Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἱερεμίας

«ΜΑΥΡΙΣΤΕ ΤΟΥΣ» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας)

ΑΡΣΕΝ καὶ ΘΗΛΥ

τοῦ Μητροπ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου

.               Στό μικρό μου αὐτό φυλλάδιο, ἀδελφοί χριστιανοί, θέλω νά σᾶς γράψω γενικά γιά τόν ἄνδρα καί τήν γυναίκα. Ἔτσι ἔκανε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο, ἀδέλφια μου: Ἤ ἄνδρα ἤ γυναίκα. Αὐτά εἶναι τά δύο φύλα τοῦ ἀνθρώπου, τό ἄρρεν καί τό θῆλυ, τά ὁποῖα ἑνώνονται μέ τόν γάμο τους καί κάνουν ἀπογόνους καί δημιουργεῖται ἔτσι ἡ κοινωνία. Ἡ Ἐκκλησία μας εὐλογεῖ αὐτή τήν ἕνωση μέ τό ἱερό μυστήριο τοῦ γάμου.
.             Ἄλλη εἶναι ἡ σωματική καί ψυχική κατασκευή τοῦ ἄνδρα καί ἄλλη τῆς γυναίκας. Καί τά δύο φύλα εἶναι θαυμαστά καί ὡραῖα καί πρέπει νά χαίρεται τό ἀγόρι, γιατί εἶναι ἀγόρι καί νά χαίρεται καί ἡ κοπέλλα, γιατί γεννήθηκε κοπέλλα.
.             Αὐτά πού σᾶς γράφω, ἀδελφοί μου, τά ξέρετε καί δέν εἶναι λοιπόν ἀνάγκη νά σᾶς τά πῶ. Σᾶς τά λέγω ὅμως, γιατί στήν ἐποχή μας, πού ἔχουμε πολλή ἁμαρτία καί ἀσωτία, θέλουν νά μᾶς θεσπίσουν ἕνα βρώμικο νόμο. Μέ τό νόμο αὐτό ὁ καθένας καί ἡ καθεμιά, ἔτσι γιατί τό θέλει, ἔτσι γιά «γοῦστο», πού λέμε, θά μποροῦν νά παρουσιάζονται ἐπίσημα καί νά ἀπαιτοῦν νά ἀλλάξουν τό φύλο τους. Καί τό παλικάρι τῆς γειτονιᾶς θά λέει ἔπειτα ὅτι εἶναι κοπέλλα· καί μιά μαθήτρια κοπέλλα, θά λέει ὅτι εἶναι ἀγόρι. Μπορεῖτε, χριστιανοί μου, νά φανταστεῖτε τώρα ἕνα τέτοιο φαινόμενο, νά ἔρχεται, δηλαδή, ἀπό τήν Ἀθήνα κάποιος ἄνδρας χωριανός σας καί νά σᾶς παρουσιάζεται γιά γυναίκα; Ἤ μιά κοπέλλα τοῦ χωριοῦ σας, πού κατέβηκε γιά δουλειά στήν Ἀθήνα, νά ἐπιστρέφει ἔπειτα στό χωριό της, λέγοντας ὅτι εἶναι ἄνδρας; Ἀκριβῶς αὐτό θέλει νά ἐπιτύχει ὁ νόμος, πού θέλουν νά μᾶς φέρουν οἱ ἄρχοντές μας.
.             Τί ἔχετε νά πεῖτε τώρα, σ ̓ αὐτά πού σᾶς γράφω, χριστιανοί μου; Ἐγώ ἔχω νά σᾶς πῶ ὅτι μέ ἕνα τέτοιο νόμο, πάει πιά, βρωμίσαμε. Γίναμε Σόδομα καί Γόμορρα. Γίναμε αἶσχος! Τό περιμένατε ἐσεῖς ποτέ, ἀδέλφια μου, ὅτι στήν εὐλογημένη καί δοξασμένη μας πατρίδα τήν Ἑλλάδα θά ἔρθουν ἄρχοντες, πού θά σκέπτονται νά θεσπίσουν τέτοια βρώμικα πράγματα γιά τόν τόπο μας; Γιά τόν τόπο μας, τήν Ἑλλάδα μας, πού καί πρό Χριστοῦ ἀκόμη τιμοῦσε τά ἁγνά ἤθη καί τήν παρθενία καί ἔκανε τόν Παρθενώνα; Ὄχι δέν περιμέναμε τέτοιο κατάντημα στήν Ἑλλάδα μας. Δέν ἔκανε κόσκινο ἀπό τά βόλια τό κορμί του ὁ Κολοκοτρώνης καί δέν ἔχυσαν τό αἷμα τους οἱ ἥρωες ἀγωνιστές γιά μιά τέτοια σημερινή Ἑλλάδα.
.             Ἐγώ πού σᾶς τά γράφω αὐτά, ἀδελφοί μου, εἶμαι ὁ Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας σας καί λέγομαι Ἰερεμίας. «Ἐπίσκοπος» σημαίνει νά φυλάγω σκοπιά, γιά νά δῶ ποιοί ἐχθροί ἔρχονταιστόν τόπο μας, γιά νά μᾶς ἀλλάξουν τά ἁγνά μας ἤθη, καί μετά, σάν σκοπός –Ἐπίσκοπος –ἐγώ, νά σαλπίσω σάλπισμα δυνατό καί νά πῶ: «Ὦ χριστιανοί, πατριῶτες Ἕλληνες, Γορτύνιοι καί Μεγαλοπολίτες! Κακό μεγάλο θά συμβεῖ στήν χώρα μας. Θέλουν νά ψηφίσουν ἕνα νόμο, πού καταργεῖ τήν προσωπικότητα τοῦ ἀνθρώπου, ὅπως τόν γέννησε ἡ μάνα του, πού γκρεμίζει τόν ἱερό θεσμό τῆς οἰκογένειας καί πού προσ βάλλει τήν ἀνθρωπιά μας. Ἐμπρός, σέ ἀγώνα, χριστιανοί»!
.                   Ναί! Δέν πρέπει νά ἀφήσουμε νά περάσει ἀδιαμαρτύρητα ὁ νόμος αὐτός, χριστιανοί μου. Ὁ καθένας, καί ὁ πιό ἁπλός τσοπάνος καί ἡ πτωχή τσοπάνισσα, πρέπει νά πονέσει καί νά διαμαρτυρηθεῖ γιά τό κακό πού θέλουν νά μᾶς κάνουν. Ναί, νά διαμαρτυρηθεῖτε στούς Βουλευτές σας, γιατί αὐτοί εἶναι πού θά ψηφίσουν τόν νόμο. Νά τούς ἀπειλήσετε ὅτι θά τούς «μαυρίσετε», ὅτι δέν θά ἔχουν πιά ψῆφο ἀπό σᾶς, ἐάν ψηφίσουν τόν νόμο μέ τόν ὁποῖο θά μπορεῖ ὁ καθένας νά πετυχαίνει νά ἀλλάζει τήν προσωπικότητά του, μέ τό νά ἀλλάζει τό φύλο του. Προσωπικά δηλώνω ὅτι θά κόψω τήν ἐπικοινωνία μέ Βουλευτή τῆς ἐπαρχίας μας πού θά ψηφίσει τέτοιο νόμο καί δέν θά τοῦ προσφέρω τήν τιμή τοῦ πολιτικοῦ ἄρχοντα. –Ἄν μέ ρωτᾶτε γιά περισσότερα σχετικά μέ αὐτόν τόν νόμο, σᾶς λέγω ὅτι ὁ νόμος αὐτός γεννήθηκε ἀπό τήν αἰσχρή ὁμοφυλοφιλία καί τρέφει τήν ὁμοφυλοφιλία. Γιατί ἕνας ἄνδρας πού ἔχει ὁμοφυλοφιλικές σχέσεις μέ ἄλλον ἄνδρα, θά παρουσιάζεται τώρα μέ τόν νόμο ὡς γυναίκα, γιά νά φαίνονται οἱ δυό ὡς νόμιμο ἀνδρόγυνο καί ἀκόμη θά ἐμφανίζονται καί στόν παπᾶ ἀπαιτώντας νά τούς παντρέψει!…

.                 Χριστιανοί μου, ἐμεῖς νά εἴμαστε πιστοί στήν πίστη καί τήνἀγάπη στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό καί στά ἁγνά ἤθη τῆς πατρίδος μας, τῆς Ἑλληνορθόδοξης παράδοσης.

Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

ΠΗΓΗ: imgortmeg.gr

Advertisements

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΦΗΤΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ (τότε) ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ – ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, δηλ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΣΤΟΝ ΓΙΑΧΒΕ «Ἢ ὁ Γιαχβὲ ἢ ὁ Βάαλ εἶναι Θεός. Τρίτον τι δὲν χωρεῖ! Εἶναι ὡς νὰ λέγουμε σήμερα: Ἢ ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἢ οἱ Παπικοὶ εἶναι Ἐκκλησία. ΜΙΑ εἶναι ἡ Ἐκκλησία» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας)

Ο γνες τν Προφητν γι τν καθαρότητα τς πίστης στν Γιαχβ

Εἰσήγηση τοῦ Μητροπ. Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίου
στὴν  ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ – ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ
«ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ»
Με­γά­λη προ­ε­τοι­μα­σί­α, χω­ρίς προσ­δο­κί­ες
Τε­τάρ­τη, 23 Μαρ­τί­ου 2016, 09.00-21.00
Στά­διο Εἰ­ρή­νης καί Φι­λί­ας
Αἴ­θου­σα: «Με­λί­να Μερ­κού­ρη», Πει­ραι­ᾶς

 

Σεβασμιώτατοι Πατέρες, Συλλειτουργοὶ Ἱερεῖς, Ὁσιώτατοι Μοναχοὶ καὶ Μοναχές, Ἐλλογιμώτατοι Καθηγητὲς καὶ ἐκλεκτὲ λαὲ τοῦ Θεοῦ,

.             Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν τιμὴ νὰ ὁμιλήσει καὶ ἡ ταπεινότητά μου στὴν Ἡμερίδα αὐτή, τὴν ὁποία διοργάνωσε ἡ ἀγωνία Πατέρων Ἱεραρχῶν, Ἱερέων καὶ Μοναχῶν καὶ Θεολόγων Καθηγητῶν γιὰ τὸν στηριγμὸ τοῦ Ὀρθοδόξου φρονήματος τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ.
.             Τὸ θέμα μου εἶναι «Οἱ ἀγῶνες τῶν Προφητῶν γιὰ τὴν καθαρότητα τῆς πίστης στὸν Γιαχβέ». Τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι πολὺ σοβαρό, εἶναι ὅλη ἡ Παλαιὰ Διαθήκη, καί, ὅπως τὸ ἐννοοῦμε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐξαντληθεῖ στὰ στενὰ καὶ περιορισμένα ὅρια μιᾶς 20/λέπτου ὁμιλίας, ὅπως καθορίζει τὸ πρόγραμμα γιὰ τοὺς ὁμιλητές. Ὀλίγα μόνο γενικὰ θὰ πῶ γιὰ τὸ θέμα καὶ παρακαλῶ νὰ τὰ δεχθεῖτε.

1.Ὅπως μᾶς εἶναι γνωστόν, ὁ Μωυσῆς, στὴν θεοφάνειά του ἐκείνη στὸ ὄρος Σινᾶ, ἔλαβε τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον καὶ παρέδωσε στοὺς Ἰσραηλίτες. Αὐτὴ τὴν «Μωσαϊκὴ θρησκεία», ἂς τὴν ποῦμε ἔτσι, τὴν κράτησαν οἱ Ἰσραηλίτες κατὰ τὴν πορεία τους στὴν ἔρημο καθαρή, ἀλλὰ ὅταν εἰσῆλθαν στὴν Χαναάν, βρῆκαν τὸν ἀνθηρὸ πολιτισμὸ τῶν Χαναναίων μὲ τὴν πολυθεϊστική τους θρησκεία. Ἡ Χαναανιτικὴ αὐτὴ θρησκεία εἶχε τοπικοὺς θεούς, ἀλλὰ ἐλάτρευε καὶ πλῆθος ἄλλων Βαβυλωνιακῶν καὶ Αἰγυπτιακῶν θεῶν. Ἐπειδὴ κύριος θεὸς τῶν Χαναναίων ἦταν ὁ Βάαλ καὶ ἡ Ἀστάρτη, θεοὶ τῆς βλαστήσεως, γι᾽ αὐτὸ ἡ λατρεία τῶν Χαναναίων ἦταν ὀργιαστική. Οἱ Ἰσραηλίτες λοιπὸν τώρα, ἐγκατασταθέντες στὴν Χαναάν, ὅπως παρέλαβαν ἀπὸ τοὺς Χαναναίους τὸν πολιτισμό τους, ἔτσι παρέλαβαν ἀπ᾽ αὐτοὺς καὶ στοιχεῖα ἀπὸ τὴν θρησκεία τους καὶ τὴν λατρεία τους. Στὴν ἀρχὴ μὲν ἡ ἐπίδραση αὐτὴ ἦταν ἐξωτερική. Οἱ Ἰσραηλίτες, δηλαδή, τελοῦντες τὴν λατρεία τους, ἐμιμοῦντο τὸν τρόπο λατρείας τῶν Χαναναίων, χρησιμοποιοῦντες καὶ αὐτοὶ ξυλόγλυπτες παραστάσεις τοῦ Θεοῦ καὶ ἐτέλουν αὐτὴν σὲ ὑψώματα, σὲ λόφους καὶ ὅρη, ὅπως τὸ ἔκαναν οἱ Χαναναῖοι (βλ. Κριτ. 8,2. 9,6. 17,1 ἑξ. 18,30 κ.λπ. Α´ Βασ. 9, 12 ἐξ.). Ἀργότερα ὅμως ὁ κίνδυνος γιὰ τὴν θρησκεία ἔγινε σοβαρότερος, γιατί οἱ Ἰσραηλίτες δὲν εἶχαν μόνο ἐξωτερικὴ ἐπίδραση ἀπὸ τὴν Χαναανιτικὴ θρησκεία, ἀλλὰ καὶ ἐσωτερική. Ἀνέμειξαν, δηλαδή, καὶ τὸν Θεό τους Γιαχβὲ μὲ τοὺς θεοὺς τῶν Χαναναίων. Ἔτσι στὸν λαὸ τοῦ Ἰσραὴλ δημιουργήθηκε μιὰ ἄλλου εἴδους θρησκεία, ποὺ εἶχε μὲν κατὰ βάσιν μωσαϊκὰ στοιχεῖα, ἀνάμεικτα ὅμως μὲ στοιχεῖα καὶ ἄλλων θρησκειῶν, καὶ ἄλλων θεῶν καὶ θεοτήτων, αὐτῶν ποὺ ἐλατρεύοντο στὴν Χαναάν. Συγκρητισμός! Οἰκουμενισμός! Τὸν τύπον αὐτὸν τῆς θρησκείας οἱ εἰδικοὶ τὸν ὀνομάζουν «λαϊκὴ θρησκεία». Παράλληλα λοιπὸν πρὸς τὴν καθαρὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία ἔχουμε καὶ τὴν δημιουργηθεῖσα στὸν λαὸ «λαϊκὴ θρησκεία», δηλαδὴ τὴν Μωσαϊκὴ θρησκεία νοθευμένη μὲ ξένα θρησκεύματα.

