Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μεσσίας

ΛΥΤΡΩΤΗΣ ΤΩΝ ΔΕΣΜΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ

ΛΥΤΡΩΤΗΣ ΤΩΝ ΔΕΣΜΩΝ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΑ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2188, 01.12.2018 
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστιανικὴ Βιβλιογραφία»

.                   Θρῆνος βαθὺς μακρόσυρτος. Ὑπόκωφο βογκητὸ νὰ διαπερνᾶ τοὺς αἰῶνες. Τραγικὴ ἠχὼ νὰ δονεῖ τὰ αἰώνια ὄρη.  Ἡ ἠχὼ τοῦ ἀδαμιαίου θρήνου…
.               Ἀπό τότε ποὺ ὁ γενάρχης τῶν ἀνθρώπων ἁμάρτησε, ἐξέπεσε τῆς θείας μακαριότητος καὶ ἐξορίσθηκε ἀπὸ τὸν παράδεισο τῆς τρυφῆς, ὅπου τὸν εἶχε θέσει βασιλέα καὶ κορωνίδα τῆς ὅλης δημιουργίας ὁ ἀγαθὸς Θεός, θρῆνος καὶ οἰμωγὴ καὶ “οὐαὶ” κάλυψαν τὴν γῆ.  Ὁ βαθὺς στεναγμὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἔμενε νὰ βογκᾶ κάτω ἀπὸ τὰ συντρίμμια τῆς θρυμματισμένης του ὕπαρξης. Δεινά, στενοχώριες, βάσανα, ἀσθένειες, θάνατος τὸν εἶχαν κυριολεκτικὰ τσακίσει. Ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος ὅλη μία φρικτὴ διαδοχὴ αἵματος· ἐγκλήματος καὶ τιμωρίας.
.               Καὶ ὁ λυτρωτής; Ποῦ; Ἀκόμη νὰ φανεῖ…
.               Περίμενε ὁ συντετριμμένος ἀπὸ τὸν διάβολο ἄνθρωπος. Δεμένος μὲ τὰ σφιχτὰ δεσμὰ καὶ τὶς βαριὲς ἁλυσίδες τῶν παθῶν, ὅλος ἕνα τραῦμα, μία ἀνοιχτὴ πληγὴ ἀπὸ μώλωπες τῆς ἁμαρτίας, ἀπάντεχε μὲ ἀποσταμένη ἐλπίδα, σήκωνε βαρὺ τὸ βλέμμα του, κουρασμένο, μὴν καὶ «θωρήσει» τὸν ἐλευθερωτή του.  Τό ᾽ξερε ὅτι θὰ ᾽ρχόταν. Τό ᾽χε λάβει ὑπόσχεση ὁ γενάρχης τοῦ Ἀδὰμ ἤδη ἀπὸ τὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ, λίγο προτοῦ ἐξοριστεῖ, ὅτι θὰ ἐρχόταν Ἐκεῖνος, ποὺ θὰ συνέτριβε τὸ κεφάλι τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως. Καὶ ἡ εἴδηση ἡ χαρμόσυνη, τὸ πρῶτο αὐτὸ Εὐαγγέλιο τῆς ἀνθρωπότητος, ἀπὸ ᾽κεῖ καὶ ὕστερα ἔμελλε νὰ διασπαρεῖ παντοῦ σὲ ὅλα τὰ ἔθνη.
.               Γι᾽ αὐτὸ ὅλοι οἱ λαοὶ τό ᾽ξεραν καὶ ἀνέμεναν τὸν Λυτρωτή.
.               Κάποτε ὁ Θεὸς ἔδινε καὶ ἀνθρώπους ὁδηγημένος ἀπὸ τὸ Πνεῦμα Του, γιὰ νὰ ὑπενθυμίζουν στοὺς γύρω τους τὴ θεία ὑπόσχεση καὶ ὅτι νά… ὅπου νά ᾽ναι ἔρχεται ὁ μέγας Ἀναμενόμενος.
.                Ὄχι μόνο στὸ ἰουδαϊκὸ ἔθνος. Καὶ στὰ ἄλλα· τὰ εἰδωλολατρικά. Καὶ στὸ ἑλληνικό! Μὲ τὸν σπερματικὸ λόγο. Τὸν λόγο δηλαδὴ ἐκεῖνον ποὺ περιεῖχε σπέρματα ἀληθείας καὶ προφητείας γιὰ ὅσα ἔμελλε νὰ συμβοῦν στὸ μέλλον.

* * *

.               Αἰσχύλος! Ὁ μεγάλος ποιητής. Μὲ τὰ ἔργα του νὰ τὰ διαπνέει βαθιὰ αἴσθηση τοῦ θείου, σεβάσμια ἱεροπρέπεια. Ὁ «θεολογικότερος» τῶν τριῶν κορυφαίων τραγικῶν. Ἡ κοινὴ ἔννοια ποὺ διατρέχει τὶς τραγωδίες του εἶναι αὐτὴ τῆς δικαιοσύνης, ὅπως συμπλέκεται μεταξὺ τῶν ἠθικῶν στάσεων καὶ ἐπιλογῶν τοῦ ἀνθρώπου ἀφ᾽ ἑνός, καὶ τῆς θείας βουλήσεως ἀφ᾽ ἑτέρου.
.               Στὸ μοτίβο αὐτὸ ἀναπτύσσει καὶ τὸ θέμα του στὴ μεγαλοφυῆ τραγωδία «Προμηθεὺς Δεσμώτης». Ὁ Προμηθέας ἀρχέγονος Τιτάνας κλέβει τὴ φωτιὰ ἀπὸ τοὺς θεοὺς γιὰ νὰ τὴ φέρει στοὺς ἀνθρώπους. Μὲ τὴν πράξη του αὐτὴ τολμᾶ νὰ ἀντιταχθεῖ στὴν ἀπόλυτη ἐξουσία τοῦ Δία καὶ νὰ ἐπαναστατήσει ἐναντίον τοῦ κράτους του. Γιὰ αὐτὸ καὶ τιμωρεῖται ἀπὸ τὸν πατέρα τῶν θεῶν μὲ τὸ ἁλυσοδεθεῖ στὸ βουνὸ τοῦ Καυκάσου. Τὴν ἐντολὴ ἐκτελεῖ ὁ Ἥφαιστος μὲ δορυφόρους του τοὺς δαίμονες (κατώτερες θεότητες) «Κράτος» (=Δύναμη) καὶ «Βία» (=Ἐξαναγκασμός). Ὁ Προμηθέας τραγικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, πασσαλώνεται στὸν βράχο, καὶ ἐκεῖ κάθε μέρα ἔρχεται ἕνας γύπας καὶ τοῦ κατατρώγει τὸ συκώτι, τὸ ὁποῖο ἀναπλάθεται κατὰ τὴ νύχτα. Αἰώνιος φρικτὸς βασανισμός!…
.               Στὴν κατάσταση αὐτὴ ἀνοίγονται μέσα στὸ ἔργο ὁρισμένοι διάλογοι μεταξύ τοῦ Προμηθέα καὶ τοῦ χοροῦ, τῆς παρθένου Ἰοῦς καὶ τοῦ θεοῦ Ἑρμῆ. Ἐδῶ εἶναι τώρα ποὺ ὁ Αἰσχύλος, χωρὶς προφανῶς καὶ ὁ ἴδιος νὰ τὸ γνωρίζει, προφητεύει.
.               Ἀρχικὰ ὁ χορός, ἀπευθυνόμενος πρὸς τὸν Προμηθέα, τοῦ λέει:
– Ἔχω ἐλπίδες πὼς θὰ λυτρωθεῖς ἀπὸ τὰ δεσμὰ μὲ δύναμη Ὄχι λιγότερη ἀπὸ τοῦ Δία (στίχ.  509 – 510).
.               Ὁ Προμηθέας, μὲ συνεσκιασμένη ἀρχικὰ προφητεία, τοποθετεῖ τὴν λύτρωσή του ἀπὸ τὰ δεσμὰ σὲ βάθος χρόνου:
–Τέλος τῶν δεινῶν μου τώρα ἀκόμα δὲν ὑπάρχει, προτοῦ πέσει ὁ Δίας ἀπ᾽ τὸν θρόνο του (στίχ.  755 – 756).
.                Ἡ Παρθένος Ἰὼ μὲ ἀγωνία τὸν ρωτᾶ καὶ κεῖνος ἀπαντᾶ:
–Ποιός λοιπὸν εἶναι αὐτὸς ποὺ θὰ σὲ λύσει ἀπὸ τὰ δεσμά, χωρὶς νὰ τὸ θέλει ὁ Δίας;
– Κάποιος ἀπόγονος δικός σου πρέπει νά ᾽ναι.
– Τί εἶπες; Παιδὶ δικό μου ἀπὸ τὰ πάθη σου θὰ σ᾽ ἀπαλλάξει;
– Ναί, ἀφοῦ περάσουν δεκατρεῖς γενιὲς (στίχ. 771-774). (Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ὁ Αἰσχύλος ἔζησε στὴ δεκάτη τετάρτη γενιὰ πρὶν ἀπὸ τὸν Χριστό. Πέθανε τὸ 455 π.Χ.).
.               Ἡ προφητεία κορυφώνεται πρὸς τὸ τέλος τοῦ δράματος. Ἐμφανίζεται ὁ Ἑρμῆς καὶ μεταξὺ τῶν ἄλλων λέει στὸν Προμηθέα καὶ τὰ ἑξῆς:
.              «Τοιοῦδε μόχθου τέρμα μή τι προσδόκα, / πρὶν ἂν θεῶν τις διάδοχος τῶν σῶν πόνων/ φανῇ,  θελήσῃ τ᾽ εἰς ἀναύγητον μολεῖν / ᾍδην κνεφαῖά τ᾽ ἀμφὶ Ταρτάρου βάθη» (στίχ.1026-1029).
.               Τέλος αὐτοῦ τοῦ μαρτυρίου σου μὴν περιμένεις, /προτοῦ κάποιος θεὸς θελήσει νὰ πάρει ἐπάνω του / τὰ πάθη τὰ δικά σου ἀντὶ γιὰ σένα. Καὶ στὸν σκοτεινὸ νὰ πάει / Ἅδη καὶ στ᾽ ἀνήλιαγα βάθη τοῦ Ταρτάρου.

* * *

.               Χριστούγεννα! Ὁ ὕψιστος Θεός, δεκατρεῖς γενιὲς ἔπειτα ἀπὸ τὴ γενιὰ τοῦ Αἰσχύλου, γεννᾶται στὴ γῆ ὡς ταπεινὸς ἄνθρωπος, προκειμένου νὰ ἀναλάβει ἐπάνω Του τὰ πάθη τοῦ «Προμηθέα» – ἀνθρώπου, νὰ πεθάνει, νὰ ταφεῖ καὶ νὰ ὁδηγηθεῖ στὰ σκοτεινὰ βασίλεια τοῦ Ἅδη. Καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ δική του σωτηρία. Τὴ λύτρωσή του ἀπὸ τὰ αἰώνια δεσμά…

 

 

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ καὶ ΣΤΗΝ ΚΑΙΝΗ ΔΙΑΘΗΚΗ

«Ὁ Μεσσίας στήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη».

Ὁμιλία τοῦ Μητρ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου κ. Ἱεροθέου στὸ Διορθόδοξο Συνέδριο μέ θέμα «Εὑρήκαμε τόν Μεσσίαν: Τό μήνυμα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου στόν σύγχρονο κόσμο»[Συνδιοργάνωση Ἱ. Μητρ. Πατρῶν καὶ Ἵδρυμα «Ἅγιος Ἀπόστολος Ἀνδρέας τῆς Μόσχας, στό πλαίσιο τῶν Πρωτοκλητείων, Παρασκευή 17.11.2017 καί Σάββατο 18.11.2017]

.         Μιά ἀπό τίς βασικές φράσεις πού συνδέονται μέ τόν ἅγιο Ἀπόστολο Ἀνδρέα τόν Πρωτόκλητο εἶναι ἡ φράση πού εἶπε στόν ἀδελφό του Σίμωνα, τόν Ἀπόστολο Πέτρο: «Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν· ὅ ἐστι ἑρμηνευόμενον Χριστός» (Ἰω. α΄, 42).
.         Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι: Πῶς ὁ ἅγιος Ἀνδρέας κατάλαβε τήν λέξη Μεσσίας καί τί ἀκριβῶς ἐννοοῦσε; Πρόκειται γιά μιά μεσσιανική προσδοκία πού ὑπῆρχε στήν ἐποχή του μεταξύ τῶν Ἰουδαίων, γιά τήν ἐμφάνιση ἑνός πολιτικοῦ ἄρχοντος γιά νά τούς ἐλευθερώση ἀπό τήν κυριαρχία στούς Ρωμαίους ἤ πρόκειται γιά τήν ἐμπειρική πίστη πού συνδέεται μέ τόν Χριστό ὡς ἀληθινό Θεό πού σαρκώθηκε;
.         Ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας ἤδη πρίν πῆ αὐτήν τήν φράση παρευρισκόταν μέ τόν Ἰωάννη τόν Θεολόγο πλησίον τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου, τόν ἄκουσε νά λέγη γιά τόν Ἰησοῦ, «ἴδε ὁ ἀμνός τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. α΄, 36) καί Τόν ἀκολούθησε. Σέ κάποια στιγμή «στραφείς ὁ Ἰησοῦς καί θεασάμενος αὐτούς ἀκολουθοῦντας λέγει αὐτοῖς∙ τί ζητεῖτε;». Ἐκεῖνοι ζήτησαν νά μάθουν ποῦ μένει. Ὁ Χριστός τούς ἀπάντησε: «Ἔρχεσθε καί ἴδετε». Καί «ἦλθον οὖν καί εἶδον ποῦ μένει, καί παρ’ αὐτῷ ἔμειναν τήν ἡμέραν ἐκείνην» (Ἰω. α´ 38-40).
.         Κατά τήν ἑρμηνευτική διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας αὐτή ἦταν μιά θεωρία τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, καί οἱ δύο αὐτοί μαθητές παρέμειναν τήν ἡμέρα ἐκείνη μέσα στήν δόξα Του, καί κατάλαβαν ὅτι αὐτός εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἑρμηνεύει ὁ ἱερός Θεοφύλακτος: «Πρός τούς ἀκολουθοῦντας αὐτῷ στρέφεται ὁ Ἰησοῦς, καί δεικνύει αὐτοῖς τό ἑαυτοῦ πρόσωπον. Εἰ μή γάρ διά τῆς ἀγαθῆς πράξεως ἀκολουθήσῃς τῷ Ἰησοῦ, οὐκ ἄν φθάσῃς εἰς θεωρίαν τοῦ προσώπου Κυρίου, οὐδέ ἀπελεύσῃ πρός τήν παραμονήν αὐτοῦ, τοὐτέστιν, οὐ φθάσεις εἰς τόν τῆς θείας γνώσεως φωτισμόν· οἰκία γάρ τοῦ Χριστοῦ τό φῶς. “Φῶς γάρ, φησίν, οἰκῶν ἀπρόσιτον”. Ὁ γάρ τοι μή καθάρας ἑαυτόν, καί διά τῆς καθάρσεως ἀκολουθήσας, πῶς ἐν γνώσει φωτισθήσεται;».
Ὁ π. Ἰωάννης ὁ Ρωμανίδης ἔλεγε: «Οἱ δύο μαθητές τοῦ Προδρόμου, ὅταν ἔγιναν Μαθητές τοῦ Χριστοῦ, Τόν ρώτησαν “ποῦ μένεις;” (Ἰω. α´, 39). Αὐτό σημαίνει ὅτι παρεκάλεσαν τόν Χριστό νά δείξη τό διαμέρισμά Του; Ὄχι. Ἀλλά νά δείξη ποῦ μένει. Σημαίνει ὅτι παρεκάλεσαν οἱ Ἀπόστολοι τόν Χριστό νά ἀποκαλύψη τήν μονή Του, πού εἶναι ἡ ἄκτιστη δόξα τοῦ Θεοῦ. Καί ἐπί μία ὁλόκληρη ἡμέρα συμμετεῖχαν αὐτοί οἱ Ἀπόστολοι στήν ἐμπειρία τῆς θεώσεως. Ὁπότε, ἔχουμε, δηλαδή, τήν πρώτη ἐμπειρία τῆς θεώσεως, μετά τόν Πρόδρομο. Ὅπως ὁ Πρόδρομος εἶχε τήν ἐμπειρία αὐτή ἀπό τόν Χριστό, ἔτσι καί οἱ Μαθητές Του ἔχουν τήν ἐμπειρία».
.           Μέσα σέ αὐτήν τήν προοπτική πρέπει νά ἑρμηνεύσουμε καί τόν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου: «Εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν». Ἔτσι πέρασε ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη στήν Καινή Διαθήκη, ὅπως ἑρμήνευσαν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τήν λέξη Μεσσίας.

.            Τό θέμα εἶναι ἀρκετά ἐνδιαφέρον καί ἀσχολήθηκαν οἱ βιβλικοί θεολόγοι, ἀλλά καί οἱ ἑρμηνευτές τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

  1. Ὁ Μεσσίας στήν Παλαιά Διαθήκη

.             Ἡ ἑβραϊκή λέξη Μεσσίας καί ἡ μεταγραμμένη λέξη στά ἑλληνικά Χριστός, δηλώνουν τόν κεχρισμένο, αὐτόν πού ἔχει χρισθῆ. Μέ αὐτήν τήν ἔννοια στήν Παλαιά Διαθήκη Μεσσίας εἶναι ἕνας ἄνθρωπος πού χρίεται ἀπό ἕναν Προφήτη. Στήν ἀρχή εἶναι ὁ Βασιλεύς, ὅπως ὁ Σαούλ, ὁ Δαυίδ, πού χρίσθηκαν ἀπό τόν Σαμουήλ τόν Προφήτη, ἀλλά καί ἄλλοι Βασιλεῖς. Στήν συνέχεια ἡ λέξη Μεσσίας ἀναφέρεται στόν βασιλικό Μεσσία πού θά βασίλευε στόν Ἰσραηλιτικό λαό. Ἔτσι, ἡ βασιλεία ἀναφέρεται μέσα στούς θεοκρατικούς θεσμούς καί πάντα τονίζεται ὁ πολιτικός ρόλος του.
.             Μετά τήν βαβυλώνεια αἰχμαλωσία πού δέν ὑπῆρχε Βασιλεύς, Μεσσίες, δηλαδή κεχρισμένοι, γίνονται οἱ Ἱερεῖς καί βασικά ὁ Ἀρχιερεύς γίνεται ἐπικεφαλῆς τῆς Ἰσραηλινῆς κοινότητος. Ὁ Ἀρχιερεύς χρίεται, τό ἴδιο καί οἱ Ἱερεῖς καί αὐτοί εἶναι κεχρισμένοι Κυρίου.
.             Στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπῆρχαν μερικοί κύκλοι πού περίμεναν στούς ἐσχάτους καιρούς τήν ἔλευση δύο Μεσσιῶν, ὁ ἕνας Μεσσίας θά εἶναι ὁ Ἱερεύς, πού ἔχει τήν πρώτη θέση, καί ὁ ἄλλος Μεσσίας θά εἶναι ὁ Βασιλεύς, ὁ ὁποῖος θά ἔχη τίς ἐγκόσμιες φροντίδες τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Δίνεται μεγαλύτερη σημασία στόν βασιλικό Μεσσία, μερικοί δέ κύκλοι περίμεναν τόν ἱερατικό Μεσσία. Ἑπομένως, φαίνεται ὅτι ὅλα τά χωρία στήν Παλαιά Διαθήκη ἀναφέρονται στό ὅτι ὁ Μεσσίας εἶναι ἄνθρωπος πού χρίεται.
.             Παράλληλα, ὅμως, στήν Παλαιά Διαθήκη γίνεται λόγος καί γιά τόν Ἄσαρκο Λόγο, τόν Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελο, πού εἶναι Θεός καί ἐμφανίζεται στούς Προφῆτες μέσα στήν δόξα Του, ἀλλά φαίνεται ἡ σαφέστατη διαφορά μεταξύ τοῦ ἀνθρώπου ἐπίγειου Μεσσία καί τοῦ Ἄσαρκου Λόγου, τοῦ Γιαχβέ πού εἶναι ἀληθινός Θεός. Στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ Γιαχβέ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, δέν ἦταν Μεσσίας, δηλαδή Χριστός, ἀλλά ἦταν τό χρίσμα, διά τοῦ ὁποίου ἐχρίονταν οἱ Μεσσίες-ἄνθρωποι.
.             Μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ οἱ Μαθητές Του, βλέποντας τήν δόξα τοῦ Χριστοῦ, καταλαβαίνουν ὅτι στό πρόσωπό Του ἑνώθηκαν τά δύο ὀνόματα, ὁ Κύριος τῆς δόξης, δηλαδή ὁ Γιαχβέ, καί ὁ Μεσσίας. Τό πρῶτο (Κύριος τῆς δόξης) δηλώνει τήν θεία φύση, τόν ἀληθινό Θεό, τό δεύτερο (Μεσσίας) δηλώνει τήν ἀνθρώπινη φύση πού χρίσθηκε ἀπό τήν θεία φύση.
.             Ἔτσι, ἡ φράση τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου «εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν» συνδεδεμένη μέ τήν ὅραση τῆς δόξης Του, πού ἀξιώθηκε νά δῆ προηγουμένως στήν πρώτη κλήση του στό Ἀποστολικό ἀξίωμα, δηλώνει ὅτι ὁ Γιαχβέ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, πού ἦταν τό Χρίσμα μέ τό ὁποῖο χρίονταν οἱ Βασιλεῖς καί οἱ Ἀρχιερεῖς-Ἱερεῖς, ἔγινε Χριστός, ἀφοῦ ἡ θεία φύση ἔχρισε τήν ἀνθρώπινη φύση. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Γιαχβέ καί Κύριος τῆς δόξης ἔγινε Χριστός, δηλαδή χρίσθηκε ἡ ἀνθρώπινη φύση τήν ὁποία προσέλαβε ἀπό τήν Παναγία Θεοτόκο.
.             Ἄλλωστε, ὁ Χριστός ἀμέσως μετά τό περιστατικό πού ἔγινε μέ τόν Ἀνδρέα καί τόν Ἰωάννη στήν ἀπάντηση τοῦ Ναθαναήλ «Ραββί, σύ εἶ ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ, σύ εἶ ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ» εἶπε: «Ἀμήν ἀμήν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τόν οὐρανόν ἀνεωγότα, καί τούς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καί καταβαίνοντας ἐπί τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. α´, 50-52).
.             Ἔτσι, τώρα στήν Καινή Διαθήκη ἑνώνονται τά δύο ὀνόματα, ἤτοι τό ὄνομα Χριστός καί τό ὄνομα Κύριος (Λουκ, β´ 11. Β´ Κορ. δ´, 5 κ.ἑξ.), καί γίνεται λόγος γιά τό «Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός» (Πράξ. ιε´, 26). Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θά ὁμιλήση γιά τόν Χριστό, πού σταυρώθηκε καί ἀναστήθηκε καί ἔχει μεγάλη δόξα, γι’ Αὐτόν πού εἶναι ὁ Χριστός Ἰησοῦς, ὁ Κύριος ἡμῶν (Α´ Κορ. ιε´, 12- 34).

  1. Ὁ Μεσσίας στήν Καινή Διαθήκη, κατά τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας

.             Προηγουμένως εἴδαμε πῶς ἡ λέξη Μεσσίας-Χριστός πέρασε ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη στήν Καινή Διαθήκη, ἀλλά συγχρόνως εἴδαμε ποιά ἦταν ἡ πίστη πού εἶχαν ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι γιά τόν Χριστό. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός δέν εἶναι ἕνας ἄνθρωπος Μεσσίας, πού συνδέεται μέ τήν βασιλική καί ἱερατική ἐξουσία τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλά εἶναι τό Χρίσμα, ὁ Θεάνθρωπος Χριστός στόν ὁποῖο ἑνώθηκαν οἱ δύο φύσεις, θεία καί ἀνθρωπίνη, στό πρόσωπό Του.
.             Αὐτό ἐκφράσθηκε καθαρά ἀπό τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας πού ἑρμήνευσαν τήν Παλαιά καί τήν Καινή Διαθήκη στήν προσπάθειά τους νά ἀντιμετωπίσουν τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι στηρίζονταν στήν ἑλληνική φιλοσοφία καί τούς Ἰουδαΐζοντας, οἱ ὁποῖοι ἀνέμεναν τόν Μεσσία εἴτε ὡς πολιτικό Ἄρχοντα-Βασιλέα, εἴτε ὡς Ἱερέα-Ἀρχιερέα, τελικά ὅμως ὡς πολιτικό ἐλευθερωτή.
.             Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καί οἱ Καππαδόκες Πατέρες τοῦ 4ου αἰῶνος, θεολόγησαν γιά τήν θεότητα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁμολόγησαν γιά τόν Χριστό ὅτι εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος, ἀναπτύσσοντας ἀκόμη περισσότερο τήν πίστη καί ὁμολογία τῶν Ἀποστόλων, ὅπως καταγράφηκε στά κείμενά τους καί περιελήφθησαν στήν Καινή Διαθήκη.
.             Θά ἤθελα, ὅμως, στήν συνέχεια νά παρουσιάσω τήν διδασκαλία τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδη γιά τόν Μεσσία στήν Παλαιά καί στήν Καινή Διαθήκη, γιατί αὐτός γνώριζε πολύ καλά τήν προτεσταντική βιβλική ἑρμηνευτική παράδοση, ἀλλά γνώριζε ἀκόμη περισσότερο ὅλη τήν πατερική παράδοση γιά τό θέμα αυτό.
.             Δίδασκε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης: «Στήν Παλαιά Διαθήκη τό ὄνομα Μεσσίας φαίνεται πέντε φορές στό Λευϊτικό μόνο. Φαίνεται σαφῶς ὅτι πρόκειται περί ἐπιγείου ἀνθρώπου, δηλαδή ὁ κεχρισμένος εἶναι ἐκεῖνος πού ἔχει τό χρίσμα, τίποτα ἄλλο. Βέβαια ὁ Χριστός χρίσθηκε, ἀλλ’ ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶναι τό χρίσμα, δηλαδή ὁ Λόγος εἶναι τό χρίσμα. Ὁπότε, ὁ Χριστός εἶναι ἡ πηγή τοῦ χρίσματος, διότι εἶναι τό χρίσμα καί εἶναι καί Χριστός, δηλαδή κεχρισμένος. Εἶναι τό χρίσμα ὡς Θεός καί χρισμένος ὡς ἄνθρωπος. Ἔχει αὐτήν τήν διπλή πάντοτε ἰδιότητα ὁ Χριστός».
.             «Ἡ Παλαιά Διαθήκη, ὅταν ἀναφέρεται στόν Χριστό, δέν ἀναφέρεται στόν Χριστό ὡς Μεσσία. Καί ὅλα ὅσα ἔχουν γραφῆ περί Μεσσία, υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐξ ἐπόψεως ἑτεροδόξου. Ἔχουν κοσκινίσει ὅλα τά χωρία περί Χριστοῦ, Μεσσία στήν Παλαιά Διαθήκη. Εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ μεσσίας εἶναι ἕνας ἄνθρωπος. Δέν μποροῦν νά καταλάβουν πῶς αὐτός ὁ ἁπλοῦς ἄνθρωπος – μεσσίας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, στήν Καινή Διαθήκη ἐμφανίζεται ὡς προϋπάρχων καί ὡς ἕνα πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὅπως ἀναπτύσσεται στήν χριστιανική παράδοση.
.             Βέβαια, στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ χριστός εἶναι ὁ μεσσίας, ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος χρίεται. Καί μεσσίες στήν Παλαιά Διαθήκη λέγονται καί οἱ Προφῆτες καί οἱ διάφοροι ἀρχηγοί τοῦ Ἰσραήλ κ.ο.κ. Γιατί εἶναι ἐκεῖνος πού εἶναι κεχρισμένος ἀπό τόν Θεό γιά μιά ὁρισμένη ἀποστολή. Ἐάν θέλουμε πραγματικά νά δοῦμε τόν Χριστό στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅπως τόν γνωρίζουμε στήν χριστιανική παράδοση, δέν θά ψάξουμε στά χωρία περί Μεσσία, ἀλλά στίς θεοφάνειες στήν Παλαιά Διαθήκη».
.             «Στήν Παλαιά Διαθήκη, ὁ Χριστός δέν εἶχε ἀνθρώπινη φύση∙ εἶναι μόνον ὁ Λόγος, τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, πού λέγεται στήν Παλαιά Διαθήκη Κύριος τῆς δόξης καί Γιαχβέ. Εἶναι Ἄγγελος Κυρίου, Ἄγγελος τῆς δόξης, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος, ὁ ὁποῖος ἐμφανίζεται στούς Προφῆτες».
.             «Τό ὄνομα Χριστός ἀναφέρεται στήν ἀνθρωπίνη φύση καί εἶναι ὁ κεχρισμένος. Ὁπότε, ὁ Λόγος, πρίν ἀποκτήσει ἀνθρωπίνη φύση, δέν εἶναι ὁ Λόγος κεχρισμένος. Ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Λόγος εἶναι τό Χρίσμα. Ὁ Θεός εἶναι τό Χρίσμα. Γιατί μέ τήν δόξα τοῦ Θεοῦ τήν ἄκτιστη χρίεται ὁ ἄνθρωπος. Γι’ αὐτό, ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος χρίεται δέν εἶναι ὁ Θεός, ἀλλά εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος χρίεται.
.             Καί ἐπειδή ὁ Λόγος ὡς ἄνθρωπος ἐχρίσθη, ἄν καί εἶναι καί πηγή τοῦ χρίσματος συγχρόνως καί κεχρισμένος, καί αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς ἐνσαρκώσεως, ὅτι τό κατά φύση χρίσμα, χρίει τόν ἑαυτό Του ὡς ἄνθρωπο. Ἀλλά ὁ Χριστός δέν ἔχει χρίσμα κατά χάρη. Ἔχει κατά φύση τό χρίσμα. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ κατά φύση κεχρισμένος. Αὐτή εἶναι ἡ πιό βασική διαφορά μεταξύ Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης».
.             Ἔτσι ὑπάρχει μιά βασική παρερμηνεία ὡς πρός τό ὄνομα Μεσσίας-Χριστός τόσο στούς Ἑβραίους ὅσο καί στούς βιβλικούς ἑρμηνευτές πού ἔχουν ἐπηρεασθῆ ἀπό τούς Προτεστάντες.
.             «Οἱ Ἑβραῖοι προτίμησαν τόν Χριστό νά τόν βλέπουν ὡς Μεσσία, ὁ ὁποῖος ἀνήχθη σέ Θεό, δηλαδή. Ἀλλά δέν λέει ἡ Καινή Διαθήκη ὅτι ὁ Μεσσίας ἔγινε Θεός· λέει ὅτι ὁ Θεός ἔγινε Μεσσίας, δηλαδή αὐτός ὁ Κύριος τῆς δόξης, αὐτός ἔγινε Μεσσίας καί γεννήθηκε ἀπό τήν Παρθένο».
.             «Οἱ δογματικοί προσπάθησαν νά ἐξηγήσουν πῶς ἡ Καινή Διαθήκη ἔχει μέσα περί Ἁγίας Τριάδος πού δέν ἔχει ἡ Παλαιά Διαθήκη. Φαντάσθηκαν μερικοί τήν θεωρία ὅτι στήν Παλαιά Διαθήκη ὑπάρχει ἐπίγειος Μεσσίας, ἐνδοκοσμικός Μεσσίας, μετά κάπου μέσα στήν ἱστορία τοῦ Ἰσραήλ ἐμφανίζεται ἕνας οὐράνιος Μεσσίας καί γίνεται μεγάλη συζήτηση πότε ἐμφανίζεται ὁ Μεσσίας στήν ἑβραϊκή παράδοση. Καί μερικοί νομίζουν ὅτι εἶναι ὁ “Παλαιός τῶν ἡμερῶν” τοῦ Δανιήλ δηλαδή, καί αὐτός ὁ δανιήλειος Μεσσίας μπῆκε στήν Καινή Διαθήκη καί ἀναδείχθηκε οὐράνιος Μεσσίας κλπ.
.             Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας δέν ἔβλεπαν στήν Παλαιά Διαθήκη τόν Χριστό ὡς Μεσσία, ἀλλά ὡς τόν Κύριο τῆς δόξης, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος. Δηλαδή ὁ Χριστός στήν Παλαιά Διαθήκη δέν εἶναι ὁ Μεσσίας, εἶναι ὁ Ἄγγελος τοῦ Κυρίου πού ἐμφανίζεται στούς Προφῆτες, ὁπότε ὁ Προφήτης βλέπει τόν Θεό, βλέπει τόν Θεό ἐν τῷ Ἀγγέλῳ δηλαδή, καί αὐτός ὁ Ἄγγελος εἶναι ὁ Χριστός».
.             Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἑρμηνεύουν διαφορετικά πράγματα, καί ὡς πρός τό σημεῖο αὐτό, ἀπό τούς βιβλικούς θεολόγους πού ἐπηρεάσθηκαν ἀπό προτεσταντικές παρερμηνεῖες.
.             «Ὅταν οἱ Πατέρες διαβάζουν τήν Παλαιά Διαθήκη, δέν ψάχνουν κανέναν Μεσσία γιά νά ταυτίσουν τόν Χριστό στήν Παλαιά Διαθήκη. Ὁπότε, δέν ὑπάρχει ἀνάγκη νά ὑπάρχη κανένας ὑπερβατικός, οὐράνιος Μεσσίας, ὅπως ψάχνουν ὁρισμένοι ἐσχατολόγοι πού ἦρθαν ἀπό τήν Ἀμερική σπουδαγμένοι, γιά νά μᾶς μάθουν αὐτήν τήν μέθοδο. Ἐμεῖς τήν μαθαίνουμε αὐτήν τήν μέθοδο ἀπό πιτσιρίκια στήν Ἀμερική».
.             «Λοιπόν, αὐτή εἶναι μιά ἑρμηνεία, πού βέβαια εἶναι τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά εἶναι καί τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅτι ὁ Χριστός στήν Παλαιά Διαθήκη εἶναι ὁ Ἄγγελος Κυρίου. Αὐτό σημαίνει ὅτι κάθε φορά πού ὁ Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίζεται σέ Προφήτη, ἔχουμε ἐδῶ θεοπτία».
.             Ἀπό ὅλα αὐτά ἐξάγεται τό συμπέρασμα ὅτι στήν Παλαιά Διαθήκη ἐκεῖνος πού ἐμφανιζόταν στούς Προφῆτες ἦταν τό Δεύτερο Πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ὁ Ἄσαρκος Λόγος, ὁ Ἄγγελος Κυρίου, ὁ Γιαχβέ, ὁ Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελος καί ὄχι ὁ Μεσσίας, τό ὄνομα τοῦ ὁποίου ἀναφερόταν στούς ἀνθρώπους, στόν ἐπίγειο βασιλέα, καί τόν Ἱερέα-Ἀρχιερέα πού ἐχρίοντο. Ὁ Ἄγγελος Κυρίου ὡς Θεός εἶναι τό Χρίσμα πού ἔχριε τόν Βασιλέα καί τόν Ἱερέα-Ἀρχιερέα. Ἔτσι, ὁ Ἄγγελος Κυρίου στήν Παλαιά Διαθήκη σαρκώθηκε, προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί τήν ἔχρισε, ὁπότε ἔγινε Χριστός. Ἀλλά καί ὁ Χριστός στήν Καινή Διαθήκη εἶναι κατά φύση Χριστός καί ὄχι κατά Χάρη.
.             Συνεπῶς, ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας ὁ Πρωτόκλητος μέ τήν γνωστή φράση του «εὑρήκαμεν τόν Μεσσίαν», πού τήν εἶπε ὕστερα ἀπό τήν ἐμπειρική ἀποκαλυπτική θεωρία πού εἶχε, δέν ἐννοοῦσε ὡς Μεσσία τόν ἐπίγειον ἄνθρωπο καί Ἀρχιερέα, ἀλλά τόν Ἄγγελο Κυρίου, τόν Γιαχβέ, τόν Μεγάλης Βουλῆς Ἄγγελο, ὁ ὁποῖος ἔγινε Μεσσίας μέ τήν ἐνανθρώπηση.
.             Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας ἦταν ὁ πρῶτος Ἀπόστολος πού πέρασε ἀπό τήν Παλαιά στήν Καινή Διαθήκη καί ἀργότερα μέ τήν σταύρωση καί τήν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν Πεντηκοστή βεβαιώθηκε ἀκόμη περισσότερο γι’ αὐτό. Ἔτσι ἐξηγεῖται γιά τό ὅτι ἔγινε μάρτυρας γιά τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τόν Κύριο τῆς δόξης πού ἐνηνθρώπησε, ἀφοῦ τό μαρτύριο εἶναι καρπός θεωρίας-θέας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ.
.             Δυστυχῶς, στήν σύγχρονη ἐποχή, οἱ ἄνθρωποι στήν πλειοψηφία τους, δέν δέχονται τόν Χριστό ὡς Θεάνθρωπο Χριστό, ἀλλά ἀναζητοῦν ἄλλους Μεσσίες πού δέν χρίονται ἀπό τόν Θεό, ἀλλά ἀπό τήν φιλοσοφία, τήν κοινωνιολογία, τήν οἰκονομολογία, τούς Διεθνεῖς Ὀργανισμούς, τίς λεγόμενες «ἀγορές τοῦ χρήματος», πού ὅλα αὐτά εἶναι σάν μιά ὀργανωμένη θρησκεία μέ τό ἰδιαίτερο «ἱερατεῖο» της, τούς «λειτουργούς» της, τό «εὐαγγέλιό» της καί τούς «ναούς» της, πού εἶναι οἱ τραπεζίτες καί τά κέντρα τοῦ χρήματος. Ἔχει ἐκβληθῆ ὁ Χριστός ἀπό τήν ζωή πολλῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν σήμερα στόν πλανήτη τῆς γῆς.
.             Ἀλλά καί σέ πολλούς θρησκευτικούς καί Χριστιανικούς κύκλους, Ὀρθοδόξους καί μή, δέν γίνεται ἀποδεκτός ὁλοκαρδίως ὁ Ἄσαρκος Λόγος πού ἔγινε Θεάνθρωπος Χριστός, δηλαδή Μεσσίας, ἀλλά ἀνυψώνουν ἄλλους μεσσίες, γι’ αὐτό καί δημιουργοῦνται διενέξεις, προβλήματα, διαιρέσεις, πού διασποῦν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί διαιροῦν τόν Χριστιανικό κόσμο στήν Δύση.
.             Ὁ ἅγιος Ἀνδρέας μᾶς διδάσκει σήμερα περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά ὅτι πρέπει νά ἀναγνωρίσουμε στό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ τόν μοναδικό Μεσσία.

 

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑΝ ΘΑ ΕΞΥΜΝΗΣΩ, τὸν Πρωτόκλητον τῆς δωδεκάδος τῶν ἁγίων Ἀποστόλων»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Νικήτα ῥήτορος τοῦ Παφλαγόνος,
«Ἐγκώμιον εἰς τὸν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν τὸν Πρωτόκλητον»
(Εἰσαγωγή, νεοελληνικὴ ἀπόδοσις, σχόλια
ὑπὸ τῶν Πατέρων τῆς Ἱ. Μονῆς
Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης-Νεζερῶν)

σειρά: ΑΝΘΗ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ – τ. ΙΓʹ (13)
ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ», Ἀθῆναι 2014
σελ. 42-64 (νεοελλην. ἀπόδοσις)

.           Τὸν Ἀνδρέαν θὰ ἐξυμνήσω, τὸν πρωτόκλητον τῆς δωδεκάδος τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλ’ αἰσθάνομαι τὸν ἑαυτόν μου ἐπιχειροῦντα ὅ,τι δι’ ἐμὲ εἶναι ἀδύνατον. Ὅμως ὁ πόθος νὰ ἐκφράσω ὅ,τι καὶ πρὸ πολλοῦ ἐκαλλιέργησα, μὲ βιάζει νὰ προχωρήσω, διότι δὲν ἠμπορῶ νὰ συγκρατῶ ἐντός μου τὸν πόθον αὐτόν. Ἔτσι ἐνεπλάκην εἰς τὸν ἀγῶνα συντάξεως ἑνὸς λόγου ἐγκωμιαστικοῦ. Καὶ λοιπόν, ἀφ’ ἑνὸς μὲν στερούμενος τῆς ἱκανότητος ἵνα συντάσσω λόγους, καταλαμβάνομαι ὑπὸ ἀμηχανίας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ὠθούμενος ὑπὸ τοῦ ζήλου, προθυμοποιοῦμαι, ἐπειδὴ ἤδη ἐζήτησα τὴν συνδρομὴν τῆς ἰδικῆς του βοηθείας. Διότι ὅπως εἰς τὴν περίπτωσιν τῆς ἀποστολῆς τοῦ Ἀνδρέου, ἡ πεμφθεῖσα θεία χάρις συνειργάσθη μετὰ τῆς τραχύτητος τῆς ἀδεξιότητος τῶν λόγων του, πρὸς ἐξυπηρέτησιν τοῦ κηρύγματος καὶ ἀντιμετώπισιν τῆς συλλογιστικῆς δυνάμεως τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης, ἔτσι ἐλπίζω ὅτι ἡ θεόπνευστος χάρις θὰ συναγωνισθῇ καὶ μετ’ ἐμοῦ, πρὸς ἐνίσχυσιν τῆς λεκτικῆς μου ἀσθενείας καὶ ἀδεξιότητος. Ἔχων λοιπὸν τὸ θάρρος μου εἰς τὴν βοήθειαν αὐτὴν ἀναλαμβάνω τὸ προκείμενον θέμα, παρ’ ὅτι γνωρίζω ὅτι τὸ μέγεθος τῆς ἀποστολικῆς ἀρετῆς ἔχει τὴν δύναμιν νὰ ἀποδείξῃ ἀνεπαρκεῖς πρὸς ἔπαινον καὶ αὐτοὺς ἀκόμη, ὁποὺ διακρίνονται διὰ τὴν εὐφυΐαν καὶ τὴν λεκτικήν των δεινότητα. Ἔχω τὴν πεποίθησιν ὅτι ὁ Ἀπόστολος, ὁ κοσμούμενος μὲ τὴν μίμησιν τῆς εὐμενοῦς καὶ ἀγαθῆς συμπεριφορᾶς τοῦ Διδασκάλου, ὅπως πάντοτε, ἔτσι καὶ τώρα θὰ ἀποδεχθῇ τὸν ἐγκωμιαστικόν μου λόγον, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἀξίζῃ. Ἀσφαλῶς δὲν εἶναι καλόν, οὔτε θεάρεστον, ἐπειδὴ δὲν δυνάμεθα νὰ τὸν ἐγκωμιάσωμεν συμφώνως πρὸς τὴν ἀξίαν του, νὰ μὴν τὸν ἐγκωμιάσωμεν καὶ συμφώνως πρὸς τὴν δυνατότητά μας. Ἀντιθέτως μάλιστα πρέπει νὰ τιμῶμεν, ὅσον δυνάμεθα, τὸν προστάτην ἡμῶν καὶ νὰ διακηρύττομεν αὐτοῦ τὰ θαύματα, γνωρίζοντες ὅτι εἰς τὸν Θεὸν εἶναι εὐάρεστον καὶ τὸ κατὰ δύναμιν, ὡς εἶπε κάποιος ἐκ τῶν σοφῶν, ἄνθρωπος θαυμαστὸς διὰ τὴν εὐσέβειάν του. Ἔτσι λοιπὸν καὶ ἡμεῖς, κατὰ τὸν πόθον ὁποὺ ἔχομεν, ὅσον ἠμποροῦμεν, θὰ προσφέρωμεν τὸν λόγον ἡμῶν πρὸς δεξίωσιν, πρὸς ὑποδοχὴν τῶν πιστῶν τῶν συναχθέντων διὰ τὴν πανήγυριν αὐτήν, ἀλλὰ καὶ πρὸς ἀνταπόδοσιν εὐγνωμοσύνης εἰς τὴν χάριν τοῦ θείου κήρυκος τῆς εὐσεβείας. Λοιπόν, ὅσον τὸ δυνατόν, ἂς ἐγκωμιασθῇ παρ’ ἡμῶν ὁ στρατηλάτης τοῦ Χριστοῦ Ἀνδρέας, ὁ ἐπαξίως φέρων τὸ ὄνομα τῆς ἀνδρείας, ὁ ἀναδειχθεὶς δυνατὸς εἰς τὴν πρᾶξιν καὶ τὴν θεωρίαν, ὁ ἀγωνισθεὶς κατὰ τῶν ὁρατῶν καὶ ἀοράτων ἐχθρῶν καὶ ἀμφοτέρους κατατροπώσας. Διὰ λόγων μεστῶν ἂς ἐπιδοκιμασθῇ ἀξίως ὁ ἐνδυθεὶς τὴν σωστικὴν πανοπλίαν τῆς ἀηττήτου δυνάμεως τῆς χάριτος τοῦ παντοκράτορος Θεοῦ, ὁ περιζωσθείς, ὁ ὁπλισθεὶς τὴν ἀλήθειαν καὶ τὴν ἀνδρείαν, αὐτὸς ὁποὺ ἐφόρεσεν, ὡσὰν ἄλλος στρατιώτης, ὑποδήματα, καὶ ἕτοιμος ἔδραμε νὰ κηρύξῃ τὸ εὐαγγέλιον τῆς εἰρήνης, διὰ τοῦ ὁποίου εὐαγγελίου ἀφήρπασε τοὺς ἐθνικοὺς εἰδωλολάτρας ἀπὸ τοῦ φάρυγγος τοῦ διαβόλου, τοῦ ἐχθροῦ τοῦ τυραννοῦντος αὐτούς, καί, ἐμφανῶς αἰχμαλωτίσας αὐτούς, τοὺς προσέφερεν εἰς τὸν Σωτῆρα ὡς πιστοὺς ὑπηκόους αὐτοῦ.
.           Ἂς τιμηθῇ διὰ λαμπρῶν ἐπαίνων ὁ Ἀνδρέας, ὁ φέρων τὸ ὄνομα τῆς ἀποστολικῆς ἀνδρείας, ὁ πρῶτος ἐξ ὅλων ἀναγνωρίσας ὡς Διδάσκαλον τὸν Δεσπότην, ἡ ἀπαρχὴ τῆς δωδεκαρίθμου ὁμάδος τῶν μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἐξ ἀρχῆς ἀντιληφθεὶς τὴν παρουσίαν τοῦ δεσπότου Χριστοῦ, ὁ μετὰ σοφίας ἀληθοῦς ἀνταλλάξας τὴν διδαχὴν τοῦ Ἰωάννου μὲ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Χριστοῦ.
.           Αὐτὸς λοιπὸν ὁ μέγας, ὁ περιφημότατος σοφὸς τῆς οἰκουμένης, εἶχε πατρίδα τὴν Βηθσαϊδάν, πόλιν μικρὰν καὶ ἀσήμαντον, ὡς διηγοῦνται τὰ Εὐαγγέλια. Ἠσχολεῖτο δὲ μὲ τὴν τέχνην τῆς ἁλιείας, μὲ τὸ ψάρεμα, ἀπὸ ὅπου ἐξοικονομοῦσε μετὰ πολλοῦ κόπου τὰ ἀναγκαῖα διὰ τὴν ἐπιβίωσιν. Ὅμως, καίτοι πτωχὸς καὶ ἐργαζόμενος ἀδιακόπως τὴν ἁλιείαν, δὲν ἦτο ἄπειρος καὶ ξένος πρὸς τὰ κείμενα τοῦ Νόμου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἐρευνοῦσε μέν, καὶ ἔψαχνε μετὰ ζωηροῦ ἐνδιαφέροντος τὸν βυθὸν τῆς θαλάσσης διὰ τῆς τέχνης τῶν δικτύων, ἀλλὰ καὶ διὰ τῆς συνεχοῦς μελέτης ἐρευνοῦσε φιλοπόνως καὶ ἐπιμελῶς τὸ βάθος τῆς θεοπνεύστου Γραφῆς, καὶ δὲν ἔπαυεν ἀναζητῶν τὸν μαργαρίτην, τὸν ποικιλοτρόπως προαναγγελλόμενον ὑπὸ τοῦ Μωσαϊκοῦ Νόμου καὶ τῶν λόγων τῶν Προφητῶν· αὐτὸν τὸν πολύτιμον μαργαρίτην ἐπιθυμοῦσε νὰ ἀποκτήσῃ. Ὁδηγούμενος λοιπὸν καλῶς ἐξ αὐτῆς τῆς ἀσαφοῦς προαναγγελίας πρὸς τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἐκ τῆς σκιᾶς πρὸς τὸ φῶς, εὐθὺς ὡς ἀντελήφθη τὴν φωνὴν ὁποὺ προέτρεξεν τοῦ Λόγου, καὶ τὸν λύχνον ὁποὺ προηγήθη τῆς πηγῆς τοῦ φωτός, καὶ τὸ ἄστρον τοῦ αὐγερινοῦ, τὸν ἑωσφόρον, ὁποὺ προανέτειλε τοῦ ἡλίου, προστρέχει μετ’ ἐμπιστοσύνης εἰς αὐτόν, προσκολλᾶται εἰλικρινῶς γενόμενος εὐσεβὴς μαθητὴς τοῦ Προδρόμου, ἔχων τὴν ὑποψίαν ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ ἀναμενόμενος Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁποὺ ἔγινεν ἄνθρωπος καὶ ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ τὴν σωτηρίαν ὅλων. Ἐπειδὴ ὅμως ἤκουσε τὸν φιλαλήθη διδάσκαλον, νὰ μὴν ἀρνῆται τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ νὰ ὁμολογῇ μετὰ θάρρους καὶ νὰ διακηρύσσῃ λέγων: «Οὐκ εἰμὶ ἐγὼ ὁ Χριστός, ἀλλ’ ἔρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου, ὃς ἔμπροσθέν μου γέγονεν, ὅτι πρῶτος μου ἦν, οὗ οὐκ εἰμὶ ἄξιος κύψας λῦσαι τὸν ἱμάντα τοῦ ὑποδήματος», δηλαδὴ τὸ μυστήριον τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας, καὶ πάλιν ὡς εἶ δε δεικνύοντα αὐτὸν διὰ τοῦ δακτύλου καὶ λέγοντα: «Ἴδε ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου», εὐθὺς ἐνεθυμήθη τὰ γνωστὰ εἰς αὐτὸν σκιώδη λόγια τοῦ Μωϋσέως: «Προφήτην ὑμῖν ἀναστήσει Κύριος ἐκ τῶν ἀδελφῶν ὑμῶν ὡς ἐμέ· αὐτοῦ ἀκούσεσθε». Τότε ἐφωτίσθη εὐθὺς ὁ νοῦς του, ἡ ὀπτικὴ δύναμις τῆς ψυχῆς του, διὰ νὰ ἀτενίσῃ τὴν λάμψιν τοῦ φωτὸς τῆς θείας χάριτος, καὶ διὰ νὰ διδαχθῇ τὴν ἀλήθειαν ἀπὸ τῶν φανερῶν ἀποδείξεων, ἀπὸ τῶν ἀκολουθούντων δηλαδὴ θαυμαστῶν σημείων· ὥστε νὰ σπεύσῃ ἀδιστάκτως καὶ προθύμως εἰς τὸν Σωτῆρα ὅλων, ἀκολουθῶν Αὐτὸν ἀνεπιστρόφως, καὶ νὰ ἔλθῃ νὰ ἰδῆ, κατόπιν προτροπῆς ὁποὺ τοῦ ἔγινεν ὡς ἀξίου, ὅ,τι ἐζήτησεν, καὶ νὰ γνωρίσῃ τὸν τόπον ὁποὺ διέμενεν Ἐκεῖνος. Ἀλλ’ ὁ Ἀνδρέας, ζητήσας νὰ γνωρίσῃ τὸ ἐπίγειον κατάλυμα, ἠξιώθη, ὡς ἔχει γραφῆ, νὰ μείνῃ ἐκεῖ καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν ἐκείνην, καὶ ἐπέτυχε νὰ ἐξασφαλίσῃ παρὰ τοῦ Ἰησοῦ τὴν αἰώνιον κατοικίαν καὶ τὴν οὐράνιον μονήν, ὡς Αὐτὸς ἠκούσθη νὰ λέγῃ εἰς ὁλόκληρον τὴν συνοδείαν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ὅτι εἰς τὴν οἰκίαν, εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ Πατρὸς ὑπάρχουν πολλαὶ μοναί, καὶ ἐκεῖ ὑπέσχετο ὅτι θὰ πορευθῇ, διὰ νὰ ἑτοιμάσῃ δι’ ἐκείνους τόπον.
.               Ὡς εὑρῆκε λοιπὸν τὴν ἀθάνατον πηγήν, τὴν ρέουσαν τὰ ὕδατα τῆς σωτηρίας, πρὶν κληθῇ, ἔσπευσε μετὰ μεγάλου ζήλου αὐτόκλητος —ὡς ἡ κατεδιψασμένη ἔλαφος τρέχει μὲ ἀσυγκράτητον ὁρμὴν ἐπὶ τὰς πηγάς, ζητοῦσα νὰ σβήσῃ διὰ τοῦ ὕδατος τὸν κόπον τῆς ὁδοιπορίας— καὶ ἀφοῦ ἀνέπαυσε, τὸ κατὰ δύναμιν, τὴν δίψαν τοῦ πόθου τῆς εὐσεβοῦς ἐπιθυμίας του, μὴ ὑποφέρων νὰ κατέχῃ μόνον αὐτὸς τὴν κοινωνίαν τούτου τοῦ καλοῦ, ἐκ τῆς μεγάλης του χαρᾶς κάμνει συμμέτοχον τὸν ἀδελφόν του, περιχαρῶς φανερώνων εἰς αὐτὸν τὸν ἀναζητούμενον καὶ λέγων: «Εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν, ὅνπερ ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται προανήγγειλαν», χαίρων καὶ συγχαίρων μετ’ αὐτοῦ, ὡς ἀνακαλύψαντες ἀληθῶς μέγα καὶ ποθούμενον εὕρημα. Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ ἀδελφός του Πέτρος προηγήθη αὐτοῦ εἰς τὴν κατὰ σάρκα γέννησιν, προηγήθη τώρα ὁ Ἀνδρέας ἐκείνου εἰς τὴν πνευματικὴν ἀναγέννησιν. Ἔτσι ὁ πρωτόκλητος μαθητής, ἢ μᾶλλον ὁ αὐτόκλητος ὑπηρέτης, ὁδηγεῖ τὸν πρωτόθρονον μαθητὴν καὶ ἐπάξιον κλειδοῦχον τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν εἰς τὸν δεσπότην καὶ Κύριον ὅλων. Καὶ ἀφοῦ ἔγινεν εὐθὺς ἀμέσως δεκτὸς ὡς οἰκεῖος καὶ γνήσιος φίλος τοῦ Χριστοῦ, ἀποβάλλει τὸ ὄνομα ὁποὺ ἔλαβε κατὰ τὴν γέννησίν του, καὶ καλεῖται, συμφώνως πρὸς τὴν ἔκβασιν τῶν πραγμάτων, μὲ τὸ ὄνομα Κηφᾶς, δηλαδὴ Πέτρος, ὡς ὁ σταθερώτερος καὶ γνησιότερος μαθητὴς τοῦ Χριστοῦ, ὡς ἡ ἀληθὴς πέτρα τῆς ἀνοθεύτου καὶ ἀκεραίας πίστεως, ὡς ὁ βαστάζων ἐπ’ αὐτοῦ τὴν οἰκοδομηθεῖσαν νεοσύλλεκτον ἐκκλησίαν καὶ διαφυλλάσσων αὐτὴν ἀπόρθητον ἐκ τῶν πυλῶν τοῦ ᾍδου. Ἐξελέγη λοιπὸν ὡς ἐξαίρετος καὶ προσοικειώθη μετὰ τοῦ Σωτῆρος ἡ πρώτη αὐτὴ δυὰς τῶν ἀδελφῶν καὶ μαθητῶν, οἱ αὐτάδελφοι, ὡς ἔναρξις καὶ πρώτη προσφορὰ τῆς ἀνθρωπότητος, τετιμημένη ἐπαξίως ὡς ἡ ὑψηλοτάτη κορυφὴ τοῦ κύκλου τῶν ἁγίων Ἀποστόλων. Διότι ἔπρεπε, ἔπρεπε τοιούτους συνεργοὺς καὶ βοηθοὺς νὰ προσλάβῃ ὁ παντεχνήμων καὶ παντοκράτωρ Θεὸς Λόγος γενόμενος ἄνθρωπος, διὰ νὰ σωθῇ ὁ κόσμος· ἔπρεπε νὰ προσλάβῃ τὸν ἕνα μὲν ὡς κεκοσμημένον τὴν ἀρετὴν τῆς ἀνδρείας τόσον εἰς τὰ λόγια ὅσον καὶ εἰς τὰ ἔργα, τὸν ἄλλον δὲ ὡς τετιμημένον διὰ τῆς σταθερότητος, τῆς ὁποίας καὶ τὴν ἐπωνυμίαν ἔλαβεν, ὡς τὸ ἀδιασάλευτον θεμέλιον ὁποὺ ἐπρόκειτο νὰ γίνῃ τῆς Ἐκκλησίας. Ἀλλ’ οἱ ἔπαινοι τοῦ Πέτρου, τοῦ μεγάλου κήρυκος τῆς ἀληθείας, ἂς παύσουν τώρα ἀναμένοντες τὸν κατάλληλον καιρόν των, διότι ὁ λόγος μου εἶναι ἀνεπαρκὴς εἰς δίαυλον ἀγῶνα, ἐφ’ ὅσον καὶ μόνον ἡ τόλμη νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ στάδιον τοῦ εἶναι ἐπαρκής. Ἂς κατευθύνωμεν λοιπὸν τὸν ἔπαινον πρὸς τὸν φέροντα τὸ ὄνομα τῆς ἀνδρείας, δεξιούμενοι ἔτσι πνευματικῶς τοὺς δι’ αὐτὸν συναχθέντας.
.           Ὅταν λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ σωτὴρ ἡμῶν καὶ δεσπότης, εἶχεν ἤδη ἐπιτελέσει, διὰ τῆς ἐνσαρκώσεως Αὐτοῦ, τὸ ἔργον τῆς σωτηρίου δι’ ἡμᾶς οἰκονομίας καὶ εἶχε καθήσει ἐν δεξιᾷ τοῦ ὑπερουρανίου μεγαλοπρεποῦς θρόνου τοῦ Πατρός, καὶ κατὰ τὴν ὑπόσχεσίν Του εἶχεν ἀποστείλει εἰς τοὺς ἀμέσους μαθητὰς καὶ μάρτυρας Αὐτοῦ τὸ παράκλητον Πνεῦμα ὑπὸ τὴν μορφὴν τῶν πυρίνων γλωσσῶν, τότε ὁλόκληρος ἡ γῆ ἔγινε πλήρης ἐκ τῆς ἀπεριγράπτου δόξης τοῦ Θεοῦ. Οἱ θεόπνευστοι Ἀπόστολοι, διασκορπισθέντες εἰς ὅλα τὰ μέρη τῆς γῆς, ὁποὺ κατοικοῦντο ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, εὐηγγελίσθησαν τὴν σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Λόγου, διότι «εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος αὐτῶν», κατὰ τὸν μεγαλοφωνότατον προφήτην Δαυΐδ, «καὶ εἰς τὰ πέρατα τῆς οἰκουμένης τὰ ρήματα αὐτῶν». Αὐτοί, ὡς λογικοὶ οὐρανοὶ διηγοῦντο τὴν ἀνέκφραστον δόξαν τοῦ ἐνανθρωπήσαντος καὶ ἐπιφανέντος εἰς τὸν κόσμον Θεοῦ. Ἐπειδὴ λοιπόν, κατὰ τὸν προφητεύσαντα θεόπνευστον Ἰωήλ, ἡ δύναμις τοῦ πανσόφου καὶ παντοδυνάμου Πνεύματος ἐξεχύθη εἰς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι πρὸ τοῦ δεσποτικοῦ Πάθους τοῦ Χριστοῦ ἦσαν κυριευμένοι ὑπὸ κάποιας σχετικῆς νωθρότητος καὶ ἀπροθυμίας, καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν ὥραν τοῦ σωτηρίου Πάθους μετετράπησαν εἰς φυγάδας καὶ ἐφάνησαν φοβισμένοι καὶ δειλοὶ ἐπ’ ὀλίγον καιρὸν καὶ μετὰ τὴν Ἀνάστασιν, ὅλοι αὐτοὶ εὑρέθησαν ἔξαφνα νὰ εἶναι τολμηροί, πρόθυμοι, θαρραλέοι καὶ ὁρμητικοὶ πρὸς σωτηρίαν ὅλων. Τότε λοιπὸν ἡ θεία Χάρις ἔδειξεν ὅτι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ εἶναι νὰ φωτισθοῦν, διὰ τοῦ κηρύγματος τοῦ κορυφαίου ὅλων τῶν Ἀποστόλων Πέτρου, τὰ σκοτεινὰ μέρη τῆς Δύσεως, ὅσα εὑρίσκονται δυτικῶς τῆς Ἑλλάδος, ἐνῷ ὁ κατόπιν αὐτοῦ κορυφαῖος τῶν ἄλλων, ὁ ἀδελφός του Ἀνδρέας, νὰ φωτίσῃ διὰ τοῦ εὐσεβοῦς λόγου τοῦ θείου κηρύγματος τμήματα περιοχῶν τῆς Ἀνατολῆς. Ἔτσι ὁ Ἀνδρέας, διὰ τῆς δυνάμεως καὶ τῆς σοφίας τοῦ παντοδυνάμου Πνεύματος, περιερχόμενος ἀπὸ χώρας εἰς χώραν καὶ ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν, ὡς ἄλλος πτερωτὸς ἀετός, ἀνανεωμένος διὰ τῆς κρυφῆς νεότητος, κατὰ τὸν Δαυΐδ, καὶ μεταβαίνων πρὸς μεταφορὰν καὶ διάδοσιν τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως, διῆλθεν τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς γνωστῆς κατοικημένης γῆς. Ὡς ἄλλος ταχυδρόμος ἵππος, κατὰ τὸ προφητικὸν λόγιον, διέπλευσε τὴν νοητὴν θάλασσαν τούτου τοῦ κόσμου, καὶ συνταράξας ἀπεξήρανε μὲν τὰ θολὰ ὕδατα τῆς ἀπιστίας, ὡς ἄγονα καὶ γέμοντα παντὸς εἴδους πικρίας, ἔσταξε δὲ εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀκροατῶν του, ἐκείνων ὁποὺ ἀπεδέχοντο τὸν λόγον τῆς ἀπλανοῦς πίστεως τοῦ Χριστοῦ, τὰ καθαρώτατα καὶ γλυκύτατα ὕδατα τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ.
.           Ἐκ τούτου κατηργεῖτο πλέον πᾶσα μορφὴ τῆς δαιμονικῆς πλάνης καὶ ἐνεφυτεύοντο ὅλοι οἱ τρόποι διὰ τῶν ὁποίων ἠμπορεῖ καθεὶς νὰ γνωρίσῃ τὸν Θεόν· περιέπιπτον εἰς ἀχρησίαν οἱ βωμοὶ τῶν εἰδώλων, καὶ ἀνοικοδομοῦντο οἱ ἐκκλησίες τῶν χριστιανῶν· ἐξεδιώκετο τὸ σμῆνος τῶν δαιμόνων, καὶ ἐχόρευε μετὰ τιμῆς τὸ πλῆθος τῶν ἀγγέλων· αἱ ἀσθένειαι ἐφυγαδεύοντο καὶ εἰς τοὺς ἀσθενεῖς, παρὰ πᾶσαν ἐλπίδα, ἐδίδετο ἡ εὐεξία· οἱ φυλακισμένοι ἐτιμῶντο διὰ τῆς ἐλευθερίας, καὶ ὁ ἐχθρὸς διάβολος ἐφυλακίζετο δι’ ἀλύτων δεσμῶν· ὁ θάνατος κατηργεῖτο, καὶ εἰς τοὺς νεκροὺς ἐχαρίζετο ἡ ζωή· ἡ βδελυρὰ λύπη διελύετο, καὶ ἀντ’ αὐτῆς ἔλαμπεν εἰς τὴν οἰκουμένην ἡ παγκόσμιος χαρά· ὁλόκληρος ἡ γῆ ἐπληρώθη τῶν προϋποθέσεων τῆς θεογνωσίας, ἡ ὁποία, ὡς ἄλλος μέγας ποταμός, κατεκάλυψεν καὶ κατεβύθισεν τὴν θάλασσαν τῆς δαιμονικῆς λατρείας τῆς ἀγνωσίας. Διότι δὲν ὑπάρχει πλέον, δὲν ὑπάρχει πόλις, δὲν ὑπάρχει χώρα, δὲν ὑπάρχει τόπος, δὲν ὑπάρχει ἔθνος ὁποὺ νὰ μὴν μετέβῃ διὰ ξηρᾶς καὶ διὰ θαλάσσης, μετὰ τοῦ θαρραλέου καὶ ἀνδρείου αὐτοῦ φρονήματος, ὁ Ἀνδρέας, αὐτὸς ὁποὺ φέρει τὸ ὄνομα τῆς σταθερᾶς ἀνδρείας. Δὲν ὑπάρχει σημεῖον τῆς γνωστῆς κατοικουμένης γῆς, ὁποὺ νὰ μὴν ἐφυτεύθῃ ὑπὸ τοῦ Ἀνδρέου ὁ σπόρος τῆς εὐσεβείας, ὁ βλαστήσας τὸν πολύτιμον καρπὸν τῆς πίστεως, καὶ νὰ μὴν ἐξηπλώθῃ ἡ χάρις τῶν θαυμάτων, καὶ νὰ μὴν διεδόθῃ ὁ πλοῦτος τῆς θεραπείας. Ἂν ἤθελε κάποιος ὅλα αὐτὰ νὰ καταγράψῃ ἢ νὰ τὰ διηγηθῇ ἔστω καὶ μερικῶς, ἂς ἐπιχειρήσῃ πρῶτον νὰ ἀριθμήσῃ τοὺς ἀστέρας τοῦ οὐρανοῦ καὶ τὰς σταγόνας τῆς βροχῆς καὶ τὴν ἄμμον τῶν θαλασσῶν, καὶ ἔπειτα νὰ ἀποτολμήσῃ ἕνα τέτοιον ἐγχείρημα. Εἰς ἡμᾶς ὅμως, ὁποὺ θὰ ἐγκωμιάσωμεν τὸν Ἀπόστολον, δὲν φαίνεται ὠφέλιμος ἡ προσέγγισις τῶν ἀπορρήτων καὶ ἡ προσπάθεια νὰ ἐπιχειρηθῇ ὅ,τι εἶναι τελείως ἀδύνατον. Ἀλλ’ ἀφοῦ ἐπιλέξωμεν μερικὰ μικρὰ ἐκ τῶν μεγάλων, καὶ ὀλίγα ἐκ τῶν πολλῶν κατορθωμάτων αὐτοῦ, θὰ τὰ διηγηθῶμεν, ὥστε ἐκ μέρους νὰ γνωστοποιηθῇ τὸ ὅλον, καὶ ἐκ τῆς παρυφῆς, ἐκ τῆς οὔγιας νὰ σχηματισθῇ ἡ ἀντίληψις δι’ ὁλόκληρον τὸ ὕφασμα. Τότε, ἐπειδὴ ὁ λόγος δὲν θὰ μακρύνῃ ὑπερβολικῶς, θὰ διασωθῇ ἡ τάξις ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς συμμετρίας καὶ δὲν θὰ φανῇ εἰς τοὺς ἀκροατὰς ὑπέρμετρος καὶ ἀνυπόφορος.

, , ,

Σχολιάστε

«Ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΑΥΤΟΥ ΙΗΣΟΥΣ»

Ὁ Μεσσίας* εἶναι ἐδῶ καὶ τὸ Ὄνομα αὐτοῦ… Ἰησοῦς
Καμπαλιστής Ραβίνος συγκλονίζει μὲ τὶς τελευταῖες του λέξεις

«ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ», τεῦχ. 51, ΑΠΡ. -ΙΟΥΝ. 2011 

. Ὁ σεφαραδίτης Γιτζχάκ Καντουρὶ γεννήθηκε στὴν Βαγδάτη τὸ 1895(;) Τὸ 1923 μετοίκησε στὴν γῆ Ἰσραήλ καὶ ἀπέθανε 111 ἐτῶν τὸν Ἰανουάριο 2006. Ὅσοι τὸν γνώριζαν καλά, μαρτυροῦσαν ὅτι εἶχε ἀπομνημονεύσει ὁλόκληρη τὴν ἑβραϊκή Βίβλο. Ἐπίσης εἶχε μυηθεῖ στὴν Καμπάλα. Ἐξαιρετικά δημοφιλής καὶ ἀναγνωρισμένη αὐθεντία ἔδινε διαλέξεις σὲ συναγωγές καὶ ραβινικές Ἀκαδημίες ἐντός καὶ ἐκτός τοῦ Ἰσραήλ. Ἔχει γραφτεῖ μάλιστα πώς πολλοί θρησκευτικοί καὶ πολιτικοί ἡγέτες τοῦ Ἰσραήλ ὅπως οἱ Ραμπίν, Σαρόν, Ντετανιάχου κ.ἄ. πήγαιναν συχνὰ νὰ τὸν συναντήσουν καὶ νὰ τὸν συμβουλευθοῦν. Εἶχε ἀνακηρυχθεῖ δὲ ὡς ἐν ζωῇ Tjaddig (Ἅγιος ἤ Δίκαιος).
.     Τὸ σπουδαιότερο ὅμως γεγονὸς εἶναι ὅτι πρὶν ἐξέλθει τοῦ κόσμου, ἀνακοίνωσε στοὺς γιοὺς καὶ μαθητές του ὅτι εἶδε σὲ ὅραμα καὶ μίλησε μὲ τὸν Μεσσία!
.     Καί ἐρχόμαστε τώρα στό πιό ἐνδιαφέρον σημεῖο τῆς ἱστορίας. Πέντε μῆνες πρίν πεθάνει ὁ Καντουρί (πού διατηροῦσε τὴν ὀξύνοιά του ὥς τὸ τέλος), συμπεριέλαβε τὸ ὄνομα τοῦ Μεσσία, σέ κωδικό μήνυμα πού ἔγραψε ἰδιοχείρως. Τὸ μήνυμα ἔβαλε σέ φάκελο κλειστό καὶ ἔδωσε ἐντολή νὰ ἀνοιχθεῖ αὐτός, ἕνα ἔτος καὶ μία ἡμέρα μετά τὸν θάνατό του
.     Ὅταν τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2007 ἀνοίχθηκε ὁ φάκελος… μία ἐκκωφαντική σιγή ἁπλώθηκε… τὸ σημείωμα σχετικά μὲ (τό κωδικοποιημένο) ἀκρωνύμιο τοῦ Μεσσία, ἔγραφε τά ἀρχικά γράμματα τῶν λέξεων τοῦ μηνύματος Καντουρί YHShUA, σχηματίζοντας τὸ ὄνομα Γεχόσουα ἤ Γεσούα. μὲ ἄλλα λόγια, ΙΗΣΟΥΣ! τὸ σόκ γιά τούς αὐτήκοες μάρτυρες ἦταν τεράστιο καὶ κανείς δέν ἔκανε τὸ παραμικρό γιά νὰ τὸ διαψεύσει. Οὔτε κὰν οἱ γιοί καὶ οἱ μαθητές του. Ἀπεναντίας μάλιστα, μαθητές τοῦ Καντουρί στήν ἐπίσημη ἰστοσελίδα του, παραδέχθηκαν τὸ μήνυμά του ὡς αὐθεντικό!!!!
.    Καί ὁ συγγραφέας τοῦ ἄρθρου ὡς ἐπίλογο τῆς συγκλονιστικῆς αὐτῆς ἱστορίας ἐρωτᾶ: Μετά τὸ μούδιασμα τί; τὸ σημαντικό εἶναι ὅτι γιά πρώτη φορά ἕνας ὑπεραιωνόβιος ραβίνος, κορυφαῖος Ἰουδαῖος…, μοιάζει νὰ συνδέει τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ τόσο ὁριστικό καὶ ἀμετάκλητο τρόπο, μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ ἀναμενομενου ἀπὸ τούς Ἑβραίους Μεσσία!!
.     Καί πιό κάτω ὁ συγγραφέας σχολιάζει: Τίποτα, μά τίποτα δέν ἐντοπίστηκε σέ αὐτή τὴν ἀπολύτως ἀσυνήθιστη ἱστορία ἀπὸ τούς χριστιανούς; καὶ εἶναι νὰ ἀναρωτιέται κανείς: μιά τέτοια δήλωση, τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ ὡς Μεσσία μὲ μιά τόσο σημαντική μορφὴ γιὰ τοὺς πιστοὺς Ἑβραίους, δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα γιὰ κάποιους σημερινοὺς Χριστιανούς;

ΣΗΜ.«ΧΡ.ΒΙΒΛ.»: Μήπως οἱ πλουμιστοί, βολεμένοι, σύγχρονοι «γραμματεῖς» καὶ φαρισαῖοι, φοβοῦνται ὅ,τι φοβήθηκε καὶ ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστής τῆς Σεβίλλης, ὅταν ἀνακάλυψε τόν… Χριστὸ νὰ κυκλοφορεῖ, ἁπλός καὶ ἀπέριττος, ἀσκητικός καὶ φιλάνθρωπος, στοὺς δρόμους τῆς ἱσπανικῆς πόλεως;

* Ἡ ἀνωτέρω ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὴν «Χ.Β.» εἶναι περίληψη ἄρθρου στό περιοδικό «Ἄβατον», γραμμένο  άπὸ τὸν κ. Διογένη Θεωνᾶ.

,

Σχολιάστε

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Ἡ Μεσοπεντηκοστή,
τοῦ Ἰω. Μ. Φουντούλη (+)
ἀπὸ τὸ βιβλίο «Λογικὴ Λατρεία»,
ἐκδ. «Ἀποστολ. Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος»,
ἔκδ. γ´, σελ. 108-114

.   Σὲ λίγους πιστοὺς εἶναι γνωστὴ ἡ ἑορτὴ αὐτή. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς καὶ μερικοὺς ἄλλους χριστιανούς, ποὺ ἔχουν ἕνα στενότερο σύνδεσμο μὲ τὴν Ἐκκλησία μας, οἱ περισσότεροι δὲν γνωρίζουν κὰν τὴν ὕπαρξή της. Λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐκκλησιάζονται κατ’ αὐτὴ καὶ οἱ περισσότεροι δὲν ὑποπτεύονται κάν, ὅτι τὴν Τετάρτη μετὰ τὴν Κυριακὴ τοῦ Παραλύτου πανηγυρίζει ἡ Ἐκκλησία μία μεγάλη δεσποτικὴ ἑορτή, τὴν ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς. Καὶ ὅμως κάποτε αὐτὴ ἡ ἑορτὴ ἦταν ἡ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ συνέτρεχαν κατ’ αὐτὴν στὸν μεγάλο ναὸ πλήθη λαοῦ. Δὲν ἔχει κανεὶς παρὰ νὰ ἀνοίξει τὴν Ἔκθεση τῆς Βασιλείου Τάξεως τοῦ Κωνσταντίνου Πορφυρογεννήτου γιὰ νὰ δεῖ τὸ ἐπίσημο τυπικό του ἑορτασμοῦ, ὅπως ἐτελεῖτο μέχρι τὴν Μεσοπεντηκοστὴ τοῦ ἔτους 903 στὸν ναὸ τοῦ ἁγίου Μωκίου στὴν Κωνσταντινούπολη, μέχρι δηλαδὴ τὴν ἡμέρα ποὺ ἔγινε ἡ ἀπόπειρα κατὰ τῆς ζωῆς τοῦ αὐτοκράτορα Λέοντος ϛ´ τοῦ Σοφοῦ (11 Μαΐου 903). Ἐκεῖ ὑπάρχει μία λεπτομερὴς περιγραφὴ τοῦ λαμπροῦ πανηγυρισμοῦ, ποὺ καταλαμβάνει ὁλόκληρες σελίδες καὶ καθορίζει μὲ τὴν γνωστὴ παράξενη βυζαντινὴ ὁρολογία, πῶς ὁ αὐτοκράτορας τὸ πρωὶ τῆς ἑορτῆς μὲ τὰ ἐπίσημα βασιλικά του ἐνδύματα καὶ τὴν συνοδεία του ξεκινοῦσε ἀπὸ τὸ ἱερὸ παλάτι, γιὰ νὰ μεταβεῖ στὸν ναὸ τοῦ ἁγίου Μωκίου, ὅπου θὰ ἐτελεῖτο ἡ θεία Λειτουργία. Σὲ λίγο ἔφθανε ἡ λιτανεία μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Πατριάρχη, καὶ Βασιλιὰς καὶ Πατριάρχης εἰσέρχονταν ἐπισήμως στὸν ναό. Ἡ θεία λειτουργία ἐτελεῖτο μὲ τὴν συνήθη στὶς μεγάλες ἑορτὲς βυζαντινὴ μεγαλοπρέπεια. Μετὰ ἀπὸ αὐτὴν ὁ αὐτοκράτορας παρέθετε πρόγευμα, στὸ ὁποῖο παρεκάθητο καὶ ὁ πατριάρχης. Καὶ πάλι ὁ βασιλιὰς ὑπὸ τὶς ἐπευφημίες τοῦ πλήθους «Εἰς πολλοὺς καὶ ἀγαθοὺς χρόνους ὁ Θεὸς ἀγάγοι τὴν βασιλείαν ὑμῶν» καὶ μὲ πολλοὺς ἐνδιαμέσους σταθμοὺς ἐπέστρεφε στὸ ἱερὸ παλάτι.
.      Ἀλλὰ καὶ στὰ σημερινά μας λειτουργικὰ βιβλία, στὸ Πεντηκοστάριο, βλέπει κανεὶς τὰ ἴχνη τῆς παλαιᾶς της λαμπρότητας. Παρουσιάζεται σὰν μία μεγάλη δεσποτικὴ ἑορτή, μὲ τὰ ἐκλεκτά της τροπάρια καὶ τοὺς διπλούς της κανόνες, ἔργα τῶν μεγάλων ὑμνογράφων, τοῦ Θεοφάνους καὶ τοῦ Ἀνδρέου Κρήτης, μὲ τὰ ἀναγνώσματά της καὶ τὴν ἐπίδρασή της στὶς πρὸ καὶ μετὰ ἀπὸ αὐτὴν Κυριακὲς καὶ μὲ τὴν παράταση τοῦ ἑορτασμοῦ της ἐπὶ ὀκτὼ ἡμέρες, κατὰ τὸν τύπο τῶν μεγάλων ἑορτῶν τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους.

.      Ποιό μως εναι τ θέμα τς διορρύθμου ατς ορτς; Ὄχι πάντως κανένα γεγονὸς τῆς εὐαγγελικῆς ἱστορίας. Τὸ θέμα της εἶναι καθαρὰ ἑορτολογικὸ καὶ θεωρητικό. Ἡ Τετάρτη τῆς Μεσοπεντηκοστῆς εἶναι ἡ 25η ἀπὸ τοῦ Πάσχα καὶ ἡ 25η πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς ἡμέρα. Σημειώνει τ μέσον της περιόδου τν 50 μετ τ Πάσχα ορτασίμων μερν. Εἶναι δηλαδὴ ἕνας σταθμός, μία τομή.
.     Χωρὶς δηλαδὴ νὰ ἔχει δικό της θέμα μέρα ατ συνδυάζει τ θέματα, το Πάσχα φνς κα τς πιφοιτήσεως το γίου Πνεύματος φτέρου, κα «προφαίνει» τὴν δόξα τς ναλήψεως το Κυρίου, ποὺ θὰ ἑορταστεῖ μετὰ ἀπὸ 15 ἡμέρες. Ἀκριβῶς δὲ αὐτὸ τὸ μέσον τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν ἔφερνε στὸ νοῦ καὶ ἕνα ἑβραϊκὸ ἐπίθετο τοῦ Κυρίου, τὸ «Μεσσίας». Μεσσίας στ λληνικ μεταφράζεται Χριστός. λλ χητικ θυμίζει τ μέσον. Ἔτσι καὶ στ τροπάρια κα στ συναξάριο τς μέρας παρετυμολογία ατ γίνεται φορμ ν παρουσιασθε Χριστς σν Μεσσίας -μεσίτης Θεο κα νθρώπων, «μεσίτης κα διαλλάκτης μν κα το αωνίου ατο Πατρός». «Διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν τὴν παροῦσαν ἑορτὴ ἑορτάζοντες καὶ Μεσοπεντηκοστὴν ὀνομάζοντες τὸν Μεσσίαν ἀνυμνοῦμεν Χριστόν», σημειώνει ὁ Νικηφόρος Ξανθόπουλος στὸ συναξάριο. Σ’ αὐτὸ βοήθησε καὶ ἡ εὐαγγελικὴ περικοπή, ποὺ ἐπελέγη γιὰ τὴν ἡμέρα αὐτή. Μεσούσης τῆς ἑορτῆς τοῦ ἰουδαϊκοῦ Πάσχα ὁ Χριστὸς ἀνεβαίνει στὸ ἱερὸ καὶ διδάσκει. Ἡ διδασκαλία Του προκαλεῖ τὸν θαυμασμό, ἀλλὰ καὶ ζωηρὴ ἀντιδικία μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ λαοῦ καὶ τῶν διδασκάλων. Εἶναι Μεσσίας ὁ Ἰησοῦς ἢ δὲν εἶναι; Εἶναι ἡ διδασκαλία Του ἐκ Θεοῦ ἢ δὲν εἶναι; Νέο λοιπὸν θέμα προστίθεται: ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ διδάσκαλος. Αὐτὸς ποὺ ἐνῶ δὲν ἔμαθε γράμματα κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς σοφίας, γιατί εἶναι ἡ Σοφία τοῦ Θεοῦ ποὺ κατασκεύασε τὸν κόσμο. Ἀκριβῶς ἀπὸ αὐτὸν τὸν διάλογο ἐμπνέεται μεγάλο μέρος τῆς ὑμνογραφίας τῆς ἑορτῆς. Ἐκεῖνος ποὺ διδάσκει στὸ ναό, στὸ μέσον τῶν διδασκάλων τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, στὸ μέσον τῆς ἑορτῆς, εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Χριστός, ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ποὺ ἀποδοκιμάζεται ἀπὸ τοὺς δῆθεν σοφούς τοῦ λαοῦ Του εἶναι ἡ τοῦ Θεοῦ Σοφία.
.    Λίγες σειρὲς πιὸ κάτω στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰωάννου, ἀμέσως μετὰ τὴν περικοπὴ ποὺ περιλαμβάνει τὸν διάλογο τοῦ Κυρίου μὲ τοὺς Ἰουδαίους «τῆς ἑορτῆς μεσούσης», ἔρχεται ἕνας παρόμοιος διάλογος, ποὺ ἔγινε μεταξὺ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἰουδαίων «τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ τῇ μεγάλῃ τῆς ἑορτῆς», δηλαδὴ κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Αὐτὸς ἀρχίζει μὲ μία φράση τοῦ Κυρίου- «Ἐάν τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με καὶ πινέτω· ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, καθὼς εἶπεν ἡ γραφή, ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσιν ὕδατος ζῶντος». Καὶ σχολιάζει ὁ εὐαγγελιστής· «Τοῦτο δὲ εἶπε περὶ τοῦ Πνεύματος, οὗ ἔμελλον λαμβάνειν οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτόν». Δὲν ἔχει σημασία, ὅτι οἱ λόγοι αὐτοὶ τοῦ Κυρίου δὲν ἐλέχθησαν κατὰ τὴν Μεσοπεντηκοστή, ἀλλὰ λίγες ἡμέρες ἀργότερα. Ποιητικῇ ἀδείᾳ μπῆκαν στὸ στόμα τοῦ Κυρίου στὴν ὁμιλία Του κατὰ τὴν Μεσοπεντηκοστή. Ταίριαζαν ἐξ ἄλλου τόσο πολὺ μὲ τὸ θέμα τῆς ἑορτῆς. Δὲν μποροῦσε νὰ βρεθεῖ πιὸ παραστατικὴ εἰκόνα γιὰ νὰ δειχθεῖ ὁ χαρακτήρας τοῦ διδακτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ. Στὸν διψασμένο ἀνθρώπινο γένος ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἦλθε σὰν ὕδωρ ζῶν, σὰν ποταμὸς χάριτος ποὺ δρόσισε τὸ πρόσωπο τῆς γῆς. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς χάριτος, «τοῦ ὕδατος τοῦ ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον», ποὺ ξεδιψᾶ καὶ ἀρδεύει τὶς συνεχόμενες ἀπὸ βασανιστικὴ δίψα ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Ποὺ μεταβάλλει τοὺς πίνοντας σὲ πηγές· «Ποταμοὶ ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ ρεύσουσι ὕδατος ζῶντος». «Καὶ γενήσεται αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον», εἶπε στὴν Σαμαρείτιδα. Ποὺ μετέτρεψε τὴν ἔρημο τοῦ κόσμου σὲ θεοφύτευτο παράδεισο ἀειθαλῶν δένδρων φυτευμένων παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τὸ γόνιμο αὐτὸ θέμα ἔδωσε νέες ἀφορμὲς στὴν ἐκκλησιαστικὴ ποίηση καὶ στόλισε τὴν ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς μὲ ἐξαίρετους ὕμνους.
.     Αὐτὴ μὲ λίγα λόγια εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς. λλειψη στορικο ποβάθρου τς στέρησε τν παραίτητο κενο λαϊκ χαρακτήρα, πο θ τν κανε προσφιλ στν πολ κόσμο. Κα τ ντελς θεωρητικό της θέμα δν βοήθησε τος χριστιανούς, πο δν εχαν τς παραίτητες θεολογικς προϋποθέσεις, ν ξεπεράσουν τν πιφάνεια κα ν εσδύσουν στν πανηγυριζομένη δόξα το διδασκάλου Χριστο, τς Σοφίας κα Λόγου το Θεο, τς πηγς το κενώτου δατος. Συνέβη μ ατ κάτι νάλογο μ κενο πο συνέβη μ τος περιφήμους ναος τς το Θεο Σοφίας, πο ντ ν τιμνται στ νομα το Χριστο ς Σοφίας το Θεο, πρς τιμν το ποίου νεγέρθησαν, κατάντησαν, γι τος δίους λόγους, ν πανηγυρίζουν στν ορτ τς Πεντηκοστς το γίου Πνεύματος τς γίας Τριάδος τν Εσοδίων τς Κοιμήσεως τς Θεοτόκου κα ατς τς μάρτυρος Σοφίας κα τν τριν θυγατέρων τς Πίστεως, λπίδος κα γάπης.

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ Α´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος) [Δ´]

ΚΥΡΙΑΚΗ Α´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [Δ´ Μέρος]
Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς) † 1956

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/12/κυριακὴ-α´-νηστειῶν-ἁγίου-νικολάου/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/12/κυριακη-α´-νηστειων-ἁγίου-νικολάου-ἀ/

Γ´ Μέροςhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/13/κυριακη-α´-νηστ-ἁγ-νικολ-ἀχρ-γ´/

 

.      Ἂς δοῦμε ὅμως τί ἀπαντᾶ στὸν Κύριο ὁ ἔκθαμβος Ναθαναήλ· «ραββί, σὺ εἶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραὴλ» (Ἰω. α´ 50). Τοῦτα τὰ λόγια εἶπε ἐκεῖνο τὸ ἴδιο στόμα ποὺ πρὶν ἀπὸ λίγο εἶχε πεῖ στὸν Φίλιππο· «ἐκ Ναζαρὲτ δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι;». Τί παράξενη ἀλλαγή! Τί αἰφνίδια ταπείνωση! Ὤ, ἀδελφοί, πόσο μεγάλη καὶ θαυμαστὴ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ. Δὲν ὑπάρχουν λόγια γιὰ νὰ τὴν ἐκφράσουν μήτε καὶ χέρια γιὰ νὰ τὴν περιγράψουν, μὰ ὑπάρχουν καρδιὲς ποὺ μποροῦν νὰ τὴν νοιώσουν καὶ νοιώθοντάς την, νὰ ἀλλοιωθοῦν ὅπως ἡ πρωινὴ δροσιὰ ποὺ συναντᾶ τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου. Δὲν πείθει τὸ γεγονὸς ὅτι ἔπρεπε νὰ ἔλθει σὰν ἀδύνατος ἄνθρωπος γιὰ τὴν σωτήρια τῶν ἀνθρώπων; Ποιός θὰ τὸν συγκρατοῦσε ἀπὸ τὸ νὰ φανερωθεῖ σὰν πύρινος ἄγγελος; Καὶ ἀκόμη, νὰ φανερωθεῖ ὡς Θεὸς –δίχως νὰ ἐνδυθεῖ τὸ σῶμα καὶ νὰ καλυφθεῖ πίσω ἀπὸ τὸ κάλυμμά του– μέσα στὴν αἰώνια δόξα καὶ δύναμή Του; Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ Τὸν ἀντικρύσει καὶ νὰ μείνει ζωντανός; Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ ἀκούσει τὴν φωνή Του καὶ νὰ μὴ διαλυθεῖ σὲ χῶμα. Δὲν θὰ μεταβαλλόταν ὅλη ἡ γῆ σὲ ἀτμὸ νοιώθοντας τὴν κοντινή Του ἀνάσα;
.        Κοιτᾶξτε, πόσο δυνατὴ καὶ ἤπια εἶναι ἡ παρουσία Του! Πῶς σὲ μιὰ μόνο στιγμὴ μεταστρέφει τὴν ἀνθρώπινη καρδιὰ καὶ μεταβάλλει τὶς ἀνθρώπινες σκέψεις! Ποιός θὰ μποροῦσε νὰ σκεφτεῖ μερικὲς στιγμὲς πρὶν ἀπὸ τὴν συνομιλία τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸν Ναθαναήλ, ὅτι ὁ τελευταῖος ἐπρόκειτο σὲ λίγες στιγμὲς νὰ ὁμολογήσει πὼς ὁ ὀνομαζόμενος υἱὸς τοῦ Ἰωσὴφ εἶναι καὶ Διδάσκαλος καὶ υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ; καὶ ἂν ὁ Ναθαναὴλ ἐκείνη τὴν στιγμὴ ἐννοοῦσε τὸν ἐπίγειο βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, πρᾶγμα ποὺ ἐναρμονίζεται μὲ τὴν τότε καθολικὴ ἄποψη γιὰ τὸν Μεσσία, μολαταῦτα, γιὰ ἕναν ἀρχάριο στὴν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀκόλουθό Του, αὐτὸ εἶναι παραπάνω ἀπὸ ἀρκετό. Γιατί, ὁ Ναθαναὴλ μαζὶ μὲ τοῦτο τὸν ὀνομάζει καὶ υἱὸ τοῦ Θεοῦ ὑψώνοντας ἔτσι τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ὑπεράνω τῆς κοινῆς ἀντίληψης γιὰ τὸν Χριστὸ ὡς συνήθη ἐπίγειο βασιλέα στὸν θρόνο τοῦ Δαυίδ.
.        «Ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· ὅτι εἶπόν σοι, εἶδόν σε ὑποκάτω τῆς συκῆς πιστεύεις; Μείζω τούτων ὄψει. Καὶ λέγει αὐτῷ· ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἀπ’ ἄρτι ὄψεσθε τὸν οὐρανὸν ἀνεωγότα καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου» (Ἰω. α´ 51-52). Ὁ Κύριος θεωρεῖ ὅτι ἔχει ἀποκαλύψει στὸν Ναθαναὴλ μονάχα ἕνα μικρὸ μυστήριο περὶ τοῦ Ἑαυτοῦ Του, λέγοντάς του ὅτι τὸν εἶδε κάτω ἀπὸ τὴν συκιά. Ἡ ἱκανότητά Του νὰ βλέπει σὲ τόσο μεγάλη ἀπόσταση ἐπάνω στὴν γῆ ἀποτελεῖ μία μονάχα ἀκτίνα τῆς καθολικῆς φωτεινῆς ἐποπτείας Του. Χάρη στὴν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς του, ἦταν αὐτὸ ἀρκετὸ γιὰ νὰ πιστέψει ὁ Ναθαναήλ.
.       Οἱ ἀκάθαρτοι καὶ πονηροὶ Φαρισαῖοι καὶ Γραμματεῖς τῶν Ἱεροσολύμων ἔβλεπαν πὼς ὁ Κύριος θεράπευε τοὺς λεπρούς, πὼς χαρίζει στοὺς τυφλοὺς τὸ φῶς, πὼς ἀνιστᾷ τοὺς νεκρούς, μὰ καὶ πάλι δὲν μπόρεσαν νὰ πιστέψουν. Ἰδοὺ ὁ Ναθαναήλ, ὁ ἀληθὴς Ἰσραηλίτης ποὺ πιστεύει καὶ ὁμολογεῖ βλέποντας μόνο τὴ μισάνοιχτη θύρα τῶν θαυμάτων! Μείζω τούτων ὄψει, τοῦ ὑπόσχεται ὁ Κύριος. Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ θὰ δεῖ; «Τὸν οὐρανὸν ἀνεωγότα καὶ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ἀναβαίνοντας καὶ καταβαίνοντας ἐπὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου». Ὁ Κύριος ἀπευθύνεται στὸν Ναθαναὴλ μὲ τοῦτα τὰ λόγια ἀλλὰ ἡ ὑπόσχεση δίνεται πρὸς ὅλους ἐπειδὴ λέγει· «ἀμήν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν». Καὶ τὸ ὅτι αὐτὴ ἡ ὑπόσχεση θὰ ἐκπληρωθεῖ ὁπωσδήποτε φαίνεται ἀπὸ τὸν τονισμὸ τῆς ὑπόσχεσης· ἀμήν, ἀμήν!
.         Ἀπὸ τὴν ἀρχή, ἄγγελοι ὑπηρετοῦσαν τὸν Σωτῆρα, κατεβαίνοντας καὶ ἀνεβαίνοντας στὸν οὐρανό. Ἄγγελος ἐμφανίστηκε στὸν Ζαχαρία, γιὰ νὰ τοῦ φανερώσει τὴ γέννηση τοῦ μεγάλου Προδρόμου τοῦ Χριστοῦ. Ἄγγελος ἐμφανίστηκε στὴν Ὑπεραγία Παρθένο, γιὰ νὰ τῆς ἀνακοινώσει τὸ μέγα μυστήριο τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου. Οἱ οὐρανοὶ φάνηκαν ἀνεωγμένοι στοὺς ποιμένες τῆς Βηθλεέμ καὶ ἄγγελοι κατέβαιναν ψάλλοντας τὸν χαρούμενο ὕμνο τῆς καταλλαγῆς Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ἄγγελοι κατέβαιναν καὶ ἀνέβαιναν γιὰ νὰ ἐνημερώσουν καὶ νὰ καθοδηγήσουν τὸν Ἰωσὴφ καὶ τοὺς μάγους τῆς Ἀνατολῆς. Ὅταν ὁ  Κύριος νίκησε ὅλους τοὺς πειρασμοὺς τοῦ Σατανᾶ στὴν ἔρημο, ἄγγελοι κατέβαιναν καὶ Τὸν ὑπηρετοῦσαν.
.         Στὰ πρὸ τοῦ θανάτου Του πάθη στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ, ἄγγελος τὸν ἐπισκέφθηκε γιὰ νὰ Τὸν ἐνισχύσει. Κατὰ τὴν Ἀνάστασή Του ἄγγελοι κατέβηκαν στὸ τάφο Του. Κατὰ τὴν Ἀνάληψή Του ἀπὸ τὴ γῆ στοὺς οὐρανούς, δύο ἄγγελοι μὲ λευκὰ ἐνδύματα, κατέβηκαν καὶ ἐμφανίστηκαν στοὺς μαθητές. Μετὰ τὴν Ἀνάληψή Του, ἄγγελοι ἐμφανιζόταν συχνὰ στοὺς Ἀποστόλους Του καὶ κατόπιν σὲ πολλοὺς ὑπηκόους Του, μάρτυρες καὶ ἁγίους. Δὲν ἦταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ποὺ ἀνέβηκε ἕως τρίτου οὐρανοῦ; Δὲν ἦταν ὁ Ἀπόστολος καὶ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ποὺ τοῦ ἀποκαλύφθηκαν τὰ ἀναρίθμητα θαυμάσια τοῦ οὐρανοῦ, τοῦ χρόνου καὶ τῆς αἰωνιότητος; Μέχρι καὶ τὶς μέρες μας, σὲ πολλὲς καθαρὲς καὶ θεοφόρες ψυχὲς ἐμφανίστηκαν ἄγγελοι. Πολλοὶ μετανοοῦντες, ποὺ ἔχουν λάβει ἄφεση τῶν ἁμαρτημάτων τους, βλέπουν ἀνοιχτοὺς τοὺς οὐρανούς.
.        Ὤ, πόσες καὶ πόσες φορὲς μέχρι σήμερα δὲν ἔχουν ἐπαληθευτεῖ τὰ λόγια τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ γιὰ τοὺς ἀνεωγμένους οὐρανοὺς καὶ τοὺς ἀναβαίνοντες καὶ καταβαίνοντες ἀγγέλους! Ὁ Κύριος κατέβηκε στὴν γῆ, γιὰ νὰ δείξει στοὺς ἀνθρώπους τὸν ἀνοιχτὸ οὐρανό. Πρὶν ἀπὸ τὸν Χριστό, μικρὸς μονάχα ἀριθμὸς προφητῶν καὶ δικαίων τοῦ Θεοῦ ἀξιώθηκε νὰ δεῖ ἀνοιχτοὺς τοὺς οὐρανοὺς ἀλλὰ μετὰ τὸν Χριστὸ ὁλόκληρες στρατιὲς οὐρανοφαντόρων ἀνυψώνονταν μὲ τὸ διορατικό τους πνεῦμα στὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ καὶ συναντήθηκαν μὲ τὰ ἀγγελικὰ στρατεύματα. Ὁ οὐρανὸς ἄνοιξε μιὰ γιὰ πάντα γιὰ τοὺς ἀνθρώπους μὰ οἱ ἄνθρωποι εἶναι κλειστοὶ πρὸς τὸν οὐρανό, «βλέποντες οὐ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες οὐ συνιῶσι» (Λουκ. η´10).
.         Ὁ Χριστὸς ἀφαίρεσε τὴν τυφλότητα ὄχι μόνον ἀπὸ μερικοὺς σωματικὰ τυφλοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἑκατομμύρια ψυχικὰ τυφλοὺς ἀνθρώπους. Καὶ οἱ τυφλοὶ ἀνέβλεψαν καὶ εἶδαν ἀνοιχτοὺς τοὺς οὐρανούς. Καὶ σήμερα τυφλοὶ βρίσκουν τὸ φῶς τους καὶ βλέπουν τοὺς οὐρανοὺς ἀνοιχτούς. Καὶ τί ἄλλο σημαίνουν οἱ ἀνοιχτοὶ οὐρανοὶ παρὰ τὴν παρουσία τοῦ Ζῶντος Θεοῦ καὶ τῶν ἀναριθμήτων Δυνάμεών Του; Καὶ τί σημαίνει πάλι ἡ παρουσία αὐτὴ παρὰ τὸν φόβο καὶ τὸν τρόμο τῶν ἀκαθάρτων καὶ ἁμαρτωλῶν, τὴν χαρὰ καὶ τὴν ζωὴ τῶν καθαρῶν καὶ δικαίων;
.       Ἀπὸ αὐτὴ τὴν μεγάλη καὶ φοβερὴ παρουσία μᾶς ἀποκλείει γιὰ τὴν ὥρα τὸ σκοτεινὸ κάλυμμα τοῦ σώματός μας. Σύντομα ὅμως, πολὺ σύντομα, αὐτὸ τὸ κάλυμμα θὰ ἀφαιρεθεῖ καὶ θὰ ἀποβληθεῖ καὶ θὰ βρεθοῦμε στὸν ἀνοιχτὸ οὐρανό. Ὅσοι μετανόησαν καὶ εἶναι καθαροὶ ἀνάμεσά μας θὰ βρίσκονται στὴν αἰώνια καὶ ζωοποιὸ παρουσία τοῦ Ζῶντος Θεοῦ ἐνῶ οἱ ἀμετανόητοι, βλάσφημοι καὶ ἀκάθαρτοι, στὴν αἰώνια ἀπουσία τοῦ Θεοῦ, στὰ βάσανα καὶ τὸ ἀτελεύτητο σκότος.
.       Γι’ αὐτό, ἂς προστρέξουμε στὸν φιλάνθρωπο Κύριο Ἰησοῦ καὶ ἐνόσῳ δὲν ἔχουν ἀριθμηθεῖ ἀκόμα ὅλες οἱ μέρες μας, ἂς ὁμολογήσουμε τὸ Ὄνομά Του ὡς τὸ μόνο σωτήριο ὄνομα κράζοντας εἰς βοήθειαν, τὴν μόνη πιστὴ καὶ σωτήρια βοήθεια. Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ Θεοῦ, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλούς! Δική Σου ἂς εἶναι ἡ δόξα, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, τὴν ἀχώριστο καὶ ὁμοούσιο Τριάδα, τώρα καὶ πάντοτε σὲ ὅλους τοὺς καιροὺς καὶ στὴν αἰωνιότητα. Ἀμήν.

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ Α´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος) [Γ´]

ΚΥΡΙΑΚΗ Α´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [Γ´ Μέρος]
Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς) † 1956

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/12/κυριακὴ-α´-νηστειῶν-ἁγίου-νικολάου/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/12/κυριακη-α´-νηστειων-ἁγίου-νικολάου-ἀ/

.        «Λέγει αὐτῷ Ναθαναήλ· πόθεν μὲ γινώσκεις; ἀπεκρίθη Ἰησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῷ· πρὸ τοῦ σε Φίλιππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδον σε» (Ἰω. α´ 49). Κοιτάξτε πῶς ὁ Ναθαναὴλ ἀναδεικνύεται ἀμέσως ὡς ἄνθρωπος δίχως δόλο. Ὁ ἄνθρωπος τοῦ δόλου εἶναι ἀπασχολημένος μὲ τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν τὸν νοιάζει γιὰ τοὺς ἄλλους. Στὸν ἄνθρωπο τοῦ δόλου ἀρέσουν οἱ ἔπαινοι καὶ οἱ κολακεῖες. Ἂν ὁ Ναθαναὴλ ἦταν ἄνθρωπος δόλιος, θὰ εἶχε μεθύσει μὲ τὸν ἔπαινο τοῦ Χριστοῦ καὶ θὰ τὸν εὐχαριστοῦσε ἢ μὲ προσποιητὴ ταπείνωση θὰ ἀπέβαλε ἀπὸ πάνω του τὸν ἔπαινο. Τὸν Ναθαναὴλ ὅμως ἔνοιαζε περισσότερο ἡ ἀλήθεια ἀπὸ τὸν ἔπαινο, περισσότερο ὁ Χριστὸς παρὰ ὁ ἑαυτός του. Ἔτσι, μὴ δεχόμενος μὰ οὔτε καὶ ἀπορρίπτοντας τὸν ἔπαινο, ὁ Ναθαναὴλ στρέφεται μὲ ἕνα ἀνοιχτὸ ἐρώτημα ποὺ εἶχε σὰν σκοπὸ νὰ τοῦ ἀποκαλύψει τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸν Χριστό:
.        Πόθεν μὲ γινώσκεις; γιατὶ κοίτα, ἐμεῖς συναντώμαστε γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ζωή μας! Ἂν μὲ εἶχες φωνάξει μὲ τὸ ὄνομά μου, θὰ μὲ εἶχες ἐκπλήξει λιγότερο, ἐπειδὴ τὸ ὄνομα μπορεῖ κάποιος γρήγορα νὰ τὸ πληροφορηθεῖ καὶ νὰ τὸ βρεῖ. Ὅμως, αὐτὸ ποὺ μὲ ἐκπλήσσει εἶναι ποὺ Ἐσὺ τόσο σύντομα γνωρίζεις τὸ ὄνομα τῆς καρδιᾶς μου καὶ τῆς συνειδήσεώς μου, τὸ ὁποῖο εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ ἀπόκρυφα στὸν ἄνθρωπο καὶ ὁ ἄνθρωπος μὲ πολὺ δυσκολία ἀποκαλύπτει ἀκόμα καὶ στοὺς πλησιέστερους φίλους του.
.        Πόθεν μὲ γινώσκεις; Στὴν ἐρώτηση αὐτὴ ὁ Κύριος τοῦ ἀπαντᾶ μὲ τὴν ἀποκάλυψη ἑνὸς ἄλλου, ἐξωτερικοῦ μυστικοῦ· «πρὸ τοῦ σε Φίλιπππον φωνῆσαι, ὄντα ὑπὸ τὴν συκῆν εἶδον σε». Αὐτὸς ποὺ γνωρίζει τὰ μυστήρια τοῦ πνεύματος, γνωρίζει καὶ τὰ μυστήρια τοῦ σώματος. Αὐτὸς ποὺ βλέπει τὶς κινήσεις τῆς σκέψης καὶ ἀκούει τὸν μυστικὸ ψίθυρό της στὸν ἄνθρωπο, βλέπει ἀκόμα πιὸ εὔκολα τὶς κινήσεις τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος καὶ ἀκούει τοὺς λόγους ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα του.
.         Πρὶν ἀκόμα ὁ Φίλιππος πλησιάσει τὸν Ναθαναήλ, τὸν εἶδε ποὺ καθόταν κάτω ἀπὸ τὴ συκιά. Καὶ πρὶν ἀκόμα ὁ Φίλιππος σκεφτεῖ νὰ πάει στὸν Ναθαναήλ, ὁ Κύριος εἶδε καὶ γνώριζε τὴν καρδιὰ ἐκείνου. Κατὰ τὴν πρόνοιά Του, ὁ Φίλιππος πλησίασε τὸν Ναθαναὴλ καὶ τὸν κάλεσε νὰ ἔρθει καὶ νὰ δεῖ τὸν Κύριο. Ποῦ μπορεῖ νὰ κρυφτεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ βλέμμα τοῦ Θεοῦ; Ποῦ μπορεῖ νὰ ἀποσυρθεῖ μπροστὰ στὴν μεγάλη καὶ φοβερὴ παρουσία Του; Συλλογιζόμενος αὐτὴ τὴν μεγάλη καὶ φοβερὴ παρουσία ὁ Ψαλμωδός, ἀπευθύνεται στὸν Παντεπόπτη Θεὸ καὶ λέει: «Κύριε, ἐδοκίμασάς με καὶ ἔγνως με. Σὺ ἔγνως τὴν καθέδραν μου καὶ τὴν ἔγερσίν μου, σὺ συνῆκας τὴν τρίβον μου ἀπὸ μακρόθεν. Τὴν τρίβον μου καὶ τὴν σχοῖνόν μου σὺ ἐξιχνίασας καὶ πάσας τὰς ὁδούς μου προεῖδες. Ὅτι οὐκ ἔστι δόλος ἐν γλώσσῃ μου, ἰδοὺ Κύριε σὺ ἔγνως πάντα τὰ ἔσχατα καὶ τὰ ἀρχαῖα. Σὺ ἔπλασάς με καὶ ἔθηκας ἐπ’ἐμὲ τὴν χεῖρά σου…. ποῦ πορευθῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός σου καὶ ἀπὸ τοῦ προσώπου σου ποῦ φύγω;» (Ψ. 138, 1-7).
.         Ὁ Χριστὸς ἀποτελεῖ θαῦμα μέσα στὴν ἱστορία τῆς γῆς, ὄχι μονάχα γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἐπετέλεσε καὶ γιὰ τὶς νεκραναστάσεις, ἀλλὰ τὸ ἴδιο καὶ περισσότερο γιὰ τὴν πανταχοῦ παρουσία τοῦ Πνεύματός Του καὶ τῆς γνώσεώς Του. Ὄντας στὴν γῆ, βρισκόταν ταυτόχρονα καὶ στὸν οὐρανό. Ἀτενίζοντας τοὺς ἀνθρώπους, ἔβλεπε τὴν ἴδια στιγμὴ τὸν Σατανᾶ καθὼς ἔπεφτε ἀπὸ τὸν οὐρανό. Συναναστρεφόμενος τοὺς ἀνθρώπους, ἀποκάλυπτε τὸ παρελθόν τους καὶ ἔβλεπε τὸ μέλλον τους. Διάβαζε τὶς σκέψεις τῶν ἀνθρώπων σὰν ἕνα βιβλίο ἀνοικτό. Ὕστερα ἀπὸ τὴν δόξα καὶ τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων, μιλοῦσε στοὺς μαθητές Του γιὰ τὸ πάθος Του. Μέσα ἀπὸ τὸ πάθος, μιλοῦσε γιὰ τὴν ἐπικείμενη νίκη καὶ δόξα Του. Κοιτώντας τὸν μαρμάρινο ναὸ τῶν Ἱεροσολύμων, ἔβλεπε τὴν καταστροφή του. Μὲ τὸν Μωυσῆ καὶ τὸν Ἠλία μιλοῦσε ὅπως καὶ μὲ τοὺς συγχρόνους Του.
.       Ζώντας σὲ ἕνα περιορισμένο σῶμα, ἔβλεπε ὅλα ὅσα προέρχονται ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ ἄκουσε τὸν διάλογο ἀνάμεσα στὸν πλούσιο ἁμαρτωλὸ τῆς Κόλασης καὶ τὸν Ἀβραὰμ στὸν Παράδεισο. Προεῖδε ἀπὸ μακριὰ τὸν τόπο ὅπου ἦταν δεμένα τὸ γαϊδουράκι μὲ τὸ μικρό του καὶ ἔστειλε ἐκεῖ τοὺς μαθητές του γιὰ νὰ τοῦ φέρουν τὸ πουλάρι. Προεῖδε ἀπὸ μακριὰ τὸν ἄνθρωπο στὴν πόλη, ὁ ὁποῖος ἦν κεράμιον ὕδατος βαστάζων καὶ κατεύθυνε τοὺς μαθητές του νὰ τὸν συναντήσουν μὲ τὴν ἐντολὴ νὰ τοῦ ἑτοιμάσουν τὸ Πάσχα. Ὁ χρόνος δὲν μποροῦσε νὰ προβάλει κανένα προπέτασμα στὴν πνευματική Του διόραση.
.        Ὅλα ὅσα ἔγιναν καὶ ὅσα θὰ γίνουν τὰ ἔβλεπε σὰν νὰ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὰ πόδια Του. Οὔτε καὶ ὁ χῶρος εἶχε γι’ Ἐκεῖνον ἀποστάσεις. Αὐτὸ ποὺ συνέβαινε σὲ κλειστὸ χῶρο ἦταν σὰν νὰ γινόταν στὸ ἀνοιχτὸ χωράφι. Ἀκόμα καὶ αὐτὸ ποὺ συνέβαινε καὶ στὸ πιὸ κλειστὸ μέρος, στὶς ἀνθρώπινες καρδιές, ἐνώπιόν Του ἦταν ὀρθάνοιχτο καὶ φανερό.
.       Τούτη ἡ πανταχοῦ παρουσία καὶ παντογνωσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἦταν ποὺ κατέβαλε τὸν Ναθαναὴλ ὄχι λιγότερο ἀπὸ ὅτι ἡ πλούσια ψαριὰ τὸν Πέτρο στὴν θάλασσα, τοὺς λοιποὺς μαθητὲς τὸ βάδισμα ἐπάνω στὰ κύματα καὶ ὁ κατευνασμὸς τῆς τρικυμίας καὶ τῶν ἀνέμων.
.        Γνωρίζοντας ὁ Κύριος τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων, ἤξερε ποιὰ ἀπὸ τὶς θεῖες Του δυνάμεις θὰ ἐπενεργήσει περισσότερο στὸν κάθε μαθητή Του. Ἂν τὸν Πέτρο ἐξέπληττε περισσότερο ἡ ἐξουσία Του ἐπὶ τῆς φύσεως, τὸν Ναθαναὴλ ἐξέπληξε ἡ διορατικότητα καὶ παντογνωσία του. Γνωρίζοντας τὰ πάντα ὁ Κύριος, κατεύθυνε τὴν θεία Οἰκονομία τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων σύμφωνα μὲ τούτη τὴν παντογνωσία Του. Ἴσως ὁ Φίλιππος εἶχε ἤδη προοδεύσει ἀπὸ τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς ἀποστολικῆς του κλήσεως ὅταν ἔλεγε στὸν Ναθαναήλ: ἔρχου καὶ ἴδε! Ὁ Φίλιππος ἦταν πεπεισμένος πὼς ὁ πάνσοφος καὶ παντοδύναμος Κύριος θὰ ἀπεκάλυπτε Ἑαυτὸν στὸν Ναθαναὴλ μὲ τὸν τρόπο ποὺ εἶναι ὁ πιὸ κατάλληλος γιὰ τὸ πνεῦμα καὶ τὸν χαρακτῆρα ἐκείνου. Ἴσως μέχρις ἑνὸς σημείου προαισθάνθηκε αὐτὸ ποὺ κατόπιν ἐγνώρισε καθαρά, ποιά δηλαδὴ ἀναρίθμητα καὶ ὑπερθαύμαστα μυστήρια κρύβονται στὰ φθαρτὰ ἀνθρώπινα στήθη τοῦ Διδασκάλου του.
.       Στ᾽ ἀλήθεια, μυστήρια εὑρύτερα ἀπὸ τοὺς οὐρανοὺς καὶ μακρύτερα ἀπὸ τὸν χρόνο κρύβονταν στὰ στήθη τοῦ Θεανθρώπου! Μήπως ὁ Κύριος καὶ Χριστὸς ἀποκάλυψε ἢ ἐξήγησε καὶ τὸ ἕνα χιλιοστὸ ἀκόμα ἀπὸ τὰ μυστήρια καὶ τὶς δυνάμεις ἐκεῖνες ποὺ ἔκρυβε ἐντός Του; Σίγουρα ὄχι. Τὰ πλεῖστα τῶν μυστηρίων καὶ δυνάμεών Του παρέμειναν κεκαλυμμένα καὶ ἀνείπωτα γιὰ νὰ ἀποκαλυφθοῦν καὶ φανερωθοῦν μόλις στοὺς ἁγίους στὴν οὐράνιά Του βασιλεία. Ἦταν τόση ἡ δύναμη ποὺ εἶχε μέσα Του, ὥστε δὲν πιεζόταν γιὰ νὰ κάνει θαύματα παρὰ περισσότερο κοπίαζε νὰ συγκρατηθεῖ, γιὰ νὰ μὴν κάνει πάρα πολλά. Ἀπὸ πλευρᾶς του ἔγιναν καὶ εἰπώθηκαν μόνο τόσα ὅσα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ τὴν σωτηρία μας, δίχως πίεση καὶ βία ἐπάνω στὸ θέλημά μας, στὴν ἐλεύθερη ἐπιλογή μας καὶ τὸν ἐλεύθερο προσανατολισμό μας.

συνεχίζεται

ΠΗΓΗ: Ὁμιλίες στὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΚΥΡΙΑΚΗ Α´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος) [Β´]

ΚΥΡΙΑΚΗ Α´ ΝΗΣΤΕΙΩΝ [Β´ Μέρος]
Ἁγίου Νικολάου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς) † 1956

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/03/12/κυριακὴ-α´-νηστειῶν-ἁγίου-νικολάου/

.      «Τῇ ἐπαύριον ἠθέλησεν ὁ Ἰησοῦς ἐξελθεῖν εἰς τὴν Γαλιλαίαν καὶ εὑρίσκει Φίλιππον καὶ λέγει αὐτῷ· ἀκολούθει μοι. Ἦν δὲ ὁ Φίλιππος ἀπὸ Βηθσαϊδά, ἐκ τῆς πόλεως Ἀνδρέου καὶ Πέτρου» (Ἰω. α´ 44-45). Μετὰ τὴν Βάπτισή Του στὸν Ἰορδάνη ὁ Κύριος Ἰησοῦς κατευθύνθηκε στὴν Γαλιλαία ὅπου ἔμελλε νὰ ἀρχίσει τὸ ἔργο Του. Ὁ διεστραμμένος νοῦς τῶν Ἰουδαίων δὲν ἦταν ἄξιος γιὰ νὰ ἀρχίσει ἀνάμεσά τους ὁ Κύριος τὸ ἔργο Του. Ἡ Ἰουδαία μαζὶ μὲ τὰ Ἱεροσόλυμα εἶχε κατὰ τὸ γεῶδες καὶ σαρκικὸ φρόνημα ξεπέσει πιὸ χαμηλὰ καὶ ἀπὸ τὰ ἐδάφη τῶν εἰδωλολατρῶν. Ἡ Γαλιλαία ἦταν εἰδωλολατρική, κατοικημένη κυρίως ἀπὸ Ἕλληνες, Ρωμαίους καὶ Σύρους μὲ ἐλάχιστους Ἑβραίους κατὰ τόπους. Οἱ ἐξ Ἰουδαίας Ἑβραῖοι περιφρονοῦσαν τὴν Γαλιλαία ὡς γῆ εἰδωλολατρική, γῆ τοῦ ζόφου καὶ τῆς ἀγνωσίας. Σὲ τούτη ἀκριβῶς τὴν γῆ ἔμελλε νὰ λάμψει φῶς μέγα κατὰ τοὺς λόγους τοῦ προφήτου: «Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, τὰ μέρη τῆς Ἰουδαίας, λαὸς ὁ πορευόμενος ἐν σκότει ἴδετε φῶς μέγα, οἱ κατοικοῦντες ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς λάμψει ἐφ’ ὑμᾶς» (Ἡσ. θ´ 1-2).
.      Ἀνοίγοντας πρώτιστα σὲ τούτη τὴν Γαλιλαία ποὺ ἀποτελοῦσε ἕνα κράμα λαῶν, τὸ Θεῖο Του στόμα ὁ Κύριος ἔδειξε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὴν πανανθρώπινη ἐφαρμογὴ τοῦ Εὐαγγελίου του. Ἐμφανιζόμενος πάλι, γιὰ πρώτη φορὰ σὲ τοῦτο τὸ ζοφερὸ καὶ ἄσημο μέρος τῆς Παλαιστίνης, ἔδειξε τόσο τὴν ταπείνωσή Του ὅσο καὶ τὴν καταδίκη τῆς ἀνόητης ἔπαρσης τῆς σκοτισμένης καὶ διεστραμμένης Ἱερουσαλήμ.
.        Ὁ Ἀνδρέας ἀκολούθησε πρῶτος τὸν Κύριο καὶ μάλιστα δίχως πρόσκληση καὶ εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔφερε καὶ τὸν ἀδελφό του Σίμωνα Πέτρο (Ἰω. 1, 35) ἐνῶ τὸν Φίλιππο καλεῖ ὁ Κύριος λέγοντάς του: ἀκολούθει μοι! Τὸ ὅτι ὁ Φίλιππος ἀνταποκρίθηκε ἀμέσως στὸ κάλεσμα δίχως καμία ταλάντευση, φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι, πυρωμένος ἀπὸ τὸν ζῆλο γιὰ τὸν Κύριο, ἀρχίζει ἀμέσως νὰ παροτρύνει καὶ ἄλλους γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσει στὸν Κύριο.
.        Ἡ σύντομη ἀπόφασή του μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθεῖ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἴσως εἶχε ἀκούσει νωρίτερα γιὰ τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς γείτονές του Ἀνδρέα καὶ Πέτρο, ἀφοῦ ὅλοι τους κατάγονταν ἀπὸ τὸ ἴδιο μέρος, τὴν Βηθσαϊδά, μὰ ἴσως καὶ ἀπὸ ἄλλους. Τὸ πιθανότερο ὅλων εἶναι πὼς ἡ ἐκθαμβωτικὴ προσωπικότητα τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου τὸν παρακίνησε στὴν στιγμὴ νὰ ἐγκαταλείψει τὰ πάντα, νὰ λησμονήσει τὰ πάντα καὶ νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Τὸ ἰσχυρὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τὸν εἶχε κατακτήσει σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε καθὼς εἴπαμε, ὄχι μόνον ὁ ἴδιος τὸν ἀκολούθησε ἀλλὰ ἄρχισε ἀμέσως τὸ ἀποστολικὸ ἔργο μὲ τὴν προσέλκυση ἄλλων ἀνθρώπων πρὸς τὸν Χριστό, ἐπειδὴ λέει παρακάτω: «Εὑρίσκει Φίλιππος τὸν Ναθαναὴλ καὶ λέγει αὐτῷ· ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρὲτ» (Ἰω. β´ 46). Πόσο ἁπλοϊκὰ μιλᾶ ὁ Φίλιππος: Συζητοῦν οἱ δυὸ διψασμένες ψυχές, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Ναθαναήλ. Δὲν λέει ὁ Φίλιππος: βρήκαμε τὸν ὑπεσχημένο Μεσσία, οὔτε τὸν Υἱὸν Δαυίδ, οὔτε τὸν βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ, οὔτε τὸν Κύριο καὶ Χριστό. Μονάχα πληροφορεῖ τὸν Ναθαναήλ: «ὃν ἔγραψε Μωυσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται εὑρήκαμεν». Ἔτσι μιλᾶ ἡ ψυχὴ ποὺ εἶναι πεπληρωμένη ἀπὸ θαυμασμὸ καὶ χαρά. Τὰ πιὸ ἰσχυρὰ αἰσθήματα δὲν κάνουν ἐπιλογὴ λέξεων ἀλλὰ ἐκφράζονται μὲ ἁπλότητα, κάποτε μάλιστα μὲ ὑπερβάλλουσα ἁπλότητα, σὰν νὰ ἔχουν τὴν αὐτοπεποίθηση ὅτι ἡ δύναμή τους θὰ γίνει αἰσθητὴ καὶ μὲ τὶς πιὸ ἁπλὲς λέξεις. Τὰ ἀδύναμα καὶ ψευδῆ συναισθήματα φτιάχνουν ἀργυρὲς σάλπιγγες ἀπὸ ἠχηρὲς καὶ χειμαρρώδεις λέξεις, γιὰ νὰ φανοῦν ἰσχυρότερα καὶ ἀληθέστερα ἀπ’ ὅ,τι εἶναι στ’ ἀλήθεια.
.         Σίγουρα, ὁ Φίλιππος καὶ ὁ Ναθαναὴλ συζητοῦσαν καὶ παλαιότερα γιὰ τὸν Ὑπεσχημένο, τὸν Προφητευμένο, τὸν ἐπὶ μακρὸν Ἀναμενόμενο. Ἦταν ἄλλωστε ἕνα σύνηθες θέμα συζήτησης γιὰ τοὺς γνήσιους Ἰσραηλῖτες, γιὰ ὅλες τὶς καθαρὲς καὶ διψασμένες ψυχές. Τὸν βρήκαμε, λέει ὁ Φίλιππος, ποὺ θὰ πεῖ ὅτι Ἐκεῖνος δὲν ἐμφανίστηκε σὰν ἀστραπὴ ποὺ συνταράσσει τὰ σύννεφα καὶ τρομοκρατεῖ τὴν γῆ, μήτε καὶ ἔπεσε αἴφνης ἐπὶ τῆς γῆς ὡς μετεωρίτης. Μήτε καὶ ὑψώθηκε σὲ θρόνο βασιλικὸ στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπου ἦταν στραμμένα τὰ βλέμματα τῶν κοντόφθαλμων Φαρισαίων καὶ τῶν ἀνοήτων Γραμματέων καὶ λοιπῶν οἱ ὁποῖοι ἀνέμεναν τὸν Μεσσία.
.         Ἐκεῖνος μεγάλωνε καὶ ζοῦσε ἐκεῖ στὴν Γαλιλαία, ἀνάμεσά μας τριάντα χρόνια τώρα καὶ μεῖς οὔτε ποὺ τὸν ξέραμε. Μεγάλωνε σὰν τὸ ἤρεμο κλῆμα ἀνάμεσα στ’ ἄγρια κλήματα καὶ ἦταν δύσκολο νὰ τὸν γνωρίσει κανείς, μέχρι νὰ ὡριμάσει καὶ νὰ δείξει τὸν καρπό Του. Ἦταν πάλι, σὰν τὸν θησαυρὸ ποὺ εἶναι θαμμένος στὴν γῆ, ἡ γῆ ὀργώθηκε καὶ ἔλαμψε τὸ χρυσάφι. Ὁ ἴδιος δὲν ἐκδηλώθηκε μήτε καὶ πρόβαλε τὸν ἑαυτό Του, ἐμεῖς Τὸν εἴδαμε καὶ τὸν ἀναγνωρίσαμε. Σὰν τὸ ἀρνὶ εἶναι ἄκακος, σὰν τὸν ἥλιο ὁρατός, σὰν τὴν ἄνοιξη θελκτικός, σὰν τὸν Θεὸ παντοδύναμος. Εἶναι ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ ὁ υἱὸς τοῦ Ἰωσήφ.
.          Ποιός ξέρει ἆραγε μὲ ποιό τρόπο ὁ Φίλιππος περιέγραφε στὸν Ναθαναὴλ τὸν Χριστό; ποιός μπορεῖ νὰ ἐπαναλάβει ὁλόκληρη τὴν συζήτηση ποὺ ἔκαμαν; ὁ Εὐαγγελιστὴς μᾶς γνωστοποιεῖ ἐν συντομίᾳ, μονάχα αὐτὸ ποὺ εἶναι σημαντικό. Ὅλα ὅσα ἄκουσε ὁ Ναθαναὴλ ἀπὸ τὸν Φίλιππο θὰ μποροῦσαν νὰ τὸν εἶχαν χαροποιήσει. Μονάχα ἕνα τὸν τάραξε καὶ τοῦ προξένησε δυσπιστία, τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Μεσσίας ἐμφανίζεται στὴ Ναζαρέτ. Ὁ Φίλιππος πάλι, ὀνομάζει τὸν Ἰησοῦ υἱὸ τοῦ Ἰωσὴφ ἐπειδὴ ἴσως δὲν γνώριζε ἀκόμα τὸ μέγιστο μυστήριο τῆς συλλήψεως τῆς Θεοτόκου ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἢ ἀκόμα, γιὰ νὰ εἶναι πιὸ σύντομος καὶ πιὸ κατανοητὸς ἀπέναντι σὲ ἕναν ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος μόλις θὰ ἔμπαινε βαθμηδὸν στὸ μυστήριο τῆς Θείας Σάρκωσης. Ἴσως ἐδῶ ὁ Φίλιππος νὰ ἐνεργεῖ ἱεραποστολικῶς, κατὰ τὴν μέθοδο τῶν ἀποστόλων, ὅπως τὴν ἀναλύει ἀργότερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «ἐγενόμην τοῖς ἀσθενέσιν ὡς ἀσθενής, ἵνα πάντως τινὰς σώσω» (Α´ Κορ. θ´ 22). Ὁ Ναθαναὴλ ἦταν ἀκόμη ἀδύναμος, ἀμύητος καὶ ἀφώτιστος καὶ ὁ ἀπόστολος τοῦ συμπεριφέρεται ὡσὰν σὲ ἀδύναμο.
.        «Καὶ εἶπεν αὐτῷ Ναθαναήλ· δύναταί τι ἀγαθὸν εἶναι; Λέγει αὐτῷ ὁ Φίλιππος· ἔρχου καὶ ἴδε» (Ἰω. α´ 47). Δὲν θὰ πρέπει ἐδῶ νὰ ἐκλάβουμε τὴν ἐρώτηση τοῦ Ναθαναὴλ ὡς κακόβουλη ἐπίθεση μιᾶς σκληρῆς καὶ ἀποδοκιμαστικῆς καρδίας, μὰ σὰν ἕνα φόβο εἰλικρινῆ μήπως τυχὸν ὁ φίλος του δὲν ἔχει ἀπατηθεῖ οἰκτρά. Ἡ Σάρα γέλασε μέσα της, ὅταν ὁ Κύριος τῆς ἀνακοίνωσε ὅτι θὰ ἀποκτήσει υἱὸ στὰ γηρατειά της (Γεν. ιη´ 12). Πρόκειται γιὰ χαρὰ ἡ ὁποία πασχίζει νὰ στερεωθεῖ μὲ τὴν ἀμφιβολία. Ἔτσι καὶ ὁ Ναθαναήλ, δὲν θὰ μποροῦσε στὴν ζωή του νὰ ἀκούσει πιὸ χαρμόσυνη εἴδηση ἀπὸ αὐτὴ ποὺ τοῦ ἔφερνε ὁ Φίλιππος. Μὰ ὅπως κάθε χαρὰ εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀμαυρωθεῖ ἀπὸ ψεγάδια καὶ σκιές, ἔτσι καὶ ἡ χαρὰ τοῦ Ναθαναήλ. Τὴν χαρά του διέλυσε ἀμέσως ἡ λέξη Ναζαρέτ. Πῶς γίνεται ὁ Μεσσίας νὰ προέλθει ἀπὸ τὴ Ναζαρέτ;
.          Δὲν εἶναι τάχα ἡ Βηθλεὲμ ποὺ ἔχει ἀπὸ τὸν προφήτη ὁρισθεῖ σὰν τόπος τῆς γέννησής του; Γενεὲς γενεῶν δὲν προσέβλεπαν μὲ δίψα πρὸς τὴν πόλη Δαυὶδ γιὰ νὰ ἀντικρύσουν ἐκεῖ τὸν ἀναμενόμενο βασιλόπαιδα καὶ βασιλέα; Σίγουρα ὁ Φίλιππος εἶχε ἐξαπατηθεῖ! Μὰ ὁ Φίλιππος δὲν θέλει κἂν νὰ ἀφεθεῖ σὲ διευκρινήσεις καὶ ἀποδείξεις. Οὔτε καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ ἀπαντήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ στὸν Ναθαναὴλ καὶ τὴν ἔντασή του. Τοῦ λέει μονάχα: ἔρχου καὶ ἴδε! Ὤ, πόσο νικηφόρες ἀκούγονται τοῦτες οἱ λέξεις: ἔρχου καὶ ἴδε! Ἔλα μονάχα καὶ δὲς Ναθαναήλ, αὐτὸ ποὺ ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ σοῦ ἀποδείξω μὰ ἡ παρουσία Του μπορεῖ νὰ σοῦ τὰ ἀποδείξει ὅλα. Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ ἀπαντήσω μήτε σὲ τοῦτο μὰ μήτε καὶ στὰ ἄλλα σου ἐρωτήματα μὰ καὶ ἡ παρουσία Του μόνον εἶναι ἀπάντηση, στὴν ὁποία δὲν μπορεῖς νὰ ἐναντιωθεῖς. Μονάχα ἔλα μαζί μου στὴ παρουσία Του – ἔρχου καὶ ἴδε! Καὶ ὁ Ναθαναὴλ συμφώνησε καὶ ξεκίνησε μαζὶ μὲ τὸν Φίλιππο.
.        «Εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ: ἴδε, ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι» (Ἰω. α´ 48). Ὤ, τί θαυμαστὸς ἔπαινος! Καὶ μάλιστα ἀπὸ ποιό στόμα! Τί σημαίνει ὅμως αὐτὸ τὸ “Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι”; Σημαίνει τὸν ἄνθρωπο ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ αὐτὸ ποὺ εἶναι ἀντίθετο ἀπὸ τὸν δόλο, δηλ. ἀπὸ Θεό· αὐτὸς ποὺ σκέφτεται τὸν Θεό, αὐτὸς ποὺ διψᾶ τὸν Θεό, αὐτὸς ποὺ ἀναζητᾶ τὸν Θεό, αὐτὸς ποὺ ἀναμένει τὸν Θεό, αὐτὸς ποὺ ἐλπίζει στὸ Θεό. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ παραδόθηκε στὸν μόνο Κύριο, στὸν Θεὸ καὶ δὲν θέλει νὰ γνωρίζει γιὰ ἄλλον κύριο, ἄνθρωπος στὸν ὁποῖο ἡ ἀρχὴ τοῦ κακοῦ δὲν μπόρεσε νὰ πιάσει ρίζες.
.       Ὅμως, τούτη ἡ παρατήρηση τοῦ Χριστοῦ γιὰ τὸν Ναθαναὴλ ὡς ἀληθῆ Ἰσραηλίτη, ἀποτελεῖ συνάμα καὶ θλιβερὴ διαπίστωση γιὰ τὸν ἐλάχιστο ἀριθμὸ τῶν ἀληθινῶν Ἰσραηλιτῶν ποὺ εἶχαν ἀπομείνει. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριος, χαίροντας ἀναβοᾷ· «ἴδε, ἀληθῶς Ἰσραηλίτης!». Ἰδοὺ ἕνας ἀληθινὸς ἀνάμεσα σὲ πολλοὺς ψεύτικους! Ἰδοὺ κάποιος ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι μόνον κατ’ ὄνομα Ἰσραηλίτης ἀλλὰ καὶ κατὰ πνεῦμα! Μολονότι ὁ Κύριος μποροῦσε ἐξ ἀποστάσεως νὰ διαγνώσει τὴν ἀμφιβολία περὶ Ἑαυτοῦ, τὴν ὁποία ὁ Ναθαναὴλ ἐξέφρασε στὸν Φίλιππο, ἐπαινεῖ ὅμως τὸν Ναθαναὴλ ὡς ἀληθῆ Ἰσραηλίτη δίχως δόλο.
.      Μήπως τὸν ἐπαινεῖ γιὰ νὰ τὸν προσεταιρισθεῖ; Ὄχι, ἀλλὰ ὁ καρδιογνώστης δὲν σταματᾷ στοὺς λόγους μὰ βλέπει στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου. Ἐμεῖς δὲν βλέπουμε καὶ οὔτε μποροῦμε στὶς σελίδες τοῦ Εὐαγγελίου νὰ διαβάσουμε ὅτι ὁ Ναθαναὴλ ἦταν ἄνθρωπος δίχως δόλο ἀλλὰ ὁ Κύριος ἔβλεπε στὴν καρδιὰ καὶ τὸ διάβασε αὐτὸ μέσα της. Ἴσως οἱ ὑπόλοιποι ἀπόστολοι ποὺ περιέβαλαν τὸν Χριστὸ νὰ ἔμειναν ἀπορημένοι μὲ τὰ ἐπαινετικὰ τοῦτα λόγια τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ Ἐκεῖνος ἄφησε τὸν χρόνο νὰ ἀποκαλύψει τὸ ἀληθὲς τοῦ ἐπαίνου Του. Ἀκόμα καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ναθαναὴλ ἐξεπλάγη μὲ τὸν ἀναπάντεχο αὐτὸ ἔπαινο, καὶ

συνεχίζεται

ΠΗΓΗ: Ὁμιλίες στὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἐκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

, , , , ,

Σχολιάστε