Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Πρότυπο φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας,
ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Καστορίας, κυρὸς Σεραφείμ

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                   Συγχύζεται ὁ νοῦς μου μὲ τὴν ἐκφώνηση  «μακαριστὸς Μητροπολίτης Σεραφείμ», γιατὶ δὲν μπορῶ ἀκόμη, παρότι παρῆλθε ἕνας χρόνος, νὰ συνειδητοποιήσω ὅτι ἔφυγε ἀπὸ κοντά μας ἕνα ζωντανὸ πρότυπο διαυγοῦς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Ἀναπαύομαι μόνο μὲ τὴν πεποίθηση, ὅτι μὲ τὴν λέξη «μακαριστός» γιὰ τὸν Μητροπολίτη Σεραφεὶμ δὲν ἐννοοῦμε τὸν κεκοιμημένο, ἀλλὰ τὸν συγκαταριθμούμενο μεταξὺ τῶν μακάρων, αὐτῶν ποὺ μακαρίζει ὁ Κύριος, τοὺς ἐλεήμονες, τοὺς εἰρηνοποιούς, τοὺς πραεῖς, τοὺς καθαροὺς τῇ καρδίᾳ, τοὺς πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ἀλλὰ καὶ τοὺς δεδιωγμένους δι’ αὐτήν.
.                  Ὁ  Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε φιλοκαλικὸς Ἐπίσκοπος, βγαλμένος μέσα ἀπὸ Παπαδιαμαντικὰ κείμενα, τοῦ ὁποίου ἡ καρδιὰ ἦταν φάτνη Χριστοῦ, καὶ ὁ ἀγώνας του συνέτεινε στὴν προσπάθεια νὰ μὴν λυπεῖ τὸ «Πνεῦμα τὸ Ἅγιον» (Ἐφεσ. δ΄ 30), νὰ μὴν λυπεῖ Αὐτὸν ποὺ εἶχε γεννηθεῖ στὴν καρδιά του, τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦν, Αὐτὸν γιὰ τὸν ὁποῖο καθένα μας παρώτρυνε ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος τῆς Εὐβοίας μὲ τὴν φράση: «Ἀδελφέ, μὴν λυπεῖς τὸν Ἰησοῦν»!
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε ἕνας ὑψιπέτης ἀετὸς τοῦ Πνεύματος, διακατεχόμενος ἀπὸ τὸ ἡρωϊκὸ φρόνημα τοῦ προκατόχου του Γερμανοῦ Καραβαγγέλη καὶ τοῦ ἥρωος Παύλου Μελᾶ. Ἦταν ὁ φίλος τῶν Ἁγίων, τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων, ὁ ἀνύστακτος Λειτουργὸς τῶν Θείων Μυστηρίων, τὸ πρότυπο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς φιλανθρωπίας, ἡ ἀγκαλιὰ τοῦ ὁποίου ἦταν πάντοτε ἀνοικτὴ καὶ χωροῦσε ὅλους, ἦταν «οὐρανοῦ ἰσοστάσιος».
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἦταν ἀκέραιος περὶ τὴν πίστη τῶν πατέρων μας μὲ γνήσιο Ὀρθόδοξο φρόνημα, ποὺ ἄνοιγε τὰ φτερά του καὶ πετοῦσε στὶς ἐπάλξεις τῶν οὐρανῶν, συνομιλοῦσε καὶ συνευφραινόταν μὲ τοὺς Ἁγίους, τοὺς ἀσκητές, τοὺς ὁμολογητές, τοὺς μάρτυρες, τοὺς ἱεράρχες, αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι ποίμαιναν καὶ διαπαιδαγωγοῦσαν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ σύμφωνα μὲ τὸ πλήρωμα τοῦ νόμου, τὴν ἀγάπη, τοὺς ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ τὶς πατρῶες παραδόσεις.
.                  Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἀξιώθηκε νὰ  ἀρχιερατεύσει  στὴν βυζαντινὴ ἐπαρχία τῆς Καστοριᾶς καὶ νὰ ἀναδείξει καὶ νὰ τιμήσει τὸ πλῆθος τῶν Καστοριέων Ἁγίων. Ρέκτης καὶ φιλοΐστωρ καθὼς ἦταν, ἔψαξε καὶ βρῆκε τοὺς Ἁγίους ποὺ γεννήθηκαν, ἔδρασαν, κοιμήθηκαν ὁσιακὰ ἢ μαρτυρικὰ στὴν θεόσωστη ἐπαρχία του, καὶ αὐτοὺς ποὺ ἐξαιρέτως τιμῶνται σὲ αὐτήν.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ κήρυττε ἀνελλιπῶς τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ μὲ γραπτὸ ἢ προφορικὸ κήρυγμα πάντοτε ψυχωφελές, μεστὸ νοημάτων καὶ Θείας ἀγάπης, κατηχοῦσε, λόγος σαπρὸς δὲν ἐξερχόταν ἀπὸ τὰ χείλη του καὶ μεριμνοῦσε γιὰ τὴν ἐπιμόρφωση τῶν ἱερέων καὶ τῶν στελεχῶν τῆς Μητροπόλεώς του.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ἦταν ἄκρως ἐλεήμων καὶ φιλόξενος. Ἔκλαιε μετὰ κλαιόντων καὶ ἔχαιρε μετὰ χαιρόντων. Δὲν ἡσύχαζε νύχτα καὶ ἡμέρα, ἀφοῦ γνώριζε ὅτι ὑπῆρχαν γύρω του, ἐγγὺς καὶ μακράν, συνάνθρωποί μας ἐμπερίστατοι. Ἄλλωστε ἀγαποῦσε τὴν πτωχεία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἐφάρμοζε κοινοβιάζοντας στὸ ἐπισκοπεῖο μαζὶ μὲ τὴν θεοσύλλεκτη ἀδελφότητά του, ἀπὸ τὴν ὁποία οὔτε ἀπαιτοῦσε, οὔτε  ἀπολάμβανε διαφορετικὰ ἀγαθὰ καὶ περιποιήσεις.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ μεριμνοῦσε ἀδιάκοπα γιὰ τὰ Μοναστήρια τῆς ἐπαρχίας του, γιὰ ὅλους τοὺς Ναούς, μικρούς, μεγάλους, ἀρχαίους καὶ νεόδμητους, τοὺς ὁποίους εἶχε εὐπρεπίσει καὶ τοὺς λειτουργοῦσε μὲ κάθε εὐκαιρία. Καμάρωνε γιὰ τὸν Ἅγιο Νικάνορα στὴν Χλόη καὶ γιὰ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο στὸ Ἄργος Ὀρεστικό.
.                   Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ ὑπῆρξε πρότυπο ἱεράρχη μὲ ἄμετρη ἀγάπη γιὰ τὴν μυστηριακὴ ζωή, γιὰ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες τοῦ νυχθημέρου, γιὰ τὴν τιμὴ καὶ τὴν δόξα τῶν Ἁγίων μας. Ἤθελε νὰ προβάλλουμε πρότυπα ἤθους καὶ πίστεως στὴν ρευστὴ σημερινὴ πραγματικότητα, στὶς ἡμέρες τοῦ χάους, τῆς ἀνασφάλειας, τῆς ἀβεβαιότητος, τῆς ἀπαξίας κάθε ἠθικῆς τάξεως, τῆς αὐτονομήσεως καὶ τῆς ἐγωκεντρικῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἀνθρώπων, τῆς ἀπαρνήσεως τοῦ ἱστορικοῦ μας παρελθόντος, τῆς χωρὶς παιδαγωγία ἐκπαιδεύσεως τῶν παιδιῶν μας, αὐτῶν ποὺ οἱ συμπεριφορές μας τοὺς ἀποστεροῦν τὴν ἀνάπτυξη ὁραματισμῶν γιὰ κάτι καλύτερο, ἀφοῦ τὸ καλύτερο δὲν τὸ διδάχθηκαν καί, φυσικά, δὲν τὸ γνωρίζουν. Ἤθελε  νὰ προβάλλονται σὰν φωτεινὰ ἀστέρια, σὰν ὁδοδεῖκτες πρὸς τὴν ἠθικὴ πρόοδο, τὴν ἀνθρωπιὰ καὶ τὶς ἀξίες τῆς ζωῆς ποὺ δὲν σταματᾶ ἐδῶ, ἀλλὰ συνεχίζεται στὸ ἐπέκεινα, οἱ μορφὲς τῶν Ἁγίων μας, τῶν ἡρώων τῆς πατρίδος μας, τῶν κυβερνητῶν ποὺ αἰσθάνονται τὴν ἐξουσία ὡς διακονία καὶ ὄχι ὡς πηγὴ πλουτισμοῦ, ὅλων αὐτῶν ποὺ βιωματικὰ ὁμολογοῦν, ὅτι «οὐκ ἔχομεν ᾧδε μένουσαν πόλιν, ἀλλὰ τὴν μέλλουσαν ἐπιζητοῦμεν» (Ἑβρ. ιγ΄ 14).
.                     Γνώριζε ὅτι σήμερα ἡ ἀξία εἶναι πολὺ περιορισμένη στοὺς ἄρχοντες, στοὺς καθηγητές, στοὺς ἡγέτες, στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἄνδρες, στοὺς δικαστικούς, στοὺς στρατιωτικοὺς καὶ γενικὰ στὴν ἡγεσία τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ, σ’ αὐτοὺς ποὺ μερικὲς φορὲς ἐπιδιώκουν ἀξιώματα, γιὰ νὰ κρύψουν τὴν ἀπαξία τους καὶ ἐπιμένουν νὰ δίνουν τὸ παράδειγμα καὶ νὰ παιδαγωγοῦν τὸ λαό. Θλιβόταν βλέποντας ὅτι δὲν ὑπάρχουν φωτεινοὶ ἀστέρες νὰ φωτίζουν τὴν σκοτεινιὰ τοῦ κόσμου, νὰ δίνουν τὸ καλὸ παράδειγμα, νὰ εἶναι βαπτισμένοι στὴν Ὀρθόδοξη πατερικὴ θεολογία καὶ νὰ βρίσκουν τὴν πράξη «εἰς θεωρίας ἐπίβασιν», ὅπως οἱ μεγάλοι ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, οἱ θεοφόροι Ἅγιοι Πατέρες,  οἱ σφραγισμένοι μὲ τὴν σφραγίδα τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.                   Ὁ ἐνιαύσιος κύκλος τῶν λειτουργιῶν καὶ τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ εἰκοσιτετραώρου ὑπῆρχε ἡ πνευματικὴ ἀγαλλίαση τοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ καὶ δὲν ἐννοοῦσε νὰ ἀπέχει ἀπὸ αὐτὲς παρὰ τὸν φόρτο τῶν καθηκόντων του καὶ ἐνίοτε τῶν προβλημάτων ὑγείας του. Ἦταν ὁ Ἱερεὺς τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. Ἡ Χαρὰ τοῦ Χριστοῦ μας ἀντανακλοῦσε στὸ πρόσωπό του καὶ στὰ χείλη του ὑπῆρχε μιὰ ἀέναη δοξολογία. Ἂν ἀπομονώναμε τὴν καρδιά του, θὰ βλέπαμε, ὅπως στὴν καρδιὰ τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου, ὅτι ἦταν γραμμένη ἡ λέξη «Χριστός». Ἔτσι, ὅταν τελοῦσε τὶς λειτουργίες του ἔλαμπε ἀπὸ χαρὰ καὶ συνήνωνε σὲ αὐτὲς γῆ καὶ οὐρανό, στρατευόμενη καὶ θριαμβεύουσα Ἐκκλησία. Ἰδιαιτέρως ἔχαιρε, ὅταν ἔψαλλε τὸ ὄνομα τοῦ κάθε ἑορταζομένου Ἁγίου μὲ κατάνυξη καὶ μὲ ἄπειρη εὐλάβεια ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Ἀναγίγνωσκε τὶς προφητεῖες εὐκρινῶς, τὰ αἰτήματα μὲ ἱκετευτικὸ τόνο, τὶς εὐχὲς μὲ μυστηριακὸ ὕφος. Ζοῦσε καὶ  βίωνε τὰ γεγονότα τοῦ λειτουργικοῦ χρόνου ὡς σημερινά, ἀφοῦ στὴν λατρεία κυριαρχεῖ ἡ φράση «σήμερον», τόσο στὶς ἀκολουθίες ὅσο καὶ στὶς ἑορτὲς τῆς πίστεώς μας. Σήμερον γεννᾶται ἐκ Παρθένου· σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου· σήμερον ὁ Χριστὸς παραγίνεται ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Φαρισαίου· σήμερον δέχεται ἡ Βηθλεὲμ τὸν καθήμενον διὰ παντὸς σὺν Πατρί. Ἔτσι, ἐνῶ τὰ τελούμενα συντελέσθηκαν ἅπαξ ἀποκαλύπτονταν μπροστά του καὶ μπροστὰ σὲ ὅλο τὸ ἐκκλησίασμα ὡς παρόντα, καθὼς συμβαίνει πάντοτε, καλώντας ὅλους νὰ συμμετέχουμε σὲ αὐτά. Νὰ τὰ οἰκειωθοῦμε. Τὸ ἐκκλησιαστικό του φρόνημα ἦταν σταθερὸ καἲ σὲ ὑψηλὸ βαθμό. Ἔλεγε, ὅτι χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία διὰ τῶν φορέων της νὰ «γινώσκει ἃ ἀναγιγνώσκει» (Πραξ.η΄ 40), ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκκλησιαζόμενοι νὰ αἰσθάνονται ὡς σπίτι τους τὴν λατρεύουσα ἐνορία.  Θλιβόταν ὅταν ἔβλεπε τὶς προκαταλήψεις σὲ βάρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἀδιαφορίας πολλῶν ἐκπαιδευτικῶν ἔναντι τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, λόγῳ τῆς ὁποίας ἡ Λειτουργικὴ Παράδοση ὁλοένα καὶ περιορίζεται.
.                    Ὁ Μητροπολίτης Σεραφεὶμ βίωνε καθημερινὰ ἕνα πανηγύρι. Ἡ λειτουργική του ζωὴ ἦταν ἕνα «γλέντι», ὅπως ἔλεγε ὁ νέος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας μας, Καλλίνικος τῆς Ἐδέσσης. Γνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι ἡ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι τὸ ἀρραγὲς θεμέλιο γιὰ τὸ κτίσιμο τῆς σταδιακῆς πνευματικῆς ὡριμότητας καὶ τῆς γνήσιας χριστιανικῆς ἀγωγῆς τῶν πιστῶν. Μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴν Θεία Λατρεία, ἔλεγε, βιώνουμε τὴν «καλὴν ἀλλοίωσιν», μεταμορφωνόμαστε, γινόμαστε «καινὴ κτίσις» (Β΄ Κορ. ε΄ 17), γινόμαστε πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
.                       Στὶς λειτουργικές του πρωταρχικὲς δραστηριότητες δὲν πρέπει νὰ παραλείψουμε ὅτι ἑτοίμασε τοὺς φακέλλους ποὺ ἔστειλε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἁγιοκατατάξεις τῶν Ἁγίων τῆς ἐπαρχίας του καὶ αὐτοὺς τῶν ἱερῶν τους Ἀκολουθιῶν πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως, τῆς Ὁσίας Σοφίας, τῆς Κλεισούρας, τοῦ Ἱερομάρτυρος Βασιλείου ἀπὸ τὸ Χιλιόδενδρο καὶ τῶν προσφάτων, τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τῆς Καστοριᾶς, Μάρκου Κλεισουριέως, Γεωργίου Χασὰν καὶ Ἰωάννου Νούλτσου, τῶν Καστοριέων καθὼς καὶ Πλάτωνος,τοῦ  νέου ἱερομάρτυρος, τοῦ Ἀϊβαζίδου,  ἔχοντας τοὺς Ἁγίους αὐτοὺς πρεσβεύοντας πρὸς τὸν Ὕψιστον ὑπὲρ αὐτοῦ.
.                         Ὡς πρότυπο φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας, ὁ Ἐπίσκοπος Σεραφεὶμ μερίμνησε γιὰ τὴν ὑμνογραφικὴ κάλυψη τῶν κενῶν ποὺ ὑπῆρχαν στὶς μνῆμες τῶν Ἁγίων τῆς Καστοριᾶς, τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ, πολιούχου Καστοριᾶς, τοῦ Προφήτου Ἠλιού, προστάτου τῶν γουναροποιῶν, τοῦ Ὅσίου Διονυσίου ἐκ τῆς Κορησοῦ, κτίτορος τῆς Μονῆς Φιλοθέου τοῦ Ἁγίου Ὄρους, Θεοδοσίου Ὁσίου ἐκ τῆς Κορησοῦ, Μητροπολίτου Τραπεζοῦντος, Ναοὺμ Ὁσίου, τοῦ φωτιστοῦ τῶν Σλαύων, Νικοδήμου Ὁσίου, κτίτορος Μονῆς Τισμάνας στὴν Ρουμανία, Ἰωάσαφ Ὁσίου τοῦ Μετεωρίτου, Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, Ἀρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Διονυσίου Ὁσίου, τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ, Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Γερασίμου τοῦ Παλλαδᾶ, τοῦ ἐκ Καστορίας Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας, Ἰακώβου Ὁσιομάρτυρος τοῦ ἐκ τῆς  Καστορίας, Νικάνορος Ὁσίου, λυτρωτοῦ τῆς Καστορίας ἐκ τῆς πανώλους καὶ προστάτου τῶν παίδων, Σοφίας, τῆς νεοφανοῦς Ποντίας Ὁσίας, τῆς ἐν Κλεισούρᾳ, Ἰωάννου  Βατάτζη, τοῦ αὐτοκράτορος, Νεκταρίου Ὁσίου τοῦ Ἰάγαρη, Πλάτωνος Νεομάρτυρος, τοῦ Ἀϊβαζίδου, Πρωτοσυγκέλλου Καστορίας ἐπὶ Μητροπολίτου Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, Ἰωάννου  (Νούλτσου) Νεομάρτυρος καὶ Γεωργίου τοῦ Χασὰν Νεομάρτυρος, τῶν Καστοριέων, Νικοδήμου Ὁσιομάρτυρος ἐκ Βυθκουκίου, Μάρκου Νεομάρτυρος τοῦ Κλεισουριέως, Βασιλείου νέου Ἱερομάρτυρος ἐν Χιλιοδένδρῳ καὶ Ἀλυπίου Ὁσίου τοῦ Κιονίτου τιμωμένου ἐν Καστορίᾳ.
.                  Ἡ ἀγάπη καὶ ἡ εὐλάβεια τοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ στὴν Παναγία μας δὲν περιγράφεται. Μερίμνησε γιὰ τὴν καταγραφή, συντήρηση, διάσωση καὶ ἐξύμνηση πολλῶν ἱερῶν εἰκόνων τῆς Θεοτοκοφρουρήτου, ὅπως ἔλεγε, Καστοριᾶς. Στὸ ὑπὸ ἔκδοση Θεοτοκάριο ποὺ εἶχε κατὰ νοῦν νὰ ἐκδόσει, ἀλλὰ παρέμεινε ἡ ἐπιθυμία του ἀνεκπλήρωτη, περιλαμβάνονται 18 Παρακλητικοὶ Κανόνες, στὶς ἑξῆς περίπυστες καὶ θαυματουργὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας μας, ποὺ ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε: Παναγία, Πορφύρα, Μαυριώτισσα, Ρασιώτισσα, Ἑβραΐς, Καστριώτισσα ἢ Κουμπελίδικη, Προφητῶν τὸ Κήρυγμα, Ὁδηγήτρια Ἄργους Ὀρεστικοῦ ἢ Γραμμούστιανη,, Φανερωμένη, Ἐλεοῦσα Μονῆς Κλεισούρας, Βλαχερνίτισσα, Παραμυθία, Ἐλεοῦσα Καστορίας, Ἐλπὶς ἀπηλπισμένων, Δακρυῤῥοοῦσα, Πορταΐτισσα, Γοργοϋπήκοος, Τριχεροῦσα, Φοβερὰ Προστασία. Ἐπίσης μερίμνησε γιὰ συγγραφὴ Ἀκολουθιῶν στὴν Παναγία τῆς Γράμμουστας καὶ ἀναστάσιμη στὴν Παναγία τὴν Μαυριώτισσα.
.                         Μεταδημότευσε γιὰ τοὺς οὐρανοὺς ὁ Μητροπολίτης Σεραφείμ, ἀλλὰ μᾶς ἄφησε παρακαταθήκη τὸ παράδειγμά του, παράδειγμα φιλαγιότητος καὶ φιλακολουθίας, ὥστε νὰ τὰ ἔχουμε πυξίδα στὴν οὐρανοδρόμο πορεία μας, τὴν πορεία μας πρὸς τὸν ἀναστημένο Λυτρωτή μας, τὸν γλυκύτατό μας Ἰησοῦ.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

