Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μητέρα

ΤΟ ΑΛΗΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ

Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου
Λόγοι Α´- Μὲ πόνο καὶ ἀγάπη γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο,
ἔκδ. Ἱ. Ἡσυχαστήριον «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»,
Σουρωτὴ Θεσ/νίκης 1998, σελ. 265-266

.               Ἡ Γραφὴ λέει «ἔλεγξον τὸν ἀδελφόν σου», δὲν λέει «ἔλεγξον τὸν πατέρα σου». Οἱ σημερινοὶ νέοι ἔχουν λόγο, ἔχουν τὸ ἀντάρτικο, δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνουν. Τὴν θεωροῦν φυσιολογικὴ αὐτὴν τὴν συμπεριφορά. Μιλοῦν μὲ ἀναίδεια καὶ σοῦ λένε: «Τὸ εἶπα ἁπλά». Ἔχουν ἐπηρεασθῆ ἀπὸ αὐτὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου τὸ ἀλήτικο, ποὺ δὲν σέβεται τίποτε. Δὲν ὑπάρχει σεβασμὸς στὴν συμπεριφορὰ τοῦ μικροῦ πρὸς τὸν μεγάλο καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνουν πόσο κακὸ εἶναι αὐτό. Ὅταν ὁ μικρὸς λέη κατεστημένο τὸν σεβασμὸ στὸν μεγάλο, γιὰ νὰ ἔχη δῆθεν προσωπικότητα, τί περιμένεις; Χρειάζεται πολλὴ προσοχή. Τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, τὸ σύγχρονο, λέει: «Μὴν ἀκοῦτε τοὺς γονεῖς, τοὺς δασκάλους κ.λπ.». Γι’ αὐτὸ τὰ μικρότερα παιδιὰ γίνονται χειρότερα τώρα. Μεγαλύτερη ζημιὰ παθαίνουν ἰδίως ἐκεῖνα τὰ παιδιὰ ποὺ οἱ γονεῖς τους δὲν καταλαβαίνουν τί κακὸ τὰ κάνουν μὲ τὸ νὰ τὰ θαυμάζουν καὶ νὰ τὰ θεωροῦν σπουδαῖα, ὅταν μιλοῦν μὲ ἀναίδεια.
.             Εἶχαν ἔρθει στὸ Καλύβι δυὸ ξαδελφάκια ὀκτὼ-ἐννιὰ χρονῶν μὲ τὸν πατέρα τους. Τὰ πῆρα τὸ ἕνα δεξιά, τὸ ἄλλο ἀριστερά. Ἦταν ἐκεῖ καὶ ἕνας γνωστός μου ζωγράφος, πολὺ καλὸ παιδὶ καὶ καλλιτέχνης· σὲ ἕνα λεπτό, τὰκ-τάκ, τὸν ζωγραφίζει τὸν ἄλλον. «Διονύση, τοῦ λέω, ζωγράφισε τὰ παιδιὰ ἔτσι, ὅπως καθόμαστε μαζί». «Γιὰ νὰ δοῦμε, λέει, ἂν τὰ καταφέρω, γιατί κουνιοῦνται». Ἔβγαλε μία κόλλα καὶ ἄρχισε νὰ ζωγραφίζη. Πετιέται τὸ ἕνα καὶ λέει: «Γιὰ νὰ δοῦμε, βρὲ βλάκα, τί θὰ φτιάξης!», καὶ νὰ εἶναι κόσμος μπροστά! Ὁ νέος δὲν ταράχτηκε καθόλου. «Αὐτὰ  εἶναι τὰ σημερινὰ παιδιά, Πάτερ!», μοῦ λέει καὶ συνέχισε νὰ ζωγραφίζη. μένα μο νέβηκε τ αμα στ κεφάλι. Καὶ ὁ πατέρας του σὰν νὰ μὴ συνέβαινε τίποτε! Νὰ λένε ἔτσι σὲ ἄνθρωπο τριάντα χρονῶν καὶ ὁ ἄνθρωπος νὰ κάθεται καὶ νὰ ζωγραφίζη! Ἀναίδεια, ἀσέβεια καὶ πόσα ἄλλα!… Φοβερό! Ἄντε τώρα κάποιο ἀπὸ αὐτὰ τὰ παιδιὰ νὰ θελήση νὰ γίνη καλόγερος. Πόση δουλειὰ χρειάζεται, γιὰ νὰ γίνη αὐτὸ τὸ παιδὶ σωστὸς μοναχός! ταν ο μανάδες δν τ προσέχουν, καταστρέφονται τ παιδιά. λη βάση εναι ο μανάδες. Στὴν Ρωσία, ἂν ἄλλαξε κάτι, εἶναι γιατί οἱ μανάδες κρυφὰ κράτησαν τὴν πίστη, τὴν εὐλάβεια καὶ βοήθησαν τὰ παιδιά. Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχει καὶ λίγο προζύμι ἀπὸ χριστιανικὲς οἰκογένειες, ἀλλιῶς θὰ ἤμασταν χαμένοι.

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΜΑΜΑ, ΕΙΣΑΙ “ΝΟΥΜΕΡΟ”»

Μαμά, μπαμπά, εἶστε νούμερα!

τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.               Κάποτε ἀντιμετωπίζονταν ὡς ἄρρωστοι. Πρόκειται γιὰ τοὺς ἀνώμαλους. Παγκοσμίως, ἀποδεδειγμένα, τὰ ἄτομα αὐτὰ εἶναι ἐκτὸς φυσικῆς καταστάσεως. Στὴ φύσι τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὁ Δημιουργὸς Θεός, χάρισε δύο φύλα, τὸν ἄνδρα καὶ τὴ γυναῖκα. Ἂν μερικοὶ ἔχουν παρὰ φύσιν συμπεριφορές, αὐτοὶ ἀντιμετωπίζονται θεραπευτικά.

  • Φτάσαμε στὸ σημεῖο νὰ τοὺς δώσουμέ τα… πρωτεῖα! Μιὰ μικρὴ ὁμάδα ὁμοφυλοφίλων, ἐπιδιώκουν νὰ «καπελώσουν» πέρα ὥς πέρα τὴν κοινωνικὴ ζωή. Ὅ,τι θέλουν οἱ ὁμοφυλόφιλοι! Ἰσότητα θέλουν; Τὴν ἔχουν. Συμβίωσι θέλουν; Τὴν ἔχουν. Γάμο θέλουν; Τὸν ἔχουν. Υἱοθεσία παιδιῶν θέλουν; Καὶ αὐτὴ θὰ τὴν ἔχουν!

  • Καὶ ἐπειδὴ σὰν «ζευγάρια» δὲν μποροῦν νὰ γεννήσουν παιδί, καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ καλοῦνται «μαμὰ» ἢ «μπαμπάς», γι’ αὐτὸ τυχὸν παιδὶ ποὺ θὰ υἱοθετήσουν, θὰ εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ μὴ μάθη ποτὲ τὶς δυὸ πιὸ εὐλογημένες λέξεις, «μητέρα» – «πατέρα» («μπαμπὰ» – «μαμά»). Θὰ εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ φωνάζη «Γονέας 1» «Γονέας 2»! Νἄρθη κοντά μου τὸ 1, ὄχι τὸ 2!

  • Φρίττετε; Καὶ ἀπὸ αὐτὸ τὸ «κατόρθωμα» (τὴ διαστροφὴ) οἱ ὁμοφυλόφιλοι προχώρησαν κι ἄλλο. Εἶπαν: «Ὄχι μόνο ἐμεῖς δὲν θὰ λεγώμαστε μαμὰ ἢ μπαμπάς. Οὔτε οἱ ἄλλοι, αὐτοὶ πού γεννοῦν παιδιά, θὰ λέγωνται «μαμὰ» ἢ «μπαμπάς». Θὰ καταργηθοῦν οἱ λέξεις αὐτές. Θὰ μιμηθοῦν ἐμᾶς, τοὺς ὁμοφυλόφιλους»!

Δὲν τὸ πιστεύετε;

  • Νομοσχέδιο, πού ἑτοιμάζει ὁ Γάλλος πρόεδρος Ἐμμανουέλ Μακρόν, καταργεῖ τὶς πιὸ ἀγαπημένες καὶ ἀναγνωρίσιμες λέξεις ὅλου τοῦ κόσμου, τὶς λέξεις «πατέρας» (μπαμπὰς) καὶ «μητέρα» (μαμά). Γιὰ νὰ μὴ χαλάση τὸ χατήρι τῶν ἐκφύλων ὁμοφυλοφίλων!

Ἔτσι στὴν αἴτησι ἐγγραφῆς τοῦ παιδιοῦ στὸ σχολεῖο θὰ ἀναγράφεται «Γονέας 1» καὶ «Γονέας 2».

  • Νὰ ποῦ φτάνουμε, ὅταν τὴν παρὰ φύσι ζωὴ τὴν ἐξισώνουμε μὲ τὴ φυσιολογικὴ ζωή. Ἂν καὶ οἱ ἐδῶ φίλοι τῶν ὁμοφυλοφίλων, πού βρίσκονται στὴ Βουλή, ἀκολουθήσουν τὸν Μακρὸν καὶ προβοῦν σὲ παρόμοια νομοθετικὴ ρύθμισι, ὅποιος θὰ προφέρη τὴ γλυκύτατη λέξι «μάνα», θὰ συλλαμβάνεται! Θὰ καταγγέλλεται ὡς… «ρατσιστὴς» καὶ θά… καταδικάζεται!

  • Εἶναι δυνατὸν νὰ γεννηθῆ παιδί, πού δὲν θὰ τρέξη στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μάνας, καὶ δὲν θὰ τὴ φωνάξη “μαμά”;». Ρατσιστὴς λοιπὸν καὶ τὸ μωρό! Νὰ φάη ξύλο γιὰ νὰ μάθη νὰ λέη «Γονέας 1 ἢ 2»!

