Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μάρτυρες

ΚΑΤΗΧΗΤΟΠΟΥΛΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Κατηχητόπουλα μάρτυρες 

τοῦ Ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.              Στὴν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία τῆς Συρίας ἀναβίωσε ἡ ἱστορία τῶν μαρτύρων τῆς πρώτης Ἐκκλησίας. Μεταξὺ τῶν βαπτισμένων πιστῶν ἦσαν τότε καὶ κατηχούμενοι, πού τὴν ὥρα τοῦ βαπτίσματός τους στὴν κατακόμβη ἔκαναν ἄγρια ἔφοδο οἱ διῶκτες καὶ τοὺς θανάτωναν. Ἔτσι ὁ λευκὸς χιτώνας τῆς βαπτίσεως βαφόταν κόκκινος ἀπό τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου. Καὶ τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας κοκκίνιζε καὶ αὐτό. Γι᾽ αὐτὸ καὶ σὲ πολλοὺς τάφους τῶν κατακομβῶν ἐβρίσκουμε τὴν ἐπιγραφή: «Ἀπέθανεν ἐν τοῖς λευκοῖς».

  • Δὲν φοροῦσαν λευκά τά μικρὰ παιδιὰ στὴ Σελευκούπολι τῆς Συρίας. Ἡ καρδιά τους ὅμως ἦταν λευκή. Καὶ κάθονταν στὶς θέσεις τοῦ Κατηχητικοῦ Σχολείου στὸν ἱ. Ναὸ τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου. Καὶ ρουφοῦσαν τὸ ἄδολο γάλα τῆς Πίστεως.

  • Ξαφνικὰ εἰσώρμησαν τρομοκράτες, «τζιχαντιστὲς» καὶ ἄρχισαν νὰ πυροβολοῦν τὰ ἀθῶα ἀρνία τοῦ Ἰησοῦ. Ὀκτὼ κατηχητόπουλα βρῆκαν μαρτυρικὸ θάνατο. Αὐτὸ συνέβη στὶς 12 Μαΐου 2019.

  • Πίσω ἀπό τά ἀθῶα παιδιὰ βρίσκονται οἱ πιστοὶ γονεῖς τους, ποὺ παρ᾽ ὅλους τοὺς κινδύνους, τοὺ ὑπάρχουν στὴν περιοχή, ὡδηγοῦσαν τά παιδιά τους στὴν κατήχησι τῆς Ἐκκλησίας, ὥστε νὰ γίνουν συνειδητὰ μέλη της. Ἄκοῦσαν τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου: «Ἄφετε τὰ παιδία ἔρχεσθαι πρός με…». Γιὰ γονεῖς πιστούς, πού ὁδηγοῦν τὰ παιδιά τους στὸ Χριστό, ἰσχύει τὸ τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Εἰ ἡ ρίζα ἁγία καὶ οἱ κλάδοι» (Ρωμ. ια´ 16).

  • Τὰ κατηχητόπουλα τῆς Σελευκουπόλεως πῆγαν στὸ Χριστό. Λευκοντύθηκαν στὸν οὐρανὸ μὲ ἀγγελικὴ στολή.

  • Άγανακτησι προκάλεσε ἡ σφαγὴ τῶν παιδιῶν τοῦ Χριστοῦ ἀπό συγχρόνους Ἡρῶδες. Καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ξεσηκωθῆ κάθε διεθνὴς ὀργανισμὸς καὶ νὰ καταδικάση τὸν ἀπηνῆ διωγμὸ κατὰ τῶν χριστιανῶν. Ὅπως καὶ τὴ σφαγὴ στὴ Σρὶ Λάνκα ἀπὸ τρομοκρατικὴ ἐνέργεια φανατικῶν ἰσλαμιστῶν, μὲ θύματα διακόσιους ἐνενήντα (290) χριστιανοὺς μέσα σὲ ναὸ τὴν ἡμέρα τοῦ Πάσχα τῶν Παπικῶν!

  • Ἡ ἱστορία βεβαίως τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων θὰ λαμπρύνεται ἀπό τὴ δόξα τῶν νέων μαρτύρων, πού ἔχυσαν τὸ αἷμα τους γιὰ τὸν Χριστὸ στὴν ταραγμένη Συρία. Τὰ ὀκτὼ κατηχητόπουλα θὰ εἶναι προστάτες ἅγιοι ὅλων τῶν κατηχητικῶν σχολείων τῶν νεωτέρων χρόνων.

  • Κατηχητικὰ μὲ θερμουργοὺς κατηχητὲς καὶ κατηχήτριες ἀναδεικνύονται φυτώρια πιστῶν, ἅγιων μελῶν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, στολίδια τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνάξεως, φῶτα «ἐν κόσμῳ».

  • Δὲν κινδυνεύουν, πρὸς τὸ παρὸν τουλάχιστον, στὴν Ἑλλάδα οἱ ἐκκλησιαστικὲς καὶ κατηχητικὲς συνάξεις ἀπό τρομοκρατικὲς ἐνέργειες τζιχαντιστῶν. Ἄλλου ὅμως εἴδους διωγμὸ ὑφίστανται τὰ παιδιὰ καὶ οἱ νέοι της Χριστιανικῆς Κατηχήσεως. Εἶναι ἡ εἰρωνεία καὶ ἡ περιφρόνησις κυρίως τῶν συνομηλίκων τους.

Οἱ μικροὶ ἄγγελοι τῆς Συρίας ἄς πρεσβεύουν γιὰ ὅλα τὰ παιδιὰ τοῦ κόσμου, καὶ ἰδιαίτερα γιὰ τοὺς «συμμαθητές» τους τῶν Κατηχητικῶν Σχολείων.

 

,

Σχολιάστε

«ΠΑΝΩ ΑΠ᾿ ΟΛΑ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ!» (Ἡ ἁγία Βάσσα καί τά τρία παιδιά της, 21 Αὐγούστου)

Ἡ ἁγία Βάσσα καί τά τρία παιδιά της,
21 Αὐγούστου

ἀπὸ τὸ περιοδ. «Πρὸς τὴν Νίκη»,
ἀρ. τ. 750, Αὔγουστος 2012

.           Εἶχαν βρεθεῖ σέ πολύ δύσκολη θέση τά τρία ἀδέλφια. Μέχρι ἐκείνη τήν ὥρα ὅλα κυλοῦσαν ἥσυχα καί καλά μέσα στήν οἰκογένειά τους.
.           Τί ἦταν ὅμως αὐτό πού συνέβη;
.           Γύρω στό 280 μ.Χ. στήν Ἔδεσσα τῆς Μακεδονίας, ὅπου ἔμεναν, ἔφθασε ἡ εἴδηση ὅτι ὁ αὐτοκράτορας Μαξιμιανός μέ ἀφορμή τά γενέθλιά του καλοῦσε ὅλους τούς πολίτες νά προσφέρουν ὑποχρεωτικά θυσίες στά εἴδωλα.
.           Μέ τόν τρόπο αὐτό ἤθελε νά πιέσει τούς χριστιανούς νά ὑποταχθοῦν στήν ἐπίσημη τότε εἰδωλολατρική θρησκεία.
.           Τά πράγματα δέν ἦταν καθόλου εὔκολα γιά τούς χριστιανούς οἱ ὁποῖοι, ἄν ἀντιδροῦσαν, ἀντιμετώπιζαν τήν ἀπειλή σκληρῶν βασανιστηρίων, ἀκόμη καί τοῦ θανάτου! Ἀκόμη πιό δύσκολα ὅμως ἦταν τά πράγματα γιά τό Θεόγνιο, τόν Ἀγάπιο καί τόν Πιστό. Αὐτά τά τρία ἀδέλφια εἶχαν ἀπό τή μιά μεριά τόν πατέρα τους Βαλεριανό, φανατικό εἰδωλολάτρη, ὁ ὁποῖος τούς πίεζε νά λάβουν μέρος στίς εἰδωλολατρικές γιορτές· κι ἀπό τήν ἄλλη τή μητέρα τους, τή Βάσσα, πιστή χριστιανή, ἡ ὁποία τούς παρακαλοῦσε νά μήν παρασυρθοῦν καί ἀρνηθοῦν τήν ἀληθινή πίστη, πού τούς εἶχε διδάξει ἡ ἴδια ἀπό τά πρῶτα κιόλας βήματά τους.
.           Τί νά κάνουν; Νά πᾶνε στίς γιορτές τῶν εἰδώλων;…
.           Καί πῶς μποροῦν ν’ ἀφήσουν μόνη της τή μητέρα τους, πού τόσο πολύ ἀγαποῦν, καί νά προδώσουν τήν ἀγάπη στό Χριστό πού ἡ ἴδια τούς εἶχε μεταδώσει;…
.           Ἤ, νά παρακούσουν μέ ὅποιο τίμημα– τήν ἐντολή τοῦ πατέρα τους, πού ἦταν τόσο πολύ αὐστηρός;!… Κι ἄν τούς ὁδηγοῦσαν στά βασανιστήρια; Θά ἄντεχαν τά σκληρά μαρτύρια;…
.           Τί φοβερό δίλημμα! Ἦταν σέ πολύ δύσκολη θέση τά τρία παιδιά. Περπατοῦσαν στήν κόψη τοῦ ξυραφιοῦ. Παιδιά ἦταν, ἀλλά ἀντί γιά ἀνέμελα παιχνίδια ἔπαιζαν τή ζωή τους κορώνα-γράμματα… Ἀπό τό τί θά διάλεγαν τελικά, θά κρινόταν τό μέλλον τους. Αὐτήν τήν κρίσιμη ὥρα στάθηκε κοντά τους ὡς ἀληθινή ἡρωίδα ἡ μάνα τους.
— Παιδιά μου, τούς εἶπε μέ στοργή, πονῶ καί φοβᾶμαι γιά σᾶς. Πονῶ περισσότερο ἀπό τότε πού σᾶς γεννοῦσα καί φοβᾶμαι ὄχι μή σᾶς χάσω, ἀλλά μήπως παρασυρθεῖτε καί χάσετε τά δῶρα πού ὑπόσχεται ὁ Θεός σ’ ὅσους μείνουν κοντά Του. Καλά μου παιδιά, θυμάστε πού σᾶς ἔλεγα πόσο πολύ μᾶς ἀγαπάει ὁ Χριστός; Νά ’τος τώρα! Σᾶς ἁπλώνει τά χέρια… Ἀνοίγει τήν ἀγκαλιά Του! Γρήγορα λοιπόν τρέξτε κοντά Του!
.           Τά γεμάτα ἀγάπη λόγια τῆς χριστιανῆς μάνας μετάγγισαν τίς καρδιές τῶν παιδιῶν πίστη καί γενναιοψυχία. Ὅταν λοιπόν τά κάλεσε ὁ πατέρας τους γιά νά πᾶνε μαζί του νά θυσιάσουν στά εἴδωλα, αὐτά μέ μιά φωνή ἀρνήθηκαν. Ταράχθηκε ὁ σκληρός εἰδωλολάτρης. Στράφηκε ἐναντίον τῆς συζύγου του καί δέν δίστασε νά τήν κατηγορήσει δημόσια ὅτι εἶναι χριστιανή. Ἔτσι τή συνέλαβαν καί τήν ὁδήγησαν μαζί μέ τά παιδιά της στό δικαστήριο.
.           Στό δικαστήριο, ὅπου πρόεδρος ἦταν ὁ ἀνθύπατος τῆς περιοχῆς, ἄρχισαν πρῶτα νά ἀνακρίνουν τά παιδιά. Ἐκεῖνα ἀπαντοῦσαν σέ ὅλα μέ παρρησία:
Εἴμαστε πρόθυμοι νά ὑποταχθοῦμε σέ ὅλους τούς νόμους τῆς Αὐτοκρατορίας, ὄχι ὅμως σ’ αὐτούς πού ἔρχονται σέ ἀντίθεση μέ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. Ὅσο γιά τά βασανιστήρια, αὐτά ἐμεῖς δέν τά φοβόμαστε! Εἴμαστε ἕτοιμοι νά θυσιάσουμε τό σῶμα μας, προκειμένου νά διατηρήσουμε τήν ψυχή μας ἁγνή καί θαρραλέα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.
.           Ἐξοργισμένοι οἱ δικαστές παρέδωσαν στούς δήμιους τό μεγαλύτερο ἀπό τά ἀδέλφια, τό Θεόγνιο, μέ ἐντολή νά τοῦ ξεσχίσουν τίς σάρκες μπροστά στά μάτια τῆς μητέρας καί τῶν ἀδελφῶν του. Οὔτε ὅμως ἐκεῖνος λύγιζε, οὔτε τά ἀδέλφια του, οὔτε ἡ μητέρα του πού τόν ἐνθάρρυνε συνεχῶς:
— Ἔχε θάρρος, παιδί μου! Ὅποιος εἶναι ντυμένος μέ τήν πανοπλία τοῦ Χριστοῦ δέν ἔχει νά φοβηθεῖ τίποτε!
.           Κι ἔτσι ὁ στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ παρέμεινε ἀκλόνητος μέχρι θανάτου.
.           Κατόπιν ἦρθε ἡ σειρά τοῦ δεύτερου ἀδελφοῦ. Ὅταν ὁ δικαστής τοῦ ζήτησε νά πεῖ τό ὄνομά του, ἀπάντησε θαρραλέα:
— Ἡ μητέρα μου μέ ὀνόμασε Ἀγάπιο καί θά βάλω τά δυνατά μου νά φανῶ ἄξιος τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, παραμένοντας πιστός στήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ.
.           Ἄρχισαν νά τόν μαστιγώνουν κι ὅταν εἶδαν ὅτι παρέμενε ἀμετάπειστος, οἱ δικαστές διέταξαν νά τόν γδάρουν ἀπό τό κεφάλι μέχρι τό στῆθος.
Τότε ἐκεῖνος ἀναφώνησε: Δέν ὑπάρχει τίποτε πιό γλυκό ἀπό τό νά ὑποφέρεις γιά τόν Χριστό!
Κι ἔτσι ἡ ψυχή του, πλημμυρισμένη ἀπό ἀγάπη γιά τό Χριστό, ἔτρεξε νά Τόν συναντήσει στόν οὐρανό!
.           Ἀλλά καί ὁ τρίτος ἀδελφός, ὁ Πιστός, φάνηκε πράγματι ἀντάξιος τοῦ ὀνόματός του. Παρά τίς ἔντονες παροτρύνσεις τοῦ πλήθους νά ἀλλάξει γνώμη καί νά θυσιάσει στά εἴδωλα, ὁ μικρότερος στήν ἡλικία δέν ὑστέρησε καθόλου σέ ἀνδρεία ἀπό τά μεγαλύτερα ἀδέλφια του.
.           Τόν τέντωσαν ἀπό τό λαιμό μέχρι τά πόδια καί στό τέλος τόν ἀποκεφάλισαν. Τότε μιά φωνή ἀκούστηκε ἀπό τόν οὐρανό πού καλωσόριζε τούς τρεῖς μάρτυρες.
.           Τή μητέρα τους, τή Βάσσα, πού παρέμεινε ἤρεμη καί σταθερή στήν πίστη της παρά τή μεγάλη αὐτή δοκιμασία τοῦ μαρτυρίου τῶν παιδιῶν της, τήν φυλάκισαν καί ὕστερα ἀπό μιά σειρά μαρτυρίων καί πολλῶν περιπετειῶν κατέληξε στό νησί Ἅλωνος στόν Ἑλλήσποντο, ὅπου καί τήν ἀποκεφάλισαν.
.           Ἡ ἁγία Βάσσα ἡ Ἐδεσσαία τιμᾶται ἀπό τήν Ἐκκλησία μας μαζί μέ τά παιδιά της, τό Θεόγνιο, τόν Ἀγάπιο καί τόν Πιστό, στίς 21 Αὐγούστου.
.           Τό ἀξιοθαύμαστο παράδειγμα τοῦ μαρτυρίου τους ἄς μᾶς θυμίζει πάντοτε ὅτι πάνω ἀπό κάθε ἄλλη ἀγάπη σέ πρόσωπα ἤ πράγματα εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἄς Τόν ἀγαποῦμε λοιπόν μέ ὅλη μας τήν καρδιά κι ἄς μένουμε πιστοί στίς ἐντολές Του ὅ,τι κι ἄν μᾶς κοστίσει!

