Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μαγεία

Ο ΑΓ. ΚΟΣΜΑΣ ὁ ΑΙΤΩΛΟΣ καὶ ΤΑ «ΜΑΝΤΟΛΟΓΗΜΑΤΑ» ποὺ διαλύουν σπίτια

Ο ΑΓ. ΚΟΣΜΑΣ ὁ ΑΙΤΩΛΟΣ
καὶ ΤΑ «ΜΑΝΤΟΛΟΓΗΜΑΤΑ» ποὺ διαλύουν σπίτια

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀποστ. Β. Νικολαΐδη,
καθηγ. Πανεπ. Ἁθηνῶν
«ΚΡΙΤΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ» –
Κοινωνικὲς Προεκτάσεις τοῦ θεολογικοῦ προβληματισμοῦ,
[κεφ. ΙV. θεολογικὲς προσεγγίσεις τῶν Διδαχῶν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ]
ἐκδ. «Γρηγόρη», Ἀθῆναι 2002, σελ.68

.             Ἡ ἀγωνία γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητος τῶν ἀκροατῶν συνέχει κάθε λόγο τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ. Ὁ ἅγιος δὲν αἰσθάνεται ὡς ἕνας ἁπλὸς ἱεροκήρυκας, ἀλλὰ ὡς ὁ καλὸς ποιμένας ποὺ προσπαθεῖ νὰ διασφαλίσει τὸ ποίμνιό του ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὸ ἐπιβουλεύονται. Μεταξὺ αὐτῶν ἐξέχουσα θέση φαίνεται νὰ ἔχουν ὅσοι διακινοῦν “μαγικὰ βότανα” ἢ χρησιμοποιοῦν “τεχνάσματα διαβολικά”, γιὰ νὰ παραπλανοῦν τοὺς χριστιανοὺς ποὺ ἀντιμετωπίζουν διάφορα προβλήματα. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ τῶν χριστιανῶν, λέγοντας πὼς αὐτὰ τὰ διαβολικὰ “μαντολογήματα καὶ ἐξορκίσματα καὶ ἐμποδέματα καὶ γητεύματα” εἶναι σὲ θέση ὄχι μόνο νὰ διαλύσουν τὰ σπιτικά τους ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὸν ἀναθεματισμὸ καὶ βεβαίως στὴν κόλαση.

, , , ,

Σχολιάστε

Ο «ΚΑΛΟΣ» ΜΑΓΟΣ ΑΠΕΘΑΝΕ; ΖΗΤΩ, Ο «ΚΑΛΟΣ» ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ!

Ο «ΚΑΛΟΣ» ΜΑΓΟΣ ΑΠΕΘΑΝΕ;
ΖΗΤΩ, Ο «ΚΑΛΟΣ» ΒΡΥΚΟΛΑΚΑΣ!

Τοῦ Ἰωάννου Μηλιώνη

Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ  «ΔΙΑΛΟΓΟΣ»
(Ἰούλ. Σεπτ. 2011, ἀρ. τ. 65)

[Α´]