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΜAΝΑ: ΕΛΠIΔΑ ΚΑΙ ΘΕΜEΛΙΟ ΤΟΥ ΓEΝΟΥΣ! (Δ. Νατσιός) «Μόνο στὴν Ἑλλάδα θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ ἡ ἀπάντηση αὐτή!».

μάνα: λπίδα κα θεμέλιο το Γένους!

 Γράφει ὁ Δημ. Νατσιὸς
Δάσκαλος-Κιλκὶς

Ἀπ’ οὖλα τὰ λαλούμενα καλοχτυπᾶ ἡ καμπάνα
Κι ἀπ’ οὖλα τὰ γλυκύτερα, γλυκύτερ’ εἶν’ ἡ μάνα
(δημοτικὸ)

.               Στὴν ἀρχὴ τῶν ἀπομνημονευμάτων του, ὁ στρατηγὸς Μακρυγιάννης, διηγεῖται τὸ πῶς σώθηκε ὁ ἴδιος καὶ ἡ φαμελιά του ἀπὸ τοὺς Τούρκους τοῦ Ἀλήπασα. «Γκιζεροῦσαν δεκαοχτὼ ἡμέρες εἰς τὰ δάση κι ἔτρωγαν ἀγριοβέλανα καὶ ἐγὼ βύζαινα», γράφει. Θέλησαν νὰ περάσουν ἕνα γεφύρι ποὺ τὸ «φύλαγαν οἱ Τοῦρκοι» καὶ γιὰ νὰ μὴν κλάψει ὁ νεογέννητος Μακρυγιάννης καὶ «χαθοῦνε ὅλοι», τὸν ἄφησαν στὸ δάσος. «Τότε μετανογάει ἡ μητέρα μου καὶ τοὺς λέει: «Ἡ ἁμαρτία τοῦ βρέφους θὰ μᾶς χάση», τοὺς εἶπε «περνᾶτε ἐσεῖς καὶ σύρτε εἰς τὸ τάδε μέρος καὶ σταθῆτε… τὸ παίρνω κι ἂν ἔχω τύχη καὶ δὲν κλάψη, διαβαίνουμε». Νίκησε τὸ ἀνίκητο μητρικὸ ἔνστικτο. Καί, γράφει ὁ πολύπαθος ἀγωνιστής, «ἡ μητέρα μου καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ἔσωσε» (ἔκδ. «Ζαχαρόπουλος», σελ. 178).
.               Ἡ ὡραιότατα ἀσύντακτη τελευταία φράση τοῦ ἥρωα ἐξηγεῖ ὅτι, τὶς πρῶτες καταβολὲς τῆς στερέμνιας πίστης καὶ θεοσεβείας του τὶς ὀφείλει στὴν μάνα του ἀλλὰ καὶ ἑρμηνεύει περίτεχνα τὸ πῶς διασώθηκε τὸ Γένος μας, σὲ τοῦτο τὸ ἁλίκτυπο, γαλάζιο ἀκρωτήρι τῆς Μεσογείου, στὸ διάβα τῶν αἰώνων. Οἱ μάνες καὶ ὁ Χριστὸς «μᾶς ἔσωσε». Γιατί «ἀπὸ τὴ γῆ βγαίνει νερὸ κι ἀπ’ τὴν ἐλιὰ τὸ λάδι,/ κι ἀπὸ τὴ μάνα τὴν καλὴ βγαίνει τὸ παλληκάρι», πιστοποιεῖ καὶ ὁ ἄφθαστος καὶ ἄφθιτος δημοτικός μας στίχος. Σὲ κανενὸς ἄλλου λαοῦ τὴν δημοτικὴ ποίηση δὲν ἔχει ἡ Μάνα τὴν ἐξαιρετικὴ θέση ποὺ τῆς δίνει τὸ ἑλληνικὸ δημοτικὸ τραγούδι. Καί, ἂς τὸ προσέξουμε αὐτό, τὸ δημοτικό μας τραγούδι βλέπει τὴν γυναίκα κυρίως σὰν μάνα, ἐνῶ τὰ τραγούδια τῆς Δύσης τὴν βλέπουν κυρίως σὰν ἐρωμένη. Ὅταν ρωτήθηκε κάποιος σοφὸς ἀπὸ ἕναν γονέα σὲ ποιὸ ἀπὸ τὰ δύο παιδιά του, ἕνα ἀγόρι κι ἕνα κορίτσι, πρέπει νὰ δώσει ἰδιαίτερη βαρύτητα στὴν ἀνατροφή του, ἐκεῖνος ἀβίαστα ἀπάντησε: στὴν κόρη σου. Γιατί μεγαλώνοντας σωστὰ τὸν γυιό σου, ἀνατρέφεις ἕναν σωστὸ πολίτη, ἀνατρέφοντας ὅμως σωστὰ τὴν κόρη σου, ἀνατρέφεις σωστὰ μία ὁλόκληρη γενιά. Ἡ σκέψη αὐτὴ εἶναι βαθυστόχαστη. Τὴν ψυχικὴ καὶ πνευματική του ἁρματωσιὰ δὲν τῆς προσπορίζει ἡ ἀποθησαύριση τῶν ξερῶν, πολλὲς φορές, γνώσεων τῆς σχολικῆς παιδείας, ἀλλὰ ὁ ἐφοδιασμὸς τῆς παιδικῆς ψυχῆς μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ βαθιὰ ἀνθρώπινα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα ἔχει δημιουργήσει ἡ μακραίωνη παράδοση τῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ καὶ ποὺ μεταβιβάζονται ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιὰ μὲ τὸν προφορικὸ λόγο τῆς μάνας, τοῦ πρώτου καὶ ἀσύγκριτου δασκάλου τοῦ παιδιοῦ.
.               Γιατί παιδεία θὰ εἰπεῖ γλώσσα. Καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας. Οἱ μαστοί της εἶναι τρεῖς: οἱ δύο γιὰ τὸ γάλα καὶ ὁ τρίτος τὸ στόμα της, ἡ λαλιά της, ἡ γνήσια καὶ ἄδολη πηγὴ τῆς γλώσσας. Ἀγράμματη, ἀμόρφωτη, πὲς ὅ,τι θέλεις. Εἶναι ὅμως κεφαλάρι ἀστείρευτο βαθύτατης καὶ φυσικῆς σοφίας. Στὶς λέξεις ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὰ χείλη της, μὲ τὴν ἡσυχία καὶ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ σταλαχτίτη, στὸ τρυφερὸ αὐτὶ τοῦ παιδιοῦ, γενεὲς γενεῶν ἔχουν κλείσει νόηση καὶ αἴσθημα, πείρα καὶ Ἱστορία – ὅλη τὴν οὐσία τῆς ζωῆς τους. Ἔτσι δίνει στὸ νήπιο, ποὺ τὸ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιά της ἡ μάνα, μαζὶ μὲ τὸ γάλα καὶ τὴν πρώτη παιδεία, διαβάζουμε σὲ περισπούδαστο κείμενο τοῦ Σπ. Μελᾶ τὸ 1950 (περιοδικὸ Ἑλληνικὴ Δημιουργία, τεῦχος 48).
.               Ἴσως σήμερα «τὸ γάλα» αὐτὸ τῆς Ἑλληνίδας μάνας νὰ ξίνισε, γιατί καὶ ἡ ἴδια δὲν ξεδιψᾶ ἀπὸ τὴν ἄδολη πηγὴ τῆς Παράδοσής μας, ἀλλὰ τρέφεται μὲ τὰ ἀκάθαρτα νερὰ τῆς ξενομανίας. Ἀπὸ τότε ποὺ «ἐκσυγχρονίστηκε» καὶ βάλθηκε νὰ γίνει Εὐρωπαία περιφρονώντας πρωτοτόκια τιμημένα, ὁ τρίτος μαστὸς τῆς μάνας, τῆς Ρωμιᾶς, στέρεψε! Γι’ αὐτὸ τὰ παιδιά μας πεινοῦν καὶ διψοῦν καὶ κραυγάζουν ἀπελπισμένα «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Μιὰ σύντομη περιδιάβαση στὴν Παράδοση τοῦ Γένους μας θὰ μᾶς καταδείξει, γιατί ἡ μάνα ἦταν ἡ τροφός, τὸ λιθάρι τὸ ριζιμιό του λαοῦ μας.
.       Στὴν περίφημη πραγματεία τοῦ Πλουτάρχου Λακαινῶν ἀποφθέγματα (ἔκδ. «Κάκτος», σελ. 232), διαβάζουμε μεταξὺ ἄλλων σπουδαίων ἐπεισοδίων: «Ἄλλη Λάκαινα πρὸς τὸν υἱὸν λέγοντα μικρὸν ἔχειν τὸ ξίφος, εἶπε: βῆμα πρόσθες». Μιὰ Σπαρτιάτισσα ποὺ ὁ γυιὸς της ἔλεγε ὅτι ἔχει μικρὸ ξίφος, εἶπε: κάνε ἄλλο ἕνα βῆμα μπροστά». Μεγαλειώδης ἡ φράση «πρόσθες βῆμα», ἔτσι ἔφτασε ἡ Σπάρτη στὴν δόξα τῶν Θερμοπυλῶν!! Μὰ καὶ ὅταν τὸ Γένος μᾶς ἄφησε τὰ σκοτάδια τῆς εἰδωλολατρίας καὶ «ἐβαπτίσθη εἰς Χριστὸν» πάλι οἱ μάνες σηκώνουν τὸν σταυρό. Εἶναι συγκλονιστικὴ ἡ μάνα ἑνὸς ἀπὸ τοὺς Σαράντα Μάρτυρες, τοῦ ἁγίου Μελίτωνος.
.               Στὸν Μέγα Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διαβάζουμε, «διὰ χειρὸς» ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, τοὺς ἐνθαρρυντικούς, πρὸς τὸν λιποψυχοῦντα, ἐκ τοῦ παγετοῦ, γυιό της: «Τέκνον μου γλυκύτατον, τέκνον Πατρὸς οὐρανίου, τέκνον πολὺ τιμιώτερον τῆς μητρὸς διὰ τὴν ἐν Χριστῷ μαρτυρίαν, ὑπόμεινον ὀλίγον, ἵνα στεφανωθῇς, μὴ φοβηθῇς τὰς βασάνους, ἰδοὺ ὁ Χριστὸς στέκεται ἀοράτως, ἵνα λάβῆ τὴν ἁγίαν σου ψυχήν, μίαν ὥραν εἶναι ὁ πόνος καὶ κατόπιν μεταβαίνεις εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Χριστοῦ…». Καὶ σημειώνει μὲ θαυμασμὸ ὁ Ἅγιος: «Ὢ τῆς εὐγενεστάτης ψυχῆς! Ὢ τῆς εὐλογημένης γυναικός! Ποῦ εἶναι μερικαὶ γυναῖκες ὅπου κάλλιον ἔχουν νὰ ἀσεβήσῃ ὁ υἱὸς των πρὸς τὴν Χριστιανωσύνην καὶ νὰ γίνῃ ἀσεβὴς καὶ τὸν ἀγαπῶσι καὶ τὸν ἔχουσι διὰ καύχημά των, ἐὰν δὲ γίνῃ καλόγηρος τὸν μισοῦν… Ποῦ νὰ εὕρῃς σήμερον τοιαύτην γυναίκα μεγαλόψυχον;». Καὶ ὅταν οἱ ὑπηρέτες τοῦ ἡγεμόνος φόρτωσαν τὰ λείψανα τῶν 39 Ἁγίων γιὰ νὰ τὰ κάψουν, πάλι ἡ ἡρωικὴ μάνα, σήκωσε στοὺς ὤμους της τὸν μονογενῆ γυιό της ἀκολουθώντας τὶς ἅμαξες. Στοὺς ὤμους της ἐκοιμήθη ὁ Ἅγιος καὶ «ἐστεφανώθη παρὰ Χριστοῦ». Τέτοιοι ὦμοι μανάδων στάθηκαν ὁ Σίμων ὁ Κυρηναῖος τοῦ Γένους!!
.               Τί νὰ ποῦμε γιὰ τὶς ἅγιες μητέρες τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τὴν Ἐμμέλεια, τὴν Νόννα καὶ τὴν Ἀνθοῦσα, οἱ ὁποῖες ἀνάγκασαν τὸν περίφημο ρητοροδιδάσκαλο Λιβάνιο ν’ ἀναφωνήσει: «Βαβαί, οἷαι παρὰ Χριστιανοῖς γυναῖκές εἰσιν»!! Γιὰ νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὸν ἀείχλωρο λόγο τοῦ σύγχρονου ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτη: «Ἡ εὐλάβεια τῆς μητέρας ἔχει μεγάλη σημασία. Ἂν ἡ μητέρα ἔχη ταπείνωση, φόβο Θεοῦ, τὰ πράγματα μέσα στὸ σπίτι πᾶνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες ποὺ λάμπει τὸ πρόσωπό τους, ἂν καὶ δὲν ἔχουν ἀπὸ πουθενὰ βοήθεια. Ἀπὸ τὰ παιδιὰ καταλαβαίνω σὲ τί κατάσταση βρίσκονται οἱ μητέρες» (Λόγοι Δ´, Οἰκογενειακὴ ζωή, σελ. 90).
.               Ἀναρωτιοῦνται κάποιοι πῶς ἐπέζησε 1000 χρόνια ἡ αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως, τὸ λεγόμενο Βυζάντιο. Οἱ μάνες, οἱ ἀφανεῖς σημαῖες τοῦ Γένους, κρύβονται ἀπὸ πίσω! Ἐνδεικτικὸ τὸ γεγεονὸς ὅτι 9 αὐτοκράτειρες καὶ μάνες ἁγίασαν! Ἡ ἁγία Ἑλένη ἡ ἰσαπόστολους, ἡ ἁγία Πουλχερία, σύζυγος τοῦ ἐπίσης ἁγίου αὐτοκράτορα Μαρκιανοῦ. Ἡ Θεοφανώ, σύζυγος τοῦ Λέοντος ϛ´ τοῦ Σοφοῦ, ἡ ἁγία Θεοδώρα ἡ ἀναστηλώσασα τὶς εἰκόνες. Ἡ ἁγία Εἰρήνη, ἡ θαυματουργός, σύζυγος τοῦ Μανουὴλ Κομνηνοῦ καὶ μητέρα τοῦ Ἰωάννη, ποὺ ὁ λαὸς τὸν ἀποκαλοῦσε Καλοϊωάννη, γιὰ τὶς ἀγαθοεργίες καὶ τὴν φιλανθρωπία του, μὲ τὰ ὁποία τὸν κόσμησε ἡ μητέρα του. Ἡ ἁγία Ὑπομονή, μάνα τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ἡ πολύπαις καὶ καλλίπαις, πολύτεκνη μάνα αὐτοκρατόρων. Καὶ σήμερα ἡ πολύτεκνη μάνα εἶναι τὸ θεμέλιο τοῦ ἔθνους! Δίπλα στὸ μνημεῖο τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτη, πρέπει νὰ στήσουμε καὶ τὸ μνημεῖο τῆς ἄγνωστης Ἑλληνίδας πολύτεκνης μάνας, ἔλεγε ὁ λογοτέχνης Γ. Θεοτοκᾶς. Ἀπὸ τέτοιες μάνες βγῆκαν καὶ οἱ Νεομάρτυρες, τὸ καύχημα τῆς Ἐκκλησίας μας, τὴν περίοδο τῆς Τουρκοκρατίας (καὶ Φραγκοκρατίας). Ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος ὁ Ὑδραῖος, ὅταν ἀλλαξοπίστησε, πῆγε μὲ σαρίκια καὶ τούρκικα φέσια στὴν μάνα του. «Ἐγὼ δὲν ἔχω γυιό», τοῦ λέει, «φύγε»! Φεύγοντας ὁ Ἅγιος σκύβει καὶ πίνει νερὸ μὲ τὸ πήλινο τάσι ποὺ εἶχαν στὴν αὐλή τους. Ἀκούει πίσω του τὴν μάνα του, ποὺ τὸ ἔκανε κομμάτια. Κομμάτια ἔγινε καὶ ἡ καρδιά του, βρῆκε τὸν ἑαυτό του καὶ μαρτύρησε καὶ ἁγίασε καὶ θαυματουργεῖ.
.               Στὸ βιβλίο τοῦ Κ. Σιμόπουλου Ξένοι περιηγητὲς στὴν Ἑλλάδα (τ. Δ´, σελ. 287), διαβάζουμε τὸ ἐπεισόδιο ποὺ διασώζει ἕνας Γάλλος περιηγητὴς ὀνόματι Davesle: Μῆλος 1η Φεβρουαρίου 1828. Τὴν ὥρα, ποὺ ξεκουραζόμασταν ἀπ’ τὸ ἀνέβασμά μας στὸ Κάστρο τῆς Μήλου, εἴδαμε νὰ πλησιάζει πρὸς τὸ μέρος μας μία γυναίκα, ποὺ κρατοῦσε στό ᾽να χέρι ἕνα σταμνὶ καὶ στ’ ἄλλο ἕνα κοριτσάκι, ἐνῶ ἕνα ἄλλο κοριτσάκι ἔτρεχε γύρω της. Στὸν ὦμο της κρατοῦσε κάτι, ποὺ ὅταν μᾶς πλησίασε, εἴδαμε, ὅτι ἦταν ἕνα τρίτο παιδί, καλὰ φασκιωμένο. Τῆς ἐζήτησα νὰ μοῦ δώσει λίγο νερό. Σήκωσε τὸ σταμνί της καὶ μοῦ ᾽γνέψε νὰ πιῶ. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ σύντροφός μου, ποὺ μιλοῦσε ἄριστα τὰ νέα ἑλληνικά, εἶχε ἀρχίσει νὰ παίζει μὲ τὸ μεγαλύτερο ἀπ’ τὰ κοριτσάκια. Ἔτσι ἀναπτύχθηκε μεταξύ μας μία οἰκειότητα […] Τὴ ρώτησα γιὰ τὴ ζωή τους. Μοῦ εἶπε ὅτι ὁ ἄντρας της ἦταν ἄλλοτε εὔπορος γεωργός, εἶχαν σπίτι καλό, ἕνα μεγάλο χωράφι κι ἕνα περιβόλι καὶ κατόρθωνε νὰ ζοῦν πολὺ καλά. Ὡστόσο δὲ δίστασε νὰ τὰ ἐγκαταλείψει ὅλα καὶ νὰ τρέξει κοντὰ στοὺς συμπατριῶτες του, μόλις ἄρχισε ὁ πόλεμος τῆς ἀνεξαρτησίας. Οἱ Τοῦρκοι γιὰ ἀντίποινα, ὅταν πέρασαν ἀπ’ τὸ νησί, ἔκαψαν τὸ σπίτι καὶ ρήμαξαν τὰ κτήματα. Τώρα ζοῦν πολὺ φτωχὰ καὶ πρέπει νὰ ξαναπεράσουν χρόνια, γιὰ νὰ καλυτερέψει ἡ ζωή τους. Τὴ ρώτησα, γιὰ νὰ τὴ δοκιμάσω, ἂν βλέποντας τὴ φτώχεια, μέσα στὴν ὁποία μεγάλωναν τὰ παιδιά της, δὲ νοσταλγοῦσε τὶς χωρὶς στενοχώριες ἡμέρες, ποὺ περνοῦσαν τὸν καιρὸ τῆς τουρκικῆς κατοχῆς. Δὲν περίμενα ποτέ, ὅτι τὰ λόγιά μου θά ᾽φερναν τέτοιο ἀποτέλεσμα: Ἡ Ἑλληνίδα τῆς Μήλου σηκώθηκε ἀπότομα, ἅρπαξε στὰ χέρια της τὸ φασκιωμένο μωρό, καὶ ρίχνοντάς μου ἕνα βλέμμα γεμάτο μίσος καὶ περιφρόνηση, εἶπε: «Νὰ ποθοῦμε τὴν ἐποχὴ ποὺ εἴμαστε σκλάβοι, στὸ ἔλεος ἑνὸς βάρβαρου, ποὺ μποροῦσε νὰ μᾶς ἁρπάξει τοὺς ἄντρες μας, τ’ ἀδέλφια μας, τὰ παιδιά μας, ἐμᾶς τὶς ἴδιες; Ὄχι! Χίλιες φορὲς καλύτερα νὰ ζῶ μὲ ψωμὶ κι ἐλιὲς καὶ νὰ νιώθω πὼς εἶμαι λεύτερη καὶ μάνα ἐλεύθερων παιδιῶν»!!
.               Τὸ ’21 ἡ μάνα ἀφήνει τὴ λάτρα τοῦ σπιτιοῦ καὶ τὸ μεγάλωμα τῶν παιδιῶν καὶ ζώνεται τ’ ἅρματα. «Ἡ Δέσπω κάνει πόλεμο/μὲ νύφες καὶ μ’ ἀγγόνια». Μιὰ μόνο περίπτωση ἀπὸ τὶς χιλιάδες ἀνώνυμες καὶ «ἐπώνυμες» ἡρωίδες τῆς Ἐπαναστάσεως θὰ ἀναφέρουμε. Τὴν περίφημη Καρατάσαινα, γυναίκα καὶ μάνα ἡρώων. Συνελήφθη, κατὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Νάουσας, τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1822 καὶ ὁδηγήθηκε, μαζὶ μὲ πλῆθος αἰχμάλωτα γυναικόπαιδα στὴν Θεσσαλονίκη. Πιέστηκε νὰ ἀλλαξοπιστήσει. Ἀρνήθηκε. «Γι’ αὐτό», γράφει ὁ αὐτόπτης Γάλλος Pouqueville (Πουκεβὶλ) στὴν ἱστορία του «ἐβύθισαν ἐντὸς σάκκου, τὸν ὁποῖον εἶχαν γεμίσει μὲ ὄφεις, τὴν σύζυγο τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Καρατάσου. Ὁ Ἀβδοὺλ Λουμποὺτ ἤλπιζεν ὅτι ὁ θάνατός της, θὰ ἐπήρχετο κατόπιν φρικτῶν πόνων καὶ βασάνων. Ἀλλὰ αἱ πληγαὶ πλήθους ἐχιδνῶν ἔχυσαν τόσον δηλητήριον εἰς τὰς φλέβας τῆς μάρτυρος, ὥστε περιέπεσεν εἰς λήθαργον καὶ ἀπέθανεν ἀνωδύνως, λυτρωθεῖσα οὕτω τῶν δημίων της, ὑπὲρ τῶν ὁποίων δὲν ἔπαυσεν νὰ προσεύχεται θερμῶς, ἐπικαλουμένη τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς Παναγίας μέχρι τῆς τελευταίας ὥρας. Οὕτως ἀπέθνησκον αἱ χριστιαναὶ γυναῖκες» (Ἱστορία τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως, σελ. 633).
.               Καὶ σ’ ὅλους τοὺς μετέπειτα ἐθνικοὺς ἀγῶνες ἡ Ἑλληνίδα μάνα στέκεται ἀκλόνητη καὶ ἀνδρεία, γαλουχώντας τὰ παιδιά της μὲ τ’ ἀθάνατο κρασὶ τοῦ Εἰκοσιένα. Καὶ πάντα ἔστρεφε τὸ βλέμμα της στὴν Θεομάνα μας, τὴν Παναγία:

Ὢ Παναγιά μου Δέσποινα καὶ τοῦ Χριστοῦ μητέρα
σὲ σένα παραδίνομαι, νύχτα καὶ τὴν ἡμέρα.
Νανούριζε, δηλαδὴ προσευχόταν, τὰ βλαστάρια της νὰ γίνουν καμάρι τοῦ Γένους.

Καὶ ἡ τωρινὴ Ρωμιὰ μάνα, ἂς τινάξει ἀπὸ πάνω της, τὴν βρώμικη σκόνη τοῦ δῆθεν ἐξευρωπαϊσμοῦ της, καὶ νὰ στρέψει τὸ βλέμμα της πίσω γιὰ νὰ δεῖς ποιὲς καὶ τί λογῆς μανάδες ἀνέσταιναν παιδιά, ποὺ ἔγραφαν μὲ τὸ αἷμα τους πῶς τοῦτος ὁ τόπος εἶναι ἠρωοτόκος καὶ ἁγιοτόκος!!
.               Νὰ κλείσουμε μ’ αὐτὸ ποὺ διηγεῖται ὁ Γερμανὸς συγγραφέας Ἔρχαντ Κέστνερ Βλ. σχετ.: ΑΡΧΟΝΤΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ) καὶ τὸ ὁποῖο ἀπαντᾶ καὶ στὰ ἐξ Εὐρώπης θρασίμια ποὺ μᾶς συκοφαντοῦν ἀλλὰ καὶ στὶς ἡμέτερες «ἀνθρωποκάμπιες» (Κόντογλου) ποὺ χλευάζουν τὸν λαὸ γιὰ τὴν εὐσέβειά του –ὅ,τι τουλάχιστον ἀπέμεινε ἀπ’ αὐτήν, ὅπως αὐτὸ φάνηκε μὲ τὴν προσκύνηση ἱερῶν λειψάνων:

« …Τὸ 1952 ἐπῆγα γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Ἀθήνα μετὰ τὸν Πόλεμο τοῦ 1941-44, στὸν ὁποῖο συμμετεῖχα, μάλιστα στὴν Κρήτη. Ἡ Γερμανικὴ Πρεσβεία, ὅταν ἄκουσε πὼς εἶχε πρόθεση νὰ πάω στὴν Κρήτη, μοῦ συνέστησε νὰ λέγω ὅτι εἶμαι Ἐλβετός, ἐπειδὴ ἦταν πολὺ νωρὶς ἀκόμα καὶ οἱ πληγὲς ἀπὸ τὴν Γερμανικὴ Κατοχὴ ἦσαν ἀνεπούλωτες. Ἀλλ’ ἐγὼ τοὺς ἤξερα τοὺς Κρῆτες. Ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ εἶπα πὼς ἤμουν Γερμανός. Καὶ ὄχι μόνο δὲν κακόπαθα, ἀλλὰ ξανάζησα παντοῦ, ὅπου ἐπέρασα, τὴ θρυλικὴ κρητικὴ φιλοξενία!
Ἕνα σούρουπο ὅμως, καθὼς ὁ ἥλιος ἐβασίλευε, ἐπῆγα καὶ στὸ Γερμανικὸ Νεκτροταφεῖο. Ἐκεῖ ὑπῆρχε καὶ μία μαυροφορεμένη γυναίκα. Μὲ μεγάλη μου ἔκπληξη τὴν εἶδα ν’ ἀνάβει κεριὰ στοὺς τάφους τῶν Γερμανῶν νεκρῶν τοῦ Πολέμου καὶ νὰ πηγαίνει μεθοδικὰ ἀπὸ μνῆμα σὲ μνῆμα. Τὴν ἐπλησίασα καὶ τὴν ἐρώτησα:
-Εἶσθε ἀπὸ ἐδῶ;
-Μάλιστα, μοῦ ἀπάντησε.
-Καὶ τότε γιατί τὸ κάνετε αὐτό; Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σκότωσαν τοὺς Κρητικούς.
-Παιδί μου, ἀπὸ τὴν προφορά σου φαίνεσαι ξένος καὶ δὲν θὰ γνωρίζεις τί συνέβη ἐδῶ στὰ ’41 μὲ ’44. Ὁ ἄντρας μου σκοτώθηκε στὴ Μάχη τῆς Κρήτης κι ἔμεινα μὲ τὸν μονάκριβο γυιό μου. Ἀλλὰ μοῦ τὸν πῆραν οἱ Γερμανοὶ ὅμηρο στὰ 1943 καὶ πέθανε σὲ στρατόπεδο συγκέντρωσης στὸ Σαξενχάουζεν. Δὲν ξέρω ἂν εἶναι θαμμένο καὶ ποῦ τὸ παιδί μου. Ξέρω ὅμως πὼς καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐδῶ οἱ νεκροὶ Γερμανοὶ ἦσαν παιδιὰ κάποιων μανάδων σὰν κι ἐμένα. Καὶ ἀνάβω κεριὰ στὴ μνήμη τους, ἐπειδὴ οἱ μάνες τους δὲν μποροῦν νὰ ἔλθουν ἐδῶ κάτω. Σίγουρα μιὰ ἄλλη μάνα θὰ ἀνάβει τὸ καντήλι στὴ μνήμη τοῦ γυιοῦ μου…
Καὶ ὁ Γερμανὸς κατέληξε μὲ τὰ λόγια του ὑποτίτλου τῆς ἱστορικῆς του διηγήσεως:
Μόνο στὴν Ἑλλάδα θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ ἡ ἀπάντηση αὐτή!

, ,

Σχολιάστε

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΝΑΣ (Δ. Νατσιός) «Τώρα στὰ σπίτια δὲν ἀκούγεται τὸ μυρίπνοο στόμα τῆς Μάνας, ἀλλὰ τὸ δυσῶδες καὶ ρυπαρὸ στόμα τῆς τηλεόρασης».


Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας

 Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.             «Ναί, ἴσια ἴσια αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς, νὰ μποῦμε στὴ χορεία τῶν ἐθνῶν καὶ στὸ δρόμο τοῦ πολιτισμοῦ. Ἀλλὰ πῶς νὰ μποῦμε καὶ πῶς νὰ προχωρήσουμε, ἂν ὄχι μὲ τὰ δικά μας πόδια; Πῶς θὰ μᾶς ἀγκαλιάσουν τὰ ἄλλα ἔθνη, ἂν δὲν ἔχουμε δικιά μας ἀξία, γιὰ νὰ συμβάλουμε κι ἐμεῖς στὸ γενικὸ καλό; Κι ἀπὸ ποῦ θὰ τὴ βγάλουμε αὐτὴ τὴν ἀξία, ἂν δὲν ἐκμεταλλευτοῦμε τὸν φυσικὸ πλοῦτο τῆς χώρας μας καὶ δὲν καλλιεργήσουμε τοὺς ὑλικοὺς καὶ πνευματικοὺς θησαυρούς μας; Νὰ ξεριζώσουμε λοιπὸν τ’ ἀμπέλια καὶ τὶς ἐλιὲς γιὰ νὰ φυτέψουμε καφέδες καὶ μπανάνες; Κάθε τόπος ἔχει καὶ τὸν τρόπο ποὺ προκόβει, καλλιεργώντας ἐκεῖνο ποὺ προσφέρεται στὴν ζωή του. Γιατί τότε ἀναπτύσσει τὸν πλοῦτο τὸν δικόνε του, ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ καὶ ἀποκτᾶ δύναμη καὶ λευτεριά, ποὺ μόνον αὐτὴ προκόβει τοὺς λαούς». Τὸ προηγηθὲν κείμενο δὲν εἶναι κάποιου ἐκπροσώπου τῆς «ἀντίδρασης» ἢ τῆς πάλαι ποτὲ ἐπαράτου, ἀλλὰ τοῦ ποιητῆ Βασίλη Ρώτα, ὁ ὁποῖος πολέμησε καὶ τραυματίστηκε στὴν ἔνδοξη μάχη τοῦ Κιλκίς. Ὑπῆρξε κομμουνιστής, ἀριστερός, ἀλλὰ δὲν τοῦ ἔλειπε ἡ φιλοπατρία καὶ τὸ σέβας στὴν ἐθνική μας παράδοση. Εἶμαι σίγουρος πὼς ἂν τὸ διαβάσει κάποιος νέος «κουκουὲς» τὸ κείμενο αὐτό, χωρὶς νὰ τοῦ ἀποκαλύψεις τὴν ταυτότητα τοῦ συγγραφέα, θὰ τὸ κατατάξει στὰ ἐθνικιστικά. Ἀλλὰ «ἦταν τότε ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἔζων δι᾽ ἓν ἔπαινον καὶ πέθαινον δι’ ἕνα τραγούδι», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἀνδρέας Καρκαβίτσας.
.             Ἔχουμε τὸ πιὸ πλούσιο καὶ ὄμορφο μεταλλεῖο. Τὸ κελάρι τοῦ πατρογονικοῦ μας σπιτιοῦ εἶναι γεμάτο ἀπὸ τὰ καλούδια τῆς ἐξαίσιας παράδοσής μας, χάσαμε ὅμως τὸ κλειδὶ καὶ ὡσὰν τὸν Ἄσωτο τῆς παραβολῆς λιμοκτονοῦμε «εἰς χώραν μακρὰν» καὶ ἐσθίομεν, τρῶμε τὰ ξυλοκέρατα, τὶς γουρουνοτροφὲς τῶν Φράγκων. Καὶ βρεθήκαμε- ποιοί; ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες- ἐκτὸς τῆς ἱστορίας. Ἔρχονται μάνες στὸ σχολεῖο καὶ ἐκφράζουν τὴν ἀγωνία τους γιὰ τὴν ὑστέρηση, τὴν σχεδὸν ἀδυναμία νὰ ἐκφραστοῦν γραπτῶς τὰ παιδιά τους, οἱ μαθητές μας. Ἔχουν δίκιο, ἔτσι εἶναι τὰ πράγματα. Τίς πταίει, ὅμως;
.             Ἀπαντῶ δανειζόμενος λόγια τοῦ Σπύρου Μελᾶ, ὁ ὁποῖος σὲ κείμενο γραμμένο τὸ 1950, ὅταν ἀκόμη οἱ μάνες δὲν εἶχαν «ἐξευρωπαϊστεῖ» καὶ τὸ γάλα τους δὲν εἶχε ξινίσει. «Ἀλλὰ παιδεία θὰ εἰπεῖ γλῶσσα. Καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα εἶναι πρῶτα δουλειὰ τῆς Μάνας. Οἱ μαστοί της εἶναι τρεῖς. Οἱ δύο γιὰ τὸ γάλα καὶ ὁ τρίτος τὸ στόμα της, ἡ λαλιά της, ἡ γνήσια καὶ ἄδολη πηγὴ τῆς γλώσσας. Ἀγράμματη, ἀμόρφωτη, πὲς ὅ,τι θέλεις. Εἶναι ὅμως κεφαλάρι ἀστείρευτο βαθύτατης καὶ φυσικῆς σοφίας. Στὶς λέξεις ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὰ χείλη της, μὲ τὴν ἡσυχία καὶ τὴν ὀμορφιὰ τοῦ σταλαχτίτη, στὸ τρυφερὸ αὐτὶ τοῦ παιδιοῦ, γενες γενεν χουν κλείσει νόηση κα ασθημα, πεῖρα κα στορία-λη τν οσία τς ζως τους. Ἔτσι δίνει στὸ νήπιο, ποὺ τὸ κρατᾶ στὴν ἀγκαλιά της ἡ μάνα, μαζὶ μὲ τὸ γάλα καὶ τὴν πρώτη παιδεία. Γιατί παιδεία δὲν εἶναι μονάχα τὸ ἀπόσταγμα μνημείων τοῦ γραπτοῦ λόγου. Αὐτὴ ἔρχεται πολὺ ἀργότερα, καὶ εἶναι θυγατέρα μίας ἄλλης, παμπάλαιης καὶ ἄγραφτης παιδείας, ποὺ οἱ ρίζες της χάνονται στὰ βάθη τῶν αἰώνων, μίας σοφίας ποὺ μιλεῖ μὲ τὸ παραμύθι, τὸ τραγούδι καὶ τὸ νανούρισμα…». (Β. Περσείδη, «Τὸ ἐθνικό μας τραγούδι», σελ. 140-141, Ἀθήνα 1983).
.             Ποιά μάνα σήμερα μεταβιβάζει μὲ τὸ στόμα της, στὸ παιδί της, τὴν μακραίωνη παράδοση τοῦ λαοῦ μας; Ποιά τὸ νανουρίζει; (Τὰ τρισάθλια βιβλία Γλώσσας, ὅπως ἔχω γράψει, ζητοῦν ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ γράψουν ἕνα νανούρισμα γιὰ χταπόδια, στὸ Ἀνθολόγιο Γ´-Δ´ Δημοτικοῦ).
.             Πρὶν ἀνοίξουμε τὰ πορτοπαράθυρα τῶν σπιτιῶν μας καὶ εἰσβάλουν οἱ ἀναθυμιάσεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ, «δυτικοῦ μοντέλου ἀγωγῆς», οἱ Μάνες κατηχοῦσαν τὰ παιδιά τους στὸ σπίτι. Τοὺς πρόσφεραν μαθήματα πατριδογνωσίας καὶ ἀγωγὴ ἁγιότητας.
.             Προσφεύγω καὶ πάλι στὸ «κελάρι». Σὲ κείμενο τῆς ἀπροσπέλαστης Γαλάτειας Σουρέλη. (Συμβουλεύω νὰ ἀγοράζουν οἱ γονεῖς τὰ βιβλία της, εἶναι τὸ καλύτερο δῶρο γιὰ τὰ παιδιά τους, ν’ ἀφήσουν τὰ «κινητὰ» δηλητήρια).
.             «…Ἀγωγὴ ἁγιότητας γινόταν καὶ μὲ τὸν λαϊκὸ κατηχητικὸ λόγο, ποὺ μάθαιναν οἱ μανάδες στὰ παιδιά τους: Ἕνας εἶναι ὁ Κύριος, δεύτερη εἶναι ἡ Παναγιά, τρίτος εἶναι ὁ Πρόδρομος, τέσσερα τὰ Εὐαγγέλια, πέντε οἱ Παρθένες, ἕξι τὰ ἑξαπτέρυγα, ἑπτὰ εἶναι τὰ μυστήρια, ὀκτὼ τὸ ὀκτωήχι, ἐννιὰ εἶναι τὰ τάγματα, δέκα εἶναι οἱ ἐντολές, ἕντεκα τὰ ἑωθινά, δώδεκα οἱ Ἀπόστολοι.
.             Ὅλα αὐτὰ τὰ μάθαιναν οἱ μανάδες στὰ παιδιά τους ψέλνοντάς τα. Καὶ τὸ παιδομάνι -τότε οἱ ἄνθρωποι κάνανε πολλὰ παιδιὰ- κατέβαζε αὐτὴν τὴν πρόσθεση καὶ τὴν ἔκανε ἀφαίρεση: Δώδεκα οἱ Ἀπόστολοι, ἕντεκα τὰ ἑωθινά, δέκα εἶναι οἱ ἐντολές…. ἕνας εἶναι ὁ Κύριος!
.             Ἀγωγή, ἀκόμα, γινόταν καὶ μὲ τὸ νανούρισμα: Στὸ πάπλωμά σου κέντησα ἀετοὺς νὰ σὲ στολίζουν/σοῦ κέντησα μία Παναγιά, στ’ ἀχνὸ προσκέφαλό σου/κι ἀκόμα τὴν Ἁγιὰ-Σοφιὰ νά’ χεις στὸ μαγουλό σου.
.             Ἀγωγὴ γινόταν καὶ μὲ τὴν εὐχή: Ἡ Παναγιὰ μαζί σου, ποὺ περιέχει ὁλόκληρη τὴν ὀρθόδοξη παράδοση!
.             Ποιό παιδὶ φεύγει σήμερα γιὰ τὸ σχολεῖο του καὶ κάποιος βρίσκεται πίσω του νὰ τὸ σταυρώσει καὶ νὰ τοῦ πεῖ: νά ᾽χεις τὴν εὐχή μου, ἡ Παναγιὰ μαζί σου; Ἀκόμα καὶ ἀπὸ τὴν εὐχή μας ἔχουμε στερήσει τὰ παιδιά μας». («Ἁγιότητα, ἕνα λησμονημένο ὅραμα», συλλογικὸ ἔργο, σελ. 218, ἔκδ. «Ἀκρίτας»).
.             Κανένας κατακτητὴς δὲν μπόρεσε νὰ καταστρέψει τὴν ψυχική μας ἔκφραση καὶ τὸν ἑλληνισμό μας. Ξέβαφαν καὶ ξεθώριαζαν, γιατί ἔστεκαν στὰ σπίτια, φρουροὶ ἀκοίμητοι, οἱ Μάνες οἱ Ρωμηές, ποὺ μοσχοβολοῦσαν σὰν τὸ Τίμιο Ξύλο. «Ἀπ’ ὅλα τὰ λαλούμενα κάλλιο λαλεῖ ἡ καμπάνα/κι ἀπ’ ὅλα τὰ μυρωδικὰ κάλλιο μυρίζει ἡ μάνα».
.             Τώρα στ σπίτια δν κούγεται τ μυρίπνοο στόμα τς Μάνας, λλ τ δυσδες κα ρυπαρ στόμα τς τηλεόρασης. Τὰ σκύβαλα τῆς τηλοψίας πῆραν τὴ θέση της. Τὸ γάλα της, τὸ ἄδολο καὶ γνήσιο, ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ τὰ φαρμάκια τῆς κάθε ξιπασμένης σαχλαμάρας. Καὶ ἀγρίεψαν τὰ παιδιά, δὲν εἶναι γαλήνια. (Θυμίζω ὅτι οἱ λέξεις γαλήνη-γαληνεύω μᾶλλον προέρχονται, ἐτυμολογικῶς, ἀπὸ τὸ γάλα. Τὸ γάλα γαληνεύει τὸ πεινασμένο βρέφος καὶ νήπιο).
.             Τὸ ζοῦμε αὐτὸ μὲς στὴν τάξη. Ἔχω χρόνια νὰ ἀκούσω μαθητή μου, ὅταν μεταφέρει ἐξωσχολικὲς γνώσεις, νὰ πεῖ «μοῦ εἶπε, μοῦ διηγήθηκε ὁ μπαμπάς μου, ἡ μαμά μου ἢ ἡ γιαγιά μου». Ὅλοι ξεκινοῦν μὲ τὴν ἑξῆς στερεότυπη φράση: «Κύριε, εἶδα στὴν τηλεόραση ἢ στὸ διαδίκτυο». (Χάσαμε καὶ τὶς γιαγιάδες! Βλέπουν, μὲ τὰ δύσμοιρα ἐγγονάκια τους, τὶς τουρκοσειρὲς ἢ τὶς ἡμέτερες ποὺ «παιδαγωγοῦν» στὴν εὐτέλεια, τὴν διαφθορὰ καὶ τὴν ἀσέλγεια).
.             Ἀγαποῦν τὰ παιδιά τους καὶ οἱ σημερινὲς μητέρες, θυσιάζονται γι’ αὐτά, ἀλλὰ ἔχασαν τὴν πυξίδα, ἐκτροχιάστηκαν, ὅπως ὅλοι μας.
.             Ὅπως λέω καὶ στὶς μάνες ποὺ ἔρχονται νὰ ρωτήσουν γιὰ τὴν πρόοδο τῶν παιδιῶν τους, γιὰ νὰ βροῦν τὴν περπατησιά τους, ἂς ἀρχίσουν μ’ αὐτὸ ποὺ ἔκαναν οἱ γιαγιάδες τους, «ὅταν τὶς ἔβρισκε τὸ κακὸ καὶ θόλωνε ὁ νοῦς τους». (Ἐλύτης): «Ὦ Παναγιά μου, Δέσποινα καὶ τοῦ Χριστοῦ μητέρα/σὲ σένα παραδίνομαι, νύχτα καὶ τὴν ἡμέρα,/κι ὄντες κοντύνει ἡ γλώσσα μου καὶ θαμπωθεῖ τὸ φῶς μου/τότε κυρά μου Παναγιά, νὰ στέκεις βοηθός μου».

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΑΦΥΣΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ: ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ «ΠΑΤΕΡΑΣ» καὶ «ΜΗΤΕΡΑ» ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ!

π Σεπτέμβριο «τέρμα» ο λέξεις πατέρας, μητέρα

.                Κατὰ τὴ νέα σχολικὴ χρονιά, ἕνα… νέο ὑποχρεωτικὸ μάθημα, τῆς σεξουαλικῆς διαπαιδαγώγησης, θὰ εἰσαχθεῖ σὲ ὅλα τὰ Γαλλικὰ σχολεῖα. Τὰ παιδιὰ θὰ πρέπει νὰ ἐκπαιδευτοῦν ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν ἕξι ἐτῶν! Ἡ σεξουαλικὴ διαπαιδαγώγηση εἶναι γιὰ νὰ μετατοπίσει πλήρως τὴν ἀντίληψη τῶν παραδοσιακῶν βιολογικῶν ρόλων τῶν ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν στὸ μυαλὸ τῶν παιδιῶν, ἀντικαθιστώντας τες μὲ τὶς νέες ἰδέες σχετικὰ μὲ τὸ λεγόμενο «κοινωνικὸ φύλο».
.                Ἡ Γαλλία ἔχει γίνει τὸ πεδίο στὴν καλλιέργεια τῆς ἀφύσικης ἀνθρωπότητας στοὺς νέους. Ἡ κυβέρνηση Ὀλὰντ ἔχει ἀπίστευτη ἐπιμονὴ στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ στὸ νὰ ἐπιτρέψει ζευγάρια τοῦ ἰδίου φύλου νὰ υἱοθετοῦν παιδιά, συμπληρώνοντας μὲ συστημικὰ μέτρα, γιὰ νὰ ἐκπαιδεύσει τὴ νέα γενιά, ποὺ δὲν θὰ ἔχει καμία ἰδέα τοῦ ἄνδρα καὶ τῆς γυναίκας.
.          Ἡ «δημοκρατικὴ» κυβέρνηση δὲν παρέχει καμία ἐναλλακτικὴ λύση. Τὸ θέμα θὰ εἰσαχθεῖ σὲ ὅλα τὰ Γαλλικὰ σχολεῖα, συμπεριλαμβανομένων τῶν ἰδιωτικῶν καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχολείων. Τὸν Φεβρουάριο, ἡ Ἐπιτροπὴ Πολιτιστικῶν Ὑποθέσεων τῆς Ἐθνοσυνέλευσης ἐνέκρινε νομοθετικὴ τροποποίηση τοῦ Σοσιαλιστικοῦ Κόμματος τῆς ἀναπληρωτοῦ Julie Sommaruga, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ ἀποστολὴ τοῦ σχολείου εἶναι «ἡ διδασκαλία τῆς ἰσότητας τῶν φύλων».

.                Σύμφωνα μὲ τὴν τροπολογία, οἱ μαθητὲς τῶν δημοτικῶν σχολείων θὰ πρέπει νὰ διδάσκονται τὴν θεωρία τῆς ἰσότητας τῶν φύλων καὶ νὰ ἐπισημαίνεται ὅτι οἱ διαφορὲς μεταξὺ ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν δὲν εἶναι φυσικές, ἀλλὰ ἱστορικὰ καὶ κοινωνικὰ κατασκευασμένες καὶ ἀναπαράγονται.
.                Ἡ τροπολογία αὐτὴ ὑποστηρίχθηκε ἀπὸ τὸν Πρόεδρο τῆς Ἐπιτροπῆς, καθὼς καὶ ἀπὸ τοὺς ἀριστεροὺς στὸ κοινοβούλιο – Περιβαλλοντολόγους, Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές, καὶ στὶς 19 Μαρτίου, ἡ Ἐθνοσυνέλευση τῆς Γαλλίας ἐνέκρινε τὸ «Νόμο τῶν φύλων» στὴν πρώτη ἀνάγνωση, ἀνοίγοντας τὸν δρόμο γιὰ τὴν ἐπίσημη διαφθορὰ τῶν ἀνηλίκων στὰ σχολεῖα τῆς Γαλλίας.
.                Ἡ προτεινόμενη ἔννοια περιλαμβάνει μία «θεωρία τῶν φύλων». Εἶναι εὔκολο νὰ καταλάβουμε γιὰ τὸ τί εἴδους «φύλα» μιλοῦν, ἂν ἐξετάσουμε τὸ εἶδος τῶν «φύλων» ποὺ παρουσιάζονται καθημερινά. Σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς κλασικοὺς ρόλους τῶν δύο φύλων, σήμερα, τὸ ἴδιο ἄτομο μπορεῖ νὰ ἔχει πολλαπλοὺς ρόλους καὶ τῶν δύο φύλων. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς «untrendy» παραδοσιακοὺς ἄνδρες καὶ γυναῖκες, ὑπάρχουν ὁμοφυλόφιλοι (οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ λεσβίες), ὅπως καὶ κάθε ἄλλο «εἶδος», ὅπως ἀμφιφυλόφιλων, τραβεστὶ καὶ τρανσέξουαλ. Δηλαδή, ἡ ὁμοφυλοφιλία ποὺ χρησιμοποιεῖται γιὰ νὰ θεωρηθεῖ μία ἀσθένεια ἀπὸ τὰ ἱστορικὰ πρότυπα σερβίρεται ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ «εἴδη» τῶν σεξουαλικῶν σχέσεων.
.                Ἡ ἴδια ἡ ἔννοια τοῦ «φύλου» εἰσήχθη στὰ Γαλλικὰ σχολικὰ βιβλία τὸ 2011. Ἡ ἰδεολογία τῶν φύλων εἰσάγει μία ἔννοια, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ φύλο δὲν καθορίζεται βιολογικά, ἀλλὰ εἶναι συνέπεια τῆς πολιτιστικῆς καὶ κοινωνικῆς ἀνάπτυξης τοῦ ἀτόμου στὴν κοινωνία.
.                Κατευθυνόμενες ἀπὸ παραλογισμό, οἱ σκέψεις αὐτὲς στὴ σύγχρονη Γαλλία ἔχουν γίνει «μία δικαιολογία», γιὰ νὰ νομιμοποιήσει τοὺς γάμους τῶν ὁμοφύλων καὶ νὰ ἐπιτρέψει διεστραμμένους νὰ υἱοθετοῦν παιδιά. Κρίνοντας ἀπὸ τὶς τρέχουσες τάσεις, θὰ ἀποτελέσει τὴ βάση γιὰ τὴν θεσμοθετημένη παιδεραστία καὶ τὴν ὁμοφυλοφιλία τῆς νεώτερης γενιᾶς, ποὺ ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία, θὰ πρέπει νὰ ἐνστερνισθεῖ τὴν ἰδέα τοῦ διεστραμμένου σὲξ ὡς βασικὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς. Ὅταν μία τέτοια ἰδεολογία ἔχει τεθεῖ σὲ ἐφαρμογὴ ἀπὸ τὴν κυβέρνηση σὲ ἕνα δημόσιο ὀργανισμὸ ὅπως ἡ γενικὴ ἐκπαίδευση, δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ὑπάρχει μία ὑλοποίηση τοῦ συνολικοῦ σχεδίου γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς ἀνθρωπότητας, μὲ τὴ μετατόπιση τῶν θεμελιωδῶν ἐννοιῶν τῆς παραγόμενης ἐξέλιξης τῆς ἀνθρώπινης σεξουαλικότητας.
.                Πρῶτα, ἡ ἀγαμία καὶ οἱ ἀρχὲς στὴν προσέγγιση γιὰ αὐστηρὴ ρύθμιση τῆς σεξουαλικῆς ζωῆς σὲ μία οἰκογένεια ἦταν ὁ στόχος, στὴ συνέχεια, ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔγινε κάτι τὸ φυσικό, τώρα, οἱ ἰδέες γιὰ πολλαπλοὺς ρόλους τῶν φύλων εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ ποὺ ἀποτελοῦν τὴ βάση γιὰ τὴ διαμόρφωση τῆς φυσικὰ ἄρρωστης καὶ χειραγωγημένης κοινωνίας.

ΠΗΓΗ: anti-ntp.net (ἀπὸ pravda.ru)

, , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-2. Ἀπενεχοποίηση τῆς διαστροφῆς. Ποῦ τελικὰ σκοπεύουν;

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ [B´]

Τοῦ μμανουλ Παναγοπούλου,
μ. πικ. Καθηγητοῦ Χειρουργικς

Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
τ. 507, Μάρτιος 2013, σελ. 114-116

Ἠλ. Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ : ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-1. Ἀπενεχοποίηση τῆς διαστροφῆς. Ποῦ τελικὰ σκοπεύουν;

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὁ ἐπαναπροσδιορισμὸς τῶν φύλων ταιριάζει ἀσορτί μὲ τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ ποὺ ἐπιχειρεῖται σὲ θεολογικὰ θέματα. (βλ. λ. «ἀναστοχασμός»! ! !)

.                Tὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης στὴν τελευταία του Σύμβαση γιὰ τὸ φύλο καθόρισε τὸ φύλο ὡς µιὰ καθαρὰ κοινωνικὴ κατασκευή. Ἀπαλείφοντας τὶς βιολογικὲς διαφορὲς ὡς καθοριστικῶν παραγόντων τοῦ φύλου, τὸ Σ.Ε. ἐπανακαθόρισε τὸ φύλο ὡς σηµαῖνον «τοὺς κοινωνικὰ κατασκευασµένους ρόλους, συµπεριφορὲς καὶ δραστηριότητες, τοὺς ὁποίους µιὰ δεδοµένη κοινωνία ἀποδίδει, θεωρώντας τους κατάλληλους γιὰ τὸν ἄνδρα καὶ τὴν γυναίκα».
.                Πολλὰ Κολλέγια καὶ Πανεπιστήµια στὴν Ἀµερική, µεταξὺ τῶν ὁποίων τὰ Πανεπιστήµια Stanford, Cornell καὶ Harvard, ἐπέλεξαν νὰ ἐφαρμόσουν προγράμματα οὐδετέρου γένους φοιτητικῆς διαμονῆς. Σὲ σχολεῖο στοιχειώδους ἐκπαιδεύσεως στὸ Oakland τῆς Καλιφόρνιας διδάσκουν στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχουν δύο φύλα, ἀλλὰ ἕνα φάσμα φύλων καὶ ὅτι μποροῦν τὰ παιδιὰ νὰ διαλέξουν νὰ εἶναι ἀγόρι ἢ κορίτσι ἢ καὶ τὰ δύο. Ἡ ὁμοσπονδία τῶν καθηγητῶν τῆς British Columbia ἐνέκρινε γιὰ τοὺς καθηγητὲς βιβλίο μὲ τίτλο: Τὸ Φάσμα τοῦ Φύλου· τί χρειάζεται νὰ γνωρίζουν οἱ καθηγητές. Στὴν ὑπηρεσία διαβατηρίων τοῦ Ὑπουργείου Ἐσωτερικῶν τοῦ Ἡνωµένου Βασιλείου συζητεῖται ἡ ἀπάλειψη τοῦ φύλου ἀπὸ τὰ διαβατήρια. Στὸ κουτάκι ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὸ φύλο θὰ γράφεται τὸ Χ. Πρόσφατα τὸ Πανεπιστήµιο τῆς Ὀξφόρδης ξανάγραψε τὸν κώδικα ποὺ διέπει τὴν ἀκαδηµαϊκὴ ἐνδυµασία. Μὲ τὴν νέα ρύθµιση οἱ σπουδαστὲς στὶς ἐξετάσεις τους καὶ στὶς ἐπίσηµες ἐκδηλώσεις δὲν ὑποχρεοῦνται νὰ φοροῦν τὴν ἐπίσηµη στολὴ ποὺ ἀντιστοιχεῖ στὴν ἐνδυµασία τοῦ φύλου τους.
.                Πολὺ πρόσφατα (Μάιος 2012) ἡ Ἀργεντινὴ ψήφισε τὸ νόµο τῆς ταυτότητας τοῦ φύλου, ὁ ὁποῖος δίνει τὸ δικαίωµα στοὺς πολίτες νὰ καθορίζουν τὸ φύλο τους στὰ  δηµοτολόγια, ὅταν τὰ φυσικά τους χαρακτηριστικὰ δὲν ταυτίζονται µὲ τὸ πως οἱ ἴδιοι βλέπουν τὴν ταυτοτητά τους.
.                Εἶναι ἤδη γνωστὸ ὅτι ὁρισµένα κράτη ἔχουν ἀπαλείψει ἀπὸ τὰ ἐπίσηµα ἐγγραφά τους, ὅπως τὸ διαβατήριο καὶ τὸ πιστοποιητικὸ γέννησης, τὸν ὅρο πατέρας καὶ μητέρα καὶ τοὺς ἔχουν ἀντικαταστήσει μὲ τοὺς ὅρους γονέας-1 καὶ γονέας-2.
.                Οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς ἄφυλης κοινωνίας προσπαθοῦν νὰ κάνουν πλύση ἐγκεφάλου στὰ παιδιά μας γιὰ νὰ πιστέψουν ὅτι ἡ οὐδετερότητα τοῦ φύλου (ἀνδρόγυνο) εἶναι τὸ νέο ἰδεῶδες γιὰ τὴν σημερινὴ κοινωνία. Διδάσκουν ὅτι τὸ φύλο εἶναι ἕνα φάσμα καὶ ἡ ταυτότητα τοῦ φύλου εἶναι μιὰ κατάσταση τοῦ νοῦ, μιὰ κονωνικὴ κατασκευή. Θεωροῦν ὅτι τὰ στερεότυπα τοῦ φύλου ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν καὶ γι᾽ αὐτὸ ἡ ἀλλαγὴ τῆς κατάστασης πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὴν προσχολικὴ ἡλικία καὶ ἀπὸ τὸν τρόπο ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν. Τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ κοινωνικοποιηθοῦν μὲ τὰ μὴ ἀναγκαῖα στερεότυπα τοῦ φύλου. Τὸ νὰ εἶσαι ἢ νὰ φαίνεσαι μὲ τὸν στερεότυπο τρόπο πρέπει νὰ ἀλλάξει. Μπορεῖς νὰ εἶσαι ἢ νὰ φαίνεσαι ὅπως ἐπιθυμεῖς.
.                Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἡ νέα αὐτὴ ὁρολογία θὰ προκαλέσει σύγχυση στὰ παιδιὰ καὶ ὁ ὑπαινιγμὸς ὅτι ὑπάρχει καὶ τρίτο φύλο θὰ διασπάσει τὴν φυσιολογικὴ ἀνάπτυξη τοῦ φύλου τους. Ἡ οὐδετερότητα τοῦ φύλου εἶναι μία κοινωνικὴ αὐταπάτη καὶ μία περίεργη ἄρνηση τοῦ πραγματικοῦ γεγονότος ὅτι τὸ ἀνθρώπινο εἶδος εἶναι ἕνα εἶδος ποὺ ἔχει δύο γένη, τὸ ἀρσενικὸ καὶ τὸ θηλυκό. Ἄλλωστε ἡ ὅλη κοινωνικὴ κατασκευὴ σὲ κάθε κοινωνία βασίστηκε στὴν διάκριση τῶν φύλων. Ὁ Θεὸς δὲν δημιούργησε ἕνα φύλο ἀλλὰ δύο. «Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καὶ θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς» (Γέν. α´ 27).
.                Ὅμως τὸ βασικότερο καὶ οὐσιαστικότερο ἐρώτημα εἶναι ποῦ τελικὰ στοχεύει αὐτὴ ἡ παγκόσμια τάση ἀπάλειψης τῶν φύλων καὶ δημιουργίας ἄφυλης κοινωνίας;  Ἡ ἀπάντηση βρίσκεται στὰ ὅσα ἀναφέρει ἡ Lotta Rajalin, διευθύντρια τοῦ σχολείου προσχολικῆς ἀγωγῆς Egalia στὴν Σουηδία. Στὸ σχολεῖο ἀποφεύγονται, εἶπε, οἱ λέξεις αὐτὸς καὶ αὐτὴ καὶ τὰ παιδιὰ ἀποκαλοῦνται φίλοι. Τὸ σχολεῖο δίνει εἰδικὴ σημασία στὸ νὰ δημιουργεῖ περιβάλλον ἀνεκτικὸ στοὺς ὁμοφυλόφιλους, τοὺς ἀμφιφυλόφιλους καὶ τοὺς τρανσέξουαλ. Σχεδὸν ὅλα τὰ παιδικὰ βιβλία τοῦ σχολείου αὐτοῦ ἀναφέρονται σὲ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια, σὲ μονογονεϊκὲς οἰκογένειες, σὲ υἱοθετημένα παιδιὰ καὶ σὲ ἄλλες παρόμοιες καταστάσεις. Ἄλλωστε στὴν Σουηδία ἐπιτρέπεται ὁ γάμος ὁμοφυλόφιλων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν.
.                Εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ ἀπώτερος στόχος αὐτῆς τῆς τάσης εἶναι νὰ δημιουργήσει μία κοινωνία ὄχι ἁπλῶς πλήρως ἀνεκτική, ἀλλὰ καὶ ἔμμεσα προτρεπτικὴ στὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ στὶς ἄλλες σεξουαλικὲς «ἰδιαιτερότητες», στοὺς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων, στὴν υἱοθέτηση παιδιῶν ἀπὸ αὐτούς, στὴν ἐκ πεποιθήσεως μονογονεϊκὴ οἰκογένεια, ἀφοῦ, γιὰ τὴν ἀπόκτηση παιδιῶν, ὁ γάμος καὶ ἡ συζυγία, δὲν θεωροῦνται, κατὰ τὴν νέα ἀντίληψη, ἀπαραίτητες προϋποθέσεις. Νὰ δημιουργήσει μία κοινωνία ἀνοικτὴ στὴν ἀπενοχοποίηση τῆς διαστροφῆς καὶ τοῦ παθολογικοῦ. Νὰ ἐμπεδώσει στὰ παιδιά, ἀπὸ τὴν προσχολικὴ ἀκόμη ἡλικία, νὰ εἶναι καὶ νὰ φαίνονται ὅπως ἐπιθυμοῦν καὶ ὄχι ὅπως καθορίζει τὸ φύλο τους. Οἱ κοινωνίες ποὺ συζητοῦν τὴν μετάλλαξή τους σὲ οὐδετέρου γένους κοινωνίες, εἶναι οἱ κοινωνίες ποὺ ἔχουν ἢ πρόκειται νὰ νομιμοποιήσουν τὴν συμβίωση καὶ τὸν γάμο τῶν ὁμοφυλοφίλων. Ἀνοικτὰ μπορεῖ νὰ ὑποστηρίζεται ὅτι ἡ νέα αὐτὴ ἀντίληψη στοχεύει στὴν ἰσότητα τῶν δύο φύλων, ἀλλὰ δὲν ἀποκρύπτεται καὶ ὁ στόχος τῆς ἱκανοποίησης τῶν τρανσέξουαλ. Ἄλλωστε, στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ἡ ἰσότητα τῶν φύλων ἔχει ἐπιτευχθεῖ σὲ πολὺ μεγάλo βαθμό, ὥστε δὲν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιηθεῖ ὡς ἐπιχείρημα γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν στροφὴ πρὸς τὴν μετα-φυλικὴ κοινωνία. Θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ τονισθεῖ ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ κίνηση, σὲ σημαντικὸ βαθμό, χρηματοδοτεῖται καὶ προωθεῖται ἀπὸ ὁμοφυλοφιλικὲς ὀργανώσεις.
.                Ὅπως ὀρθὰ παρατηρεῖ ἢ Fay Voshell σὲ ἄρθρο της ποὺ ἀναρτήθηκε στὸν ἱστότοπo American Thinker στίς 19.10.20l2, ἐὰν ἡ κοινωνία μας ἀπoδεχθεῖ τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ φύλου ὡς κοινωικῆς μόνο κατασκευῆς, αὐτὸ θὰ σημάνει τὸ τέλος τοῦ πολιτισμοῦ, ὅπως τὸν γνωρίζουμε, ὄχι ἁπλῶς τὴν ἀναμόρφωση ἢ τὸν μετασχηματισμό του, ἀλλὰ τὴν ἐξάλειψη αὐτοῦ τοῦ ἴδιου τοῦ πολιτισμοῦ.

