Ἄρθρα σημειωμένα ὡς μεταμοσχεύσεις

«ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟ”»-2 «Πολὺ μὲ ἀγαπᾶ ὁ Χριστός. Καὶ ἐγὼ πολὺ Τὸν ἀγαπῶ. Πολὺ Τὸν ἀγαπῶ». (Ὁ ὁσιακὸς καὶ μαρτυρικὸς μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης)

      Ἀπὸ τὸ περιοδ. τῆς Ἱ. Μονῆς Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους
«Ὅσ. Γρηγόριος»

 

 Μέρος Α´: «ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟ”»-1 (Ὁ ὁσιακὸς καὶ μαρτυρικὸς μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης)

«Ἕνας ἄγγελος ἔφυγε ἀπὸ ἀνάμεσά μας». Μὲ αὐτὴ τὴν φράση, τὴν ὁποία πολλὲς φορὲς ἐπανέλαβε ὁ σεβαστὸς Γέροντάς μας π. Γεώργιος, ἐξέφρασε αὐτὸ ποὺ ἔνοιωθε ὅλη ἡ ἀδελφότητά μας ἀλλὰ καὶ ὅλοι ὅσοι ἔζησαν τὸν π. Νικόδημο στὸ σύντομο χρονικὸ διάστημα ποὺ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ τὸν ἄφησε κοντά μας.
.            Καὶ ὄντως! Ὁ π. Νικόδημος ἦταν μία ἀγγελικὴ ὕπαρξη, ὁλοκληρωτικὰ ἀφιερωμένη στὸν Θεὸ ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων. Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἔχουν ὡς κύριο ἔργο τους τὴν ἀκατάπαυστο δοξολογία τοῦ Θεοῦ, ἔτσι καὶ ὁ π. Νικόδημος. Λάτρευε ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας τὸν Ἅγιο Θεὸ μὲ ὅλη τὴν ψυχή του καὶ τὴν καρδία του καὶ Τὸν δόξαζε μὲ ἔργα καὶ λόγους. Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἀγαποῦν καὶ λατρεύουν μὲ ὅλη τὴν ὕπαρξή τους τὸν Πανάγιο Τριαδικὸ Θεό, ἐξ οὗ «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον» γιὰ ὅλη τὴν κτίσι, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὑπακούουν ἀδιακρίτως στὸ θέλημά Του, καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ γι᾽ αὐτοὺς ὑπόθεση ἀπεράντου χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, ἔτσι καὶ ὁ π. Νικόδημος. Λάτρευε μὲ ὅλο του τὸ εἶναι τὸν Θεό, τὸ ὄνομά Του εἶχε συνεχῶς στὸ στόμα καὶ τὴν καρδιά του καὶ μέχρι τελευταίας του ἀναπνοῆς ἕνα μόνο ζητοῦσε, πῶς θὰ ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἐν πάσῃ πληρότητι καὶ τελειότητι.
.            Καὶ ἐπειδὴ γνώριζε ἐκ πείρας ὅτι ἐκφραστὴς τοῦ θείου θελήματος γιὰ τὸν ὑποτακτικὸ εἶναι ὁ Γέροντάς του καὶ ὅτι κάθε εὐλογία τοῦ Θεοῦ ἔρχεται στὸν ὑποτακτικὸ μέσῳ τοῦ Γέροντός του, ὑπεραγαποῦσε τὸν Γέροντα. Τὸ ὄνομα τοῦ Γέροντος ἦταν πάντοτε στὴν καρδιὰ καὶ τὰ χείλη τοῦ π. Νικοδήμου καὶ τὸ θέλημα τοῦ Γέροντος ἀπαρέγκλιτος κανὼν γιὰ τὴν ζωή του.
.            Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «Χριστέ μου, θέλω νὰ σὲ ἀπολαύσω. Ὅμως δὲν θέλω νὰ σὲ ἀπολαύσω ἄμεσα, ἐπειδὴ δὲν εἶμαι ἄξιος γι᾽ αὐτό, ἀλλὰ μέσῳ τοῦ Γέροντός μου. Βλέποντας τὸν Γέροντα, θέλω νὰ βλέπω Ἐσένα. Ἀκούοντας τὴν φωνὴ τοῦ Γέροντος, θέλω νὰ ἀκούω τὴν δική Σου φωνή. Τὸ θέλημα τοῦ Γέροντος νὰ εἶναι γιὰ μένα τὸ θέλημά Σου».
.            Εἶχε ἀπόλυτη ἐφαρμογὴ γιὰ τὸν π. Νικόδημο αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος στὸν λόγο του «περὶ ὑπακοῆς», ὅπου περιγράφει τὴν θαυμαστὴ ζωὴ τῶν μοναχῶν ἑνὸς κοινοβίου: «Ἐσωτερικά, στὰ βάθη τῆς ψυχῆς τους ἀνέπνεαν σὰν ἄκακα νήπια τὸν Θεὸν καὶ τὸν Γέροντα».
.            Ἡ ὑπακοὴ τοῦ π. Νικοδήμου στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἦταν μαρτυρική. Ὅλη ἡ ζωή του ἦταν ἕνα ἀτελείωτο μαρτύριο, τὸ ὁποῖο ὅμως ὑπέμεινε ἀγόγγυστα, μὲ χαρὰ καὶ αἰσιοδοξία ἀξιοθαύμαστη, δοξάζοντας τὸν Θεό. Γι᾽ αὐτὸ καὶ πῆρε πολλὴ Χάρι ἀπὸ τὸν Θεό.
.            Ἡ σχέσις τοῦ π. Νικόδημου μὲ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἁγία Του Ἐκκλησία δὲν ἦταν συμφεροντολογική. Δὲν διάλεξε τὸν Χριστό, γιὰ νὰ πέραση καλὰ στὴν παροῦσα ζωή. Ἀγάπησε τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀξιώθηκε καὶ τῆς ἀναστάσεώς Του.
.            Ἀποδέχθηκε ὁλοκαρδίως τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Ματθ. ιϛ´ 24). Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἔλαβε τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ ἐνίσχυση στὰ μακρὰ καὶ ἐπίπονα ἀγωνίσματα τῆς ὑπομονῆς: «Ἐν τῷ κοσμῳ θλῖψιν ἕξετε, ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰωάν. ιϛ´ 33).
.            Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ἔχουν ἀνεπιφύλακτη πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη στὸν Θεό, ἔτσι καὶ ὁ π. Νικόδημος. Ἡ ἀδιάκριτος ὑπακοή του στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὅπως τοῦ τὸ ἐξέφραζε ὁ Γέροντάς του, ποὺ γιὰ τὸν π. Νικόδημο ἦταν ἕνα συνεχὲς πέρασμα μέσα ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὸ μαρτύριο, αὐτὸ ἀπέδειξε. Τὴν ἀμετακίνητη ἐμπιστοσύνη του καὶ πίστη του στὸν Θεὸ καὶ στὸν Γέροντά του, στὸ πρόσωπο τοῦ ὁποίου, ὅπως προείπαμε, ἔβλεπε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό.
.            Ὅπως γνώρισμα τῶν ἁγίων Ἀγγέλων εἶναι ἡ τελεία καθαρότης, ἡ παρθενία καὶ ἡ ἁγιότης, ἔτσι καὶ ὁ π. Νικόδημος, ἂν καὶ ἀναγκάσθηκε νὰ ζήση μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς τοῦ ἐν μέσῳ τοῦ κόσμου, διατήρησε τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχή του καθαρὰ καὶ παρθένα ἕως καὶ ψιλοῦ λογισμοῦ, κατὰ τὸν λόγο τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ: «ἀκριβὴς παρθενία ἡ πρὸς πᾶσαν κακίαν ἀσυνδύαστος γνώμη» (Εἰς τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην 3).
.            Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἐξομολογεῖτο συνεχῶς, ἀκόμη καὶ τὸν παραμικρὸ λογισμὸ ποὺ πήγαινε νὰ τὸν χωρίσει ἀπὸ τὸν Θεό, τὸν Γέροντα ἢ τοὺς ἀδελφούς του. Ἡ συνείδησίς του ἦταν λεπτοτάτη. Ἀμέσως συνελάμβανε κάθε τί τὸ ἀντίθεο, τὸ ὁποῖο ἀμέσως ἐξομολογεῖτο.
.            Ὅπως οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι εἶναι «λειτουργικὰ πνεύματα εἰς διακονίαν ἀποστελλόμενα διὰ τοὺς μέλλοντας κληρονομεῖν σωτηρίαν» (Ἑβρ. α´ 14), ἔτσι καὶ ὁ π. Νικόδημος κατεφλέγετο ἀπὸ ἀνείκαστο πόθο νὰ εὐεργετῆ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ κερδίζη ψυχὲς πρὸς σωτηρίαν.
.            Ἔλεγε: «Χριστέ μου, θέλω μὲ ὅ,τι συμβαίνει στὴν ζωή μου νὰ δοξάζεται τὸ Πανάγιό σου Ὄνομα, νὰ ὠφελοῦνται οἱ ἀδελφοί μου καὶ ἐγὼ νὰ σώζωμαι». Γιὰ τὸν π. Νικόδημο ὁ ἐαυτός του ἦταν πάντοτε σὲ δεύτερη μοίρα.
.            Πρῶτα ἔπρεπε νὰ ἀναπαυθοῦν οἱ ἄλλοι. Ἀναφέρουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν μεγάλη ἀγάπη μὲ τὴν ὁποία διακόνησε τοὺς ἀδελφούς του, μοναχοὺς καὶ λαϊκούς, ὅσο καιρὸ ἦταν στὸ μοναστήρι, τακτοποιώντας μὲ ὑπερβολικὴ σχολαστικότητα τὰ τοῦ διακονήματός του, στὸ ὁποῖο παρέμενε ἀτελείωτες ὧρες, καὶ ὑπηρετώντας ὅλους μὲ αὐτοθυσία, εἴτε ὡς παραηγουμενιάρης εἴτε ὡς ἀρχοντάρης εἴτε ὡς γηροκόμος εἴτε ὡς διακονητὴς ὁποιουδήποτε ἄλλου διακονήματος.
.            Τίποτε δὲν κρατοῦσε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Χαρά του ἦταν νὰ χαίρωνται καὶ νὰ ὠφελοῦνται οἱ ἄλλοι. Ἀπὸ τὰ χέρια του πέρασαν πολλὰ ὑλικὰ ἀντικείμενα καὶ χρήματα, γιατί οἱ ἄνθρωποι τὸν ἀγαποῦσαν καὶ τοῦ τὰ ἐμπιστεύονταν.Ὅμως ὅλα τὰ χρησιμοποιοῦσε γιὰ νὰ δίνη χαρὰ στοὺς ἄλλους. «Γιὰ νὰ χαροῦν», ὅπως πολὺ χαρακτηριστικὰ ἔλεγε: «Ἔδωσα στὸν τάδε τὸ τάδε ἀντικείμενο γιὰ νὰ χαρῆ» ἢ «τοῦ ἔψαλα τὸ τάδε τροπάριο γιὰ νὰ χαρῆ».
.            Ὅμως ἐκεῖ ποὺ δαπάνησε ἁπλόχερα τὸν ἑαυτό του ἦταν στὸ νὰ παρηγορῆ ἀτελείωτες ὧρες τοὺς ἀπελπισμένους, νὰ χαροποιεῖ τοὺς λυπημένους, νὰ γλυτώνει ἀπὸ τὰ νύχια τοῦ νοητοῦ δράκοντος τοὺς πλανεμένους, νὰ ὁδηγεῖ στὴν πνευματικὴ ζωὴ τοὺς ἀπομακρυσμένους ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τὴν σωτηρία, νὰ εἰρηνεύει τοὺς ταραγμένους καὶ νὰ προσπαθεῖ νὰ λυτρώνει ἀπὸ τὴν σύγχυση τῶν λογισμῶν καὶ τῶν παθῶν τοὺς συγχυσμένους ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας.
.            Ἡ μεγάλη κοσμοσυρροὴ κατὰ τὴν νεκρώσιμη ἀκολουθία, ποὺ τελέσθηκε στὴν ἰδιαίτερη πατρίδα του, τὸν Πειραιά, καθὼς καὶ οἱ αὐθόρμητες ἐκδηλώσεις ἀκόμη καὶ ἀγνώστων ἀνθρώπων, ποὺ ἔτυχε νὰ γευθοῦν τὰ γλυκύτατα καὶ παρηγορητικά του λόγια, ἀποτελοῦν ἔκφραση τῆς μεγάλης ἀγάπης ποὺ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ μάλιστα τῆς ἰδιαιτέρας του πατρίδος, ἔτρεφε πρὸς τὸν π. Νικόδημο, χάριν τῆς ἰδικῆς του ἀγάπης καὶ οὐσιαστικῆς προσφορᾶς του πρὸς αὐτόν.
.            Τί νὰ ποῦμε γιὰ τὴν θεομίμητη ταπείνωσή του; Ἦταν ἀπὸ τοὺς ἀρχαιοτέρους μοναχοὺς τῆς Μονῆς μας. Ἦταν καθαρότατος ψυχῇ καὶ σώματι καὶ ὑπεράξιος γιὰ τὴν ἱερωσύνη. Ὁ πόθος του γιὰ τὸν Θεὸ ἀνείκαστος καὶ γιὰ τὴν ἁγία ἱεροσύνη ἀνείπωτος. Γι᾽ αὐτὸ ἐξ ἄλλου τελείωσε καὶ τὴν Ριζάρειο ἐκκλησιαστικὴ σχολή. Ὅμως ὅταν ὁ Γέροντας τοῦ ἀνακοίνωσε ὅτι δὲν θὰ τὸν προωθήση στὴν ἱερωσύνη, ἀποδέχθηκε ἀναντίρρητα τὴν ἀπόφασή του αὐτή. Ἤρχοντο νεώτεροί του στὴν Μονὴ καὶ ἐγίνοντο ἱερεῖς. Καὶ ὁ π. Νικόδημος οὔτε ζήλευε, οὔτε φθονοῦσε γι᾽ αὐτό. Ἀπεναντίας ἐχαίρετο μὲ τοὺς νέους ἱερεῖς καὶ ἐξέφραζε τὸν πόθο του πρὸς τὴν ἁγία ἱερωσύνη μὲ τὴν βαθειὰ τιμὴ καὶ τὸν σεβασμὸ ποὺ ἀπέδιδε σὲ αὐτούς. Μᾶς ἔλεγε τελευταία ὁ σεβαστὸς Γέροντάς μας: «Ἀναρωτιόμουν πῶς ὁ π. Νικόδημος διατηροῦσε ἀδιάλειπτα τὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ μέσα του». Καὶ βρῆκα τὴν ἀπάντηση: «Διότι εἶχε πάντοτε βαθειὰ ταπείνωση».
.             Οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι ὡς ἀσώματοι δὲν ἔχουν ἀνάγκη πραγμάτων καὶ ὑπαρχόντων, ἀλλὰ καὶ ὁ π. Νικόδημος δὲν θησαύρισε ποτὲ θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, «ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι» (Ματθ. ϛ´ 19), ἀλλὰ «ἐν οὐρανῷ», διαμοιράζοντας, ὅπως προείπαμε, ὅλα ὅσα περνοῦσαν ἀπὸ τὰ χέρια του στοὺς ἄλλους.
.             Ὁ π. Νικόδημος -κατὰ κόσμον Ἰωάννης Κάντζας-γεννήθηκε στὸν Πειραιὰ ἀπὸ ἁπλούς, εὐλαβεῖς καὶ ἐνάρετους γονεῖς, τὸν Χρῆστο καὶ τὴν Χρυσούλα, τὸ 1955. Εἶχε ἀκόμη ἕνα ἀδελφό, νεώτερο, τὸν Παρασκευά, ὁ ὁποῖος κρίμασιν οἶς οἶδε Κύριος ἐφονεύθη σὲ τροχαῖο δυστύχημα παραμονὲς τοῦ γάμου του σὲ ἡλικία μόλις 25 ἐτῶν. Ὁ π. Νικόδημος ἀπὸ πολὺ μικρὴ ἡλικία πόθησε τὴν ἀγγελικὴ ζωὴ τῶν μοναχῶν. Ἦταν ἐκ κοιλίας μητρὸς ἀφορισμένος γιὰ νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ. Γνώρισε τὸν σεβαστὸ Γέροντά μας στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Γεωργίου Ἀρμᾶ Χαλκίδος τὸ 1972, ὅταν ὁ Γέροντας ἦταν ἡγούμενος σ᾽ αὐτήν. Ἀπὸ νεαρῆς ἡλικίας διεκρίνετο γιὰ τὴν εὐλάβειά του, τὸν θεῖο του ἔρωτα, τὴν ἁγνότητά του, τὴν σοβαρότητά του, τὴν πίστη του στὸν Θεό, τὴν δοξολογική του στάση ἀπέναντί Του, τὴν ταπείνωσή του, τὴν ὑπομονή του στὶς θλίψεις, τὴν ἀνυπόκριτη ἀγάπη του πρὸς ὅλους. Εὑρισκόμενος ἤδη στὴν ἐπιθανάτιο κλίνη ἐκμυστηρεύθηκε σὲ κάποιο ἀδελφό: «Ἀπὸ μικρὸ παιδὶ πολὺ ἀγάπησα τὸν Θεό. Ζήλευα τοὺς ἁγίους Μάρτυρας καὶ τοὺς παρακαλοῦσα: “Ἅγιοι Μάρτυρες, σᾶς παρακαλῶ, δῶστε μου μία σταγονίτσα ἀπὸ τὴν ἀγάπη σας πρὸς τὸν Χριστό”». Καὶ συνέχισε: «Ἀδελφέ μου, εἰλικρινὰ σοῦ λέω, αὐτὸ ποὺ τότε ζητοῦσα, τώρα τὸ γεύομαι». Καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο πρόσθεσε: «Δὲν μποροῦσα νὰ καταλάβω τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου “ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός”. Εἰλικρινὰ σοῦ λέγω, ἀδελφέ μου, τώρα τὸν ζῶ». Ἔλεγε τὰ λόγια αὐτὰ λίγο πρὶν τὴν κοίμησή του, ἐνῶ ἔφερε στὸ σῶμα του τὰ στίγματα τῶν παθημάτων ποὺ ὑπέμεινε ἀπὸ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τὸν πλησίον.