   .         Πάνω ἀπὸ μία δεκαετία, βομβαρδιζόμασταν, ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας, μὲ ὅλους τους δυνατοὺς τρόπους, ἀπὸ τὰ ΜΜΕ καὶ τὸ ἀδίστακτο μάρκετινγκ τῶν ἑκατοντάδων ἐνδιαφερομένων φορέων διεθνῶς, ἀλλὰ καὶ στὴν χώρα μας, μὲ τὸ προφὶλ τοῦ «καλοῦ» μάγου, μὲ πρωταγωνιστῆ τοῦ εἴδους τὸν ἥρωα τῆς J. Κ. Rowling νεαρὸ μάγο Χάρι Πότερ. Κι ἐνῶ ὁ «βομβαρδισμὸς» δὲν σταμάτησε ἀπὸ τὸ 1997 -μὲ τὴν κυκλοφορία τοῦ πρώτου βιβλίου- μέχρι τὸ 2011 -μὲ τὴν προβολὴ τοῦ 2ου μέρους τῆς ἕβδομης ταινίας-, οἱ συντελεστὲς αὐτῆς τῆς πρωτοφανοῦς στὰ χρονικὰ τῆς ἀνθρωπότητας παγκόσμιας πλύσης ἐγκεφάλου ἀπεφάσισαν ὅτι θὰ πρέπει νὰ συνεχιστεῖ ἡ «ἐπιχείρηση» εἰς τὸ διηνεκὲς μὲ τὴν δημιουργία, στὸ Orlando τῆς Florida1, ἀπὸ τὴ Warner Bros, σὲ συνεργασία μὲ τὴ Universal Studios, τοῦ «Πάρκου Διασκέδασης Χάρι Πότερ» (The Wizarding World of Harry Potter) -κάτι ἀντίστοιχο μὲ τὰ διάφορα Disney Lands-, ποὺ ἄνοιξε στὸ κοινὸ τὸ 2010 [1].
.         Ἐπειδὴ ὅμως, ὅσο καὶ καλοστημένο νὰ εἶναι ἀπὸ τὴ «Νέα Ἐποχὴ» ἕνα τέτοιο σενάριο, τὸ κοινὸ κάποτε ἀρχίζει νὰ κουράζεται, οἱ διεθνεῖς ἐγκέφαλοι γιὰ τὴν ὑποδούλωση τοῦ ἀνθρώπου ἔσπευσαν νὰ βροῦν τὸ ὑποκατάστατο· καὶ τὸ βρῆκαν στὸ «πρόσωπο» τοῦ βαμπίρ.
.         Σὲ παλαιότερο τεῦχος τοῦ «Διαλόγου» [2]εἴχαμε ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα τῶν βρυκολάκων, ἀπὸ τὴ «μεταφυσική» του ἢ μᾶλλον ἀπὸ τὴν ἀποκρυφιστική του πλευρὰ καὶ θὰ ἄξιζε νὰ μελετηθεῖ καὶ πάλι σοβαρὰ ἐκεῖνο τὸ ἄρθρο. Σήμερα ὅμως ἡ χιονοστιβάδα ποὺ λέγεται «βαμπιρισμὸς» καὶ ποὺ ἔχει κατακλύσει ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ζωῆς μᾶς (φιλολογία, θέαμα, «τέχνη», παιχνίδι κ.ἄ., ἀκόμη καὶ τὴν πορνογραφία) καθιστᾶ τὴν ἐπαναφορά μας στὸ θέμα ἀπολύτως ἀναγκαία.
.         Ἀλλὰ ἂς δοῦμε πρῶτα τί εἶναι οἱ βρυκόλακες; Εἶναι, σύμφωνα μὲ τὴ λαϊκὴ ἀντιληψη, ὀντότητες ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸν τάφο τους, γιὰ νὰ πιοῦν τὸ αἷμα τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ζήσουν χωρὶς αὐτό; Τί πιστεύει ὁ λαός μας γιὰ τοὺς βρυκόλακες; Πρόκειται ἢ ὄχι γιὰ χθόνιες ὀντότητες; Τί λέει ἡ παράδοση γι᾽ αὐτούς, καὶ πῶς ἀντιμετωπίζει τὸ θέμα ἡ Ἐκκλησία μας;
.            Ὁ βρυκόλακας, βουρδούλακας, βαμπὶρ κ. ἄ. ἀποτελεῖ ἀναπόσπαστο κομμάτι τοῦ λαϊκοῦ θρύλου στὴν παγκόσμια μυθολογία. Κατὰ τὴν γνωστὴ συγγραφέα τοῦ εἴδους Κάρεν Τόμπσον (Karen Thompson) καὶ τὴν μελέτη της γιὰ τὴν μυθολογία τῶν βαμπίρ[3], ὁ βρυκόλακας ἀντιπροσωπεύει «ἕνα φάντασμα ποὺ ἔχει ἐπιβληθεῖ μέσῳ τὸν φόβου ἐδῶ καὶ ἀρκετοὺς αἰῶνες σχεδὸν σὲ ὅλο τὸν κόσμο».
.            Παρὰ τὶς ἀποστάσεις -τόπου καὶ ἐποχῆς- ποὺ χωρίζουν τοὺς διαφόρους πολιτισμούς, οἱ ἱστορίες ποὺ ἀφοροῦν στὰ βαμπὶρ εἶναι ἐντυπωσιακὰ ὁμοιόμορφες. Εἶναι ἐπίσης ἐνδιαφέρον ὅτι οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς περιγραφὲς ἐπιθέσεων βαμπὶρ προέρχονται ἀπὸ τὴν Κίνα, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὰ σλαβικὰ ἔθνη. Κι αὐτὸ εἶναι ἀπορίας ἄξιο, καθόσον, ἐνῶ οἱ Σλάβοι γειτνιάζουν τοπικὰ μὲ τὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, ἡ Κίνα, τόσον ἐδαφικὰ ὅσο καὶ πολιτισμικά, ἀπέχει πολὺ ἀπὸ τὴν βαλκανικὴ χερσόνησο [4]. Ὁ βρυκόλακας ἀντικατοπτρίζει μεταξὺ ἄλλων, τὸν πρωτόγονο φόβο τοῦ μακρὰν τῆς Ἐκκλησίας ἀνθρώπου γιὰ τὸν θάνατο, τοὺς νεκροὺς καὶ τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀθανασίας. Ὅλα αὐτὰ συγκλίνουν στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου, γιὰ νὰ μᾶς δώσουν τὴν σύγχρονη καὶ σχετικὰ περίπλοκη εἰκόνα τοῦ σημερινοῦ βαμπίρ.
.            Τὸ σημαντικότερο γεγονὸς γιὰ τὸν βρυκόλακα εἶναι ὅτι «ζεῖ» πέρα ἀπὸ τὸν φυσικὸ θάνατο, ἐνῶ οἱ μύθοι οἱ σχετικοὶ μὲ τὴν προέλευσή του ὑποδεικνύουν μία πολὺ ἰσχυρὴ σύνδεση μὲ τὸ σύμβολο τοῦ φιδιοῦ. Τὸ βαμπὶρ συνδέεται μὲ τοὺς ἀρχαίους μύθους τῆς γονιμότητας, καὶ λόγῳ τῆς συμβολικῆς σχέσης φιδιοῦ καὶ γονιμότητας, καὶ λόγῳ τῶν ζωικῶν χαρακτηριστικῶν τοῦ βαμπὶρ ποὺ ἐπαναλαμβάνονται, ὅπως ὁ τρόπος τοῦ ὕπνου του, ἡ ἐπιστροφή του ἐκ νεκρῶν καὶ ἡ ἀνανέωσή του μέσῳ τῆς ἐπαφῆς του μὲ τὴν ζωή.