Νικηφόρος

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ. : antexoume.wordpress.com

 

, ,

Σχολιάστε

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΨΥΧΩΝ «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».

Ἡ Γενοκτονία τῶν Ψυχῶν

Βλ. σχετ.: «ΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΑΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ» (Ἡ Παναγία στὸν Νεομάρτυρα Βαλέριο Γκαφένκου)

«O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΩΝ»

«ΗΜΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ, ΣΕ ΜΕΡΗ ΜΕ ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΕΥΩΔΙΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

«Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ»

«Ὁ κομμουνισμὸς εἶναι μία ὁμαδικὴ δαιμονοληψία» – Richard Wurmbrand, «Ὁ Ἄγνωστος Κὰρλ Μὰρξ»

.             «Ἡ κομμουνιστικὴ Ρουμανία ἦταν σὰν μία τεράστια πολιτικὴ φυλακή, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε διαφυγή, ἕνα γιγάντιο σωφρονιστικὸ κατάστημα στὸ ὁποῖο εἴκοσι τρία ἑκατομμύρια ἀθῶοι ἄνθρωποι ὑπέστησαν μία ἐγκληματικὴ καὶ παράλογη τιμωρία ποὺ τοὺς ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὸ μοιραῖο περιστατικὸ τῆς ἱστορίας». – Sorin Iliesiu, Ρουμάνος σκηνοθέτης καὶ πολιτικός.
.             «Ὁ κομμουνισμὸς φαινόταν νὰ ἔχει ἐγκατασταθεῖ ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα. Ἡ κατάρρευσή του φαινόταν δυνατὴ μόνο θεωρητικά, σὲ ἕνα πολὺ μακρινὸ μέλλον. Παρ’ ὅλα αὐτά, τολμήσαμε νὰ ὀνειρευτοῦμε, τουλάχιστον γιὰ τὸ μέλλον τῶν γενιῶν ποὺ θὰ ἔρθουν. Μόνο τὰ ὄνειρά μας διέφευγαν ἀπὸ τὴν πανταχοῦ παροῦσα λογοκρισία, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν οὔτε νὰ τὰ ἐλέγξουν, οὔτε νὰ τὰ καταγγείλουν, οὔτε κὰν τὰ ὑποβάλουν σὲ αὐτολογοκρισία. Ἀλλὰ σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὄνειρα, οἱ ἐλπίδες μας ἦταν συνειδητὲς καὶ φανερὲς καὶ ἔτσι ἀναπόφευκτα ὑπέκειντο σὲ αὐτολογοκρισία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν εἴχαμε πολλὲς ἐλπίδες». – Sorin Iliesiu.
.             «Στὸ τέλος, ὁ κομμουνισμὸς ἔπεσε στὴ δική του παγίδα, αὐταπατώμενος ὅτι τὸ ὁλοκληρωτικὸ ψέμα μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ – γιατί ὄχι – ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὸν ἴδιο τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος, προφανῶς, ἔπρεπε νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ κάτι ἄλλο καὶ κάποιον ἄλλο. Τί καὶ ποιός θὰ μποροῦσε νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Θεό; Τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὸν ἀναιροῦσαν, οἱ κομμουνιστὲς δικτάτορες προσπαθοῦσαν νὰ πάρουν τὴ θέση του». Sorin Iliesiu

Ἡ προμελετημένη ἐξόντωση τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ Ρουμανία (1945-1989)