.            Θὰ μπορούσαμε νὰ διαβεβαιώσουμε ὅτι ὁ π. Νικόδημος ξεπλήρωσε μὲ κάθε δυνατὴ τελειότητα τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου… καὶ τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτὸν» (Μάρκ. ιβ´ 30-31). Δὲν εἶναι λοιπὸν παράδοξο ποὺ ἀξιώθηκε νὰ λάβη μικρὴ γεύση ἀπὸ αὐτὰ ποὺ οἱ Ἅγιοι ἔζησαν, ἐφ᾽ ὅσον καὶ ὁ π. Νικόδημος ἀκολούθησε τὸ παράδειγμά των. Τὸν ἐνθυμεῖται ὁ Γέροντάς μας, ὅταν τὸν πρωτογνώρισε στὸν Ἅγιο Γεώργιο τῆς Χαλκίδος, ὡς ἕνα εὐλαβέστατο νέο, ποὺ στέκεται πλησίον κάποιου κίονος τοῦ ναοῦ, ὅλον ἐστραμμένο στὸν ἑαυτό του καὶ προσευχόμενο μετὰ δακρύων καὶ κατανύξεως, ποὺ προεδήλωνε ἔτσι πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῶν μοναχικῶν ἀγωνισμάτων του τὴν μετέπειτα θαυμαστὴ βιωτή του.
.            Ὅταν συνέβη τὸ θλιβερὸ γεγονὸς τοῦ τραγικοῦ θανάτου τοῦ ἀδελφοῦ του, ὁ π. Νικόδημος ἦταν ἤδη μοναχὸς στὸ Ἅγιον Ὄρος. Πληροφορήθηκε τὸ λυπηρὸ ἄκουσμα μὲ πολλὴ ἠρεμία. Πόνεσε βαθύτατα μὲν ἀλλὰ δὲν ἄφησε τὸν ἑαυτό του νὰ σκεφτεῖ, νὰ εἰπῆ ἢ νὰ πράξη κάτι ἀνάρμοστο. Ἔφυγε ἐσπευσμένα ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος γιὰ νὰ παρευρεθῆ στὴν κηδεία. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς νεκρωσίμου Ἀκολουθίας στέκεται πλησίον τοῦ νεκροῦ, σύννους, ἐκστατικὸς καὶ μετὰ δακρύων. Ὅταν ἀργότερα ἐρωτήθηκε τί σκέπτεται τὴν ὥρα ἐκείνη, αὐτὸς ἀπήντησε: «Μελετοῦσα καὶ θαύμαζα τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ».
.             Ἰδού τεκμήριο ψυχῆς θεοφιλοῦς, ποὺ ζῆ καὶ ἀναπνέει μόνο γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὴν δόξα Του! Εὐρισκόμενος πρὸ τοῦ κεκοιμημένου φιλτάτου ἀδελφοῦ του δὲν λυγίζεται ἀπὸ τὰ βλεπόμενα λυπηρά, ἀλλὰ κινεῖτο πρὸς δοξολογία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὰ μὴ βλεπόμενα ἀγαθὰ τῆς βασιλείας Του, στὰ ὁποῖα μετέβαινε ὁ ἀδελφός του.
.             Ὅμως ὁ ἀπροσδόκητος θάνατος τοῦ ἀδελφοῦ του βύθισε σὲ ἀνέκφραστο πένθος τὴν οἰκογένειά του. Ὁ πατέρας του, μὴ ὑποφέροντας τὸ τραγικὸ γεγονός, πολὺ σύντομα ἐγκατέλειψε τὴν παροῦσα ζωὴ προσβεβλημένος ἀπὸ βαρεία καὶ ἀνίατο νόσο.
.             Ὅταν ἡ συνοδεία τοῦ Γέροντος μεταφυτεύθηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο Ἀρμᾶ Χαλκίδος στὸ Ἅγιον Ὄρος, τὸ καλοκαίρι τοῦ 1974, ὡς ἕνας ἐξ αὐτῶν καὶ ὁ π. Νικόδημος εὑρέθη στὸ Ἅγιον Ὄρος. Πιστὸς τηρητὴς τῶν ἐπιταγῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων σκέφθηκε ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ξαναβγεῖ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν κατανοοῦσε πῶς θὰ ἦταν δυνατὸν νὰ βοηθῆ τοὺς ἄλλους, μὲ ἔργα καὶ λόγους, πόθος ποὺ ὅπως προείπαμε κατέφλεγε ἀπὸ μικρᾶς ἡλικίας τὴν ψυχή του. Ὅμως ὁ Ἅγιος Θεὸς δὲν ἄφησε ἀνεκπλήρωτη οὔτε τὴν ἐπιθυμία του αὐτή. Μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ τοῦ πατέρα του ἔμεινε μόνη καὶ ἀπροστάτευτη ἀνθρωπίνως ἡ μητέρα του, κ. Χρυσούλα, καὶ μάλιστα μὲ πολλὰ καὶ σοβαρὰ προβλήματα ὑγείας, χωρὶς κάποιον συγγενῆ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ τὴν φροντίζει.
.             Ὁ σεβαστὸς Γέροντάς μας, ποὺ ἀγαπᾶ ὄχι μόνον τὰ πνευματικά του τέκνα ἀλλὰ καὶ τοὺς γονεῖς των, ποὺ τὰ προσέφεραν στὸν Χριστὸ καὶ τὴν Παναγία, φροντίζοντας καὶ γιὰ τὴν κ. Χρυσούλα, ἀπέστειλε τὸν π. Νικόδημο στὴν πατρίδα του, τὸν Πειραιά, γιὰ νὰ τῆς συμπαρασταθεῖ.
.             Βέβαια ὁ συμφυρμὸς τοῦ μοναχοῦ μὲ τὸν κόσμο, καὶ μάλιστα γιὰ μακρὸ χρονικὸ διάστημα, εἶναι πράγμα πολὺ ἐπικίνδυνο.
.              Στὴν περίπτωση ὅμως τοῦ π. Νικοδήμου ὁ Γέροντάς μας δὲν δίστασε νὰ τὸν στείλει ἐν μέσῳ τῶν θορύβων τοῦ κόσμου, ἐμπιστευόμενος βέβαια στὴν πανσθενουργὸ θεία Χάρι ἀλλὰ καὶ στὴν ὑψηλὴ πνευματικὴ κατάστασι τοῦ π. Νικοδήμου, ἡ ὁποία ἦταν θεμελιωμένη στὴν ἀκράδαντη βάσι τῆς πίστεως στὸν Θεὸ καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης στὸν Γέροντα.
.             Καὶ δὲν ἀστόχησε στὴν ἀπόφασή του αὐτή. Συγχρόνως ὅμως καὶ ὁ π. Νικόδημος ἔβλεπε πίσω ἀπὸ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ τοῦ Γέροντος τὸ σχέδιο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ τὴν θεία νεῦσι στὴν θεοφιλῆ ἐπιθυμία του νὰ συμπαρίσταται στοὺς χειμαζομένους ἀδελφούς του ἐκ τοῦ κόσμου, τοὺς καταπονουμένους ἀπὸ τοὺς ποικίλους πειρασμοὺς καὶ τὰ βάσανα.
.             Ἐπὶ μία δεκαετία -μέχρι τὴν κοίμησή της- παρέμεινε ὁ π. Νικόδημος κοντὰ στὴν μητέρα του, ὑπηρετώντας την μὲ αὐτοθυσία καὶ αὐταπάρνηση καὶ ἔχοντας συνείδηση ὅτι ἡ ὑπακοή του αὐτὴ εἶναι ἡ λογικὴ συνέχεια τῆς ὑπακοῆς του στὸν Γέροντά του καὶ τὴν ἀδελφότητά του, συμφώνως πρὸς τὶς μοναχικές του ὑποσχέσεις κατὰ τὴν Ἀκολουθία τῆς κουρᾶς τοῦ Μεγάλου καὶ Ἀγγελικοῦ Σχήματος, διότι δὲν ἐξῆλθε αὐτεξουσίως στὸν κόσμο ἀλλ᾽ ἐξ ὑπακοῆς.
.             Καὶ πράγματι, ὁ π. Νικόδημος ἔζησε μὲ κάθε ἀκρίβεια, πληρότητα καὶ τελειότητα τὴν μοναχικὴ ζωὴ ἐν μέσῳ Πειραιεῖ. Ξεπέρασε ὅλους ἐμᾶς, ποὺ κατὰ τὸ διάστημα αὐτὸ δὲν ἀπομακρυνθήκαμε καθόλου ἀπὸ τὴν Μονή μας.
.              Ἔκανε πολὺ καθαρότερη καὶ ἀκριβέστερη ὑπακοὴ ἀπὸ ἐμᾶς, ποὺ ἤμασταν συνεχῶς κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη τοῦ Γέροντος. Ὁ π. Νικόδημος, συμφώνως καὶ πρὸς τὴν μαρτυρία πολλῶν, λαϊκῶν καὶ μοναχῶν, ἀνέπνεε, ζοῦσε καὶ ἐνεργοῦσε κάθε τί ἔχοντας συνεχῶς τὸ ὄνομα καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Γέροντος στὸ στόμα καὶ τὴν καρδιά του. Γι᾽ αὐτὸ καὶ εὐλογήθηκε πολὺ ἀπὸ τὸν Θεό. Διατήρησε καθαρότητα ψυχῆς πολὺ ἀνώτερη ἀπὸ ὅλους ἐμᾶς, ποὺ δὲν ἀντικρίσαμε κάτι ἀπὸ τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου εὑρισκόμενοι διαρκῶς μέσα στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας μας. Καὶ ἀξιώθηκε πολλῶν χαρισμάτων ἀπὸ τὸν Θεό, τῆς ὑπομονῆς, τῆς καρδιακῆς χαρᾶς, τῆς ἀτελευτήτου δοξολογίας τοῦ Θεοῦ, τοῦ παρηγορητικοῦ λόγου πρὸς τοὺς τεθλιμμένους, τῆς ἀγάπης πρὸς ὅλους, λόγῳ τῆς καθαρότητάς του αὐτῆς, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου: «μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. ε´ 8).
.              Αὐτά εἶναι τὰ θαυμαστὰ ἔργα ποὺ ἐπιτελεῖ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ, ὅταν βρεῖ ἀνθρώπους ἀξίους ἑαυτοῦ καὶ δεκτικοὺς τῶν θείων ἐπιλάμψεων. Ὅσο καιρὸ παρέμεινε στὸν Πειραιά, δὲν ἔπαυσε νὰ εὐεργετῆ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ παράδειγμά του, τὰ ἔργα του καὶ τοὺς λόγους του. Τὰ λόγια του ἦταν πάντοτε θεοφιλῆ.
.             Ποτὲ δὲν ἀργολογοῦσε οὔτε ἀστειευόταν. Μιλοῦσε ἀτελείωτες ὧρες, εἴτε διὰ ζώσης εἴτε τηλεφωνικά, χωρὶς ὅμως ποτὲ νὰ ἐκστομίζει πράγματα μάταια ἢ ψυχοβλαβῆ. Μοναδικὸς σκοπός του ἦταν πάντοτε ἡ ὠφέλεια τοῦ πλησίον. Ἀγαποῦσε ὅλους ὡς γνησίους ἀδελφούς του. Μέχρι τὰ τελευταῖα του, ἂν καὶ ἡ δύσπνοια τὸν δυσκόλευε νὰ ὁμιλεῖ ἐλεύθερα, δὲν σταμάτησε νὰ διδάσκει, νὰ παρηγορῆ καὶ νὰ ἐνισχύη τοὺς ἄλλους.
.             Δὲν ὑστέρησε ὅμως καθόλου καὶ στὴν ἔμπρακτη ἐλεημοσύνη αὐτῶν ποὺ εἶχαν ἀνάγκη. Θὰ μπορούσαμε ἀνεπιφύλακτα νὰ ἐπαναλάβουμε καὶ γιὰ τὸν π. Νικόδημο τὸν ψαλμικὸ λόγο: «σκόρπισε, ἔδωκε τοῖς πένησιν ἡ δικαιοσύνη αὐτοῦ μένει εἰς τὸν αἰώνα τοῦ αἰῶνος» (Ψαλμ. ρια´ 9). Πέρασαν ἀπὸ τὰ χέρια του πολλὰ πράγματα ἀξίας ἀλλὰ καὶ χρήματα ποὺ τοῦ ἐμπιστεύονταν εὐλαβεῖς Χριστιανοί. Τὴν ἴδια στιγμὴ ὅμως τὰ χάριζε ἁπλόχερα σὲ ὅσους ἡ ἀγαπῶσα καρδία του ἔκρινε ὅτι τὰ εἶχαν ἀνάγκη.
.              Ὅταν μετὰ τὴν κοίμηση τῆς μητέρας του εὑρέθη καὶ πάλι γιὰ λίγο στὸ Μοναστήρι μας, συμπεριφερόταν σὰν νὰ μὴ εἶχε λείψει καθόλου ἀπὸ τὴν Μονή, ἀποδεικνύοντας ἔτσι ὅτι οὐδέποτε ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ Αὐτὴν νοερὰ καὶ καρδιακά. Ἡ μακρὰ ἐνασχόλησίς του μὲ τὰ προβλήματα τῆς ὑγείας τῆς μητέρας του δὲν τοῦ ἐπέτρεπε νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ κάποια προβλήματα τῆς δικῆς του ὑγείας, τῶν ὁποίων ἡ σοβαρότης ἀπὸ λάθος ἐκτίμηση τῶν ἰατρῶν δὲν εἶχε γίνει ἀντιληπτή. Ὅταν ὅμως μετὰ τὴν κοίμηση τῆς μητέρας του θέλησε νὰ ἀσχοληθεῖ πιὸ προσεκτικὰ μὲ αὐτά, διεγνώσθη βαρεία καρδιακὴ ἀνεπάρκεια τελικοῦ σταδίου.
.             Ἀνθρωπίνως ἡ μόνη δυνατὴ θεραπεία ποὺ ὑπῆρχε ἦταν ἡ μεταμόσχευσις καρδίας. Ὅμως παρὰ τὶς ἐπανειλημμένες προτάσεις τῶν ἰατρῶν μέχρι καὶ τὴν τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς του, δὲν δέχθηκε νὰ μεταμοσχευθεῖ. Ἀγαποῦσε καὶ ἐχαίρετο τὴν ζωή. Μὲ πολὺ μεγάλη σχολαστικότητα τηροῦσε τὶς ὁδηγίες τῶν ἰατρῶν, θεωρώντας τὴν ἀμέλεια ὡς ἐφάμαρτη κατὰ τὸν ἀποστολικὸ λόγο: «οὐκ οἴδατε ὅτι ναὸς Θεοῦ ἔστε καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν; εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεὸς» (Α´ Κορ. γ´ 16).
