ἀγαποῦμε τούς ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους, τόν Σωκράτη, τόν Πλάτωνα, τόν Ἀριστοτέλη, δέν σημαίνει ὅτι Ὀρθόδοξοι καί Δυτικοί μιλοῦμε τήν ἴδια γλῶσσα ἤ τούς κατανοοῦμε μέ τόν ἴδιο τρόπο καί περιεχόμενο. Παραμένουμε μία Ἐκκλησία δημοκρατική, στήν ὁποία ὑπάρχει μέν πρωτεῖο, αὐτό τῆς τιμῆς, ἀλλά δέν γίνεται ἀποδεκτή ἡ ὁδός τῆς ἐξουσίας, τοῦ καταναγκασμοῦ τῶν ἀνθρώπων, τῆς καθυποτάξεως τῆς ἐλευθερίας τους στό ὄνομα τῆς σωτηρίας. Ἀλλά εἴμαστε καί διαφορετικοί σέ σχέση μέ παραδόσεις ὅπως τό Ἰσλάμ καί οἱ μονοφυσίτες χριστιανοί. Τιμοῦμε τίς ἱερές εἰκόνες, διότι σ᾽ αὐτές ἀπεικονίζεται τό Θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί δέν πιστεύουμε σέ ἕναν θεό ἀσώματο ἤ μόνο πνευματικό. Ἀκολουθοῦμε τήν ὁδό τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία γίνεται ἐπιείκεια, συγχωρητικότητα, ἀποδοχή τῆς τρωτότητος τοῦ πλησίον ὅπως καί τῆς δικῆς μας, ὄχι διότι θέλουμε νά δικαιολογοῦμε καί νά ἀμνηστεύουμε τίς πτώσεις μας, ἀλλά διότι «ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος». Δέν προηγεῖται ἡ δικαιοσύνη στόν Θεό, ἀλλά ἡ ἀγάπη.
.            Καί ἐπειδή ὁ Θεός ἔγινε «ὡς εἷς ἐξ ἡμῶν», προσλαμβάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση μας, δώσαμε στόν Ἑλληνισμό τήν δυνατότητα νά ὑπερασπίζεται τά δίκαιά του καί τήν ἐλευθερία του, μή ἀρνούμενος ὅμως τήν συνύπαρξη μέ τούς ἄλλους λαούς. Νά εἶναι χαρούμενος γιά τά ἐπιτεύγματά του, ὄχι ὅμως αὐτάρκης καί ἀδιάφορος γιά τόν πόνο τοῦ ἄλλου. Νά θέλει νά κρατᾶ ἀνόθευτη τήν πίστη, ἀλλά νά εἶναι ἄρχοντας πρός τούς ἄλλους, δηλαδή νά δίνει «τόπο ἐν τῷ καταλύματι» καί νά μήν βλέπει τά πάντα μέ μόνο γνώμονα τό στενῶς νοούμενο συμφέρον. Νά σέβεται τό ἀνθρώπινο πρόσωπο, ἀκόμη κι ἄν αυτό δέν κάνει τήν ζωή μας τόσο εὔκολη.
.               Ὀρθοδοξία καί Ἑλληνισμός συμπορευτήκαμε σέ δύσκολους χρόνους. Στό καντήλι, τήν εἰκόνα, στό «σταυροκόπημα» ὁ Ἕλληνας ἔβρισκε τό ἀποκούμπι του. Στό σχολειό τῆς ἐκκλησίας καί τοῦ μοναστηριοῦ ὁ ἁπλός παπάς μάθαινε γράμματα στά ἑλληνόπουλα καί κρατοῦσε ἄσβεστη τήν φλόγα τῆς πίστεως ἡ ὁποία συνοδεύονταν ἀπό τήν ἀναζήτηση τῆς ἐλευθερίας. Στήν “Κυρά Δέσποινα τήν πολυδακρυσμένη” ἔμενε ζωντανή ἡ ἐλπίδα ὅτι “πάλι μέ χρόνους μέ καιρούς, πάλι δικά μας θά ᾽ναι”. Στά λείψανα καί τίς εἰκόνες τῶν Ἁγίων καί μετά τήν λειτουργία τῆς Κυριακῆς καί τῆς γιορτῆς ὁ Ἔλληνας ἔκανε τό πανηγύρι του, ἐξέλεγε τούς προεστούς του, συζητοῦσε γιά τήν ἀντίστασή του, ἔβρισκε τήν γυναίκα του, παντρεύονταν καί ἔκανε τήν οἰκογένειά του. Ἀπό τήν ἐκκλησία του ξεκινοῦσε τήν ζωή του καί σ᾽ αὐτήν ἔμπαινε γιά νά δηλώσει τό “Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν”!