2.Ὅπως τὸ καταλαβαίνουμε, γι᾽ αὐτὴν τὴν δημιουργηθεῖσα κατάσταση προῆλθε ἀντίδραση. Ἡ ἀντίδραση αὐτὴ ἦταν ἀπὸ κύκλους καὶ ὁμάδες ὀπαδῶν τῆς καθαρᾶς Μωσαϊκῆς θρησκείας. Ἐδῶ ἔχουμε τὴν ἐμφάνιση τῶν προφητῶν. Οἱ προφῆτες ἐμφανίζονται ρητὰ κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ (11ος αἰών). Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ οἱ προφῆτες μας ἐμφανίζονται καθ᾽ ὁμάδες. Ἀλλά, ἂν τὴν ἐποχὴ τοῦ Σαμουὴλ οἱ προφῆτες μας παρουσιάζονται ὁμαδικά, θὰ πρέπει τὴν ἐμφάνιση ἀπομεμονωμένων προφητῶν νὰ τὴν ἀποδώσουμε πολὺ ἀρχαιότερα, ὥστε νὰ ὑπάρξει χρόνος κατὰ τὸν ὁποῖον οἱ μεμονωμένοι προφῆτες συνενώθησαν καὶ συνεκρότησαν ὁμάδες. Ἕνας μικρὸς κύκλος γνησίων ὀπαδῶν τῆς Μωσαϊκῆς θρησκείας μᾶς παρουσιάζεται γύρω ἀπὸ τὴν Δεββώρα, ἡ ὁποία καλεῖται ρητῶς «προφῆτις» (Κριτ. 4,4) καὶ δρᾶ ἐν ὀνόματι τοῦ Γιαχβέ! Πολὺ ὅμως σπουδαιότερος εἶναι ὁ κύκλος τῶν ἱερέων στὸ προσκύνημα στὴ Σηλώ. Τὰ χρόνια, γιὰ τὰ ὁποῖα μιλᾶμε, τὸ ἱερό τῆς Σηλὼ ἀποτελεῖ τὸ κέντρον, γύρω ἀπὸ τὸ ὁποῖον συσπειροῦνται οἱ συνεχιστὲς τῆς Μωσαϊκῆς παραδόσεως ἱερεῖς καὶ προφῆτες. Καὶ ἀπὸ τὸν κύκλο αὐτὸν προῆλθε ὁ μεγάλος κριτὴς καὶ προφήτης Σαμουήλ.
.          Ὁ Σαμουὴλ διέγνωσε ὅτι ὅλος ὁ Ἰσραὴλ εἶχε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὴν καθαρὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία καὶ γι᾽ αὐτὸ γίνεται ἱεραπόστολος καὶ αὐλακώνει ὅλη τὴν χώρα, ἀπὸ τὴν Μασσηφὰθ στὴν Βαιθὴλ καὶ ἀπὸ αὐτὴν στὴν Γιλγὰλ καὶ ἀπὸ τὴν Γιλγὰλ στὴν Ραμὰ καὶ πάλι στὴν Μασσηφὰθ (Α´ Βασ. 7,6. 7,16), κηρύττοντας τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρῷα θρησκεία. Τὰ χρόνια ὅμως παρέρχονται, ὁ Σαμουὴλ γηράσκει καὶ βλέπει ὅτι τὸ πνεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ εἶναι μεγάλο, γι᾽ αὐτό, ἀπὸ τὴν ἀγωνία του γιὰ τὴν πίστη τοῦ λαοῦ, προβαίνει σὲ μία σπουδαία καὶ σημαντικὴ πράξη γιὰ τὸ Ἰσραήλ, τὴν ἵδρυση τῆς βασιλείας σ᾽ αὐτό. Ἡ ἵδρυση τοῦ θεσμοῦ τῆς βασιλείας δὲν προῆλθε μόνο γιὰ τὸν ἀγώνα κατὰ τῶν περιοίκων ἐχθρῶν τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ ἀπὸ θρησκευτικοὺς λόγους. Ὁ Σαμουὴλ σκέφθηκε ὅτι ἡ φυσικὴ ἀντίθεση τοῦ νέου βασιλείου πρὸς τοὺς γειτονικοὺς λαοὺς θὰ συνέβαλε καὶ πρὸς τὴν ἀντίθεση τῆς θρησκείας τοῦ βασιλείου αὐτοῦ πρὸς τὴν θρησκεία τῶν ἄλλων λαῶν καὶ ἡ ἀντίθεση αὐτὴ θὰ συγκρατοῦσε τὸ ρεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ καὶ θὰ βοηθοῦσε πρὸς τὴν ἐπάνοδο τῆς καθαρᾶς Μωσαϊκῆς θρησκείας. Ἔτσι λοιπὸν ὁ Σαμουὴλ ἔχρισε τὸν Σαοὺλ ὡς πρῶτον βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, φίλα προσκείμενον πρὸς τοὺς προφητικοὺς κύκλους. Ὡς πολιτικὸς ὅμως τώρα ὁ Σαοὺλ εἶδε ὅτι γιὰ νὰ σταθεῖ ὡς βασιλεὺς δὲν μπορεῖ νὰ ἔλθει σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ θρησκευτικὸ κατασκεύασμα τοῦ λαοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ φαίνεται νὰ συμπορεύεται μὲ αὐτό. Δὲν μποροῦσε ὅμως νὰ ἐναντιωθεῖ καὶ στὸν ἰσχυρὸ Σαμουήλ, γι᾽ αὐτὸ καὶ κινεῖται μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν πόλων (βλ. ἀντιθέτους ἐνεργείας του εἰς Α´ Βασ. 14,35. 14,41. 13,12. 28,3. 9. 14,3. 18. 19,13. 29,9 ἑξ. 14,3. 18. 22,9 ἑξ.). Ἔτσι δημιουργήθηκε ἕνας τρίτος τύπος θρησκείας, ἡ «θρησκεία τῶν ἐπισήμων», ἡ ὁποία κλίνει καὶ πρὸς τὴν παραδοσιακὴ Μωσαϊκὴ θρησκεία, ἀλλὰ καὶ δὲν ἐναντιοῦται πρὸς τὴν «λαϊκὴ θρησκεία». Ὁ Σαοὺλ λοιπὸν εἶδε τὴν θρησκεία μὲ πολιτικὸ φακὸ καὶ θέλησε νὰ τὴν ὑποτάξει στὴν πολιτική! γι᾽ αὐτὸ καὶ τελικὰ ὁ Σαμουὴλ ἀπεκήρυξε τὸν Σαοὺλ καὶ προέβη σὲ ἄλλη ἐκλογή, τοῦ Δαβίδ· ὁ Δαβίδ, προερχόμενος ἀπὸ ποιμενικοὺς κύκλους, ἦταν σαφῶς ὀπαδὸς τῆς Μωσαϊκῆς θρησκείας, γι᾽ αὐτὸ καὶ φαίνεται νὰ ἔχει στενὴ ἐπαφὴ καὶ συνεργασία μὲ τοὺς προφῆτες Γὰδ καὶ Νάθαν.

3.Γιὰ τὸ θέμα μας μᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἐποχὴ τοῦ προφήτου Ἠλία (9ος αἰών). Τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἡ «θρησκεία τῶν ἐπισήμων», ὅπως τὴν ὀνόμασαν, ὄχι μόνον ἔχει κλίνει πρὸς τὴν «λαϊκὴ θρησκεία», ἀλλὰ καὶ ἔχει ταυτιστεῖ πρὸς αὐτὴν καὶ ἦλθε λοιπὸν καὶ αὐτὴ ἄκρως ἀντιμέτωπη πρὸς τὴν Μωσαϊκὴ θρησκεία. Αὐτὸ συνέβη, γιατί τώρα προστέθηκε κα νέος λόγος πρς τν συγκρητισμό, ο πιγαμίες τν βασιλέων. Ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ κράτους Ἀχὰβ νυμφεύθηκε τὴν θυγατέρα τοῦ βασιλέως τῶν Φοινίκων, τὴν Ἰεζάβελ, καὶ ἵδρυσε ὑπὲρ αὐτῆς ναὸ τοῦ Βάαλ τῆς Τύρου, μεγάλων διαστάσεων ναό, μαζὶ βέβαια μὲ τὸ ἀναγκαῖο θυσιαστήριο (Δ´ Βασ. 10,19 ἑξ. 16,32). Ἀλλὰ καὶ ὁ πατέρας αὐτοῦ Ὀμρί, ἐπιδιώκοντας τὴν φιλία μὲ τοὺς Ἀραμαίους, ἐπέτρεψε στὴν πρωτεύουσα Σαμάρεια τὴν δημιουργία συνοικίας τῶν Σύρων, οἱ ὁποῖοι ἔκτισαν σ᾽ αὐτὴν ἱερὰ ξένων θεῶν (Γ´ Βασ. 21, 34). Καὶ τώρα ἔχουμε ἐδῶ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες τοῦ προφήτου Ἠλία κατὰ τοῦ βασιλέως Ἀχάβ. Ὁ προφήτης συναντήθηκε μὲ τὸν βασιλέα, ὁ ὁποῖος ταράχθηκε μὲ τὴν παρουσία του καὶ τοῦ ἐπιτέθηκε ἀποκαλώντας τον «καταστροφέα τοῦ Ἰσραήλ»!… Ἀπεκάλεσε ἔτσι ὁ Ἀχὰβ τὸν Ἠλία, γιατί μὲ τὸν λόγο του καὶ τὴν ὅλη του δράση ὁ προφήτης τὸν ἐμπόδιζε γιὰ νὰ κάνει τὸ φθοροποιό του ἔργο. Ἀλλὰ καὶ ὁ προφήτης, ἀνταποδίδων τὰ ἴσα, ἀπεκάλεσε τὸν Ἀχὰβ «διαφθορέα τοῦ Ἰσραὴλ» (βλ. Γ´ Βασ. κέφ. 17-18. Β. Βέλλα, Θρησκευτικαὶ Προσωπικότητες, Α´ τόμος, σελ. 138)!
.         Στὴν σύγχυση ποὺ ὑπῆρχε στὸ Ἰσραὴλ τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὸν Βάαλ, ὁ προφήτης Ἠλίας ἔθεσε ὀρθὰ τὸ πρόβλημα: Γιαχβ Βάαλ εναι Θεός. Τρίτον τι δν χωρε! Εναι ς ν λέγουμε σήμερα: μες ο ρθόδοξοι ο Παπικο εναι κκλησία. ΜΙΑ εναι κκλησία. – Ὁ Ἠλίας μὲ ὑπέρμετρο ζῆλο, μὲ ἄφθαστο ἐνθουσιασμό, ποὺ τὸν ἐμπνέει ἡ ἰδεώδης ἐκείνη Μωσαϊκὴ ἐποχή, ἀγωνίζεται νὰ ἀποδείξει ὅτι ὁ Γιαχβὲ εἶναι ὁ πραγματικὸς Θεὸς καὶ ἀναλαμβάνει γι᾽ αὐτὸ σκληρὸ ἀγώνα κατὰ τοῦ Βάαλ. Ἀπαράδεκτο γιὰ τὸν προφήτη Ἠλία νὰ λατρεύεται ὁ Γιαχβὲ μαζὶ μὲ τὸν Βάαλ. Εἶναι σὰν νὰ κουτσαίνει κανεὶς καὶ μὲ τὰ δύο τὰ πόδια. «Ὑμεῖς χωλανεῖτε ἐπ᾽ ἀμφοτέραις ταῖς ἰγνύαις» (Γ´ Βασ. 18,21), ἔλεγε ὁ προφήτης στοὺς Ἰσραηλίτες, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Γιαχβὲ λάτρευαν καὶ ἄλλους θεούς, γιατί δηλαδὴ ἦσαν Οἰκουμενιστές!

4.Γιὰ ἕναν ἄλλο μετέπειτα προφήτη, τὸν προφήτη Ὠσηέ, τὸ νὰ προσεταιρίζονται οἱ Ἰσραηλίτες καὶ ἄλλον ἢ καὶ ἄλλους θεοὺς καὶ νὰ λατρεύουν καὶ αὐτοὺς συγχρόνως (οἰκουμενισμὸς) αὐτὸ καλεῖται καθαρὰ «πορνεία»! Εἶναι πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἡ διδασκαλία τοῦ προφήτη Ὠσηέ, γιὰ τὸ θέμα μας, ἀλλὰ κατανοεῖται μόνο ἀπὸ τὸ προσωπικό του οἰκογενειακὸ ἐπεισόδιο. Τὸ λέγω σύντομα μὲ ὀλίγα λόγια, γιατί ἀποτελεῖ κλειδὶ ἑρμηνείας τοῦ ὅλου βιβλίου του, ἀναφερομένου ἀκριβῶς στὸ θέμα μου. Ὁ προφήτης νυμφεύθηκε μὲ μία γυναίκα, τὴν Γῶμερ. Καλὴ αὐτὴ ἡ γυναίκα στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ἔπειτα ἔγινε ἐρωμένη ἑτέρου ἀνδρός. Ὁ προφήτης τὸ διεπίστωσε αὐτό, ἐπειδὴ ὅμως ἀγαποῦσε τὴν Γῶμερ, τὴν ἀνεχόταν, ἐλπίζοντας στὴν μετάνοιά της. Ὅταν ὅμως τελικὰ εἶδε τὸ ἀδιόρθωτο τῆς γυναίκας του, τὴν ἀπεδίωξε ἀπὸ τὸν οἶκο του. Ἀλλὰ τότε ἡ Γῶμερ, μακράν τοῦ συζυγικοῦ οἴκου εὑρισκόμενη, μετενόησε καὶ ἐπεθύμησε τὸν Ὠσηέ, ὡς τὸν νόμιμο ἄνδρα της, καὶ ἐπέστρεψε ἐν μετανοίᾳ σ᾽ αὐτόν. Καὶ ὁ προφήτης ἐδέχθη τὴν μετάνοιά της καὶ τὴν προσέλαβε ὡς σύζυγό του. Ἁπλὸ καὶ καταληπτὸ εἶναι τὸ ἐπεισόδιο αὐτό, ἀλλὰ προφήτης τν οκογενειακή του ατ περιπέτεια τν εδε μ θρησκευτκ μμα ς εκονίζουσα τ συμβαίνοντα στν σραήλ. Σ᾽ αὐτὸ ποὺ θὰ πῶ τώρα πλέκεται τὸ ὅλο βιβλίο τοῦ προφήτου Ὠσηέ. Ἀκοῦστε: Ὅπως ὁ προφήτης ἀπὸ ὅλες τὶς γυναῖκες ἐξέλεξε μιὰ καὶ συνῆψε μαζί της διαθήκη γάμου, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἀπὸ ὅλα τὰ ἔθνη ἐξέλεξε ἕνα ἔθνος, τὸ Ἰσραήλ, μὲ τὸ ὁποῖο συνῆψε διαθήκη στὸ ὄρος Σινᾶ. Ὅπως ἡ Γῶμερ ἦταν πιστὴ ἀρχικὰ στὸν ἄνδρα της, ἔτσι καὶ ὁ Ἰσραὴλ ἦταν πιστὸς στὴν ἀρχὴ στὸν Θεό του. Τότε κατὰ τὴν πορεία του στὴν ἔρημο, ἰδανικὴ ἐποχή, κατὰ τὸν προφήτη Ὠσηὲ ἀπὸ θρησκευτικὴ ἄποψη· γι᾽ αὐτὸ καὶ στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου τονίζεται πολὺ ἡ ἔρημος. Ἀλλὰ ὅπως ἔπειτα ἡ γυναίκα τοῦ προφήτου ἀρνήθηκε τὸν νόμιμο ἄνδρα της καὶ ἀγάπησε ἄλλον, ἔτσι καὶ ὁ Ἰσραὴλ ἀρνήθηκε τὸν Γιαχβέ, μὲ τὸν ὁποῖον συνῆψε στενὴ διαθήκη στὸ ὄρος Σινᾶ καὶ στράφηκε στὰ εἴδωλα. Καὶ ὅπως ὁ προφήτης ἀνεχόταν τὴν πορνεία τῆς γυναίκας του, γιατί τὴν ἀγαποῦσε, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς ἀνέχεται τώρα τὸν ἀποστάτη λαό του, γιατί ἀναμένει τὴν μετάνοιά του. Ἀλλά, ὅπως ὁ προφήτης ἀπεδίωξε τὴν γυναίκα του, γιατί δὲν ἔβλεπε τὴν μετάνοιά της, ἔτσι καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἀποδιώξει τὸν Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸν οἶκό του, θὰ τὸν ὁδηγήσει αἰχμάλωτο στὴν Ἀσσυρία. Ἐδῶ ἔχουμε προφητεία τοῦ προφήτου Ὠσηὲ περὶ καταστροφῆς τοῦ λαοῦ ἀπὸ τοὺς ἰσχυροὺς Ἀσσυρίους καὶ τὸν ἐκπατρισμό του, πράγμα ποὺ συνέβη τὸ 722 π.Χ. Ἀλλὰ ὁ προφήτης, ὁρμώμενος ἀπὸ τὸ προσωπικό του χαροποιὸ συμβάν, τῆς μετανοίας τῆς γυναικός του, δὲν σταματᾶ τὴν ἱστορία τοῦ Ἰσραὴλ στὴν αἰχμαλωσία του, ἀλλά, ἐλπίζοντας καὶ αὐτοῦ τὴν μετάνοια, προφητεύει τὴν ἐπάνοδό του ἀπὸ τὴν ἐξορία στὴν πάτριο γῆ.