.             Ἔλεγε χαρακτηριστικά: «θέλω νὰ ζήσω. Βάλτε μου τὴν τεχνητὴ καρδιὰ ἢ ὅ,τι ἄλλο τεχνικὸ μέσο διαθέτει ἡ ἐπιστήμη. Ὅμως ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ δεχθῶ μία καρδιὰ ποὺ θὰ προέρχεται ἀπὸ ἕνα “ἐγκεφαλικὰ νεκρό”, ὁ ὁποῖος γιὰ μένα δὲν εἶναι νεκρὸς ἀλλὰ ζῶν καὶ βαρύτατα πάσχων ἀσθενής». Τὴν πεποίθησή του αὐτή, τὴν ὁποία πολλὲς φορὲς εἶχε ὑπερασπισθῆ στὸ παρελθόν, πρὶν ἀκόμη ἐμφανισθῆ τὸ πρόβλημα τῆς ὑγείας του, ὑπεστήριξε καὶ τώρα μὲ ἀπολυτη εἰρήνη καὶ σταθερότητα ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ παράδειγμά του.
.             Ὁ π. Νικόδημος αἰσθανόταν τὸ «Ὠνάσειο Καρδιοχειρουργικὸ Κέντρο» σὰν «δεύτερο μοναστήρι του», ὅπως χαρακτηριστικὰ ἔλεγε. Ἀγαποῦσε ὅλους τοὺς ἐργαζομένους στὸ Ἵδρυμα, ἰατρούς, νοσηλευτικὸ καὶ ὑπηρετικὸ προσωπικό, ἀλλὰ καὶ πολὺ ἠγαπᾶτο ἀπὸ αὐτούς.
.             Βοηθήθηκε πολὺ ἀπὸ ὅλους, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν κ. Γ. Α., ποὺ τὸν θεωροῦσε κατ᾽ ἐξοχὴν ἰατρό του, ἄριστο ἐπιστήμονα, ἀνιδιοτελῆ, γεμάτο ἀπὸ ἀγάπη γιὰ ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς του καὶ ὅλως ἰδιαιτέρως γιὰ τὸν π. Νικόδημο.
.             Ὁ συγκεκριμένος ἰατρὸς ἀγωνίσθηκε μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις του νὰ παρατείνει τὴν ζωὴ τοῦ π. Νικοδήμου, ἐλπίζοντας καὶ σὲ κάποιο νεώτερο ἐπίτευγμα τῆς ἐπιστήμης, «προκειμένου νὰ συνεχίση τὴν ὑψηλὴ ἀποστολή του», ὅπως ἔλεγε, ἐπειδὴ ἔβλεπε τὴν μεγάλη βοήθεια ποὺ ἐλάμβαναν ὅσοι τὸν πλησίαζαν. Παρετάθη μάλιστα ἡ ζωὴ τοῦ π. Νικοδήμου μὲ τὴν θεία βοήθεια καὶ χάρις στὶς προσπάθειες τῶν ἰατρῶν πολὺ περισσότερο ἀπὸ ὅσο προέβλεπαν τὰ κατὰ καιροὺς δημοσιευόμενα στὰ ἐπιστημονικὰ περιοδικὰ πορίσματα τῆς ἐπιστήμης.
.             Ὅμως καὶ ὁ π. Νικόδημος παραμένοντας στὸ «Ὠνάσειο» βοήθησε πολὺ μὲ τὴν Χάρι τοῦ Θεοῦ καὶ τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς συνοδούς των καὶ τὸ νοσηλευτικὸ προσωπικό του. Ἡ ὑπερβάλλουσα ἀγάπη τοῦ π. Νικοδήμου γιὰ τὸν Θεὸ ξεχείλιζε ὡς ποταμὸς μὲ γλυκύρροα νάματα καὶ ἀγκάλιαζε κάθε εἰκόνα τοῦ Θεοῦ ποὺ τὸν πλησίαζε.
.             Δὲν ὑπῆρχε ψυχὴ πονεμένη, λυπημένη, ταραγμένη, συγχυσμένη, ποὺ νὰ ἔφυγε ἀπὸ κοντά του χωρὶς νὰ λάβη βάλσαμο, παρηγοριὰ καὶ ἀνάπαυση. Ἦταν πολὺ συνηθισμένη στὰ χείλη του ἢ φράσις: «Νὰ χαίρεσαι! Νὰ χαίρεσαι!» ποὺ ἀπηύθυνε πρὸς ὅλους. Ἀναφέρουμε σὰν παράδειγμα τὴν περίπτωση μιᾶς εὐλαβοῦς νοσηλεύτριας, ποὺ κάποια Μ. Παρασκευὴ ἦταν ὑποχρεωμένη νὰ μείνει στὸ Νοσοκομεῖο λόγῳ ὑπηρεσίας. Ἦταν πολὺ λυπημένη ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἐκκλησιασθεῖ. Ὁ π. Νικόδημος, νοσηλευόμενος τότε καὶ αὐτός, κατόρθωσε μὲ τοὺς θεοπρεπεῖς του λόγους νὰ τὴν ἐνίσχυση καὶ νὰ τὴν χαροποίηση, τονίζοντάς της τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς ἦταν γι᾽αὐτὴν πολὺ περισσότερο ἐκεῖ στὸ Νοσοκομεῖο, στὰ πρόσωπα τῶν ἀσθενῶν ποὺ ὑπηρετοῦσε, ἀπὸ ὅ,τι ἦταν στὴν Ἐκκλησία. Τὸ ἔργο του αὐτὸ δὲν τὸ σταμάτησε μέχρι τὸ τέλος.
.             Ὁ ἴδιος πέθαινε, ἐφ᾽ ὅσον δὲν ἐδέχετο τὴν μεταμόσχευση, καὶ ζωοποιοῦσε τοὺς ἄλλους. Ἂν καὶ εὐρίσκετο στὴν κλίνη τῆς ἀσθενείας, δὲν ἔπαυε νὰ δίνη χαρὰ καὶ ἀνακούφιση στοὺς γύρω του. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ἡ οὐσιαστικὴ συμπαράστασή του μὲ εὐλογίες τῶν εὐλαβῶν Χριστιανῶν καὶ μὲ οἰκονομίες του στὸν ἀγαπητὸ ἀδελφὸ Ἰωάννη, εὐλογημένο λαϊκὸ ἀδελφό, ποὺ μὲ αὐτοθυσία τοῦ συμπαραστάθηκε σὲ ὅλες τὶς δύσκολες ὧρες του μέχρι τέλους.
.             Ἡ ἀσθένεια τοῦ π. Νικοδήμου ἦταν πολὺ βασανιστική, λόγῳ τῆς μεγάλης δύσπνοιας ἀκόμη καὶ ἐν ἠρεμίᾳ, ποὺ δὲν τοῦ ἐπέτρεπε οὔτε καὶ τὸν ὕπνο. Παρὰ τὴν ταλαιπωρία, τὶς ἀϋπνίες καὶ τὴν σαφῆ γνῶσι ὅτι ὁ θάνατος πλησιάζει, βασίλευε μονίμως στὴν ψυχή του ἢ θεϊκὴ χαρά, τῆς ὁποίας ἔκανε κοινωνοὺς ὅλους ὅσους τὸν προσέγγιζαν.
.             Τὸν τελευταῖο καιρὸ τραγουδοῦσε πολὺ συχνὰ μὲ πολλὴ χάρι ἕνα τραγουδάκι, ἐκφραστικὸ τῶν βιωμάτων του: «Ὄμορφη μικρὴ βαρκούλα, γιὰ ποῦ ἔβαλες πανί, ἔχει θάλασσα κι ἀγέρα, δὲν φοβᾶσαι μοναχή; Μὴ μὲ βλέπετε μικρούλα κι ἀραγμένη στὸ γιαλό, τ᾽ ὄνομά μου εἶναι πίστις καὶ τὰ κύματ᾽ ἀψηφῶ…».
.             Ὁμιλώντας τηλεφωνικῶς μὲ ἕνα ἀδελφὸ στὴν Μονή, τοῦ ἔψαλε μὲ τὴν γλυκεία φωνή του τὸν Ἀναστάσιμο Κανόνα, πανηγυρικὰ καὶ μεγαλόπρεπα: «Ἀναστάσεως ἡμέρα λαμπρυνθῶμεν λαοί…». Ἔψαλε ὅλη τὴν α´ ὠδὴ μαζὶ μὲ τὰ τρία ἀκροτελεύτια «Χριστὸς Ἀνέστη» καὶ τὸ «Ἀναστὰς ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τοῦ τάφου». Ἐὰν ὁ ἀδελφὸς δὲν τὸν διέκοπτε, θὰ συνέχιζε καὶ τὶς ὑπόλοιπες ὠδὲς τοῦ Κανόνος. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κίτρους κ. Ἀγαθόνικος εὑρέθη στὸ «Ὠνάσειο», γιὰ νὰ συμπαρασταθεῖ στὴν ἐγχείρηση τῆς εὐλαβεστάτης ἀδελφῆς του, τότε ποὺ καὶ ὁ π. Νικόδημος νοσηλεύετο ἐκεῖ. Ἡ συνάντησις τοῦ Σεβασμιωτάτου μὲ τὸν π. Νικόδημο ἦταν ἀφορμὴ μεγάλης χαρᾶς γιὰ τὸν π. Νικόδημο ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἅγιο Κίτρους. Ἐρχόταν καθημερινῶς γιὰ τὴν ἀδελφή του, ἀλλὰ παρέμενε πολλὴ ὥρα στὸν θάλαμο τοῦ π. Νικοδήμου ρουφώντας κυριολεκτικὰ τὰ λόγια του. Ἔβλεπε κανεὶς τότε ἕνα παράδοξο πράγμα: Ὁ Ἀρχιερεὺς νὰ ἀκούει σιωπηλὸς ὁμιλοῦντα ἕνα ἁπλὸ μοναχό. Ἀπόδειξις τῆς ἁγιότητας τοῦ Σεβασμιωτάτου ἀλλὰ καὶ τῆς χαριτωμένης ψυχῆς τοῦ π. Νικοδήμου. Αὐτὸ βέβαια δὲν εἶναι ἀφύσικο, ἐφ᾽ ὅσον μόνον οἱ ἅγιοι καταλαβαίνουν τοὺς ἁγίους.
.             Ἀργότερα ἔλεγε ὁ Ἀρχιερεὺς πρὸς τοὺς παρευρισκομένους: «Τὸ πρόσωπό του -τοῦ π. Νικοδήμου- εἶναι σὰν τοῦ Χριστούλη», μαρτυρία ποὺ ἐπιβεβαίωναν καὶ πολλοὶ ἄλλοι.
.             Τὸν π. Νικόδημο ἐπισκέφθηκε στὸ «Ὠνάσειο» καὶ ὁ ἐπίσκοπος τῆς ἰδιαιτέρας του πατρίδος, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Πολὺ χάρηκε, ἐνισχύθηκε καὶ παρηγορήθηκε ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψι αὐτή. Συγχρόνως βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκφράση τὴν εὐγνωμοσύνη του στὸν Σεβασμιώτατο γιὰ τὸ πολυσχιδὲς ποιμαντικὸ ἔργο του στὴν Ἐπαρχία του καὶ νὰ τὸν ἐνθαρρύνει στοὺς πεπαρρησιασμένους ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀγῶνας του.
.               Ὅμως πολὺ σύντομα ὁ π. Νικόδημος καθηλώθηκε στὴν ἐπιθανάτιο κλίνη μὲ πολὺ ἰσχυροὺς πόνους καὶ βαρεία δύσπνοια. Ὅμως ἡ θεολόγος γλώσσα του δὲν ἔπαυε νὰ κελαηδῆ ὕμνους καὶ δοξολογίες στὸν Θεό. Έλεγε μὲ φωνὴ σβησμένη καὶ συνεχῶς διακοπτόμενη ἀπὸ τὴν δύσπνοια: «Μὲ ἐρωτοῦν: “Γιατί π. Νικόδημε ὅλες οἱ συμφορὲς σὲ σένα; Θάνατος τοῦ ἀδελφοῦ, τοῦ πατέρα, βαρεία ἀσθένεια τῆς μητέρας, ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὴν ἀγαπημένη σου Μονή, βαρεία καὶ ἀνίατη ἀσθένεια;” Καὶ ἐγὼ τοὺς ἀπαντῶ: “Γιατί πολὺ μὲ ἀγαπᾶ ὁ Χριστός. Καὶ ἐγὼ πολὺ Τὸν ἀγαπῶ. Πολὺ Τὸν ἀγαπῶ”» καὶ συνέχισε κλαίων μὲ τὰ δάκρυα τοῦ θείου ἔρωτος.
.             Λίγο ἀργότερα πάλι ἔλεγε: «Μέσα ἀπὸ τὸν βυθὸ τῆς πολυκύμαντης ζωῆς μου αἰσθάνομαι χαρά, εἰρήνη, δοξολογία, εὐχαριστία, εὐγνωμοσύνη, τὸν Χριστό. Τώρα χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου». Αὐτὰ ἦταν καὶ τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ π. Νικόδημου. Μετὰ ἀπὸ λίγο ἡ τρισευλογημένη καὶ χαριτωμένη καρδιὰ τοῦ π. Νικοδήμου ἔπαυσε νὰ πάλλη. Ὁ θάλαμός του γέμισε ἀπὸ τὸ προσωπικὸ τοῦ Νοσοκομείου.
.             Ὅλοι ἔτρεξαν γιὰ νὰ διαδηλώσουν μὲ τὸν τρόπο τους τὸν θαυμασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμησή τους πρὸς τὸν ταπεινὸ μοναχὸ π. Νικόδημο, τὸν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔθεσε ὡς στόχο τῆς ζωῆς του ὄχι τὸ ἴδιον ὄφελος ἀλλὰ τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἀνάπαυση τοῦ ἀδελφοῦ, τὸν ἄνθρωπο ποὺ παρὰ τὶς μεγάλες δοκιμασίες του δὲν ἔπαυσε οὐδὲ ἐπὶ στιγμὴν νὰ δοξολογεῖ τὸν Θεό, τὸν ἄνθρωπο τῆς ἀκραδάντου πίστεως καὶ ἐλπίδος στὸν Θεό, ποὺ ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸ κατὰ τὶς πονηρὲς ἠμέρες μας γιὰ νὰ μᾶς δείξει μὲ τὸ παράδειγμά του τὴν ὁδὸ τοῦ ἁγιασμοῦ καὶ τῆς σωτηρίας.
.             Γι᾽ αὐτὸ δὲν εἶναι παράδοξο ὅτι ὁμολογήθηκε ἀπὸ τοὺς θεράποντές του ὅτι «δὲν πέρασε ἄλλος ἄρρωστος ἀπὸ τὸ Ὠνάσειο σὰν τὸν π. Νικόδημο». Καὶ ὁ ἀγαπητός του ἰατρός, κ. Γ. Α., μετὰ τὴν Ἀγρυπνία-κηδεία ποὺ ἐτελέσθη στὸν Ἱ. Ναὸ τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Πειραιᾶ ἐξέφρασε τὴν θερμὴ ἐπιθυμία νὰ συγκεντρώνονται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν ὅσοι γνώρισαν τὸν π. Νικόδημο, γιὰ νὰ τὸν θυμοῦνται καὶ νὰ ἀνανεώνουν μέσα τους ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔζησαν κοντά του.
.             Ὁ ἴδιος σὲ ἄλλη στιγμὴ εἶχε πεῖ: «Πολὺ μοῦ μιλᾶ στὴν καρδιὰ αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος». Μετὰ τὴν νυκτερινὴ ἀκολουθία στὸν Πειραιὰ τὸ σκήνωμα τοῦ μετεφέρθη στὴν Ἱερὰ Μονή μας, ὅπου ἐπανελήφθη ἡ νεκρώσιμος Ἀκολουθία.
.              Τὸ σκήνωμα τοῦ π. Νικοδήμου ἐναπετέθη στὸ κοιμητήριο τῆς Μονῆς προσδοκώντας «ἀνάστασιν νεκρῶν καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος» ἡ δὲ ψυχή του χαίρεται καὶ ἀγάλλεται «ἐν χώρᾳ ζώντων» καὶ «ἐν σκηναῖς δικαίων», ἔνθα καταλάμπει τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὁποῖο θερμῶς ἐξ ὅλης ψυχῆς καὶ καρδίας ἀγάπησε.

Αἰωνία σου ἡ μνήμη, ἀξιομακάριστε καὶ ἀείμνηστε ἀδελφὲ ἡμῶν π. Νικόδημε!

Ι. Δ. Γ.

ΠΗΓΗ: alopsis.gr

, ,

Σχολιάστε

«ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟ”»-1 (Ὁ ὁσιακὸς καὶ μαρτυρικὸς μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης)

Ἀπὸ τὸ περιοδ. τῆς Ἱ. Μονῆς Γρηγορίου Ἁγ. Ὄρους
«Ὅσ. Γρηγόριος»

.              Πέρασαν ἤδη τέσσερα χρόνια ἀπ’ τὴ μέρα ποὺ ὁ π. Νικόδημος Γρηγοριάτης μὲ τὸ μαρτυρικό του τέλος ἐπισφράγισε τὴν ὁσιακὴ ζωή του καὶ ἡ ἐλπίδα του γέμισε μ’ ἀθανασία. Δαπάνησε ὁλόκληρη τὴν ζωή του στὴν ἁγία ταπείνωση ποὺ γεννοῦσε μέσα του δίψα ἀκόρεστη γι’ ἀγάπη.
.              Ὅταν ὁ θεράπων ἰατρὸς ἔθεσε ἐνώπιόν του τὸ δίλημμα «μεταμόσχευση καρδιᾶς ἢ θάνατος» ἐκεῖνος ἐπέλεξε αὐτὸ ποὺ ὑπαγόρευε ἡ μέχρι θανάτου ἀγαπῶσα καρδιά του.
.              «Θέλω νὰ ζήσω. Βάλτε μου τὴν τεχνητὴ καρδιὰ ἢ ὅ,τι ἄλλο τεχνικὸ μέσο διαθέτει ἡ ἐπιστήμη. Ὅμως ποτὲ δὲν πρόκειται νὰ δεχθῶ μία καρδιὰ ποὺ θὰ προέρχεται ἀπὸ ἕναν “ἐγκεφαλικὰ νεκρό”, ὁ ὁποῖος γιὰ μένα δὲν εἶναι νεκρὸς ἀλλὰ ζῶν καὶ βαρύτατα πάσχων ἀσθενής».
.              Ὅσοι ζήσαμε ἀπὸ κοντὰ τὸν π. Νικόδημο ξέραμε πὼς ἦταν ἕτοιμος ἀπὸ καιρὸ γιὰ αὐτὴ τὴ μαρτυρία Ἀγάπης ποὺ καρποφόρησε καὶ τὸ μαρτύριό του. Εἶναι πολλὰ τὰ θαυμαστὰ ποὺ συνδέονται μὲ τὴν ὁσιακὴ ζωή του.
.              Μέχρι νὰ ’ρθεῖ ἡ ὥρα ὅλα αὐτὰ νὰ φανερωθοῦν πρὸς δόξαν Θεοῦ καὶ ὠφέλεια τῶν συνανθρώπων μας, θὰ σταχυολογήσουμε ἁπλῶς τὶς πρῶτες συγγραφικές ἀντιδράσεις μετὰ τὸ μαρτυρικό του τέλος. Εὐχή μας εἶναι ὁ Παντεπόπτης Θεός, σύντομα νὰ φανερώσει τὴν κεκρυμμένη ἀπὸ τὸν κόσμο σταυροαναστάσιμη μοναχική του ζωή.
.              Θὰ κλείσουμε αὐτὸ τὸ σύντομο σημείωμα ἀντιπροσφέροντάς του τὸν χαιρετισμὸ μὲ τὸν ὁποῖο ἐκεῖνος μᾶς στήριζε καὶ μᾶς ἐμψύχωνε πάντα:Νὰ χαίρεστε πάτερ Νικόδημε! Νὰ χαίρεστε πάτερ Νικόδημε καὶ τώρα καὶ πάντα!

«Ἕνα λουλούδι στὸν Τάφο τοῦ ἀδελφοῦ π. Νικοδήμου» 

.           Στὶς 23-1-2009 (Π.Ἡμ.) ἐκοιμήθη ὁ πολυαγαπητός μας ἀδελφὸς π. Νικόδημος στὸ Ὠνάσειο νοσοκομεῖο καὶ στὶς 24-1-2009 ἔγινε ἡ κηδεία του στὴν Ἱερὰ Μονὴ τῆς Μετανοίας του.
.              Τὰ συναισθήματα μεικτά. Λύπη βαθειὰ γιὰ τὴν κοίμηση καὶ τὸν ἀποχωρισμὸ νέου ἀδελφοῦ καὶ χαρὰ διότι ἡ ψυχή μας αἰσθάνεται ὅτι πῆγε κοντὰ στὸν Χριστό μας.
.               Ποτέ δὲν θὰ ξεχάσουμε τὴν μεγάλη του ἀγάπη γιὰ ὅλους μας, τὴν ἀνεξικακία του, τὴν ἐγκράτειά του, τὴν μεγάλη ὑπομονὴ στὶς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς του καὶ κυρίως τὸ ὁσιακὸ τέλος του μὲ δοξολογία στὸν Θεό, χωρὶς ἴχνος δυσαρέσκειας ἢ ἐρωτηματικῶν, ἀλλὰ μὲ μεγάλη Πίστι ἔλεγε πάντοτε νὰ γίνεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
.              Ἀπό παιδὶ 18 ἐτῶν μόλις τελείωσε τὸ λύκειο, μέχρι 54 ἐτῶν ποὺ ἐκοιμήθη, 35 ὁλόκληρα χρόνια τέλειος ὑποτακτικὸς σὲ ὅλα, καλλιέργησε ὅλες ἀνεξαιρέτως τὶς ἀρετὲς στὸ μέγιστο βαθμό, γι’ αὐτὸ καὶ ἠξιώθη μεγάλων εὐλογιῶν καὶ ἀνωτέρων πνευματικῶν καταστάσεων καὶ ἐμπειριῶν.
.              Ἐπειδὴ γνωρίζω ὅτι ἡ ταπεινὴ ψυχή του δὲν θέλει ἐπαίνους, γι’αὐτὸ τὰ περιγράφω γενικὰ καὶ οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι καταλαβαίνουν περισσότερα.
.              Ἄλλοι πιὸ εἰδήμονες στὰ πνευματικὰ θέματα ἐλπίζω νὰ γράψουν λεπτομερῶς γιὰ τὴν ὁσιακὴ βιωτή του. Ποτὲ δὲν διανοήθηκε νὰ κάνει κάτι χωρὶς εὐλογία ἢ κάποια παραχώρηση στὴν τέλεια κι ἄνευ ὅρων ὑπακοή του στὸν Γέροντα.
.               Παρηγοροῦσε ὅλους ἡ εὐαίσθητη καρδιά του, ἀπὸ τὸν Γέροντα καὶ τοὺς πατέρες μέχρι τὸν κάθε ἐπισκέπτη καὶ πτωχό. Μὲ πόθο μεγάλο διάβαζε καὶ λάτρευε τὸν ἅγιο Συμεὼν τὸ Νέο Θεολόγο καὶ τὸν ὅσιο Ἰσαάκ.
.               Ὁ ἀδελφός του Παρασκευᾶς σκοτώθηκε νέος σὲ τροχαῖο δυστύχημα, ὁ πατέρας του Χρῆστος πέθανε ἀπὸ τὴν λύπη του μὲ καρκίνο στὸν πνεύμονα. Ἀπέμεινε μόνη ἡ μητέρα του Χρυσούλα μὲ προβλήματα ἀναπνευστικὰ καὶ μὲ κλονισμένη ὑγεία.
.              Μὲ εὐλογία τοῦ σεβαστοῦ Γέροντός μας ὁ π. Νικόδημος ἐπὶ πολλὰ ἔτη μὲ ὑπομονὴ καὶ προθυμία διηκόνησε στὸν Πειραιὰ τὴν ἁπλουστάτη καὶ ἐνάρετη κ. Χρυσούλα μέχρι τὸ εὐλογημένο τέλος της.
.              Ἡ εὐαίσθητη καρδιά του ποὺ εἶχε ἀπὸ χρόνια προβλήματα σταμάτησε νὰ κτυπᾶ στὶς 23-1-2000 (Π. Ἡμ.) στὸ Ὠνάσειο νοσοκομεῖο, ὅπου νοσηλευόταν συχνὰ κι ὅπου ὅλοι τὸν ἀγαποῦσαν πολύ. Καλὴ ἀντάμωση π. Νικόδημε!

Ὁ ὑποτακτικός σου στὴν Τραπεζαρία τῆς Ἱερᾶς Μονῆς μας:
Μοναχὸς Ἰσαὰκ Γρηγοριάτης

Β´ Μέρος: «ΔΕΝ ΔΕΧΟΜΑΙ ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ “ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΑ ΝΕΚΡΟ”»-2 «Πολὺ μὲ ἀγαπᾶ ὁ Χριστός. Καὶ ἐγὼ πολὺ Τὸν ἀγαπῶ. Πολὺ Τὸν ἀγαπῶ». (Ὁ ὁσιακὸς καὶ μαρτυρικὸς μοναχὸς Νικόδημος Γρηγοριάτης)

ΠΗΓΗ «ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

, ,

Σχολιάστε

ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ» Πῶς μιὰ “νεκρὴ” γυναίκα μπορεῖ νὰ συντηρεῖ τὴν ζωὴ τοῦ κυοφορουμένου παιδιοῦ της γιὰ τόσο μεγάλο διάστημα;

ΕΝΑ ΑΓΚΑΘΙ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟ ΘΑΝΑΤΟ»

Τοῦ Ἐμμ. Παναγόπουλου
Ἀμ. Ἐπικ. Καθηγητοῦ Χειρουργικῆς
τ. Συντ. Δ/ντοῦ Χειρ/γοῦ  ΕΣΥ
περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 516, Φεβρ. 2014

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.             Ἡ διατήρηση στὴν ζωὴ ἐγκεφαλικὰ νεκρῶν ἐγκύων γυναικῶν γιὰ κάποιες ἑβδομάδες μὲ στόχο τὸ κυοφορούμενο ἔμβρυο νὰ γίνει βιώσιμο καὸι νὰ γεννηθεῖ χωρὶς προβλήματα, εἶναι ἕνα μεγάλο ἀγκάθι στὴν ἀποδοχὴ τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου. Μέχρι σήμερα στὴν διεθνῆ βιβλιογραφία ἔχουν ἀναφερθεῖ περισσότερες ἀπὸ 20 περιπτώσεις μὲ μέγιστο χρόνο ὑποστηρίξεως τῆς ζωῆς 90 μὲ 110 ἡμέρες.
.                  Μία τέτοια περίπτωση παρουσιάστηκε πρόσφατα στὸ διαδίκτυο (Νοέμβρ. 2013) ἀπὸ πολλοὺς διαδικτυακοὺς ἱστοτόπους., ὅπως τὸ euronews.com, lifenews.com, News.Va καὶ ἄλλους.
.                 Ἡ πρόσφατη περίπτωση ἀφορῦσε σὲ μία 31 ἐτῶν ἔγκυο γυναίκα στὴν 15η ἑβδομάδα τῆς κυήσεως, ἠ ὁποία διακομίσθηκε τὴν ἄνοιξη τοῦ 2013 στὸ Universityof Debrecen Medical Centerτῆς ἀνατολικῆς Οὑγγαρίας, μὲ ἐγκεφαλικὴ αἱμορραγία καὶ ὑπεβλήθη ἀμέσως σὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση. Ὅμως δύο ἡμέρες μετὰ διαπιστώθηκε ἡ ἐγκατάσταση ἐγκεφαλικοῦ θανάτου. Ἡ οἰκογένειά της μαζὶ μὲ τοὺς γιατροὺς ἀποφάσισαν νὰ τὴν κρατήσουν στὴν ζωή, δίνοντας ἔτσι τὴν εὐκαιρία στὸ κυοφορούμενο παιδί της νὰ γίνει βιώσιμο καὶ νὰ γεννηθεῖ ὑγιές. Τὸν Ἰούλιο τοῦ 2013, ὕστερα ἀπὸ 92 ἡμέρες ἐντατικῆς ὑποστηρίξεως τῆς μητέρας καὶ ἐνῷ διένυε τὴν 27η ἑβδομάδα τῆς κυήσεως, τὸ μωρὸ γεννήθηκε μὲ καισαρικὴ τομή. Ἡ ὑποστήριξη τῆς μητέρας συνεχίσθηκε γιὰ ἄλλες δύο ἡμέρες καὶ ἐν συνεχείᾳ τὰ ὄργανά της δόθηκαν σὲ τέσσερις ἀναμένοντες ἀσθενεῖς. Οἱ γιατροὶ καὶ ἡ οἰκογένεια δὲν δημοσιοποίησαν ἄμεσα τὴν περίπτωση, γιατὶ ἤθελαν νὰ εἶναι σίγουροι γιὰ τὴν ὑγεία τοῦ νεογνοῦ, τὸ ὀποῖο σήμερα εἶναι ἀπολύτως ὑγιὲς μὲ τὴν οἰκογένειά του.
.              Ἡ περίπτωση αὐτὴ, ὅπως καὶ οἱ προηγούμενες παρόμοιες περιπτώσεις, ὑποδηλώνουν τὴν μεγάλη πρόοδο τῆς ὑποστηρικτικῆς ἀγωγῆς στὶς Μονάδες Ἐντατικῆς Θεραπείας, ἀλλὰ ταυτόχρονα θέτουν καὶ τὸ ἐρώτημα πῶς μιὰ νεκρὴ γυναίκα μπορεῖ νὰ συντηρεῖ τὴν ζωὴ τοῦ κυοφορουμένου παιδιοῦ της γιὰ τόσο μεγάλο χρονικὸ διάστημαΜερικοὶ ἴσως βιαστοῦν νὰ ἀπαντήσουν ὅτι ἡ γυναίκα ἦταν ὄντως νεκρὴ καὶ ἁπλὰ τὸ σῶμα της ἔπαιξε τὸν ρόλο μίας σύγχρονης θερμοκοιτίδας, μέσα στὴν ὁποία έπιβιώνουν τὰ πρόωρα νεογνά. Ὅμως τὰ ἰατρικὰ δεδομένα ἄλλα δείχνουν καὶ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἄποψη αὐτή.
.             Σήμερα τὸ ὅριο βιωσιμότητας ἑνὸς νεογνοῦ τοποθετεῖται στὴν 24η ἑβδομάδα τῆς κυήσεως, μὲ μία γκρίζα περιοχὴ μεταξὺ τῆς 22ης καὶ 24ης ἑβδομάδος. Τὸ μικρότερο νεογνὸ ποὺ ἔχει ἐπιζήσει ἦταν 21 ἑβδομάδων καὶ 6 ἡμερῶν. Οἱ περισσότεροι νεογνολόγοι δὲν ἐπιχειροῦν κἂν ἀνάνηψη νεογνῶν μικρότερων τῶν 22 ἑβδομάδων, γιατὶ ἡ ἐπιβίωσή τους χωρὶς μείζονες ἀναπηρίες εἶναι ἐξαιρετικὰ σπάνια. Ἡ ἐπιβίωση κάτω τῆς 21ης ἑβδομάδος εἶναι πρακτικὰ μηδενική. Ἔτσι ἕνα ἔμβρυο στὴν 15η ἑβδομάδα τῆς κυήσεως, ὅπως στὴν ἀναφερομένη περίπτωση δὲν εἶχε καμία πιθανότητα ἐπιβιώσεως ἐκτὸς μήτρας. Ὅμως μέσα στὴν μήτρα τῆς ἐγκεφαλικὰ νεκρῆς μητέρας του ἐπέζησε γιὰ 12 ἑβδομάδες καὶ γεννήθηκε χωρὶς ἀνωμαλίες καὶ σήμερα εἶναι ἀπολύτως ὑγιές. Τὸ σῶμα τῆς ἐγκεφαλικὰ νεκρῆς γυναίκας προφανῶς βιολογικὰ ἦταν ζωντανό, γι᾽ αὐτὸ καὶ συντήρησε τὴν ζωὴ τοῦ ἐμβρύου γιὰ ἕνα τόσο μεγάλο χρονικὸ διάστημα.
             Οἱ περιπτώσεις τῶνἐγκεφαλικὰ νεκρῶν ἐγκύων ποὺ συντηροῦνται στὴν ζωή, δείχνουν μὲ τὸν πλέον ἐναργῆ καὶ σαφῆ τρόπο ὅτι ὁ ἐγκεφαλικὰ νεκρὸς δὲν εἶναι βιολογικὰ νεκρός. Ἁσφλῶς ἡ ζωή του εἶναι ὑποβαθμισμένη καὶ ἔντονα ὑποστηριζομένη ἀπὸ τὴν σύγχρονη ἰατρικὴ γνώση καὶ τεχνολογία, εἶναι ὅμως ζωὴ ποὺ μπορεῖ νὰ συντηρεῖ μιὰ ἄλλη ζωή, αὐτὴ τοῦ κυοφορουμένου ἐμβρύου

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ “ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΩΣ” (στὴν ἀφαίρεση ὀργάνων) ἢ καλύτερα ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΟΤΗ ΟΡΓΑΝΩΝ!

Τὸ πρόβλημα τῆς συναινέσεως στὴν ἀφαίρεση ὀργάνων
ἀπὸ «ἐγκεφαλικὰ νεκροὺς» ἀσθενεῖς

Ἐμμανουὴλ Παναγόπουλος,
Ἄμ. Ἐπίκ. Καθηγητής Χειρουργικῆς

 Περιοδ. «Ἡ Δράση μας»,
ἀρ. τ. 515,  Ἰαν. 2014

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:νάγλυφη ἄλλη μία πλευρὰ τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως καὶ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΩΣ. Πανταχόθεν δόλιες, ὕπουλες ἀλλὰ καὶ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ γιὰ τὴν ὑφαρπαγὴ ὅλων τῶν φυσικῶν καὶ πνευματικῶν μας στοιχείων, ἀπὸ τὰ σωματικὰ ὄργανα καὶ τὰ πολιτισμικὰ δεδομένα, μέχρι τὶς ἐθνικὲς δομὲς καὶ τὴν ἀνεξαρτησία, τὴν ἴδια τὴν ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΜΑΣ.
Τὸ «πρόβλημα» τελικῶς δὲν εἶναι ἡ «συναίνεση», τὸ πρόβλημα εἴμαστε ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ποὺ ἐξουσιοδοτοῦμε τοὺς ΓΥΠΕΣ νὰ μᾶς ξεσκίζουν τὶς σωματικὲς καὶ πνευματικὲς σάρκες.

.                   Ὁ νόμος 3984/2011 περὶ μεταμοσχεύσεων εἰσήγαγε τὴν ἔννοια τῆς εἰκαζομένης συναινέσεως ποὺ διατυπώνεται στὸ ἄρθρο 9, παράγραφος 2 ὡς ἑξῆς: «Ἡ ἀφαίρεση ἑνὸς ἢ περισσοτέρων ὀργάνων ἀπὸ ἐνήλικο, θανὸν πρόσωπο, πραγματοποιεῖται ἐφ᾽ ὅσον, ὅσο ζοῦσε, δὲν εἶχε ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή του, σύμφωνα μὲ τὴν παράγραφο 3». Καὶ μὲ ἔναρξη ἰσχύος τὴν 1.6.2013. Ἡ διάταξη αὐτὴ δημιούργησε θόρυβο καὶ μεγάλη ἀντίδραση, ποὺ τελικὰ ὁδήγησε στὴν τροποποίησή της, μὲ τὸ ἄρθρο 55, παράγραφος 4 τοῦ Νόμου 4075/2012. Ἡ τροποποίηση ἔγινε μὲ τὴν προσθήκη, στὴν ἀρχικὴ διατύπωση τῆς ἐπίμαχης διάταξης, τῆς περιοριστικῆς πρότασης «καὶ κατόπιν συναίνεσης τῆς οἰκογενείας του». Τόσο ρχικ σο κα τροποποιημένη διάταξη βασικ ντιστρατεύονται τ ατεξούσιο του νθρώπου κα τν ατονομία του, ἀφοῦ γιὰ ἕνα τόσο κρίσιμο ζήτημα τῆς ζωῆς του, ἄλλοι καλοῦνται νὰ ἀποφασίσουν γι’ αὐτόν, εκάζοντες τ βούλησή του συναινοντες ρήμην ατο.
.                   Ἐπιπλέον ὁ Νόμος 4075/2012 δν καθορίζει πακριβς τν ννοια τς «οκογενείας του». Εἶναι ὁ πρῶτος, ὁ δεύτερος ἢ ὁ τρίτος βαθμὸς συγγένειας ποὺ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἀποφασίζει; Πς ποδεικνύεται οκογένεια; Ἀπὸ ποῦ πηγάζει τὸ δικαίωμα τῶν συγγενῶν τοῦ ἐγκεφαλικὰ νεκροῦ νὰ ἀποφασίζουν γιὰ τὴν τύχη του; Τί θ γίνει, ταν δν πάρχει οκογένεια ταν δν νημερωθε δν μφανισθε; Τότε θὰ ἐφαρμοσθεῖ ἡ εἰκαζόμενη συναίνεση, χωρὶς τὴ συναίνεση τῆς οἰκογένειας;
.                   Πρόσφατα γιὰ τὸ ζήτημα τῆς συναίνεσης ἀσχολήθηκε καὶ ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (Δ.Ι.Σ.). Στὴ συνεδρίασή της στὶς 31.8.2013, ἡ Ι.Σ., κατόπιν σχετικῆς εἰσηγήσεως τῆς Εἰδικῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς, ἔλαβε ἀπόφαση γιὰ πληροφόρηση τοῦ πληρώματός της, σχετικὰ μὲ τὴ διάταξη τῆς εἰκαζομένης συναινέσεως καὶ τὴν ἐν συνεχείᾳ τροποποίησή της. Στὶς 28.9.2013 στὸν ἐπίσημο διαδικτυακὸ ἰστοχῶρο της ἡ Δ.Ι.Σ. ἀνήρτησε ἕνα κείμενο μὲ τίτλο: «Περὶ τοῦ ζητήματος τῆς ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗΣ ΣΥΝΑΙΝΕΣΕΩΣ συμφώνως τοῖς Ν. 3984/2011 καὶ 4075/2012» μὲ ἀριθ. Πρωτοκόλλου 4035 καὶ ἀριθ. Διεκπ. 1778.
.                   Στὸ κείμενό της ἡ Δ.Ι.Σ. χαιρετίζει τὴν τροπολογία καὶ τὴν εἰσαγωγὴ τῆς συναίνεσης τῆς οἰκογένειας διότι, ὅπως ὑποστηρίζει, «καταργεῖ κατ’ οὐσίαν τὴν εἰκαζόμενη συναίνεση καὶ ὑπερέχει τοῦ παλαιότερου νόμου 2737/1999, διότι ἐκεῖ ἀρκοῦσε ἡ σιωπὴ τῶν στενῶν συγγενῶν, ἐνῶ τώρα ἀπαιτεῖται ὁπωσδήποτε ἡ συναίνεσή τους». Τὸ κείμενο καταλήγει λέγοντας ὅτι «ἡ ἀντίληψη ὅτι ἀπὸ 1.6.2013 ὅλοι εἴμαστε ἐν δυνάμει δότες, ἀποδεικνύεται πασιφανῶς ἐσφαλμένη».
.                   Δυστυχς εκαζομένη συναίνεση δν καταργεται, ἁπλὰ περιορίζεται ἀπὸ τὴν ὕπαρξη οἰκογένειας, ἂν φυσικὰ αὐτὴ ἐνημερωθεῖ καὶ ἐμφανισθεῖ. μως μ τν παρέμβασή της ατ Δ.Ι.Σ., θελημένα θέλητα, συναινε κα καλύπτει τν πολιτεία, ποδεχόμενη μμέσως τν ννοια το γκεφαλικο θανάτου κα δίδουσα τν σφαλμένη ντύπωση τι ρθόδοξη κκλησία εναι πρ το γκεφαλικο θανάτου. Ὅμως ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία γιὰ τὸ ζήτημα τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, μέχρι σήμερα, δὲν ἔχει διατυπώσει ἐπίσημη θέση. Ἐπιπλέον θὰ πρέπει νὰ τονισθεῖ ὅτι μέσα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας ὑπάρχει σεβαστὴ μερίδα ἱεραρχῶν, κληρικῶν, θεολόγων καὶ πιστῶν ποὺ ἀντιτίθεται καὶ δὲν ἀποδέχεται τὸν λεγόμενο ἐγκεφαλικὸ θάνατο ὡς ταυτόσημο μὲ τὸν θάνατο τοῦ ἀτόμου. Καὶ παλαιότερα, ἀλλὰ κυρίως πρόσφατα, αὐτὴ ἡ ἐναντίωση πρὸς τὸν ἐγκεφαλικὸ θάνατο ἀναδείχθηκε μὲ τὴν ἡμερίδα γιὰ τὶς μεταμοσχεύσεις, ποὺ πραγματοποιήθηκε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2013 στὸ Στάδιο Εἰρήνης καὶ Φιλίας, μὲ πάνω ἀπὸ χίλιους συμμετέχοντες καὶ μὲ διοργανωτὲς τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις Πειραιῶς καὶ Γλυφάδας καὶ τὴν Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν. Τὸ ζήτημα τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, παρὰ τὴ νομικὴ κατοχύρωσή του στὶς δυτικὲς κοινωνίες, παραμένει ἀνοικτὸ τόσο γιὰ τὴν Ἰατρικὴ ὅσο καὶ γιὰ τὴ Θεολογία καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.
.                   Τὸ ζήτημα τῆς ἐγκυρότητας τῆς συναίνεσης ποὺ δίδεται ἀπὸ τὸν δυνητικὸ δότη, ὅταν ὑπογράφει τὴν κάρτα δωρητοῦ, ἢ ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς του, εἶναι πολὺ σοβαρό.
.                   Σὲ κάθε ἰατρικὴ πράξη, χειρουργική, φαρμακευτικὴ ἢ ἄλλη, ὑπάρχει ἡ ἠθικὴ ὑποχρέωση καὶ ἡ νομικὴ ἀπαίτηση ὄχι ἁπλὰ συναίνεσης (consent), ἀλλὰ συναίνεσης μετὰ ἀπὸ πλήρη ἐνημέρωση (informed consent). Μὲ δεδομένο ὅτι μέχρι σήμερα δὲν ὑπάρχει ὁμόφωνη ἰατρικὴ θέση γιὰ τὸ ταυτόσημο ἐγκεφαλικοῦ θανάτου καὶ βιολογικοῦ θανάτου καὶ ἡ ἀντιπαράθεση σὲ ἰατρικό, βιοηθικό, φιλοσοφικό, νομικὸ καὶ θεολογικὸ ἐπίπεδο καλὰ κρατεῖ, τὸ ἐρώτημα ποὺ τίθεται εἶναι τὸ ἀκόλουθο: Ποιά θ πρέπει ν εναι πληροφόρηση το δότη τν συγγενν του, στε χορηγούμενη π ατος συναίνεση ν εναι γκυρη; Τὴν ἀπάντησή μας τὴν δίνει ὁ David Hill, ἐπίτιμος Διευθυντὴς Ἀναισθησιολόγος στὸ Addenbrook’s Hospital, στὸ Καίμπριτζ τῆς Ἀγγλίας, διεθνῶς γνωστὸ μεταμοσχευτικὸ κέντρο, μὲ ἐμπειρία πολλῶν ἑκατοντάδων μεταμοσχεύσεων νεφρῶν καὶ ἥπατος. Ὁ Hill σὲ παρέμβασή του τὸ 2007 στὸ περιοδικὸ British Medical Journal καὶ μὲ τίτλο «θάνατος ἀπὸ ἐξαπάτηση» γράφει: «Ἐὰν ἕνας δυνητικὸς ἢ πραγματικὸς δότης δὲν γνωρίζει ὅτι τὰ ὄργανά του θὰ ἀφαιρεθοῦν “μετὰ τὸν θάνατό μου”, ἐνῶ ἀκόμη ἀναπνέει, μὲ αὐτόματη λειτουργία τῆς καρδιᾶς καὶ τῆς κυκλοφορίας, μὲ λειτουργοῦντα ζωντανὰ ὄργανα (ἀλλιῶς δὲν θὰ ἦταν χρήσιμα γιὰ μεταμόσχευση), μὲ ὑπολειπόμενη δραστηριότητα τοῦ ἐγκεφάλου καὶ τοῦ κεντρικοῦ νευρικοῦ συστήματος, τέτοια ποὺ νὰ ἀπαιτεῖ κάποιας μορφῆς ἀναισθησία γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν ἀπαντήσεων στὸ ἐγχειρητικὸ τραῦμα, τότε συναίνεση πο δίνει δν εναι καθόλου συναίνεση μετ π πληροφόρηση». Ὁ Hill, μμέσως πλν σαφς, ποστηρίζει τι μία συναίνεση χωρς πραγματικ πληροφόρηση εναι λλιπς κα πάντως μ γκυρη. Ὅμως τέτοια πληροφόρηση πουθενὰ δὲν γίνεται, γιὰ εὐνοήτους λόγους. Ἡ μόνη πληροφόρηση τοῦ δότη ἢ τῶν συγγενῶν του εἶναι ὅτι τὰ ὄργανα θὰ ἀφαιρεθοῦν μετὰ τὸν θάνατο, δημιουργώντας τν σφαλμένη ντύπωση τι τ ργανα θ φαιρεθον, ταν δότης θ εναι νεκρός, δηλαδ πτμα. Μάλιστα αὐτὴ ἡ ἐντύπωση ἐνισχύεται καθὼς ὁμιλοῦν γιὰ πτωματικὲς μεταμοσχεύσεις, πτωματικοὺς δότες καὶ πτωματικὰ ὄργανα. Ὅμως γκεφαλικ νεκρς σθενς σ καμία περίπτωση δν εναι πτμα, γιατί δὲν ἔχει τὰ χαρακτηριστικὰ τοῦ πτώματος οὔτε αὐτὰ τοῦ ἄρτι θανόντος. Εἶναι ἕνας βαριὰ ἀσθενὴς σὲ πορεία θανάτου ἢ ὅπως εὐφυῶς ἐγράφη, εἶναι ἕνας ἀρκετὰ νεκρός, γιὰ νὰ μπορεῖ νὰ ταφεῖ καὶ ταυτόχρονα ἕνας ἀρκετὰ ζωντανός, γιὰ νὰ εἶναι δότης ὀργάνων.
.                   Συνεπῶς ἡ διδομένη σήμερα συναίνεση γιὰ τὴν ἀφαίρεση τῶν ὀργάνων ἀπὸ ἕναν ἐγκεφαλικὰ νεκρὸ ἀσθενῆ δν εναι γκυρη οτε θικ οτε νομικ λόγῳ λλιπος πληροφόρησης το δυνητικο δότη τν συγγενν του. Ἁπλὰ ἡ διδομένη συναίνεση ἀποτελεῖ τὸ λλοθι γι τν ξαπάτηση το δότη κα τ νομιμοποίηση τς φαρπαγς τν ργάνων του.

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ. «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

,

Σχολιάστε

ΜΗΤΡΟΠ. ΓΛΥΦΑΔΑΣ ΠΑΥΛΟΣ: «ΔΗΛΩΣΤΕ ΕΓΓΡΑΦΩΣ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ»

Πρός
τούς  εὐσεβεῖς  Χριστιανούς
τῆς  καθ᾽ ἡμᾶς Ἱερᾶς  Μητροπόλεως  

Ἀγαπητοί  μου ἀδελφοί,

                             Χριστός  Ἀνέστη !

            .           Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας, πάντοτε ἐνδιαφέρεται, γιά τήν ὑγεία καί τήν ποιότητα ζωῆς τῶν ἀνθρώπων καί πάντοτε συμπαρίσταται σέ προσπάθειες ἀπαλύνσεως τοῦ πόνου. Βαθειά ἐπιθυμία μας εἶναι, ἡ ὑποβοήθηση τῆς παρατάσεως τῆς διαρκείας τῆς ζωῆς τῶν ἀσθενῶν, προκειμένου νά ἀποκτήσουν “καιρόν μετανοίας”.
.           Ἡ ἐπιθυμητή ὅμως παράταση τῆς ζωῆς κάποιων συνανθρώπων μας, εἶναι αὐτονόητο, πώς δέν πρέπει νά ἐπιτυγχάνεται εἰς βάρος τῆς ζωῆς κάποιων ἄλλων. Καμμία κοινωνία δέν μπορεῖ νά θεωρεῖται ἀνθρώπινη καί χριστιανική, ἐάν καθιερώσει ὡς ἀξίωμά της, τό τραγικό δόγμα “ὁ θάνατός σου, ἡ ζωή μου”.
.          Κι ὅμως κάτι ἀντίστοιχο ἀποδεικνύεται πώς συμβαίνει σήμερα στόν χῶρο τῶν μεταμοσχεύσεων τῶν ἀνθρωπίνων ὀργάνων. Ἐγείρονται προσφάτως, ἀπό πολλά μέρη τοῦ κόσμου καί ἀπό ποικίλους φορεῖς, ἐπιστημονικούς καί θεολογικούς, ἐνστάσεις γιά τήν ἔννοια τοῦ λεγομένου “ἐγκεφαλικοῦ θανάτου”.  Ἐπειδή, πάνω σ΄αὐτή τήν ἔννοια, στηρίχθηκε ἡ  λήψη τῶν ὀργάνων ἀπό δῆθεν “νεκρούς” δότες, πού τελικά ἀποδεικνύεται, πώς δέν ἦταν “καί τόσο πολύ νεκροί”. Αὐτό σημαίνει  πώς πίσω ἀπό τήν τεχνητή ὁρολογία τοῦ “ἐγκεφαλικοῦ θανάτου”, κρύβεται ἡ ὑποψία τῆς παρεμβάσεως στή ζωή τοῦ δῆθεν “νεκροῦ” δότου.
.          Καί γιατί καθιέρωσαν δύο ὁρολογίες θανάτου “ἐγκεφαλικός” καί “κλινικός” θάνατος ;  Γιά τόν λόγο ἀκριβῶς αὐτόν: Γιά νά λαμβάνουν τά ὄργανα κάποιου, πού θά τόν ἀποκαλοῦν “νεκρό”, ἐνῶ δέν θά εἶναι νεκρός, προκειμένου νά λάβουν τά ὄργανα του, πρίν νά εἶναι ἄχρηστα, πρᾶγμα πού θά συμβεῖ, ὅταν πραγματικά πεθάνει.
.          Ὁ  δότης, ἐνημερώθηκε ἄραγε, ὅταν εὑρισκόταν σέ πλήρη  ψυχοσωματική  έγρήγορση, ὅτι ἡ ἀφαίρεση τῶν ὀργάνων του, θά πραγματοποιηθεῖ, πρίν ἀπό τόν κλινικό του θάνατο ;  Ποιός τοῦ ἐξήγησε, τή διαδικασία τῆς καθιερώσεως δύο ἐννοιῶν θανάτου, “ἐγκεφαλικοῦ” καί “κλινικοῦ”, ἀπό τήν δεκαετία τοῦ 1960, ἐκ τῆς λεγομένης Ἐπιτροπῆς τοῦ Χάρβαρντ καί κατά τήν δεκαετία τοῦ 1980, ἐκ τῆς Ἐπιτροπῆς τῆς Μινεσότα ;
.          Κατά τήν ἴδια τήν ἐννοιολογία τοῦ “ἐγκεφαλικοῦ θανάτου”, ἡ ἀνεπανόρθωτη βλάβη τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους, θά ὁδηγήσει τόν πάσχοντα σέ “σύντομο” καρδιακή ἀσυστολία καί ἐν συνεχείᾳ σέ κλινικό θάνατο. Τό ἐπιχείρημα ὅμως αὐτό, εἶναι λογικῶς λανθασμένο, ἀφοῦ ὁ προσδιορισμός “σύντομο” δηλώνει, ὅτι δέν ἐπῆλθε ἀκόμη ὁ κλινικός θάνατος. Εἶναι δέ δεδομένο, ὅτι τά ὄργανα τοῦ σώματος, ἐκτός ἀπό εἰδικές ἐξαιρέσεις (πχ. μερικά ὀργανικά στοιχεῖα τῶν ὀφθαλμῶν) δέν εἶναι δυνατόν νά χρησιμοποιηθοῦν, ἐάν ληφθοῦν ἀπό πτωματικό  δότη, ἐπειδή τότε εἶναι ἄχρηστα.
.          Ποιός εἶναι σέ θέση νά γνωρίζει τήν διάρκεια τοῦ “σύντομου” διαστήματος, μεταξύ ἐγκεφαλικοῦ καί κλινικοῦ θανάτου;  Στή διεθνῆ βιβλιογραφία, ἀναφέρονται περιπτώσεις μακράς διαβιώσεως, πού φθάνουν, ὡς καί τίς 201 ἡμέρες.    Εἶναι δέ συνήθης καί στήν Ἑλλάδα, ἡ χρησιμοποίηση ἐπιστημο- νικῶν πρακτικῶν τῆς διατηρήσεως τῆς σωματικῆς ὑποστάσεως ἐγκύων “ἐγκεφαλικῶς νεκρῶν” γυναικῶν, οἱ ὁποῖες κυοφοροῦν καί τίκτουν κανονικῶς ὑγιή νεογνά.  Κατά τήν ἔντονη κριτική, ἡ ὁποία ἀσκήθηκε καί ἀσκεῖται ἀπό πολλούς ἐρευνητές, ὁ “ἐγκεφαλικός θάνατος” εἶναι ἕνα ἐφεύρημα καί κοινωνικό κατασκεύασμα, χρησιμοθηρικῶν σκοπιμοτήτων.
.          Ἀλλά πέραν αὐτῆς τῆς κριτικῆς, πού ἐν συντομίᾳ παρατέθηκε, ἀπαιτεῖται ἡ λιτή ὑπόμνηση, βασικῶν θεολογικῶν καί δογματικῶν θέσεων τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας. Κατά τόν Ἀπόστολο Παῦλο, ὁ θάνατος εἶναι ἕνας καί ὄχι διπλοῦς.  Γράφει στήν πρός Ἑβραίους Ἐπιστολή  (9,27) :  “Ἀπόκειται  τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετά δέ τοῦτο κρίσις“.    Καί κατά τόν Μέγα Ἀθανάσιο, θάνατος εἶναι ὁ χωρισμός       τῆς  ψυχῆς ἀπό τό σῶμα (ΒΕΠΕΣ 30, 31) : “Οὐ γάρ ἡ ψυχή  ἐστίν ἡ ἀποθνήσκουσα, ἀλλά διά τήν ταύτης ἀναχώρησιν ἀποθνήσκει  τό  σῶμα“.

          Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

          .          Κάνουμε αὐτή τήν ἀναφορά, ἐπειδή σύμφωνα μέ τόν νόμο 3984/2011 περί Μεταμοσχεύσεων, ὅλοι οἱ ἐνήλικοι πολίτες, ἀπό τήν 1η Ἰουλίου 2013, εἶναι ὑποχρεωτικά ὑποψήφιοι δότες ὀργάνων. Ἐπειδή ἡ Μητρόπολίς μας (ὅπως καί πολλοί ἄλλοι φορεῖς), ἔχει ἐκφράσει κατ΄ ἐπανάληψιν τήν ἀντίθεσή της,  πρός τήν ἔννοια τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, σᾶς προσκαλοῦμε, ἐφ´ ὅσον τό ἐπιθυμεῖτε, νά δηλώσετε ἐγγράφως τήν ἀντίθεσή σας, στήν ἐφαρμογή τοῦ Νόμου. Τοῦτο, εἶναι δικαίωμα, πού ἀπορρέει ἀπό τόν ἴδιο τό Νόμο, καί θωρακίζει νομικά τόν κάθε πολίτη, ὥστε νά μήν λογίζεται ὑποψήφιος δότης. Ὅσοι λοιπόν ἐπιθυμεῖτε, δηλώσετε σήμερα κιόλας, τήν ἀντίθεσή σας, μέ τό ἔντυπο πού διατίθεται ἤδη ἀπό τούς Ἱερούς Ναούς τῆς Μητροπόλεώς μας. (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.», βλ. ἐπίσης ἐδῶ.ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ)
.          Ἀναλογισθεῖτε τά τέλη τῆς ἐπί γῆς παρουσίας σας, καί ἐναποθέστε τήν ποιότητα τῆς ἐξόδου σας ἀπό τόν πρόσκαιρο τοῦτο κόσμο, στά χέρια τοῦ Ἀναστημένου Θεανθρώπου μας, τοῦ μόνου Κυρίου τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου μας.

Μέ πατρικές εὐχές,
ὁ Ἐπίσκοπός Σας

†  Ὁ  Γλυφάδας, Ἑλληνικοῦ, Βούλας, Βουλιαγμένης καί Βάρης

Π Α Υ Λ Ο Σ   ὁ   Α´

ΠΗΓΗ: imglyfadas.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ ΔΩΡΗΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΝ; ΟΧΙ! (Ὑποβάλλω δήλωση ἀρνήσεως.)

Δν θ γίνω «δωρητς» ργάνων χωρς ν τ θέλω!
ποβάλω δήλωση ρνήσεως.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἂν ἤμασταν συντεταγμένος, ἐχέφρων καὶ ΟΜΟΝΟΩΝ ΛΑΟΣ, θὰ ἀρκοῦσε νὰ καταθέσουμε ΟΛΟΙ τὴν ἀρνητικὴ δήλωσή μας γιὰ τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση», γιὰ νὰ ΔΙΑΤΡΑΝΩΣΟΥΜΕ ἔτσι τὴν ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΟΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣ Ο,ΤΙ ΥΠΟΥΛΟ, ΟΛΕΘΡΙΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΡΙΩΤΙΚΟ ΑΠΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ τὰ κέντρα ἀποφάσεων τῶν Ἑργολάβων. Ἐνδεικτικὴ ἡ περίπτωση τῶν μεταμοσχεύσεων καὶ τῆς «εἰκαζομένης συναινέσεως»: Μὲ τὸ ζόρι νὰ γίνουμε δωρητὲς ὀργάνων, γιὰ νὰ πάει μπροστὰ ἡ ἐμπορία ἀνθρωπίνων ἀνταλλακτικῶν.
.                        Ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ τριακονταπενταετὴς ἐργολαβία ἀλλοτριώσεως τώρα συλλέγει τοὺς ἀγλαοὺς καρπούς της. Ἡ παραισθησιογόνος εὐημερία καὶ τὸ γενικὸ “ξεσάλωμα” ἀποδιάρθρωσαν τὴν κοινωνία καὶ τὸν κοινὸ νοῦ τῆς συλλογικότητος. Οἱ Ἀλάστορες τῆς αὐτοσυνειδησίας μας εἶναι βέβαιοι ὅτι ἡ ἀρχαία συνταγὴ “διαίρει καὶ βασίλευε” πετυχαίνει. Φλούδα-φλούδα πετσοκόψανε τὴν κοινωνία. Δόντι-δόντι ξεδοντιάσανε τὸ “θηρίο”. Τώρα σχεδὸν φαφούτικο ποὺ ἔμεινε εἶναι ΑΚΙΝΔΥΝΟ!

.          Kαταθέτουμε τὴν ἀρνητικὴ δήλωσή μας πρὸς τὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ). Ὁ νόμος ἀφήνει πολλὰ σημαντικὰ κενὰ καὶ ἀποτελεῖ πρωτοφανῆ καὶ βίαιη κατάργηση τῆς αὐτοδιαθέσεως τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος.
.          Ἂν δὲν δηλώσουμε τὴν ἄρνησή μας, θεωρούμαστε παρὰ τὴν θέλησή μας, ἐμεῖς καὶ τὰ τυχὸν ἀνήλικα τέκνα μας, δωρητὲς ὀργάνων !
.          Ἡ ἀπαιτούμενη ἀπὸ τὸν νόμο συγκατάθεση τῶν συγγενῶν μας εἶναι ἀόριστη, διότι δὲν ἀναφέρει ὁ νόμος ποιοὶ θεωροῦνται συγγενεῖς, οὔτε καὶ τί γίνεται μὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν παρουσιαστεῖ οἱ συγγενεῖς τους (ἄρθρο 9 Ν. 3984/2011 ὅπως τροποποιήθηκε μὲ τὸν Ν. 4075/2012 ΦΕΚ 89/11.4.2012).
.          Ἐφ᾽ ὅσον δὲν θέλουμε νὰ μᾶς πάρουν ζωτικὰ ὄργανά μας, σὲ περίπτωση ποὺ διαγνώσουν ἐγκεφαλικὸ θάνατό μας, εἶναι ἀπαραίτητη μία ἁπλὴ καὶ γρήγορη διαδικασία σὲ ἕνα ΚΕΠ.
.          Ἐκεῖ θὰ καταθέσουμε τὴν ἀρνητικὴ δήλωσή μας πρὸς τὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων (ΕΟΜ).
.          Ἐπιλέγουμε τώρα τοὺς παρακάτω συνδέσμους καὶ ἐκτυπώνουμε :

ΕΔΩ  τὸ Ἐνημερωτικὸ Φυλλάδιο μὲ τὶς ὁδηγίες ὑποβολῆς

ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ (τὸ ἔντυπο μὲ τὴν Αἴτηση – Ὑπεύθυνη Δήλωση ἀρνήσεως)

.          Τὴν προσπάθεια αὐτὴ μποροῦμε νὰ τὴν γνωστοποιήσουμε καὶ σὲ ἄλλους ποὺ ἐνδιαφέρονται. (http://www.tideon.org/)

,

Σχολιάστε

“ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ” ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!

 Θλίψη προκαλοῦν τὰ στοιχεῖα γιὰ τὶς μεταμοσχεύσεις στὴν Ἑλλάδα.
Τί ἀνέφεραν εἰδικοὶ ἐπιστήμονες σὲ ἐκδήλωση
ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ Γενικὸ Νοσοκομεῖο “ΜΗΤΕΡΑ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἰδοὺ ἕνα δεῖγμα τοῦ ἰδεολογικοῦ χειρισμοῦ τῶν ἀνθρώπων. Νὰ πῶς σερβίρεται τεχνηέντως ἠ «ἀξία» τῶν μεταμοσχεύσεων (φυσικὰ δὲν ἐξηγεῖται τὸ ΠΩΣ ἐξασφαλίζεται τὸ ΜΟΣΧΕΥΜΑ γιὰ τὴν  μεταμόσχευση. Αὐτὸ ἁπλῶς παρασιωπᾶται.)

.             Ἀπογοητευτικὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα γιὰ τὴν πορεία τῶν μεταμοσχεύσεων στὴν Ἑλλάδα, καθὼς τὴν τελευταία τριετία ἔχουν μειωθεῖ ἐπικίνδυνα, μὲ τραγικὰ ἀποτελέσματα γιὰ ἀσθενεῖς ποὺ χρειάζονται μεταμόσχευση. 7 μεταμοσχεύσεις ἀνὰ ἑκατομμύριο πληθυσμοῦ: Πρόκειται γιὰ τὴν χειρότερη ἐπίδοση τῆς χώρας τὰ τελευταῖα 12 χρόνια, καθὼς τὸ 2012 ἡ ἀναλογία ἦταν 7 μεταμοσχεύσεις ἀνὰ ἑκατομμύριο πληθυσμοῦ, ἐνῶ τὸ 2011 ἦταν 7,2.
.             Τὴν θλιβερὴ αὐτὴ διαπίστωση ἔκαναν σήμερα εἰδικοὶ ἐπιστήμονες σὲ ἐκδήλωση ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ Γενικὸ Νοσοκομεῖο “ΜΗΤΕΡΑ” καὶ διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν Α´Παθολογικὴ κλινική τοῦ νοσοκομείου, μὲ θέμα “Τὸ μέλλον τῶν μεταμοσχεύσεων στὴν Ἑλλάδα”.
.             Τὰ αἴτια τῆς κατάστασης ποὺ ἔχει ἀνυπολόγιστο κόστος μὲ ἀπώλεια ἀνθρώπων ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν σωθεῖ, ἀποδίδονται στὸ ξεπερασμένο νομοθετικὸ πλαίσιο ἀλλὰ καὶ στὶς προκαταλήψεις ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν σὲ τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ, παρὰ τὴν πρόοδο (Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: ποιά πρόοδο;) ποὺ ἔχει ἐπιτευχθεῖ.

 Ἀνδρέας Τζάκης: “Ἀπαράδεκτο νὰ ἀποκλείονται τὰ ἰδιωτικὰ κέντρα ἀπὸ τὶς μεταμοσχεύσεις”

.             Ὁ φόβος τῆς κερδοσκοπίας δὲν ἐπιτρέπει νὰ γίνονται μεταμοσχεύσεις ἀπὸ ἰδιωτικὰ κέντρα, ἐπισήμανε κατὰ τὴν ὁμιλία τοῦ ὁ διεθνοῦς φήμης καθηγητὴς Ἀνδρέας Τζάκης, ὁ ὁποῖος ἔχει καθιερωθεῖ ὡς αὐθεντία στὸ χῶρο τῶν μεταμοσχεύσεων ἥπατος – νεφρῶν- παγκρέατος καὶ ἐντέρων στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες Ἀμερικῆς ὅπου καὶ διαμένει μονίμως καὶ διευθύνει τὸ Miami Μεταμοσχευτικὸ Ἰνστιτοῦτο, τοῦ ὁποίου εἶναι ἱδρυτής.
.             Ὁ κ. Τζάκης χαρακτήρισε ἀδιανόητο καὶ ἀντιπαραγωγικὸ τὸ γεγονὸς τοῦ ἀποκλεισμοῦ ἀπὸ τὶς μεταμοσχεύσεις τῶν ἰδιωτικῶν κέντρων, προσθέτοντας ὅτι τὸ κόστος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπαρκὴς λόγος, τὴ στιγμὴ ποὺ πολλοὶ Ἕλληνες καταφεύγουν γιὰ μεταμοσχεύσεις στὸ ἐξωτερικό.

 Δημήτρης Γάκης: “Τὸ σύστημα εἶναι ἀναποτελεσματικὸ καὶ καθηλωμένο”

 .             Παρὰ τὶς προσπάθειες ποὺ ἔγιναν τὰ τελευταῖα 20 χρόνια δὲν ὑπῆρξε οὐσιαστικὴ βελτίωση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δοτῶν, ἀνέφερε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ὁ Δημήτριος Γάκης, διευθυντὴς στὸ Κέντρο Μεταμοσχεύσεων συμπαγῶν ὀργάνων τοῦ Ἱπποκράτειου Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης καὶ ἐκπρόσωπος τῆς Ἑλλάδας σὲ θέματα μεταμοσχεύσεων στὴν Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα καὶ στὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης. Ὁ κ. Γάκης εἶπε ὅτι οἱ μικρὲς ἐξάρσεις ποὺ παρατηρήθηκαν ὀφείλονται μᾶλλον σὲ τυχαία γεγονότα, καθὼς ἡ Ἑλλάδα παρέμενε σταθερὰ στὶς τελευταῖες θέσεις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πίνακα καὶ παρὰ τὸ παράδοξο μὲ τὶς δημοσκοπήσεις ποὺ δείχνουν ὅτι τὸ ποσοστὸ ἀποδοχῆς τῆς δωρεᾶς ὀργάνων στοὺς Ἕλληνες εἶναι τῆς τάξης 90-95%. «Στὴν οὐσία δὲν καταφέραμε νὰ μετατρέψουμε τὴν πρόθεση τῶν πολιτῶν σὲ πράξη», εἶπε ὁ κ. Γάκης, προσθέτοντας ὅτι οὐσιαστικὰ τὸ ὑπάρχον σύστημα δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδώσει τίποτα τὸ καλύτερο.
.             Τὸ κόστος καὶ ἡ ἐπιβίωση εἶναι οἱ βασικοὶ λόγοι βελτίωσης τοῦ συστήματος, καθὼς τὸ μέσο πραγματικὸ κόστος τοῦ νεφροπαθοῦς ἐτησίως ἀγγίζει τὰ 50.000 καὶ τὸ συνολικὸ κόστος αἱμοκάθαρσης γιὰ τοὺς 10.000 ἀσθενεῖς ὑπερβαίνει τὰ 500 ἑκ. εὐρώ, ἐνῶ τὸ κόστος τοῦ μεταμοσχευμένου δὲν ξεπερνᾶ τὰ 8.500 εὐρὼ ἐτησίως. Τὸ σύστημα εἶναι ἀναποτελεσματικὸ καὶ καθηλωμένο, χρειάζεται νέα δομὴ κατέληξε ὁ κ. Γάκης. (ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἄρα ἐξ αἰτίας τοῦ οἰκονομικοῦ κόστους καὶ προκειμένου αὐτὸ νὰ μειωθεῖ, προέχει νὰ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΘΕΙ ΜΙΑ ΝΕΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΩΝ, ὥστε νὰ ἐξασφαλίζονται εὐκολότερα τὰ “ἀνταλλακτικά”!)

Τελευταῖοι στὴν Εὐρώπη σὲ ἀριθμὸ πτωματικῶν δοτῶν

.             Ἡ συντονίστρια τῆς ἐπιστημονικῆς ὁμιλίας καὶ Διευθύντρια τῆς Α´ Παθολογικῆς Κλινικῆς του ΜΗΤΕΡΑ Ἐλευθερία Κρικέλη σημείωσε πὼς παρὰ τὰ τροχαῖα ἀτυχήματα, ποὺ εἶναι ἐξαιρετικὰ αὐξημένα στὴ χώρα μας, παραμένουμε τελευταῖοι στὴν Εὐρώπη σὲ ἀριθμὸ πτωματικῶν δοτῶν μὲ 6,3 δωρητὲς ἀνὰ ἑκατομμύριο πληθυσμοῦ, ὅταν στὴν Ἱσπανία οἱ δωρητὲς εἶναι 30. Αἰτία σὲ ποσοστὸ 45% τῶν ἐρωτηθέντων σὲ σχετικὴ ἔρευνα, εἶναι λλειψη μπιστοσύνης τν λλήνων στ σύστημα πο φορ στς μεταμοσχεύσεις.

ΠHΓΗ: news247 (ἀπὸ ΑΜΠΕ)

Σχολιάστε

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ –4 (Εἰσήγηση Ἀθανασίου Β. Ἀβραμίδη, Καρδιολόγου, στὴν Ἡμερίδα μὲ θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεὰ ἢ ἀφαίρεση ζωῆς;»)

Ἀθανάσιος Β. Ἀβραμίδης,
Καρδιολόγος,
Ἄμ. Καθηγ. Παθoλoγίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν 

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ [Δ΄]

Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα μέ θέμα:
 «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
Σάββατο 20-4-2013 καί ὥρα 4 ἕως 9 μ.μ. 
στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας 
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη 
ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μ.Πειραιῶς σέ συνεργασία μέ τήν Ἱ. Μ. Γλυφάδας.

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/24/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/24/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα2

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/25/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα3/

Ἀναδιπλώσεις τοῦ ὑπ. Ὑγείας

.              Πρὸ τῶν πιέσεων γιὰ τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση», ὁ κ. Λοβέρδος εἶχε πεῖ στὴν Βουλὴ ὅτι: «θὰ ξανασκεφθεῖ τὴν διάταξη τῆς «εἰκαζομένης συναίνεσης». Καὶ ὅτι: «ὁ νόμος θὰ ἐφαρμοσθεῖ ὕστερα ἀπὸ δύο χρόνια, ἀφοῦ στὸ μεταξὺ θὰ ἐνημερώσει τοὺς πολίτες γιὰ νὰ δεχθοῦν τὴν εἰκαζομένη συναίνεση, ἡ ὁποία εἶναι καὶ τὸ ἀγκάθι καὶ τὸ πλέον συζητούμενο θέμα» … «Δὲν βλάπτει, ὅμως, -συμπλήρωσε- νὰ ὑπάρχει ὡς πρόβλεψη στὸ δικαιϊκό μας σύστημα». («Καθημερινή», 25.5.2011).
.              Περίεργη, βεβαίως, αὐτὴ ἡ «πρόβλεψη». Ὅταν εἶναι γνωστὸν ὅτι: ἡ «εἰκαζομένη συναίνεση» δὲν ἔχει ἐφαρμοσθεῖ ποτὲ καὶ πουθενά. Καὶ στὴν Ἱσπανία, ὅπου ἔχει νομοθετηθεῖ, καὶ ἐκεῖ δὲν ἐφαρμόσθηκε.
.              Στὸν ψηφισθέντα νόμο 3984/2011, τὸ ἄρθρο 9 παρ. 2 διαλαμβάνει: «Ἡ ἀφαίρεση ὀργάνων ἀπὸ θανὸν πρόσωπο πραγματοποιεῖται ἐφ᾽ ὅσον, ὅσο ζοῦσε, δὲν εἶχε ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή του σύμφωνα μὲ τὴν παρ. 3., στὴν ὁποία περιγράφεται ἡ διαδικασία ὑποβολῆς τῆς «δήλωσης ἀντίθεσής του» γιὰ τὴν ἀφαίρεση ὀργάνων του μετὰ θάνατον, τὴν ὁποία καὶ ὀφείλει νὰ ἀποστείλει στὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων (Ε.Ο.Μ.) ἐπικυρωμένη ἁρμοδίως γιὰ τὸ γνήσιο τῆς ὑπογραφῆς της, ὥστε ἡ ἄρνησή του νὰ καταχωρηθεῖ στὰ ἀρχεῖα της.
.              Ἐὰν ὅμως δὲν προέβη στὴν γραφειοκρατικὴ αὐτὴ διαδικασία, ἢ γιὰ ἕνα ὁποιονδήποτε λόγο -ἠθελημένα ἢ μὴ- ἡ δήλωσή του αὐτὴ δὲν καταχωρήθηκε στὸν Ε.Ο.Μ., αὐτομάτως ἀντιμετωπίζεται ὡς δότης ὀργάνων, καὶ παρὰ τὴ θέλησή του.
.              Ἡ διάταξη τοῦ ἄρθρου 9 παρ. 2 ὁρίζει: «Ἡ ἔναρξη ἰσχύος τῆς παρούσης παραγράφου ἀρχίζει τὴν 1η .6.2013. Δηλαδή, σὲ 40 ἡμέρες ἀπὸ σήμερα. Ἐπειδὴ δὲ «οἱ καιροὶ οὐ μενετοί»,

Ὀλίγα τινὰ πρὸς ἀξιοποίηση

1. Οὐδεμία προετοιμασία τῶν πολιτῶν ἔχει γίνει γιὰ νὰ δεχθοῦν τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση». Ἑπομένως ὁ ὅρος τῆς ἐνημέρωσης, τὸν ὁποῖο ἔχει θέσει ὁ κ. Λοβέρδος ὡς προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς ἀπὸ 1ης .6.2013, δὲν ἔχει ἐκπληρωθεῖ.

2. Στὴν «εἰκαζομένη συναίνεση», μπορῶ νὰ εἰκάσω βάσει κάποιων δεδομένων, νὰ ὑποθέσω τοὺς λόγους ὡς πιθανὴ ἐκδοχὴ γιὰ ὁρισμένο ζήτημα. Δὲν εἶναι ὅμως θεμιτὸ νὰ ἐπαφίεται κανεὶς σὲ εἰκασίες, πιθανότητες, ὑποθέσεις «τρίτων» γιὰ «συναίνεση» ἐπὶ ἑνὸς τόσο σοβαροῦ ζητήματος.

3. «Συναίνεση» σημαίνει ὅτι ἐκφράζω «σύμφωνη γνώμη». Ποιός ὅμως μὲ ποιὸν καὶ σὲ τί «συναινεῖ»; Καὶ μὲ ποιό δικαίωμα παρεμβαίνει κάποιος «τρίτος» στὴ μὴ δηλωθεῖσα ἐν ζωῇ ἐγγράφως βούληση ἑνὸς «ἐγκεφαλικῶς νεκροῦ»;

4. Τὸ «Brain death» is not death, δηλαδή, « γκεφαλικς θάνατος» δν εναι θάνατος, ἦταν ὁ τίτλος μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάσθηκε παγκοσμίως «Ἡ Διακήρυξη τῆς Παπικῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν» ἀπὸ τὸ διαδίκτυο τῆς Ρ/Καθολικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ δὲ προῆλθε: «Μετὰ ἀπὸ τὴν ἐπανεξέταση πρὸς ἐπαλήθευση τῆς ἐγκυρότητος τῶν κριτηρίων τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου ἐπὶ ἑνὸς καθαρῶς ἐπιστημονικοῦ ἐπιπέδου», τὴν ὁποία εἶχε ζητήσει ὁ Πάπας Παῦλος-Ἰωάννης ὁ Β´ ἀπὸ τὴν Συνδιάσκεψη τῆς Ἀκαδημίας Ἐπιστημῶν» (2 ἕως 3.2.2005). Δηλαδή, ἡ Ρ/Καθολικὴ Ἐκκλησία ἀπέρριψε καὶ πάλι τὸν ἐγκεφαλικὸ θάνατο, καὶ δὲν δέχεται ὅτι «ὁ ἐγκεφαλικῶς νεκρός, εἶναι νεκρός». Τῇ Ἑλλαδικῇ ὅμως Ὀρθοδοξίᾳ ἄλλως ἔδοξε!

5. Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου Ἱερόθεος γράφει καὶ διὰ μακρῶν στὸ «Ἐκκλησία καὶ Μεταμοσχεύσεις» τῆς Ι.Σ.Ε.Ε. (σελ. 353 καὶ 359): «Στὴ περίπτωση τοῦ λεγομένου ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, ὅταν μερικὰ ὄργανα κινοῦνται μὲ ὑποστηρικτικὲς ἐνέργειες, καὶ τότε ἐξακολουθεῖ νὰ ἐνεργεῖ ἡ ψυχὴ μέσα στὸν ἄνθρωπο, ἐφ᾽ ὅσον ἐνεργεῖ σὲ ἄλλο σωματικὸ ὄργανο [ … ]. Καὶ ἐφ᾽ ὅσον λειτουργεῖ ἡ καρδιά, λειτουργεῖ καὶ ἡ νοερὰ ἐνέργεια τοῦ ἀνθρώπου, ἀκόμη κι ἂν δὲν ἔχει συνείδηση τοῦ περιβάλλοντος κόσμου». Συνεπῶς, δὲν ἔχει ἐπέλθει οὔτε τότε ἡ ἀναχώρηση τῆς ψυχῆς!

6. Κατὰ τὴν «Ἐπιστημονικὴ καὶ Θεολογικὴ ἡμερίδα» τῆς Μητροπόλεως Γλυφάδας στὶς 11 Μαρτίου 2012, μὲ θέμα: «Εἶναι πραγματικὸς θάνατος ὁ λεγόμενος “ἐγκεφαλικὸς θάνατος;” ἀπεδείχθη ὅτι, «ὁ λεγόμενος ἐγκεφαλικός θάνατος” δὲν εἶναι θάνατος». Αὐτὴ δὲ ἡ διαπίστωση ἐνισχύεται καὶ μὲ τὴν σημερινὴ ἡμερίδα. Ὁπότε, « δωρε ζωτικν ργάνων» καθίσταται πλέον κα «φαίρεση ζως»!

 Συμπεράσματα

.              Ἡ «εἰκαζομένη συναίνεση» τοῦ νόμου 3984/2011 εἶναι ἕνα ἐπιστημονικοφανὲς τέχνασμα μὲ νομικίστικες προσαρμογὲς κατὰ τὶς ἐπιδιώξεις τῶν ἐμπνευστῶν της, πρὸς ὑφαρπαγὴ ζωτικῶν ὀργάνων γιὰ τὶς μεταμοσχεύσεις ἀπὸ ἕνα ἐγκεφαλικῶς νεκρό. Ἑπομένως, «μὲ ἀφαίρεση ζωῆς» ἀπὸ ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ἀποβιώσει.
.              Μὲ τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση» καταργεῖται ἡ ἰδιοπροσωπία καὶ τὸ αὐτεξούσιο τοῦ ἀνθρώπου, μὲ πλήρη ἀδιαφορία καὶ γιὰ τὴν ἱερότητα τοῦ σώματος τοῦ νεκροῦ.
.              Κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία «ἡ ὑφαρπαγὴ τοῦ αὐτεξουσίου τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο».
.              Μὲ τὴν διάγνωση τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», ἄσχετοι πρὸς τὸν θανόντα θὰ ἐκχωροῦν μὲ τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση» τὰ ζωτικὰ ὄργανά του ὡς δῆθεν «πτωματικὰ» γιὰ τὶς μεταμοσχεύσεις, ποὺ ἐνδέχεται νὰ ἰσοδυναμεῖ μὲ φόνο.
.              Πρόκειται, συνεπῶς, γιὰ πλήρη εὐτελισμὸ τῆς προσωπικότητας τοῦ ἀνθρώπου, ὡσὰν νὰ εἶναι «res», δηλαδὴ ἕνα «πράγμα», ἢ μιὰ χαλασμένη μηχαν π τν ποία μπορον ν παίρνουν κομμάτια της ς νταλλακτικά.
.              Ὁ σκοπὸς ὅμως ἐξεύρεσης ὀργάνων γιὰ τὶς μεταμοσχεύσεις «δὲν ἐξαγιάζει τὰ μέσα». Καὶ δὲν μπορεῖ κανείς, μὲ τὸ «ἔτσι θέλω» τῆς «εἰκαζομένης συναίνεσης» νὰ ἁρπάζει τὰ ὄργανα ἑνὸς ἄλλου, καταστρέφοντας καὶ κάθε εὐγενὲς αἴσθημα ἀλτρoυϊσμοῦ καὶ ἀγάπης ὑπὲρ τῶν μεταμοσχεύσεων.
.              Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, ἡ «εἰκαζομένη συναίνεση» θὰ πρέπει νὰ καταργηθεῖ. Οἱ μεταμοσχεύσεις, βεβαίως, πρέπει νὰ προάγωνται, ὄχι ὅμως καὶ μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο. Ἕνας τέτοιος δὲ εἶναι καὶ ἡ «εἰκαζομένη συναίνεση». Χρειάζεται ὅμως μεθοδευμένη καὶ ἀδιάκοπη προσπάθεια, διότι πολλὰ εἶναι τὰ ἰδιοτελῆ συμφέροντα πολλῶν ἄλλων.
.              Ἐκφράζεται, λοιπόν, ἡ εὐχή: Τὴν κατάργησή της νὰ κατορθώσει ἡ ἀγωνιστικότητα τῶν ἀνθρώπων τῆς ἡμερίδας αὐτῆς, μὲ τὰ ἀδιάσειστα καὶ πειστικὰ ἐπιχειρήματά της.

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ –3 (Εἰσήγηση Ἀθανασίου Β. Ἀβραμίδη, Καρδιολόγου, στὴν Ἡμερίδα μὲ θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεὰ ἢ ἀφαίρεση ζωῆς;»)

Ἀθανάσιος Β. Ἀβραμίδης,
Καρδιολόγος,
Ἄμ. Καθηγ. Παθoλoγίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν 

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ [Γ΄]

Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα μέ θέμα:
 «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
Σάββατο 20-4-2013 καί ὥρα 4 ἕως 9 μ.μ. 
στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας 
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη 
ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μ.Πειραιῶς σέ συνεργασία μέ τήν Ἱ. Μ. Γλυφάδας.

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/24/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/24/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα2/

Ἡ ἐπινόηση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου

Εἶναι προϊόν της ad hoc, δηλαδή, τῆς «ἐπὶ τούτῳ συσταθείσης» Ἐπιτροπῆς τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Χάρβαρντ» γιὰ τὸν καθορισμὸ τοῦ «μὴ ἀναταξίμου ἐγκεφαλικοῦ κώματος» καὶ τὸν ἐπανακαθορισμὸ τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία συνέταξε τὰ γνωστὰ ὡς «Κριτήρια Χάρβαρντ» γιὰ τὴ διάγνωσή του ὅτι «ἔχει ἐπέλθει ἡ νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους», καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατέστη «ἐγκεφαλικῶς νεκρός».

.          Ὅμως, ὑπῆρξε χειραγώγηση τῆς Ἐπιτροπῆς, καὶ ἔργον της ἦταν:

1ον: Ὁ ἐπαναπροσδιορισμὸς τοῦ θανάτου γιὰ τὴν νομικὴ κατοχύρωση τῶν μεταμοσχεύσεων, ἀνάγοντας τὴν «νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους» σὲ «ἐγκεφαλικὸ θάνατο», ἀμφοτέρων ἀναφερομένων ἐναλλὰξ ὡς ταυτοσήμων.

2ον: Ὁ προσδιορισμὸς καὶ ἡ περιγραφὴ τῶν «ἐγκεφαλικῶς νεκρῶν» μὲ τὰ «Κριτήρια Χάρβαρντ» καί,

3ον: Ἡ βράχυνση τοῦ χρόνου νοσηλείας τῶν ἀσθενῶν στὶς Μ.Ε.θ. πρὸς ἐξοικονόμηση χρημάτων καὶ δημιουργία ἄδειων κρεβατιῶν. Ἀπὸ τὸ τελικὸ δὲ κείμενο παρελείφθησαν διαφωνίες καὶ ἀμφισβητήσεις, ὥστε νὰ παρέχεται ἡ ἐντύπωση ὁμοφωνίας στὴν τελικὴ ἀπόφαση.

.          Αὐτὰ προέκυψαν ἀπὸ διεξοδικὴ ἔρευνα στὰ Ἀρχεῖα τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Χάρβαρντ τοῦ 1968. (Mita Giacomini, στὸ Soc. Sci. Med., 33:1465-82,1997).
.          Ὁ «ἐγκεφαλικὸς θάνατος», πάντως, ἔχει ἀμφισβητηθεῖ ἀπὸ ἐρευνητὰς παγκοσμίου κύρους, μὲ ἐκτεταμένη βιβλιογραφικὴ τεκμηρίωση. Πολλοὶ ἔχουν εἰσηγηθεῖ καὶ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ὅρου «ἐγκεφαλικὸς θάνατος», καὶ τὸν θέτουν σὲ εἰσαγωγικά. Δὲν θεωρεῖται πάντως «ταυτόσημος μὲ τὸ βιολογικὸ τέρμα τῆς ζωῆς». Οἱ Potts καὶ D. W. Evans, στὸ ἄρθρο τους «Ἐὰν ἔχει σημασία τὸ ὅτι οἱ δωρητὲς ὀργάνων δὲν εἶναι νεκροί; Ἠθικὲς καὶ πολιτικῆς τακτικῆς συνέπειες» (Does it matter that organ donors are not dead? Ethical and policy implications. J. Med. Ethics, 2005,31 :406-409), ἀπεφάνθησαν: «Σημασία ἔχει τὸ ὅτι ἡ ἀφαίρεση ζωτικῶν ὀργάνων ἀπὸ ἕναν δότη “ἐγκεφαλικῶς νεκρό”, ἐκείνη εἶναι ποὺ σκοτώνει τὸν ἀσθενῆ». Ὁποτε, σὲ τέτοιες περιπτώσεις, «ἡ δωρεὰ ζωτικῶν ὀργάνων» γίνεται μὲ «ἀφαίρεση ζωῆς».
.          Ἡ Ι.Σ.Ε.Ε., ὅμως, ἀποφάνθη λανθασμένως μὲ τὸ ἄρθρο 12 «τῶν 55 Βασικῶν Θέσεών της ἐπὶ τῆς Ἠθικῆς τῶν Μεταμοσχεύσεων» ὅτι: « … ἂν καὶ δὲν εἶναι ἁρμοδία θὰ ἠμποροῦσε νὰ δεχθῆ τὴν διεθνῶς ὁμόφωνον ἄποψιν ὅτι ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος ταυτίζεται μὲ τὸ ἀμετάκλητον βιολογικὸν τέλος τοῦ ἀνθρώπου». Καὶ ὅτι: «ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος ἀποτελεῖ γεγονὸς ὁριστικῆς καὶ ἀναποτρέπτου καταστροφῆς τοῦ ἐγκεφάλου … ». Ἐνῶ πρόκειται γιὰ μιὰ «ἄποψη» καὶ μόνον, ἡ ὁποία «οὐδόλως εἶναι διεθνῶς ὁμόφωνος».
.          Λανθασμένως, ἐπίσης, μὲ τὸ ἄρθρον 13 ἀπεδέχθη τὸν «ἐγκεφαλικὸν θάνατον» ὡς «τὸ βιολογικὸν τέλος τοῦ ἄνθρωπου», ἀλλὰ καὶ ὅτι: « .. .ἡ τεχνητὴ ὑποστήριξις τῆς ἀναπνοῆς προσωρινῶς ἀναχαιτίζει τὴν διαδικασίαν ἀποσυνθέσεως τοῦ σώματος ὄχι ὅμως καὶ τὴν ἀναχώρηση τῆς ψυχῆς». Διότι: Τὴν μὲν ἀποσύνθεση τοῦ σώματος δὲν ἀναχαιτίζει ἡ ὑποστήριξη τῆς ἀναπνοῆς ἀλλὰ ἡ ὑποστήριξη τῆς κυκλοφορίας». Εἰς ὅ,τι δὲ ἀφορᾶ στὴν ἀναχώρηση τῆς ψυχῆς, «ὄντως φοβερότατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον, πῶς ψυχὴ ἐκ τοῦ σώματος βιαίως χωρίζεται .. ». Καὶ ἐπειδὴ «οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν», δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται «μεταίρειν ὅρια ἃ ἔθεντο οἱ πατέρες ἡμῶν»!
.          Τὸ βιβλίο «Ἐκκλησία καὶ Μεταμοσχεύσεις» τῆς Ι.Σ.Ε.Ε. εἶναι διαποτισμένο μὲ τὴν ἀντίληψη ὅτι: «ὁ ἐγκεφαλικὸς θάνατος ταυτίζεται μὲ τὸ ἀμετάκλητον βιολογικὸν τέλος τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου». Προτρέπει μάλιστα ἡ Ι.Σ.Ε.Ε καὶ τὴν δωρεὰ ὀργάνων ἀπὸ «ἐγκεφαλικῶς νεκρὸ» μὲ τὴν ἐγκύκλιό της 2819/7.7.2005, κατὰ τὴν ὁποία κατέστησαν «δωρηταὶ ὀργάνων καὶ ἅπαντες οἱ Σεβασμιώτατοι Συνοδικοὶ Ἀρχιερεῖς».
.          Θὰ ἀντιληφθεῖ ἄραγε τὰ λάθη της; Ποιός ὅμως θὰ πείσει τὴν Ι.Σ.Ε.Ε. νὰ ἀναθεωρήσει τὸ βιβλίο «Ἐκκλησία καὶ Μεταμοσχεύσεις», προκειμένου νὰ μὴ παραπληροφορεῖται γιὰ τὸν «ἐγκεφαλικὸ θάνατο» τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/26/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα4/

, , ,

Σχολιάστε

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ –2 (Εἰσήγηση Ἀθανασίου Β. Ἀβραμίδη, Καρδιολόγου, στὴν Ἡμερίδα μὲ θέμα: «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεὰ ἢ ἀφαίρεση ζωῆς;»)

 

Ἀθανάσιος Β. Ἀβραμίδης,
Καρδιολόγος,
Ἄμ. Καθηγ. Παθoλoγίας Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν 

 

ΜΕΤΑΜΟΣΧΕΥΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΕΙΚΑΖΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ [Β΄]

 

Εἰσήγηση στήν Ἡμερίδα μέ θέμα:
 «Μεταμοσχεύσεις: Δωρεά ἤ ἀφαίρεση ζωῆς;»
Σάββατο 20-4-2013 καί ὥρα 4 ἕως 9 μ.μ. 
στό Στάδιο Εἰρήνης καί Φιλίας 
ΟΡΓΑΝΩΣΗ: Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν καί Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη 
ὑπό τήν αἰγίδα τῆς Ἱ. Μ.Πειραιῶς σέ συνεργασία μέ τήν Ἱ. Μ. Γλυφάδας.

 

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/24/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα/

 

.          Στὸ νομοσχέδιο τοῦ νόμου αὐτοῦ ὑπῆρχαν καὶ διατάξεις περὶ «εἰκαζομένης συναίνεσης» καὶ «μὴ εἰκαζομένης ἄρνησης». Οἱ ἀντιδράσεις ὅμως τῶν «φορέων», τῆς κοινωνίας ἐν γένει καὶ τῆς Ἐκκλησίας ἀνάγκασαν στὴν ἀπόσυρσή τους.  )

 Ἡ «εἰκαζομένη» συναίνεση

.             Τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση» ἐπανέφερε στὸ προσκήνιο ὁ ὑπουργὸς Ὑγείας καί Κοινωνικῆς Ἀλληλεγγύης κ. Ἀνδρέας Λοβέρδος μὲ ἄλλο νομοσχέδιο τὸ 2011, ἀποβλέπων κατὰ κύριο λόγο «στὴν αὔξηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν δοτῶν ὀργάνων».
.            Ἐπρόκειτο γιὰ ἕνα νομικοφανὲς κατασκεύασμα «χρηστικῆς σκοπιμότητας» πρὸς ἀπόκτηση ὀργάνων γιὰ τὶς μεταμοσχεύσεις, ἀπὸ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι ἐν ὅσῳ ζοῦσαν δὲν εἶχαν δηλώσει ἐγγράφως ὅτι «δὲν ἐπιθυμοῦν νὰ εἶναι δωρητὲς ὀργάνων».
.             Κατὰ τὸν «διάλογο μὲ τοὺς καθ᾽ ὕλην ἁρμοδίους φορεῖς» ἐπὶ τοῦ νομοσχεδίου, «ἐξεφράσθησαν σοβαρὲς ἐνστάσεις : α) Ὁ πρόεδρος τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Μεταμοσχεύσεων καθ. Νεφρολογίας κ. Ἰωάννης Βλαχογιάννης, ἐξέφρασε τὴν ἀντίθεσή του, ὑποστηρίξας ὅτι: «ὁ νόμος δὲν θὰ φέρει τὴν προσδοκωμένη αὔξηση τῶν δοτών, καὶ θὰ πλήξει τὸ κύρος τῶν μεταμοσχεύσεων. Θὰ ἐνδυναμώσει δὲ τὴν καχυποψία τῶν πολιτῶν. Θὰ δημιουργήσει πρόβλημα στὶς Μονάδες Ἐντατικῆς Θεραπείας, καὶ οἱ γιατροὶ θὰ γυρίσουν τὶς πλάτες στὶς μεταμοσχεύσεις». β) Ὁ κ. Πέτρος Ἀλιβιζάτος, τοῦ Ὠνασείου Καρδιοχειρουργικοῦ Κέντρου Μεταμοσχεύσεων, ἐπεσήμανε τὴν ὑστέρηση τῶν Μονάδων Ἐντατικῆς Θεραπείας, οἱ ὁποῖες «δὲν παράγουν δότες σὲ ὅ, τι ἀφορᾶ τὴν διαπίστωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου», ὅταν ἀκόμη καὶ μεγάλες πανεπιστημιακὲς μονάδες δὲν δίνουν περισσότερα ἀπὸ ἕνα μόσχευμα τὸν χρόνο. («Καθημερινή», 12.4.2011).
.          Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος, πρόεδρος καὶ τῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς τῆς Ι.Σ.Ε.Ε., σὲ ἄρθρο του στὴν ἐφημερίδα «Τὸ Βῆμα» στὶς 10.4.2011 ἔγραψε ὅτι: «Ἡ εἰκαζομένη συναίνεση δὲν ἔχει ἠθικὸ ἔρεισμα, καὶ συναίνεση ποὺ εἰκάζεται δὲν εἶναι συναίνεση».
.          Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀπέσυρε τὸν ἐκπρόσωπό της ἀπὸ τὸν Ἐθνικὸ Ὀργανισμὸ Μεταμοσχεύσεων, μὴ ἀποδεχομένη τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση». Πέντε καθηγηταὶ τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης -μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ὁ ἐκ τῶν εἰσηγητῶν στὴν σημερινὴ ἡμερίδα καθ. κ. Καρακατσάνης- μὲ «ἀνοικτὴ ἐπιστολή τους πρὸς τοὺς Βουλευτάς», διαβεβαιώνουν ὅτι: «Ἡ τακτικὴ τῆς εἰκαζομένης συναινέσεως πάσχει ἐμφανῶς ἀπὸ ἔλλειμμα δημοκρατικοῦ φρονήματος καὶ θὰ προκαλέσει μείζονες ἀντιδράσεις … Ποιός γιατρὸς θὰ τολμήσει νὰ ἀφαιρέσει ζωτικὰ ὄργανα ἀπὸ ἐγκεφαλικῶς νεκρὸ ἀσθενῆ, ἐὰν ὑπάρχει σαφὴς ἀντίρρηση τῶν ἀμέσων συγγενῶν του; … Συναίνεση ὑπάρχει μόνον ὅταν αὐτὴ ἔχει δηλωθεῖ ρητῶς καὶ ἐγγράφως, καὶ ὄχι ὅταν τεκμαίρεται».
.          Ὁ ὑπουργὸς κ. Λοβέρδος, ὅμως, -παρ᾽ ὅλη τὴν πολεμικὴ γιὰ τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση», καὶ μὲ τὸν χαρακτηρισμό της ἀκόμη ὡς ἀντισυνταγματικῆς κατὰ τὸ ἄρθρο 2 παρ.1 καὶ τὸ ἄρθρο 5 παρ.1- εἰσήγαγε τὸ νομοσχέδιό του στὴ Βουλὴ στὶς βασικές του γραμμὲς «ὡς ἀρχικῶς εἶχε».
.          Οἱ ἀντιδράσεις ἐναντίον τοῦ νομοσχεδίου κατὰ τὶς συζητήσεις στὴ Βουλὴ ἀκόμη καὶ ἀπὸ «φίλια» πρόσωπα, οὐδόλως τὸν ἔκαμψαν. Ἐν μέσῳ ὅμως τῶν σφοδρῶν ἀντιπαραθέσεων, ὁ πρόεδρος τοῦ Ἐθνικοῦ Ὀργανισμοῦ Μεταμοσχεύσεων καθηγητὴς κ. Βλαχογιάννης ἐξαναγκάσθηκε σὲ παραίτηση.
.          Τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὴν «εἰκαζομένη συναίνεση», ἐν τέλει, ἔγινε ὁ νόμος 3984 τοῦ 2011 (ΦΕΚ Α´ἀρ. φύλλου 150, 27.6.2011).
.          Κατὰ τὸ ἄρθρο 9 παρ. 5. «Ἡ ἀφαίρεση ὀργάνων ἀπὸ θανόντα δότη διενεργεῖται μετὰ τὴν ἐπέλευση τοῦ θανάτου, κριτήριο γιὰ τὸν ὁποῖο εἶναι ἡ νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους, σύμφωνα μὲ τὰ εὐρέως ἀποδεκτὰ καὶ σύγχρονα δεδομένα τῆς ἐπιστήμης, ὅπως ὁρίζεται στὴν ἀπόφαση τοῦ ΚΕ.Σ. Υ. περὶ τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου (ἀπόφαση 9 τῆς 21/20.3.1985).
.          Ἡ ἀπόφαση ὅμως αὐτὴ τοῦ ΚΕ.Σ.Υ. τοῦ 1985, ἔχει ἀπὸ ἐτῶν ἀποδειχθεῖ ἐπιστημονικῶς λανθασμένη. Καὶ εἶναι ἀπολύτως βέβαιο ὅτι ἡ ἀναφερομένη ὡς «νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους» εἶναι ἀνεπαρκὴς γιὰ τὴ διάγνωση τοῦ «ἐγκεφαλικοῦ θάνατου», καὶ οὐδόλως ταυτίζεται μὲ τὸν «βιολογικὸ θάνατο».

 Ἡ ἐπινόηση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου

.             Εἶναι προϊόν της ad hoc, δηλαδή, τῆς «ἐπὶ τούτῳ συσταθείσης» Ἐπιτροπῆς τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Χάρβαρντ» γιὰ τὸν καθορισμὸ τοῦ «μὴ ἀναταξίμου ἐγκεφαλικοῦ κώματος» καὶ τὸν ἐπανακαθορισμὸ τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία συνέταξε τὰ γνωστὰ ὡς «Κριτήρια Χάρβαρντ» γιὰ τὴ διάγνωσή του ὅτι «ἔχει ἐπέλθει ἡ νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους», καὶ ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατέστη «ἐγκεφαλικῶς νεκρός».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/25/μεταμοσχεύσεις-καὶ-εἰκαζομένη-συνα3/

, , ,

Σχολιάστε