.            Ὀρθοδοξία καί Ἑλληνισμός μείναμε μαζί στήν νίκη καί τήν ἧττα, στήν ἀντίσταση στόν κάθε ἐπίβουλο ἐχθρό, στήν ἀπελευθέρωση καί στήν προσφυγιά, στά μεγάλα ΟΧΙ, στόν ἀγῶνα ἀνασυγκροτήσεως τῆς πατρίδος. Μαζί νικήσαμε καί μαζί χάσαμε. Καί ὅσοι ἐπεχείρησαν νά διασπάσουν αὐτόν τόν ἀκατάλυτο δεσμό σκόνταψαν μπροστά στήν καρδιά τοῦ λαοῦ μας, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νά δεχθεῖ ἰδέες, συστήματα, θεσμούς, ἐκσυγχρονισμούς σέ ὅλα, ἀλλά δέν δέχεται νά ἀρθεῖ αὐτή ἡ συναλληλία Ἐκκλησίας καί Πολιτείας, ὄχι γιατί ἡ Ἐκκλησία δέν θά ἐπιβιώσει, ἀλλά γιατί κάθε τέτοια ἀπόπειρα θά εἶναι ξερίζωμα τῆς καρδιᾶς τοῦ λαοῦ. Διότι ἡ παράδοση δέν εἶναι μόνο χθές, μόνο ἱστορία, μόνο ἤθη καί ἔθιμα, ἀλλά “λάλον ὕδωρ”, τό ὁποῖο “ἅλλεται εἰς ζωήν αἰώνιον”.
.            Ἡ ὀρθόδοξη παράδοση ἔχει πολλά νά πεῖ στούς καιρούς μας. Τρία εἶναι τά στοιχεῖα στά ὁποῖα θά μπορούσαμε νά δώσουμε ἔμφαση. Τό πρῶτο εἶναι ἡ ἀσκητικότητα, ἡ ὁποία δέν ἔχει νά κάνει μόνο με τό μέτρο καί τήν λιτότητα, ἀξίες τίς ὁποῖες ἀφήσαμε κατά μέρος στόν βωμό τῆς ἀπληστίας καί τῆς αὐτάρκειας τῶν καιρῶν μας. Εἶναι καί ἡ στροφή στόν ἔσω ἄνθρωπο. Αὐτόν ὁ ὁποῖος αἰσθάνεται τήν αἰχμαλωσία του στά πάθη, δηλαδή στήν κυριαρχία τοῦ ἐγώ του, ἡ ὁποία τοῦ φορᾶ ἕνα προσωπεῖο. Τόν κάνει νά πιστεύει ὅτι τά πάθη εἶναι δικαίωμά του καί, ταυτόχρονα, ὅτι κρύβοντάς τα μπορεῖ νά ἔχει τήν καλή εἰκόνα πρός τά ἔξω. Μέ τήν ἀσκητική της πρόταση ἡ Ὀρθοδοξία μᾶς δείχνει τήν ὁδό τῆς ταπεινώσεως. Νά φτάνουμε ὡς τά μέτρα μας, νά παραδεχόμαστε τά λάθη καί νά αναλαμβάνουμε τίς εὐθύνες μας καί τήν ἴδια στιγμή νά παλεύουμε νά εἴμαστε άληθινοί. Νά εἶναι τό πρόσωπό μας ἡ εἰκόνα ἡ ὁποία παλεύει νά μοιάσει τοῦ Θεοῦ. Νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν προτεραιότητα τοῦ δικαιώματος καί νά προτάξει τήν ἀγάπη στόν πλησίον.
.              Νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν προτεραιότητα τοῦ θυμοῦ καί τῆς ἐπιθυμίας γιά ἐκδίκηση καί νά προτάξει τήν συγχωρητικότητα ἡ ὁποία γίνεται πηγή δημιουργικότητος γιά ὅλους. Νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν προτεραιότητα τοῦ ἐφήμερου, τό ὁποῖο νομίζουμε ὅτι δέν θά παρέλθει, καί νά φτάσει στήν ἐπίγνωση ὅτι κληθήκαμε “τέκνα Θεοῦ γενέσθαι”, δηλαδή «οἱ εἰς τήν μέλλουσαν πόλιν ἐλπίζοντες» καί ἐργαζόμενοι διά τῆς ἀρετῆς νά λάβουμε εἰς χεῖρας τά κλειδιά τῆς ἀγάπης τά ὁποῖα τήν ἀνοίγουν. Ἄς δοῦμε τά μοναστήρια μας, τά ὁποῖα δέν διασώζουν μόνο λατρευτικά τυπικά, πολιτιστικούς θησαυρούς ἤ τήν ἀγωνία γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἀλλά φανερώνουν τήν χαρά καί τήν χάρη τοῦ αὐθεντικοῦ ἀνθρώπου, αὐτοῦ ὁ ὁποῖος ἀγαπᾶ Θεό καί πλησίον!