.             Ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ κομμουνιστικὴ Ρουμανία τὰ ἔτη 1945-1989, ἐκτιμᾶται μεταξὺ 500.000 (τὸ ἐλάχιστο ὅριο) καὶ 2.000.000 (τὸ μέγιστο ὅριο). Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καθεστῶτος Τσαουσέσκου, ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων ὡς ἐκ τούτου ἦταν ἑκατοντάδες ἢ χιλιάδες, δεδομένου ὅτι οἱ πραγματικοὶ ἀριθμοὶ σκοπίμως καμουφλάρονταν, καθὼς πολλοὶ κρατούμενοι λογίζονταν ὡς κοινοὶ ἐγκληματίες ἢ ἀσθενεῖς σὲ ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ὑποβλήθηκαν σὲ θεραπεία μὲ ἠλεκτροσὸκ καὶ ψυχοτρόπα φάρμακα.
.             Στὴ Ρουμανία ὑπῆρχαν πάνω ἀπὸ 230 χῶροι πολιτικῆς κράτησης, ἕνας ἀριθμὸς ποὺ περιλάμβανε χώρους «ἀνακρίσεων» καὶ περιοχὲς διαλογῆς, χώρους ἐγκλεισμοῦ (φυλακές), καθὼς καὶ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Ἐὰν συμπεριληφθοῦν καὶ τὰ κεντρικὰ γραφεῖα τῆς Σεκιουριτάτε (τῆς μυστικῆς ἀστυνομίας), ὅπου οἱ κρατούμενοι μεταφέρονταν μετὰ τὴ σύλληψη καὶ ὑποβάλλονταν σὲ ἀνάκριση, τότε ὁ ἀριθμὸς αὐξάνεται κατὰ περισσότερο ἀπὸ 100. Ὑπῆρχαν τουλάχιστον δεκαπέντε ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα ποὺ χρησιμοποιοῦντο γιὰ πολιτικοὺς σκοπούς, ὅπου οἱ κρατούμενοι ὑποβάλλονταν σὲ θεραπεία «ἐπανεκπαίδευσης». Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχουν ἀνακαλυφθεῖ περισσότεροι ἀπὸ ἐνενήντα τόποι ἐκτέλεσης, μέρη ὅπου ἔγιναν μάχες μεταξύ τῆς Σεκιουριτάτε καὶ ἀνταρτῶν καὶ μαζικοὶ τάφοι.
.             Τὸ σωφρονιστικὸ καθεστὼς γιὰ τοὺς πολιτικοὺς κρατούμενους ἦταν μία ἀργὴ διαδικασία ἐξόντωσης, κυρίως μέσῳ τῆς πείνας, τοῦ κρύου, τῶν διαφόρων μορφῶν βασανιστηρίων, τῆς παντελοῦς ἔλλειψης ὑγειονομικῆς περίθαλψης, τῆς ἔλλειψης ὑγιεινῆς κ.λπ. Πρὶν φτάσουν στὶς φυλακές, οἱ πολιτικοὶ κρατούμενοι ὑφίσταντο τακτικὰ βασανιστήρια μὲ τὴν χρήση μεθόδων ἀκραίας σκληρότητας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀνάκρισης ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε. Πολλοὶ ἔχαναν τὴ ζωή τους κατὰ τὴ διάρκεια τέτοιων ἀνακρίσεων. Στὴ φυλακή, τὰ βασανιστήρια συνεχίζονταν καὶ μὲ ἄλλες μορφές. Κρατούμενοι ποὺ θεωροῦνταν ἀπείθαρχοι ἀπομονώνονταν σὲ ἀπόλυτο σκοτάδι, ἁλυσοδεμένοι στὸ κέντρο τοῦ κελιοῦ τους. Φυλακίζονταν γυμνοὶ καὶ ξυπόλυτοι. Τὰ δελτία τροφίμων μειώνονταν κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἀναγκάζονταν νὰ στέκονται ὄρθιοι μέσα στὸ σκοτάδι, στὸ κρύο καὶ τὴν πείνα, ἡμέρα καὶ νύχτα.
.             Μεταξὺ 1949 καὶ 1951, ἡ καταστροφὴ τῆς ἐλὶτ τῆς ρουμανικῆς κοινωνίας εἶχε σχεδὸν ὁλοκληρωθεῖ: διανοούμενοι, διπλωμάτες, ἱερεῖς, ἀξιωματοῦχοι, δικαστές, ἀστυνομικοί, καὶ πολιτικοί τοῦ «ἀστικοῦ καθεστῶτος τῶν γαιοκτημόνων» ἦταν στὴ φυλακή. Οἱ πιὸ ἐργατικοὶ ἀγρότες εἶχαν ἀπελαθεῖ σὲ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Συλλογικὰ καὶ ἀτομικά, εἶχαν ὅλοι τὴν ἔνδειξη “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”. Τώρα αὐτὸ ποὺ ἔμενε νὰ ἐξολοθρευτεῖ ἦταν ἡ ἀπρόβλεπτη κοινωνικὴ δύναμη τῆς νεολαίας. Γιὰ αὐτὸ τὸ τελευταῖο, ἐφευρέθηκε τὸ “πείραμα τοῦ Πιτέστι” (ποὺ ὀνομάστηκε “ἐπανεκπαίδευση” ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε). Οἱ πιὸ βάρβαρες μέθοδοι ψυχολογικῶν βασανιστηρίων ἐφαρμόστηκαν σὲ “ἀπείθαρχους” νέους κρατούμενους, μὲ σκοπὸ νὰ ταπεινώσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ κακοποιήσουν σωματικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ βασανίσουν ψυχικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, μὲ τὰ θύματα νὰ μετατρέπονται σὲ δήμιους. Κρατούμενοι βασανίστηκαν ἀπὸ τοὺς δικούς τους φίλους, ἀπὸ τοὺς συντρόφους τους στὸν πόνο. Ὁ σκοπός: ἡ «ἐπανεκπαίδευση» μέσα ἀπὸ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ καταστροφή, ὁ μετασχηματισμὸς τῶν νέων σὲ ἄθεους, σὲ καταδότες τῶν φίλων τους.

Παραδείγματα ψυχολογικῶν βασανιστηρίων:

α) Τὴ νύχτα τοῦ Πάσχα, οἱ φυλακισμένοι ποὺ ἀρνοῦνταν νὰ κάνουν μία συνολικὴ αὐτὸ-καταγγελία (νὰ ποῦν  ὅλα αὐτὰ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι δὲν εἶχαν δηλωθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἀνακρίσεων τῆς Σεκιουριτάτε) ἀναγκάζονταν νὰ πάρουν μία “Θεία Κοινωνία” ἀπὸ περιττώματα. β) ὅσους ἦταν ὕποπτοι ὅτι ἀπέκρυψαν πληροφορίες σχετικὰ μὲ τοὺς συμμετέχοντες σὲ ἀντικομμουνιστικὲς δράσεις, οἱ βασανιστὲς τοὺς ἔχωναν τὰ κεφάλια σὲ δοχεῖα γεμάτα οὖρα. γ) Οἱ φυλακισμένοι ἀναγκάζονταν νὰ φτύνουν στὸ στόμα τοῦ  ἀντικομμουνιστῆ ἡγέτη τους, προκειμένου νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ τοὺς ἐκδικηθεῖ καὶ νὰ προβεῖ στὴν ἀποκάλυψή τους. δ) Τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, ἕνας κρατούμενος ἀναγκάζονταν νὰ ἀφοδεύσει σὲ μία “πάπια”, ποὺ συμβόλιζε τὴν Φάτνη τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ οἱ ἄλλοι πολιτικοὶ κρατούμενοι ἀναγκάζονταν νὰ γονατίσουν καὶ νὰ κάνουν τὸν σταυρό τους μπροστά της.
«Ἡ παραληρηματικὴ φαντασία τοῦ Turcanu [ὁ Eugen Turcanu (1925 – 1954), ἦταν ὁ ἀρχιβασανιστής, ἕνα τέρας πραγματικὸ] ἐξαπολύθηκε πάνω σὲ ὅλους, ὅταν εἶχε νὰ κάνει μὲ «μαθητὲς» ποὺ πίστευαν στὸν Θεὸ ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ μὴν ἀπαρνηθοῦν τὴν πίστη τους. Ἔτσι, ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ «βαφτίζονται» κάθε πρωί: τὰ κεφάλια τους βυθίζονταν σὲ ἕνα κουβὰ μὲ οὖρα καὶ περιττώματα, ἐνῶ οἱ παρευρισκόμενοι ἔψελναν τὴν ἱεροτελεστία τοῦ βαπτίσματος. Αὐτὸ συνεχιζόταν μέχρι τὰ περιεχόμενα τοῦ κάδου νὰ ἀρχίζουν νὰ φουσκώνουν. Ὅταν ὁ δύστροπος κρατούμενος βρισκόταν στὸ σημεῖο τοῦ πνιγμοῦ, τὸν τραβοῦσαν ἐπάνω, τοῦ ἔδιναν μία σύντομη ἀνάπαυλα γιὰ νὰ ἀναπνεύσει καὶ στὴ συνέχεια τὸν βύθιζαν καὶ πάλι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ “βαφτίζονταν”, στὸν ὁποῖο ἐφαρμόστηκε κατὰ συστηματικὸ αὐτὸ τὸ βασανιστήριο, ἀπέκτησε ἕνα αὐτόματο ἀντανακλαστικὸ ποὺ κράτησε γιὰ περίπου δύο μῆνες: Κάθε πρωὶ πήγαινε νὰ βυθίσει τὸ κεφάλι του στὸν κάδο, γιὰ νὰ διασκεδάσει τοὺς ἐπαν-εκπαιδευτές». – Virgil Ierunca, Ρουμάνος κριτικὸς λογοτεχνίας, δημοσιογράφος καὶ ποιητής..
.               Τελικά, ἡ πλειοψηφία αὐτῶν ποὺ «ἐπανεκπαιδευομένων» κατέληγε μὲ τὴν παραδοχὴ ὅτι ἀξίζουν κάθε εἴδους ἐξαθλίωση καὶ ὅτι θὰ μποροῦσαν ἐν μέρει νὰ ἀποκατασταθοῦν μόνο ἂν οἱ ἴδιοι γίνονταν βασανιστὲς τῶν νέων κρατουμένων. Ἂν ὑπῆρχε ὁ παραμικρὸς δισταγμός, ὑποβάλλονταν σὲ βασανιστήρια γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ.
.             Αὐτὴ ἡ διαβολικὴ λειτουργία τῆς ἀποπροσωποποίησης καὶ τῆς ἠθικῆς δολοφονίας ἄρχισε τὸ Δεκέμβριο τοῦ 1949 στὶς φυλακὲς τοῦ Πιτέστι καὶ συνεχίστηκε, σὲ χαμηλότερη ἔνταση, στὴ φυλακὴ Gherla καὶ στὴ φυλακὴ Targu-Ocna. Τὸ πείραμα τοῦ Pitesti θεωρεῖται ὡς μοναδικὸ μέσα στὴν πληθώρα τῶν μεθόδων, γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου.