.            Δύο μύθοι ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν προέλευση τοῦ βαμπὶρ εἶναι παρόμοιοι καὶ εἶναι πιθανῶς παραλλαγὲς τοῦ ἴδιου λαογραφικοῦ μοτίβου. Ὁ πρῶτος σχετίζεται μὲ τὴν ἱστορία τῆς Λάμιας, τῆς βασίλισσας τῆς Λιβύης, ποὺ ἀγαπήθηκε ἀπὸ τὸν Δία, μὲ τὸ παιδὶ ποὺ γεννήθηκε ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους καὶ μὲ τὴν ζηλοτυπία τῆς Ἥρας ποὺ ἔκλεψε τὸ νήπιο. Ἡ Λάμια ἀποσύρθηκε σὲ μιὰ σπηλιὰ κι ἄρχισε νὰ περιπλανιέται τὶς νύχτες, κλέβοντας καὶ τρώγοντας τὰ νεογέννητα μωρά, ἐνῶ ἀργότερα οἱ προτιμήσεις της ἐπεκτάθηκαν στὴν ἀποπλάνηση νεαρῶν ἀνδρῶν, ποὺ τοὺς σκότωνε εἴτε κάνοντας ἔρωτα μέχρι θανάτου ἢ πίνοντας τὸ αἷμα τους. Ἡ μυθολογία τὴν περιγράφει μὲ σῶμα ἑρπετοῦ ἀπὸ τὴν μέση καὶ κάτω καὶ φτερά. Τὰ σύγχρονα θηλυκὰ βαμπὶρ συχνὰ παρουσιάζονται εἰκαστικὰ μὲ χλωμὸ δέρμα, κάτω ἄκρα ἑρπετοῦ, κόκκινη τριχοφυΐα, πράσινα μάτια καὶ φτερὰ δράκοντα.
.            Ὁ δεύτερος μύθος ἀφορᾶ στὴν Λίλιθ, τὴν ὑποτιθέμενη πρώτη σύζυγο τοῦ Ἀδάμ, ποὺ συναντοῦμε σὲ διάφορα ἀρχαῖα θρησκεύματα καὶ στὸν ἀποκρυφισμό. Ἡ Λίλιθ ἦταν θηλυκὸς δαίμονας στὴν μυθολογία τῶν λαῶν τῆς Μεσοποταμίας, ποὺ σχετιζόταν μὲ τὸν ἄνεμο καὶ ἐπιστεύετο ὅτι ἔβλαπτε τὰ παιδιά [5]. Ταλμοὺδ καὶ Μιντράς [6] ἐμφανίζουν τὴ Λίλιθ σὰ νυχτερινὸ δαίμονα, ποὺ ὅπως λέγεται δημιουργήθηκε ταυτόχρονα μὲ τὸν Ἀδάμ, ἀπὸ τὸν ἴδιο πηλὸ -ἑπομένως ἦταν ἴση του σὲ ὅλα- ἀλλὰ ἀρνήθηκε ὑπακοὴ στὸν Ἀδάμ, ἔβγαλε φτερὰ καὶ πέταξε μακριά του, ἀφοῦ πρῶτα πρόφερε τὸ τετραγράμματο, τὸ ἀπαγορευμένο ὄνομα τοῦ Θεοῦ.
.          Ἀναζητώντας τὴ Λίλιθ τὴν βρίσκουμε γιὰ πρώτη φορὰ σὲ ἀρχαῖα Σουμερικὰ μυστικιστικὰ γραπτὰ καὶ φυλαχτὰ ὡς Λιλλάκε, ποὺ εἶναι τὸ ἀπόκρυφο ὄνομα τῆς Θεᾶς Μπελίλι. Τὴν ξανασυναντᾶμε ὡς Μπααλὰτ -παράφραση τοῦ «Μπελίλι»- στοὺς Καϊνίτες[7] κι ἀργότερα, στὶς Ἑβραϊκὲς δοξασίες σὰν θηλυκὸ δαίμονα τῆς ἐρήμου. Ἡ πρώτη σοβαρὴ ἀναφορὰ τῆς Λίλιθ γίνεται στὸ Ἑβραϊκὸ Ταλμούδ. Στὰ Καμπαλιστικὰ γραπτὰ ἀναφέρεται κυρίως ὡς σύντροφος τοῦ Σαμαὴλ (τοῦ Σατανᾶ) καὶ ὡς ἡ θηλυκὴ ἔκφρασή του. Ἀναφέρεται ἐπίσης καὶ ὡς ἡ προσωποποίηση τοῦ πειρασμοῦ τῆς Ἐδὲμ καθὼς καὶ ὡς τὸ πρῶτο Succubus[8].
.            Συναντᾶμε τὴ Λίλιθ στὴ ζωγραφικὴ ἀπὸ τὸ Μεσαίωνα ἕως τὶς μέρες μας, ὅπου ἀναπαριστᾶται ὡς ὁ πειρασμὸς τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὕας, εἴτε σὰν φίδι μὲ γυναικεῖο κεφάλι, εἴτε καὶ σὰν γυναίκα ποὺ τοὺς προσφέρει τὸν καρπό.
.            Τὸν 19ο αἰώνα, ὁ Κὰρλ Γιοὺγκ (ψυχολόγος καὶ ἀποκρυφιστὴς) τὴν χρησιμοποιεῖ σὰν ἔκφραση καὶ προσωποποίηση τοῦ ἀρσενικοῦ ἄνιμους, τῆς δῆθεν θηλυκῆς πλευρᾶς τοῦ ἄνδρα, ποὺ βρίσκεται καταπιεσμένη. Τὸν ἴδιο αἰώνα, ἡ Λίλιθ ἀρχίζει νὰ μεταλλάσσεται, ἀπὸ πλάσμα δαιμονικὸ σὲ σύμβολο θηλυκότητας. Οἱ φεμινίστριες -κυρίως οἱ προερχόμενες ἀπὸ τὴ «Θεοσοφικὴ Ἐταιρία» τῆς Ε. Π. Μπλαβάτσκυ- τὴ λατρεύουν ὡς τὸ αὐθεντικὸ θηλυκὸ ἴνδαλμα ποὺ ἀπαρνεῖται ἀκόμα καὶ τὸν κῆπο τῆς Ἐδὲμ γιὰ χάρη τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας της· φυσικὰ ἡ δαιμονικὴ καὶ ἡ παιδοκτόνος πλευρά της παραμερίζονται τώρα καὶ ἀπορρίπτονται.
.            Τὰ νεοπαγανιστικὰ κινήματα (Wicca κ.α.) ἀποδέχονται τὴ Λίλιθ ὡς θεότητα-προστάτιδα τῆς σκοτεινῆς γυναικείας πλευρᾶς, ἀλλὰ καὶ τοῦ γυναικείου ἐρωτισμοῦ. Λατρεύεται ὅμως μέχρι τὶς μέρες μας καὶ ἀπὸ διάφορα σκοτεινὰ τάγματα μὲ τὴν ἀρχική της μορφή, ὡς ἀρχόντισσα τοῦ σκότους καὶ ὡς ἡ ἠγέτιδα τῶν ἄυλων βαμπὶρ (incubi καὶ succubi).
.            Τόσο ἡ Λάμια ὅσο καὶ ἡ Λίλιθ ἔχουν μία ἰσχυρὴ σχέση μὲ τὸ φίδι. Καὶ οἱ δύο ἀποπλανοῦσαν τὰ ἀρσενικὰ θύματά τους καὶ τὰ ὁδηγοῦσαν στὸν θάνατο. Σὲ μία ἀπὸ τὶς μεταφράσεις τῆς Βίβλου, συγκεκριμένα τὴν Vulgata[9], ἡ μετάφραση τοῦ ὀνόματος Λίλιθ εἶναι Λάμια[10]. Σὲ ἕνα καὶ μοναδικὸ στίχο τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης[11] ἡ σχετικὴ ἀναφορὰ ἑρμηνεύεται ἀπὸ δυτικοὺς μεταφραστὲς κατὰ τρόπον ποὺ νὰ παραπέμπει στὴ Λίλιθ.