.               Τό δεύτερο εἶναι τό ἦθος, τό ὁποῖο θά μᾶς ὁδηγήσει στήν προτεραιότητα τοῦ συλλογικοῦ, χωρίς τήν καταπίεση τοῦ ἀτομικοῦ. Σέ μία περίοδο στήν ὁποία ἀκόμη θρηνοῦμε τόν χαμένο Παράδεισο τῆς οἰκονομικῆς εὐημερίας, εἶναι καιρός μετανοίας και ἀφυπνίσεως. Γιά νά ἔρθει ἡ ἀνάκαμψη «χρειάζεται ἡ ἀντίσταση»13. Καί ἡ ἀντίσταση εἶναι ἡ ἐλεύθερη ψυχή, ἡ ὁποία ζητᾶ τήν πρόοδο καί τήν χαρά γιά ὅλους, εἰ δυνατόν. Ζητᾶ θεσμούς ἰσχυρούς, οἱ ὁποῖοι θά διαφυλάττουν τούς νόμους, διότι δέν θά ἀμνηστεύουν τήν ἀ-ήθεια, ἀλλά θά ζητοῦν τήν λογοδοσία της συνειδήσεως. Καί ἔχω συνείδηση σημαίνει ὅτι δέν πρυτανεύει τό ἐγώ μου καί τό συμφέρον του, ἀλλά ὁ κάθε πλησίον, τό σύνολο ἔναντι τοῦ ὁποίου δέν μοῦ ἐπιτρέπεται νά παρανομῶ.
.           Καί ἡ ὀρθόδοξη παράδοση ἐμπνέει πρός αὐτόν τόν δρόμο. Ἄς δοῦμε τίς ἐνορίες μας, πῶς δίνουν τό φαγητό τό ὁποῖο λείπει ἀπό τούς ἐμπερίστατους συνανθρώπους μας, καλύπτουν τήν ἀνάγκη γιά μία κουβέντα, μία ἀγκαλιά παρηγοριᾶς, τήν δίψα τῶν νέων γιά ἀγάπη καί ἐλπίδα, μία φιλανθρωπία ἡ ὁποία ἀγγίζει τήν σύνολη ὕπαρξη καί δέν περιορίζεται μόνο στόν ἄρτο τόν ἐπιούσιο. Οἱ ἱερεῖς μας, τά στελέχη τῆς Ἐκκλησίας, οἱ κυρίες οἱ ὁποῖες διακονοῦν στά φιλόπτωχα συμβούλια καί στά συσσίτια, οἱ κατηχητές καί τά στελέχη νεότητος, ὅσοι ἐνισχύουν παντοδαπῶς καί ἐθελοντικά κάθε προσπάθεια, δείχνουν ὅτι εἶναι κατορθωτό τό ἦθος τό ὁποῖο ἐνεργοποιεῖ τούς πολλούς!
.              Τό τρίτο εἶναι ἡ παιδεία, ἡ ὁποία ἔχει ὡς κέντρο της τόν ἄνθρωπο, τήν ποιότητά του, τήν ἀξία του ὡς εἰκόνα Θεοῦ, τήν ἀξιοπρέπειά του, ὅταν δέν παραδίδεται στήν φθήνεια τῆς ἁμαρτίας καί στήν ἀλαζονεία τῆς εὐκολίας, ὅπως μᾶς ἔχει ὁδηγήσει ὁ τεχνολογικός πολιτισμός. Παιδεία ἀξιῶν. Παιδεία μνήμης καί ὄχι λήθης τῆς Ἱστορίας. Παιδεία μέ Θρησκευτικά τά ὁποῖα θά ἔχουν ὡς πυρήνα τους τό Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι, ὅπως ἔχει εἰσαχθεῖ δυστυχῶς στά σχολεῖα, ἕναν πανθρησκειακό συγκρητισμό, διότι δέν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία μία θρησκεία ἀνάμεσα στίς ἄλλες ἀνθρωποκεντρικές φιλοσοφίες, ἀλλά τό “πολύτιμον τζιβαϊρικόν”, μέσα ἀπό τό ὁποῖο θά μποροῦμε νά συνυπάρξουμε μέ ἐπίγνωση τῆς διαφορετικότητάς μας, χωρίς ὅμως νά ἀπορροφηθοῦμε, ἀπό φόβο μήπως καί χάσουμε τίς ἐξελίξεις. Παιδεία ἡ ὁποία δέν θά μᾶς ἀπομονώνει ἀπό τήν Εὐρώπη, ἀλλά θά μᾶς κάνει νά ἔχουμε κριτήρια οἰκειώσεως τῶν σπουδαίων ἀλλά καί ἀπορρίψεως νοοτροπιῶν, ὅπως αὐτές οἱ ὁποῖες καταρρακώνουν τόν ἄνθρωπο καί τήν ψυχή του, ἀπο-ιεροποιοῦν τήν οἰκογένεια, ἀποχρωματίζουν ἀπό Χριστό, ἀπό Ἀγάπη, ἀπό Ἀνάσταση τόν κόσμο μας. Ἄς δοῦμε τήν παιδεία τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τήν παιδεία τῶν Ἁγίων μας, τήν παιδεία τῶν ποιητῶν μας, τοῦ Σολωμοῦ καί τοῦ Κάλβου, τοῦ Παλαμᾶ καί τοῦ Σεφέρη, τοῦ Ἐλύτη καί τοῦ μέγιστου Παπαδιαμάντη. Κυρίως ὅμως τήν παιδεία τῆς Θείας Λειτουργίας, ἡ ὁποία μέ τά νοήματα, τήν γλῶσσα, τήν κοινωνία μέ τόν Χριστό καί τόν Ἄλλο κάνει τά πάντα “πάντοτε, νῦν καί ἀεί”!