Ἡ φυλακὴ Gherla καὶ ὁ Paul Goma

.             Ἡ Gherla εἶναι πόλη τῆς Τρανσυλβανίας. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ὁμώνυμη φυλακή. Τὴν δεκαετία τοῦ 1960 εἶχε μέχρι καὶ 15.000 κρατούμενους. Ἡ βασικὴ δομὴ τῆς φυλακῆς Gherla προῆλθε ἀπὸ τὸ φρούριο τῆς πόλης Gherla ἢ στὰ οὐγγρικὰ “Szamos-uj-var” ποὺ χτίστηκε γύρω στὸ 1540 ἀπὸ τὸν George Martinuzzi, ἀρχιεπίσκοπο, καρδινάλιο καὶ αὐτοκρατορικὸ ταμία τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Ἀψβούργων .
.             Γιὰ τὸ τί γινόταν στὴ φυλακὴ Gherla ἔγραψε βιβλίο ὁ Ρουμάνος συγγραφέας, κομμουνιστής, ἀλλὰ καὶ γνωστὸς γιὰ τὶς δραστηριότητές του ὡς ἀντιφρονῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, Paul Goma.
.             Ὁ Παῦλος Γκόμα, ἔγινε τὸ 1977 πολιτικὸς πρόσφυγας καὶ σήμερα κατοικεῖ σήμερα στὴ Γαλλία. Στὸ Γκόμα τὰ τελευταία χρόνια δόθηκε ἡ κατηγορία τοῦ «ἀντισημίτη», διότι μετὰ τὸ 2000, ἐξέφρασε ἀπόψεις γιὰ τὸ Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τὸ Ὁλοκαύτωμα στὴ Ρουμανία καὶ τοὺς Ἑβραίους, ποὺ θεωρήθηκαν «ἀντισημιτικές». Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ γυναίκα τοῦ Γκόμα εἶναι ἑβραϊκῆς καταγωγῆς!
.             Ὁ Γκόμα γεννήθηκε τὸ 1935 στὸ χωριὸ Mana, ποὺ σήμερα εἶναι μέρος τῆς Δημοκρατίας τῆς Μολδαβίας. Οἱ γονεῖς του, Εὐφήμιος (1909-1967) καὶ Μαρία (1909-1974), ἦταν δάσκαλοι.
.             Μετὰ τὴν σοβιετικὴ κατοχὴ τῆς Βεσσαραβίας τὸ 1940, οἱ κομμουνιστὲς συνέλαβαν τὸν πατέρα τοῦ Γκόμα καὶ τὸν ἔστειλαν ἐξορία στὴ Σιβηρία. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1943, ὁ πατέρας του βρέθηκε μὲ τὴν οἰκογένειά του, ὡς αἰχμάλωτος πολέμου, στὸ «στρατόπεδο Νο 1 γιὰ τοὺς Σοβιετικοὺς αἰχμαλώτους», στὴ Slobozia, τῆς ἐπαρχίας Ialomita στὴ Ρουμανία.
.             Τὸν Μάιο τοῦ 1952, ὁ Γκόμα, ἐνῶ ἦταν μαθητής, τέθηκε ὑπὸ κράτηση γιὰ ὀκτὼ ἡμέρες ἀπὸ τὴ Σεκιουριτάτε, ἐπειδὴ μιλοῦσε στὴν τάξη γιὰ τοὺς Ρουμάνους ἀντι-κομμουνιστὲς ἀντάρτες καὶ ἐπειδὴ διατηροῦσε ἕνα κωδικοποιημένο προσωπικὸ ἡμερολόγιο. Τὸν Σεπτέμβριο-Ὀκτώβριο τοῦ ἴδιου ἔτους τὸν ἀπέκλεισαν ἀπὸ ὅλα τὰ σχολεῖα στὴ Ρουμανία.
.             Τὸ 1954 ἔγινε δεκτὸς στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βουκουρεστίου καὶ τὸ Νοέμβριο τοῦ 1956, ἔγινε μέρος τοῦ φοιτητικοῦ κινήματος τοῦ Βουκουρεστίου. Κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς σεμιναρίου, διάβασε μέρη ἑνὸς μυθιστορήματος ποὺ εἶχε γραφτεῖ γιὰ ἕναν φοιτητὴ ὁ ὁποῖος ἐφτίαξε ἕνα κίνημα παρόμοιο μὲ ἐκεῖνο τῆς Οὐγγαρίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἡρωικῆς Οὐγγρικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1956. Καταδικάστηκε σὲ δύο χρόνια φυλακὴ μὲ τὴν κατηγορία ὅτι προσπαθοῦσε νὰ ὀργανώσει μία ἀπεργία στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Ἀφοῦ ἐξέτισε τὴν ποινὴ στὶς φυλακὲς Jilava καὶ Gherla στὴ συνέχεια τέθηκε σὲ κατ’ οἶκον περιορισμὸ στὸ χωριὸ Latesti μέχρι τὸ 1963.
.             Ὡς πρώην πολιτικὸς κρατούμενος, δὲν τοῦ ἐπετράπη νὰ συνεχίσει τὶς σπουδές του καὶ ἀναγκάστηκε νὰ δουλέψει σὲ χειρωνακτικὲς ἐργασίες μέχρι τὸ 1965, ποὺ εἰσήχθη ξανὰ ὡς πρωτοετὴς φοιτητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1967, κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς Σεκιουριτάτε, ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὶς σπουδές του. Τὸ 1968, παντρεύτηκε τὴν Ana Maria Navodaru. Ὁ γιός τους Φίλιππος- Ἱερώνυμος γεννήθηκε τὸ 1975. Στὰ τέλη τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1968, ὁ Γκόμα ἔγινε μέλος τοῦ ρουμανικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, σὲ μία πράξη ἀλληλεγγύης μὲ τὴ θέση ποὺ πῆρε ἡ Ρουμανία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς εἰσβολῆς στὴν Τσεχοσλοβακία τῶν δυνάμεων τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας (ἡ Ρουμανία τότε, δὲν ἔλαβε μέρος καταδικάζοντας τὴν εἰσβολή). Ἀρκετοὺς μῆνες ἀργότερα, ὁ Γκόμα ἐπιχείρησε νὰ ἐκδώσει τὸ μυθιστόρημα ‘Ostinato’ (μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του μὲ τὴ μυστικὴ ἀστυνομία), ἀλλὰ δὲν τοῦ ἐπετράπη ἀπὸ τοὺς λογοκριτές, ἀφοῦ ἕνας λογοκριτὴς «ἀναγνώρισε» ἕνα χαρακτήρα τοῦ βιβλίου ποὺ θύμιζε τὴν Ἕλενα Τσαουσέσκου. Ὡστόσο, τὸ μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε σὲ μετάφραση στὴ Δυτικὴ Γερμανία τὸ 1971, μὲ ἀποτέλεσμα, ὁ Γκόμα νὰ ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα, ἂν καὶ ὁ ἴδιος ἀρνήθηκε νὰ παραιτηθεῖ.
.           Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1972, πῆρε τὴν ἄδεια νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴ Γαλλία, ὅπου ἔγραψε τὸ “Gherla”, ἕνα μυθιστόρημα μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του στὴ φυλακὴ Gherla. Τὸ βιβλίο αὐτό, ἐννοεῖται, ὅτι δὲν δημοσιεύτηκε στὴ Ρουμανία.
.           Ἀργότερα ἔγραψε μία ἐπιστολή, στὴν ὁποία ἔκανε ἔκκληση γιὰ σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στὴ Ρουμανία. Τὴν ἑπόμενη μέρα, ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του δημιουργήθηκε ἕνας ἀστυνομικὸς κλοιός, γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὑπογράψουν τὴν ἐπιστολή του. Οἱ ἀρχὲς προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Γκόμα νὰ μεταναστεύσει, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε.
.           Στὶς 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1977, ὁ Τσαουσέσκου ἔκανε μία ὁμιλία, στὴν ὁποία ἐπιτέθηκε στοὺς «προδότες τῆς χώρας», ἀναφερόμενος στὸν Γκόμα.
.           Μία ἑβδομάδα ἀργότερα, ἕνας πρώην μποξέρ, μπῆκε στὸ σπίτι τοῦ Goma καὶ τὸν ἔσπασε στὸ ξύλο. Οἱ ἐπιθέσεις ἐπαναλήφθηκαν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Αὐτὸς ποὺ συνελήφθη ἦταν ὁ… Goma καὶ ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὴν Ἕνωση Συγγραφέων τῆς Ρουμανίας.
.           Στὶς 20, Νοεμβρίου τοῦ 1977, ὁ Γκόμα καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔφυγαν ἀπὸ τὴ Ρουμανία καὶ πῆγαν ἐξορία στὴ Γαλλία.
.           Τὸ λογοτεχνικὸ ἔργο τοῦ Γκόμα ἀποτελεῖ μία “πειστικὴ καὶ τρομακτικὰ συναρπαστικὴ ἔκθεση μίας ὁλοκληρωτικῆς ἀπανθρωπιᾶς” ἀπὸ τὴν ὁποία, ἀκόμη καὶ ἡ ἐξορία δὲν ἀποτελοῦσε ἐγγύηση γιὰ ἀσφαλὲς καταφύγιο.
.           Γιὰ τὸν Γκόμα καὶ τὴν φρίκη ποὺ γνώρισε στὶς κομμουνιστικὲς φυλακές, γράφει στὸ ἀποκαλυπτικὸ βιβλίο του «Ὁ Ἄγνωστος Μὰρξ» (ἀγγλικὸς τίτλος: “Was Karl Marx A Satanist”? ἢ “Marx and Satan”), ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς Ρουμάνος προτεστάντης πάστορας Richard Wurmbrand (ἱδρυτὴς ἀργότερα τῆς ὀργάνωσης “Voice of the Martyrs”) ὁ ὁποῖος ἐπίσης, ὑπέφερε γιὰ τὴν πίστη του στὶς κομμουνιστικὲς φυλακὲς. (Πιὸ γνωστό του βιβλίο “Βασανισμένοι Γιὰ Τὸν Χριστό”):
.                 Τὸ νὰ συλλάβουν οἱ κομμουνιστὲς ἱερεῖς καὶ πάστορες σὰν «ἀντιεπαναστατικοὺς» μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω. Γιατί ὅμως νὰ τοὺς ὑποχρεώνουν νὰ κάνουν τὴ Θεία Κοινωνία μὲ περιττώματα καὶ οὖρα στὶς Ρουμανικὲς φυλακὲς τοῦ Piteshti; Γιατί οἱ Χριστιανοὶ βασανίζονταν γιὰ νὰ μεταλάβουν αὐτὲς τὶς ἀκαθαρσίες σὰν Θεία Μετάληψη; (I. Cirja « Ἐπιστροφὴ ἀπ’ τὴν Κόλαση», καὶ D. Bacu «Piteshti»). Γιατί ὁ Ρουμάνος Ὀρθόδοξος ἱερέας Roman Braga, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς κομμουνιστὲς ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ὑπέφερε τὸ ξερίζωμα τῶν δοντιῶν του ἕνα – ἕνα μὲ σιδερένιο ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ὑποχρεωθεῖ νὰ βλασφημήσει; Οἱ κομμουνιστὲς ἐξήγησαν σ’ αὐτόν, ὅπως καὶ σ’ ἄλλους: «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».
.           Ὁ  Ρουμάνος κομμουνιστὴς συγγραφέας Paul Goma, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς ἴδιους τοὺς συντρόφους του, περιγράφει στὸ βιβλίο τοῦ «Gerla» (Gallimard, Γαλλία) μερικὰ βασανιστήρια ποὺ ἐπινόησαν οἱ κομμουνιστὲς γιὰ τοὺς χριστιανούς. Ἀνάγκαζαν ἕνα πολὺ θρῆσκο φυλακισμένο νὰ «βαφτίζεται» καθημερινὰ βάζοντας τὸ κεφάλι του σ’ ἕνα βαρέλι ὅπου οἱ φυλακισμένοι ἔκαναν τὶς ἀνάγκες τους, καὶ στὸ μεταξὺ ὑποχρέωναν τοὺς ἄλλους φυλακισμένους νὰ ψάλλουν τὴν ἀκολουθία τοῦ βαφτίσματος. Στὶς διάφορες γιορτές, καὶ ἰδιαίτερα τὴ Σαρακοστή, ὀργάνωναν βλάσφημες λειτουργίες. Ἕνας φυλακισμένος ντυνόταν μ’ ἕνα φόρεμα πασαλειμμένο μὲ περιττώματα, ἔχοντας στὸ λαιμό του ἀντὶ γιὰ τὸ σταυρὸ ἕνα φαλλό, φτιαγμένο ἀπὸ ἕνα μίγμα ἀπὸ ψωμὶ καὶ ἐντομοκτόνο. Ὅλοι οἱ φυλακισμένοι ἔπρεπε νὰ τὸν φιλήσουν καὶ νὰ ποῦν τὸ ἱερὸ τροπάριο τῶν Ὀρθόδοξων «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν».
.           Τέτοια πράγματα γινόντουσαν τουλάχιστο δύο χρόνια μὲ πλήρη ἐπίγνωση τῶν κορυφαίων ἀρχηγῶν τοῦ κόμματος.

Καὶ σημειώνει:

.           Οἱ μαρξιστὲς ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἄθεοι ποὺ δὲν πιστεύουν σὲ παράδεισο καὶ κόλαση. Σ’ ἐκεῖνες ὅμως τὶς ἐξαιρετικὲς περιστάσεις ὁ Μαρξισμὸς ἔβγαλε τὴν ἀθεϊστικὴ μάσκα του, ἀποκαλύπτοντας τὸ ἀληθινό του πρόσωπο, ποὺ εἶναι ὁ Σατανισμός. Οἱ κομμουνιστικοὶ διωγμοὶ ἐνάντια στὴν θρησκεία μποροῦν νὰ ἔχουν μία ἀνθρώπινη ἐξήγηση. Ἡ μανία καὶ ἡ λύσσα αὐτῶν τῶν διωγμῶν πέρα ἀπὸ κάθε λογικὸ ὅριο εἶναι σατανική.