, , , ,

Σχολιάστε

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ-1. Ἀπενεχοποίηση τῆς διαστροφῆς. Ποῦ τελικὰ σκοπεύουν;

ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΟΥΔΕΤΕΡΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ [Α´]

Τοῦ μμανουλ Παναγοπούλου,
μ. πικ. Καθηγητοῦ Χειρουργικς

Περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
τ. 507, Μάρτιος 2013, σελ. 114-116

Ἠλ. Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Πρὶν ἀπὸ δύο περίπου χρόνια τὸ World Economic Forum ἀναγνώρισε τὴν Σουηδία ὡς τὴν πρώτη χώρα τοῦ κόσμου σὲ ἐπίπεδο ἰσότητας τῶν φύλων, καθὼς ἡ χώρα αὐτὴ ἔχει τὸ ὑψηλότερο ποσοστὸ ἐργαζομένων γυναικῶν στὸν κόσμο καὶ χορηγεῖ γονικὴ ἄδεια 460 ἡμερῶν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ 60 γιὰ τοὺς πατέρες.
.            Στὴν προσπάθειά της γιὰ ἀκόμη ὑψηλότερο ἐπίπεδο ἰσότητας τῶν φύλων, ἡ Σουηδία ἐπέλεξε νὰ τὸ κάνει μέσῳ τῆς γλωσσικῆς οὐδετερότητας τοῦ φύλου, γιατί ἡ γλώσσα ἀντανακλᾶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιλαμβανόμαστε τὸν κόσμο.
.            Γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχουν διακρίσεις μεταξὺ τῶν δύο φύλων, εἰσήγαγε ἐπίσημα μία νέα ἀντωνυμία οὐδέτερη ὡς πρὸς τὸ φύλο, τὸ Hen, ἀντὶ τῆς ἀντωνυμίας Han (αὐτὸς) καὶ Ηοn (αὐτή). Ἡ λέξη hen εἰσήχθη ἀπὸ Σουηδοὺς γλωσσολόγους στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽60, ἀλλὰ περιέργως εἰσήχθη  στὴν on line ἔκδοση τῆς Ἐθνικῆς Ἐγκυκλοπαίδειας τῆς Σουηδίας στὶς 8 Μαρτίου τοῦ 2012, ποὺ εἶναι ἡ διεθνὴς ἡμέρα τῆς γυναίκας.
.            Στὴν Σουηδία ἡ κατάργηση τῶν ρόλων τοῦ φύλου ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο τοῦ ἐθνικοῦ προγράμματος προσχολικῆς ἀγωγῆς. Σὲ παιδικοὺς σταθμούς της τὰ βιβλία, ἡ ἐσωτερικὴ διακόσμηση καὶ τὰ παιχνίδια διαλέγονται μὲ πολλὴ προσοχή, ὥστε νὰ μὴν περιορίζουν τὰ παιδιὰ σὲ κάτι ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὰ στερεότυπα τοῦ φύλου, ἐνῶ ὅταν τὰ παιδιὰ παίζουν τὴν οἰκογένεια στὰ σχολεῖα, ἐνθαρρύνονται νὰ ἀναφέρονται στὴν οἰκογένεια καὶ ὡς πατέρας – πατέρας, παιδί, ἢ ὡς μητέρα – μητέρα, παιδί, ἢ μὲ ὅποιον ἄλλο μοντέρνο καὶ ἀφύσικο συνδυασμό.
.            Πέρα ὅμως ἀπὸ τὴν περίπτωση τῆς Σουηδίας, ὑπάρχει μία εὐρύτερη παγκόσμια τάση γιὰ τὴν δημιουργία μιᾶς κοινωνίας χωρὶς τὴν διάκριση τοῦ φύλου ἤ, ὅπως ἀποκαλεῖται, μίας μεταφυλικῆς κοινωνίας. Σὲ δημόσια διάσκεψη τοῦ Συλλόγου Ἐκπαιδευτικῶν τῆς Καλιφόρνιας τῶν ΗΠΑ ὑποστηρίχθηκε ὅτι οἱ διαφορὲς μεταξὺ ἄνδρων καὶ γυναικῶν πρέπει νὰ ἀπαλειφθοῦν γιὰ νὰ ἀπελευθερώσουν τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ μὴ ἀναγκαῖα στερεότυπα, σχετικὰ μὲ τὸ τί  σημαίνει νὰ εἶσαι ἄνδρας  ἡ γυναίκα. Ἀκόμη στοὺς συμμετέχοντες δόθηκαν φυλλάδια μὲ κάποιες ὁδηγίες πρὸς αὐτὴ τὴν κατεύθυνση, τονίζοντας ὅτι ἡ ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση τοῦ ἀτόμου μπορεῖ νὰ μὴν ἀντιστοιχεῖ στὴν ἐσωτερικὴ ταυτότητα τοῦ φύλου του, καὶ ἑπομένως δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὸ φύλο κάποιου ἀπὸ τὴν μορφολογία τοῦ σώματος, ἀπὸ τὴν φωνή, τὴν ἐμφάνιση ἢ τοὺς τρόπους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, , ,

Σχολιάστε