.            Στὴν ἐξάπλωση τοῦ μύθου τῶν βρυκολάκων φαίνεται πὼς εὐθύνονται, ἐκτὸς τῶν λαϊκῶν καὶ κάποιοι κληρικοί, ἁπλοὶ ἄνθρωποι τῆς ὑπαίθρου. Μέχρι τὸ Σχίσμα τοῦ 1054 μ.Χ. ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶχε συγκεκριμένη στάση στὸ ζήτημα αὐτό. Τελικὰ καὶ ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ παπισμὸς ἀποδέχθηκαν ὅτι τὰ περὶ βρυκολάκων συνιστοῦν διδασκαλίες περὶ δαιμονίων. Στὴν προσπαθειά της ἡ Ἐκκλησία νὰ ἐκριζώσει αὐτὴ τὴν εἰδωλολατρικὴ δεισιδαιμονία χρησιμοποίησε σὲ κάποιες περιπτώσεις ἐπιλεκτικά τοὺς ἐξορκισμοὺς καὶ τὰ ἁγιαστικά της μέσα, τὸν «ἁγιασμό», τὸ ἀντίδωρο καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο. Ἂν καὶ σὲ κάποιες περιπτώσεις καὶ κληρικοὶ ἀναπαρήγαγαν τὸν μύθο γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν βρυκολάκων μὲ μελέτες καὶ συγγράμματα, κυρίως κατὰ τὸ διάστημα 1600-1800, ἀπὸ λόγιους μονάχους γράφτηκαν ἑκατοντάδες πραγματεῖες, στὶς ὁποῖες γινόταν ἀπόπειρα ἐκλογίκευσης τοῦ θέματος, ὅπως π.χ. ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ποὺ καταδικάζει στὸ Πηδάλιο ὅσους ἀσχολοῦνταν μὲ τέτοια θέματα.
.            Δύο ἱστορικὰ πρόσωπα φαίνεται νὰ εὐθύνονται γιὰ τὴν ἀναβίωση τοῦ μύθου γιὰ τοὺς νεκροζώντανους γύρω στοὺς 15ο καὶ 16ο αἰῶνες.
.         Πρῶτος ἀναφέρεται ὁ Βλὰντ ΙΙΙ, Πρίγκιπας τῆς Βλαχίας (1431-1476), ποὺ πέρασε στὴν ἱστορία καὶ ὡς Βλὰντ Τέπες Ντράκουλα (Vlad Tepes), δηλαδή, «Βλὰντ ὁ ἀνασκολοπιστῆς», γιὸς τοῦ Ντακοὺλ , ἡγεμόνας τῆς Βλαχίας, δημοφιλὴς ἥρωας στὴ Ρουμανία καὶ στὴ Μολδαβία, ποὺ «μετεξελίχθηκε» ἀπὸ τὸν Ἄγγλο μυθιστοριογράφο Μπρὰμ Στόουκερ , τὸ 1897, στὸν περιβόητο Κόμη Δράκουλα τῶν Καρπαθίων. Ὁ Στόουκερ ἐμπνεύστηκε ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ φιγούρα τοῦ κόμη τῆς Τρανσυλβανίας, ὁ ὁποῖος βέβαια δὲν ἦταν βαμπίρ, ἀλλὰ ἤρωας ἀγωνιστὴς κατὰ τῶν Τούρκων κατακτητῶν στὴν περιοχή. Οἱ προφανῶς σκληρὲς καὶ βάρβαρες μέθοδοι τῆς ἐποχῆς (ἀνασκολοπισμὸς-παλούκωμα κ.α.) ἦταν ὁ λόγος ποὺ ὁ Βλὰντ III᾽ ἔμεινε στὴν ἱστορία ὡς «ὁ ἀνασκολοπίστης Πρίγκιπας» (Kaziglu Bey)
.         Τὸ δεύτερο πρόσωπο ποὺ ἔδωσε τροφὴ στοὺς μύθους περὶ βρικολάκων εἶναι ἡ Ἐλίζαμπεθ Μπάθορυ (Countess Erzsebet Bathory de Ecsed), (1560-1614) -μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὶς πιὸ ἀριστοκρατικὲς οἰκογένειες τῆς Οὐγγαρίας-, μία γυναίκα ποὺ ἔμεινε στὴν ἱστορία ὡς ἡ «Ματωμένη Κόμισσα». Παντρεμένη μὲ τὸν κόμη Φέρεντς Ναντάσντυ, στρατιωτικό, ἀρκετὰ μεγαλύτερό τῆς, περιγράφεται ὡς μία ἐξαιρετικὰ ὄμορφη γυναίκα, ἡ ὁποία ὅμως ἔκρυβε ἕνα διεστραμμένο καὶ σαδιστικὸ χαρακτήρα[16]. Ὅταν ὁ ἄντρας της, ὡς στρατιωτικός, ἔλειπε ἀρκετὸ καιρὸ ἀπὸ τὴν συζυγικὴ ἑστία, ἡ Ἐλίζαμπεθ ἐκτόνωνε τὶς σαδιστικές της τάσεις πάνω στὶς ὑπηρέτριές της, κάτι ποὺ δὲν ἐθεωρεῖτο μεμπτὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ τὸ σωφρονισμὸ ὑπηρετῶν καὶ εἰδικὰ ὅταν ἀφοροῦσε σὲ ἀνθρώπους κατώτερης κοινωνικῆς τάξης. Συμφωνα μάλιστα μὲ κάποιες πηγὲς ὁ ἴδιος ὁ κόμης «ἐκπαίδευσε» τὴν γυναίκα του στὴν «τέχνη» τῶν βασανιστηρίων καὶ σὲ σατανιστικὲς τελετουργίες. Ὅταν ὁ Ναντάστυ πέθανε, τὸ 1601 ἡ Ἐλίζαμπεθ συνέχισε, στὸ οἰκογενειακό της φέουδο κοντὰ στὴν Μπρατισλάβα, τὸ ἀγαπημένο της σπόρ, τὸν σαδισμὸ πάνω στὶς ὑπηρέτριές της, διανθισμένο μὲ πρακτικὲς ὁμοφυλοφιλίας. Καθὼς τὰ ἔργα της γίνονταν γνωστὰ στὴν τοπικὴ κοινωνία κι οἱ κάτοικοι ἀπέφευγαν νὰ στέλνουν τὶς κόρες τους νὰ μποῦν στὴν ὑπηρεσία της, ὁδηγήθηκε στὴ λύση τῆς ἀπαγωγῆς νεαρῶν κοριτσιῶν ἀπὸ τὶς οἰκογένειες τῶν χωρικῶν ποὺ ζοῦσαν γύρω ἀπὸ τὸ κάστρο/κολαστήριο.
.            Μὲ τὰ πρῶτα σημάδια γήρατος, ἡ Ἐλίζαμπεθ ξέφυγε ἀπὸ κάθε ὅριο. Κατέφυγε στὴ μαγεία, σκοτώνοντας νεαρὲς παρθένες, γιὰ νὰ κάνει μπάνιο στὸ αἷμα τους καὶ νὰ διατηρήσει, ὅπως πίστευε, τὴν νεότητα καὶ τὴν ὀμορφιά της. Ἡ ἀρχὴ τοῦ τέλους ἦλθε, ὅταν «ἔκανε τὸ λάθος» νὰ σκοτώσει δύο νεαρὲς ἀριστοκράτισσες. Ὁ βασιλιὰς Ματίας Β´, ἐξάδερφός της, ἔστειλε ἀντιπροσωπεία νὰ ξεκαθαρίσει τὰ συμβαίνοντα στὸ κάστρο Csejthe. Οἱ εἰκόνες ποὺ ἀντίκρισαν οἱ ἀπεσταλμένοι παραπέμπουν σὲ ἐφιαλτικὸ θέαμα, μὲ πτώματα παντοῦ, ὠχρὰ ἀπὸ τὴν ἀποστράγγιση τοῦ αἵματός τους. Ἡ κόμισσα συνελήφθη καὶ ὁδηγήθηκε σὲ δίκη. Οἱ κατηγορίες, βαρύτατες: φόνος, λυκανθρωπία, βαμπιρισμός, σαδισμός. Διαβάστηκε καὶ τὸ ἡμερολόγιό της, ὅπου εἶχε καταγράψει 850 θύματά της. Τέλος, ἐνῶ οἱ συνένοχές της δὲν ἀπέφυγαν τὸν θάνατο, ἐκείνη καταδικάστηκε σὲ ἐγκλεισμὸ στὸν πύργο της, ὅπου χτίστηκε ζωντανὴ καὶ πέθανε μετὰ 3 χρόνια.