 

 

ΠΗΓΗ: redskywarning.blogspot.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ἅγιοι μάρτυρες σύγχρονοι

περιοδ. «ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ»

.                 Ἐλάχιστα ἀσχολήθηκαν μαζί τους, καί ἄς ὑπῆρξαν ὄχι ἁπλῶς ἥρωες, ἀλλά σύγ­χρονοι μάρτυρες! Γιά τό νέο, πού χάθηκε στά Ἰωάννινα καί τελικά βρέθηκε νεκρός, ἐπί πολλές μέρες τά Μ.Μ.Ε. μιλοῦσαν, κάνοντάς το πρῶτο θέμα. Καί φυσικά εἶναι σοβαρό τό θέμα, νά χάνεται ἕνας νέος, ἐπειδή οἱ συνομίληκοί του τόν κορόϊδευαν καί «ἔσπα­γαν πλάκα» μαζί του.

.             Μά τίς ἴδιες σχεδόν μέρες συνέβηκε ἀπείρως πιό συγκλονιστικό γεγονός. Εἴκοσι ἕνας νέοι ἐσφαγιάσθησαν μόνο καί μόνο γιατί ἦσαν χριστιανοί καί δέν θέλησαν ν’ ἀρνηθοῦν τό ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Λίγες γραμμές στίς ἐφημερίδες καί μερικές δη­λώσεις θρησκευτικῶν ἡγετῶν, αὐτό ἦταν ὅλη ἡ δημοσιότητα! Βέβαια ὁ οὐρανός διέθεσε τόν καλύτερο καί αἰώνιο πανηγυρισμό γιά τις ψυχές τῶν νεομαρτύρων.

.             Ἀντιγράφουμε ἀπό σχετικό ρεπορτάζ (περιοδικό «Παρεμβολή», τεῦχος 111):

.             «Λιβύη, 15 Φεβρουαρίου 2015, μνήμη τοῦ μαρτυρήσαντος Ὀνησίμου ἀποστόλου. Εἴκοσι ἕνας Αἰγύπτιοι, Κόπτες Χριστιανοί, ἀποκεφαλίζονται σέ μία παραλία ἀπό ἰσλαμιστές (τζιχαντιστές). Βιντεοσκοπώντας τήν πρᾶξι τους, στέλνουν, ὅπως δηλώνουν, “αἱματοβαμμένο μήνυμα σέ ὅλες τίς χῶρες τοῦ Σταυροῦ”.

.             Ἡ κάμερα συλλαμβάνει κάποια χείλη νά λένε τό τελευταῖο τους “Μνήσθητι” στόν Κύριο, γιά τό ὄνομα τοῦ Ὁποίου μαρτυροῦν λίγα λεπτά ἀργότερα. Ἀποκεφαλίζονται ὅλοι! Ὁ φακός αἰχμαλωτίζει τή θάλασσα νά κοκκινίζη ἀπό τό αἷμα. Λίγες μέρες νω­ρίτερα, σαρανταπέντε Χριστιανοί κάηκαν ζωντανοί, γιά τήν πίστι τους, στό δυτικό Ἰράκ ἀπό ἰσλαμιστές…

.             Ὁ θάνατός τους εἴδησις “στά ψιλά” τῶν ἐφημερίδων ἤ λίγο πρίν ἀπό τό δελτίο καιροῦ στά δελτία εἰδήσεων»…

  • Ἡ Ἐκκλησία, δυό χιλιάδες χρόνια τώρα, συνεχίζει νά γνωρίζη πολλούς μάρτυρες. «Οὗτοι πάντες ἐμαρτυρήθησαν διά τῆς πίστεως» (Ἑβρ. ια´ 39).

  • Πρόκειται γιά σπουδαίους ἁγίους, πού ὀφείλουμε νά τιμᾶμε, «ὡς σφαγιασθέντας ὥσπερ ἄρνας».

  • ’Εμεῖς στήν Ἑλλάδα, παρ’ ὅλες τίς θρησκευτικές λαμπάδες καί τά προσκυνήματα, συνεχίζουμε νά παίζουμε τό ρόλο τοῦ σφαγέα, τύπου Ἡρώδη. ’Εδῶ σφάζουμε παιδιά· ἀλλοῦ γίνονται πιστοί σφάγια ἱερά. ’Εδῶ «χριστιανοί γονεῖς» σφαγιάζουν τά ἀθῶα ἀρνάκια τους, μέ τό μαχαίρι τῶν ἐκτρώσεων. Ἀλλοῦ ὅμως σφαγιάζονται οἱ χριστιανοί γιά τήν πίστι τους. Ὑπάρχει, ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψις, «αἷμα ἁγίων καί πάντων τῶν ἐσφαγμένων ἐπί τῆς γῆς» (ιη’ 24).

  • Καί ἄς μή ρωτήση κανείς, ἄν ἦσαν ὀρθόδοξοι οἱ σφαγιασθέντες 21 νέοι χρι­στιανοί. Ἦσαν χριστιανοί Κόπτες. Καί τί μέ τοῦτο; Μήπως τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου, γιά τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ, κάνει διακρίσεις;

Τό αἷμα, σέ κάθε περίπτωσι Χριστιανοῦ μάρτυρα, εἶναι αἷμα· αἷμα πού ἐξ­αγνίζει· αἷμα πού ἀναπληρώνει κάθε βάπτισμα. Λέει σχετικά ὁ ἱερός Χρυσόστομος:

«Ἐν τῷ μαρτυρίῳ τό Πνεῦμα μετά πολλῆς ἐφίπταται τῆς δαψιλείας καί ἁμαρτημάτων ἀναίρεσις καί ψυχῆς γίνεται καθαρμός θαυμαστός τις καί παράδοξος» (Ε.Π.Ε. 37,42).

Μετάφρασις: Στό μαρτύριο τό Ἅγιο Πνεῦμα περιίπταται καί προσφέρει πλούσια τή χάρι καί γίνεται ἐξάλειψις ἁμαρτημάτων καί κάποιο καταπληκτικό καί παράδοξο καθάρισμα τῆς ψυχῆς.

  • Τό μαρτύριο εἶναι τό εἰσιτήριο γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Θαυμαστοί καί οἱ ὅσιοι καί οἱ ἀσκητές καί οἱ ὁμολογητές καί οἱ θεοφόροι πατέρες. Ἀλλ’ οἱ πλέον θαυμαστοί εἶναι οἱ μάρτυρες!

,

Σχολιάστε

Η ΑΓΙΑ ΕΥΓΕΝΙΑ Ἡ περίδοξος γόνος τῆς Ρώμης καὶ ἀσκητικῶς διαλάμψασα πάνσεμνος νύμφη τοῦ Χριστοῦ

Η ΑΓΙΑ ΕΥΓΕΝΙΑ
περίδοξος γόνος τς Ρώμης
κα
σκητικς διαλάμψασα πάνσεμνος νύμφη το Χριστο