Μακαριώτατε,
Ἐξοχώτατε Κύριε Πρόεδρε,

.           Στήν Κέρκυρα, τόπο τῆς ἐπισκοπικῆς μας διακονίας, τεθησαύρισται, μεταξύ ἄλλων, τό λείψανο τῆς ἁγίας Θεοδώρας τῆς Αὐγούστης, τῆς αὐτοκράτειρας ἡ ὁποία ἀναστήλωσε τίς ἱερές εἰκόνες, ἀπέδειξε τήν συναλληλία Ἐκκλησίας καί Πολιτείας καί ἀντάλλαξε πρός τό τέλος τῆς ζωῆς της τήν αὐτοκρατορική πορφύρα μέ τό μοναχικό τριβώνιο. Καθώς ἐνθυμούμεθα σήμερα τήν Ὀρθοδοξία τήν ὁποία περιφρούρησε ὄχι μόνο μέ τήν διακονία της ὡς αὐτοκράτειρα, ἀλλά καί μέ τήν ζωή τῆς ἁγιότητος, ἄς θυμηθοῦμε καί τό χρέος μας: ὅλοι μας, ὁ καθένας “ἐφ᾽ ᾧ ἐτάχθη” νά διαφυλάξουμε τήν ἑνότητα καί συμπόρευση Ὀρθοδοξίας καί Ἑλληνισμοῦ. Ὄχι ἀπό φόβο μήπως χαθοῦν προνόμια ἤ ἀπό ἄγχος γιά νά μή γίνουν ἀλλαγές στήν ζωή μας, ἀλλά γιατί ὅ,τι ἔχει δοκιμαστεῖ, ὅ,τι ἔχει δώσει ταυτότητα, ὅ,τι μᾶς κρατᾶ διαφορετικούς καί τήν ἴδια στιγμή ἀνταποκρίνεται στίς ἀνάγκες τῶν καιρῶν εἶναι ἡ ρίζα μας. Ἄν ξεραθεῖ, τότε τό δένδρον παύει ὄχι ἁπλῶς νά δίδει καρπούς, ἀλλά καί νά ὑφίσταται.
.           
«Τούτων τοῖς ὑπὲρ εὐσεβείας μέχρι θανάτου ἄθλοις τε καὶ ἀγωνίσμασι καὶ διδασκαλίαις παιδαγωγεῖσθαί τε καὶ κρατύνεσθαι Θεὸν ἐκλιπαροῦντες, καὶ μιμητές τῆς ἐνθέου αὐτῶν πολιτείας μέχρι τέλους ἀναδεικνύσθαι ἐκδυσωποῦντες, ἀξιωθείημεν τῶν ἐξαιτουμένων». Ἀμήν!