,

Σχολιάστε

ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ στὴν ΚΑΣΤΟΡΙΑ (Χαρ. Μπούσιας)

Πρόσφατα πρωτοχριστιανικὰ χρόνια στὴν Καστοριά
Στὸ 40νθήμερο μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου Σεραφείμ

γράφει
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.                   Μποροῦμε στὰ χρόνια μας νὰ ζήσουμε ὅπως οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ τῶν Ἱεροσολύμων; Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ἀπάντησε πρόσφατα καὶ μάλιστα ἔμπράκτα ὁ ἀοίδιμος Μητροπολίτης Καστοριᾶς, ὁ πολύκλαυστος κυρὸς Σεραφείμ· ὁ φιλάγιος Ἱεράρχης, ποὺ ἔζησε τὴν ζωὴ τῶν ἀποστολικῶν χρόνων καὶ μᾶς ἔδωσε τὴν ἀπάντηση. Ναί, μποροῦμε, ἅμα ἀγαποῦμε πραγματικὰ τὸν Χριστό μας καὶ ἔχουμε φιλαγιότητα. Ὅταν προσπαθοῦμε νὰ ὁμοιάσουμε μὲ τοὺς Ἁγίους μας, ὅταν ἡ ζωή μας εἶναι χριστοκεντρική, ὅταν ἔχουμε ἐγκαταστήσει μόνιμο ἔνοικο τῆς καρδιᾶς μας τὸν εὐεργέτη καὶ λυτρωτή μας, τὸν Θεάνθρωπο Ἰησοῦ.
.                 Ὅταν ὁ Χριστὸς εἶναι μόνιμα ἐγκαταστημένος στὴν καρδιά μας, τότε μᾶς πλημμυρίζει μὲ τὴν πλούσια τὴ χάρη Του καὶ μᾶς ἀξιώνει νὰ ζοῦμε καθαρὴ Χριστιανικὴ ζωή, νὰ γινόμαστε παραδείγματα πρὸς μίμηση, νὰ εἴμαστε «τὸ φῶς τοῦ κόσμου» [1] καὶ νὰ φαινόμαστε ὡς «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη»[2]. Μᾶς ἀξιώνει νὰ μὴν ἀρκούμασε μόνο  στὶς θρησκευτικές μας ὑποχρεώσεις, στὴν εὔκολη ἱκανοποίησή μας ἀπὸ τὴν ἐπιφανειακὴ πνευματικὴ ζωή, ἀλλὰ νὰ διεισδύσουμε στὸ Μυστήριο τῆς ἀνακαινίσεως, κατὰ τὸ ὁποῖο ἀποτασσόμεθα τὸν διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του καὶ συντασσόμεθα μαζὶ μὲ τὸν Χριστό μας. Μᾶς ἀξιώνει νὰ ζοῦμε ἢ τουλάχιστον νὰ προσπαθοῦμε τὴν προσωπική μας ὑπέρβαση, γιὰ νὰ λειτουργήσουν οἱ πνευματικές μας αἰσθήσεις, ποὺ θὰ γεμίσουν τὶς ψυχές μας μὲ τὴν θεία παρουσία Του. Ἔτσι, αὐτὲς καθαρίζονται, καὶ δεχόμενες τὴν Θεία Χάρη ποὺ ἡ παρουσία Του ἐκπέμπει, πληροῦνται ἀπὸ εὐλογία καὶ φῶς, ἀπὸ τὸ Αὐτοφῶς, τὸ ἀΐδιο Φῶς τῆς ζωῆς.
.                 Ἡ ζωὴ καὶ ἡ ποιμαντικὴ δράση τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Σεραφεὶμ στὴν Καστοριὰ μᾶς θυμίζει τὰ λόγια τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων γιὰ τὴν  ζωὴ καὶ τὴν δράση τῶν πρώτων Χριστιανῶν, ποὺ ζοῦσαν ἔντονα τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ὅπως τὴν ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς: «Εἶχον ἅπαντα κοινά»[3], σὰν μέλη μιᾶς οἰκογενείας. Καὶ «ἦσαν ὁμοθυμαδόν»[4] δηλαδὴ ζοῦσαν, θὰ λέγαμε σήμερα, κοινοβιακά, μὲ πλούσια  αἰσθήματα ἀγάπης, προσανατολισμένα ὁλοκάρδια στὴν ἐπικοινωνία, «ἐν ἀγαλλιάσει καὶ ἀφελότητι καρδίας»[5], δηλαδὴ μὲ ἁπλότητα, χωρὶς νὰ περνᾶ ἀπὸ τὶς σκέψεις τους δεύτερος πονηρὸς λογισμὸς γιὰ τὰ λεγόμενα τῶν ἄλλων. Ἦσαν ἄδολοι, ἁγνοί, δοσμένοι σὲ αὐτὸ τὸ παραδείσιο βίωμα τῆς εἰλικρίνειας, τῆς ἀθωότητος, τῆς αὐτοπροσφορᾶς. Ζοῦσαν, λοιπόν, μὲ ἁπλότητα, ἀλλὰ καὶ ἦταν «προσκαρτεροῦντες τῇ διδαχῇ τῶν Ἀποστόλων καὶ τῇ κοινωνίᾳ καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καὶ ταῖς προσευχαῖς»[6]. Προσκαρτεροῦντες σημαίνει, ὅτι ἔστεκαν μὲ ἐγκαρτέρηση καὶ ἐπιμονή, ἀφοσιωμένοι σὲ τέσσερα πράγματα, τὰ ὁποῖα τοὺς γέμιζαν τὴν ζωὴ καὶ τοὺς ὁδηγοῦσαν κοντὰ στὸ Χριστό μας. Ἔτσι, καὶ ὁ κυρὸς Σεραφεὶμ μὲ τὴν εὐλογημένη καὶ ἁγιόλεκτη συνοδεία του προσκαρτεροῦσαν:

 *Στὴν διδαχὴ τῶν Ἀποστόλων, δηλαδὴ στὴν ἐμβάθυνσή τους στὰ λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀφοῦ «πᾶσα Γραφὴ θεόπνευστος καὶ ὠφέλιμος πρὸς διδασκαλίαν, πρὸς ἔλεγχον, πρὸς ἐπανόρθωσιν, πρὸς παιδείαν τὴν ἐν δικαιοσύνῃ»[7].

*Στὴν κοινωνία τῶν προσώπων, δηλαδὴ στὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς ἄλλους Χριστιανούς, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος ὡς κοινωνικὸ ὂν ἔχει ἀνάγκη πνευματικῆς ἐπικοινωνίας. Ἐπικοινωνίας, ὅμως, πνευματικῆς, ποὺ δὲν σκορπίζει τὸν νοῦ, οὔτε σπαταλᾶ σὲ ἄσκοπα πράγματα τὸν χρόνο τῆς ζωῆς του, γιὰ τὴν χρήση τοῦ ὁποίου γνωρίζει ὅτι θὰ δώσει λόγο στὸν Θεό μας. Ἡ ἐπικοινωνία ἦταν σύμφωνη μὲ τὴ ρήση τοῦ Ὁσίου Γέροντος Ἰωάννου τοῦ Δομβοΐτου «ὠφελοῦ ἢ ὠφέλει ἢ φεῦγε»[8].

*Στὴν κλάση τοῦ ἄρτου, δηλαδὴ στὴν ἱκανοποίηση τῶν τροφικῶν ἀναγκῶν τους. Ὁ ἄνθρωπος, ἀφοῦ σύγκειται ἀπὸ σάρκα καὶ πνεῦμα ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ δύο τροφές· πνευματικὴ καὶ σωματική. Γι’ αὐτὸ καὶ πάντοτε στὶς πνευματικὲς συνάξεις ἀπαραίτητη εἶναι ἡ παράθεση πνευματικῆς τράπεζας, γιὰ τὴν Θεία Κοινωνία, ἀλλὰ καὶ ὑλικῆς πρὸς παράκληση τοῦ σαρκίου. Ἡ ὑλικὴ τράπεζα ποὺ παρατίθεται εἶναι εὐλογημένη, ὅταν στὴν κορυφή της κάθεται πάντοτε ὁ Κύριός μας εὐλογώντας καὶ ἁγιάζοντάς την.

*Καὶ στὴν προσευχή, ἀφοῦ αὐτὴ μᾶς ἑνώνει μὲ τὸ δωρεοδότη μας Χριστό, ἀπὸ τὸν ὁποῖον προέρχεται «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον»[9].

.                 Ἡ ἐν Χριστῷ αὐτὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων, ὅπως ἐπονομάζονταν οἱ πρῶτοι πιστοὶ τῶν Ἱεροσολύμων, ἀποτελοῦσε τὴν προτύπωση τῆς χριστιανικῆς ζωῆς τοῦ Ἱεράρχου Καστορίας, ποὺ ἐπιθυμοῦμε νὰ εὑρίσκεται συνεχῶς ἑνωμένος μαζὶ μὲ τὸν Κύριο καὶ νὰ πορεύεται  κατὰ τὸ ἅγιο θέλημά Του. Τὴν ἕνωση αὐτὴ τὴν ἐπιτύγχανε μόνο μέσα στὴν μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική μας Ἐκκλησία, τὴν ὁποία ὑπηρέτησε ἄοκνα μέχρι τῆς κοιμήσεώς του, καὶ ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ μας καὶ καθοδηγεῖται ἀπὸ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα. Καὶ εἶναι ἀποδεδειγμένο ὅτι ὅπου ὑπάρχει ζῶσα πίστη ἐκεῖ ὑπάρχει καὶ ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ ποὺ συντελεῖ στὴν πνευματικὴ πρόοδο ποὺ προάγει τὸν ἄνθρωπο σὲ τέλεια προσωπικότητα καὶ διανοίγει τὰ χείλη του σὲ ἐξύμνηση τῶν κατορθωμάτων τῶν ἀριστέων τοῦ πνεύματος καὶ τοῦ σταδίου, τῶν Ὀλυμπιονικῶν στοὺς ὑπὲρ τοῦ ἐσταυρωμένου Ἀρνίου ἀγῶνες, ὁ ὁποῖος ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ὑπῆρξε σημεῖο ἀμφιλεγόμενο, «Ἰουδαίοις μὲν σκάνδαλον, Ἕλλησι δὲ μωρίαν» [10].
.              Ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Σεραφεὶμ εἶχε τὴν σφραγίδα τῆς θεοτοκοφιλίας καὶ τῆς φιλαγιότητος ἀνεξίτηλα χαραγμένη στὴν καρδιά του. Βρισκόταν πάντοτε ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Παναγίας μας, «τῆς Πορφύρας, Μαυριώτισσας, Ρασιώτισσας, Ἑβραΐδος, Καστριώτισσας, Προφητῶν τοῦ Κήρυγματος, Ὁδηγήτριας Γραμμούστιανης Ἄργους Ὀρεστικοῦ, Φανερωμένης, Ἐλεούσας Μονῆς Κλεισούρας, Βλαχερνίτισσας, Παραμυθίας, Ἐλεούσας Καστοριᾶς, Ἐλπίδος ἀπηλπισμένων, Δακρυρροούσας, Πορταΐτισσας, Γοργοϋπηκόου καὶ Τριχερούσας». Βρισκόταν ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ πολιούχου τῆς Καστοριᾶς Ἁγίου Μηνᾶ, τοῦ προστάτου τῶν γουναράδων τῆς περιοχῆς του, τοῦ Προφήτου Ἠλία, τοῦ Ἁγίου Νικάνορος, τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου, τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, τῆς Ἁγίας Σοφίας τῆς Κλεισούρας καὶ τοῦ Ἱερομάρτυρος Βασιλείου Χιλιοδένδρου, διὰ τὴν ἁγιοκατάταξη τῶν ὁποίων εἶχε μεριμνήσει, τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων, Μάρκου τοῦ Κλεισουριέως, Γεωργίου καὶ Ἰωάννου-Νούλτσου, τῶν Καστοριέων καὶ τοῦ νέου Ἱερομάρτυρος, Πλάτωνος Ἀϊβαζίδη, ὡς καὶ ὅλου τοῦ νέφους τῶν Ἁγίων, τὶς μνῆμες τῶν ὁποίων καθημερινὰ τιμοῦσε.
.                Ὁ θεοπρόβλητος καὶ θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Σεραφεὶμ εἶχε νοικιάσει τὴν καρδιά του ὁλοκληρωτικὰ στὸν Χριστό μας. Ὁ ἴδιος  δὲν εἶχε οὔτε νοῦ ἰδικό του οὔτε θέληση οὔτε ζωή, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ τοῦ ἦταν ὁ Χριστός. Ἔτσι, λέγοντας ὅτι εἶχε «νοῦν Χριστοῦ» [11], πιστοποιοῦμε ὅτι εἶχε τὴν ἴδια μὲ Ἐκεῖνον θέληση, γι’ αὐτὸ καὶ θὰ μποροῦσε νὰ φωνάζει τὸ παύλειο: «Ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός» [12]. Ὁ μακαριστὸς Ἱεράρχης, ποὺ τόσο ἀναπάντεχα μεταδημότευσε γιὰ τὴν οὐράνια Βασιλεία, ἔζησε πρωτοχριστιανικὰ μαζὶ μὲ τὴν ἀπορφανισθεῖσα ἐπισκοπική του ἀδελφότητα. Τώρα ὁ Ἐπίσκοπος βρίσκεται κοντὰ στὸν ἀγαπημένο του Ἰησοῦ καὶ μαζὶ μὲ τοὺς φίλους του Ἁγίους  ἀπολαμβάνει τὰ ἀγαθά, «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν Αὐτόν» [13]. Ἀπολαμβάνει τοὺς καρποὺς τῶν ἔργων του καὶ δέεται τοῦ Κυρίου γιὰ τὴν εὐλογημένη του ἀδελφότητα, γιὰ τὸ θεοσεβὲς πλήρωμα τῆς ἐπαρχίας του, γιὰ τὴν πολυαγαπημένη του Μακεδονία, γιὰ ὅλους μας, ποὺ μᾶς ἀνέψυχε μὲ τὶς εὐχὲς καὶ τὶς εὐλογίες του.

[1]  Ματθ. ε΄ 14.

[2]  Ματθ. ε΄ 14.

[3]  Πράξ. β΄ 44.

[4]  Πράξ. β΄ 46.

[5]  Πράξ. β΄ 46.

[6]  Πράξ. β΄ 42.

[7]  Β΄ Τιμ. γ΄ 16.

[8]  Τὰ ποιήματα τοῦ Καλόγερου, Ἔκδοσις Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θηβῶν καὶ Λεβαδείας, τόμος α΄, σελὶς 196, Ἀθῆναι 1971.

[9]  Ἰακ. α΄ 17.

[10] Α΄ Κορινθ. α΄ 23.

[11]  Β’ Κορ. β΄ 16.

[12]  Γαλ. β 20.

[13] Α΄ Κορ. β΄ 9.

,

Σχολιάστε

EΦΥΓΕ ΜE ΓΕΜΑΤΑ ΧΕΡΙΑ μὲ διαμάντια πολύεδρα, ἀρετῶν, φιλανθρωπίας, ἀγάπης, φιλοξενίας, ψυχωφελῶν κηρυγμάτων

Ἔφυγε μὲ γεμάτα χέρια.
Μητροπολίτης Καστορίας Σεραφείμ

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Σεραφεὶμ ἐκλέλοιπε τῆς Ἐκκλησίας,
Σεραφεὶμ τοῖς Ἀγγέλοις συνηριθμήθη.

.                      Ὁ φιλοκαλικὸς Ἐπίσκοπος, ὁ ὑψιπέτης ἀετὸς τοῦ Πνεύματος, ὁ διακατεχόμενος ἀπὸ τὸ ἡρωϊκὸ φρόνημα τοῦ προκατόχου του Γερμανοῦ Καραβαγγέλη καὶ τοῦ ἥρωος Παύλου Μελᾶ, ὁ φίλος τῶν Ἁγίων, τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ὁσίων, ὁ ἀνύστακτος Λειτουργὸς τῶν Θείων Μυστηρίων, τὸ ἔκτυπον τῆς ἀγάπης καὶ φιλανθρωπίας, ὁ ἀκέραιος περὶ τὴν πίστιν, ἄνοιξε τὰ φτερά του γιὰ νὰ πετάξει στοὺς παμφώτους τῶν οὐρανῶν αἰθέρες, νὰ μεταβεῖ «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν» (Ἰωάν. ε΄ 24). Ὁ μακαριστὸς ἤδη Ἅγιος Καστορίας, κυρὸς Σεραφείμ, πέταξε ἐνωρίς, ἀφοῦ «ἐπλήρωσε χρόνους μακρούς» (Σοφ. Σολομ. δ΄ 10). Ἡ ἄδολη καὶ ἀνεξίκακη ψυχή του θὰ συμπανηγυρίζει σήμερα μαζὶ μὲ τὰ ἄδολα καὶ ἀνεξίκακα Νήπια, τὰ σφαγιασθέντα ἀπὸ τὸν Ἡρώδη στὴν Βηθλεέμ. Θὰ τελεῖ χωρὶς περιορισμοὺς τὴν Θεία Λειτουργία στὸ ἐπουράνιο θυσιαστήριο, αὐτὴν ποὺ σχεδὸν καθημερινὰ τελοῦσε στὴν γῆ συμπαρισταμένων, ὄχι μόνον τοῦ ποιμνίου του καὶ τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν, ἀλλὰ τῶν Ἁγίων Ἀγγέλων.
.                    Ὁ Ἅγιος Καστορίας μεταδημότευσε ἀπὸ τὴν βυζαντινὴ ἐπαρχία τῆς Καστοριᾶς γιὰ τὴν βυζαντινὴ αὐτοκρατορία τοῦ οὐρανοῦ μὲ τὸ πλῆθος τῶν Καστοριέων Ἁγίων, αὐτῶν ποὺ ἀνέδειξε καὶ τίμησε. Γνώριζε τὴν ἀναχώρησή του, εἶχε τὸ εἰσιτήριο χωρὶς ἐπιστροφὴ στὸ χέρι. Τὸ εἰσιτήριο τῆς ἐπιστροφῆς στὴν οὐράνια πατρίδα τὸ εἶχε  ἐξασφαλίσει μὲ τὸ ὁλοκληρωτικὸ δόσιμό του στὴν ὑπηρεσία τῆς Ἐκκλησίας μας, μὲ τὸ γνήσιο, ἀρωματισμένο χριστιανικό του φρόνημα, τὴν ἄοκνη διακονία του στὴν Μητρόπολη τῆς Καστοριᾶς, τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν μυστηριακὴ ζωὴ καὶ τὴν ὑπομονή του στὰ ἔμπονα ποιμαντικά του καθήκοντα, στὰ προβλήματα ποὺ ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς νὰ ἀντιμετωπίσει, καὶ ὅπου ἔλαμψεν «ὡς χρυσὸς ἐν χωνευτηρίῳ» (Σοφ. Σολομ. γ΄ 6).
.                     Δὲν παρουσιάσθηκε στὸν Χριστό μας ὁ Ἅγιος Καστορίας μὲ ἄδεια χέρια. Εἶχε σφραγισμένα διαπιστευτήρια. Ἦταν τὰ χέρια του γεμάτα μὲ διαμάντια πολύεδρα, ἀρετῶν, φιλανθρωπίας, ἀγάπης, φιλοξενίας, ψυχωφελῶν κηρυγμάτων καὶ πλήθους πνευματικῶν του παιδιῶν, γιὰ τὰ ὁποῖα καυχόταν λέγοντας: «Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδία, ἃ μοὶ ἔδωκεν ὁ Θεός» (Ἑβρ. β΄ 13).

* Παρουσίασε στὸν Χριστό μας τὸ μικρό του, ἀλλὰ ἁγιόλεκτο, μητροπολιτικὸ κοινόβιο, στὸ ὁποῖο συνέτρωγε μὲ τὰ παιδιά του καὶ τοὺς φιλοξενουμένους του, ἀναπαύοταν ψυχικὰ καὶ σωματικά, καὶ τὸ ὁποῖο στήριζε μὲ τὴν ράβδο τῶν θεόπνευστων διδαχῶν του.

* Παρουσίασε στὸν Χριστό μας τὴν ἄνθηση τῆς Μητροπολεώς του, τὴν μέριμνα γιὰ τὰ Μοναστήρια της, τὴν φροντίδα του γιὰ ὅλους τοὺς Ναούς, μικρούς, μεγάλους, ἀρχαίους καὶ νεόδμητους, γιὰ τὸν Ἅγιο Νικάνορα στὴν Χλόη, γιὰ τον Ἅγιο Νεκτάριο στὸ Ἄργος Ὀρεστικό.

* Παρουσίασε στὸν Κύριο τὸν ἐνιαύσιο κύκλο τῶν λειτουργιῶν του καὶ τῶν ἀκολουθιῶν τοῦ εἰκοσιτετραώρου, ἀπὸ τὶς ὁποῖες δὲν ἀπεῖχε παρὰ τὸν φόρτο τῶν καθηκόντων του καὶ ἐνίοτε τῶν προβλημάτων ὑγείας του.

* Παρουσίασε στὸν Κύριο τοὺς φακέλλους ποὺ ἔστειλε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὶς ἁγιοκατατάξεις τῶν Ἁγίων τῆς ἐπαρχίας του καὶ αὐτοὺς τῶν ἱερῶν τους Ἀκολουθιῶν πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ὅπως, τῆς Ὁσίας Σοφίας, τῆς Κλεισούρας, τοῦ Ἱερομάρτυρος Βασιλείου ἀπὸ τὸ Χιλιόδενδρο καὶ τῶν προσφάτων, τῶν Ἁγίων Νεομαρτύρων τῆς Καστοριᾶς, Μάρκου Κλεισουριέως, Γεωργίου καὶ Ἰωάννου, τῶν Καστοριέων καὶ Πλάτωνος, νέου ἱερομάρτυρος, τοῦ Ἀϊβαζίδου,  ἔχοντας τοὺς Ἁγίους αὐτοὺς πρεσβεύοντας πρὸς τὸν Ὕψιστον ὑπὲρ αὐτοῦ.

* Παρουσίασε στὸν Κύριο τὶς ἐλεημοσύνες του, οἱ ὁποῖες εἶχαν προπορευθεῖ καὶ ἀνεβεῖ ἐνώπιόν Του, ὅπως τοῦ Κορνηλίου τοῦ Ἑκατοντάρχου, ἂν καὶ ἀκολουθοῦσε τὴν ἀρχὴ τοῦ «μὴ γνώτω ἡ ἀριστερά σου τὶ ποιεῖ ἡ δεξία σου» (Ματθ. στ΄ 3).

* Παρουσίασε στὸν Κύριο τὴν ἀφανῆ του μέριμνα γιὰ τοὺς φτωχούς, τοὺς ἐμπεριστάτους, τὰ ὀρφανά, τὴν αὐγὴ τῆς ζωῆς, τὴν νεότητα, καὶ τὰ τίμια γηρατειά, γιὰ τὴν ἄνετη διαβίωση τῶν ὁποίων ἰδιαιτέρως μοχθοῦσε.

       .                Καὶ ὁ Κύριος, «ὁ σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα δὲ πιστῶν» (Α΄ Τιμ. δ΄ 9), τὸν ὑποδέχθηκε μὲ οὐράνιες τιμὲς καὶ τὸν κατέστησε οὐρανοπολίτη.
.                Σεβαστέ μου, Ἅγιε Καστορίας, τὴν προπαραμονὴ τῆς εἰσαγωγῆς σου στὴν ΜΕΘ, ὅταν ξαφνικὰ ἀνέβασες πυρετό, μὲ πῆρες τηλέφωνο, γιὰ νὰ σοῦ εὐχηθῶ γρήγορα νὰ ἐξέλθεις νικητὴς ἀπὸ τὴν περιπέτειά σου. Τώρα ποὺ βλέπω μὲ ἄλλο ὀπτικὸ πρίσμα τὰ πράγματα, δὲν νομίζω ὅτι εἶχες ἀνάγκη ἐγὼ ὁ ἀνάξιος νὰ εὐχηθῶ γιὰ σένα, ὅταν σὲ κάλυπταν οἱ εὐχὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, τῆς στρατευομένης καὶ τῆς θριαμβεύουσας. Μὲ πῆρες, γιὰ νὰ μὲ ἀποχαιρετήσεις προβλέποντας τὸ μεγάλο σου ταξίδι. Και ἐγὼ κλίνοντας γόνυ σώματος καὶ καρδίας τώρα σὲ ἀποχαιρετῶ καὶ σὲ παρακαλῶ, ἐκεῖ στὴν γειτονιὰ τῶν Ἀγγέλων ποὺ βρίσκεσαι, μὴν παύσεις νὰ εὔχεσαι στὸν Κύριο τῆς δόξης γιὰ τὸ λογικό σου ποίμνιο, γιὰ ὁποῖο ἔδωσες κάθε σου ἰκμάδα, καὶ γιὰ ἐμᾶς ποὺ σὲ ἀγαπήσαμε καὶ ὠφεληθήκαμε ἀπὸ τὴν πνευματικὴ μαζί σου συναναστροφή. Τὴν εὐχή σου νὰ ἔχουμε!

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

,

Σχολιάστε

ΕΚΟΙΜΗΘΗ Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ

.                Σήμερα, 29 Δεκεμβρίου 2020, ὁ ταπεινὸς ποιμένας τῆς Καστορίας κ. Σεραφείμ, ἀνεχώρησε ἐκ χώρας ζώντων πρὸς τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ.
.                Παρὰ τὶς ἄοκνες καὶ θυσιαστικὲς προσπάθειες τοῦ ἰατρικοῦ καὶ νοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ τοῦ 424 ΓΣΝΕ, δὲν κατέστη δυνατὸ νὰ διατηρηθεῖ ἐν ζωῇ. 
Ἐκφράζονται δημοσίως εὐχαριστίες πρὸς τὰ στελέχη τοῦ νοσοκομείου ἀλλὰ καὶ πρὸς ὅλους ὅσους ἀνέπεμψαν προσευχὲς καὶ δεήσεις ὑπὲρ ἀναρρώσεως τοῦ μακαριστοῦ πλέον Μητροπολίτου Καστορίας κυροῦ Σεραφείμ.

Ἐκ τῆς πρωτοσυγκελλίας

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στερήθηκε ἑνὸς πολὺ σημαντικοῦ μέλους της. Ὁ ἐκλιπὼν Ἱεράρχης ὑπῆρξε ἀκραιφνῶς παραδοσιακός. Παρέμεινε ἰσοβίως «παπάς», χωρὶς ἡ ἀνάρρησή του σὲ Μητροπολίτη τὸ 1996 νὰ τὸν μετατρέψει σὲ «Πρίγκηπα». Καὶ ἐδῶ ἐντοπίζεται ἡ μεγάλη ἀπώλεια!


.             Ἐν Ἑλλάδι ἤδη δύο Μητροπολίτες, ἡγούμενοι καὶ πολλοὶ κληρικοὶ καὶ μοναχοὶ ἔχουν ἀποβιώσει ἐξ αἰτίας τοῦ κορωνοϊοῦ.
Ἂν βρεθεῖ κάποτε φάρμακο γιὰ τὸν κορωνοϊό, εἶναι σίγουρο ὅτι δὲν θὰ βρεθεῖ ποτὲ φάρμακο γιὰ τὸν κορωνοϊὸ τῆς παρανοίας. Ἔτσι ὅσοι πάσχουν ἀνιάτως ἀπὸ αὐτόν, θὰ συνεχίζουν νὰ παραληροῦν καὶ νὰ ἐξαγριώνουν τοὺς δυστυχεῖς ὀπαδούς τους μὲ  παραπλανητικὰ ἰδεολογήματα «ὀρθόδοξης ὁμολογίας».

 

Σχολιάστε

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ

Προβληματίζομαι

Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ,
Ὑπερτίμου καὶ
Ἐξάρχου Ἄνω Μακεδονίας

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

.                   Προβληματίζομαι μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν τόπο μας.
.                   Προβληματίζομαι μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸν φόβο ποὺ ἀσκεῖται στὸν ἐλεύθερο στὴ σκέψη καὶ ἀδούλωτο στὴν καρδιὰ Ἕλληνα Ὀρθόδοξο.
.                   Καὶ ποιὸς δὲν προβληματίζεται τὶς ἡμέρες αὐτές, ἀπὸ τὸν ἀπρόσκλητο ἐπισκέπτη, τὸν ἰό, ποὺ καθήλωσε τὴν ἔπαρση ὅλων μας, τὴν ὀφρὺν τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς καὶ ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν ἐπιστήμη; Ἦρθε νὰ μᾶς θυμίσει πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε καὶ πόσο μικροὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα ἀπολύτως χωρὶς τὴν παρουσία Του στὴ ζωή μας: «Χωρὶς ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν»[1].
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα νὰ περιφρουροῦν τὸν ὑπερμεγέθη Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὴν Πάτρα, μὴν τυχὸν καὶ πλησιάσει κανεὶς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου, ποὺ τόσο εὐλαβικὰ τιμᾶται στὴν πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου. Σκέφτηκα, μήπως θὰ συλλάβουν τὸν ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τόσα χρόνια εἶναι ὁ προϊστάμενος τῶν Πατρέων καὶ ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν ἱερά του κληρουχία – τὴν πόλη ποὺ μαρτύρησε καὶ κατέχει ὡς πολύτιμο θησαυρὸ τὸν τάφο του καὶ τὴ χαριτόβρυτο τιμία κάρα του – ἀπὸ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἰσχυροὺς σεισμούς, ἱκετεύοντας τὸν Δεσπότη Χριστὸ γιὰ τὰ παιδιά του; Ἔτσι τὸν εἶδε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, γονατιστὸ στὸν θρόνο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, νὰ Τὸν παρακαλεῖ γιὰ τὴν Πάτρα καὶ τοὺς Πατρινούς. «Εἶναι παιδιά μου», τοῦ ἔλεγε, «καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ τοὺς βοηθήσεις». Αὐτό, μάλιστα, τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Πατρῶν, κυρὸ Νικόδημο.
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν παραθεωρεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ μάλιστα, τοποθετεῖται ἡ λατρεία κάτω ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς καθημερινὲς συνήθειες τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Μποροῦμε νὰ περπατοῦμε, μποροῦμε νὰ ἐπισκεπτόμαστε τὶς ὑπεραγορές, μποροῦμε νὰ ἀθλούμαστε, μποροῦμε νὰ βγάζουμε βόλτα τὸ κατοικίδιό μας, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἐκκλησιαστοῦμε. Δὲν μποροῦμε νὰ κοινωνήσουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε μέσα μας τὴν ἀθάνατη τροφή, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Μά, ὁ ἄνθρωπος εἶναι διφυὴς καὶ δισυπόστατος! Ἀποτελεῖται ἀπὸ ὕλη καὶ ἀπὸ πνεῦμα καὶ τὸ πνεῦμα τρέφεται μὲ τὴν ἀθάνατη τροφὴ καὶ ζωογονεῖται μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
.                   Ἡ Ἐκκλησία εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν ὅ,τι εἶναι ἕνα νοσοκομεῖο ἢ ἕνα θεραπευτήριο γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀσθενούντων. Μάλιστα, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τὴν ὀνομάζει «τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν καὶ εὐρύχωρον πανδοχεῖον»[2]. Κι ὅπως μέσα στὸ νοσοκομεῖο ὑπάρχουν ἰατροί, νοσοκόμοι καὶ ἀσθενεῖς, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.                   Ὑπάρχουν οἱ ἰατροί, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ χειρίζονται τὴν τέχνη τῆς ἰατρικῆς καί, μὲ τὴ χάρη τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, παρέχουν τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι τὴν ζητοῦν. Αὐτὸ σημαίνει κάτι πολὺ σπουδαῖο, ὅτι γνωρίζουν δηλαδὴ τί εἶναι ἡ ὑγεία, εἶναι οἱ ἴδιοι ὑγιεῖς καὶ παρέχουν τὴν ὑγεία καὶ στοὺς ἀσθενοῦντες. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὑγεία σὲ αὐτούς, δὲν μποροῦν καὶ νὰ τὴ μεταδώσουν, ἄρα καὶ νὰ θεραπεύσουν. Ὑπάρχουν οἱ νοσοκόμοι, ποὺ βοηθοῦν τοὺς γιατροὺς στὸ ἔργο τῆς θεραπείας, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄρρωστοι, ποὺ ζητοῦν τὴ θεραπεία.
.                   Μποροῦμε νὰ κλείσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Μποροῦμε νὰ βομβαρδίσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Βεβαίως, τοποθετοῦμαι εὐθέως: εμαι πρ τν μέτρων γι τν προστασία τς γείας το νθρώπου. χω συστήσει μέχρι τώρα πειρες φορς στν κριτικ λα τς Καστορις ν πέχει π τος συνωστισμούς, ν φορ τ μάσκα, τν ποία συνιστον ο λοιμωξιολόγοι, πως π.χ. ξαίρετη κ. Γιαμαρέλλου, χω συστήσει, κόμη, ταν ο κκλησίες ταν νοιχτές, ν τηρονται πακριβς ο ποστάσεις.
.                  Προβληματίζομαι, ἀκόμη, γιατί στὴν Κύπρο, στὴν Ἀγγλία, στὴ Γαλλία, στὴν Ὀλλανδία, στὴν Πολωνία, σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης δηλαδή, μὲ πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἔχουν πιὸ ἐπιβαρυμένο φορτίο ἀπὸ τὸ δικό μας, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τῶν ἐπιστημόνων ἀλλὰ καὶ τὴν παραδοχὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, οἱ τόποι λατρείας δὲν ἔκλεισαν καθόλου ἢ ἀνοίγουν μὲ περιορισμούς. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς ΗΠΑ, μὲ βάση πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Μήπως, ἄραγε, ἡ ἀβίαστη τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων δὲν κατοχυρώνεται συνταγματικὰ στὴν Ἑλλάδα;
.                   Προβληματίζομαι ἀκόμη περισσότερο γι’ αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ ὑποφέρει. Πονεμένος, ἄνεργος, πτωχός, δὲν ἔχει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει, περιμένει μία ἀνάσα. Περιμένει ἕναν λόγο, μία παρηγοριά, διαίτερα τς μέρες ατς τς μεγάλες τς πίστεώς μας. Ν πισκεφθε τος ναούς, ν συμμετάσχει στς ερς κολουθίες κα χι ν τς παρακολουθήσει, γιατί, δν πρόκειται γι θέατρο πως πολλο νομίζουν, λλ γι βιωματικ συμμετοχ στ δεσποτικ γεγονότα, τ ποα ορτάζει κκλησία μας, λαός μας, ατ τ μικρ λμμα. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν στάθηκε στοὺς πολλούς, παρὰ στοὺς ὀλίγους, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον»[3]. Αὐτὸ τὸ μικρὸ ποίμνιο ζητεῖ νὰ πάρει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τόσο ἔχει ἀνάγκη καὶ μάλιστα, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀνακαινίζει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.
.                Προβληματίζομαι, ὅταν ἀκούω ὅτι γιὰ ὅλα φταίει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὴ ποὺ μέχρι σήμερα προσέφερε τὰ πάντα γιὰ τὸν λαό της. Θέλουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴν ἔχει φωνή, νὰ μὴν ἔχει λόγο, νὰ ἀσκεῖ μόνο τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴ διακονία της στὸν παράγοντα ἄνθρωπο, ὅπως τὴν ἐφήρμοζε ὅλα τὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της καὶ ἰδιαίτερα σήμερα, μὲ χιλιάδες συσσίτια καὶ ἀμέτρητη βοήθεια. Τὴν ἀναγνωρίζουμε μόνο γι’ αὐτὸ καὶ τὴ θέλουμε μόνο γι’ αὐτό, μὲ συνέπεια ἐκεῖνοι ποὺ διακονοῦν τὸ ἔργο της μὲ σύνεση καὶ ἀκρίβεια νὰ μὴν ὑπολογίζονται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Προτιμοῦν, μήπως, νὰ μὴν ἔχουν φωνή, νὰ μὴν εἰσακούονται, ὅπως οἱ ὑπόλοιπες τάξεις τοῦ λαοῦ μας καὶ νὰ χαρακτηρίζονται ὡς «ἀνθρωπάκια»;
.               Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω στὴ Ρουμανία καὶ σὲ ἄλλα κράτη τοὺς ἀνθρώπους, ἔστω καὶ ἀποσπασματικὰ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν ναῶν, νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ζητοῦν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Νὰ λιτανεύουν, ἀκόμη, τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ νὰ ἱκετεύουν τὸν Ἅγιο Θεό, Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Θὰ πείραζε, ἄραγε, νὰ ἦταν ἀνοιχτοὶ οἱ ναοὶ ὅπως γίνεται σὲ ἄλλα κράτη, μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα προβλέπει ἡ πολιτεία γιὰ τὴν ἀποφυγὴ μετάδοσης αὐτῆς τῆς μολυσματικῆς ἀσθενείας;
.                Σκεφθήκαμε τί γίνεται μέσα στὰ σπίτια τοῦ λαοῦ μας, τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα, τὴν ἐνδοοικογενειακὴ βία κι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐπακόλουθα; Ξεχνοῦμε, ἀκόμη, τὶς αὐτοκτονίες; Ἀγνοοῦμε τὸν κόπο στὸν ὁποῖο ὑποβάλλονται Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ κρατοῦν σὲ ἠρεμία αὐτὸν τὸν πονεμένο λαὸ καὶ νὰ τὸν ἀποτρέπουν ἀπὸ δυσάρεστες καταστάσεις; Ἔλεγα σὲ κάποιο ὑψηλόβαθμο τῆς πολιτείας, πρὶν ἀπὸ καιρό, ὅτι δὲν πρέπει νὰ στεκόμαστε μόνο στὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ κυρίως στὰ πνευματικά, γιατί ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως χαρίζει γαλήνη, ἰσορροπία καὶ προσαρμοστικότητα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
.                Εἶμαι, λοιπόν, ὑπὲρ τῶν μέτρων, ὅπως καὶ πιὸ πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει νὰ προστατέψουμε τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὑγεία τοῦ καθενός μας. Γι’ αὐτὸ καὶ συνιστ νεπιφύλακτα λα ατ τ ποα σήμερα μς προτείνουν ο πιστήμονες. Θέλω, μως, ν δηλώσω τι πιθυμ ο ναοί μας ν εναι νοιχτοί, «γι ν μείνει νοιχτ κα μία χαραμάδα λπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς»[4]. Ἐπιθυμῶ οἱ ναοὶ νὰ μείνουν ἀνοιχτοί. Ὁ λαός μας τὸ ἀπαιτεῖ, διότι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει Χριστούγεννα μὲ κλειστοὺς ναούς…
.                   Γιὰ ἐμᾶς, ὁ ναὸς δὲν εἶναι ἕνας χῶρος συνηθισμένος ὅπως ἄλλοι χῶροι, ἀλλὰ τόπος ἀφιερωμένος στὸν Θεό, ποὺ ἔχει ἔνοικο τὸν Θεὸ καὶ πλούσια τὴν παρουσία τῆς χάριτός Του. Γι’ αὐτό, ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης θὰ πεῖ πῶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σχολεῖο τῆς πίστεως καὶ τῆς λατρείας ποὺ θεμελίωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἡ ψυχὴ μέσα στὸν ναὸ μαλακώνει ἀπὸ τὴν κατανυκτικὴ προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα ποὺ τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια μας. Μέσα στὸν ἅγιο ναὸ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γινόμαστε ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὶς προσευχές, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ μυστήρια[5].
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ ἐλπίζω!
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζομαι!
.            Προβληματίζομαι καὶ ἀναμένω…
.            Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶναι ἀποκαλυπτικὸς καὶ σήμερα: «Ἔρρει τὰ καλά, γυμνὰ τὰ κακά, ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει»[6]. Ὁ Χριστὸς καθεύδει, ὁ Χριστὸς προσμένει τὴ μετάνοιά μας γιὰ νὰ κοπάσει ἡ θύελλα. Προσμένει τὴν τόλμη τῆς πίστεως γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ὁ προστακτικός Του λόγος : «Σιώπα, πεφίμωσο»[7]…

——————–

[1] Ἰω. 15,5.

[2] Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐµπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς, ΕΠΕ

[3] Λκ. 12,32.

[4] Κείμενο Μητροπολίτου Μεσογαίας, «Οἱ κλειστοὶ Ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τους ἰούς», romfea.gr/epikairotita-xronika/40785-mesogaias-oi-kleistoi-naoi-apeiloun-tous-pistous-oi-anoixtoi-olous-tous-ious. («ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ» )

[5] Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος, Ὁ βλέπων, ἔκδ. Ἱερὰ Μονὴ Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Ἃ’ ἔκδ., 1991, σ.85.

[6] Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἐπιστολὴ 80η, Εὐδοξίῳ ῥήτορι , PG 37, 153.

[7] Μρκ. 4,39.

,

Σχολιάστε

ΠΙΚΡΙΑ. ΑΛΛΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ!

Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφεὶμ

Αἰσθάνομαι πικρία γιὰ τὸ ξεπούλημα τῆς Μακεδονίας!

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πικρία ἀλλὰ ἐπιπλέον καὶ ἀηδία, θὰ συμπληρώναμε ἀπὸ δῶ. Ὄχι βεβαίως γιὰ τὰ ἀνδρείκελα, τοὺς ὑποκριτὲς ἀχυρανθρώπους, τοὺς υἱοὺς τῆς γεένης, ποὺ μεθοδικὰ καὶ ἐργολαβικὰ ξεπουλᾶνε τὰ ΠΑΝΤΑ. Ἀλλὰ γιὰ τὸν ἄμυαλο λαό, ποὺ πάντα τοὺς ἐμπιστεύεται καὶ πάντα τὸν πουλᾶνε.
.           Τὸ πολὺ καλὸ πάντως ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ Ἕλληνες, εἶναι ὅτι ὅσο περισσότερο ἀπογοητεύονται ἀπὸ τὰ σχήματα τοῦ παρόντος αἰῶνος τοῦ ἀπατεῶνος (πολιτικὰ πράγματα, κοινωνικὲς ἰδέες, ἐθνικὰ ὁράματα, τεχνολογικὰ ἐπιτεύγματα κλπ) τόσο ἀσφαλέστερα καὶ βαθύτερα μποροῦν νὰ γοητεύονται ἀπὸ τὴν ἐπηγγελμένη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὀποία ἤδη ἔχει εἰσβάλει μέσα στὴν Ἱστορία. Καὶ στὴν Βασιλεία δὲν ὑπάρχει οὔτε… Βόρεια οὔτε Νότια. Εἶναι μία καὶ ἀδιαίρετη. «Ἀπέναντί» Της μόνον ὑπάρχει ἡ γέενα τοῦ πυρός!

.          Στὴ σκέψη μου ἔρχεται ἕνα περιστατικὸ ποὺ συνέβη Ἰανουάριο – Φεβρουάριο τοῦ ἔτους 1996, στὶς συνεδρίες τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ὅπου ἡ ἐλαχιστότης μου διακονοῦσε ὡς Γραμματεὺς αὐτῆς, ὅταν ὁ μακαριστὸς Γέροντάς μου, Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κυρὸς Σεραφείμ, πληροφορηθεῖς τὰ λυπηρὰ γεγονότα τῶν Ἰμίων, εἶπε χαρακτηριστικὰ σὲ μία ἀπὸ τὶς Συνεδρίες : «Πατέρες μου, αἰσθάνομαι ντροπὴ καὶ πικρία»!
.          Καὶ πῶς νὰ μὴν αἰσθάνεται κανεὶς πικρία καὶ σήμερα, ὅταν χαρίζουμε στοὺς Σκοπιανούς, τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας καὶ τοὺς ἀναγνωρίζουμε «μακεδονικὴ» γλώσσα καὶ «μακεδονικὴ» ταυτότητα;
.          Πῶς νὰ μὴν αἰσθάνεται κανεὶς πικρία ὅταν δίνουμε τὸ ἱστορικὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας μας σὲ ἕνα κρατίδιο ποὺ κατασκεύασε ἔθνος, ἱστορία, γλώσσα, ἀκαδημία καὶ ἄλλους μηχανισμούς, πλαστογραφώντας τὴν ἱστορία τῆς ἑλληνικότατης Μακεδονίας;
.          Θὰ τρίζουν στὴν κυριολεξία τὰ ὀστᾶ τοῦ μακαριστοῦ Προκατόχου μου Γερμανοῦ Καραβαγγέλη, τοῦ Πρωτομάρτυρα τῆς Μακεδονικῆς Ἐλευθερίας Παύλου Μελᾶ καὶ ὅλων τῶν ἡρώων του Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος γιὰ τὸ ξεπούλημα αὐτό!
.          Αἰσθάνομαι πραγματικὰ πικρία!
.          Πανηγυρίζουν οἱ Σκοπιανοί, χαίρονται οἱ Ἀλβανοὶ καὶ οἱ δῆθεν φίλοι μας σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, γιατί βλέπουν ὅτι ὑλοποιεῖται βῆμα πρὸς βῆμα τὸ σχέδιο ἀποσταθεροποίησης τῆς χώρας αὐτῆς!
.          Ὑπάρχει ὅμως ὁ Θεός!

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

,

Σχολιάστε

«H MAKEΔONIA EINAI MIA KAI ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΑΣ» (Μητρ. Καστορίας Σεραφείμ)

 «Βοηθεῖστε τὴ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»

Τοῦ Μητροπολ. Καστορίας Σεραφεὶμ

1. Τὸ ὄνομα «Μακεδονία» στὶς κρίσιμες αὐτὲς ὧρες ποὺ διέρχεται ἡ πατρίδα μας θὰ πρέπει νὰ παραμείνει ἀδιαπραγμάτευτο. Ὑπάρχουν τόσα ἄλλα ὀνόματα ποὺ μποροῦν οἱ γείτονές μας, μὲ τὶς ἀλυτρωτικὲς διαθέσεις ποὺ τοὺς διακατέχουν, νὰ δεχθοῦν.
2. Δὲν εἶναι θέμα μόνο πολιτικό, ἀλλὰ κυρίαρχα ἐθνικό. Γιὰ τὰ ἐθνικὰ θέματα ἡ ἑκάστοτε πολιτικὴ ἐξουσία δὲν μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχει ἰδεολογικὴ ἄποψη καὶ θέση ποὺ νὰ διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὴν θέληση τοῦ λαοῦ ἰδιαίτερα σὲ θέματα ποὺ κρίνονται τελεσίδικα!
3. Ἡ ὀνομασία τῆς γείτονος χώρας ἀποτελεῖ καὶ ἐκκλησιαστικὸ θέμα, διότι συμπαρασύρει καὶ τὸ θέμα τῆς ὀνομασίας τῆς σχισματικῆς ἐκκλησίας τοῦ κράτους αὐτοῦ. Συντάσσομαι λοιπὸν πλήρως μὲ τὸ κείμενο τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀλλὰ καὶ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου μας κ. Ἱερωνύμου. Γιὰ ὅσους ἔχουν ἐπιλεκτικὴ μνήμη, ἡ βίαιη καὶ ἔνοπλη βουλγαρικὴ διείσδυση κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος τὸν προηγούμενο αἰώνα, δὲν θὰ εἶχε καμία δυναμικὴ καὶ προοπτική, ἐὰν δὲν συνδέονταν μὲ τὸ ἐκκλησιαστικὸ θέμα τῆς Βουλγαρικῆς Ἐξαρχίας. Ἡ ἴδια ἱστορία πρόκειται νὰ ἐπαναληφθεῖ, ἐὰν τὴν ἀφήσουμε νὰ ἐξελιχθεῖ καὶ αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν πρόσφατη ἐκκλησιαστικὴ “προσέγγιση” Βουλγαρίας καὶ Σκοπίων.
4. Ὁ γεωγραφικὸς χῶρος τῶν Σκοπίων ὄντως ἀνήκει στὴν εὐρύτερη περιοχὴ τῆς Μακεδονίας. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς γεωγραφικῆς περιοχῆς τῆς Μακεδονίας εἶναι ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων. Ἡ βασικότερη ἀντίδραση τῶν Ἑλλήνων ἔγκειται στὴν ἀξίωση τῶν Σκοπιανῶν, νὰ παρουσιάζονται ὡς ἀπόγονοι ἐκείνων, ἐγείροντας μάλιστα καὶ θέματα ἀλυτρωτισμοῦ τῶν ὑποτιθέμενων “ὑπόδουλων μακεδόνων” στὴν Ἑλλάδα! Μόνο Ἕλληνες μποροῦν νὰ εἶναι οἱ ἀπόγονοι τῶν Μακεδόνων, ἐφ᾽ ὅσον καὶ οἱ ἀρχαῖοι Μακεδόνες ἦταν Ἕλληνες. Οἱ ἱστορικὲς ἀποδείξεις τῆς ἑλληνικότητας τῶν ἀρχαίων Μακεδόνων εἶναι πολυπληθεῖς, ἀδιαμφισβήτητες καὶ γνωστὲς ἰδιαίτερα στὸν ἀκαδημαϊκὸ καὶ ἐπιστημονικὸ κόσμο.
5. Αὐτὸ τὸ ὄνομα ἀνήκει μόνον στὸ συγκεκριμμένο γεωγραφικὸ χῶρο καὶ σ᾽ αὐτοὺς ποὺ κατοικοῦν σ᾽ αὐτόν, δὲν προσδιορίζει ὅμως ἐθνικότητα. Ὅπως οἱ κάτοικοι τῆς Θεσσαλίας, ποὺ ὀνομάζονται Θεσσαλοί, εἶναι ὅμως Ἕλληνες, οἱ κάτοικοι τῆς Ἠπείρου, ὀνομάζονται Ἠπειρῶτες καὶ εἶναι Ἕλληνες, ἔτσι καὶ οἱ κάτοικοι τῆς Μακεδονίας, ὀνομάζονται Μακεδόνες καὶ εἶναι Ἕλληνες. Οἱ Σλάβοι Μακεδόνες εἶναι κάτοικοι τοῦ Κράτους τῶν Σκοπίων.
6. Ἐὰν αὐτὴ τὴν ὥρα ἡ Ἐκκλησία σιωπήσει, τότε θὰ μιλήσουν οἱ πέτρες καὶ οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ ἥρωες ποὺ πότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὸν τόπο αὐτόν.
7. Ὡς Μητροπολίτης Καστορίας καὶ εὐτελὴς διάδοχος τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη καὶ τοῦ ἥρωος τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος Παύλου Μελᾶ, ἐπαναλαμβάνω τὰ λόγια τοῦ Ἴωνος Δραγούμη: Βοηθεῖστε τὴ Μακεδονία τὴν ὥρα αὐτὴ ὅλοι οἱ Πανέλληνες ὅπου καὶ ἂν βρίσκεσθε, καὶ ἡ Μακεδονία θὰ σᾶς βοηθήσει.
.               Ἡ Ἱστορία τῆς Μακεδονίας γράφτηκε μὲ τὸ αἷμα ἡρώων Ἑλλήνων καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀνήκει ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο στοὺς Ἕλληνες ἀπογόνους τους.
.             Ὁ κατακτητὴς καὶ ὁ ἔποικος μίας ἔνδοξης χώρας, ὄχι μόνο δὲν μπορεῖ νὰ κατακτήσει τὴν ἱστορία τῆς χώρας αὐτῆς ἀλλὰ ἀντιθέτως πάντοτε θὰ στοιχειώνεται ἀπὸ αὐτήν. Ἡ ἱστορία τῆς Μακεδονίας εἶναι πολὺ βαριά, γιὰ νὰ τὴν διεκδικεῖ ὁ καθένας!
.            Ἂς μὴν ξεχνοῦν οἱ ἀγαπητοί μας γείτονες, ὅτι ἐνῶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἱστορικὰ δικαιώματα πουθενὰ στὴν περιοχή, ἐμεῖς ἔχουμε παντοῦ!
.              Ἡ Μακεδονία εἶναι μία καὶ εἶναι ΕΛΛΑΣ!

 

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

 

,

Σχολιάστε

O KΑΘΑΡΩΤΑΤΟΣ ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ «Καὶ μόνη ἡ μνήμη τῆς Θεοτόκου ἁγιάζει τὸν χρώμενο» (Μητρ. Καστορίας Σεραφείμ)

« καθαρώτατος Νας το Σωτρος»

Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφεὶμ

.            Σὲ μία περίφημη ὁμιλία του ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει τὰ ἑξῆς χαρακτηριστικὰ γιὰ τὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου: «Τί σου τὸ θεαυγὲς κάλλος ὑπογράψοι Θεομήτωρ Παρθένε Λόγος;» Δηλαδή, ποιὸς λόγος Θεομήτωρ Παρθένε μπορεῖ νὰ περιγράψει τὸ θεαυγὲς κάλλος σου;

.            Πρῶτον. Ἡ Παναγία, κατὰ τὸν θεόπτη Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι:- ὁ τόπος ὅλων τῶν χαρίτων καὶ τὸ πλήρωμα παντοειδοῦς καλοκαγαθίας- ὁ πίνακας ὁ ἔμψυχος κάθε ἀρετῆς καὶ χρηστότητος – ἡ μόνη ἀπὸ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀξιωμένη ὅλων μαζὶ τῶν χαρισμάτων τοῦ πνεύματος – αὐτὴ ποὺ παραδόξως ἔλαβε ἔνοικο στὰ πανάχραντα σπλάγχνα Της Ἐκεῖνον στὸν ὁποῖον βρίσκονται ὅλων τούτων οἱ θησαυροί.
.            Ἔγινε ἡ παράδοξη σκηνή.
.            Ἔγινε σύσκηνη ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία, ὥστε νὰ εἶναι ἀμετακίνητη ἑστία τῶν χαρίτων τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τέτοια καὶ τόσα παράδοξα πράγματα.
.            Δεύτερον. Ἡ προσφορά της μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη:

Α. Ἥνωσας τὸν νοῦν Θεῷ

.            Προετοίμασε τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ γίνει μητέρα τοῦ Θεοῦ. Μὲ τὸν προσωπικό της ἀγώνα ἔφτασε στὴν θέωση καὶ ἔτσι ὁ νοῦς, ποὺ εἶναι τὸ μάτι τῆς ψυχῆς καὶ ὄχι ἡ λογική, ἦταν ἑνωμένος μὲ τὸν Θεό. Κεχαριτωμένη πρὶν ἀπὸ τὸν ἄσπορο τόκο, Κεχαριτωμένη κατὰ τὴν κυοφορία τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, Κεχαριτωμένη ἀκόμη μετὰ τὴν κατὰ σάρκα γέννηση τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δικαίως ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς τὴν ὀνομάζει τύπο ἡσυχαστοῦ, ποὺ μέσα στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων προετοιμάστηκε γι᾽ αὐτὴ τὴν μεγάλη διακονία.

Β. Ἥνωσας Θεὸν σαρκὶ

.            Ἕνωσες, δηλαδή, τὸν Θεὸ μὲ τὴν σάρκα. Ἔδωσε «στὸν πλάστη τὸ πλασθῆναι καὶ στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ τὸ ἀνθρωπισθῆναι» κατὰ τὴν ὡραιότατη ἔκφραση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Δαμασκηνοῦ.
.            Αὐτὴ Τὸν κράτησε στὴν ἄχραντη γαστέρα της, αὐτὴ Τὸν ἐβάστασε στὴν ζεστὴ ἀγκαλιά της, αὐτὴ Τὸν ἔθρεψε μὲ τὸ γάλα της.
.            Καὶ τὸ ὅτι κοινωνοῦμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων, τοῦ Σώματος δηλαδὴ καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου, τὸ ὀφείλουμε σὲ αὐτήν. Γι᾽ αὐτὸ τὴν τιμᾶμε καὶ τὴν μακαρίζουμε πάντοτε, ἰδιαιτέρως δέ, μέσα στὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ὁπότε μετὰ τὸν Καθαγιασμὸ τῶν Τιμίων Δώρων τὴν θυμόμαστε ἐξαιρέτως. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐπαναλαμβάνουμε «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας ἀχράντου ὑπερευλογημένης ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας».

Γ. Ἔδωκας ἡμῖν καὶ ταῖς αἰσθήσεσιν αὐταῖς ὁρᾶν τὸν Ἀόρατον ἐν εἴδει καὶ σχήματι τῷ καθ᾽ ἡμᾶς…

.            Εἴδαμε, δηλαδὴ μὲ ἄλλα λόγια, τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος ἔγινε περιγραπτὸς κατὰ τὸ ἀνθρώπινο, χωρὶς νὰ πάψει νὰ εἶναι Θεός.
.            «Ὅλος ἦν ἐν τοῖς κάτω καὶ τῶν ἄνω οὐδόλως ἀπῆν ὁ ἀπερίγραπτος λόγος», ψάλλει ὁ ἄγνωστος ποιητὴς τοῦ κοντακίου τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου. Γι᾽ αὐτὸ καὶ χρησιμοποιοῦμε τὶς ἱερὲς εἰκόνες, ποὺ θεωροῦνται τὰ βιβλία τῶν ἀγραμμάτων, γι᾽ αὐτὸ καὶ περιγράφουμε τὸν Χριστὸ κατὰ τὸ ἀνθρώπινο, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀπονέμουμε σὲ αὐτὲς τὴν τιμητικὴ προσκύνησή μας.
.            Τρίτον. Νὰ γιατί τὴν τιμᾶ τόσο πολὺ ἡ Ἐκκλησία, νὰ γιατί τὴν μακαρίζει σὲ κάθε Ἱερὰ Ἀκολουθία, νὰ γιατί ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ τρέφουμε ἰδιαίτερη εὐλάβεια στὸ πανάγιο πρόσωπό Της. Κα μόνη μνήμη τς Θεοτόκου γιάζει τν χρώμενο, θ πε γιος Γρηγόριος Παλαμς: «Σοῦ καὶ μνήμη μόνον ἡγίασε τὸν χρώμενον».
.            Καὶ μόνο ἡ ἀναφορὰ στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας κάνει διαυγέστερο τὸν νοῦ καὶ τὸν μεταφέρει εὐθὺς πρὸς θεῖον ὕψος.
.            Χρησιμοποιώντας τὸ ὄνομά της καταλάμπεται τὸ πνεῦμα μὲ τὴν ἐπιδημία τοῦ Θείου Πνεύματος, θὰ ὑπενθυμίσει καὶ πάλι ὁ θεόπτης Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας.
.            Αὐτὰ εἶχαν ὑπ᾽ ὄψη τους οἱ Ἅγιοι , γι᾽ αὐτὸ καὶ κατέφευγαν μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν Παναγία· ὁ Ἅγιος Νεκτάριος, ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός, ὁ Ἅγιος Γεράσιμος, ὁ Ἅγιος Σάββας τῆς Καλύμνου, ἡ Ὁσία Σοφία ἀπὸ τὴν Κλεισούρα. «Χαλί», ἔλεγε ἡ Ὁσία, «νὰ γίνω Παναγία μου νὰ μὲ πατήσεις, χῶμα νὰ γίνω νὰ περάσεις ἀπὸ πάνω μου».
.            Ἀκριβῶς δια θεοτοκοφιλία πρέπει ν διακρίνει κα μς. Δν θ φτάσουμε στν ληθιν θεογνωσία οτε μ τ συγγράμματά μας, οτε μ τς γνώσεις μας, οτε μ τς ρετές μας κα τ τυχν καλά μας ργα, ν σ ατ δν προσθέσουμε τν βαθιά μας πίστη, ἂν δὲν ἔχουμε τὴν σφραγίδα τῆς μετανοίας, ἂν δὲν ἔχουν τὴν παρουσία τῆς Παναγίας. Ἀλλιῶς δὲν θὰ ἔχουμε τὴν δυνατότητα νὰ δοῦμε τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ.
.            Ὑπεραγία Θεοτόκε, Παντάνασσα Δέσποινα, Ἡγιασμένον τοῦ Κυρίου κειμήλιον, Περιστερὰ ἡ ἀμόλυντος, Πύλη ἡ κατὰ ἀνατολὰς βλέπουσα, Θυμιατήριον χρυσοῦν, λυχνία καὶ τράπεζα, Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ Σωτῆρος,
.             Μὲ τὶς δικές Σου πρεσβεῖες, ἀφοῦ εἰσῆλθες στὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἔγινες ναὸς καὶ θρόνος τοῦ Βασιλέως Χριστοῦ, ἀξίωσε καὶ μᾶς νὰ γίνουμε ναοὶ τοῦ Μονογενοῦς σου Υἱοῦ.

 

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΜΑΣ ΠΙΕΖΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΦΥΛΑΞΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ». (Μητροπ. Καστορίας Σεραφείμ)

«Μὲ ζῆλο νὰ φυλάξουμε τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς»

 Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφεὶμ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»Ο ΠΥΡΗΝΑΣ ΤΗΣ ΚΡΙΣΕΩΣ συνίσταται σὲ αὐτὴ τὴν ἐπισήμανση τοῦ Μητρ. Καστορίας: «ΜΑΣ ΠΙΕΖΟΥΝ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ». Γύρω ἀπὸ αὐτὸ τὸν ἄξονα στρέφονται καὶ ὅλα τὰ ἄλλα Μέτρα καὶ Μνημόνια.

.            Ἡ 1η Σεπτεμβρίου, ἀδελφοί μου ἀγαπητοί, στὴ γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας μας ὀνομάζεται ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, δηλαδὴ ἀρχὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας ἔτους. Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ἑσπερινοῦ καὶ στὴν Ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, τὰ ἱερὰ ὑμνογραφήματα ἀναφέρθηκαν σ’ αὐτὸ τὸ γεγονὸς καὶ μαζὶ μὲ τοὺς ἱεροὺς ὑμνογράφους παρακαλέσαμε κι ἐμεῖς ἱκετευτικὰ «τὸν ἐν Τριάδι προσκυνούμενον Θεὸν» νὰ εὐλογήσει τὴν ἐνιαύσιο αὐτὴ περίοδο καὶ νὰ σώσει τὸ ἀνθρώπινο γένος μὲ τὸ ἄπειρο ἔλεός Του.
.             Σ’ αὐτὸ τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονός, ποὺ ἰδιαίτερα γιορτάζεται στὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο καὶ μάλιστα ὑπογράφεται ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικό μας Πατριάρχη καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν ἁγίους Ἀρχιερεῖς ἡ σχετικὴ πράξη τῆς Ἰνδικτιῶνος, ἀναφέρονται καὶ τὰ Ἱερὰ Ἀναγνώσματα τόσο τὸ Ἀποστολικὸ ὅσο καὶ τὸ Εὐαγγελικό.
.             Καὶ θὰ ἤθελα σήμερα νὰ μεταφέρω στὴν ἀγάπη σας μία προτροπὴ συγχρόνως καὶ παράκληση τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου στὸ μαθητὴ του Τιμόθεο Ἐπίσκοπο Ἐφέσου.
.             Καί, πρῶτον, ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ὡς πνευματικὸς πατέρας ποὺ εἶναι προτρέπει τὸ μαθητή του νὰ προσεύχεται γιὰ ὅλο τὸν κόσμο: «Παρακαλῶ οὖν πρῶτον πάντων ποιεῖσθαι δεήσεις, προσευχάς, ἐντεύξεις, εὐχαριστίας ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων». Αὐτὴ ἡ προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ὅλων τῶν Χριστιανῶν, νὰ προσεύχονται δηλαδὴ «ὑπὲρ πάντων ἀνθρώπων, ὑπὲρ βασιλέων καὶ πάντων τῶν ἐν ὑπεροχῇ ὄντων». Δὲν εἶναι ἁπλῶς αὐτὴ ἡ προσευχὴ κάποια λόγια ποὺ ἴσως βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα μας, ἀλλὰ μία καύση καρδίας, ὅπως θὰ πεῖ ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ὑπὲρ πάσης τῆς κτίσεως. Εἶναι ἕνα μαρτύριο νὰ ἀγκαλιάζει κανεὶς μὲ τὴν ἀγάπη του τὸν κάθε ἄνθρωπο μὲ τὸ ὁποιοδήποτε πρόβλημα κι ἂν ἔχει καὶ νὰ εὔχεται καὶ νὰ προσεύχεται γι’ αὐτόν, γιὰ τὴ σωτηρία του καὶ τὴν εἴσοδό του στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Μάλιστα, οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας δὲν προσεύχονταν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Δὲν ἐπεδίωκαν μόνο τὴ δική τους σωτηρία, ἀλλὰ τὴ σωτηρία τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εὔχεται γιὰ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας προσεύχονταν γιὰ ἐκείνους ποὺ βρίσκονταν στὴν αἵρεση, στὴν πλάνη καὶ γιὰ τὰ ἔθνη ποὺ βρίσκονταν μακρυὰ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας ἡ Θεία Λειτουργία, ποὺ εἶναι ἕνα παράθυρο τοῦ Οὐρανοῦ, ἀνοίγεται γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη καὶ συλλαμβάνει τοὺς στεναγμοὺς καὶ τὰ δάκρυα ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ τὰ καταθέτει στὸν Θρόνο τοῦ Ἐσφαγμένου Ἀρνίου: «Μνήσθητι, Κύριε, πλεόντων, ὁδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αἰχμαλώτων καὶ τῆς σωτηρίας αὐτῶν». «Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, …τὰ νήπια ἔκθρεψον, τὴν νεότητα παιδαγώγησον, τὸ γῆρας περικράτησον, τοὺς ὀλιγοψύχους παραμύθησαι, τοὺς ἐσκορπισμένους ἐπισυνάγαγε, τοὺς πεπλανημένους ἐπανάγαγε καὶ σύναψον τῇ Ἁγίᾳ Σου Καθολικῇ καὶ Ἀποστολικῇ Ἐκκλησίᾳ».
.             Δεύτερον. Στὸ ἴδιο μῆκος κύματος θὰ πρέπει νὰ πορευθοῦμε κι ἐμεῖς κατὰ τὴν καινούργια ἐκκλησιαστικὴ χρονιά. Καὶ μάλιστα τὴ δύσκολη αὐτὴ περίοδο, τὴν ὁποία διανύουμε καὶ τὴν ἀνείπωτη τραγωδία, ποὺ βιώνει ἡ πατρίδα μας ἀπὸ τὰ σφάλματα πολλῶν καὶ μεγάλων τῆς ἐποχῆς μας. Ὅλοι αὐτοὶ τὸ μόνο ποὺ καταφέρνουν εἶναι νὰ ξεριζώνουν καθημερινὰ ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ Ὀρθοδόξου κάθε στοιχεῖο Παραδόσεως καὶ νὰ ξηλώνουν κάθε τί ποὺ συνδέεται μὲ τὸν μέχρι τώρα παραδοσιακὸ τρόπο ζωῆς.
.             Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι ἡ παιδεία μας ἔχει χτυπηθεῖ ἀνελέητα, ἡ οἰκογένεια ἔχει δεχθεῖ μέχρι σήμερα πολλοὺς καὶ μεγάλους κραδασμοὺς καὶ σὰν νὰ μὴ μᾶς ἔφθαναν ὅλα τὰ ὑπόλοιπα θελήσαμε μὲ νόμο τοῦ κράτους νὰ καταργήσουμε ἀκόμη καὶ τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς.
.             Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ μᾶς πιέζουν ν βγάλουμε τὸν Θε π τὴν ζωή μας, ν μ δεχόμαστε τ σωστικ πρόνοιά Του, τὴν χάρη Του κα τν ελογία Του. Ἔτσι, ὑψώνεται ἕνα τεῖχος ἀπέναντι στὸν Θεὸ κι ἐμεῖς αὐτονομημένοι ἀπὸ τὴν παρουσία Του καὶ τὴν προστασία Του πορευόμαστε τὸν δικό μας δρόμο, ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν ἀπώλεια, ἀφοῦ κατὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο τὰ «ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος». Ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο μᾶς μένει σὰν Ὀρθόδοξοι Ἕλληνες, μὲ τὸ πλῆθος τῶν Μαρτύρων καὶ τῶν Ἁγίων ποὺ ἔχουμε κοντά μας καὶ οἱ ὁποῖοι ὑψώνουν χείρας ἱκέτιδας στὸ Θρόνο τῆς Θείας Μεγαλωσύνης, εἶναι νὰ κρατήσουμε πάνω ἀπ’ ὅλα καὶ πέρα ἀπ’ ὅλα:

1) Τὴν ὀρθόδοξη πίστη μας, ὅπως αὐτὴ μᾶς τὴν παρέδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας,

2) Νὰ μείνουμε πιστοὶ στὴ ζωογόνο καὶ ζωηφόρο Παράδοσή μας,

3) Μὲ περισσότερο ζῆλο νὰ φυλάξουμε τὴν ἀργία τῆς Κυριακῆς. Νὰ ἁγιάζουμε αὐτὴ τὴν ἡμέρα. Νὰ ἐκκλησιαζόμαστε. Νὰ προσευχόμεθα. Νὰ συμμετέχουμε στὰ Ἱερὰ Μυστήρια. Καὶ ἔστι νὰ δεχόμαστε στὴ ζωή μας τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ὅποιος ἔχει τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή του, μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει πολλὰ ὑλικὰ ἀγαθά, κατὰ τὸν ἀποστολικὸ ὅμως λόγο «ὡς μηδὲν ἔχων καὶ τὰ πάντα κατέχων» εἶναι πλήρης.

4) Δὲν θὰ πρέπει τὴν Κυριακὴ οὔτε νὰ ἀγοράζουμε, οὔτε νὰ πουλᾶμε, οὔτε νὰ ἀνοίγουμε τὰ μαγαζιά μας, ἀλλὰ ὁλόκληρη αὐτὴν τὴν ἁγία ἡμέρα νὰ τὴν ἀφιερώνουμε στὴ λατρεία καὶ στὴ δοξολογία τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ διακονία τοῦ πονεμένου ἀνθρώπου. Καὶ σ’ αὐτὴν τὴν προσπάθειά μας, ἡ ὁποία θὰ συνοδεύεται καὶ μὲ τὴ δύναμη τῆς προσευχῆς, θὰ δοῦμε ἔντονα τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ. «Οὐ μὴ σὲ  ἀνῶ οὐ μὴ σὲ ἐγκαταλείπω».

.             Μὲ αὐτὲς τὶς σκέψεις σᾶς ἀσπάζομαι ὅλους στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας.
.             Σᾶς παρακαλῶ ν προσεύχεσθε καθημεριν κα διάλειπτα γι’ ατ τ δύσκολα κα πρωτοφαν πο βιώνει πατρίδα μας.

.             Σᾶς παρακαλῶ, ἀκόμη, νὰ ἔχουμε τὴν ἐμπιστοσύνη καὶ τὴν ἐλπίδα μας στὸ Θεό. Καὶ νὰ γνωρίζουμε ὅτι: «Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, γνῶτε ἔθνη καὶ ἡττᾶσθε ὅτι μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός».

 

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

 

 

 

,

Σχολιάστε

«Η ΜΑΝΑ ΜΑΣ» (Μητρ. Καστορίας Σεραφείμ)

Η ΜΑΝΑ ΜΑΣ

Το  Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφεμ

c5949b98a954ba20a6a6d17790280cde_L.            Καὶ πάλι βρισκόμαστε στὸ μήνα Αὔγουστο. Ὁ τελευταῖος μήνας τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας ἔτους, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν 1η Σεπτεμβρίου, ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, ἀρχίζει ἡ καινούργια ἐκκλησιαστικὴ χρονιά.
.            Ἀφιερωμένος ὁ μήνας αὐτὸς κατὰ τὰ ἔνδοξα βυζαντινὰ χρόνια στὸν Τίμιο Σταυρό, ἐξ οὗ καὶ τὴν 1η Αὐγούστου γιορτάζουμε τὴν Πρόοδο τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ἐξήρχετο, δηλαδή, ὁ Τίμιος Σταυρός, τὸ Τίμιο Ξύλο, ποὺ φυλασσόταν στὸ Ἱερὸ Παλάτι, ἔφθανε στὴ Μεγάλη Ἐκκλησία καὶ ἐπὶ δεκαπέντε συνεχεῖς ἡμέρες περιήρχετο ὁλόκληρη τὴν Πόλη πρὸς ἁγιασμὸ τῶν πιστῶν.
.            Ὅλες αὐτὲς τὶς ἡμέρες τελοῦνταν διάφορες Ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ Ἀγρυπνίες, καθὼς καὶ ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἁγιασμοῦ, «βαπτιζόταν τὸ Τίμιο Ξύλο μέσα σὲ ἁγιασμένο νερό», προκειμένου νὰ φυλαχθοῦν οἱ ἄνθρωποι ἀπὸ τὶς μολυσματικὲς ἀσθένειες καὶ ἐπιδημίες τὶς ὁποῖες εὐνοοῦσε ὁ καύσωνας τοῦ Αὐγούστου. Καὶ ἡ νηστεία, ἀκόμη, ἀφιερωμένη στὸν Τίμιο Σταυρό. Συνδεδεμένη μαζὶ μὲ τὴν προσευχὴ στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, γίνεται σκάλα συνομιλίας μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἐκζητήσεως τοῦ θείου ἐλέους. «Νηστείᾳ, ἀγρυπνίᾳ, προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών». Μέθοδοι τὶς ὁποῖες χρησιμοποιοῦσε πάντοτε ἡ Ἐκκλησία μας καὶ πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ χρησιμοποιοῦμε μέχρι σήμερα, γιὰ νὰ φυλάξουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ ἐπήρεια, ἀλλὰ καὶ ὡς ἕνα μέτρο γιὰ νὰ ἑλκύσουμε τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ.
.            Τὸ Τίμιο Ξύλο ὅμως κλάπηκε ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα κειμήλια, καὶ μεταφέρθηκε στὴ Δύση. Ἔτσι σταμάτησε ἡ λιτανεία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ ἀφιερώθηκε ἐν συνεχείᾳ ὁ μήνας αὐτὸς στὸ πρόσωπο τῆς Παναγίας, ἀπὸ τὴν 1η Αὐγούστου σχεδὸν μέχρι καὶ τὴν 31η, ἀφοῦ γιορτάζουμε τὴν κατ᾽ ἐξοχὴν θεομητορικὴ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως στὶς 15 τοῦ αὐτοῦ μηνός. Τὸ πρόσωπο, λοιπόν, τῆς Παναγίας μονοπωλεῖ τὴ σκέψη ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων ποὺ βρίσκονται σ᾽ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς γῆς τὸ μήνα αὐτό.

.            Γιορτάζει ἡ μάνα τοῦ κόσμου.
.             Ἡ μάνα, ποὺ καταλαβαίνει, ποὺ ἀκούει καὶ ὑπακούει γοργά, ὡς Γοργοϋπήκοος, ὅπως ὀνόμασε τὸν ἑαυτό της στὴ Μονὴ Δοχειαρίου στὸ Ἅγιον Ὄρος.
.            Ἡ μάνα, ποὺ σκεπάζει τὰ παιδιά της, ποὺ τοὺς σκουπίζει τὰ δάκρυα στὶς συμφορὲς καὶ στὶς δοκιμασίες.
.            Ἡ μάνα, ποὺ γαληνεύει τὶς καρδιὲς ἀπὸ τὶς τρικυμίες τοῦ βίου, ποὺ εἰρηνεύει τὸ νοῦ, ὅπως θὰ γράψει καὶ θὰ ψάλλει ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης.
.            Ἡ μάνα, ποὺ μόλις ἀντικρύσει κανεὶς τὴν εἰκόνα της, γεμίζει ἀπὸ χαρά, γι᾽ αὐτὸ καὶ ψάλλει μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνογράφο: «Ἐν ὕμνοις εὐχαρίστοις δοξολογῶ καὶ γεραίρω τὸ ἄμετρον ἔλεος καὶ τὴν πολλὴν δύναμίν σου πᾶσιν ὁμολογῶ».
.            Ἡ μάνα, ἡ προστάτης ὅλων τῶν Χριστιανῶν. «Χριστιανῶν ἡ προστάτις Παρθένε μήτηρ Κυρίου».
.            Στὴ μάνα μας.
.            Στὴ μάνα τοῦ κόσμου ἀφήνουμε τὴν ἐλπίδα μας καὶ τὴν ἀπαντοχή μας πάντοτε καὶ ἰδιαίτερα τὶς δύσκολες αὐτὲς ἡμέρες ποὺ διέρχεται ἡ πατρίδα μας.
.            Στὴν Παναγία μας ἀνοίγουμε τὴν καρδιά μας, ὅπως ἔλεγε ἡ Ὁσία Σοφία τῆς Κλεισούρας.
.            Τὴν Παναγία παρακαλοῦμε μὲ τὰ ἱερὰ τροπάρια τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως συμβούλευε ὁ Γέροντας Παΐσιος προκειμένου νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.
.            Τὴν Παναγία παρακαλοῦν καὶ σήμερα πρόσωπα ποὺ ἐμεῖς δὲν τοὺς δίνουμε καμμία σημασία ἐπαναλαμβάνοντας καθημερινὰ χιλιάδες φορὲς τὸν ἀρχαγγελικὸ χαιρετισμό, τὸ «Θεοτόκε Παρθένε».
.            Μαζὶ μὲ ὅλη τὴ χορεία τῶν Ἁγίων στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, μαζὶ μὲ αὐτοὺς ποὺ ζοῦν καὶ σήμερα στὸ σκάμμα τῆς ζωῆς καὶ μὲ τὶς προσευχές τους στηρίζουν τὸν κόσμο, τὴν παρακαλοῦμε κι ἐμεῖς:

Γιὰ τὴν Ἐκκλησία μας,
Γιὰ τὴν πατρίδα μας,
Γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς ποὺ ὑποφέρουν,
Γιὰ τοὺς ἀναγκεμένους ἀδελφούς μας,
Γιὰ τοὺς χτυπημένους ἀπὸ τὶς μάστιγες τῆς ἐποχῆς μας,
Γιὰ τὸ αἷμα ποὺ χύνεται στὴ Συρία, στὴν Αἴγυπτο καὶ σ᾽ ἄλλες χῶρες,
Γιὰ κάθε ἀνθρώπινη ψυχὴ ποὺ βρίσκεται σὲ κάθε ἀνάγκη.
Ἂς μιλήσει ἡ Παναγία στὶς καρδιὲς τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς.
Ἂς μιλήσει στὶς καρδιὲς ὅλων μας.
Ἂς μᾶς διδάξει τὴν ταπείνωση γιὰ νὰ βροῦμε τὸν χαμένο μας ἑαυτό.
Ἂς μᾶς βοηθήσει νὰ ἀποκτήσουμε καὶ πάλι αὐτὸ τὸ ὁποῖο χάσαμε, δηλαδή, τὴν τροφή μας μὲ τὴν ζωοτρόφο καὶ ζωογόνο Παράδοσή μας.
Παναγία μου, χαρά μου, παρηγορία μου, ἐλπίδα μου, ἀναπνοή μου, σῶσον ἡμᾶς ἐκ πάσης περιστάσεως.

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

, ,

Σχολιάστε