 Γράφει ὁ Ἀριστείδης Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικός

.               Μέσα στὴν πολυάριθμη χορεία τῶν καλλιπαρθένων γυναικῶν μαρτύρων ποὺ ἀγάπησαν μὲ ὅλη τους τὴν ψυχὴ τὸν Νυμφίο Χριστὸ καὶ ἔλαβαν τὸν ἀμάραντο στέφανο τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς θεϊκῆς δόξας, συναριθμεῖται καὶ ἡ ἔνδοξος ὀσιοπαρθενομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἁγία Εὐγενία, ἡ χαριέστατη αὐτὴ ἀμνὰς τοῦ Κυρίου καὶ πανάμωμος νύμφη τοῦ Ὑψίστου, ἡ ὁποία ἀξιώθηκε νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὴν ἀγάπη Του κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς εὐφροσύνου ἑορτῆς τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἡ τιμωμένη ὑπὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στὶς 24 Δεκεμβρίου καλλιπάρθενος καὶ πάνσεμνος νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἁγία Εὐγενία, ἡ ὁποία ἀναδείχθηκε «κρηπὶς παρθενίας καὶ συνέσεως», «ἐνδιαίτημα θείας ἀρετῆς», «φωτόλαμπρος λαμπὰς χρηστοηθείας καὶ ἀνδρικῆς φρονήσεως», καταγόταν ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ ἔζησε τὸ δεύτερο μισό τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα κατὰ τοὺς χρόνους τοῦ βασιλιᾶ Κομμόδου.
.               Οἱ γονεῖς της ὀνομάζονταν Φίλιππος καὶ Κλαυδία, εἶχε δὲ καὶ δύο ἀδελφούς, τὸν Ἀβίτα καὶ τὸν Σέργιο. Ὅταν ὅμως ὁ ἐπιφανὴς καὶ πλούσιος πατέρας της, ὁ Φίλιππος, διορίσθηκε ἔπαρχος στὴν Ἀλεξάνδρεια, ἔχοντας μάλιστα ὑπὸ τὴν ἐξουσία του ὁλόκληρη τὴν Αἴγυπτο, ἐγκαταστάθηκε ἐκεῖ καὶ ἡ εὐγενέστατη στὴν ψυχή, ἡ ἐνάρετη στὴ βιοτὴ καὶ ἡ ὄμορφη στὴν ἐξωτερικὴ ἐμφάνιση κόρη του, ἡ Εὐγενία. Στὴν περιώνυμη πόλη τῆς Ἀλεξανδρείας, ἡ ὁποία τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν κέντρο παιδείας, γραμμάτων καὶ τεχνῶν μὲ μεγάλη πνευματικὴ ἀκτινοβολία, μορφώθηκε ἡ εὐφυὴς Εὐγενία καὶ ἀπέκτησε ἑλληνικὴ καὶ ρωμαϊκὴ παιδεία καὶ μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὅλοι τὴ θαύμαζαν γιὰ τὴ σοφία της, ὅταν ἔγινε δεκαπέντε ἐτῶν. Γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ ὅμως δὲν τῆς εἶχε μιλήσει κανείς, ἀφοῦ ὁ πατέρας της ἦταν εἰδωλολάτρης. Παρόλα αὐτὰ ὁ εἰδωλολάτρης αὐτὸς ἔπαρχος κυβερνοῦσε τὸν λαὸ μὲ δικαιοσύνη καὶ ἀγαποῦσε τοὺς καλοὺς καὶ ἐνάρετους ἀνθρώπους. Γι’ αὐτὸ καὶ συμπαθοῦσε τοὺς χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι διακρίνονταν γιὰ τὴν ἐνάρετη βιοτὴ καὶ τὴ σωφροσύνη τους. Ἀκολουθώντας ὅμως πιστὰ τὶς προσταγὲς τοῦ βασιλιᾶ δὲν τοὺς ἐπέτρεπε νὰ κατοικοῦν μέσα στὴν πόλη, ἀλλὰ ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη αὐτῆς. Ἀπεναντίας ἐξεδίωκε καὶ συχνὰ φόνευε τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους καὶ ἰδιαίτερα τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς μάντεις.
.           Στὸ μεταξὺ ἡ φήμη τῆς ἐνάρετης καὶ σοφῆς Εὐγενίας προσείλκυσε τὸ ἐνδιαφέρον τοῦ ἄρχοντα Ἀκυλίνου, ποὺ εἶχε μάλιστα τὸ ἀξίωμα τοῦ ὑπάτου στὴ Ρώμη καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν πατέρα της, τὸν Φίλιππο, νὰ τὴν παντρευτεῖ. Ἡ σεμνὴ καὶ ἐνάρετη ὅμως Εὐγενία ἀρνήθηκε μία τέτοια πρόταση, ἀφοῦ δήλωσε στὸν πατέρα της ὅτι ἐπιθυμεῖ νὰ μείνει σὲ ὅλη της τὴ ζωὴ παρθένος. Ἄλλωστε ἡ φιλομάθειά της τὴν ὁδήγησε στὸ νὰ ἀρχίσει νὰ μελετᾶ χριστιανικὰ βιβλία, μέσα ἀπὸ τὰ ὁποῖα γνώρισε τὴν ἀλήθεια περὶ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Ὅταν μάλιστα κάποια ἡμέρα ἔπεσαν στὰ χέρια της οἱ ἐπιστολὲς τοῦ θεηγόρου Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν Παύλου καὶ τὶς διάβασε μὲ ἐπιμέλεια, κατενόησε πλήρως τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἑνὸς καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ καὶ Δημιουργοῦ ὅλου τοῦ κόσμου. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὴ σαγήνευσε σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ἔχοντας μέσα στὴν ψυχή της τὸν θεῖο ἔρωτα, ἐγκατέλειψε τοὺς γονεῖς καὶ τὸ σπίτι της, ὅπου διέμενε, καὶ ἀποφάσισε νὰ ἀφιερωθεῖ στὸν Νυμφίο Χριστὸ γιὰ ὅλη της τὴ ζωή. Γιὰ νὰ μπορέσει ὅμως νὰ φύγει ἀπὸ τὸ σπίτι, ζήτησε μία ἡμέρα ἀπὸ τοὺς γονεῖς της νὰ μεταβεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη γιὰ νὰ γνωρίσει τὰ μέρη ποὺ ὑπάρχουν.
.               Ἔτσι ἀφοῦ πῆρε δύο ὑπηρέτες, τὸν Πρωτᾶ καὶ τὸν Ὑάκινθο, βγῆκε ἀπὸ τὴν πόλη καὶ μὲ τὴν ἅμαξα ἔφτασε σὲ τόπο, ὅπου οἱ χριστιανοὶ εἶχαν οἰκοδομήσει ἐκκλησία. Τὴ στιγμὴ μάλιστα ἐκείνη ἔλεγαν τὸ γνωστὸ ρητό: «Πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια. Ὁ δὲ Κύριος τοὺς οὐρανοὺς ἐποίησεν». Μόλις ἡ Εὐγενία ἄκουσε αὐτοὺς τοὺς λόγους, μίλησε στοὺς δύο ὑπηρέτες γιὰ τὴν πλάνη τῶν εἰδωλολατρικῶν θεῶν, ἐνῶ τοὺς τόνισε τὸ μεγαλεῖο τῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ εἶναι ἐνάρετοι, σώφρονες καὶ ταπεινοί. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο τοὺς δήλωσε ὅτι θέλει νὰ γίνει χριστιανή, τοὺς πρότεινε δὲ νὰ ἀσπασθοῦν καὶ ἐκεῖνοι τὴ χριστιανικὴ πίστη, ὥστε νὰ κερδίσουν τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους καὶ νὰ ζοῦν καὶ οἱ τρεῖς ὡς πνευματικὰ ἀδέλφια κάτω ἀπὸ τὴν προστασία καὶ τὴν ἀγάπη τοῦ ἑνὸς καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Οἱ δύο ὑπηρέτες συμφώνησαν νὰ ἀκολουθήσουν τὴ σωτήρια πρόταση τῆς Εὐγενίας καὶ ἀφοῦ προχώρησαν μέσα στὴ νύχτα, ἔφτασαν σὲ τόπο, ὅπου ἡ σεμνὴ καὶ ἐνάρετη κόρη εἶχε ἀκούσει ὅτι ὑπάρχει μοναστήρι, τὸ ὁποῖο βρίσκεται ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ ἐναρέτου ἐπισκόπου Ἕλενου, ὁ ὁποῖος εἶχε ἐνθρονίσει στὴ μονὴ τὸν ἡγούμενο Θεόδωρο. Στὴ μονὴ αὐτὴ δὲν ἐπιτρεπόταν ὅμως νὰ εἰσέλθει γυναίκα. Γι’ αὐτὸ καὶ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ στοὺς δύο ὑπηρέτες νὰ τὴν κουρέψουν καὶ ἀφοῦ βάλει στὴ συνέχεια ἀνδρικὰ ἐνδύματα, νὰ εἰσέλθουν καὶ οἱ τρεῖς στὴ μονή, ὥστε νὰ συναριθμηθοῦν στὴν ἀδελφότητά της. Τότε ὁ Πρωτᾶς καὶ ὁ Ὑάκινθος ἐκτέλεσαν τὴν ἐντολὴ τῆς Εὐγενίας καὶ κατόπιν καὶ οἱ τρεῖς κατευθύνθηκαν πρὸς τὸ μοναστήρι.
.             Στὴ διαδρομὴ συνάντησαν ἕναν ἐπίσκοπο, τὸν ὁποῖο ἀκολουθοῦσε πλῆθος χριστιανῶν. Μάλιστα ἡ Εὐγενία ρώτησε κάποιον, ὀνόματι Εὐτρόπιο, ποιὸς εἶναι ὁ γέροντας ποὺ προηγεῖται μπροστὰ ἀπὸ ὅλους. Τότε πληροφορήθηκε ὅτι εἶναι ὁ ἐπίσκοπος Ἕλενος, ὁ ὁποῖος μὲ θαυματουργικὸ τρόπο ἀπέδειξε ὅτι εἶναι ἀπεσταλμένος τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σὲ ἀντίθεση μὲ κάποιον μάντη, ὀνόματι Ζαρέα, ὁ ὁποῖος διακήρυττε ὅτι τὸν ἔστειλε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ διδάξει καὶ νὰ εὐεργετήσει τοὺς ἀνθρώπους. Ἀλλὰ γιὰ νὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια καὶ τὸ μεγαλεῖο του ἀληθινοῦ Θεοῦ, διέταξε ὁ ἐπίσκοπος Ἕλενος νὰ ἀνάψουν μία μεγάλη φωτιὰ καὶ νὰ μποῦν καὶ οἱ δύο μέσα. Ὅποιος ἀπὸ τοὺς δύο θὰ ἔμενε ἄθικτος ἀπὸ τὴ φωτιά, θὰ ἦταν καὶ ὁ ἀπεσταλμένος τοῦ Κυρίου. Ὁ Ζαρέας πρότεινε νὰ μπεῖ πρῶτος ὁ Ἕλενος, ὁ ὁποῖος ἔμεινε σῶος καὶ ἀβλαβὴς γιὰ πολλὴ ὥρα μέσα στὴ φωτιά. Βλέποντας ὅμως ὁ πλανεμένος μάντης τὸ παράδοξο αὐτὸ γεγονός, τρομοκρατήθηκε καὶ προσπάθησε νὰ φύγει. Τότε ὁ κόσμος τὸν ἅρπαξε καὶ τὸν ἔριξε μέσα στὴ φωτιά. Ὅταν ὅμως ἄρχισε νὰ καίγεται, φώναζε κλαίγοντας τόσο πολύ, ὥστε τὸν λυπήθηκε ὁ Ἕλενος καὶ ἀφοῦ τὸν ἔβγαλε μέσα ἀπὸ τὴ φωτιὰ μισοπεθαμένο, τὸν ἔδιωξε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη.