 

ΠΗΓΗ: agiospyridon.com

, ,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡ. ΚΕΡΚΥΡΑΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: «Η ΔΙΩΞΗ ΕΦΡΑΙΜ, ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Κερκύρας: “Ἡ δίωξη Ἐφραὶμ εἶναι ἀπόδειξη τῆς δίωξης τῆς Ἐκκλησίας”

.           Ἀπόδειξη τοῦ διωγμοῦ, στὸν ὁποῖο βρίσκεται στὴν πράξη ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ μερίδα τῆς κοινωνίας, στὴν ὁποία ἐπικρατοῦν οἱ ἀντίθεες δυνάμεις,  χαρακτήρισε τὴν πρωτοφανῆ δικαστικὴ ἀπόφαση προφυλάκισης τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς Βατοπεδίου Ἀρχιμανδρίτη Ἐφραὶμ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, μιλώντας στὸν Ἑσπερινὸ τῶν Χριστουγέννων στὸ Ἱερὸ Προσκύνημα τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος.
.           Ἀφορμώμενος ἀπὸ τὴν ἄρνηση τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἐποχῆς νὰ ἀποδεχθοῦν τὸν Χριστό, ὁ Μητροπολίτης Κερκύρας τόνισε ὅτι ἀποτελεῖ τουλάχιστον πρόκληση νὰ ἐπιθυμοῦν μὲ ἐμμονὴ τὸν διωγμὸ καὶ τὸν κοινωνικὸ στιγματισμὸ τῆς Ἐκκλησίας ὅλοι αὐτοὶ ποὺ ἐπέτρεψαν τὴν αὐτο-ἀθώωση  σὲ ὅσους προκάλεσαν τὴν κοινὴ γνώμη ὁδηγώντας τὴν χώρα στὴν παρακμή.
.           Τοὺς ἐνόχλησε ἡ προσπάθεια ἑνὸς ἡγουμένου νὰ διαφυλάξει τὴν ἰδιοκτησία τῆς ἱστορικῆς Ἱερᾶς Μονῆς, τὴν ὁποία διακονεῖ, μὲ σκοπὸ τὴν προσφορὰ στὸ κοινωνικὸ σύνολο σὲ μία ἐποχὴ κρίσεως καὶ ξεσποῦν καὶ πάλι τὸ μένος ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. μως λας θ ντιδράσει, γιατί βλέπει τελικ πο δεύουμε.
.           Ὁ Σεβασμιώτατος χαρακτήρισε πρόκληση πρὸς τὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὴν στάση τῶν ἐξουσιῶν καὶ ἐπεσήμανε ὅτι κάθε φορ πο ορτάζει πατρίδα μας μεγάλες κκλησιαστικς ορτές, πως τ Χριστούγεννα κα τ Πάσχα, ο κύκλοι πο μάχονται τν κκλησία προσπαθον ν προκαλέσουν θόρυβο κα ν σπιλώσουν πρόσωπα κα συνειδήσεις. Ματαιοπονοῦν ὅμως, ἐπεσήμανε ὁ Σεβασμιώτατος. Ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀντέξει καὶ τὰ πρόσωπα θὰ βγοῦνε ἀπὸ τὶς περιπέτειες αὐτὲς πιὸ δυνατὰ καὶ μὲ ἐνισχυμένη τὴν ἀγάπη τῶν ἀνθρώπων.