5.Τὴν ἴδια ἐποχή, τὸν 8ο δηλαδὴ αἰώνα, ἔχουμε καὶ ἄλλο πρόσθετο λόγο, πιὸ δυναμικὸ μάλιστα, γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ συγκρητισμοῦ στὸ Ἰσραήλ, τὴν λεγομένη «πολιτικὴ τῶν συμμαχιῶν». Αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ ἀδύναμο Ἰσραηλιτικὸ κράτος, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἀποκρούσει τοὺς ἀπειλοῦντας ἐχθρούς του, συνῆπτε συμμαχία μὲ τὰ διάφορα ἰσχυρὰ κράτη. Συμμαχία ὅμως ἐκείνη τὴν ἐποχὴ μὲ ἕνα ἔθνος ἐσήμαινε ὅτι πρέπει νὰ δεχθοῦν καὶ τοὺς θεοὺς τοῦ ἔθνους αὐτοῦ. Γι᾽ αὐτὸ καὶ οἱ προφῆτες ἦταν σφόδρα ἐνάντιοι πρὸς τὴν πολιτικὴ τῶν συμμαχιῶν καὶ ἀπέτρεπαν τοὺς βασιλεῖς τοῦ Ἰσραὴλ ἀπὸ τὸ ἐγχείρημα αὐτό, γιατί κινδύνευε ἡ πίστη. Γι τος προφτες προτιμώτερο θ ταν ν καταστραφε τ θνος, παρ ν χαθε ν φθαρε πίστη το λαο. Εἶναι αὐτό, δηλαδή, ποὺ ἔγραφε ὁ μακαριστὸς ἅγιος πατὴρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος πρὸς τὸν Πατριάρχην Ἀθηναγόραν: «Μυριάκις προτιμώτερον – τοῦ ἔγραφε – νὰ ἐκριζωθῆ ὁ ἱστορικός τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος καὶ νὰ μεταφυτευθῆ εἴς τινα ἔρημον νησίδα τοῦ Πελάγους, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ καταποντισθῆ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου, ἢ νὰ ἐπιχειρηθῆ ἔστω καὶ ἡ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: “Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως”». Γι᾽ αὐτὸ λοιπὸν καὶ οἱ προφῆτες ἦταν ἐνάντιοι μὲ τὶς δημιουργούμενες στὸ Ἰσραὴλ φιλο-ἀσσυριακὲς ἢ φιλο-αἰγυπτιακὲς μερίδες, οἱ ὁποῖες μὲ ἀντιπροσώπους τους κατέφευγαν στὰ ἔθνη αὐτά, γιὰ νὰ πετύχουν τὴν συμμαχία τους. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ ἐξ ἄλλου προέδιδε καὶ ἀπιστία στὸν παντοδύναμο Θεὸ Γιαχβέ, καὶ κατ᾽ οὐσίαν ἄρνησή του, ἀφοῦ ἐδέχοντο τὸν ὅρο τῆς συμμαχίας νὰ δεχθοῦν τοὺς θεοὺς τοῦ συμμάχου κράτους. γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Ἠσαΐας λέγει μὲ ἀγανάκτηση καὶ πόνο:

«Οὐαὶ στοὺς καταβαίνοντας
στὴν Αἴγυπτο γιὰ βοήθεια!
………………………………….
Δὲν προσβλέπουν στὸν Ἅγιο τοῦ Ἰσραὴλ
καὶ τὸν Γιαχβὲ δὲν ἐκζητοῦν
………………………………….
Οἱ Αἰγύπτιοι εἶναι ἄνθρωποι
καὶ ὄχι Θεὸς
οἱ ἵπποι τους εἶναι σάρκα
καὶ ὄχι πνεῦμα» (Ἠσ. 31,1-3)!
.        Κατὰ ταῦτα καὶ ὁ Ἠσαΐας ἀποκαλεῖ «πόρνη» τὴν Ἱερουσαλήμ, γιατί μαζὶ μὲ τὸν Γιαχβὲ λατρεύει καὶ ἄλλους θεούς. Σὲ ἕνα θρηνώδη του στίχο ὁ προφήτης παρουσιάζει τὸν Θεὸ νὰ λέγει περίλυπος: «Πῶς ἐγένετο πόρνη πόλις πιστὴ Σιών, ἐν ᾗ δικαιοσύνη ἐκοιμήθη ἐν αὐτῇ νῦν δὲ φονευταὶ» (1,21). Καὶ γιὰ τὸν ἴδιο λόγο πάλι, τῆς ἀναμείξεως τῆς λατρείας τοῦ Γιαχβὲ μὲ τὴν λατρεία τῶν ξένων θεῶν (γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, δηλαδή), ὁ προφήτης λέγει: «Οἱ κάπηλοι μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι» (1,22).

6. Τὸ χειρότερο ὅμως ὅλων εἶναι ὅτι τὴν θρησκευτικὴ αὐτὴ πτώση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καὶ τοῦ λαοῦ ἀκολουθοῦσαν καὶ ἱερεῖς καὶ ψευδοπροφῆτες. Τὸ κακὸ αὐτὸ ἔγινε ὅταν τὰ ἱερὰ ἔγιναν «βασιλικὰ» καὶ περιῆλθαν στὴν κυριότητα τοῦ βασιλέως. Ἔτσι, πλεῖστοι ἱερεῖς τῆς Ἰσραηλιτικῆς θρησκείας γιὰ νὰ εἶναι εὐάρεστοι στὸν βασιλέα καὶ γιὰ ὑλικό τους συμφέρον δὲν εἶχαν τὴν δύναμη νὰ ἀντιδράσουν κατὰ τοῦ βασιλέως καὶ ὑπεστήριζαν τὴν τακτική του. «Οἱ ποιμένες ἠφρονεύσαντο», ὅπως λέγει ὁ προφήτης Ἱερεμίας (10,21). Οἱ ἀληθινοὶ προφῆτες τοῦ Γιαχβέ, οἱ ἀκολουθοῦντες τὴν καθαρὰ Μωσαϊκὴ θρησκεία, διεξάγουν τώρα πολυμέτωπο ἀγώνα ὄχι μόνον κατὰ τῶν πολιτικῶν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τῶν θρησκευτικῶν ἀρχόντων, τῶν ἱερέων καὶ αὐτοῦ του μεγάλου ἀρχιερέως. Οἱ πηγές μας μᾶς παρέχουν ἄφθονο ὑλικό, πολλὰ χωρία, στὰ ὁποῖα μαρτυρεῖται ἡ προδοτικὴ στάση τῶν ἱερέων καὶ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἱ ὁποῖοι συμμαχοῦσαν μὲ τοὺς ἄρχοντες ἐπιτιθέμενοι κατὰ τοῦ κηρύγματος τῶν πιστῶν προφητῶν τοῦ Γιαχβέ. Ἐλλείψει χρόνου ἀναφέρω μόνο μία περικοπή, ἡ ὁποία διασώζεται στὸ βιβλίο τοῦ προφήτου Ἠσαΐου. Ἡ σκηνὴ διεξάγεται μᾶλλον στὴν αὐλὴ τοῦ Σολομῶντος ἢ σὲ κάποιο ἄλλο ἱερό, ὅπου μετὰ ἀπὸ μία προσφερθεῖσα θυσία εἶχε παρατεθεῖ πολυτελέστατο δεῖπνο μὲ ἄφθονα σφάγια καὶ κρασί, στὸ ὁποῖο δεῖπνο συνέτρωγαν καὶ συνέπιναν οἱ ἱερεῖς καὶ ψευδοπροφῆτες μὲ τοὺς ἄρχοντες. Στὸ εὔθυμο αὐτὸ δεῖπνο ἐμφανίστηκε Ἠσαΐας, ὁ ὁποῖος τοὺς ἤλεγξε λέγοντάς τους ὅτι «σκοτίζονται ἀπὸ τὰ ποτὰ καὶ παρακρούουν ἀπὸ τὸ κρασί. Σκοτισμένοι εἶναι κατὰ τὰς ὁράσεις καὶ ζαλισμένοι ὅταν πρόκειται νὰ κρίνουν». Ἀκόμη τοὺς εἶπε ὅτι οἱ τράπεζές τους εἶναι γεμάτες ἀπὸ «ἀκάθαρτες τροφές». Ὑποθέτω ὅτι αὐτὴ ἡ τελευταία ἔκφραση, «ἀκάθαρτες τροφές», ὑποδηλώνει ὅτι ἡ θρησκευτικὴ πτώση εἶχε προχωρήσει τόσο πολύ, ὥστε κατὰ τὶς θυσίες στὸν Γιαχβὲ προσεφέροντο θυσίες καὶ σὲ ἄλλους θεοὺς καὶ γι᾽ αὐτὸ τὰ σφάγια αὐτὰ τῶν ξένων θυσιῶν λέγονται ἀκάθαρτα. Αὐτὸ δὲ εἶναι ποῦ ταράσσει περισσότερο τὸν προφήτη μας, τὸ ὅτι δηλαδὴ ἡ λατρεία τοῦ Γιαχβὲ ἐνεπλέκετο μὲ τὴν λατρεία καὶ θυσία τῶν ἄλλων θεῶν. Στὸν ἔλεγχο αὐτὸ τοῦ προφήτου ἔχουμε ἀνταπάντηση τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ψευδοπροφητῶν πρὸς τὸν προφήτη μας, τὸν ὁποῖο ἀπεκάλεσαν ὁμοὺ ὡς «ἀποκεκομμένο πρὸ ὀλίγου ἀπὸ τὸ γάλα», ὡς «ἀποσπασμένο πρὸ μικροῦ ἀπὸ τὸν μαστὸν» (Ἠσ. 28,7-9). Μὲ τὶς ἐκφράσεις αὐτὲς ἤθελαν οἱ προδότες καὶ ἐμπαῖκτες ἡγέτες τοῦ Ἰσραὴλ νὰ ταπεινώσουν τὸν προφήτη χαρακτηρίζοντάς τον ὡς νήπιο, ποὺ δὲν ξέρει νὰ ὁμιλεῖ, ὅτι δηλαδὴ στὰ κηρύγματά του λέγει παιδαριώδη πράγματα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔννοια τῆς ἀπαντήσεως τῶν ἐμπαικτῶν αὐτῶν, ὅπως φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὴν ἑπομένη δυσνόητη φράση τους, «διότι στὰβ λατσὰβ τσὰβ λατσὰβ κὰβ λακὰβ ὀλίγον ἐδῶ ὀλίγον ἐκεῖ» (στίχ. 10). Στὸ χωρίο αὐτὸ παρατηροῦμε ὅτι ὅλος ὁ στίχος αὐτὸς πλέκεται περὶ τὰς συλλαβὰς «τσὰβ» καὶ «κάβ». Στὶς σειρὰ δὲ τοῦ ἑβραϊκοῦ ἀλφαβήτου γνωρίζουμε ὅτι τὸ τσάδαι προηγεῖται ἀμέσως τοῦ κώφ. Ἄρα μὲ τὸν λόγο τους αὐτὸ οἱ ψευδοπροφῆτες σὰν νὰ θέλουν νὰ ποῦν στὸν Ἠσαΐα ὅτι εἶναι ἀγράμματος, ὅτι τώρα μαθαίνει τὴν ἀλφαβήτα, καὶ πῶς λοιπὸν τολμάει αὐτός, τὸ ἀγράμματο νήπιο, νὰ ἐλέγξει αὐτοὺς τοὺς ἐπισήμους καὶ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ; Ἂς σημειώσουμε δὲ μὲ τὴν εὐκαιρία τοῦ λόγου ὅτι ὁ προφήτης Ἠσαΐας, ὅπως τὸ δεικνύει τὸ βιβλίο του μὲ τὰ ὑψηλά του νοήματα καὶ τὴν καλλιέπεια τῆς γλώσσης, ἦταν πολὺ μορφωμένος, ἦταν μᾶλλον, ὅπως ὑποθέτουν οἱ ἑρμηνευτές, ἰατρὸς στὴν ἰδιότητα.
.           Ἡ ἴδια πολεμικὴ καὶ ὁ ἐμπαιγμὸς καὶ ἡ ὑβρεολογία ἔγινε καὶ σὲ προηγούμενα χρόνια ἐναντίον τοῦ προφήτου Ὠσηέ. Ὁ λαός, παρασυρόμενος βεβαίως ἀπὸ τοὺς ἄρχοντές του, ἀποκαλοῦσε τὸν προφήτη Ὠσηὲ «ἀνόητο» καὶ «τρελλό». Καὶ ἀκόμη περισσότερο διοργάνωναν συνωμοσίες γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν. Ὁ ἴδιος ὁ προφήτης, περιγράφοντας τὴν δίωξη καὶ τὰ δεινά, τὰ ὁποῖα ὑφίστατο λόγω τοῦ κηρύγματός του, λέγει σὲ μία περικοπή:
«Ὁ Ἰσραήλ (μοῦ) φωνάζει:
Ἀνόητος εἶναι ὁ προφήτης,
τρελλὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ πνεύματος.
………………..
Ὁ Ἐφραὶμ παραμονεύει
παρὰ τὴν σκηνὴν τοῦ προφήτου
παγίδες στήνει σὲ ὅλους τους δρόμους τοῦ» (Ὠσ. 9,7-8).