.           Ἀκούγοντας ἡ Εὐγενία ἀπὸ τὸν Εὐτρόπιο αὐτὴ τὴ διήγηση, ἐντυπωσιάσθηκε τόσο πολύ, ὥστε τὸν παρακάλεσε νὰ μιλήσει στὸν ἐνάρετο ἐπίσκοπο ὅτι ἐπιθυμεῖ τόσο ἐκείνη ὅσο καὶ οἱ δύο συνακόλουθοί της νὰ γίνουν μοναχοί. Τότε ὁ Εὐτρόπιος ὑποσχέθηκε νὰ μιλήσει στὸν Ἕλενο, ἀλλὰ ἀργότερα, διότι εἶναι κουρασμένος καὶ θέλει νὰ ἀναπαυθεῖ. Ὁ ἐπίσκοπος ὅμως εἶδε στὸν ὕπνο του γλυπτὸ εἴδωλο γυναίκας, τὸ ὁποῖο ἦταν ἀντικείμενο λατρείας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. Τότε ὁ Ἕλενος ἀπευθυνόμενος μὲ θλίψη στὸ εἴδωλο, τὸ ρώτησε γιατί δέχεται νὰ τὸ λατρεύουν οἱ ἄνθρωποι, ἀφοῦ εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ. Στὸ ἄκουσμα αὐτῶν τῶν λόγων ἡ γυναίκα ποὺ λατρευόταν ὡς θεά, πλησίασε τὸν ἐπίσκοπο καὶ τοῦ δήλωσε ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ἀποχωρισθεῖ ἀπὸ κοντά του, μέχρι νὰ τὴν ὁδηγήσει στὸν Δημιουργό της. Μόλις ξύπνησε ὁ Ἕλενος, ἔμεινε ἐκστατικὸς ἀπὸ τὸ ὄνειρο. Κατενόησε ὅμως πλήρως τὴ σημασία του, ὅταν ὁ Εὐτρόπιος τοῦ εἶπε ὅτι τρεῖς ἄνδρες ποὺ εἶναι ἀδέλφια, ἀρνήθηκαν τὴν εἰδωλολατρικὴ πίστη καὶ ἐπιθυμοῦν νὰ βαπτισθοῦν καὶ νὰ γίνουν μοναχοὶ σ’ αὐτὸ τὸ μοναστήρι, μὲ τὴν παράκληση ὅμως νὰ μείνουν καὶ οἱ τρεῖς μαζί.
.           Μόλις ἐμφανίσθηκαν ἐνώπιον τοῦ ἐπισκόπου, ἡ Εὐγενία τοῦ εἶπε ὅτι εἶναι τρία ἀδέλφια κατὰ σάρκα ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ τὰ ὀνόματά τους εἶναι Εὐγένιος, Πρωτᾶς καὶ Ὑάκινθος. Τότε ὁ Ἕλενος ἀπευθυνόμενος στὴν Εὐγενία τῆς εἶπε ὅτι ὀρθὰ ὀνομάσθηκε Εὐγένιος, διότι ἔχει ἀνδρικὸ φρόνημα, παρόλο ποὺ ἔχει γυναικεία φύση. Μάλιστα γιὰ τὴν ἀγάπη Του ἄλλαξε σχῆμα καὶ ὄνομα καὶ φαίνεται ἄνδρας, ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶναι γυναίκα. Αὐτὸ βεβαίως τὸ γνωρίζει, διότι τοῦ τὸ ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος βλέπει τὴν καθαρότητα καὶ ἁγνότητα τῆς ψυχῆς της, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ ἐνάρετη κόρη ἐπιθυμεῖ νὰ ζήσει μέσα στὴν πνευματικὴ ἀγαλλίαση τοῦ Παραδείσου. Ὅμως ὁ ἐπίσκοπος ἀπευθύνθηκε καὶ στοὺς δύο συνακολούθους τῆς Εὐγενίας, τὸν Πρωτᾶ καὶ τὸν Ὑάκινθο, καὶ τοὺς εἶπε ὅτι ὁ Κύριος τοῦ ἀποκάλυψε ὅτι παρόλο ποὺ ἔτυχε νὰ εἶναι ὑπηρέτες, εἶναι ἐλεύθεροι στὴ σκέψη καὶ τὴν ψυχή. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς δὲν τοὺς θεωρεῖ δούλους, ἀλλὰ φίλους, ἀφοῦ δὲν ἐμπόδισαν τὴν Εὐγενία στὴν πραγματοποίηση τῆς ἀφιερώσεώς της στὸν Θεὸ καὶ μάλιστα τὴ συνόδευσαν μὲ προθυμία. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ ὁδηγήσει καὶ τοὺς τρεῖς μέσα στὴν ἄφθαστη χαρὰ τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν. Κατόπιν ὁ Ἕλενος βάπτισε καὶ τοὺς τρεῖς καὶ ἀφοῦ τοὺς ἔκειρε μοναχούς, τοὺς συναρίθμησε στὴν ἀδελφότητα τῆς μονῆς.
.             Στὸ μεταξὺ μόλις ἐπέστρεψε ἡ ἅμαξα στὸ σπίτι τῆς Εὐγενίας, βγῆκαν ὅλοι οἱ ὑπηρέτες καὶ οἱ συγγενεῖς νὰ τὴν προϋπαντήσουν. Ὅταν ὅμως ἀνέβηκαν στὴν ἅμαξα, εἶδαν ὅτι ἡ σεμνὴ καὶ ἐνάρετη κόρη τοῦ Φιλίππου καὶ τῆς Κλαυδίας δὲν ὑπῆρχε. Τότε οἱ γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια της, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ δοῦλοι ἄρχισαν νὰ κλαῖνε γοερῶς, νὰ χτυποῦν τὰ στήθη τους καὶ νὰ φωνάζουν δυνατά, ἐπειδὴ εἶχαν χάσει τὴν πολυαγαπημένη τους Εὐγενία. Μάλιστα ἐπιστρατεύτηκαν ἄνθρωποι γιὰ νὰ ψάξουν νὰ τὴ βροῦν καὶ ρώτησαν ἀκόμη καὶ γεωργούς, μάντεις καὶ ἐμπόρους, ἀλλὰ ὅλες οἱ προσπάθειες ἀπέβησαν ἄκαρπες. Τότε ὁ Φίλιππος ζήτησε ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων νὰ παρακαλέσουν τοὺς πατρώους θεούς, ὥστε νὰ βρεθεῖ ἡ χαμένη κόρη του, ὑποσχόμενος νὰ τοὺς δώσει πλούσια δῶρα. Σὲ περίπτωση ὅμως ποὺ δὲν τοῦ ἀποκαλύψουν τὸν τόπο, ὅπου βρίσκεται ἡ Εὐγενία, θὰ θανατωθοῦν ἀνηλεῶς. Ἐκεῖνοι ὅμως γιὰ νὰ σώσουν τὴ ζωή τους, συμφώνησαν μεταξύ τους καὶ τοῦ εἶπαν ὅτι οἱ θεοὶ ὀρεγόμενοι τὴν ὀμορφιά της, τὴν ἅρπαξαν στοὺς οὐρανοὺς καὶ τὴν ἔκαναν θεά. Μόλις ἄκουσε αὐτὰ ὁ πατέρας της, ἔδωσε τὴ διαταγὴ νὰ τῆς κατασκευάσουν χρυσὸ ἄγαλμα καὶ νὰ τὴ λατρεύουν ὡς θεά.
.           Στὸ μοναστήρι ὅμως, ὅπου μόναζε ἡ Εὐγενία, ἡ πανεύφημος αὐτὴ νύμφη τοῦ Χριστοῦ, ἀναδείχθηκε μὲ τοὺς σκληροὺς ἀσκητικούς της ἀγῶνες, τὴν ἀξιομνημόνευτη ὑπακοή, τὴν ἄκρα ταπείνωση καὶ τὴν καθημερινὴ συμμετοχή της στὶς ἀκολουθίες τῆς μονῆς «καλλονὴ ἀσκητριῶν», κατέστη δὲ ὁλόλαμπρο παράδειγμα πρὸς μίμηση τῶν συμμοναστῶν της. Γιὰ τὶς πολλές της ἀρετὲς ἀξιώθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ θαυματουργεῖ ἀδιαλείπτως στοὺς ἀσθενεῖς ποὺ προσέρχονταν στὴ μονὴ γιὰ τὴν ἴαση τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός τους. Μετὰ ὅμως ἀπὸ τρία ἔτη παραμονῆς της στὴ μονή, ἐκοιμήθη ὁ ἡγούμενος Θεόδωρος καὶ τότε ὅλοι οἱ μοναχοὶ ἐκτιμώντας τὴν ἐνάρετη βιοτὴ καὶ τὶς πάμπολλες ἀρετές της καὶ μὴ γνωρίζοντας βέβαια ὅτι πρόκειται γιὰ γυναίκα ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸ ὄνομα Εὐγένιος, ἄρχισαν νὰ τὴν παρακαλοῦν νὰ ἀναλάβει τὴν ἡγουμενία τῆς μονῆς. Ἐκείνη ὅμως φοβόταν νὰ ἀναλάβει τέτοιο ὑψηλὸ ἀξίωμα, δεδομένου ὅτι ἦταν γυναίκα. Τὴ λύση τὴ βρῆκε ὅμως μέσα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀπὸ τὴ γνωστὴ ρήση τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους : «εἴ τις θέλει νὰ εἶναι πρῶτος εἰς σᾶς, ἂς γίνη μικρότερος καὶ πάντων διάκονος». Ἔτσι δέχθηκε νὰ ἀναλάβει τὴν ἡγουμενία τῆς μονῆς, ἐκτελώντας τὰ εὐτελέστερα διακονήματα μαζὶ μὲ τοὺς ἀσκητικούς της ἀγῶνες καὶ τὰ διάφορα ἀνδραγαθήματα.
.             Στὴν Ἀλεξάνδρεια ζοῦσε ὅμως καὶ μία πλούσια γυναίκα, ὀνόματι Μελανθία, ἡ ὁποία ἦταν πονηρὴ καὶ ἄσεμνη. Κάποια στιγμὴ ἀρρώστησε βαριὰ καὶ πῆγε στὸ μοναστήρι γιὰ νὰ τὴ θεραπεύσει ὁ ἐνάρετος ἡγούμενος Εὐγένιος. Μόλις ἔφτασε ἐκεῖ καὶ ἀφοῦ ἄλειψε τὴ Μελανθία μὲ λάδι, θεραπεύτηκε ἀμέσως. Γιὰ τὴν εὐεργεσία αὐτὴ ἡ θεραπευθεῖσα γυναίκα ἀπέστειλε στὴ μονὴ χρυσὰ νομίσματα, τὰ ὁποῖα ὅμως ἡ πανάμωμος Εὐγενία τῆς τὰ ἐπέστρεψε, ὑποδεικνύοντάς της νὰ τὰ διανείμει στοὺς φτωχούς. Ἀλλὰ ἡ Μελανθία τὴν παρακάλεσε νὰ δεχθεῖ τὰ δῶρα της, ἔκτοτε δὲ ἄρχισε νὰ συχνάζει στὸ μοναστήρι καὶ νὰ συναντᾶ τὸν ἀγαπημένο της ἡγούμενο. Ὅμως ἡ πολλή της ἀγάπη καὶ ἐκτίμηση πρὸς τὸ πρόσωπο τῆς Εὐγενίας, τὴν ὁποία θεωροῦσε ὅτι εἶναι ἄνδρας, μεταβλήθηκε σὲ σαρκικὸ ἔρωτα λόγῳ τῆς ὀμορφιᾶς καὶ τῆς νεότητος τῆς παναμώμου νύμφης τοῦ Ὑψίστου. Ἔτσι προσποιήθηκε ὅτι εἶναι καὶ πάλι ἀσθενὴς καὶ ἔστειλε ἄνθρωπο νὰ εἰδοποιήσει τὸν ἡγούμενο νὰ πάει νὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ στὸ σπίτι της. Ὅταν ἡ Εὐγενία μπῆκε στὸ δωμάτιο τῆς δῆθεν ἀσθενοῦς, ἡ Μελανθία ἔδιωξε ὅλους τους ὑπηρέτες. Κατόπιν ἀποκάλυψε στὸν ἡγούμενο ὅτι εἶναι πολὺ ἐρωτευμένη μαζί του καὶ ἐπιθυμεῖ νὰ τὸν παντρευτεῖ, τοῦ ὑποσχέθηκε δὲ νὰ τὸν καταστήσει κυρίαρχο ὁλόκληρης τῆς περιουσίας της. Τότε ἡ Εὐγενία τῆς ἀπάντησε ἐξοργισμένη ὅτι δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ μολύνει τὴν παρθενία της καὶ ὁ πλοῦτος της εἶναι τὰ οὐράνια ἀγαθά, ἀφοῦ εἶναι νυμφευμένη μὲ τὸν Οὐράνιο Νυμφίο, τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Στὸ ἄκουσμα αὐτῶν τῶν λόγων ἡ μιαρὴ Μελανθία θύμωσε, ἀλλὰ καὶ φοβήθηκε μήπως καὶ διασυρθεῖ τὸ ὄνομά της. Γι’ αὐτὸ καὶ πῆγε στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ συκοφάντησε στὸν ἔπαρχο Φίλιππο τὸν ἡγούμενο Εὐγένιο ὡς ἀσελγῆ. Συγκεκριμένα τοῦ εἶπε ὅτι ἕνας ὄμορφος, ἀλλὰ ἄσεμνος νεαρός, προσποιούμενος μάλιστα ὅτι εἶναι καὶ εὐλαβὴς χριστιανός, τὴν πλησίασε καὶ ἀφοῦ τῆς εἶπε ἀρχικὰ μιαρὰ λόγια, προσπάθησε νὰ τὴ βιάσει, εὐτυχῶς ὅμως ποὺ φώναξε μία ὑπηρέτρια καὶ ἔτσι σώθηκε. Ὁ ἔπαρχος Φίλιππος ἐξαγριώθηκε, ἀκούγοντας αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα, καὶ διέταξε νὰ φέρουν δεμένους τόσο τὸν ἡγούμενο ὅσο καὶ τοὺς ὑπόλοιπους ἀδελφούς τῆς μονῆς ποὺ ἀνέρχονταν σὲ τριακόσιους. Κατόπιν τοὺς ὁδήγησε ὅλους στὴ φυλακὴ μέχρι νὰ ἀποφασίσει τὴ θανάτωσή τους.