 ΠΗΓΗ: romfea.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΥΚΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ “ΕΣΧΑΤΟΚΑΡΤΑΣ”

ΣΧΟΛΙΟΝ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Μὲ γοργὸ ρυθμὸ πυκνώνουν οἱ ἀντιδράσεις στὴν “Κάρτα τοῦ Πολίτου” καὶ στὴν περὶ αὐτὴν μεθόδευση.  Αὐτὸ σημαίνει πὼς ἤδη ἔχει διαμορφωθεῖ μιὰ “συνείδηση” ποὺ “διαβάζει” τὴν στημένη παγίδα.  Ἐνδιαφέρον θὰ ἔχει νὰ δοῦμε πῶς θὰ ἀπαντήσει ἡ  Ἱ. Σύνοδος ὀψέποτε Τῆς τεθοῦν ὑπ᾽ ὄψιν τὰ …«προσωπικὰ δεδομένα τῆς  Ἐσχατόκαρτας».

1. Σύναξη Κληρικῶν  Ἱ. Μητροπόλεως Φθιώτιδος:

.            «Πάνω ἀπὸ κάθε νόμο βάζομε τὸν ἠθικὸ νόμο τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος τὰ πάντα ὁρίζει πρὸς τὸ συμφέρον τοῦ ἀνθρώπου. Ἡ μεθοδευομένη παραλαβὴ τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη μᾶς εὑρίσκει πολὺ ἐπιφυλακτικούς. Οἱ συνεχεῖς ἀναβολές, οἱ ἀλληλοαναιρούμενες θέσεις κυβερνητικῶν παραγόντων, οἱ πειστικὲς ἀπόψεις εἰδικῶν ἐπιστημόνων, οἱ ὑπεκφυγὲς τῶν ἁρμοδίων στὶς πιεστικὲς παρακλήσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου γιὰ την  ἀποστολὴ τοῦ σχεδίου νόμου καὶ ἡ ἀπόρριψη τῆς Κάρτας τοῦ Πολίτη ἀπὸ Κράτη – Μέλη τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης, μᾶς πείθει ὅτι κάτι δν πάει καλά, τι κάτι μεθοδεύεται “ν κρυπτ κα παραβύστῳ” καὶ ὅτι πιθανὸν νὰ εὑρεθοῦμε πρὸ τετελεσμένων γεγονότων, μὴ δυνάμενοι νὰ ἀντιδράσουμε λόγῳ ἐλλείψεως τοῦ ἀπαιτουμένου χρόνου.
Ἀναμένοντας τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου περὶ τοῦ πρακτέου, ἐκφράζουμε τοὺς φόβους καὶ τὶς ἐπιφυλάξεις μας καὶ διαβεβαιώνουμε τὸν πιστὸ λαό, ὅτι Κάρτα πο χει τν ριθμ το ντιχρίστου, πο δεσμεύει τν λευθερία το νθρώπου κα καταργε τ προσωπικ δεδομένα, δν πρόκειται ν παραλάβουμε.»

2. Σύναξη Κληρικῶν  Ἱ. Μητροπόλεως Μαντινείας:

«Ἐὰν ἡ κάρτα τοῦ πολίτου εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὸν ἀριθμὸ 666 καὶ περιέχει μυστικὰ προσωπικὰ δεδομένα τῶν πολιτῶν ἀπορρίπτεται καὶ οὐδεὶς ἐκ τῶν Ἱερέων καὶ τῶν Ἐνοριτῶν τῆς Μητροπόλεως Μαντινείας καὶ Κυνουρίας θὰ παραλάβη αὐτήν.”

3. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξῶν καὶ Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος:

Ἀπαντώντας σὲ σχετικὴ ἐρώτηση, ἐξέφρασε τὴν πλήρη ἀντίθεσή του στὴν ὑπὸ ἔκδοσιν κάρτα τοῦ πολίτη, τονίζοντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ συναινέσει στὴν κατάργηση τῆς ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου, στὴν παρακολούθησή του ἀπὸ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες καὶ ἀπὸ συμφέροντα ποὺ δὲν ὑπάρχει κανεὶς λόγος νὰ ἐποπτεύουν τὶς ζωές μας.

 

,

Σχολιάστε