7.Ἀγαπητοί μου ἀκροατές, τελείωσα τὸν ταπεινό μου λόγο, ἔχοντας πλήρη τὴν συναίσθηση ὅτι δὲν ἀνέπτυξα ἐπαρκῶς τὸ θέμα μου, ἀλλὰ ἁπλὰ τὸ ἔθιξα καὶ μάλιστα ἀκροθιγῶς. Ὁ μελετητὴς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης γνωρίζει ἀπὸ τὰ ἱερά της βιβλία τοὺς δυνατοὺς ἀγῶνες τῶν προφητῶν γιὰ τὴν διατήρηση τῆς θρησκείας τοῦ Γιαχβέ, ὅπως ὁ Ἴδιος τὴν παρέδωσε στὸ ὅρος Σινά· ὅπως καὶ πάλι ἀπὸ τὰ κείμενά μας φαίνεται ἡ σκληρὴ πολεμικὴ κατὰ τῶν προφητῶν, πολεμικὴ ἐκ μέρους τῶν θρησκευτικῶν καὶ πολιτικῶν ἀρχόντων, γιὰ τὸ κήρυγμά τους, τὸ ὁποῖο ἐσάλπιζε στὴν ἀποστάτιδα κοινωνία τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν πατρώα θρησκεία.
.           Ἡ ἱερὰ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται, ἀναδιπλοῦται καὶ ἀνακυκλοῦται. Ἔτσι τὸ διαβάζουμε στὴν Ἐκκλησιαστική μας Ἱστορία. Πάντοτε ἡ Ὀρθόδοξη πίστη μᾶς ἀντιμετώπιζε τὸν κίνδυνο αὐτὸ τῆς ἀλλοιώσεως καὶ τῆς νοθεύσεως τῆς ἀληθείας της ἀπὸ τὶς ψευδοδιδασκαλίες τῶν αἱρετικῶν. Ἀλλά, ὅπως τὸ γνωρίζουμε, ὁ Θεὸς πάντοτε ἀνεδείκνυε προφῆτες, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν διδασκαλία τους, γραπτὴ καὶ προφορική, καὶ μὲ τὸν ἅγιο βίο τους, κράτησαν τὴν πίστη καθαρή, χωρὶς τὸ παραμικρὸ ξένο στοιχεῖο, ἀκολουθοῦντες τὴν γραμμή, ὅτι δὲν χωρεῖ οὐδεμία παραχώρηση, οὐδὲ ἡ παραμικρή, στὰ θέματα τῆς πίστεως. Καὶ βέβαια δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ νοθευθεῖ ἡ πίστη μας, διότι αὐτὴ δὲν εἶναι ἀνθρώπινο κατασκεύασμα, ὥστε νὰ μεταβάλλεται, ἀλλὰ ἔχει ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν προέλευσή της καὶ γι᾽ αὐτὸ εἶναι αἰωνία, διότι εἶναι ἀληθής. Καὶ σήμερα βεβαίως βλέπουμε πολλὰ προδοτικὰ κινήματα, περισσότερα ἴσως ἀπὸ κάθε ἄλλη φορᾶ. Καὶ σήμερα «κάπηλοι μίσγουσι τὸν οἶνον ὕδατι», ὅπως ἔλεγε ὁ προφήτης Ἠσαΐας γιὰ τοὺς ψευδοπροφῆτες τῆς ἐποχῆς του.
.           Ἀλλὰ ὑπενθυμίζουμε στοὺς ἥρωες τῶν κινημάτων αὐτῶν ὅτι εἶναι «σκληρὸ πράγμα νὰ χτυπάει κανεὶς τὰ καρφιὰ μὲ γυμνὰ τὰ πόδια»! Εὐχαριστοῦμε τὸν Θεό, γιατί ὅπως πάντοτε ἔτσι καὶ σήμερα ἔχει ἀναδείξει προφῆτες, κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ἱεράρχες καὶ μοναχούς, ἐναρέτους καὶ ἰσχυροὺς στὸ φρόνημα θεολόγους, οἱ ὁποῖοι δίδουν ἰσχυρὴ μαρτυρία γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας ἐνάντια πρὸς τὸν ἐκχαναανιτισμό, γιὰ τὸν ὁποῖο μίλησα, δηλαδή, γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό. Οἱ σημερινοὶ αὐτοὶ ἀγωνιστὲς τῆς ὀρθόδοξης πίστης μας μᾶς ὑπενθυμίζουν μὲ τὴν ἰσχύ τους τὸν προφήτη Μιχαία, ὁ ὁποῖος, παρὰ τὴν πολεμικὴ τῶν συγχρόνων του νὰ σιγάσει, αὐτὸς ἔλεγε: «Τοὐναντίον ἐγὼ εἶμαι πλήρης δυνάμεως καὶ ἰσχύος, γιὰ νὰ ἐξαγγέλλω τοῦ Ἰακὼβ τὴν ἀσέβεια καὶ τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἁμαρτία» (Μιχ. 3,8).

, ,

Σχολιάστε

«ΤΙ ΠΡΟΚΟΠΗ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΜΕ ΑΛΕΙΤΟΥΡΓΗΤΟΥΣ ΑΡΧΟΝΤΕΣ» (Μητρ. Γόρτυνος)

Μητροπολίτης Γόρτυνος ερεμίας
εἰς Κωνσταντοπούλου κα μέλη κυβερνήσεως:
Ε
στε λειτούργητοι, πς θ κυβερνήσετε τσι;

.           Κατά τὴν εἴσοδο τῶν ἐπισήμων στὸν ναὸ ὁ Δεσπότης τοὺς ἔκανε παρατήρηση, γιατί ἄργησαν γιὰ λίγα λεπτά. Ἀκολούθησε ἀποχώρηση τῆς ὁμάδας τῆς κυβερνήσεως.
.            Ἡ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς καὶ ὁ ὑφυπουργὸς Ἐθνικῆς Ἄμυνας, Κώστας Ἥσυχος παρευρέθηκαν στὸ καθιερωμένο μνημόσυνο ποὺ ἔγινε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἄγ. Νικολάου γιὰ τοὺς 212 ἐκτελεσθέντες στὶς Βίγλες. Ὡστόσο, ἡ 10λεπτη καθυστέρησή τους, προκάλεσε τὴν ἔντονη ἀντίδραση τοῦ Μητροπολίτη, ὁ ὁποῖος… ἄστραψε καὶ βρόντηξε μιλώντας γιὰ “ἀλειτούργητους’’ καὶ γιὰ “μὴ ἀποδεκτὴ συμπεριφορά’’. «Tί προκοπὴ νὰ δοῦμε μὲ ἀλειτούργητους ἄρχοντες; Τί κακὸ εἶναι αὐτὸ ποὺ συμβαίνει μὲ σᾶς τοὺς ἐπισήμους;»

.                 Στὸν Ναὸ ἐπικρατοῦσε τρομερὴ ἔνταση καὶ κυριολεκτικὰ ἀπόλυτη παγωμάρα, ποὺ τελικὰ ὁδήγησε στὴν ἀποχώρηση σύσσωμης τῆς ὁμάδας τῶν ἐπισήμων.

ΠΗΓΗ: news247

 

 

 

Σχολιάστε

«ΑΘΛΙΟΣ ΚΑΙ ΕΛΕΕΙΝΟΣ Ο “ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΣ” ΝΟΜΟΣ» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας) «κατά τόν ἀντιρατσιστικό νόμο, πού σπεύδετε ταχέως νά ψηφίσετε, ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης εἶναι ρατσιστής».

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡ. ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΙΕΡΕΜΙΑ
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ

Ἐξοχώτατε κύριε Πρωθυπουργέ,

 .         Νοιώθω δυνατή τήν ἀνάγκη τῆς ψυχῆς μου, ὡς Ἐπίσκοπος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ὡς Πανεπιστημιακός Διδάσκαλος καί ὡς Ἕλληνας πολίτης, τέκνον ἥρωος ἀλβανικῶν ὀρέων, θυσιασθέντος γιά τήν πατρίδα σέ ἡλικία 25 ἐτῶν, νά σᾶς γράψω τήν παροῦσα σύντομη ἐπιστολή μου, γιά νά διαμαρτυρηθῶ καί ἐγώ γιά τόν ἄθλιο καί ἐλεεινό ἀντιρατσιστικό λεγόμενο νόμο, πού σπεύδετε νά ψηφίσετε καί νά ἐπιβάλετε στήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα.
.         Ὁ νόμος αὐτός εἶναι ἀντίθετος πρός τήν Ἁγία Γραφή, πρός τήν Ἑλληνική σοφία καί παιδεία, ἀλλά καί πρός αὐτήν τήν ἁπλῆ λογική καί τό αἴσθημα τοῦ ἀνθρώπου.
.         Διά τοῦτο εἴμαστε καί σφόδρα ἐνάντιοι πρός αὐτόν ὡς χριστιανοί, ὡς Ἕλληνες καί ὡς κοινοί ἄνθρωποι.
.         Δέν τό περιμέναμε ποτέ ὅτι στήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα θά συζητηθεῖ διά νά ἐφαρμοστεῖ διά νόμου μία τέτοια στυγνή δικτατορία, ἡ ὁποία θά μᾶς ἀπαγορεύει νά ὀνομάσουμε τά «σύκα-σύκα» καί τήν «σκάφη-σκάφη»!
.         Γιατί ἐκεῖ τό πάει τό ὑπό ψήφιση νομοσχέδιό σας. Θά μᾶς ἀπαγορεύει, δηλαδή, ὁ ἀντιρατσιστικός νόμος νά ποῦμε ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι εἶναι αἰσχροί, ὅτι εἶναι «κύνες», ὅπως τούς ὀνομάζει ἡ Ἁγία Γραφή στό τελευταῖο της βιβλίο, τήν Ἀποκάλυψη.
.         Οἱ ἄγγελοι πού φυλάγουν τίς πύλες τῆς οὐράνιας πόλης τοῦ Θεοῦ, γιά νά μήν εἰσέρχεται ὁ καθένας σ᾽ αὐτήν, ἀκούγονται νά λέγουν: «Ἔξω οἱ κύνες»! (Ἀποκ. 22,15).
.         Μέ τήν ἔκφραση αὐτή νοοῦνται οἱ ὁμοφυλόφιλοι, οἱ κύναιδοι. Ὥστε λοιπόν, κύριε Πρωθυπουργέ, κατά τόν ντιρατσιστικό νόμο, πού σπεύδετε ταχέως νά ψηφίσετε, συγγραφεύς τς ποκάλυψης Εαγγελιστής ωάννης εναι ρατσιστής; Ναί!
.         Μέ τόν ὑπό ψήφιση νόμο σας, θά πρέπει ὁ λαός μας νά μήν διαβάζει τήν Ἁγία Γραφή, γιατί οἱ ἥρωές της καί οἱ θεόπνευστοι συγγραφεῖς της, κατά τήν σκέψη τοῦ νόμου αὐτοῦ, εἶναι ρατσιστές.
.         Πραγματικά, κατά τόν ἀντιρατσιστικό νόμο, πού ψηφίζεται ἐπί κυβερνήσεως Ἀντωνίου Σαμαρᾶ, οἱ Προφῆτες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὁ Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, πού τόσα γράφει κατά τῶν Ἑβραίων, πρέπει νά καταδικαστοῦν καί νά ὁδηγηθοῦν στίς φυλακές ὡς ρατσιστές.
.         Στήν χώρα μας, κύριε Πρωθυπουργέ, ὅπου ἄνθησε ἡ ὡραία ἑλληνική σοφία καί ἡ ἐλευθερία, φρονῶ, μετά πολλῶν ἄλλων λογίων ἀνδρῶν, ὅτι δέν μπορεῖ νά σταθεῖ ὁ ὑπό ψήφιση νόμος σας κατά τοῦ ρατσισμοῦ, διότι αὐτός καταστρατηγεῖ τήν ἐλεύθερη σκέψη καί ἔκφραση τῶν ρωμαλέων Ἑλλήνων, χαρίσματα καί ἀγαθά, τά ὁποῖα προστατεύονται συνταγματικῶς.
.         Πιστεύω δέ ὅτι ὁ νόμος αὐτός θά προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριῶν, οἱ ὁποῖες μάλιστα θά ἔχουν ὡς σημειοφόρους ἐμᾶς τούς κληρικούς καί μάλιστα τούς Ἐπισκόπους, γιατί δέν θά ἀφήσουμε, ὄχι δέν θά ἀφήσουμε, ἐμεῖς οἱ Ἐπίσκοποι τόν λαό νά ἀγωνίζεται μόνος του, γιά τήν ὑπεράσπιση τῶν δώρων του, πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεό.
.         Οἱ Χριστιανοί καί μάλιστα οἱ Ἕλληνες Χριστιανοί δέν θά ἀνεχθοῦν ποτέ δεσμεύσεις στήν σκέψη καί στόν λόγο τους.
.         Ἔχουμε δέ τόν Ἀπόστολο Παῦλο πού μᾶς λέγει: «Τῇ ἐλευθερίᾳ ᾗ Χριστός ἡμᾶς ἠλευθέρωσε, στήκετε καί μή πάλιν ζυγῷ δουλείας ἐνέχεσθε» (Γαλ. 5,1).
.         Ἐνημερώνω ὅτι στήν ἐπαρχία μου, τήν Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως, κληρικοί καί λαϊκοί καί ἁπλός λαός (τσοπάνηδες καί γεωργοί) εἶναι ὅλοι ὀργισμένοι ἐναντίον σας γιά τό τόλμημά σας νά προωθεῖτε ἕνα τέτοιο ἐλεεινό νομοσχέδιο ἐνάντιο πρός τήν ἑλληνορθόδοξη παράδοσή μας.
.         Μέ τήν καλή ἐλπίδα ὅτι θά φωτισθεῖτε ἀπό τόν Θεό καί θά σκεφθεῖτε συνετότερα καί θά σταματήσετε λοιπόν τήν πορεία τοῦ ὑπό ψήφιση νομοσχεδίου, σᾶς χαιρετῶ

 Μέ τιμή καί εὐχές

 Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

 

ΠΗΓΗ: ksipnistere.blogspot.gr

,

Σχολιάστε

H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-3 «Ἐσύ Ἠλία, ἀφοῦ δέν μπορεῖς νά ὑπομένεις τούς ἁμαρτωλούς, πήγαινε μέχρι τόν οὐρανό. Στήν γῆ θά κατέβω Ἐγώ. Μέ τούς ἁμαρτωλούς θά κατοικήσω Ἐγώ.» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

 

Ἡ θεολογία τῶν διηγήσεων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης
περί τοῦ Προφήτου Ἠλία [Γ´]

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

ΜέροςΑ´: H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-1 «Ὁ προφήτης αὐτός ἀνέλαβε σκληρό καί ἐπίμονο ἀγώνα γιά νά διαχωρίσει τόν Γιαχβέ ἀπό τόν μή ὑπάρχοντα Βάαλ καί νά ἀπαλλάξει τόν Ἰσραήλ ἀπό τόν φοβερό τότε συγκρητισμό» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

Μέρος Β´: H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-2 «Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ ὄχι στήν θύελλα, οὔτε στόν σεισμό, καί οὔτε στήν φωτιά, ἀλλά στήν ἐλαφρά καί γλυκειά αὔρα, θέλει νά διδάξει τόν Ἠλία νά εἶναι ἠπιώτερος στόν ἀγώνα του, γιατί ἡ θρησκεία δέν ἐπιβάλλεται μέ σκληρά μέσα, ἀλλά μέ ἤπια μέσα.» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

Ἡ τρίτη διήγηση περί τοῦ προφήτου Ἠλία

.             Μεταξύ τῶν γεγονότων πού διαλαμβάνουν οἱ δύο παραπάνω μεγάλες διηγήσεις (Γ´ Βασ. κεφ. 17-19), πρέπει νά τοποθετήσουμε τήν ἱστορία περί τοῦ θανάτου τοῦ Ναβουθαί (Γ´ Βασ. κεφ. 20), τόν ὁποῖον ἐφόνευσε ὁ Ἀχαάβ, παρακινηθείς ἀπό τήν σύζυγό του Ἰεζάβελ, γιά νά κληρονομήσει τόν ἀγρό του. Τό ἔγκλημα αὐτό τοῦ βασιλέως καί τῆς Ἰεζάβελ δέν ἦταν δυνατόν νά παραμείνει ἀπαρατήρητο ἀπό τόν Ἠλία, στήν ψυχή τοῦ ὁποίου ζεῖ ἡ καθαρά μωσαϊκή θρησκεία, κατά τήν ὁποία ὁ Θεός παριστάνεται ὡς τό ἀπόλυτο ἠθικό Ὄν.
.             Γι᾽ αὐτό καί ὁ προφήτης μας ἐλέγχει μέ πολλή παρρησία τόν βασιλέα, τόν ὁποῖο ἀποκαλεῖ καθαρά δολοφόνο καί τοῦ προφητεύει τήν τιμωρία: «Στόν τόπο ὅπου τά σκυλιά ἔγλειψαν τό αἷμα τοῦ Ναβουθαί, ἐκεῖ τά σκυλιά θά γλείψουν καί τό δικό σου αἷμα» (Γ´ Βασ. 20,19). Καί γιά τήν Ἰεζάβελ ὁμοίως λέγει: «Τά σκυλιά θά καταφάγουν τήν Ἰεζάβελ στήν πεδιάδα Γισραέλ» (Γ´ Βασ. 20,23), προφητεία ἡ ὁποία πλήρως ἐκπληρώθηκε ἀργότερα (Γ´ Βασ. 22,1 ἑξ. Δ´ Βασ. 9,30 ἑξ.).
 .             Ἀλλά, γιά τήν βαθυτέρα ἑρμηνεία καί θεολογία τοῦ ἐπεισοδίου, τήν ὁποία παρατρέχουμε ἐδῶ, λόγῳ στενότητος χρόνου, παραπέμπουμε στήν ἰσχυρή μελέτη τοῦ παλαιοδιαθηκολόγου καθηγητοῦ κ. Μιλτιάδου Κωνσταντίνου στό ὡραῖο του θεολογικό βιβλίο «Ρῆμα Κυρίου κραταιόν», σελ. 224-238. Πάντως τήν ἱστορία τοῦ Ναβουθαί δέν πρέπει νά θέσουμε ἐντελῶς στήν ἀρχή τῆς δράσεως τοῦ Ἠλία, διότι στήν διήγηση αὐτή διαγράφεται ἤδη ἡ ἐχθρότης μεταξύ τοῦ βασιλέως καί αὐτοῦ (Γ´ Βασ. 20,20). Ἄλλες διηγήσεις περί τοῦ Ἠλία ἐπί τῆς ἐποχῆς τοῦ Ἀχαάβ δέν ἔχουμε.

Ἡ τετάρτη καί ἡ πέμπτη διήγηση περί τοῦ προφήτου Ἠλία

.             Ἐπί τοῦ διαδόχου τοῦ Ἀχαάβ βασιλέως Ὀχοζίου (854-853 π.Χ.) συναντοῦμε τόν προφήτη ἔξω ἀπό τήν Σαμάρεια νά προλέγει στούς ἀπεσταλμένους τοῦ βασιλέως τόν θάνατό του (Δ´ Βασ. 1,2-17), διότι στήν ἀσθένειά του δέν κατέφυγε στόν Γιαχβέ, ἀλλά στόν Βάαλ.
Ἡ τελευταία διήγηση περί τοῦ προφήτου Ἠλία, ἡ πέμπτη (Δ´ Βασ. 2,1-12), περιέχει τήν γνωστή ἀνάληψή του στόν οὐρανούς ἐπί πυρίνου ἅρματος. Δέν γνωρίζουμε πότε ἔγινε αὐτή. Πρέπει ὅμως νά τήν τοποθετήσουμε πρίν ἀπό τό 842 π.Χ., γιατί στήν ἐπανάσταση τοῦ Γεχού κατά τοῦ Ἰωράμ, ἡ ὁποία ἔγινε τό ἔτος αὐτό, δέν ἀναφέρεται ὁ Ἠλίας, ἀλλά ὁ Ἐλισσαῖος.
.             Σπουδαία καί τολμηρή ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου περί τοῦ προφήτου Ἠλία*

.             Ὑπάρχει μία σπουδαία ὅσο καί τολμηρή ὁμιλία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου περί τοῦ προφήτου Ἠλία. Τήν παραθέτω συντόμως.
.             Κατά τήν ὁμιλία αὐτή ὁ Θεός προσπάθησε πολύ νά κάνει τόν ζηλωτή προφήτη του ἐπιεικῆ καί φιλάνθρωπο, χωρίς ὅμως… νά τό πετύχει. Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Ἠλία νά ἀπορεῖ γιά τήν ἀγάπη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ στούς ἀποστάτες Ἰσραηλῖτες, γιατί ἔβλεπε ὅτι μέ αὐτήν δέν ἐπέρχεται ἡ διόρθωσή τους.
.             Πίστευε δέ ὅτι ἡ διόρθωση αὐτή τοῦ λαοῦ θά ἔλθει μέ μία τιμωρία, αὐστηρή τιμωρία ἐναντίον του. Γι᾽ αὐτό – ὅπως τό παρουσιάζει ἡ ὁμιλία τοῦ ἱεροῦ Πατρός – τόλμησε νά παρουσιαστεῖ στόν Θεό καί νά τόν «δέσει» μέ ὅρκο νά δώσει τιμωρία στούς Ἰσραηλῖτες, ὅπως τήν σκεπτόταν αὐτός, καί νά μή λύσει τήν τιμωρία αὐτή, ἄν δέν τό πεῖ ὁ ἴδιος!…
«Εἰ μή διά στόματός μου», εἶπε! Ὁ προφήτης Ἠλίας ζήτησε ἀπό τόν Θεό νά δώσει ἀνομβρία στήν γῆ γιά τρία ἔτη καί ἕξι μῆνες. Ἡ ὁμιλία παρουσιάζει τόν Θεό νά «συνέχεται», νά συμπιέζεται· ἀπό τήν μιά μεριά ἤθελε νά ἀκούσει τόν ζηλωτή του προφήτη Ἠλία, ἀλλά καί ἀπό τήν ἄλλη μεριά εὐσπλαγχνιζόταν τόν λαό γιά τό κακό τῆς ἀνομβρίας καί τῆς πείνας, πού θά τοῦ συνέβαινε.
.              Γι᾽ αὐτό καί κάνει μέν τό θέλημα τοῦ Ἠλία, ἀλλά καί τόν βοηθεῖ νά γίνει φιλάνθρωπος, ὥστε σύντομα αὐτός νά τόν παρακαλέσει γιά τήν λύση τῆς τιμωρίας. Πρῶτα-πρῶτα ὁ Θεός «συγκολάζει τῷ λαῷ τόν προφήτην»! Ἀφοῦ ὁ Ἠλίας ζήτησε ἀνομβρία γιά τόν λαό, θά ὑπαχθεῖ καί ὁ ἴδιος στήν τιμωρία αὐτή!… Φροντίζει ὅμως ἰδιαίτερα ὁ Θεός γιά τόν προφήτη του, γι᾽ αὐτό καί τόν τρέφει μυστικά καί θαυμαστά. Καί λέγομε «θαυμαστά», γιατί τόν τρέφει μέ ἕναν κόρακα, πού τοῦ πήγαινε κρέας. Ὁ κόρακας ὅμως, σχολιάζει ὁ Χρυσόστομος, εἶναι ζῶο «μισότεκνον», γιατί δέν ἀγαπᾶ τά νεογνά του, ἀφοῦ δέν τά τρέφει.
Γι᾽ αὐτό καί ὁ ψαλμωδός Δαυΐδ παριστάνει τά μικρά τῶν κοράκων νά ἐπικαλοῦνται τόν Θεό γιά τροφή, ἀφοῦ ὁ πατέρας τους δέν τούς τήν δίνει: «Τοῖς νεοσσοῖς τῶν κοράκων τοῖς ἐπικαλουμένοις αὐτόν (τόν Θεόν)» (Ψαλμ. 146,9).
.             Ὅπως ὁ κόρακας εἶναι μισότεκνος, ἔτσι καί ὁ Ἠλίας ἦταν μισότεκνος πρός τούς Ἰουδαίους ἕνεκα τῆς ἀποστασίας τους. Ἀλλά νά τώρα πού ὁ κόρακας μεταβάλλεται καί γίνεται φιλάνθρωπος καί πηγαίνει τροφή στόν Ἠλία. Αὐτό ἦταν τό μυστικό μάθημα, πού ἤθελε ὁ Θεός νά δώσει στόν προφήτη του: Νά γίνει μεσίτης γιά τούς Ἰουδαίους, ὅπως ὁ κόρακας μετέβαλε τήν φύση του καί γίνεται μεσίτης τῆς φιλανθρωπίας τοῦ Θεοῦ πρός αὐτόν (τόν Ἠλία) καί τοῦ πηγαίνει τροφή στόν καιρό τῆς πείνας.
.             Ὁ προφήτης Ἠλίας ὅμως δέν διδάχθηκε ἀπό τό μάθημα αὐτό ἤ μᾶλλον δέν θά τό ἐννόησε καί καθόλου, γι᾽ αὐτό καί ὁ Θεός τοῦ ἀφαιρεῖ τώρα τήν διατροφή του ἀπό τόν κόρακα, ὥστε νά πιεστεῖ ἀπό τήν πείνα καί νά πρεσβεύσει στόν Θεό νά λυθεῖ ἡ τιμωρία.
Ἀλλά ὁ Ἠλίας ἦταν τόσο πολύ χολωμένος γιά τήν ἀποστασία τοῦ Ἰσραήλ ἀπό τόν Θεό, ὥστε, ὄχι! Δέν ἤθελε νά παρακαλέσει γι᾽ αὐτούς πού ζοῦσαν ἀκόμη στήν ἀποστασία τους. Ἀφοῦ, λοιπόν, ὁ προφήτης Ἠλίας δέν διδάχθηκε ἀπό τό μάθημα τοῦ κόρακα, ἔφερε ὁ Θεός ἔτσι τά πράγματα νά διδαχθεῖ ἀπό μιά εἰδωλολάτρισσα χήρα γυναίκα.
.             Ἀκοῦστε: Ἡ πείνα ἔθλιβε τόν Ἠλία καί ὁ Θεός τοῦ εἶπε: «Φύγε ἀπ᾽ ἐδῶ καί πήγαινε ἔξω ἀπό τό Ἰσραήλ, στά Σαρεφθά τῆς Σιδωνίας καί ἐκεῖ θά πῶ σέ μιά χήρα ἐθνική γυναίκα νά σέ διαθρέψει». Ἀπαγορευόταν τότε ἡ ἐπικοινωνία τῶν Ἰουδαίων μέ τούς Ἐθνικούς καί γι᾽ αὐτό ὁ Θεός, ἑρμηνεύει ὁ Χρυσόστομος, εἶπε στόν Ἠλία νά πάει σέ ἐθνική γυναίκα νά τόν διαθρέψει, ὥστε νά σιχαθεῖ τήν τροφή ἀπό εἰδωλολάτρισσα καί νά μεσιτεύσει στόν Θεό νά στείλει βροχή καί νά πάψει ἡ τιμωρία τῆς πείνας. Οὔτε ὅμως καί ἀπό αὐτό ὁ Ἠλίας κάμφθηκε σέ φιλανθρωπία ὑπέρ τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά πῆγε μακρυά στά Σαρεφθά τῆς Σιδωνίας γιά νά τραφεῖ ἐκεῖ.
.             Ὁ Θεός ὅμως ἔκανε ἐκεῖ τήν χήρα γυναίκα νά τοῦ μιλήσει σκληρά, ἐνῶ μάλιστα αὐτός βρισκόταν σέ μεγάλη πείνα· καί αὐτό τό ἔκανε γιά νά πονέσει καί νά γίνει φιλάνθρωπος. Στόν πεινασμένο, λοιπόν, προφήτη ἡ χήρα ἐθνική γυναίκα τοῦ εἶπε: «Δέν ἔχω καθόλου ψωμί παρά μόνο μιά χούφτα ἀλεύρι στό πιθάρι καί λίγο λάδι στό δοχεῖο.
Θά τά ἑτοιμάσω γιά μένα καί γιά τά παιδιά μου, θά τά φᾶμε καί μετά θά πεθάνουμε» (Γ´ Βασ. 17,22). Αὐτά τά λόγια τῆς χήρας γυναίκας πρέπει νά πόνεσαν τόν Ἠλία. «Αὐτή ἡ γυναίκα – θά σκέφθηκε – ὑποφέρει περισσότερο ἀπό μένα, γιατί ἐγώ ὑποφέρω μόνος, ἐνῶ αὐτή ὑποφέρει καί μέ τά παιδιά της. Ἄς μή γίνω λοιπόν πρόξενος θανάτου στήν χήρα γυναίκα πού μέ δέχθηκε σπίτι της».
.             Ὅπως φαίνεται, τώρα γιά πρώτη φορά ὁ Ἠλίας ὁμιλεῖ φιλάνθρωπα. Ὅπως λέγει ὁ Χρυσόστομος, «χαυνοῦται πρός τήν φωνήν (τῆς χήρας), ἄρχεται λοιπόν φιλανθρωπίας ἐν ἑαυτῷ περιφέρειν μελέτην». Τώρα ὁ Ἠλίας εὐλογεῖ τήν τροφή τῆς γυναίκας νά μή λείψει ἀπό τό σπίτι της καί τώρα γιά πρώτη φορά μιλάει γιά λύση τῆς τιμωρίας καί ὅτι ὁ Θεός θά στείλει βροχή στήν γῆ.
.             Εἶπε, λοιπόν, στήν ἀπελπισμένη χήρα γυναίκα: «Τό πιθάρι μέ τό ἀλεύρι δέν θ᾽ ἀδειάσει καί τό λάδι στό δοχεῖο δέν θά λιγοστέψει, μέχρι τήν ἡμέρα πού ὁ Κύριος θά στείλει βροχή στήν γῆ» (Γ´ Βασ. 17,14).
.             Ἄς παρατηρήσουμε ὅμως μαζί μέ τόν Χρυσόστομο, ὅτι ἀκοῦμε μέν τόν προφήτη Ἠλία νά λέει στήν χήρα ὅτι θά ἔρθει κάποτε βροχή στή γῆ, δέν τόν ἀκοῦμε ὅμως νά προσεύχεται γι᾽ αὐτό, ὥστε νά σταματήσει γρήγορα ἡ ἀνομβρία. Γι᾽ αὐτό ὁ Θεός βοηθεῖ τόν προφήτη του νά προοδεύσει στήν φιλανθρωπία, πού τώρα ἄρχισε νά τοῦ ἐμφανίζεται, καί κάνει νά πεθάνει τό παιδί τῆς χήρας! Αὐτό πόνεσε πολύ τήν χήρα, ἡ ὁποία καί παραπονέθηκε στόν προφήτη.
.             Ὁ Ἠλίας τῆς ἔδωσε τήν εὐλογία στό σπίτι της νά μή λείψει ἡ τροφή ἀπ᾽ αὐτό, ἀλλά γιά τήν χήρα –ὅπως τήν παρουσιάζει νά λέει ὁ Χρυσόστομος – θά ἦταν καλύτερα νά πέθαινε μέ τό παιδί της ἀπό τήν πείνα, ὅπως τό εἶπε ἀπό τήν ἀρχή στόν προφήτη, παρά νά ζεῖ τώρα αὐτή καί νά βλέπει νεκρό τό παιδί της.
.             Καί ὁ προφήτης τοῦ Θεοῦ ὄχι ἁπλῶς λυπόταν, ἀλλά καί ντρεπόταν γιά τό θέαμα, ὅπως τό ὑποθέτει ὁ Χρυσόστομος. Θά σκεπτόταν: «Προτοῦ νά ἔρθω καί νά φιλοξενηθῶ ἀπό τήν γυναίκα, αὐτή ἦταν εὔτεκνος. Τώρα μέ τήν φιλοξενία μου τῆς πέθανε τό ἀγαπητό της παιδί καί αὐτή ὀδύρεται. Αὐτόν τόν μισθό ἔδωσα στήν γυναίκα γιά τήν καλή της φιλοξενία;» Σκεπτόμενος, λοιπόν, τό συμβάν καί ντρεπόμενος γι᾽ αὐτό ἄρχισε νά ἐννοεῖ ὅτι τό συμβάν δέν εἶναι φυσικό, ἀλλά προέρχεται ἀπό τόν Θεό καί ὅτι κάτι θέλει νά τοῦ πεῖ ὁ Θεός μέ αὐτό.
Ἀλλά κατάλαβε ὁ Ἠλίας τήν τέχνη καί τόν σκοπό τοῦ Θεοῦ: Ἤθελε νά τόν κάνει σπλαγχνικό πρός τόν Ἰσραήλ. Ἄς μεταφράσω τήν σχετική περικοπή ἀπό τήν ὁμιλία τοῦ Χρυσοστόμου. Ὁ ἱερός πατήρ παριστάνει τόν Ἠλία νά λέγει: «Δέν εἶναι τό συμβάν φυσικός θάνατος· εἶναι, Θεέ, ἀπό τήν δική σου τέχνη καί κατ᾽ ἀνάγκην μέ κάνεις φιλάνθρωπο. Ὥστε, ὅταν σοῦ πῶ, “Ἐλέησε Κύριε τό νεκρό παιδί τῆς χήρας”, θά μοῦ πεῖς καί σύ – “Ἐλέησε τό παιδί μου τόν Ἰσραήλ”. Μέ ὠθεῖς γιά φιλανθρωπία, Θεέ. Καταλαβαίνω τά τεχνάσματά σου Κύριε, γιατί ὅταν θά σοῦ πῶ ἐγώ, “Σῶσε τό παιδί τῆς χήρας τό νεκρό”, θά μοῦ πεῖς: “Οἰκτείρησε καί σύ τόν Ἰσραήλ τόν νεκρό ἀπό τήν πείνα. Μοῦ ζητᾶς χάρη, ἀλλά κάνε καί σύ χάρη. Λύσε τήν ἀπόφαση τοῦ λιμοῦ καί λύνω καί ἐγώ τόν θάνατο τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας”».  Τότε, λοιπόν, ὅταν εἶδε ὁ Θεός ὅτι ὁ Ἠλίας ἔγινε φιλανθρωπότερος, τότε τόν στέλνει στόν Ἀχαάβ νά τοῦ ἀναγγείλει ὅτι θά λυθεῖ ἡ τιμωρία: «Πορεύθητι – τοῦ εἶπε – καί ὄφθητι τῷ Ἀχαάβ καί δώσω ὑετόν ἐπί πρόσωπον τῆς γῆς» (Γ´ Βασ. 18,1).
.             Ἄς παρατηρήσουμε ὅμως ὅτι ὁ Θεός ἔδωσε στόν προφήτη νά πεῖ αὐτά τά λόγια φιλανθρωπίας γιά τήν λύση τοῦ λιμοῦ, ὅταν καί ὁ ἴδιος ὁ προφήτης ἔγινε φιλανθρωπότερος. Καί ἄς παρατηρήσουμε ἀκόμη ὅτι δέν ἔλυσε ὁ Θεός μόνος του τόν λιμό χωρίς πρῶτα νά τό ἀναγγείλει ὁ προφήτης του, ὁ ὁποῖος καί προανήγγειλε τήν ἔναρξη τοῦ λιμοῦ.
.             Τρέχει, λοιπόν, τώρα ὁ προφήτης Ἠλίας σέ ὅλη τήν χώρα καί κηρύττει τήν λύση τῆς τιμωρίας, ὅτι θά ἔρθει βροχή στήν γῆ. Ἀλλά ἐκεῖ πού πήγαινε νά κηρύξει αὐτό τό χαρμόσυνο μήνυμα, ἔβλεπε πάλι ἀσέβειες καί παραβάσεις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καί σκεπτόταν νέα τιμωρία κατά τοῦ λαοῦ. «Πάλιν τήν αὐτῶν ἀσέβειαν θεασάμενος, ἐμελέτα τινά τιμωρίαν κατ᾽ αὐτῶν ἀπόφασιν λυπηράν». Βλέποντας, λοιπόν ὁ Θεός τόν Ἠλία, λέει ὁ Χρυσόστομος, ὅτι δέν εἶναι συμπαθητικός στά ἁμαρτήματα τῶν ἀνθρώπων, τόν χωρίζει ἀπ᾽ αὐτούς, δέν τόν ἀφήνει νά κατοικήσει μαζί τους! Σάν νά τοῦ λέει, ὅπως τό φαντάζεται ὁ Χρυσόστομος: «Ἐγώ, ὦ Ἠλία, γνωρίζω τόν ζῆλο σου καί ἀναγνωρίζω τήν πολιτεία σου. Ὅμως, εὐσπλαγχνίζομαι τούς ἁμαρτωλούς ὅταν τιμωροῦνται πολύ. Ἀλλά ἐσύ ἐκδικεῖσαι πολύ τήν ἀσέβεια, οἱ ἄνθρωποι ὅμως συνεχῶς ἁμαρτάνουν. Σᾶς χωρίζω ἀπό τό νά συγκατοικεῖτε. Ἐσύ, ἀφοῦ δέν μπορεῖς νά ὑπομένεις τούς ἁμαρτωλούς, πήγαινε μέχρι τόν οὐρανό. Στήν γῆ θά κατέβω Ἐγώ. Ἄν ἐσύ, Ἠλία, μείνεις γιά πολύ στήν γῆ θά χαθεῖ τό ἀνθρώπινο γένος, γιατί συνεχῶς θά τούς τιμωρεῖς. Τί θά γίνει, λοιπόν; Πήγαινε, Ἠλία, μέχρι στόν οὐρανό. Δέν μπορεῖ ἡ φωτιά νά εἶναι μαζί μέ τά καλάμια! Σοῦ δίνω τήν χαρά νά συγκατοικεῖς μέ ἀναμάρτητους· μεῖνε μαζί μέ τούς χορούς τῶν ἀγγέλων. Πήγαινε, λοιπόν, πρός τόν οὐρανό. Μέ τούς ἁμαρτωλούς θά κατοικήσω ἐγώ. Ἐγώ, πού θέλω νά φέρω στόν ὦμο μου τό πλανεμένο πρόβατο. Ἐγώ πού θά πῶ σέ ὅλους τούς ἁμαρτωλούς: “Ἐλᾶτε σέ μένα ὅλοι οἱ βεβαρυμένοι”· δέν θά σᾶς κολάσω, ἀλλά “θά σᾶς ἀναπαύσω”».
.             Tά ἴδια περίπου γιά τόν προφήτη Ἠλία λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος καί σέ μία του ἄλλη ὁμιλία ἀφιερωμένη σ᾽ αὐτόν (MPG 50,725-736). Λέγει δηλαδή ὅτι ὁ Θεός εἶναι φιλάνθρωπος καί ὄχι ἀπάνθρωπος καί ἤθελε ἔτσι νά κάνει καί τόν προφήτη του Ἠλία. Γι᾽ αὐτό ὁ Θεός, λέγει ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ἔδωσε τό «δεσμεῖν» καί «λύειν» στόν ἄνθρωπο ἱερέα καί ὄχι σέ ἄγγελο, διότι ὁ ἱερεύς, σάν ἄνθρωπος μέ σάρκα, θά κατανοεῖ τόν πειρασμό καί τό ἁμάρτημα τοῦ ἐξομολογουμένου πιστοῦ, ἐνῶ ὁ ἄγγελος θά τοῦ ἀπέκοπτε τήν κεφαλήν! «Εἰ γάρ ἦν ἄγγελος ἱερεύς καί ἔλαβε τινά πορνεύσαντα, εὐθύς ἀνῄρει αὐτόν, αὐτός τῷ πάθει τοῦτο οὐ συμπεπλεγμένος. Διά τοῦτο, εἰ ἔλαβε ἄγγελος τήν ἐξουσίαν τοῦ ἱερατεύειν, οὐκ ἐδίδασκεν, ἀλλ᾽ εὐθέως ἀνῄρει διά τό ἐκεῖνον μή εἶναι τοιοῦτον, εἰς ὀργήν αὐτόν ἔφερε κατά τοῦ τοιούτου. Ἀλλά διά τοῦτο ἄνθρωπος ἐπιστεύθη, εἰδώς τά πλημμελήματα ἑαυτοῦ καί ἐκ πείρας ἔχων, ἵνα συγγινώσκῃ τοῖς ἁμαρτάνουσι, καί μή κινῆται διά τῆς ὀργῆς καί μή κενῶται διά τῆς ὀργῆς ἡ Ἐκκλησία» (MPG 50,728)!
.             Καί γι᾽ αὐτό μάλιστα, λέγει ὁ Χρυσόστομος, ὁ Χριστός ἐπέτρεψε ὁ Πέτρος, στόν ὁποῖο ἔδωσε τό «δεσμεῖν» καί «λύειν», νά ἁμαρτήσει μέ τήν ἄρνησή του, φοβηθείς μία ὑπηρέτρια, γιά νά εἶναι ὁ ἴδιος ἐπιεικής στούς χριστιανούς.
.             Καί γι᾽ αὐτό ἀκριβῶς, συνεχίζει λέγοντας ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, ἐπέτρεψε ὁ Θεός καί ὁ Ἠλίας, πρίν ἀπό τόν Πέτρο, νά πέσει στό ἴδιο ἁμάρτημα μέ αὐτόν, στό ἁμάρτημα τῆς δειλίας σέ μία γυναίκα, γιά νά γίνει καί φιλάνθρωπος ὁ ζηλωτής προφήτης του.
.             Πραγματικά, ὁ Ἠλίας ἐφοβήθη τήν Ἰεζάβελ καί γι᾽ αὐτό ἔφυγε πολύ μακράν τοῦ Ἰσραήλ, στά Σαρεφθά τῆς Σιδωνίας. Καί λέγει ὡραῖα ὁ Χρυσόστομος: «Αἱ δύο ἀκροπόλεις (Ἠλίας καί Πέτρος) ὑπό γυναικός ἠλέγχθησαν· Πέτρος κόρην ἐφοβήθη καί Ἠλίας τήν Ἰεζάβελ· τοῖς αὐτοῖς περιέπεσον ἁμαρτήμασι… Νῦν δέ ἐδείχθη Ἠλίας καί αὐτός ἁμαρτίᾳ ὑπεπτωκώς, τοῦ Θεοῦ συγχωρήσαντος καί ἐπινοοῦντος, ἵνα ἐξ ὧν αὐτός φιλανθρωπίας ἔτυχε, καί αὐτός ᾖ πρός τούς ἄλλους μή ἀπάνθρωπος» (MPG 50,734)!

Συγγνώμη διά τήν ἀργοπορία μου καί Σᾶς εὐχαριστῶ πού μέ ἀκούσατε.

* Tήν ὁμιλία τοῦ ἱεροῦ πατρός θά βρεῖ ὁ ἐνδιαφερόμενος εἰς MPG 56,583-586

Ὁμιλία εἰς τό Συνεδριακόν Κέντρον
τοῦ Ἐκπαιδευτικοῦ καί Πολιτιστικοῦ Ἱδρύματος
τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης
«ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΠΑΛΑΜΑΣ»
τήν 7ην Ἰουνίου 2012

 

ΠΗΓΗ: anavaseis.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-2 «Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ ὄχι στήν θύελλα, οὔτε στόν σεισμό, καί οὔτε στήν φωτιά, ἀλλά στήν ἐλαφρά καί γλυκειά αὔρα, θέλει νά διδάξει τόν Ἠλία νά εἶναι ἠπιώτερος στόν ἀγώνα του, γιατί ἡ θρησκεία δέν ἐπιβάλλεται μέ σκληρά μέσα, ἀλλά μέ ἤπια μέσα.» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

 

Ἡ θεολογία τῶν διηγήσεων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης
περί τοῦ Προφήτου Ἠλία [Β´]

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

ΜέροςΑ´: H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-1 «Ὁ προφήτης αὐτός ἀνέλαβε σκληρό καί ἐπίμονο ἀγώνα γιά νά διαχωρίσει τόν Γιαχβέ ἀπό τόν μή ὑπάρχοντα Βάαλ καί νά ἀπαλλάξει τόν Ἰσραήλ ἀπό τόν φοβερό τότε συγκρητισμό» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