 (Τέλος Α´ μέρους)

 ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

1. http://en.wikipedia.org/wikiArhe_Wizarding_World_ of_Harry_Potter

2. «Διάλογος», τ. 32, Ἀπρίλιος – Ἰούνιος 2003, σσ. 25-29.

3. http://kekrops.tripod.com/Mythology_Vampire.html

4. http://www.e-telescope.gr/el/mystery-and-strange/

5. http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%AF%CE% BB%CE%B9%CE%B8

6. Midrash: Μέθοδος βιβλικῆς ἑρμηνείας ἀπὸ τοὺς ἑβραίους ραββίνους. Ἀποτελεῖ τὴ ραββινικὴ παραδοση γιὰ τὴ συμπλήρωση τῶν «κενῶν» στὴ Βίβλο. Σχετίζεται καὶ μὲ τὴν αὐθαίρετη καμπαλιστικὴ ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν.

7. Μερίδα τοῦ κινήματος τῶν Γνωστικῶν του 2ου μ.Χ. αἰώνα. Θεωροῦσαν τὸ Θεὸ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κατώτερο ὂν καὶ τύραννο καὶ τιμοῦσαν τὸν Κάϊν ὡς τὸν κάτοχό της ἀληθινῆς γνώσης, ποὺ διὰ μέσου τῶν αἰώνων μεταδόθηκε σὲ ὅλους τους ἀποβλήτους της Ἁγίας Γραφῆς μέχρι τὸν Ἰούδα. Νομιμοποιοῦσαν τὴν ἀνηθικότητα, ἐρμηνεύοντας καὶ βιώνοντας τὴν εὐαγγελικὴ ἐλευθερία ὡς ἀκολασία.

8. Succubus (πλήθ.: succubi): Θηλυκὸς δαίμονας ποὺ πιστεύεται ὅτι ἐπισκέπτεται ἄντρες στὴ διάρκεια τοῦ ὕπνου καὶ προχωρεῖ σὲ σεξουαλικὴ ἐπαφὴ μαζί τους.

9. Ἡ λατινικὴ μετάφραση τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἔγινε στὸ τέλος τοῦ 4ου αἰώνα μ.Χ., ἐντολὴ τοῦ Πάπα Δάμασου Α᾽ καὶ υἱοθετήθηκε ἀπὸ τοὺς παπικούς.

10. http://www.etymonline.com/index.php?search=Bible +translations&searchmode=none

11. «ἐκεῖ ἐνόσσευσεν ἐχίνος, καὶ ἔσωσεν ἡ γῆ τὰ παιδία αὐτῆς μετὰ ἀσφαλείας, ἐκεῖ συνήντησαν ἔλαφοι καὶ εἶδον τὰ πρόσωπα ἀλλήλων…» (Ἠσαΐας ΛΔ᾽ 15).

12. http://www.youtube.com/watchον=6D3ssTsZdmI

13. http://www.livepedia.gr/content-providers/periskopio/ crypto/3386BRIKOLAKES.pdf

14. Βλὰντ ΙΙ, πατέρας τοῦ Βλὰντ III᾽, ὁ ἐπονομαζόμενος «Δράκος» (Dracul), μετὰ τὴν εἰσαγωγή του, τὸ 1431, στὸ «Τάγμα τοῦ Δράκου» (Order of the Dragon), ἱδρυθὲν ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τῆς «Ἁγίας Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας» Σιγισμοῦνδο.

15. http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid= 395124

16. http://foititikospalmosistoria.blogspot.com/2010/12/ blop-Dost.html

 ΠΗΓΗ: egolpion.com

Σχολιάστε

“ΜΑΓΙΚΑ” ΜΟΝΟΤΟΝΗ Η ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΕΡΙ ΤΗΣ …ΜΑΓΙΚΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ

.            Παρ᾽ ὅτι κατ᾽ ἀρχὴν καλὴ καὶ ἐπιβεβλημένη ὅμως καταντᾶ μαγικὰ μονότονη ἡ ἐπανάληψη ἀπὸ ἐπίσημα ἐκκλησιαστικὰ χείλη τοῦ ὅτι «ἡ Θεία Λατρεία εἶναι Λογικὴ Λατρεία, δὲν εἶναι μαγικὴ καὶ αὐτό εἶναι κάτι ποὺ πρέπει ἰδιαιτέρως νὰ τὸ προσέξουμε, γιατί, πολλές φορές, παρασυρόμαστε καὶ ὁ τρόπος συμμετοχῆς μας στὴν Λατρεία μας ἀποκτᾶ κυριολεκτικά ἕνα μαγικὸ χαρακτήρα…»Καταντᾶ μαγικὰ μονότονη καὶ ἐκτίθεται σὰν ὑστερόβουλη, ὅταν ἐπιδιώκει νὰ ἐξυπηρετήσει τὸ αἴτημα τῆς λειτουργικῆς χρήσεως μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας.
.         Ὅταν ἡ ζωὴ τοῦ χριστιανοῦ εἶναι ἐκκλησιαστικὰ χριστιανική, μὲ τὴν τήρηση «τῶν Ἁγίων Ἐντολῶν», ὅπως λέει ὁ ἅγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς, καθαρίζεται σιγὰ σιγὰ μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ ὅλες τὶς πνευματικὲς ἀρρώστιες, ἀκαθαρσίες καὶ πεπλανημένες ἀντιλήψεις καὶ συνεπῶς ἐκριζώνεται καὶ τὸ πρωτόγονο μαγικὸ στοιχεῖο, ποὺ πράγματι πολιορκεῖ τὴν χριστιανικὴ ζωή.
.       Ἡ καταπολέμηση τῆς μαγικῆς ἀντιλήψεως τότε θὰ ἀποτελοῦσε ἰσορροπημένο καὶ εἰλικρινῆ ποιμαντικὸ στόχο, ὅταν θὰ συνδυαζόταν παραλλήλως μὲ τὸν εὐθὺ καὶ εὐκρινῆ στιγματισμὸ καὶ τὴν καταγγελία (πρὸς τὸ ποίμνιο) τῆς γιόγκα (τόσο διαδεδομένης), τῶν πολεμικῶν τεχνῶν, τῆς συμμετοχῆς στοὺς Λάϊονς ἢ τῆς ὁμολογιακῆς ἀβεβαιότητος καὶ συγχύσεως (π.χ. «Ἔ! ὅλοι στὸν ἴδιο Θεὸ πιστεύουμε», «τὶς διαφορὲς τὶς κατασκεύασαν οἱ παπάδες», κ.τ.ὅ.) καὶ τόσων ἄλλων λιγότερο ἢ περισσότερο μαγικῶν!
.       Ἐξ ἄλλου, μήπως  ἡ προτεσταντικὴ ἀντίληψη καὶ “λειτουργία” εἶναι ἀκέραιη μόνον ἐκ τοῦ λόγου ὅτι εἶναι “ἐντελῶς ἀμόλυντη” ἀπὸ τὴν “μαγεία”;
.    Ἐκεῖνο ποὺ θὰ ἄξιζε νὰ ἐπισημανθεῖ καὶ νὰ ἐξηγηθεῖ δεόντως εἶναι ὅτι ἡ Λατρεία εἶναι βεβαίως Λογικὴ
(τοῦ “λόγου”· ὄχι τῆς “λογικῆς”) ἀλλὰ ὄχι Διανοητική (τῆς διανοίας), γιατὶ πρόκειται γιὰ δύο ἐντελῶς διαφορετικὰ πράγματα ποὺ ἐπιμελῶς ἀφήνονται συγκεχυμένα, μὲ προφανεῖς τὶς συνέπειες καὶ τὰ ἐπιδιωκόμενα “κέρδη” ἐκ τῆς παρερμηνείας !

 

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ» ΜΕ ΜΑΓΟΛΟΓΙΑ

  • Ἂν καὶ παλιότερο τὸ κατωτέρω παρατιθέμενο δημοσίευμα, ἐν τούτοις δὲν χάνει τὴν «φρεσκάδα» του. Μάλιστα εἶναι καὶ πιὸ ζωντανὸ καὶ ἐπίκαιρο, καθ᾽ ὅσον ὅλο καὶ πλησιάζει ἠ μέρα ποὺ οἱ βαθιές προσδοκίες μιᾶς «ἐλίτ»  θὰ βροῦν τὴν ἱκανοποίησή τους. Εἶναι καὶ αὐτὸ ἕνα δεῖγμα τῆς μεθοδικῆς προεργασίας της, ποὺ τώρα ἀποδίδει καρπούς. Ὅσοι πρὸ ἐτῶν ἱκανῶν τολμοῦσαν νὰ ποῦν πὼς τὸ «ἄδειασμα» τῆς κοινωνίας, τῶν θεσμῶν , τοῦ σχολείου ἀπὸ τὶς ἀξίες μὲ  τὴν μεθοδικὴ ὑπονόμευση τῆς γλώσσας, τῆς ἱστορίας, τῆς παραδόσεως κ.λπ θὰ ἀκολουθηθεῖ ἀπὸ τὸ γέμισμα μὲ «ἀντιαξίες», ἐθεωροῦντο εὐφάνταστοι! (Σημείωση: Προτιμήθηκε νὰ μὴ ἀναρτηθοῦν φωτογραφίες σχετικές.)

«Ἄν εἶσαι ἀμετάπειστος καί ἐπιμένεις νά μυηθεῖς στή Μαγολογία, αὐτό τό βιβλίο θά σοῦ προσφέρει ὅλη τή βοήθεια καί τήν ἐνθάρρυνση πού θά ἔπαιρνες ἀπό μένα, ἄν βρισκόμουν δίπλα σου μέ σάρκα καί ὀστᾶ».  (Μάγος Μέρλιν, 1577). Ἀπό τό «παιδικό» βιβλίο μέ τόν τίτλο «ΜΑΓΟΛΟΓΙΑ: Τό Βιβλίο μέ τά Μυστικά τοῦ Μέρλιν» (Ἐκδόσεις Πατάκη, 2006). Στήν ἀρχή μάθαμε γιά τήν δυνατότητα ἐξαίρεσης τοῦ μαθητῆ ἀπό τό μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, μέ μία ἁπλή ὑπεύθυνη δήλωση. Ὕστερα ἦρθε ἡ εἴδηση ὅτι μεγάλο ἰδιωτικό σχολεῖο ἔδωσε ἐντολή στούς ἐκπαιδευτικούς νά κατεβάσουν ὅλες τίς χριστιανικές εἰκόνες ἀπό τίς αἴθουσες τοῦ δημοτικοῦ, μέ τό σκεπτικό ὅτι τό σχολεῖο δέν εἶναι χῶρος λατρείας, καθώς καί νά ἀντικατασταθεῖ τό «Πάτερ Ἡμῶν» μέ μιά πιό «ἁπλή» καί γενική προσευχή.

Καί νά τώρα, τά σύγχρονα «προοδευτικά μυαλά» βλέποντας μπροστά τους τό τοπίο νά καθαρίζει ἀπό τά ξεπερασμένα «μεσαιωνικά» θρησκευτικά ἀπομεινάρια, χωρίς νά χάσουν καθόλου χρόνο, πασχίζουν νά μπάσουν τή νεολαία καί ἰδιαίτερα τήν μαθητική, στήν ἀγαπημένη τους «Νέα Ἐποχή». Μόνο πού δέν μοιάζει καί τόσο «νέα». Γιατί πώς μπορεῖ νά εἶναι «νέα» ἡ ἐποχή τῆς μαγείας καί τοῦ ἀποκρυφισμοῦ; Φαίνεται ὅμως ὅτι τά ξόρκια εἶναι πιό «in» ἀπό τίς προσευχές, οἱ κατάρες πιό «cool» ἀπό τό «Πάτερ Ἠμῶν» καί ἡ «Μαγολογία» πιό «προοδευτική» ἀπό τά Θρησκευτικά!