.               Τὸ γεγονὸς αὐτὸ διαδόθηκε ταχύτατα στὴν πόλη καὶ τὴ γύρω περιοχὴ καὶ πλῆθος ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν συγκεντρώθηκε στὴν ἀγορὰ τὴν ἡμέρα τῆς θανατικῆς καταδίκης, φωνάζοντας ὅτι ὁ ἁλυσοδεμένος ἡγούμενος Εὐγένιος πρέπει νὰ θανατωθεῖ καὶ μάλιστα μὲ φρικτὰ βασανιστήρια. Ἀπευθυνόμενος ὁ ἔπαρχος στὴν Εὐγενία τὴν ἐπέπληξε αὐστηρότατα γιὰ τὴν πονηρὴ καὶ ἀναίσχυντη συμπεριφορά της ἀπέναντι σὲ μία εὐγενικὴ καὶ συνετὴ ἄρρωστη γυναίκα, ὅπως ἦταν ἡ Μελανθία. Τότε ἡ Εὐγενία τοῦ ἀπάντησε ἐξοργισμένη ὅτι ὁ Θεὸς τὴν πρόσταξε νὰ κάνει ὑψηλὰ πράγματα, μεταξὺ δὲ ἄλλων νὰ διατηρήσει ἄσπιλη τὴν παρθενία της. Τοῦ τόνισε ἐπίσης ὅτι ἐὰν θέλει νὰ εἶναι δίκαιος, θὰ πρέπει νὰ ἀκούσει καὶ τὶς δύο πλευρὲς γιὰ νὰ μὴν καταλήγει σὲ λανθασμένα συμπεράσματα καὶ πέφτει σὲ κατάκριση. Στὴν περίπτωση δὲ ποὺ ἀποδειχθεῖ ὅτι ὁ ἡγούμενος ἔφταιξε, νὰ ὑποστεῖ καὶ τὴν πρέπουσα τιμωρία, ἐὰν ὅμως τὸ φταίξιμο εἶναι στὴ Μελανθία, τότε νὰ μὴν τιμωρηθεῖ, διότι ὁ Χριστὸς διδάσκει νὰ μὴν ἀνταποδίδουμε τὸ κακὸ στοὺς ἄλλους, ἀλλὰ νὰ τοὺς εὐεργετοῦμε. Τότε ὁ ἔπαρχος συμφώνησε νὰ ἀκούσει καὶ τὶς δύο πλευρές. Κατόπιν ἡ Εὐγενία ἀπευθύνθηκε στὴ Μελανθία, ἐπιπλήττοντάς την γιὰ τὸ ὅτι τολμᾶ καὶ λέει ψέματα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ γιὰ τὴν παντελῆ ἔλλειψη συνείδησης, ἀφοῦ ἐπιθυμεῖ καὶ ἐπιδιώκει νὰ τιμωροῦνται οἱ ἀθῶοι. Ἡ μιαρὴ καὶ ἄσεμνη ὅμως γυναίκα δὲν ἔδειξε καμία μεταμέλεια καὶ μάλιστα ἔφερε καὶ μία ὑπηρέτρια ὡς αὐτόπτη μάρτυρα γιὰ νὰ ἐπιβεβαιώσει τὶς ἀνυπόστατες κατηγορίες. Τότε ὁ ἔπαρχος ἐξοργισμένος ρώτησε τὴν Εὐγενία τί ἔχει νὰ ἀπαντήσει σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς κατηγορίες. Σ’ αὐτὴ τὴν κρίσιμη στιγμὴ ποὺ τίθετο πλέον σὲ κίνδυνο ἡ ζωὴ ὅλων τῶν ἀδελφῶν της μονῆς, ἀφοῦ ἔβλεπε ἡ Εὐγενία ὅτι ὅλοι ἔτειναν νὰ πιστέψουν τὶς συκοφαντίες τῆς Μελανθίας, ἀποφάσισε νὰ ἀποκαλύψει ἐπιτέλους τὴν ἀλήθεια. Ἔτσι ἀφοῦ δήλωσε ὅτι παρόλο ποὺ ἡ ἀρχική της πρόθεση ἦταν νὰ ὑπομείνει μέχρι τέλους αὐτὸν τὸν φοβερὸ πειρασμό, θὰ ἀποκαλύψει αὐτὸ ποὺ γνωρίζει μόνο ὁ Κύριος, προκειμένου νὰ μὴν ντροπιάσει τὸ μοναχικὸ σχῆμα. Ἔτσι ἀποκάλυψε ὅτι εἶναι γυναίκα, ἀλλὰ ἐνδύθηκε μὲ ἀνδρικὴ ἀμφίεση, μιμούμενη τὶς γυναῖκες ποὺ ὑπερέβησαν τὴ γυναικεία φύση γιὰ νὰ καταπολεμήσουν τοὺς δαιμονικοὺς πειρασμούς. Μάλιστα γιὰ νὰ γίνει ἀπόλυτα πιστευτή, ἔσχισε τὸ ἀνδρικὸ ἔνδυμα μέχρι τὴ μέση γιὰ νὰ δοῦν ὅλοι ὁλοφάνερα τὴ γυναικεία της φύση. Στὴ συνέχεια ἀπευθυνόμενη στὸν Φίλιππο τοῦ εἶπε ὅτι εἶναι ἡ κόρη του, ἡ Εὐγενία, ἡ δὲ σύζυγός του, ἡ Κλαυδία, εἶναι ἡ μητέρα της.
.         Στὸ ἄκουσμα αὐτῆς τῆς φοβερῆς καὶ ἀπρόσμενης ἀποκάλυψης ὅλοι σκίρτησαν ἀπὸ ἀπερίγραπτη χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση καὶ ἀνεφώνησαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἕνας καὶ ἀληθινὸς Θεὸς σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς ἱερεῖς τῶν ψεύτικων εἰδωλολατρικῶν θεῶν ποὺ διακήρυτταν ὅτι ἡ Εὐγενία ἁρπάχθηκε ἀπὸ τοὺς πατρώους θεούς. Μάλιστα ὁ ἔπαρχος Φίλιππος ἕντυσε τὴν κόρη του μὲ λαμπρὰ στολὴ καὶ τὴν ἀνέβασε σὲ ὑψηλὸ θρόνο γιὰ νὰ τὴ δοῦν καὶ νὰ τὴ χαροῦν ὅλοι. Κατόπιν βαπτίσθηκε χριστιανὸς ὁ ἴδιος καὶ ἔδωσε τὴ διαταγὴ οἱ χριστιανοὶ νὰ κατοικοῦν μέσα στὴν πόλη καὶ νὰ λατρεύουν ἐλεύθερα τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸ Θεό. Μάλιστα ἡ διαταγὴ αὐτὴ τοῦ ἐπάρχου ἐπικυρώθηκε ἐπισήμως καὶ ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς Σεβῆρο καὶ Ἀντωνίνο.
.             Κάποιοι ὅμως εἰδωλολάτρες ἐνημέρωσαν τοὺς βασιλεῖς ὅτι στὴν Ἀλεξάνδρεια κινδυνεύει νὰ ἐξαφανισθεῖ ἡ λατρεία τῶν προγονικῶν θεῶν, διότι ὁ ἔπαρχος Φίλιππος ἐγκατέλειψε τὴν πατρώα πίστη καὶ λατρεύει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ σταυρώθηκε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους. Ἐπιπλέον ἀποδίδει περισσότερη τιμὴ στοὺς χριστιανοὺς σὲ σύγκριση μὲ ἐκείνους ποὺ λατρεύουν τοὺς προγονικοὺς θεούς. Γι’ αὐτὸ τὸν λόγο ἐστάλη ἀπὸ τοὺς βασιλεῖς ἐπιστολὴ στὸν Φίλιππο, στὴν ὁποία τὸν προειδοποίησαν ὅτι ἐὰν δὲν συνεχίσει νὰ λατρεύει τοὺς θεούς, θὰ χάσει τὸ ἀξίωμα καὶ τὴν περιουσία του. Τότε ὁ χριστιανὸς πλέον ἔπαρχος προσποιήθηκε ὅτι εἶναι ἄρρωστος καὶ ἀφοῦ πούλησε ὅλη του τὴν περιουσία, μοίρασε τὰ μισὰ χρήματα σὲ ἐκκλησίες καὶ μοναστήρια, ἐνῶ τὰ ἄλλα μισὰ τὰ διένειμε στοὺς φτωχούς. Κατόπιν χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιθυμία ὅλου τοῦ λαοῦ τῆς Ἀλεξάνδρειας, ἀφοῦ εἶχε καταστεῖ ἔνθερμος ὑπερασπιστὴς τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ διέθετε ἐπιμελημένη ἑλληνικὴ παιδεία. Ὡς ἐπίσκοπος διέλαμψε γιὰ ἕνα ἔτος καὶ τρεῖς μῆνες, διότι πληροφορούμενοι οἱ βασιλεῖς τὰ γενόμενα, ἔστειλαν στὴ θέση του τὸν ἔπαρχο Τερέντιο καὶ τὸν διέταξαν νὰ φονεύσει τὸν Φίλιππο μὲ μυστικὸ καὶ δόλιο τρόπο. Ἔτσι ὁ νέος εἰδωλολάτρης ἔπαρχος δωροδόκησε κάποιους ἀνθρώπους γιὰ νὰ προσποιηθοῦν ὅτι εἶναι χριστιανοὶ καὶ νὰ φονεύσουν τὸν Φίλιππο, τὸν ὁποῖο καὶ κατέσφαξαν τὴν ὥρα ποὺ προσευχόταν. Παρόλα αὐτὰ ἔζησε τρεῖς ἡμέρες, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ στερεώσει τὴν πίστη στοὺς νεοφώτιστους χριστιανούς, κατόπιν δὲ παρέδωσε τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν δικαιοκρίτη Ὕψιστο. Ἐνταφιάσθηκε σὲ μία ἐκκλησία ἐντὸς τῆς πόλεως, τὴν ὁποία εἶχε οἰκοδομήσει ὁ ἴδιος, ἐνῶ ἡ σύζυγός του, ἡ Κλαυδία, ἀνήγειρε ἐκεῖ κοντὰ πανδοχεῖο γιὰ τὴν ἀνάρρωση τῶν ἀσθενῶν καὶ τὴ φιλοξενία τῶν ξένων. Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Φιλίππου ἡ Κλαυδία μαζὶ μὲ τὴν Εὐγενία καὶ τὰ δύο ἀδέλφια της, ἀλλὰ καὶ τοὺς δύο πιστοὺς ὑπηρέτες, τὸν Πρωτα καὶ τὸν Ὑάκινθο, ἐπέστρεψαν στὴ Ρώμη, ὅπου οἱ Ρωμαῖοι ἐξέλεξαν τὸν μὲν Ἀβίτα ἀνθύπατο Καρθαγένης, τὸν δὲ Σέργιο βικάριο τῆς Ἀφρικῆς. Ἡ Εὐγενία μαζὶ μὲ τὴ μητέρα της, τὴν Κλαυδία, καὶ τοὺς δύο ὑπηρέτες παρέμειναν στὸ σπίτι τους, διάγοντας τὸν βίο μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία. Μάλιστα ἡ πανάμωμος καὶ πάνσεμνος Εὐγενία νουθετοῦσε τὶς κόρες τῶν ἀρχόντων τῆς πόλεως, ὥστε νὰ ἀποκτήσουν θεοσέβεια καὶ νὰ διατηρήσουν τὴν παρθενία τους.
.             Τὴν ἐποχὴ ὅμως αὐτὴ ζοῦσε στὴ Ρώμη μία νεαρὴ καὶ ὄμορφη κοπέλα μὲ βασιλικὴ καταγωγή, ἡ ὁποία ὀνομαζόταν Βασίλα καὶ εἶχε μνηστευτεῖ μὲ τὸν ἐξέχοντα ἄρχοντα Πομπήιο. Ἡ Βασίλα ἐπιθυμοῦσε ