Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μετάνοια

ΕΞΩ Η ΘΥΕΛΛΑ ΜΑΙΝΕΤΑΙ…

ΕΞΩ Η ΘΥΕΛΛΑ ΜΑΙΝΕΤΑΙ…

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2193, 15.02.2019
ἠλ. στοιχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.           Ὁ κόσμος ἀνήσυχος. Ἀρκετοὶ λιποψυχοῦν. Ἐρωτήματα πνίγουν τὶς ψυχὲς ὅλων μας. Ποῦ πλέει τὸ πλοῖο τῆς Πατρίδας μας; Πόσο ἀκόμη θὰ τὸ μαστιγώνει ἀλύπητα ἡ θύελλα;
.           Τί θύελλα! Σαρωτική. Ὅσο περνοῦν οἱ μέρες ἀντὶ νὰ ἠρεμήσει, δυναμώνει. Μετατρέπεται σὲ κυκλώνα καταστρoφικό. Ἕνα-ἕνα διαλύει τὰ στηρίγματα τοῦ κόσμου. Ἡ διαφθορὰ διδάσκεται στὰ ἴδια τὰ Σχολεῖα. Ἡ Βουλὴ καταλύει νόμους αἰώνιους καὶ νομοθετεῖ ὡς νόμιμη τὴν ἀνομία καὶ τὴν ἀσέλγεια. Τὸ χειρότερο, ἡ σκέψη πολλῶν, ἀκόμη καὶ μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ὑφίσταται κακοήθη μετάλλαξη, συμβιβαζόμενη μὲ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀποστατημένου κόσμου.
.           Μέσα σ᾽ αὐτη τὴ μαινόμενη πνευματικὴ κακοκαιρία ἡ Ἐκκλησία ἀνοίγει γιὰ μιὰ ἀκόμη χρονιὰ τὸν Παράδεισό της. Μᾶς εἰσάγει στὸν ἅγιο κόσμο τοῦ ΤΡΙΩΔΙΟΥ καὶ τῆς ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ.
.           Μᾶς λέει: Ἀρκετά, παιδιά μου, χτυπηθήκατε ἀπὸ τὴν κοσμικὴ θύελλα. Ἀρκετὰ περιπλανηθήκατε στοὺς δρόμους τοῦ κόσμου. Ἐλᾶτε… γυρίστε στὸ σπίτι σας. Ἐλᾶτε… βαδίστε τὸν δρόμο τῆς ζωῆς. Φωνὴ στοργικὴ τῆς ἀληθινῆς μας μητέρας. Νὰ βαδίσουμε τὸν δρόμο τῆς ζωῆς καὶ νὰ γυρίσουμε στὸ σπίτι μας.
.            Τί σημαίνει ὅμως ἐπιστροφὴ στὸ σπίτι; Τί ἄλλο ἀπὸ αὐτὸ ποὺ τόσο δυνατά μᾶς ἔδειξε ὁ Κύριος μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Ἀσώτου. Νὰ ἔρθουμε στὸ σπίτι μας, σημαίνει νὰ μετανοήσουμε, νὰ συμμαζευθοῦμε στὸν ἑαυτό μας, γιὰ νὰ συναντήσουμε τὸν Πατέρα μας. Ἀκριβῶς ὅπως ὁ Ἄσωτος ἔπραξε, ὁ ὁποῖος μόλις ἦρθε στὸν ἑαυτό του, «εἰς ἑαυτὸν ἐλθών», τότε εἶπε: «Πορεύσομαι πρὸς τὸν Πατέρα μου». Ὁ ἄνθρωπος βρίσκει τὸν Πατέρα του, συναντάει τὸν Θεό του, ὅταν μετανοεῖ καὶ ἔρχεται στὸν ἑαυτό του. Ὅσο παραμένει ἐκτὸς ἑαυτοῦ, εἴτε ζώντας ζωὴ ἀσωτίας εἴτε αἰχμαλωτιζόμενος ἀπὸ τοὺς ἀναρίθμητους περισπασμούς, βασανίζεται ἀπὸ τὶς θύελλες τοῦ κόσμου καὶ βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸν Πατέρα, χωρὶς Θεό, χωρὶς χαρὰ καὶ νόημα ζωῆς.
.           Ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας μας ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς τὴν Παραβολὴ τοῦ κρυμμένου θησαυροῦ τοῦ Χριστοῦ μας τὴν ἐφαρμόζει ἀκριβῶς σ᾽ αὐτὴ τὴ στροφὴ στὸν ἑαυτό μας. «Οὗτός ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ κεκρυμμένος τῆς καρδίας σου, ὃν οὔπω εὗρες διὰ τὴν ἀργίαν· εἰ γὰρ εὗρες, ἄρα ἂν πέπρακας πάντα καὶ ἐκτήσω τὸν ἀγρὸν τοῦτον. Νῦν δὲ τὸν ἀγρὸν ἀφεὶς τὰ περὶ τὸν ἀγρὸν περιέπεις, ἐν οἷς οὐδὲν ἄλλο εὑρίσκεται πλὴν ἀκανθῶν καὶ τριβόλων» (Κεφάλαια Περὶ Ἀγάπης, Δ´ Ἑκατοντάς, ΞΘ´- ΟΒ´, PG 90,1064, 5). Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ θησαυρός, λέει ὁ Ἅγιος. Κι αὐτὸς ὁ θησαυρὸς βρίσκεται κρυμμένος μέσα σου, στὸ χωράφι τῆς καρδιᾶς σου. Πρέπει νὰ τὰ πουλήσεις ὅλα, νὰ ἀφήσεις δηλαδὴ τὶς ἀτέλειωτες ἐξωτερικὲς δραστηριότητές σου καὶ νὰ σκάψεις στὸ χωράφι τῆς καρδιᾶς σου γιὰ νὰ βρεῖς τὸν θησαυρό, τὸν Χριστό. Ἂν ὅμως ἀμελεῖς καὶ ἀσχολεῖσαι συνέχεια μὲ τὰ ἐξωτερικά, τὰ «περὶ τὸν ἀγρόν», τότε θὰ ταλαιπωρεῖσαι ἀνώφελα, διότι ἐκεῖ δὲν βρίσκεται τίποτε ἄλλο παρὰ μόνο ἀγκάθια καὶ τριβόλια.
.           Νὰ γυρίσουμε λοιπὸν στὸ σπίτι μας. Ἕνα σημαντικὸ βῆμα ἐπιστροφῆς εἶναι νὰ μποῦμε πρόθυμα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Νὰ μετέχουμε στὶς θαυμαστὲς ἱερὲς Ἀκολουθίες της, τὰ Μεγάλα Ἀπόδειπνα, τοὺς Κατανυκτικοὺς Ἑσπερινούς, τοὺς Χαιρετισμούς, τὶς Προηγιασμένες θεῖες Λειτουργίες. Νὰ ἀποδυθοῦμε, κατὰ δύναμιν, καὶ στὸ ἄθλημα τῆς ἁγίας Νηστείας, ἡ ὁποία «ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν».
.           Καὶ ὅλα αὐτὰ καὶ καθετὶ ἄλλο μὲ ἀποφασιστικὴ στροφὴ στὸν ἑαυτό μας καὶ μὲ καλλιέργεια βαθύτερου πνεύματος μετανοίας.
.           Διότι ἡ βαθιὰ μετάνοια εἶναι τὸ ζητούμενο. Καὶ ἡ μόνη ὁδὸς σωτηρίας.
.           Ἔξω μαίνεται ἡ θύελλα.
.           Μέσα στὴν Ἐκκλησία ἡ χαρὰ τοῦ Θεοῦ.
.           Μακάριοι «οἱ εὑρίσκοντες αὐτήν»

 

Advertisements

,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΙΟ ΝΙΚΩΝΑ ΤΟΝ «ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ» (Μητροπ0λ. Μάνης Χρυσόσοτομος)

 

Γιὰ τὸν Ὅσιο Νίκωνα τὸν «Μετανοεῖτε»

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ´

.               Δικαίως ἀπεκλήθη «ὁ Μετανοεῖτε», διότι πράγματι ἦταν «ὁ πεζοπόρος τῆς μετάνοιας». Ὁ Ὅσιος Νίκων αὐτό κήρυττε. Τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ «Μετανοεῖτε». (Ματθ. δ´17).
.               Ἔζησε στούς μέσους χρόνους τοῦ Βυζαντίου ἐπί τῆς βασιλείας τοῦ Νικηφόρου Φωκᾶ καί πατρίδα του ἦταν ὁ λεγόμενος Πολεμωνιακός Πόντος πού ἀντιστοιχεῖ πρός τήν ἀρχαία Παφλαγονία. Στόν πατρικό του οἶκο ἐνῶ εἶχε ὅλα τά ὑλικά ἀγαθά, αὐτός ὅλα τά περιεφρόνησε καί πόθησε πραγματικά τήν ἀνωτέρα πνευματική ζωή καί τήν ὁλοκληρωτική ἁφιέρωση στό Θεό. Ἔλεγε: «Τί γάρ κέρδος ἔσται ἀνθρώπῳ τῷ τόν κόσμον ὅλον ἐπαπολαύσαντι, τήν δέ ψυχήν ζημιουμένῳ, ἧς πᾶς ὁ κόσμος οὐκ ἐστιν ἀντάξιος; πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου. Ἐξέλιπεν ὁ χόρτος καί τό ἄνθος ἐξέπεσε, τό δέ ρῆμα Κυρίου εἰς τόν αἰῶνα μένει».
.               Ἔτσι ἔρχεται νέος στήν ἡλικία στήν Ἱερά Μονή Χρυσῆς Πέτρας, στά σύνορα τοῦ Πόντου καί τῆς Παφλαγονίας, ὅπου μετά τήν κουρά του σέ μοναχό, ἀρχίζει τούς μοναστικούς ἀγῶνες μέ αὐστηροτάτη νηστεία, πολλή προσευχή, κατανίκηση τῶν παθῶν, καί ἀπόκτηση ἀρετῶν «τῇ θείᾳ βοηθείᾳ καί χάριτι».
.               Ἔμεινε στή Μονή δώδεκα χρόνους καί στή συνέχεια μέ τήν εὐχή τοῦ γέροντος ἁνεχώρησε πρός διακονία, τῆς θεϊκῆς κλήσεως, ἐκείνης τοῦ κηρύγματος τῆς μετάνοιας. Ὁ εὐλαβής ἡγούμενος τῆς Μονῆς μαζί μ’ ὅλη τήν Ἀδελφότητα προέπεμψαν τόν Ὅσιο μέ τήν προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ διαφύλαξον καί διατήρησον ἑν ὁδῷ ταύτη ᾗ πορεύεται, ὅπως καί δι’ αὐτοῦ μεγαλυνθήσεταί σου τό πανάγιον ὄνομα, ὅτι εὐλογητός εἶ εἰς τούς αἰῶνας, ἀμήν».

.               Ὁ Ὅσιος ἀνεχώρησε. Ἀπό τότε ἤρχισε μία πορεία, πορεία γιά κήρυγμα, γιά ἱεραποστολή, γιά μετάδοση τῆς θείας διδασκαλίας στίς ψυχές τῶν ἁνθρώπων. Ὁ πόθος του γιά κήρυγμα ἦταν ἀκατανίκητος, ἡ φωνή του γιά μετάνοια ἰσχυροτάτη, οἱ πεζοπορίες του ἀσταμάτητες. Καμμία δυσκολία δέν τόν ἐμπόδιζε, οὔτε ἀσθένεια, οὔτε φυσικοί κίνδυνοι, οὔτε ληστές καί κακοί ἄνθρωποι, οὔτε οἱ μεθοδεῖες καί παγίδες τοῦ διαβόλου. Ἡ πίστη του στό Χριστό ἀκλόνητη. Ὁ σωτήριος λόγος «Μετανοεῖτε» δονοῦσε τό εἶναι του. Ἕνα καί μοναδικό ἦταν τό περιεχόμενο τοῦ κηρύγματός του: Μετάνοια.
.               Φθάνει στήν Κρήτη καί κηρύττει. Στή συνέχεια, ἔρχεται στή Πελοπόννησο. Μεταβαίνει στήν Ἐπίδαυρο, στήν Ἀττική, στήν Ἀθήνα, ἐπισκέπτεται τήν Εὔβοια ὅπου καί χρησιμοποίησε τήν εἰκόνα τῶν ὑδάτων τοῦ Εὐρίπου (τήν παλίρροια) στό κήρυγμά του, τονίζοντας τήν ρευστότητα, τήν ἀβεβαιότητα καί τό εὐμετάβλητον τοῦ ἐγκόσμιου βίου, καλῶντας τούς Εὐβοεῖς σέ μετάνοια καί στή σταθερότητα τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.
.               Ἀργότερα, πεζοπορεῖ στή Θήβα, ἔχοντας ὡς πνευματικό καταφύγιο ἡσυχαστήριο στόν Κιθαιρῶνα, ὅπου ἁργότερα ἱδρύθηκε ἡ Ἱερά Μονή Ὁσίου Μελετίου. Ἀφοῦ στή συνέχεια περιοδεύει ἱεραποστολικῶς στήν Κόρινθο καί στό Ἄργος -Ναύπλιο καταφθάνει πλέον στή νότιο Πελοπόννησο, ὅπου καί θά παραμείνει μέχρι τῆς κοιμήσεώς του.

.               Εἰδικότερα στή Σπάρτη, τήν Μάνη (τότε ὀνομαζομένη Μαΐνη) καί τίς ἄλλες γύρωθεν περιοχές τῆς Λακωνίας καί τῆς Μεσσηνίας ἀναπτύσει σπουδαιοτάτη ἱεραποστολική δράση. Κηρύττει Χριστόν. Κηρύττει μετάνοια.
.               Πλήθη ἀνθρώπων ἤρχοντο ἁπό παντοῦ γιά νά τόν ἀκούσουν, γιά νά θεραπευθοῦν, γιά νά τόν συμβουλευθοῦν, γιά νά λάβουν τήν εὐλογία του. Ἡ φήμη τῆς ἀρετῆς του καί ἡ θαυματουργία του προέτρεχον.
.               Εὑρισκόμενος στό Ἀμύκλιον, κάτοικοι τῆς Σπάρτης, ἡ ὁποία τότε ἐμαστίζετο ἀπό φοβερό λοιμό, ἦλθαν καί προσπίπτοντες στούς πόδας του τόν παρεκάλουν νά τούς ἐπισκεφθεῖ καί ἀπαλλάξει ἀπό τήν νόσο. Ὁ Ὅσιος ἐπεσκέφθη τήν Σπάρτη καί τότε εὐθύς ἀμέσως ἐξαφανίστηκε ἡ νόσος.

.               Ἠγάπησε τά μέγιστα τήν Σπάρτη καί τήν ὅλη Λακωνική γῆ, καί μάλιστα ἀνήγειρε λαμπρότατο ναό τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ κατόπιν θείας ὀπτασίας, ὅπου μάλιστα κατά τήν διάρκεια τῆς ἀνοικοδομήσεως αὐτοῦ συνέβησαν πολλά θαύματα ὡς περιγράφονται στόν βίο αὐτοῦ, δηλωτικόν ὅτι ἡ ἀνέγερση ἑνός ναοῦ εἶναι ἔργον ἱερόν καί ὀφείλουμε νά εἴμεθα προσεκτικοί καί μέ φόβο Θεοῦ, γιατί λειτουργοῦν τότε οἱ πνευματικοί νόμοι καί ἔρχονται τά ἐπίχειρα τυχόν κακῶν πράξεων. Δέν ἦταν μόνο οἱ θαυματουργικές ἑνέργειες τοῦ Ὁσίου, ἀλλά καί ἡ προφητική φωνή του ὑπῆρξε ἐπιβεβαιωτική τῶν λόγων του.
.               Ὅλοι προσέβλεπαν πρός αὐτόν, τόν ἄκουον μετά ἱεροῦ δέους καί ἐλάμβανον μεγάλη ψυχική ὠφέλεια.

.               Πραγματικά, τό «Μετανοεῖτε» τοῦ Ὁσίου Νίκωνος ἤγγιζε τίς ψυχές τους καί πολλοί ἔκαμναν τό σωτήριο βῆμα τῆς διορθώσεως τοῦ βίου τους. Ὡς προσφυῶς ἔχει λεχθεῖ ἁπό τόν Σεβ. Μητροπολίτη Μονεμβασίας καί Σπάρτης κ. Εὐστάθιο, ὁ Ὅσιος Νίκων εἶναι «ὁ κύριος ἀναμορφωτής τοῦ μοναχικοῦ βίου καί γιά τήν Λακωνία θρησκευτικός ἡγέτης».
.               Ὅταν δέ προησθάνθη, ὡς ἅγιος, τό τέλος τῆς ἐπίγειας ζωῆς του ἔδωκε τίς τελευταῖες ὑποθῆκες του στά πνευματικά του τέκνα μέ τοῦτα τά λόγια: «Ἐγώ μέν λοιπόν, ὦ τέκνα, καί σπλάχνα ἐμά τῶν ὁποίων διακαῶς ποθήσας παρασκεύασα τήν σωτηρίαν ἢδη ἀπέρχομαι πρός τόν Δεσπότην τῶν ἁπάντων καί Θεόν ἡμῶν καί ἰδού ἑπλησίασεν ὁ καιρός τοῦ θανάτου μου. Πρέπει λοιπόν νά ἔχετε πάντοτε εἰς τόν νοῦν σας τάς συμβουλάς μου καί νά ἐπιμελῆσθε σπουδαίως τῆς ψυχικῆς ὑμῶν σωτηρίας, γνωρίζοντες καλῶς, ὅτι μετά θάνατον ἡ μετάνοια σας οὐδεμίαν ἔχει ἰσχύν» καί μετά τίς ὑπέροχες πνευματικές συμβουλές του κατέληξε λέγοντας: «Θρηνοῦντες τώρα τήν στέρησίν μου ὡς πατρός, θά ἐμπιστευθῶ τήν φροντίδα καί πρόνοιαν ὑπέρ ὑμῶν εἰς τόν Οὐράνιον ἡμῶν Πατέρα. Ὅστις τά πάντα ἐποίησεν ἐν σοφίᾳ καί ὅστις εἶναι κοινός Πατήρ, Δεσπότης καί κηδεμών ἁπάντων, τήν σωτηρίαν ἅπασι πλουσίως ἐπιβραβεύων». Καί μέ τούς λόγους αὐτούς παρέδωκε μετ’ ὀλίγον χρόνον τήν ἁγνήν ψυχήν του στόν Κύριο.

.               Δέν εἶναι ὑπερβολή νά εἴπωμεν ὅτι ὁ Ὅσιος Νίκων «ὁ Μετανοεῖτε» τοῦ 10ον αἰῶνα καθίσταται ὁ συνδετικός κρῖκος καί γιά μᾶς σήμερα, τούς ἀνθρώπους τοῦ 21ου αἰῶνα. Εἶναι ἐπίκαιρος καί τοῦτο ἀκριβῶς, ἑπειδή καί στήν ἐποχή μας ἔχουμε ἀπόλυτη ἀνάγκη ἐπανακατήχησης. Χρειαζόμεθα νά ἀκούσουμε τόν σωτήριο λόγο «Μετανοεῖτε», νά οἰκειοποιηθοῦμε τήν μετάνοια, ὥστε οἱ ἄγγελοι νά χαίρονται μέ μᾶς στόν οὐρανό. Καί πόση πράγματι ἀνάγκη ὑπάρχει καί πάλιν νά ἀκουστεῖ τό «Ὁ Θεός ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ». Αὐτή δέ ἡ ἐπανακατήχηση θά συντελεῖται πάντοτε ἐκκλησιολογικά, ὡς ἡ ποιμαίνουσα Ἐκκλησία διατάττει, καθ’ ὅτι δεν μπορεῖς νά λές «ἐγώ πιστεύω στόν Χριστό καί ἀγνοῶ τήν Ἐκκλησία», καθ’ ὅτι «Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός καί ὁ Χριστός ἡ Ἐκκλησία». Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ Ἑκκλησία καί «συμπάσης Ἐκκλησίας στέφανος ὁ Χριστός» (Κλήμης Ἀλεξανδρείας). Αὐτή ἡ Ἐκκλησία μέ τά μέσα τῆς Χάριτος, τά Ἱερά Μυστήρια, συνεχῶς κατεργάζεται τήν σωτηρία μας. Εἶναι συνεπής μέ τόν λόγο της καί ἀκριβῶς προσλαμβάνει τήν ἁμαρτωλή ἀνθρώπινη φύση γιά νά τήν ξαναπλάσει, νά τήν θεώσει. Αὐτό κάμνει ἡ Ἐκκλησία: κατηχεῖ, διδάσκει, ἰατρεύει μέ βασικό μέλημα της τήν μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου, ὥστε τόν πεπτωκότα νά τόν ἀνεγείρει καί νά τόν ἀναγεννήσει «τῇ χάριτι τοῦ Παναγίου Πνεύματος».
.               Ἔτσι στήν πρόκληση τῆς συνεχῶς αὐξανόμενης ἀποχριστιανοποιήσεως τῆς κοινωνίας, τοῦ δημόσιου βίου, τῶν νομοθετημάτων μας, τῶν σχολικῶν κοινοτήτων μας, τῆς οἱκογένειας, ἡ Θεία διδασκαλία τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, τό φῶς τοῦ χριστιανισμοῦ, τό βίωμα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καθίστανται καί πάλιν τά γερά θεμέλια τῆς ὑπόστασής μας. Ὁ ἄνθρωπος ὅσο καί ἂν ἔχει προοδεύσει στή τεχνολογία, ὅσο κι ἂν ἑμπιστεύεται στά οἰκονομικά μεγέθη, ἐν τούτοις, χωρίς Χριστό θά ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἕνας ἁλύτρωτος ἄνθρωπος, ἕνας ἄνθρωπος μέ βάσανα, μέ πίκρα καί ἀνησυχία μέσα του. Ἡ ἀπουσία τοῦ χριστιανικοῦ λόγου, εἶναι ἀπουσία τῆς «σοφίας τοῦ Θεοῦ ἐν μυστηρίῳ». Εἶναι κοινωνία ἀνάλατη, κρύα, ὀρθολογιστική, ἔρημος ψυχικά πού φέρνει τήν ἀπανθρωπία καί ὄχι τήν θεοκοινωνία.

.               Στό κέντρο λοιπόν τῆς ζωῆς μας ὁ Χριστός. Αὐτό ἔλεγε πολύ δυνατά, πολύ ἐμφαντικά, πολύ θαρραλέα ὁ Ὅσιος, ὁ ἀκούραστος αὐτός «πεζοπόρος τῆς μετάνοιας», ὁ ἱεραπόστολος τῶν μέσων χρόνων τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ Ὅσιος Νίκων. Ἔτσι μόνον, χριστοκεντρικά νοιώθεις τήν καινούργια ζωή, τή ζωή τήν κατά Χριστόν, τήν «καινή κτίση». Θαυμάσια εἰπώθηκε ὅτι: «Μακάριος εἶναι ὅποιος βαπτίστηκε στό ὕδωρ τοῦ Θείου βαπτίσματος, στά δάκρυα τῆς μετάνοιας καί γεύθηκε Σῶμα καί Αἷμα τοῦ Χριστοῦ».
.               Ἀλλά τό «μήνυμα» αὐτό τῆς μετάνοιας, τοῦ Ὁσίου, δέν εἶναι μόνον γιά τήν Λακωνία, γιά τήν Μάνη καί γιά τήν Πελοπόννησο. Εἶναι μήνυμα γιά ὁλάκερη τήν πατρίδα μας. Ὁ βίος τοῦ ἁγίου μᾶς τό λέγει, γιατί εἶναι βίος μέ ἐθνική διάσταση. Εἷναι βίος πρός διδαχή ὅλου τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων.
.               Μακάρι, ὁ πτωχός αὐτός «πεζοπόρος τῆς μετάνοιας» νά μᾶς ἐμπλουτήσει, ἀφήνοντάς τον ἐμεῖς νά πεζοπορήσει πνευματικά, δίπλα μας, καί ὁ λαός μας πράγματι νά δεχθεῖ καί νά βιώσει μία αὐθεντική καί ἀληθινή ἐπανακατήχηση. Κατήχηση εἰς Χριστόν. Αὐτό πού χρειαζόμεθα. Τότε θά ζοῦμε τήν μεταβολή ἁπό τήν «ἀγριέλαιο» στήν «καλλιέλαιο». Ἐπανακατήχηση στό «Μετανοεῖτε».

, ,

Σχολιάστε

ΕΣΧΑΤΗ ΔΗΛΩΣΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ «Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ» (Ἀρχιμ. Σαρ. Σαράντος)

«Καιρός τοῦ ποιῆσαι τῷ Κυρίῳ»
ἤ ἔσχατη δήλωση μετανοίας

Τοῦ ἀρχιμ. Σαράντη Σαράντου
ἐφημερίου Ἱ. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Ἀμαρουσίου

Μαρούσι 3-9-2018.          
Ἀνακομιδή λειψάνων τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νεκταρίου ἐπισκόπου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ.

.               Μετά ἀπό τά ἔκτακτα καταστρεπτικά φυσικά φαινόμενα καί τό δαπανηρότατο φόρο αἰφνιδίου ἁρπαγῆς πολλῶν ἀδελφῶν μας πρός τό φρικτό θάνατο, πολύ καθυστερημένα, ὡς ἐξ ὕπνου ἐγειρόμενοι, δηλώνουμε τήν ἀρχή μετανοίας μας πρός τόν ἐν Τριάδι Κύριο γιά τήν ἠθελημένη ἀποστασία μας ἀπό τό ἅγιο θέλημά Του.
.               Μετανοοῦμε γιατί, χωρίς ὑπευθυνότητα, ὡς ἔνδοξος λαός ἐνδόξων φιλοθέων καί φιλανθρώπων ἡρώων καί ἁγίων, μέ τήν ψῆφο μας φέραμε στήν ἐξουσία τῆς πατρίδος μας ἀθέους, οἱ ὁποῖοι μεταλλάχθηκαν σέ μισοθέους καί μισανθρώπους. Ἀπίστευτα μνημόνια, βαρύτατοι φόροι, ἀνήλεο σφυροκόπημα τοῦ λαοῦ πιστοποιοῦν τή μισανθρωπία τῶν κυβερνώντων.
.                     Μετανοοῦμε γιατί δέν μετανοήσαμε ἔγκαιρα καί ἀφήσαμε στήν ἀπόγνωση ἀδελφούς μας νά γίνουν αὐτόχειρες. Ἔστω καί ἐκ τῶν ὑστέρων, ἄς ποῦμε στήν προσωπική μας καθ’ ἡμέραν προσευχή τό «Κύριε ἐλέησον». Ἄς κάνουμε τό ἴδιο καί γιά τούς καέντας, πλημμυροπαθεῖς καί πυροπαθεῖς ἀδελφούς μας.
.                     Μετανοοῦμε, γιατί δέν ὑπομένουμε τίς ἀλλεπάλληλες μικρές ἤ μέγιστες σώζουσες δοκιμασίες πού ὡς ὁ πρῶτος καλός Σαμαρείτης καί προπονητής, ὁ Κύριός μας, παραχωρεῖ στή ζωή μας. Δυσανασχετοῦμε ἤ ἀποδίδουμε βλάσφημα σ’ Αὐτόν τίς «θεομηνίες» πού μᾶς βρίσκουν, ἐνῷ δέν κατανοοῦμε λόγῳ τῆς ἀποστασίας μας ὅτι ὁ Θεός εἶναι ὁ Δημιουργός ὅλων τῶν καλῶν. Κανένα κακό δέν ἐδημιούργησε καί δέν θέλει ὁ Θεός. Ἐμεῖς μόνοι μας διαλέγουμε τό μή ὄν, τό κακό, ἐνῷ ὁ ἐν Τριάδι Θεός ἐποίησε τά πάντα καλῶς λίαν.
.           Μετανοοῦμε, γιατί γονεῖς καί παποῦδες, δέν προσφέρουμε στά νεαρά βλαστάρια μας, ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων τή χριστιανική παιδεία, τόν τακτικό ἐκκλησιασμό, τήν ἐξοικείωση μέ τήν θεόπνευστη λατρεία μας καί τήν ἀνατροφή τους μέ τό ἄχραντο Σῶμα καί τό τίμιο Αἷμα τοῦ Κυρίου.
.                     Μετανοοῦμε ἐκ βαθέων, γιατί ἐγωιστές ἐμεῖς ὄντες καί ξετσίπωτοι, μεταφέρουμε στή νέα γενιά ὅλα τά ζιζάνια, τά σπέρματα τῆς ἀλαζονείας, τοῦ εὐδαιμονισμοῦ καί τῆς σαρκολατρείας μας. Σέ κάθε δωμάτιο τοῦ σπιτιοῦ μας δέν ἀναδύεται ἡ εὐωδία τοῦ θεοδέκτου θυμιάματος, ἀλλά ἀκατάπαυστα ἡ ἀποπνικτική δυσωδία τῶν ψυχοκτόνων τηλεοπτικῶν προγραμμάτων
.                     Μετανοοῦμε γιατί ἀφήνουμε ἀκαθοδήγητη τή νεολαία μας στή δίνη τῶν προγαμιαίων σχέσεων μέ ὅλες τίς ὀλέθριες συνέπειές τους. Μετάνοια χρειάζεται καί ἀπό ἐμᾶς τούς πρεσβυτέρους καί ἀπό τή νεολαία μας, γιά νά μετατρέψει ὁ Παντοδύναμος τήν ἀπείθεια σέ σεβασμό τοῦ σώματος πού μᾶς δώρισε ὁ Δημιοργός
.                     Μετανοοῦμε γιατί ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ ἀφήνουμε τά παιδιά μας νά συμβιώνουν χωρίς νά καταλαβαίνουμε, ὅτι ἀντικαθιστοῦμε ὡς κοινωνία χριστιανική, τόν εὐλογημένο χαριτωμένο γάμο μέ τό τέλμα καί τή λάσπη μιᾶς ἀνευλόγητης καί ἀστεφάνωτης συμβίωσης. Ἀφοῦ ἔτσι κάνουν ὅλοι οἱ νέοι σήμερα, τί μποροῦμε, λέμε, νά κάνουμε ἐμεῖς; Μποροῦμε νά τούς ἐνημερώσουμε γιά τά ἐπερχόμενα δεινά αὐτῆς τῆς ἀποστασίας. Μποροῦμε νά μή συνευδοκοῦμε στίς ἀποφάσεις τους
.                     Μετανοοῦμε, γιατί δέν ἀντιδράσαμε δυναμικά σέ ὅλα τά ἀντίχριστα νομοθετήματα συμπάσης τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων
.                     Μετανοοῦμε, γιατί δέν κατεβήκαμε ὅλοι οἱ Ἕλληνες στά συλλαλητήρια γιά τό ἀπίστευτο ξεπούλημα τῆς Μακεδονίας μας.
.            Μετανοοῦμε, γιατί καμιά διαμαρτυρία δέν ἀκούστηκε γιά τήν πλήρη ἀναγνώριση καί οἰκονομική κάλυψη τῶν μουφτειῶν στήν πατρίδα μας. Ἀντίθετα νομοθετοῦνται ἁλυσίδες στά χέρια τῶν ἡγουμένων καί ἡγουμενισσῶν τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας γιά κάθε ἀπόφαση ἐνδομοναστικῆς καί ἐν Χριστῷ ὁμολογιακῆς σημασίας καί κοινωνικῆς δράσεως μέσα στήν ὀρθόδοξη πατρίδα μας
.                     Μετανοοῦμε, γιατί δέν ἀντιδράσαμε στά gαy pride τῶν ὁμοφυλοφίλων. Γιατί ἀφήσαμε αὐτό τό ἀντίχριστο μόλυσμα νά καταπνίγει τήν ὑπέροχη δωρεά τοῦ φύλου ἐκ τοῦ οὐρανίου Πατέρα μας. Οἱ ὀρθόδοξοι κληρικοί τῆς Γεωργίας μαζί μέ τόν ὀρθόδοξο Πατριάρχη τους κατέβηκαν στήν πλατεία πού θά γινόταν ἡ παρέλαση καί ἄλλοτε ὅλοι μαζί καί ἄλλοτε διαδοχικά, κατά χορούς, μαζί μέ πλῆθος ὀρθοδόξου λαοῦ ἔψαλαν Παρακλήσεις στό Χριστό καί στήν Παναγία γιά νά ἐλεήσει ἡ παναγία Τριάς ὅλους αὐτούς τούς ἀνθρώπους πού κατατρύχονται ἀπό βαθειά ἐσωτερικά ἐλλείμματα καί τραύματα καί γιαυτό συμπεριφέρονται μέ αὐτήν τήν κυνικότητα. Εἶναι παράδειγμα οἱ κληρικοί τῆς Γεωργίας καί γιά μᾶς τούς ἕλληνες κληρικούς. Δέν τραυμάτισαν βαθύτερα τούς τραυματισμένους αὐτούς ἀδελφούς ἀλλά μέ τή χριστοδιακριτική τους συμπεριφορά τούς προσκάλεσαν σέ μετάνοια. Οἱ ἐν Χριστῷ πνευματικοί ἰατροί βρέθηκαν μέσα στό χῶρο τῶν ἀσθενῶν καί μέ εὐλογημένα θυμιάματα καί ταπεινές θεόπνευστες προσευχές ζητοῦσαν τό θεῖον ἔλεος γιά τούς ἴδιους, γιά τούς διαδηλωτές, γιά τό ἐν Χριστῷ λοιπό ποίμνιό τους καί ὑπέρ τῆς εἰρήνης καί σωτηρίας τοῦ σύμπαντος κόσμου. Νά, ἕνα ἀξιοζήλευτο σεμνό ἐν Χριστῷ πνευματικό ἱερέων συλλαλητήριο!
.           Ὁ Ἀπ. Παῦλος στήν πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή του καί ὁ τιτάνας τοῦ πνεύματος, ἱερός Χρυσόστομος συμφωνοῦν στό ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀσυγχώρητο πάθος, πού ἑδράζεται σ’ ἕνα κεκρυμμένο ἤ ὄχι, καταπιεσμένο τραυματισμένο ἐγωϊσμό, πού τελικά μπορεῖ νά θεραπευτεῖ μέ τήν ἀληθῆ ἐν Χριστῷ μετάνοια καί μέ τά ἱερά Μυστήρια τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, ἱερά ἐξομολόγηση, γάμο ἤ μοναχική ἀφιέρωση
.                     Μήπως καί ἡ παρατεινόμενη ἀνοχή μας στή «Σύνοδο» τοῦ Κολυμπαρίου ἐπιτείνει τήν ὀζώδη κατάσταση τῆς κοινωνίας μας μέ τό νά ἀναγνωρίζει de facto, διά τῆς παρουσίας τῶν παπικῶν καί προτεσταντῶν τοῦ ΠΣΕ, ὡς Ἐκκλησίες, αὐτούς πού εἶναι αἰῶνες παγιωμένοι στην αἵρεση;
.           Ἡ μετάνοια ἡ δική μας, ὅσων εἴμαστε ἀντίθετοι μέ ὅσα ἀποφασίστηκαν, συνίσταται στήν ἄσκηση τῆς προσευχῆς. Νά φωτίσει καί νά κατευθύνει ὁ Κύριος, πού βρίσκεται στό ἱερό Πηδάλιο τῆς Ἐκκλησίας μας, νά ἀναζωογονή­σει τόν ἱερατικό καί ἀρχιερατικό ζῆλο ὅλων μας γιά νά ὀρθοτομοῦμε τό Λόγο τῆς ἐν Χριστῷ (καί ὄχι ἄλλης, ἀλλοτρίας) ἀληθείας. Ἄν κληρικοί καί λαϊκοί χωρίς φόβο καί πάθος (ἐμπάθεια), ἱκετεύουμε τόν Κύριό μας, Αὐτός θά οἰκονομήσει ἀργά ἤ γρήγορα τό καλύτερο γιά ὅλο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Μέγας Βασίλειος μολονότι βαρειά ἄρρωστος προσευχόταν γιά τούς ἀρειανίζοντες ἤ ἡμιαρειανίζοντες συνεπισκόπους του, γιά νά ἀπομακρυνθοῦν τῆς αἱρέσεως καί νά ὀρθοτομοῦν τό λόγο τῆς ἀληθείας ὁμολογώντας τό ἴδιο Σύμβολο τῆς Πίστεως Νικαίας-Κωνσταντινου­πόλεως. Τόλμησε νά ταξιδέψει μέ τά δύσκολα μέσα μεταφορᾶς, γιά νά συναντήσει καί νά νουθετήσει τούς αἱρετικούς ἤ αἱρετίζοντες συνεπισκόπους του. Κατάφερε μέ αὐτή τήν ἀγάπη καί τήν προσευχή νά τούς ἐπαναφέρει στήν ἀληθῆ ὀρθόδοξη πίστη καί στήν ὀρθόδοξη δογματική διδασκαλία. Ἅπαντες ὅλων τῶν αἰώνων οἱ Ἅγιοι Πατέρες δέν ἐμολύνθηκαν μέ ἐρωτοτροποῦντες διαλόγους προδοσίας τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Ὅταν παγιωνόταν ἀσεβῶς ὁ προδοτικός διάλογος καί δέν ἐκφραζόταν ἀκεραία ἡ ὀρθόδοξος διαχρονική διδασκαλία τῶν Πατέρων, κρημνοί καί ἄβυσσοι ἄνοιγαν γιά νά ὁδηγήσουν στήν καταστροφή τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ ἤ σέ ἀναπάντεχες ἐθνικές τραγωδίες, μέ κορυφαία τήν ἅλωση τῆς Βασιλευούσης μετά καί ἀπό τό ἑνωτικό συλλείτουργο τῶν Ὀρθοδόξων μέ τούς Παπικούς
.                     Γιά πόσα καί ποιά ὀλισθήματά μας πρέπει θρηνητικῶς νά μετανοήσουμε ἐνώπιον τοῦ σταυρωθέντος Κυρίου μας; Ὅλοι οἱ σύγχρονοι ποιμένες καί ἅπαντες οἱ γονεῖς θά πρέπει νά μετανοήσουμε γιατί ἀφήσαμε ἀπαθέστατα στούς βαρεῖς λύκους νά δίνουν θρησκευτική ἀγωγή μέσῳ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στά παιδιά μας καί στά ἐγγόνια μας μέ τούς «φακέλους τῶν θρησκευτικῶν». Πένθος ἐθνικό θά ἔπρεπε οἱ κοινωνικοί θρησκευόμενοι φορεῖς νά κηρύξουμε γιά τήν κατάντια μας νά ἀφήσουμε τά βλαστάρια μας νά τά κακοποιεῖ ἀπροκάλυπτα ἡ κρατική ἐξουσία. Ἐφόσον ὅμως ὁ ἴδιος ὁ νόμος τῆς κρατικῆς ἐξουσίας ἐπιτρέπει στά ἑλληνόπουλα μουσουλμανάκια νά διδάσκονται τό κοράνιο, στά παιδιά τῶν παπικῶν νά μαθαίνουν τά περί πάπα καί παπισμοῦ, τά ἑβραιόπουλα νά διδάσκονται τά δικά τους θρησκευτικά, ὁ ἴδιος νόμος ἀσφαλῶς καί λύνει τά δικά μας χέ­ρια, τῶν ὀρθοδόξων θεολόγων, γιά νά συγγράψουμε ὀρθόδοξα βιβλία θρησκευ­τικῶν, ὥστε νά κατηχοῦνται τά παιδιά μας στά ὀρθόδοξα θρησκευτικά
.                     Αὐτό τό αὐτονόητο πού προκύπτει ἀπό τό νόμο πού ἔχει θεσπίσει ἡ κρατική ἐξουσία αὐτονοήτως ἐπιθυμοῦμε ὡς ὀρθόδοξοι νά ἐφαρμόζεται καί στά παιδιά μας
.                     Αὐτό τό ἐντελῶς αὐτονόητο θά βροντοφωνάξουμε στήν ἡμερίδα πού διοργανώνουμε στό ΣΕΦ στίς 15 Σεπτεμβρίου γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ἔγκριτοι ἀλλά καί πεπειραμένοι ὁμιλητές θά ἀναδείξουν τίς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ πού πραγματικά εἶναι κείμενα μοναδικῆς καί ἱστορικῆς σημασίας γιά τά Ἑλληνό­πουλα. Τό αὐτονόητο τοῦ νόμου πού ψήφισε ἡ ἐξουσία θέλουμε νά ἐπαναλάβουμε καί νά ὑπενθυμίσουμε στούς κρατικούς φορεῖς καθώς καί σέ ὁποιονδήποτε ἐπώ­νυμο ἤ μή, ἐμπλέκεται στή θρησκευτική ἀγωγή μέ τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν. Ὄχι στούς ἄχρηστους φακέλους! Ναί σέ βιβλία ὀρθοδόξου κατηχήσεως καί σπουδῆς. Στούς «φακέλους» μέ πολλούς καί ποικίλους τρόπους εὐτελίζεται βλάσφημα τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου καί τοῦ ἀνθρώπου, καί δή τῶν παιδιῶν μας πρός τά ὁποῖα κυρίως ἀπευθύνεται. Κανονικά δέν ἔπρεπε νά ξεσηκωθοῦμε καί νά ξεσηκώσουμε τούς συνέλληνες ἀδελφούς; Εἶναι τόσο ἀνάξια λόγου τά ὑποτιθέμε­να ὡς βιβλία «φάκελοι τῶν θρησκευτικῶν», πού ἀπό μόνα τους αὐτοευτελίζονται καί αὐτοκαταργοῦνται. Ἄν οἱ ἐξουσιαστές εἶχαν τήν εὐαισθησία και τήν ἱκανότητα νά προσλάβουν τά μηνύματα τοῦ λαοῦ, θά εἶχαν παραιτηθεῖ. Ἐπειδή ὅμως βρίσκονται στούς ἀντίποδες τῆς κοινῆς λογικῆς καί τοῦ ἁπλοῦ πρός τούς ἀνθρώπους ἀνθρωπισμοῦ, διοργανώνουμε αὐτή τήν ἡμερίδα μήπως, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, ἀφυπνισθοῦν ἀπό τόν ὕπνο τοῦ ἐμπαθοῦς ἀντιχριστιανισμοῦ τους
.                     Οἴκοθεν νοεῖται ὅτι ἡ φυσική μας παρουσία εἶναι ἀπαραίτητη στήν ἡμερίδα, ἀφοῦ ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός ζητάει τήν καλή ὁμολογία καί τήν θεωρεῖ ὡς προϋπόθεση ἐκ μέρους μας, γιά νά μᾶς «συστήσει» πρός τό Θεό Πατέρα Του τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως
.                     Μέχρι πρίν ἀπό κάποια χρόνια τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν παρακολου­θοῦσαν καί παιδιά ἄλλων θρησκειῶν. Πόσα μουσουλμανάκια, πόσα ἑβραιάκια, πόσα παιδιά παπικῶν δέν ἄκουγαν μέ ἐνδιαφέρον τά πάθη τοῦ Χριστοῦ μας, τά ἐπίπονα ἀθλήματα τῶν Ἁγίων μαρτύρων καί τόσες πραγματικές ἱστορίες ἀπο τή ζωή καί τίς ἀσκήσεις τῶν ὁσίων ἀσκητῶν καί ἀσκητριῶν τῆς Ἐκκλησία μας! Ὁ Κύριος εἶπε: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη». Ὅλα τά παιδιά αὐτά μπορεῖ νά μήν ἄλλαζαν τήν πίστη τους, χαίρονταν ὅμως οἱ ψυχοῦλες τους ἀπό τά θυμιάματα καί τόν πλοῦτο τῆς Ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας καί δέν γίνονταν διῶκτες καί ἀντίπαλοι μέσα στήν ὀρθόδοξη ἑλληνική κοινωνία μας. Τά παραπάνω προκύπτουν καί ἀπό τήν ταπεινή διακονία μου ὡς φιλολόγου καθηγητοῦ σέ σχολεῖο παπικῶν. Ὅταν κατά τή διάρκεια κάποιου φιλολογικοῦ ἤ ἱστορικοῦ μαθήματος ἀναφέρονταν ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας, μέ πολύ ἐνδιαφέρον παρακολουθοῦσαν καί ρωτοῦσαν οἱ παπικοί μαθητές γιά νά μάθουν περισσότερα.
.           Τήν ἴδια ἐμπειρία μοῦ κατέθετε πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ὁ θεολόγος, ἱερωμένος, καθηγητής τοῦ ἴδιου παπικοῦ σχολείου, ὅταν δίδασκε τά θεολογικά μαθήματα. Ἑτερόδοξοι μαθητές ρωτοῦσαν μέ ἐνδιαφέρον γιά νά πληροφορηθοῦν γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη, χωρίς νά εἶναι ὑποχρεωμένοι νά τόν παρακολουθοῦν, ἀφοῦ ἄκουγαν τόν δικό τους παπικό καθηγητή θεολόγο
.                     Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
.           Ὅλες οἱ φωνές γύρω μας, μᾶς καλοῦν σέ συνύπαρξη. Λές καί οἱ πατεράδες μας ἦταν καθημερινῶς ὁπλισμένοι καί ἀντιπαθοῦσαν κάθε ἑτερόδοξο ἤ ἀλλόθρησκο στήν ἑλληνική κοινωνία μας. Ὁ ὀρθόδοξος Ἕλληνας δέν εἶχε μέσα του διλήμματα καί ρατσισμό. Ἤξερε νά σέβεται τή ζωή τοῦ ἀλλόθρησκου, ἀλλά καί νά διατηρεῖ τή δική του βαπτισμιακή τιμητική ἰδιαιτερότητα. Συμπεριφερόταν σέ κάθε ἀλλόπιστο μέ πραγματική ἀνθρωπιά καί σεβασμό. Βαπτισμένος, μυρωμένος, Χριστιανός εἶναι διαποτισμένος μέ τήν καλωσύνη. Ἄπειρες πραγματικές ἱστορίες δείχνουν τήν ἀνεξικακία τοῦ Ἕλληνα στούς αἰχμαλώτους Ἰταλούς, Γερμανούς καί ἄλλους ξένους, ὅταν ἐκινδύνευε ἡ ζωή τους. Βρῆκαν προστασία ἀπό τούς προγόνους μας καί ἔζησαν χάρη στήν ἀνθρωπιά πού μᾶς χάρισε ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ὁ ἀρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός. Κατ’ ἐντολή του ἐκδίδονταν πιστοποιητικά βαπτίσεως γιά τούς Ἑβραίους, ὥστε νά ἐμφανίζονται ὡς Χριστιανοί καί νά ἀποφεύγεται ἡ σύλληψη καί ἀπέλασή τους στά γερμανικά στρατόπεδα
.                     Ὁλόκληρη ἡ ἔγνοια τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι νά ἰσοπεδώσει τά πάντα. Νά μήν ἔχουμε αὐτοσυνειδησία τῆς τελείας ὀρθοδόξου πίστεώς μας καί νά μήν ὁμολογοῦμε ποτέ καί πουθενά τήν ὀρθόδοξη ἀλήθεια. Οἱ διάλογοι μέ τούς ἑτεροδόξους καί ἀλλοπίστους, τά συνθήματα, συνύπαρξη, ἀγάπη καί ἀδελφοποίηση… ἀποσκοποῦν στήν ἀπάλειψη τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας μας καί στήν ἀπώλεια τῆς ὀρθοδόξου πίστεώς μας.
.                     Εἶναι λοιπόν εὐκαιρία ἴσως μοναδική μέ αὐτήν τήν ἡμερίδα νά τονίσουμε τή μοναδικότητα τοῦ ὀρθοδόξου κατηχητικοῦ μαθήματος καί τή σημασία του γιά ὅλη τή ζωή τοῦ παιδιοῦ. Τό πρῶτο πού ζήτησε ὁ Κύριος μετά τή Σταύρωσή Του καί τήν Ἀνάστασή Του ἦταν: «πορευθέντες μαθητεύσατε». Ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ θά εἴμαστε καί ἀδιάφοροι γιά τήν ἐν Χριστῷ ἀγωγή τῶν παιδιῶν μας, ἄν δέν δώσουμε τή μάχη γιά τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καί τά ὀρθόδοξα βιβλία.
.                    Βρισκόμαστε σέ μιά κρίσιμη καμπή τῆς ἱστορίας τοῦ Ἔθνους μας. Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, παλαιότεροι καί νέοι ζητοῦν ἀπό ὅλους μας τή μετάνοια γιά τήν προσωπική ἐν Χριστῷ προκοπή μας καί τήν ἐθνική μας ἐπιβίωση. Ὁ πρύτανης τῶν ἀσκητῶν Πατέρων ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης λέγει στήν Κλίμακά του «Μετάνοια σημαίνει θυγατέρα τῆς ἐλπίδας καί ἀποκήρυξη τῆς ἀπελπισίας» (Λόγος Ε΄ 1).
.            Ἔτσι λοιπόν καί ἐμεῖς ἐλπίζουμε ὅτι ἡ μετάνοιά μας θά γίνει δυναμίτης τῶν συσσωρευμένων δεινῶν καί δημιουργός νέας ἐν Χριστῷ ζωῆς.    

ΠΗΓΗ: orthros.eu             

,

Σχολιάστε

ΚΡΑΥΓH IΚΕΣΙΑΣ ΠΡOΣ ΤOΝ ΚΥΡΙΟ (Χαρ. Μπούσιας)

Κραυγ κεσίας πρς τν Κύριο

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.           Στὶς δυσκολίες μας, στοὺς πόνους μας, στὶς συμφορὲς ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσει ἡ ζωή, στὶς ἀρρώστιες μας, στὶς ἀδικίες ποὺ αἰσθανόμαστε ζητοῦμε συμπαράσταση, ζητοῦμε κάπου νὰ ἀκουμπήσουμε. Ἔχουμε ἀνάγ­κη ἀπὸ κάποιον νὰ σταθεῖ κοντά μας, νὰ μᾶς γαληνέψει, νὰ μᾶς παρηγορήσει, νὰ μᾶς πεῖ δυὸ λόγια ἀγάπης, νὰ μᾶς δώσει ἕνα χέρι βοηθείας. Νὰ δείξει λίγο ἐνδιαφέρον γιὰ ἐμᾶς, τοὺς ἐμπεριστάτους, τοὺς κατατρεγμένους. Ἀκόμη καὶ τίποτε νὰ μὴν μπορεῖ αὐτὸς νὰ μᾶς προσφέρει, ἀρκεῖ νὰ μᾶς ρίξει ἕνα βλέμμα συμπάθειας, ἕνα βλέμμα γεμάτο ἀγάπη καὶ στοργή.
.           Μήπως αὐτὸ τὸ στοργικὸ βλέμμα δὲν ἀποζητοῦσε καὶ ὁ βανανισμένος βασιλιὰς καὶ ψαλμωδός, ὁ προφήτης Δαβίδ; Τὸ Ψαλτήρι του, αὐτὸ ποὺ ὅλους μᾶς ἀναπαύει, γιατὶ μιλάει στὴν καρδιά μας, μᾶς κάνει νὰ ἐκφράζουμε μαζί του τὴν ἀγωνία μας στὰ καθημερινά μας προβλήματα, στὶς πτώσεις μας, ἀλλὰ καὶ μᾶς δείχνει τὸ οὐράνιο ἀποκούμπι, στὸ ὁποῖο στηριζόμενοι ξεπερνοῦμε κάθε ἀνθρώπινη δυσκολία. Μέσα στὶς σκληρὲς δοκιμασίες τῆς ζωῆς του ὁ Δαβὶδ ἀναζητάει στήριγμα καὶ παρηγοριά. Ὄχι ἀπὸ ἀνθρώπους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους αἰσθάνεται προδομένος. Ἀπὸ τὸν παντοδύναμο Θεό, ποὺ μᾶς βλέπει ὅλους παιδιά Του καὶ δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ χαθοῦμε στὰ τάρταρα τῆς κολάσεως, ἀλλὰ ἀποζητάει τρόπους σωτηρίας μας. Γι’ αὐτὸ καὶ τοῦ φωνάζει: «Ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός Σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω; Ἐὰν ἀναβῶ εἰς τὸν οὐρανόν, Σὺ ἐκεῖ εἶ, ἐὰν καταβῶ εἰς τὸν ᾅδην, πάρει· ἐὰν ἀναλάβοιμι τὰς πτέρυγάς μου κατ᾿ ὄρθρον καὶ κατασκηνώσω εἰς τὰ ἔσχατα τῆς θαλάσσης, καὶ γὰρ ἐκεῖ ἡ χείρ Σου ὁδηγήσει με, καὶ καθέξει με ἡ δεξιά Σου» (Ψαλμ. ΡΛΗ´ [138] 7 – 10).
.           Αἰσθανόμενοι καὶ ἐμεῖς τὴν ἐγκατάλειψη ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ τὴν πολιτεία, ἀπὸ τοὺς φίλους μας, μαζὶ μὲ τὸν Δαβὶδ στὶς δυσκολίες μας καταφεύγουμε στὸν Θεό μας. Σὲ Ἐκεῖνον ἐλπίζουμε, σὲ Ἐκεῖνον ἀπευθύνουμε θερμὴ ἱκετηρία δέηση καὶ τοῦ φωνάζουμε: «Ἐπίβλεψον, Κύριε, ἐφ’ ἡμᾶς». Εἴμαστε τὰ παιδιά Σου! «Μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν Σου ἀπὸ τοῦ παιδός Σου, ὅτι θλίβομαι, ταχὺ ἐπάκουσόν μου» (Ψαλ. ΞΗ´ [68] 17-18)· Ἐσὺ ποὺ ἔχεις πλῆθος οἰκτιρμῶν καὶ ἄπειρη εὐσπλαχνία, ρίξε στοργικὰ τὸ βλέμμα Σου ἐπάνω μας· μὴν ἀποστρέψεις μὲ ἀδιαφορία τὸ πρόσωπό Σου ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς δούλους Σου, διότι θλιβόμαστε καὶ ὑποφέρουμε. Ἄκουσέ μας γρήγορα, γιατὶ ἔχουμε ἀνάγκη βοηθείας καὶ δὲν ἔχουμε ἄλλη καταφυγή. Ὅλα τὰ παιδιὰ στὶς δυσκολίες στὴν μάνα καὶ τὸν πατέρα καταφεύγουν. Ἐκεῖ βρίσκουν ἀνταπόκριση, ἐκεῖ στοργή, ἐκεῖ βοήθεια.
.           Ὁ Θεός μας καὶ μόνο μὲ τὸ βλέμμα Του μᾶς μεταγγίζει στὴν ψυχὴ ἐλπίδα, εἰρήνη, παρηγοριά, ἐλπίδα, ἔλεος, δύναμη καὶ ἀγάπη. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸν παρακαλοῦμε: «Ἐπίβλεψον, Κύριε, ἐφ’ ἡμᾶς». Γιὰ ὅλους μας εἶναι πολὺ ἐνισχυτικὴ καὶ παρηγορητικὴ ἡ βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεος τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ὁ Παντεπόπτης Κύριος, βλέπει τοὺς κόπους μας, τοὺς πόνους μας, τὶς ἀγωνίες μας, τὰ προβλήματά μας, τὶς ἀποτυχίες μας, ὅπως βλέπει καὶ τὶς προόδους μας, τὶς ἐπιτυχίες μας, τὰ κατορθώματά μας. Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ὅτι ὁ Κύριος μᾶς βλέπει καὶ μᾶς συμπαρίσταται μᾶς χαρίζει ἀσφάλεια καὶ σιγουριά, μᾶς δίνει κουράγιο γιὰ τὴν συνέχιση τοῦ ἀγώνα μας, ἀναγνωρίζει καὶ βραβεύει τοὺς μόχθους μας.
.           Τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ μας δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀπομακρύνουμε ἀπὸ πάνω μας, ἔστω καὶ ἂν πολλὲς φορὲς δὲν ἀντέχουμε στὴν ἰδέα ὅτι κάποιος μᾶς παρακολουθεῖ, ὅτι βλέπει ὅλες τὶς ἐνέργειές μας. Δὲν θέλουμε κάποτε νὰ μᾶς βλέπουν, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ διαπράττουμε στὸ σκοτάδι τὶς ἄνομες ἁμαρτίες μας, τὶς βδελυρὲς καὶ θεομίσητες ἐπιθυμίες καὶ ἐνέργειές μας. Τὶς ἐνοχές μας, γιὰ τὶς ὁποῖες ντρεπόμαστε καὶ δὲν θέλουμε οὔτε ἄνθρωπος νὰ τὶς γνωρίζει, πῶς νὰ τὶς βλέπει ὁ παντέφορος ὀφθαλμὸς τοῦ Κυρίου μας; Αὐτὸς ποὺ εἶδε τὴν πτώση τοῦ Ἀδὰμ καὶ ἔσπευσε ἀπὸ ἀγάπη καὶ γνήσιο ἐνδιαφέρον νὰ τὸν συναντήσει φωνάζοντάς τον μὲ τὸ ὄνομά του: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;» (Γεν. γ΄ 9). Αὐτὸς ποὺ γνωρίζει «καρδίας καὶ νεφρούς» (Ψαλμ. 7΄ 10), πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν βλέπει τὰ παραπτώματα τῆς ἄνομης βιοτῆς μας καὶ τὶς αἰσχρὲς ἐπιθυμίες μας; Καὶ δὲν θέλουμε νὰ μᾶς βλέπει κανείς, γιατὶ εἴμαστε ἀνθρωποφοβούμενοι καὶ νομίζουμε ὅτι μποροῦμε οἱ ταλαίπωροι νὰ γλυτώσουμε καὶ ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ μας!
.           Ἐὰν ἀναπαυόμαστε πάντοτε στὸ βλέμμα Του καὶ πιστεύουμε ὅτι αὐτὸ εἶναι βλέμμα στοργῆς καὶ συμπαθείας, βλέμμα ἐλέους καὶ οἰκτιρμῶν δὲν θὰ ἐπιδιώκαμε τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ αὐτό. Τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ μας δὲν εἶναι βλέμμα ἀστυνομικό, ποὺ μᾶς παρακολουθεῖ σὰν ὑπόπτους καὶ ἐγκληματίες. Εἶναι βλέμμα πατρικοῦ ἐνδιαφέροντος καὶ σωτηρίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ αἴσθηση ὅτι μᾶς βλέπει ὁ Θεός, δὲν δημιουργεῖ φόβο καὶ ἐνοχὴ ἢ ἀσφυκτικὸ κλοιὸ ποὺ πνίγει τὶς ψυχές μας, ἀλλὰ χαρὰ καὶ εἰρήνη ποὺ ἀναπαύει, στηρίζει καὶ ἀναζωογονεῖ.
.           Ὑπάρχουν, βέβαια, στιγμὲς ποὺ αἰσθανόμαστε ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἐγκατέλειψε. Σὰν νὰ ἔστρεψε ἀλλοῦ τὸ πρόσωπό Του καὶ σὰν νὰ μὴν γυρίζει νὰ ρίξει οὔτε ἕνα βλέμμα στὸ ταλαίπωρο πλάσμα Του. Τοῦτο συμβαίνει, γιατὶ ἡ ἁμαρτωλὴ ζωή μας δὲν εἶναι εὐάρεστη στὸν Θεό μας καὶ ἡ ἐπικοινωνία μας μαζί Του μέσω τῆς προσευχῆς δὲν ἔχει θέρμη. Ἐμεῖς ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τὸν Θεό μας καὶ ὄχι Ἐκεῖνος ἀπὸ ἐμᾶς. Αἴρεται ἡ χάρη Του, γιατὶ ἐμεῖς τὸ ἐπιζητοῦμε μὲ ὁποιαδήποτε συνέπεια. Καὶ ὅταν ἔλθουν οἱ συμφορὲς διερωτώμεθα γιατί σὲ ἐμᾶς; Ὁ Θεὸς ἀποδοκιμάζει τὴν ἁμαρτωλὴ ζωή μας, μισεῖ τὴν ἁμαρτία, ἀλλὰ ἐμᾶς, τὰ παιδιά Του, μᾶς ἀγαπάει. Αὐτὴ ἡ ἀποδοκιμασία τοῦ Θεοῦ μας στὶς κακὲς ἕξεις καὶ πράξεις μας εἶναι ἡ αἰτία θλίψεως, στενοχώριας, ἀπομονώσεώς μας ἀπὸ τὴν χάρη Του, ἀπομακρυνσεώς μας ἀπὸ τὴν ζωοποιὸ σκέπη καὶ προστασία Του.
.           Ἡ αἴσθηση αὐτὴ τῆς ἐγκαταλείψεώς μας ἀπὸ τὸν Θεό μας τὶς εὐαίσθητες καρδιὲς τὶς συγκλονίζει καὶ τὶς ὁδηγεῖ σὲ ἀναζήτησή Του με ἐντονότερο πόθο. Γι’ αὐτὸ μαζὶ μὲ τὸν Δαβὶδ θερμὰ τὸν παρακαλοῦμε νὰ μὴν ἀποστρέφει τὸ πρόσωπό Του ἀπὸ ἐμᾶς, ἀπὸ τὰ πλάσματά Του, γιατὶ μᾶς πιάνει θλίψη βαθιά. Καὶ αὐτὴ ἡ θλίψη γίνεται πολλὲς φορὲς πρόξενος μετανοίας καὶ σωτηρίας.
.           Ἡ θλίψη αὐτῶν τῶν ἡμερῶν ἀπὸ τὶς καταστροφικὲς πυρκαγιὲς μὲ τὴν ἑκατόμβη τῶν νεκρῶν ἀδελφῶν μας εἶναι ἀπέραντη. Ἂν εἶχε προηγηθεῖ ἡ θλίψη μας γιὰ τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τὸν Θεό μας καὶ εἶχε ἀκολουθήσει μετάνοια, ὁ Κύριος δὲν θὰ ἐπέτρεπε αὐτὴ τὴν παιδαγωγικὴ συμφορά. Ὁ μαρτυρικὸς διὰ πυρὸς θάνατος τῶν ἀδελφῶν μας θὰ εἶχε ἀποσοβηθεῖ. Ἡ συμφορά, ἡ ταραχὴ καὶ ὁ τρόμος, ποὺ ἐπικράτησε, εἶναι αἰτία ἀποστροφῆς τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου μας ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀσώτους. Καὶ ὁ θάνατος τῶν ἀδελφῶν μας μέσα ἀπὸ τὸ σίγουρο «Κύριε, ἐλέησον» πού, εἴμαστε βέβαιοι, ὅτι ξεστόμισαν πρὶν τὸ τέλος, τοὺς ὁδήγησε κοντά Του. Εἶναι, ὅμως, αὐτὸς ὁ μαρτυρικὸς τῶν ἀδελφῶν μας θάνατος ἀπαρχὴ μετανοίας γιὰ ἐμᾶς, ποὺ ἐξακολουθοῦμε νὰ βρισκόμαστε σὲ κατάντημα ἠθικὸ καὶ πνευματικό; Δὲν ἔχουμε καιρό. «Ἰδοὺ νῦν καιρὸς εὐπρόσδεκτος, ἰδοὺ νῦν ἡμέρα σωτηρίας» (Β´ Κορ. ϛ´ 2). Ἂς ἀπευθύνουμε τοῦ Κυρίου μας λόγια μετανοίας και ἂς τοῦ δείξουμε αὐτὴν μὲ τὶς πράξεις μας. Ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ μὴν ἀποστρέψει ἄλλο τὸ πρόσωπό Του ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μας λέγοντας.
.           Μὴν παραβλέψεις, Κύριε, τὴν μετάνοιά μας, συγχώρησε τὶς ἁμαρτίες μας καὶ δεῖξέ μας τὸ ἄπειρο ἔλεός Σου. Ἀμήν!

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

 

,

Σχολιάστε

ΣΩΤΗΡΙΑ ΦΥΓΗ (παράδειγμα ἀπὸ τὸν Προφήτη Ἠλία) [Χαραλ. Μπούσιας]

Σωτήρια φυγή
(παράδειγμα ἀπὸ τὸν Προφήτη Ἠλία)

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         Τὸν ὄγδοο πρὸ Χριστοῦ αἰώνα, στὰ χρόνια τοῦ Προφήτη Ἠλία, τὸ βόρειο βασίλειο τοῦ Ἰσραὴλ εἶχε ἀποστατήσει ἀπὸ τὸ Θεό. Δυστυχῶς μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Σολομῶντος ὁ λαὸς εἶχε χωρισθεῖ σὲ δύο βασίλεια, τὸ βόρειο μὲ τὶς δέκα φυλὲς καὶ τὸ νότιο μὲ τὶς φυλὲς τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμίν. Τὸ νότιο εἶχε πρωτεύουσα τὴν Ἱερουσαλήμ, ἐνῶ τὸ βόρειο εἶχε πρωτεύουσα τὴ Σαμάρεια. Δυστυχῶς, στὸ βόρειο βασίλειο οἱ βασιλεῖς ἀκολούθησαν τὴν εἰδωλολατρία, ὅπως ὁ Ἀχαάβ. Αὐτὸς εἶχε ἕνα μαλακό, χαλαρό χαρακτήρα, μὲ τάση πρὸς τὴν εἰδωλολατρία, καὶ ἦταν ἄνθρωπος ποὺ ἐπηρεαζόταν ἀπὸ τὴ γυναίκα του Ἰεζάβελ, ἡ ὁποία δὲν ἦταν Ἑβραία, ἀλλὰ Συροφοινίκισσα, εἰδωλολάτρισσα φανατική. Γρήγορα, ἐξαιτίας αὐτῆς τῆς φοβερῆς γυναίκας, ἡ λατρεία τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐξοστρακίσθηκε καὶ εἰσήχθηκε ἡ λατρεία τοῦ Βάαλ καὶ τῆς αἰσχρότατης Ἀστάρτης, ἡ ὁποία ἦταν κάτι ἀντίστοιχο μὲ τὴ δική μας Ἀφροδίτη.
.       Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη καμπὴ τῆς ἱστορίας τοῦ Ἰσραήλ, ὁ ὁποῖος ἔζησε, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, τὴν ἀποστασία στὶς ἡμέρες αὐτοῦ τοῦ βασιλιᾶ, ἐμφανίσθηκε ὁ φλογερός καὶ ζηλωτής Προφήτης ἀπὸ τὴ Θέσβη, ὁ Ἠλίας. Σὰν ἀστραπὴ αἰφνίδια παρουσιάσθηκε μπροστὰ στὸν βασιλιά, γιὰ νὰ τοῦ δώσει ἐκεῖνο τὸ φοβερὸ μήνυμα τῆς ἐπ’ ἀόριστον ἀνομβρίας, ὡς τιμωρία ἀπὸ τὸ Θεὸ γιὰ τὴν ἀποστασία τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς κυβερνήσεώς του.
.       Γράφει ὁ Ἀδελφόθεος Ἰάκωβος: «Ἠλίας ἄνθρωπος ἦν ὁμοιοπαθὴς ἡμῖν καὶ προσευχὴν προσηύξατο τοῦ μὴ βρέξαι, καὶ οὐκ ἔβρεξεν ἐπὶ τῆς γῆς ἐνιαυτοὺς τρεῖς καὶ μῆνας ἕξ» (Ἰάκ. ε΄ 17). Καὶ ὁ Θεὸς εἰσήκουσε τὴν προσευχή τοῦ Ἠλία, γιατὶ ἦταν ἄνθρωπος καθαρὸς καὶ τῶν καθαρῶν ἀνθρώπων ὁ Θεὸς δέχεται τὶς προσευχές.
.       «Ζῇ Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων», (Γ΄ Βασιλ. 17, 1) λέει στὸ βασιλιὰ ὁ Προφήτης. Ὅρκίζομαι στὸ Θεὸ τὸν ζῶντα, τὸν Θεὸ τοῦ Ἰσραήλ, ἐνώπιον τοῦ Ὁποίου στέκομαι καὶ τὸν Ὁποῖο ὑπηρετῶ, ὅτι, σ’ αὐτὰ τὰ χρόνια ποὺ θὰ ἔρθουν, οὔτε θὰ βρέξει οὔτε θὰ πέσει δροσιά. Κι ὅλα θὰ ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὸ στόμα τὸ δικό μου. Ὅ,τι λέω ἐγώ, αὐτὸ θὰ γίνεται. Αὐτὰ εἶπε ὁ Προφήτης καὶ ἐξαφανίσθηκε ἀπὸ προσώπου Ἀχαάβ.
.       Ἐμεῖς, οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες, ἀλλοίμονο, βρισκόμαστε σὲ παράλληλες ἡμέρες μὲ ἐκεῖνες τῆς ἐποχῆς τοῦ βορείου Ἰσραήλ. Εἴμαστε βυθισμένοι σὲ πνευματικὴ νάρκη καὶ δὲν ἀκοῦμε τὰ μηνύματα τῶν καιρῶν καὶ τὶς σάλπιγγες τῆς Ἀποκαλύψεως. Οἱ ἡμέρες μας εἶναι κρίσιμες γιὰ τὸ λαό μας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὁλόκληρη τὴν οἰκουμένη. Θὰ καταλάβουμε ἄραγε ὅτι, τόσο προσωπικὰ ὅσο καὶ ἐθνικά, σὰν ἀνίκανοι καπεταναῖοι ρίχνουμε τὸ καράβι τοῦ ἑαυτοῦ μας καὶ τοῦ ἔθνους μας στὰ βράχια, ὥστε νὰ συνέλθουμε καὶ νὰ ἀλλάξουμε πορεία πλεύσεως;
.       Ἡ μετάνοια θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴ σωτηρία. Τὰ μηνύματα τοῦ Εὐαγγελίου, τῶν Γραφῶν καὶ τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ἴδια μὲ τὰ μηνύματα τοῦ Προφήτη Ἠλία πρὸς τὸ βασιλιὰ καὶ τὸ λαὸ τοῦ βόρειου Ἰσραήλ. Ἂς εὐχηθοῦμε νὰ βοηθήσει ὁ Θεός, νὰ μᾶς ἐλεήσει, νὰ μὴ νοιώσουμε, ὅ,τι ἔνοιωσαν οἱ Ἰσραηλίτισσες ἐκεῖνες, πρὸς τὶς ὁποῖες ἔλεγε προφητεύοντας ὁ Ἡσαΐας: «- Κυρίες μου… φορᾶτε τὰ φουστάνια σας τὰ ὡραῖα μὲ τὶς ζῶνες τὶς χρυσὲς καὶ τὰ χρυσοκεντημένα καὶ μεταξωτά σας ροῦχα, καὶ τὰ ἀρώματά σας… Σχοινὶ θὰ μπεῖ στὴ μέση σας καὶ θὰ συρθεῖτε ξυπόλυτες στὴ γῆ τῆς αἰχμαλωσίας!… «καὶ ἔσται ἀντὶ ὀσμῆς ἡδείας κονιορτὸς καὶ ἀντὶ ζώνης σχοινίῳ ζώσῃ καὶ ἀντὶ τοῦ κόσμου τῆς κεφαλῆς τοῦ χρυσίου φαλάκρωμα ἕξεις διὰ τὰ ἔργα σου καὶ ἀντὶ τοῦ χιτῶνος τοῦ μεσοπορφύρου περιζώσῃ σάκκον» (Ἡσ. 3, 24). Ἂν δὲν κάνουμε τοὺς συσχετισμούς μας, δὲν συνέλθουμε, δὲν μετανοιώσουμε, θὰ ἔλθουν οἱ συνέπειες καὶ τότε, ἀργὰ βέβαια, ἴσως συνετισθοῦμε.
.       Ὁ Θεός μας, ὁ «πανταχοῦ παρών» προστάτευσε σὲ δύσκολες ἡμέρες, σὲ ἡμέρες φθόνου καὶ κατατρεγμοῦ, τὸν Προφήτη Ἠλία. Τὸν προστάτευσε ἀπὸ τὸν μέχρι θανάτου φθόνο τῆς Ἰεζάβελ. Τὸν παρότρυνε νὰ φύγει μακριὰ καὶ νὰ κρυφθεῖ, γιὰ νὰ σωθεῖ λέγοντάς Του: «Πορεύου κατὰ ἀνατολὰς καὶ κρύβηθι ἐν τῷ χειμάῤῥῳ Χοῤῥάθ, τοῦ ἐπὶ προσώπου Ἰορδάνου, καὶ ἔσται ἐκ τοῦ χειμάῤῥου πίεσαι ὕδωρ καὶ τοῖς κόραξιν ἐντελοῦμαι διατρέφειν σε» (Γ΄ Βασ. 17, 3-4). Πήγαινε, τοῦ εἶπε, νὰ κρυφθεῖς καὶ ἐγὼ θὰ σὲ διαθρέψω. Τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Θεοῦ εἶναι λόγια παμμέγιστης σημασίας. «Κρύβηθι», κρύψου! Αὐτὸ τὸ «κρύβηθι» εἶναι ἕνας σπουδαῖος λόγος γιὰ ὅλους μας καὶ φυσικὰ γιὰ τὸ ἔθνος μας στὶς δύσκολες ἡμέρες ποὺ διανύει. Τὰ ἴδια λόγια τοῦ Θεοῦ μας τὰ ἔχουμε ἀκούσει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Προφήτη: – Λαέ μου, «εἴσελθε εἰς τὰ ταμιεῖα σου, ἀπόκλεισον τὴν θύραν σου, ἀποκρύβηθι μικρόν, ὅσον ὅσον, ἕως ἂν παρέλθῃ ἡ ὀργὴ Κυρίου» (Ἡσ. κστ΄ 20). Λαέ μου, περπάτα, μπὲς μέσα στὰ ἐσώτερα δωμάτια τοῦ σπιτιοῦ σου, κλεῖσε τὴν πόρτα σου, κρύψου γιὰ λίγο, «ὅσον ὅσον», ἕως ὅτου περάσει ἡ ὀργὴ τοῦ Κυρίου.
.       Γιὰ νὰ κρυφτοῦμε, ὅμως, πρέπει νὰ φύγουμε· νὰ φύγουμε ἀπὸ τὸν ἐσφαλμένο δρόμο, τὸ δρόμο τῆς ἀπωλείας, στὸν ὁποῖο, δυστυχῶς, βαδίζουμε. Χρειάζεται φυγή! Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι γιὰ νὰ σώσει ὁ Ἰωσὴφ τὸ βρέφος Χριστό, ἔλαβε ἐντολὴ ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ φύγει στὴν Αἴγυπτο. Γιὰ νὰ σωθεῖ ἡ οἰκογένεια τοῦ Λὼτ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία τῶν Σοδόμων, ἔλαβε ἐντολὴ νὰ φύγει, χωρὶς μάλιστα νὰ κοιτάξει πίσω, δηλαδὴ χωρὶς νὰ μολυνθεῖ μὲ φιλήδονες ἐνθυμήσεις, ποὺ προκαλοῦν πειρασμοὺς καὶ ἀναπόφευκτα πτώσεις. Γιὰ νὰ ἀποφύγει τοὺς πειρασμοὺς τῆς σάρκας τέλος ὁ Ὅσιος Μαρτινιανός, ἔφυγε μακριὰ ἀπὸ τὸ σπήλαιό του ἀναφωνώντας τὸ σοφότατο: «Μαρτινιανέ, φεῦγε καὶ σῴζου». Ἡ μετάνοιά μας, λοιπόν, καὶ ἡ φυγὴ ἀπὸ τὸ κατεστημένο θὰ μᾶς φέρει τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ, θὰ ἑλκύσει γύρω μας τὸ ἔλεος Του, ἀφοῦ θὰ κρυφθοῦμε σὰν τὰ μετανοιωμένα παιδιὰ στὴν ἀγκαλιά Του, καὶ θὰ σώσουμε, ἔτσι, τὴν πατρίδα μας καὶ φυσικὰ τοὺς ἑαυτούς μας.

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

«ΟΠΟΤΕ Η ΝΥΜΦΗ ΓΥΡΙΣΕΙ, Η ΑΓΚΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΙΧΤΗ»

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο
τοῦ Δημ. Μαυρόπουλου:
«Σχόλια στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο»
κδ. «Δόμος», Ἀθῆναι 2017,
σελ. 116-117
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιαν. Βιβλιογρ.»

[…] Νὰ τὸ πῶ μὲ ἕναν διαφορετικὸ λόγο χρησιμοποιώντας αὐτὸ ποὺ λέει ὁ ἅγιος Μάξιμος: ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ δικαίωση, τί θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν ἐσχάτη Κρίση; Αὐτὸ ποὺ θὰ προκύψει εἶναι ὅτι θὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ πρόσωπο τοῦ Νυμφίου. Ἂν τὸ ἀναγνωρίσουμε, εἴμαστε μὲ τὸν Νυμφίο, ἂν δὲν τὸ ἀναγνωρίσουμε, ὁ Νυμφίος γίνεται πηγὴ βασάνου, ἡ παρουσία του γίνεται πηγὴ βασάνου. Αὐτὸ μᾶς λέει καὶ τὸ συναξάρι τῆς Κυριακῆς τῆς Ἀπόκρεω: τρυφὴν μὲν καὶ βασιλείαν οὐρανῶν εἶναι, τὴν μετὰ Θεοῦ τῶν ἁγίων συνδιαγωγήν, βάσανον δὲ τὸν ἀπὸ Θεοῦ μακρυσμόν. Ἄραγε θὰ τὸν ἀναγνωρίσουμε; Θὰ προετοιμάσουμε τὴ ζωή μας, ὥστε νὰ ἀναγνωρίσουμε ὡς ἔκπληξη τὴν παρουσία τοῦ Νυμφίου;
.               Ποιά προετοιμασία κάνει ὁ ἄνθρωπος γιὰ νὰ γνωρίσει τὸ πρόσωπο τοῦ Νυμφίου, γιὰ νὰ παραδοθεῖ σὲ αὐτόν; Θὰ πῶ ἕνα παράδειγμα, ἐνδεχομένως ἀφελές, ἐὰν ἔχω παγιδευτεῖ στὴν ἀντίληψη ἑνὸς τιμωροῦ Θεοῦ, ὀργισμένου Θεοῦ, δικαιοκρίτη– ὅπως τὸν λένε– Θεοῦ, ἀλλὰ μὲ δικανικὸ περιεχόμενο, ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ ἐπιβάλει κοσμικὴ τάξη καὶ ἁρμονία, βραβεύει τὸν δίκαιο καὶ τιμωρεῖ τὸν ἄδικο, κινδυνεύω νὰ μὴν ἀναγνωρίσω τὸ πρόσωπο ἑνὸς ἐλεήμονα Νυμφίου. Δὲν θὰ ἀποδεχτῶ αὐτὴν τὴν ἐλεήμονα καρδία, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτουν καὶ οἱ Προφῆτες καὶ τὰ Εὐαγγέλια καὶ οἱ Πατέρες. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι τιμωρός, ἀλλὰ ἔλεος καὶ ἀγάπη.
.               Ἂν χτίσω τὴ ζωή μου μὲ μία ἀντίληψη ἑνὸς τέτοιου Θεοῦ, δὲν θὰ ἀναγνωρίσω τὸ πρόσωπό του, καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ κόλασή μου· αὐτὸς θὰ εἶναι ὁ βασανισμός μου, νὰ μὴν ἀναγνωρίσω τὸν ἐλεήμονα Κύριο. Σὲ ὅλες τὶς ἀποκαλύψεις τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅποτε ἀποκαλύφθηκε ὁ Θεὸς καὶ εἶπε: «ἐδῶ εἶμαι», πάντα προσέθετε: Κύριος πολυέλεος καὶ πολυεύσπλαγχνος καὶ ἀληθινός. Σχεδὸν ἀμνήμων γιὰ τὰ ἁμαρτήματα, ξεχνάει τὶς ἁμαρτίες μας συνεχῶς. Ἕνα νυμφίο ποὺ λαχταράει τὴν νύμφη, ὁ Μέγας Βασίλειος τὸν ὀνομάζει «μανικὸ ἐραστή», δηλαδὴ τρελαμένο γιὰ τὴν νύμφη. Φεύγει ἡ νύμφη; πάει μὲ ἄλλους ἄνδρες; Γίνεται εἰδωλολάτρισσα μὲ τὸν ἕναν, μὲ τὸν ἄλλον; Αὐτὸς παραμένει μὲ τὴ λαχτάρα τῆς νύμφης καὶ ὅποτε ἡ νύμφη γυρίσει, ἀγκαλιὰ εἶναι ἀνοιχτή, χωρὶς κρίση.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου-3 [Ἁγ. Νικολ. Βελιμίροβιτς]

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ
τοῦ Τελώνου κα το Φαρισαίου

[Γ´]

(Λουκ. ιη´ 10-14)

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 9-27

Μέρος Α´: ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου-1 [Ἁγ. Νικολ. Βελιμίροβιτς]

Μέρος Β´: ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου-2 [Ἁγ. Νικολ. Βελιμίροβιτς]

.               Ὁ πραγματικὸς ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς δὲν πηγαίνει μπροστά, στὴν πρώτη θέση μέσα στὴν ἐκκλησία. Τί ἀνάγκη ἔχει νὰ τὸ κάνει αὐτό; Ὁ Θεὸς τὸν βλέπει καὶ στὸ πίσω μέρος τῆς ἐκκλησίας τὸ ἴδιο, ὅπως κι ἂν στεκόταν μπροστά. Ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς βρίσκεται πάντα σὲ πραγματικὴ μετάνοια. «Ἡ μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου εἶναι πανηγύρι γιὰ τὸ Θεό», λέει ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος. Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος στέκεται μακριά. Νιώθει τὴ μηδαμινότητά του ἐνώπιόν του Θεοῦ, γεμίζει μὲ ταπείνωση μπροστὰ στὴ μεγαλοσύνη Του. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ «μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν», ὁμολόγησε ἔμφοβος ὅταν τὸν πλησίασε ὁ Χριστός: «Οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς κύψας λύσαι τὸν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ» (Μάρκ. α´ 7). Ἡ ἁμαρτωλὴ γυναίκα ἔπλυνε τὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ μὲ τὰ δάκρυά της. Ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς εἶναι πολὺ ταπεινός, νιώθει εὐτυχὴς μόνο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ ἐπιτρέπει νὰ πλησιάσει στὰ πόδια Του.
.               Οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι. Γιατί; Τὰ μάτια εἶναι ὁ καθρέφτης τῆς ψυχῆς. Τὶς ψυχικὲς ἁμαρτίες μπορεῖς νὰ τὶς διαβάσεις στὰ μάτια. Δὲν διαπιστώνεις κάθε μέρα πώς, ὅταν ἕνας ἄνθρωπος ἁμαρτάνει, χαμηλώνει τὰ μάτια του μπροστὰ στοὺς ἄλλους; Πῶς θὰ μποροῦσαν τὰ μάτια ἑνὸς ἁμαρτωλοῦ νὰ μὴ χαμηλώσουν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦ παντογνώστη; Κάθε ἁμαρτία ποὺ διαπράττεται μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, διαπράττεται κι ἐνώπιόν του Θεοῦ. Δὲν ὑπάρχει ἁμαρτία στὴ γῆ ποὺ νὰ παραμείνει ἀπαρατήρητη ἀπὸ τὸ Θεό. Ὁ ἀληθινὸς ἄνθρωπος τῆς προσευχῆς τὸ γνωρίζει αὐτὸ καὶ γι’ αὐτὸ ταπεινώνεται βαθιά, στέκεται μὲ ντροπὴ μπροστὰ στὸν Θεό. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ παραβολὴ λέει, οὐκ ἤθελεν οὐδὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπάραι.
.               Ἀλλὰ γιατί χτυποῦσε τὸ στῆθος του; Γιὰ νὰ δείξει Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο πὼς τὸ σῶμα εἶναι τὸ ὄργανο μὲ τὸ ὁποῖο ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος. Οἱ σωματικὲς ἐπιθυμίες ὁδηγοῦν τὸν ἄνθρωπο στὶς μεγαλύτερες ἁμαρτίες. Ἡ λαιμαργία ὁδηγεῖ στὴ λαγνεία. Ἡ λαγνεία ὁδηγεῖ στὴν ὀργὴ κι αὐτὴ στὸ φόνο. Ἡ σωματικὴ ψύχωση χωρίζει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ Θεό, τὸν ἐξασθενίζει καὶ σκοτώνει τὸν θεϊκὸ ἡρωισμὸ ποὺ ἐνυπάρχει στὸν ἄνθρωπο. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ὁ τελώνης χτυπάει τὸ σῶμα του. Ξέρει καλὰ τὴν ἁμαρτία του, τὴν ταπείνωσή του καὶ τὴν ντροπὴ ποὺ πρέπει νὰ νιώθει μπροστὰ στὸ Θεό.
.               Γιατί ὅμως χτυπάει κυρίως τὸ στῆθος του κι ὄχι τὸ κεφάλι του ἢ τὰ χέρια του; Ἐπειδὴ ἡ καρδιὰ βρίσκεται στὸ στῆθος. Κι ἡ καρδιὰ εἶναι πηγὴ κάθε ἁμαρτίας καὶ κάθε ἀρετῆς. Εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: «τὸ ἐκ τοῦ ἀνθρώπου ἐκπορευόμενον, ἐκεῖνο κοινοὶ τὸν ἄνθρωπον, ἔσωθεν γὰρ ἐκ τῆς καρδίας τῶν ἀνθρώπων οἱ διαλογισμοὶ οἱ κακοὶ ἐκπορεύονται, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι, κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δόλος, ἀσέλγεια, ὀφθαλμὸς πονηρός, βλασφημία, ὑπερηφανία, ἀφροσύνη· πάντα ταῦτα τὰ πονηρὰ ἔσωθεν ἐκπορεύεται καὶ κοινοῖ τὸν ἄνθρωπον» (Μάρκ. ζ´ 20-23). Γι’ αὐτὸ ὁ τελώνης χτυποῦσε τὸ στῆθος του.
.               Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. Θεέ μου, σπλαχνίσου κι ἐλέησέ με τὸν ἁμαρτωλό. Αὐτὰ ἔλεγε ὁ τελώνης. Δὲν ἀπαριθμοῦσε οὔτε τὰ καλά του ἔργα οὔτε τὰ κακά. Ὁ Θεὸς τὰ γνωρίζει ὅλα. Κι ὁ Θεὸς δὲν ἐπιθυμεῖ τὴν ἀπαρίθμηση τῶν ἁμαρτιῶν, ἀλλὰ τὴν ταπείνωση καὶ τὴ μετάνοια γιὰ ὂλ’ αὐτά. Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.
.               Τὰ λόγια αὐτὰ τὰ λένε ὅλα. Θεέ μου, Ἐσὺ εἶσαι ὁ γιατρὸς κι ἐγὼ ὁ ἄρρωστος. Μόνο Ἐσὺ μπορεῖς νὰ μὲ θεραπεύσεις, σὲ Σένα μόνο ἀνήκω. Ὁ γιατρὸς εἶσαι Ἐσύ, θεραπεία εἶναι τὸ ἔλεός Σου. Λέγοντας ὁ ἄρρωστος, ἰλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ, εἶναι σὰ νὰ λέει μὲ εἰλικρινῆ μετάνοια: «Γιατρέ, δῶσε τὴ θεραπεία σὲ μένα τὸν ἄρρωστο. Κανένας ἄλλος στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ μὲ θεραπεύσει παρὰ μόνο Ἐσύ, Θεέ μου. «Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα» (Ψαλμ. Ν´ 6). Ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους δὲν ὑπάρχει βοήθεια γιὰ μένα, ὅσο δίκαιοι κι ἂν εἶναι αὐτοί. Μόνο Ἐσὺ μπορεῖς νὰ μὲ βοηθήσεις. Τίποτ’ ἄλλο δὲν μπορεῖ νὰ μὲ βοηθήσει. Οὔτε ἡ νηστεία μου, οὔτε τὸ δέκατο τῆς περιουσίας μου ποὺ δίνω οὔτε ὅλα τὰ καλά μου ἔργα. Μόνο τὸ ἔλεός Σου μπορεῖ νὰ γειάνει τὶς πληγές μου σὰν φάρμακο σωστικό. Ὁ ἔπαινος τῶν ἀνθρώπων δὲν μπορεῖ νὰ θεραπεύσει τὰ τραύματά μου, μᾶλλον τὰ χειροτερεύει. Ἐσὺ μόνο γνωρίζεις τὴν ἀρρώστια μου κι Ἐσὺ ἔχεις καὶ τὴ θεραπεία. Εἶναι ἄσκοπο γιὰ μένα νὰ πάω ὁπουδήποτε ἀλλοῦ ἢ νὰ προσευχηθῶ σὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον. Ἂν Ἐσὺ μὲ ἀπορρίψεις, ὁ κόσμος ὁλόκληρος δὲν μπορεῖ νὰ μὲ συγκρατήσει ἀπὸ τὴν καταστροφή. Ἐσύ, μόνο Ἐσύ, Κύριε, μπορεῖς, ἂν τὸ θέλεις. Θεέ μου, συχώρεσέ με, σῶσε με. Ὁ Θεός, ἱλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ.

* * *

.               Τί λέει ὁ Κύριος τώρα, πῶς ἀπαντάει σ’ αὐτοῦ του εἴδους τὴν προσευχή; «Λέγω ὑμίν, κατέβη οὗτος δεδικαιωμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἢ γὰρ ἐκεῖνος» (Λουκ. ιη´ 14). Σὲ ποιὸν ἀπευθύνει τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Κύριος; Σὲ ὅλους ἐμᾶς, ποὺ νομίζουμε πὼς εἴμαστε δίκαιοι. Ὁ τελώνης εἶναι αὐτὸς ποὺ γύρισε στὸ σπίτι τοῦ δικαιωμένος, ὄχι ὁ Φαρισαῖος. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ ὁμολογεῖ μὲ ταπείνωση τὶς ἁμαρτίες τοῦ γυρίζει στὸ σπίτι τοῦ δικαιωμένος, ὄχι ὁ ἄδικος καὶ ἀλαζόνας. Ὁ ταπεινὸς καὶ μετανιωμένος ἄνθρωπος δικαιώνεται, ὄχι ὁ αὐθάδης, ὁ ματαιόδοξος καὶ ὑπερήφανος. Ὁ γιατρὸς ἐλεεῖ καὶ θεραπεύει τὸν ἄρρωστο ποὺ ὁμολογεῖ τὴν ἀρρώστια του κι ἀναζητᾶ θεραπεία, ἐνῶ στέλνει ἄδειο στὸ σπίτι τοῦ ἐκεῖνον ποὺ ἐπισκέπτεται τὸ γιατρὸ γιὰ νὰ κομπάσει πὼς εἶναι ὑγιής.
.               Ὁ Κύριος τελειώνει τὴ θαυμάσια παραβολή Του μὲ τὴν ἑξῆς διδαχή: «ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθήσεται» (Λουκ. ιη´14). Ποιὸς εἶναι ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν καὶ ποιὸς ὁ ταπεινῶν; Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ὑψωθεῖ οὔτε ὅσο τὸ φάρδος μίας τρίχας, ἂν ὁ Θεὸς δὲν τὸν σηκώσει. Ἐδῶ ὅμως ἐννοεῖ ἐκεῖνον ποὺ νομίζει πὼς ὑψώνεται μὲ τὸ νὰ σπεύδει νὰ καταλάβει τὴν πρώτη θέση, μπροστὰ σὲ Θεὸ καὶ ἀνθρώπους· ἐκεῖνον ποὺ κομπάζει γιὰ τὰ καλά του ἔργα· ἐκεῖνον ποὺ ὑπερηφανεύεται ἀκόμα καὶ μπροστὰ στὸ Θεό· αὐτὸν ποὺ ταπεινώνει καὶ περιφρονεῖ τοὺς ἄλλους, ὥστε ὁ ἴδιος νὰ φαίνεται ἀνώτερος. Σ’ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, ἐκεῖνοι ποὺ πιστεύουν πὼς ὑψώνονται, στὴν οὐσία ταπεινώνονται. Ὅσο ἀνώτεροι φαντάζουν στὰ δικά τους τὰ μάτια ἢ καὶ στὰ μάτια τῶν ἄλλων, τόσο μικρότεροι φαίνονται στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Τέτοιους ἀνθρώπους θὰ τοὺς ταπεινώσει ὁ Θεός. Κάποια μέρα θὰ τοὺς κάνει νὰ νιώσουν τὴν ταπείνωση αὐτή. «Ὡσότου ὁ ἄνθρωπος ἀποκτήσει ταπείνωση, δὲν θὰ λάβει τὴν ἀνταπόδοση τῶν ἔργων του. Ἡ ἀνταπόδοση δὲν δίδεται γιὰ τὰ ἔργα ἀλλὰ γιὰ τὴν ταπείνωση», λέει ὁ ἀββὰς Ἰσαὰκ ὁ Σύρος (Λόγος λδ´).
.               Ποιός εἶναι αὐτὸς ποῦ ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του; Ὄχι βέβαια ἐκεῖνος ποὺ προσπαθεῖ νὰ φαίνεται ταπεινότερος, μὰ ἐκεῖνος ποὺ βλέπει τὴν ταπεινότητά του ἐπειδὴ εἶναι ἁμαρτωλός. Ὁ Θεὸς δὲν ἀπαιτεῖ ἄλλη ταπείνωση ἀπό μας, παρὰ μόνο τὴν αἴσθηση καὶ τὴν ὁμολογία τῆς ἁμαρτωλότητάς μας. Ὁ ἄνθρωπος ποὺ αἰσθάνεται κι ὁμολογεῖ τὸ βάθος ὅπου τὸν βύθισε ἡ ἁμαρτία, εἶναι ἀδύνατο νὰ βυθιστεῖ περισσότερο. Ἡ ἁμαρτία μᾶς τραβάει πάντα χαμηλά, στὸ βάθος τῆς καταστροφῆς, πιὸ βαθιὰ ἀπ’ ὅ,τι μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε. Λέει ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος: «Ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος δὲν πέφτει ποτέ. Ποῦ μπορεῖ νὰ πέσει, ἀφοῦ βρίσκεται πιὸ χαμηλὰ ἀπ’ ὅλους; Ἡ ματαιότητα εἶναι μεγάλη αἰσχύνη, ἐνῶ ἡ ταπείνωση εἶναι ὕψος μεγάλο, τιμὴ καὶ ἀξία» (Ὁμιλ. 19).
.               Μὲ λίγα λόγια: Ἐκεῖνος ποὺ ἐνεργεῖ ὅπως ὁ τελώνης, τιμᾶται. Ὁ πρῶτος (ὁ Φαρισαῖος) δὲν μπορεῖ νὰ θεραπευτεῖ, γιατί δὲ βλέπει πὼς εἶναι ἄρρωστος. Ὁ δεύτερος (ὁ τελώνης) εἶναι ἄρρωστος, ἀλλὰ βρίσκεται στὸ στάδιο τῆς θεραπείας ἐπειδὴ γνωρίζει τὴν ἀρρώστια του, παρακολουθεῖται ἀπὸ τὸ γιατρὸ καὶ κάνει τὴ θεραπεία του. Ὁ πρῶτος εἶναι σὰν τὸ λεῖο καὶ ψηλὸ δέντρο ποὺ μέσα τοῦ ὅμως εἶναι σάπιο καὶ γι’ αὐτὸ ἄχρηστο στὸν οἰκοδεσπότη. Ὁ δεύτερος εἶναι σὰν τὸ δέντρο ποὺ ἔχει ἀνώμαλη ἐπιφάνεια κι ὁ κορμὸς τοῦ εἶναι στραβός, μὰ ὁ οἰκοδεσπότης τὸ κατεργάζεται, φτιάχνει δοκάρια καὶ τὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ τὸ σπίτι του.
.               Ὁ Θεὸς νὰ ἐλεήσει ὅλους τοὺς ἁμαρτωλοὺς ποὺ μετανοοῦν, νὰ θεραπεύσει ἀπὸ τὴν ἀρρώστια τῆς ἁμαρτίας ὅλους αὐτοὺς ποὺ προσεύχονται μὲ φόβο καὶ δοξάζουν τὸν πανεύσπλαχνο Πατέρα, τὸν μονογενῆ Του Υἱὸ καὶ τὸ Πανάγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

, , ,

Σχολιάστε