Γιά ἀκοῦστε λοιπόν αὐτό: Σχολή μαγείας ἀλά Χάρι Πότερ (Πηγή: http://world.flash.gr//cosmosl/2008/9/15/38460id/) Ἔρευνα τοῦ βρετανικοῦ πανεπιστημίου τοῦ Χερτφορντσάιρ, ὑπό τόν καθηγητή Ψυχολογίας Ρίτσαρντ Γουάιζμαν, ἡ ὁποία ἀνακοινώθηκε στό Φεστιβάλ Ἐπιστήμης τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Λίβερπουλ πρό ἡμερῶν, διαπίστωσε ὅτι τά μαγικά τρίκ μποροῦν νά βοηθήσουν στήν ἀπόκτηση αὐτοπεποιθήσεως, κριτικῆς σκέψεως καί ἄλλων κοινωνικῶν δεξιοτήτων ἀπό τά παιδιά τῆς πρωτοβάθμιας καί τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαιδεύσεως. … Ἡ διδασκαλία στά παιδιά κόλπων, ὅπως τό νά διαβάζουν τό μυαλό τῶν συμμαθητῶν τους ἤ νά ἀποκαθιστοῦν ἕνα σκοινί πού φάνηκε νά κόβεται στά δύο, σύμφωνα μέ τή μελέτη, τονώνει τήν αὐτοπειθαρχία καί αὐτοπεποίθησή τους, τά διασκεδάζει πραγματικά καί, ἀντίθετα μέ τά ἠλεκτρονικά παιγνίδια στόν κομπιοῦτερ, τά ἐνθαρρύνει νά ἀλληλεπιδροῦν μέ τούς φίλους καί τήν οἰκογένειά τους.Τά μαθήματα μαγείας θεωρεῖται ὅτι ἔχουν ἁπτά θετικά ψυχολογικά ἀποτελέσματα, μέ αὔξηση τόσο τῆς κοινωνικοποίησης ὅσο καί τῆς ἐμπιστοσύνης πού δείχνουν τά παιδιά στόν ἑαυτό τους, ἐνῶ ἰδιαίτερα ὠφελημένα βγαίνουν τά παιδιά πού ἔχουν χαμηλή αὐτο-ἐκτίμηση. Στό πλαίσιο αὐτό, οἱ ἐρευνητές δέν δίστασαν νά εἰσηγηθοῦν τήν ἔνταξη τῶν μαθημάτων μαγείας στό ἐκπαιδευτικό πρόγραμμα τῶν σχολείων!Σέ πλήρη ἐναρμόνιση μέ τά παραπάνω μοιάζει καί ἡ πρόσφατη πρόταση τοῦ Νίκου Παπανδρέου, ἀδελφοῦ του προέδρου τοῦ ΠΑΣΟΚ Γ. Παπανδρέου, (καί συγγραφέα), ἡ ὁποία παρουσιάστηκε σέ ἄρθρο του, πρό ἡμερῶν στήν ἐφημερίδα «Καθημερινή» καί ἀφορᾶ «μιά ἀλλαγή» στήν πρωτοβάθμια καί δευτεροβάθμια ἐκπαίδευση. Ἀφοῦ πρότεινε νά «καταργηθοῦν οἱ ἀνθολογίες καί νά ἀντικατασταθοῦν μέ βιβλία ὁλόκληρα», κατέληξε λέγοντας «εἶναι φυσικά ἕνα μεγάλο θέμα, καί θά πρέπει τά βιβλία νά ταιριάζουν μέ τίς ἡλικίες τῶν μαθητῶν. Γιατί ὅμως ὄχι Τριβιζά σέ μικρή ἡλικία ; Γιατί ὄχι Χάρι Πότερ σέ μεγαλύτερη;»Πολλοί γονεῖς καί δάσκαλοι πού φαίνεται νά τελοῦν ἐν ἀγνοίᾳ δηλώνουν πανευτυχεῖς πού τά παιδιά τους, πού δέν ἀγαποῦσαν καθόλου τό διάβασμα, τώρα διαβάζουν μετά μανίας τά βιβλία τοῦ Χάρι Πότερ.Ὅταν προβλήθηκε στήν πατρίδα μας, ἡ ταινία “Ὁ Χάρι Πότερ καί Ἡ Φιλοσοφική Λίθος” ὁλόκληρες τάξεις Δημοτικῶν, Γυμνασίων καί Λυκείων, ἀκόμα καί ὁλόκληρα σχολεῖα στήν Ἀθήνα συνοδευόμενα ἀπό τούς δασκάλους καί τούς καθηγητές τούς ἐπισκέφθηκαν τούς κινηματογράφους γιά νά ὠφεληθοῦν ἀπό τήν ὁμαδική παρακολούθηση τῆς ταινίας!

Χαρακτηριστική περίπτωση τῆς «Ποτερομανίας» στά σχολεῖα, ἦταν τό ἔγγραφο πού εἶχε ἀποστείλει ἡ Περιφερειακή Δ/ση Πρωτ. καί Δευτερ. Ἐκπαιδεύσεως Κεντρικῆς Μακεδονίας σέ ὅλα τα σχολεῖα (Δημοτικά καί Γυμνάσια) τῶν Νομῶν Θεσσαλονίκης, Χαλκιδικῆς, Πιερίας, καί Πέλλας, στό ὁποῖο ἀναφέρει ὅτι: «Ἡ τοπική ὁμάδα ἐπιλογῆς θεαμάτων γιά μαθητές… ἀφοῦ παρακολούθησε τήν ταινία “Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΛΙΘΟΣ” ἐνέκρινε τήν παρακολούθηση τῆς παραπάνω ταινίας ἀπό τούς μαθητές τῶν σχολείων τῆς Α/βάθμιας καί Β/βάθμιας Ἐκπαίδευσης (Δημοτικά καί Γυμνάσια)». Ἐπίσης ἐνέκρινε τήν παρακολούθηση καί τῆς ταινίας “Ο ΧΑΡΙ ΠΟΤΕΡ ΚΑΙ Η ΚΑΜΑΡΑ ΜΕ ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ” ἀπό τούς μαθητές τῶν σχολείων Β/άθμιας Ἐκπαιδεύσεως (Γυμνάσια, Ἑνιαία Λύκεια καί ΤΕΕ). Καί παρακαλεῖ (sic) τούς Δ/ντές Ἐκπαίδευσης «νά μεριμνήσουν γιά τήν ἐνημέρωση ὅλων των σχολικῶν μονάδων ἁρμοδιότητά τους»!!!

Ἡ «Ποτερομανία» ἦρθε σάν καταιγίδα ἐπάνω στά παιδιά ὅλου του κόσμου καί τά εἰσήγαγε στόν σκοτεινό κόσμο τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καί τῆς μαγείας. Μέσα ἀπό τά βιβλία τῆς σειρᾶς, οἱ ἥρωες μαθαίνουν καί ἐκτελοῦν ξόρκια, φτιάχνουν φίλτρα, κάνουν ἐπικλήσεις, μαθαίνουν καί χρησιμοποιοῦν φράσεις μέ μαγικό ἀποτέλεσμα γιά καλό ἤ κακό σκοπό, ἀνυψώνουν ἀντικείμενα, ἐπικοινωνοῦν μέ νεκρούς, διδάσκονται ἀστρολογία, μαντεῖα, κατάρες μέ τίς ὅποιες μποροῦν νά ἐξουσιάσουν, νά βασανίσουν καί νά φονεύσουν. Μέ ὕπουλο τρόπο οἱ μικροί ἀναγνῶστες διδάσκονται ὅτι ὑπάρχει “καλή” μαγεία καί ὁ καθένας εἶναι ἐλεύθερος νά διαλέξει μεταξύ “καλῆς” μαγείας καί κακῆς μαγείας. Ἔτσι, ἀπό τούς ἥρωες τῆς Ἱστορίας καί τῆς Πίστεως περάσαμε στόν… Μέρλιν τόν Μάγο!

Ἐνῶ, ὅπως ἦταν φυσικό (ἤ μήπως ἐπιθυμητό;;;) ἡ «Ποτερολογία» ἔφερε τήν «Μαγολογία»… Διαβάζουμε λοιπόν, στό «παιδικό» βιβλίο «ΜΑΓΟΛΟΓΙΑ»:  «Γιά νά κάνεις τά μαγικά σου, πρέπει πρῶτα νά καλέσεις γιά βοήθεια τό κατάλληλο ξωτικό, πνεῦμα ἤ τζίνι.

Τά μαγικά λόγια, ὅπως καί ἡ χρήση μανδύα μέ συγκεκριμένα χρῶμα, θυμιάματος μέ συγκεκριμένο ἄρωμα ἤ ραβδιοῦ μέ συγκεκριμένο ξύλο, εἶναι στήν οὐσία τό μέσο γιά νά ἔρθεις σέ ἐπικοινωνία μέ τό ξωτικό καί νά τοῦ ζητήσεις νά ἐκτελέσει τήν ἐντολή σου». Παρακάτω διαβάζουμε: «Ὁ ἐπιμελής μαθητής μπορεῖ νά βρεῖ διάφορους νά χρησιμοποιήσει τίς μαγικές του δυνάμεις γιά νά ἐκδικηθεῖ ἀνθρώπους πού νιώθει, ὅτι τόν ἔχουν βλάψει ἤ παρεξηγήσει». Ἡ ἔκδοση αὐτή εἶναι πολυτελέστατη, ἰδιαίτερα ἑλκυστική στό μάτι, μέ χρώματα, σχέδια καί γραφικά τρίκ ἄκρως δελεαστικά καί ἀπευθύνεται στά παιδιά. Οὐσιαστικά ἀποτελεῖ ἐγχειρίδιο εἰσαγωγῆς στήν μαγεία καί τόν σατανισμό. Ἐκπαιδεύει τόν ἀναγνώστη σέ κάθε εἴδους «μαγικά» τερτίπια ὅπως: ἀστρολογία, μαντεῖα, μαγικά σύμβολα, φίλτρα, ἐπικλήσεις, ξόρκια, φυλαχτά κ.α. Τά παρουσιάζει δέ μέ τέτοιο τρόπο, ὥστε νά μοιάζουν μέ παιδικό παιχνίδι. Ἐξάπτει τήν φαντασία τοῦ παιδιοῦ στό ἔπακρο καί τό ἐθίζει σέ ἕνα κόσμο ὀνειρικό, ἀποκρυφιστικό καί ἀρκούντως ἐπικίνδυνο. Στό βιβλίο γίνονται ἀναφορές σέ γραπτά κείμενα τοῦ Ἱδρυτῆ τῆς «ἐκκλησίας τοῦ Σατανᾶ», Anton Szandor LeVey καί τῆς «Σατανικῆς Βίβλου» του, μέ πολύ ἔντεχνο καί συγκεκαλυμμένο τρόπο.Ὁ συγκεκριμένος τόμος βέβαια, ἀποτελεῖ μέρος μιᾶς «τριλογίας» παρόμοιων βιβλίων. Τά ἄλλα δύο εἶναι: ἡ «ΔΡΑΚΟΛΟΓΙΑ» καί «ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ ΡΑΒΔΙ». Πρόκειται γιά μεταφράσεις ἀντιστοίχων βιβλίων τοῦ ἀγγλικοῦ οἴκου «The Templar Company» . Τό πρῶτο μόνο βιβλίο, (στά ἀγγλικά: «Wizardology»), κατά δηλώσεις τῶν ἐκδοτῶν, ἔχει μεταφραστεῖ σέ 52 γλῶσσες καί ἔχει πουλήσει 5,7 ἑκατομμύρια ἀντίτυπα, ἐνῶ σύμφωνα μέ τήν ξένη ἰστοσελίδα τό ἐν λόγω βιβλίο ἔχει ἤδη ἀρκετές τιμητικές διακρίσεις στήν Ἀγγλία. Ἔτσι μέσα ἀπό τό «παιδικό» παιχνίδι καί «παιδικό» βιβλίο τά μηνύματα πού ἐκπέμπονται, δέν πλέον εἶναι συγκεκαλυμμένα, ἀλλά ὠμά καί χτυπᾶνε ἀκριβῶς τόν στόχο τους: τήν παιδική ψυχή.

Νά την λοιπόν «ἡ πονηριά τῆς σύγχρονης προπαγάνδας τοῦ σατανισμοῦ», ὅπως ἀναφέρει στό «Ἐγκυκλοπαιδικό Λεξικό» τοῦ ὁ Ἀρχιμανδρίτης Χριστόφορος Τσιάκκας, «ἡ ὁποία δέν δηλώνει ἀπευθείας πίστη στόν σατανᾶ, ἀλλά στίς ἀπόκρυφες «ἐσωτερικές δυνάμεις» τοῦ ἀνθρώπου… Ἐμφανίζεται μάλιστα, ὁ σατανισμός ὡς «λευκή μαγεία», κατά τήν ὁποία ὁ στόχος φαίνεται καλός…μέ τήν χρήση δῆθεν, ἀγαθῶν δυνάμεων ἐπιχειρεῖ μία – ἐκ δεξιῶν -εἰσβολή στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου…

Καί ὅπως ἔλεγε ἕνας σοφός χριστιανός: «ἀκούω νά λένε γιά μαύρη καί λευκή μαγεία… Εἴτε μαῦρο σκυλί σέ δαγκώσει, ἀδελφέ μου, εἴτε ἄσπρο τό ἴδιο εἶναι!»…

ΠΗΓΗ: http://redskywarning.blogspot.com/2008/10/blog-post_18.html

,

Σχολιάστε