Ἡ πρώτη διήγηση περί τοῦ προφήτου Ἠλία

.             Κατά τήν πρώτη διήγηση (Γ´ Βασ. κεφ. 17-18) ὁ Ἠλίας παρουσιάζεται στόν βασιλέα Ἀχαάβ καί τοῦ προαναγγέλλει μεγάλη ἀνομβρία, ὡς τιμωρία γιά τήν ἀποστασία ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἀνομβρία αὐτή εἶναι ἱστορικό γεγονός καί μαρτυρεῖται καί ἀπό τόν Μένανδρο (βλ. Ἰωσ., Ἀρχ. 8,324).
.             Μέ τήν ἔναρξη τοῦ λιμοῦ ὁ προφήτης, κατά διαταγή τοῦ Θεοῦ, πηγαίνει νά κρυφτεῖ στόν χείμαρρο Κερείθ, ἀνατολικά τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου τόν διατρέφει ἕνας κόρακας. Ἀλλά θά ρωτήσουμε μαζί μέ τόν Χρυσόστομο: Πῶς καταδέχεται ὁ προφήτης τοῦ Θεοῦ νά τρέφεται ἀπό ἀκάθαρτο ζῶο; Διότι ὁ κόρακας κατά τόν νόμο τοῦ Μωυσέως εἶναι ἀκάθαρτος (Λευιτ. 11,16).
.             Καί ἄρα ὁ τρεφόμενος ἀπό ἀκάθαρτο γίνεται καί αὐτός ἀκάθαρτος. Ἐδῶ φαίνεται καθαρά ὅτι ὁ νόμος δέν εἶναι ἀλήθεια, ἀλλά σκιά. Φαίνεται ὅτι ὁ νόμος ἀνατρέπει τόν νόμο. Καί ὅπως λέγει χαριτωμένα ὁ Χρυσόστομος «οὔτε τό στάσιμον οὔτε τό ὄρθιον εἶχε»!
Γιατί; «Οὐ γάρ ἦν ἀλήθεια, ἀλλά σκιά». Ὁ προφήτης Ἠλίας ἔτρωγε τήν τροφή τοῦ κόρακος «οὐδέν ἀκάθαρτον τῶν ὑπό Κυρίου κτισθέντων νομίζων» (MPG 50,730)! Tό ὅτι δέ ὁ Ἠλίας ἔφυγε ἀπό τό κέντρο τοῦ Ἰσραήλ, γιά νά κρυβεῖ στόν χείμαρρο Κερείθ, αὐτό μαρτυρεῖ διένεξη καί καταδίωξη τοῦ βασιλέως Ἀχαάβ ἤ τῆς βασιλίσσης Ἰεζάβελ κατά τοῦ προφήτου.
.             Τά ὕδατα τοῦ χειμάρρου στέρεψαν καί ὁ Ἠλίας, πάλι κατά διαταγή τοῦ Θεοῦ, πορεύεται στήν πόλη Σαρεπτά, στόν νότο τῆς Σιδῶνος, ὅπου τόν φιλοξενεῖ μία χήρα γυναίκα στόν οἶκο της, ὅπου πολλαπλασιάζει τό ἀλεύρι καί τό ἔλαιον καί ἀνασταίνει τόν θανόντα υἱό της.
.             Ἀλλά τί θέλει ὁ προφήτης ἐκεῖ στήν Σιδώνα, τόσο μακρυά ἀπό τό Ἰσραήλ; Νομίζω ὅτι ἐδῶ πρέπει νά δοῦμε τήν πίστη τῶν προφητῶν στήν παγκοσμιότητα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰσραήλ καί στά χρόνια γιά τά ὁποῖα ὁμιλοῦμε, ἀλλά περισσότερο στά μετέπειτα χρόνια, ἔκλεινε τόν Θεό σέ στενά καί περιορισμένα ὅρια, τῆς Παλαιστίνης μόνον τά ὅρια, γιατί ἐθεώρει τόν Γιαχβέ ὡς τοῦ Ἰσραήλ μόνον Θεό.
.             Ἀλλά βλέπουμε ἤδη ἐπί προφήτου Ἠλία ἀγώνα τῶν προφητῶν νά παρουσιάσουν τόν Θεό ὡς παγκόσμιο, γιατί ἤθελαν νά διασώσουν τήν ἔννοια τῆς παγκοσμιότητας τοῦ Θεοῦ.
Γιατί εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἔννοια τῆς παγκοσμιότητας τοῦ Θεοῦ ἔσωσε τήν Ἰσραηλιτική θρησκεία, ἐπειδή ἡ πίστη ὅτι ὁ Θεός εἶναι Θεός τοῦ Ἰσραήλ μόνον, ἐσήμαινε ὅτι τοῦ Ἰσραήλ καταστρεφομένου, ἐχάνετο καί ἡ ἔννοια τοῦ Γιαχβέ.
.              Μέ τό κήρυγμα ὅμως τῶν προφητῶν περί παγκοσμιότητας τοῦ Θεοῦ, καταστρεφομένου τοῦ Ἰσραήλ, δέν ἐσήμαινε αὐτό ὅτι συγκαταστρέφεται καί ὁ Γιαχβέ, γιατί ὁ Γιαχβέ εἶναι Θεός παγκόσμιος. Ἡ ἔννοια τῆς παγκοσμιότητος τοῦ Θεοῦ ἀναφαίνεται ζωηρά καί ὡραῖα στό βιβλίο τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ. Ὡς πορεία λοιπόν πρός τά ἔθνη πρέπει νά δοῦμε τόν ἐρχομό τοῦ Ἠλία στά Σαρεπτά τῆς Σιδωνίας, γιά νά γευθεῖ ἐκεῖ μακρυά τόν παγκόσμιο Θεό του, διότι, ὅπως δέχεται καί ὁ Χρυσόστομος, παγκόσμιος ἦταν ὁ λιμός, γι᾽ αὐτό καί τόν ὀνομάζει «οἰκουμενικόν ναυάγιον» (MPG 50,729).
.              Κατά τό τρίτο ἔτος τοῦ λιμοῦ ὁ προφήτης διατάσσεται ἀπό τόν Θεό νά παρουσιαστεῖ στόν βασιλέα Ἀχαάβ. Ἡ συνάντηση τῶν δύο ἀνδρῶν ὑπῆρξε ὁρμητική καί ἀπό τίς δύο πλευρές. Ταραγμένος ὁ βασιλεύς γιά τόν συμβάντα λιμό καί θεωρῶν ὑπαίτιον αὐτοῦ τόν Ἠλία, τοῦ εἶπε, ὅταν τόν εἶδε ἐνώπιόν του: «Καταστροφέα τοῦ Ἰσραήλ»!
.             Ἀλλά ὁ προφήτης Ἠλίας, πιστεύων τόν βασιλέα ὡς ὑπεύθυνον γιά τόν συμβάντα λιμό καί ἀνταποδίδων τά ἴσα, τόν ἀπεκάλεσε «διαφθορέα τοῦ Ἰσραήλ»! Τό ζήτημα πού ἀπασχολεῖ εἶναι τό ποιός εἶναι ὁ Θεός, ὁ Γιαχβέ ἤ ὁ Βάαλ; Γι᾽ αὐτό καί ὁ προφήτης Ἠλίας προτείνει τό ζήτημα αὐτό νά λυθεῖ διά θαύματος ἐπί τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους Καρμήλου.
.             Ἐγείρονται ἐκεῖ δύο θυσιαστήρια, τοῦ Βάαλ καί τοῦ Γιαχβέ. Σέ ὅποιο θυσιαστήριο πέσει φωτιά ἀπό τόν οὐρανό καί καταφάγει τά ἐπάνω αὐτῶν θύματα, ἐκείνου ὁ Θεός εἶναι ἀληθινός. Προσεύχονται οἱ ἱερεῖς τοῦ Βάαλ ἀπό τό πρωί μέχρι τό ἀπόγευμα, ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά του, φωνάζουν, κάνουν ἐντομές στό σῶμα τους, γιά νά λυπηθεῖ ὁ Βάαλ τό χυνόμενο αἷμα τους, ἀλλά εἰς μάτην. Δέν πίπτει πῦρ ἐξ οὐρανοῦ, διότι δέν ὑπῆρχε Βάαλ!… Τώρα θά πάρει τόν λόγο ὁ Ἠλίας, ἀλλά πρῶτα θά χύσει πολύ νερό στήν βάση τοῦ θυσιαστηρίου, γιά νά μή νομίσουν, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Χρυσόστομος (MPG 50,733), ὅτι εἶχε φωτιά ὁ προφήτης κάτω ἀπό τό θυσιαστήριο, ὅπως ἔκαναν οἱ εἰδωλολάτρες, καί ἀνεπήδησε λοιπόν φυσική φλόγα ἀπό ἐκεῖ.
.             Προσευχήθηκε ἔπειτα ὁ προφήτης Ἠλίας καί τότε κατέπεσε πῦρ ἐξ οὐρανοῦ στό θυσιαστήριο πού ἔστησε αὐτός, ὁ δέ λαός μέ ἐνθουσιασμό ἐφώναξε: «Ὁ Γιαχβέ εἶναι ὁ Θεός»! Καί στόν ἐνθουσιασμό του ὁ Ἠλίας συνέλαβε τούς ἱερεῖς καί τούς προφῆτες τοῦ Βάαλ καί τούς ἐφόνευσε παρά τόν χείμαρρο Κισών. Τό θαῦμα αὐτό τοῦ προφήτου στό Κάρμηλο ὄρος χρησιμοποιήθηκε ἀπό τούς λειτουργιολόγους ὅτι προτυπώνει τό ἱερό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Μέ τό θαῦμα αὐτό ὁ προφήτης Ἠλίας ἔβαλε φωτιά στό νερό! Καί κατά τό ἱερό Βάπτισμα ὁ ἱερεύς δέεται μέ εἰδικές εὐχές νά στείλει ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ τό Ἅγιό Του Πνεῦμα στό ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας καί νά δώσει σ᾽ αὐτό τήν ἀναγεννητική Χάρη. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅμως ἦλθε ὡς πῦρ ἐξ οὐρανοῦ.
.             Ἔτσι τό θαῦμα τοῦ προφήτου Ἠλία στό Κάρμηλο ὄρος θεωρεῖται ὡς προτύπωση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος. Ἀπό τήν ὅλη πρώτη διήγηση ἀναδεικνύεται ἡ ἰσχυρή θρησκευτική προσωπικότητα τοῦ προφήτου Ἠλία. Παρουσιάζεται ἰσχυρός πρός τόν βασιλέα, τόν ὁποῖο ἄνευ φόβου καταγγέλλει ὡς «διαφθορέα τοῦ Ἰσραήλ», ὡς αἴτιον ἀποστασίας τοῦ λαοῦ ἀπό τόν Θεό.
.             Ὁμοίως ὁ προφήτης παρουσιάζεται ὁπλισμένος μέ ὑπερφυσική δύναμη καί φέρνει μέ τήν προσευχή του πῦρ ἐξ οὐρανοῦ στή γῆ. Παρουσιάζεται ὡς μεγάλος θαυματουργός, γιατί πολλαπλασιάζει τό λάδι καί τό ἀλεύρι τῆς χήρας καί ἀνασταίνει τό νεκρό παιδί της. Τί ἔγινε μετά τήν αἱματηρή σκηνή τοῦ Καρμήλου δέν γνωρίζουμε, γιατί ἡ διήγηση σταματᾶ ἀπότομα. Ἀπό τήν δευτέρα ὅμως διήγηση περί τοῦ προφήτου μας μποροῦμε νά συμπληρώσουμε τό κενό.

Ἡ δευτέρα διήγηση περί τοῦ προφήτου Ἠλία

.             Ἡ δευτέρα διήγηση, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς Γ´ Βασ. κεφ. 18-19, παρουσιάζει τόν προφήτη μας νά πορεύεται, μακράν ἀπό τό βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ, πρός τήν νοτιωτέρα πόλη τῆς Παλαιστίνη Βεερσεβά, ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶναι κατάκοπος καί συντετριμμένος ψυχικά.
Ὁ πόνος του εἶναι ὅτι στό Ἰσραήλ κυριαρχεῖ ὁ Βάαλ, ὅτι τά ἱερά τοῦ Γιαχβέ εἶναι ἐρειπωμένα καί ὅτι οἱ προφῆτες Του καταδιώκονται. Κατάκοπος ἀπό τήν ὁδοιπορία καί ψυχικά ἐξαντλημένος ξαπλώνει κάτω ἀπό τήν σκιά ἑνός θάμνου.
.             Ἐκεῖ ἐξαπλωμένος λέγει τόν πόνο του στόν Θεό: «Ἀρκετά, Θεέ, πάρε τήν ψυχή μου, γιατί δέν εἶμαι ἰσχυρότερος τῶν Πατέρων μου» (Γ´ Βασ. 19,4). Ἕνας ἄγγελος τοῦ Κυρίου τόν ἐγείρει καί τόν διατάσσει νά φάγει καί νά πιεῖ, γιατί ἡ ὁδός του εἶναι ἀκόμη μακρά.
Ἀπό τήν τροφή ἐκείνη ἐνισχύεται ὁ προφήτης καί πορεύεται μόνος του διά τῆς ἐρήμου πρός τό Χωρήβ, τό ὄρος ἐκεῖνο μέ τό ὁποῖο συνεδέοντο οἱ ἀρχαῖες μωσαϊκές παραδόσεις καί στό ὁποῖο εἶχε ἀποκαλυφθεῖ τότε ὁ Γιαχβέ.
.             Ἡ πορεία πρός τό Χωρήβ εἶναι πορεία ἀπελπισμένου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ζητεῖ, σάν ἄλλος Μωυσῆς, νά συναντήσει τόν Γιαχβέ, γιά νά τοῦ πεῖ τόν πόνο του, γιά νά λάβει ἐνίσχυση καί παρηγορία. Φθάνοντας λοιπόν στό ὄρος Χωρήβ ὁ Μωυσῆς εἰσέρχεται σέ ἕνα σπήλαιο καί ἀναμένει τήν ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ. Ἐκσπᾶ μία τρομερή θύελλα, ἀλλά ὁ προφήτης πληροφορεῖται ὅτι «δέν εἶναι στήν θύελλα ὁ Θεός». Ἀκολουθεῖ ἕνας τρομερός σεισμός, ἀλλά καί πάλι ὁ προφήτης πληροφορεῖται ὅτι «δέν εἶναι στόν σεισμό ὁ Θεός». Πῦρ ἔπειτα παρουσιάζεται γιά νά ἀκούσει ὁ προφήτης μας πάλι τό ἴδιο, ὅτι «δέν εἶναι στό πῦρ ὁ Θεός».
Τέλος, μία ἐλαφρά αὔρα ἔπνευσε στό Χωρήβ καί πληροφορεῖται ὁ προφήτης τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν αὔρα. Ὅταν τό ἄκουσε αὐτό ὁ προφήτης Ἠλίας, ἐκάλυψε τό πρόσωπό του καί στήν ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ «τί ζητεῖς ἐδῶ Ἠλία;», ὁ προφήτης ἔσπευσε νά χύσει ὅλο τόν πόνο τῆς καρδιᾶς του καί εἶπε στόν Θεό: «Καίομαι, Γιαχβέ, Θεέ Σαβαώθ, ἀπό τόν ζῆλο σου, διότι οἱ Ἰσραηλῖτες Σέ ἐγκατέλειψαν, τά θυσιαστήριά σου τά συνέτριψαν καί φόνευσαν τούς προφῆτες σου μέ τό ξίφος· ἐγώ δέ μόνος παρέμεινα καί αὐτοί ζητοῦν τήν ψυχή μου» (Γ´ Βασ. 19,14).
.             Ὁ Θεός, ἀπαντώντας στόν πόνο τοῦ προφήτου, ἐπαγγέλλεται νά τιμωρήσει τούς ἐχθρούς του. Ἡ τιμωρία αὐτή τῶν ἐχθρῶν ἔγινε ἔξωθεν, γιατί ἐκ τῶν ἔσω, ἐκ τοῦ ἰδίου δηλαδή τοῦ Ἰσραήλ, δέν ἦταν δυνατόν νά γίνει, ἀφοῦ, ὅπως τό εἶπε ὁ προφήτης στήν προσευχή του, ὁ λαός εἶχε ἀποστατήσει. Ὁ Θεός διατάσσει τόν προφήτη Ἠλία νά πορευθεῖ καί νά χρίσει τόν Ἀζαήλ ὡς βασιλέα τῶν Ἀραμαίων, τόν Ἰού ὡς βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ καί τόν Ἐλισσαῖο ὡς προφήτη.
.             Ἔτσι τελειώνει ἡ ὅλη διήγηση. Ὁ Ἀζαήλ ἐπέρχεται νικηφόρος κατά τοῦ Ἰσραήλ (Δ´ Βασ. 10,32) καί ὁ Ἰού, μέ τήν ὑποκίνηση καί σύμπραξη τοῦ προφήτου Ἐλισσαίου, ἐπαναστατεῖ κατά τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ Ἰωράμ, τοῦ ἐγγόνου τοῦ Ἀχαάβ, τόν φονεύει καί ἐξολοθρεύει ὁλόκληρο τόν οἶκο τοῦ Ἀχαάβ καί ἔτσι ἐκπληρώνεται ἡ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πού ἔδωσε στόν προφήτη Ἠλία.
.              Ἡ διήγηση εἶναι πολύ διδακτική καί μάλιστα διδάσκει εἰδικά κατά πρῶτον τόν προφήτη Ἠλία: Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ ὄχι στήν θύελλα, οὔτε στόν σεισμό, καί οὔτε στήν φωτιά, ἀλλά στήν ἐλαφρά καί γλυκειά αὔρα, θέλει πιθανῶς νά διδάξει τόν Ἠλία νά εἶναι ἠπιώτερος στόν ἀγώνα του, γιατί ἡ θρησκεία δέν ἐπιβάλλεται μέ σκληρά μέσα, ἀλλά μέ ἤπια μέσα.
.              Ἀλλά τό μεγάλο πρόβλημα ἀπό τήν διήγησή μας εἶναι τό πῶς, ἐνῶ ἡ πρώτη διήγηση παρουσιάζει τόν προφήτη Ἠλία ὡς θριαμβευτή διά τοῦ θαύματος στό Κάρμηλο ὄρος καί τόν λαό ὡς ἀνακηρύξαντα τήν πίστη του στόν Γιαχβέ, πῶς τώρα στήν δευτέρα διήγηση βλέπουμε τόν προφήτη μας συντετριμμένο ψυχικά καί παραπονούμενο στόν Γιαχβέ ὅτι τά θυσιαστήριά του εἶναι ἐρειπωμένα καί ὅτι οἱ προφῆτες του κατεσφάγησαν καί αὐτός ὁ ἴδιος κινδυνεύει;
Ἐδῶ, γιά νά δέσουμε τήν δεύτερη διήγηση μέ τήν πρώτη, πρέπει νά ὑποθέσουμε ὅτι στήν βιαία πράξη τοῦ προφήτου Ἠλία, τῆς σφαγῆς τῶν ἱερέων τοῦ Βάαλ, ἡ Ἰεζάβελ ἀπάντησε καί αὐτή μέ βιαία πολεμική ἐναντίον τοῦ Ἠλία καί ἐναντίον ὅλων τῶν προφητῶν τοῦ Γιαχβέ.
Ἀλλά, καί ἡ πρώτη διήγηση, ἡ ὁποία παρουσιάζει τόν Ἠλία θριαμβευτή, δέν παρουσιάζει τήν νίκη του γενική, οὔτε τήν παρουσιάζει ὡς νίκη διαρκείας, ἀλλά ὅτι μέρος μόνο τοῦ λαοῦ, μετά ἀπό τά δεινά τοῦ λιμοῦ, πίστεψε στό κήρυγμα τοῦ Ἠλία καί στόν ἐνθουσιασμό του ἐθανάτωσε μαζί μέ τόν Ἠλία τούς ἱερεῖς τοῦ Βάαλ.
.             Αὐτό, ὅπως ἦταν φυσικό, ἐξώργισε τήν ἀντίθετη μερίδα καί ἀνταπέδωσε τά ἴσα πρός τούς προφῆτες τοῦ Γιαχβέ. Ἔτσι λοιπόν παρουσιάζεται ὁ προφήτης Ἠλίας συντετριμμένος ψυχικά καί κατάκοπος, ὅπως μᾶς τόν παρουσιάζει ἡ δευτέρα διήγηση.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-3 «Ἐσύ Ἠλία, ἀφοῦ δέν μπορεῖς νά ὑπομένεις τούς ἁμαρτωλούς, πήγαινε μέχρι τόν οὐρανό. Στήν γῆ θά κατέβω Ἐγώ. Μέ τούς ἁμαρτωλούς θά κατοικήσω Ἐγώ.» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

, , , ,

Σχολιάστε

H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-1 «Ὁ προφήτης αὐτός ἀνέλαβε σκληρό καί ἐπίμονο ἀγώνα γιά νά διαχωρίσει τόν Γιαχβέ ἀπό τόν μή ὑπάρχοντα Βάαλ καί νά ἀπαλλάξει τόν Ἰσραήλ ἀπό τόν φοβερό τότε συγκρητισμό» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

Ἡ θεολογία τῶν διηγήσεων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης
περί τοῦ Προφήτου Ἠλία [Α´]

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

[…]  Εἰσέρχομαι κατ᾽ εὐθεῖαν εἰς τό θέμα, στήν παρουσίαση τῆς μεγάλης μορφῆς τοῦ προφήτου Ἠλία ἀπό τίς σχετικές διηγήσεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τίς ἀφιερωμένες σ᾽ αὐτόν. Εἶναι ἀνάγκη ὅμως, ἔστω καί μέ γοργότητα, νά πῶ μερικά προλογικά διαζωγραφίζοντας πρῶτα τό χρονολογικό πλαίσιο στό ὁποῖο ἐμφανίστηκε καί ἔδρασε ὁ προφήτης.
Ἄς ἀρχίσω τό θέμα ἀπό τήν ἀρχή μέ σύντομο λόγο: Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖτες, ἐρχόμενοι ἀπό τήν ἔρημο, εἰσέβαλαν στήν γῆ Χαναάν, βρῆκαν σ᾽ αὐτήν ἀνώτερο μέν πολιτισμό, πού δέν ἐγνώριζαν, ἀλλά μαζί μέ τόν πολιτισμό γνώρισαν καί τήν θρησκεία τῶν Χαναναίων, ἡ ὁποία ἦταν πολυθεϊστική καί ὀργιαστική. Καί ὅπως οἱ Ἰσραηλῖτες μέ τήν ἀνάμειξή τους μέ τούς Χαναναίους ἔλαβαν τά ἀγαθά τοῦ πολιτισμοῦ τους, ἔτσι ἔλαβαν κατ᾽ ἀρχάς μέν τόν τρόπο λατρείας τῶν Χαναναίων, ἔπειτα δέ προχώρησαν ἀκόμη περισσότερο καί ἀνέμειξαν καί αὐτήν τήν λατρεία τοῦ Θεοῦ τους Γιαχβέ μέ τήν λατρεία τοῦ Βάαλ καί τῶν ἄλλων χαναανιτικῶν θεοτήτων.
.             Ἔτσι λοιπόν δημιουργήθηκε στόν λαό τοῦ Ἰσραήλ ἕνας τύπος λατρείας τοῦ Γιαχβέ μέ χαναανιτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα καί συνεχῶς ἐπληθύνοντο. Δημιουργήθηκε δηλαδή σ᾽ αὐτόν μιά θρησκεία ἐντελῶς ξένη ἀπό τήν καθαρή μωσαϊκή θρησκεία, πού εἶχε λάβει ὁ Μωυσῆς στό Σινᾶ καί ἔδωσε στόν λαό. Ἄς ὀνομάσουμε αὐτόν τόν τύπο τῆς θρησκείας «λαϊκή θρησκεία».
Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς πτώσεως τῆς θρησκείας δημιουργήθηκε ζωηρή ἀντίδραση ἀπό τούς κύκλους τῶν προφητῶν, τήν ἐμφάνιση τῶν ὁποίων – κατά παρέκβαση λέγω –πρέπει νά τήν ἀποδώσουμε πολύ ἀρχαιότερον τῆς ἐποχῆς τοῦ Σαμουήλ.
.             Ὡς ἀντίδραση κατά τοῦ κακοῦ τῆς πτώσεως τῆς μωσαϊκῆς θρησκείας πρέπει νά χαρακτηρίσουμε καί τήν ἐνέργεια τοῦ Σαμουήλ γιά τήν ἀνάδειξη βασιλέως στό Ἰσραήλ, γιατί μέ τήν πράξη του αὐτή ὁ Σαμουήλ ἤθελε νά συσπειρώσει τόν λαό ὡς ἔθνος μέ ἰδικό του ἄρχοντα καί ἀσφαλῶς μέ ἰδική του θρησκεία, τήν θρησκεία τοῦ Γιαχβέ, ὥστε νά διαχωρίζεται ἀπό τά γείτονα εἰδωλολατρικά ἔθνη. Οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ, παρά τήν καλή τους στήν ἀρχή πρόθεση νά κρατήσουν στήν χώρα καθαρή τήν θρησκεία τοῦ Γιαχβέ, ὅμως εἶδαν ἀπό τά πράγματα ὅτι δέν μποροῦν νά ἀντισταθοῦν στό ἰσχυρό ρεῦμα τοῦ λαοῦ, ὁ ὁποῖος εἶχε κλίνει ἐντελῶς πρός τήν χαναανιτική θρησκεία.
.             Γι᾽ αὐτό καί δημιούργησαν ἕναν ἄλλο τύπο θρησκείας, τόν ὁποῖο καί ἐκπροσωποῦσαν, τήν λεγομένη «θρησκεία τῶν ἐπισήμων». Ὁ τύπος αὐτός ἦταν κάτι τό μέσον μεταξύ τῆς μωσαϊκῆς καί τῆς λαϊκῆς θρησκείας, μέ ἀπόκλιση πρός τήν μωσαϊκή θρησκεία.
Ἀλλά ὅσο παρήρχοντο τά ἔτη οἱ βασιλεῖς τοῦ Ἰσραήλ, ὅπως καί τοῦ Ἰούδα, ἔκλιναν ὁριστικῶς πρός τήν «λαϊκή θρησκεία», ἡ ὁποία καί αὐτή συνεχῶς ἐκχαναανίζετο. (ΣΧ. «ΧΡ. Β ΙΒΛ.»: = «ἐξοικουμενίζετο»…! ! !)
.             Ἐν τῷ μεταξύ δυνατοί ἦσαν καί οἱ ἀγῶνες τῶν προφητῶν γιά νά ἐπαναφέρουν στόν λαό τήν καθαρή θρησκεία τοῦ Γιαχβέ. Καί στούς ἀγῶνες τους αὐτούς οἱ διάφοροι κύκλοι τῶν προφητῶν δέν ἐδίσταζαν νά ἀναμειχθοῦν καί σέ κινήματα γιά τήν ἐκδίωξη ἀπό τόν θρόνο ἀσεβῶν βασιλέων καί τήν ἀναβίβαση στόν θρόνο ἄλλων, οἱ ὁποῖοι ἐφαίνοντο ὅτι ἦταν ὀπαδοί τῆς καθαρᾶς μωσαϊκῆς θρησκείας.

Ὁ προφήτης Ἠλίας γενικῶς

.             Τόν 9ο αἰώνα, κατά τά ἔτη 875-854 π.Χ., στό βόρειο Ἰσραηλιτικό κράτος ἔχουμε βασιλέα τόν Ἀχαάβ, ὁ ὁποῖος στήν θρησκευτική του πολιτική ταυτίστηκε μέ τήν λαϊκή χαναανιτική θρησκεία. Στά χρόνια μάλιστα τοῦ βασιλέως αὐτοῦ ἡ λαϊκή θρησκεία ἐκχαναανίστηκε ἀκόμη περισσότερο καί τό ρεῦμα τοῦ συγκρητισμοῦ ἔγινε ἀκόμη ἰσχυρότερο, γιατί ὁ βασιλεύς Ἀχαάβ γιά πολιτικούς σκοπούς νυμφεύθηκε τήν θυγατέρα τοῦ βασιλέως τῶν Φοινίκων Ἐθβάαλ, τήν Ἰεζάβελ, καί χάριν αὐτῆς ἵδρυσε στήν πρωτεύουσα Σαμάρεια ναό τοῦ Βάαλ τῆς Τύρου, μεγάλων διαστάσεων ναό (Δ´ Βασ. 10,19 ἑξ.) μέ τό ἀναγκαῖο βέβαια θυσιαστήριο σ᾽ αὐτόν (Γ´ Βασ. 16,32).
.             Ἡ ἐπίσημη θρησκεία τοῦ ἔθνους, πού πρῶτα ἔκλινε πρός τήν μωσαϊκή, τώρα ἔλαβε πιά καθαρά τόν τύπο τῆς λαϊκῆς θρησκείας καί ἐνίσχυε μάλιστα αὐτήν.
.              Σ᾽ αὐτήν τήν φοβερή ἀπό θρησκευτική ἄποψη ἐποχή τῆς μεγάλης ἀποστασίας τοῦ Ἰσραήλ ἀπό τόν Θεό παρουσιάζεται μία μεγάλη θρησκευτική προσωπικότητα, ὁ προφήτης Ἠλίας, καταγόμενος ἀπό τήν Θεσβών τῆς Γιλεάδ, χώρα πέραν τοῦ Ἰορδάνου.
.             Ὁ προφήτης αὐτός ἀνέλαβε σκληρό καί ἐπίμονο ἀγώνα γιά νά διαχωρίσει τόν Γιαχβέ ἀπό τόν μή ὑπάρχοντα Βάαλ καί νά ἀπαλλάξει τόν Ἰσραήλ ἀπό τόν φοβερό τότε συγκρητισμό. Τήν λατρεία τοῦ Γιαχβέ καί τοῦ Βάαλ συγχρόνως ὁ Ἠλίας ἐθεώρει ὡς ἀκατανόητη. Τήν ψυχή του κατέκαιε ὁ ζῆλος του γιά τόν Γιαχβέ, ζοῦσε δέ καί ἀσκητική ζωή, γι᾽ αὐτό καί φοροῦσε σάκκο καί ζώνη δερματίνη περί τήν ὀσφύν του καί ἔτρεφε μακρά κόμη (Δ´ Βασ. 1,8).
.             Ἡ πύρινη μορφή του διατηρήθηκε στήν ἰσραηλιτική παράδοση. Ἔτσι στόν προφήτη Μαλαχία (4,4) διαβάζουμε γιά τήν ἔλευση τοῦ προφήτου αὐτοῦ πρίν ἀπό τήν μεγάλη ἡμέρα τῆς ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου καί τήν παράδοση μάλιστα αὐτήν τήν βρίσκουμε καί στήν Καινή Διαθήκη (Ματθ. 11,14. 17,10. Λουκ. 1,17. Ἰωάν. 1,21.25). Κατά δέ τήν σκηνή τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μαζί μέ τόν Μωυσέα ἐμφανίζεται καί ὁ προφήτης Ἠλίας (Ματθ. 17,3).

Οἱ διηγήσεις περί τοῦ προφήτου Ἠλία

.             Γιά τόν προφήτη Ἠλία ἔχουμε πέντε αὐτοτελεῖς διηγήσεις. Τό ὕφος τῶν διηγήσεων αὐτῶν μαρτυρεῖ καθαρά ὅτι προέρχονται ἀπό τόν λαό, ὅτι εἶναι λαϊκές προφορικές παραδόσεις. Στήν Παλαιά Διαθήκη καί μάλιστα στό βιβλίο τῆς Γενέσεως ἀπαντοῦν πολλές λαϊκές διηγήσεις.
.          Φέρουν δέ οἱ διηγήσεις αὐτές αὐτά τά τρία χαρακτηριστικά: Εἶναι ἁπλές, διπλές καί αὐτοτελεῖς. Εἶναι ἁπλές καί διπλές, γιατί προέρχονται ἀπό τόν λαό, ὁ ὁποῖος μέ ἁπλότητα ἐκφράζει ἕνα συμβάν καί μάλιστα τό ποικίλει, γι᾽ αὐτό καί εἶναι διπλές, ἀκόμη δέ καί τριπλές, οἱ διηγήσεις αὐτές.
.           Καί εἶναι καί αὐτοτελεῖς οἱ προφορικές βιβλικές διηγήσεις, γιατί εἶναι ἀπαρτισμένες μέ πρόλογο καί κατακλεῖδα καί, ἄν τίς ἀποκόψουμε ἀπό τό ὅλο τμῆμα τῆς Βίβλου, ὅπου εὑρίσκονται, συνδέεται ἡ πρίν ἀπό αὐτές καί μετά ἀπό αὐτές βιβλική περικοπή.
.          Οἱ διηγήσεις μας λοιπόν γιά τόν προφήτη Ἠλία εἶναι προφορικές παραδόσεις, ἀναφερόμενες σέ διάφορα περιστατικά τῆς ζωῆς του καί αὐτό ἑρμηνεύεται ἀπό τό ὅτι ὁ λαός δέν ἔχει τήν δύναμη νά συγκρατήσει τήν διδασκαλία ἑνός προφήτου, ἀλλά συγκρατεῖ περισσότερο συμβάντα τῆς ζωῆς του καί θαύματά του. Θά παραθέσω μέ πολλή συντομία τίς πέντε διηγήσεις τίς ἀναφερόμενες στόν προφήτη μας, σχολιάζοντας αὐτές ὅπου εἶναι δυνατόν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-2 «Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ ὄχι στήν θύελλα, οὔτε στόν σεισμό, καί οὔτε στήν φωτιά, ἀλλά στήν ἐλαφρά καί γλυκειά αὔρα, θέλει νά διδάξει τόν Ἠλία νά εἶναι ἠπιώτερος στόν ἀγώνα του, γιατί ἡ θρησκεία δέν ἐπιβάλλεται μέ σκληρά μέσα, ἀλλά μέ ἤπια μέσα.» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

ΠΗΓΗ: «ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ»

 

,

Σχολιάστε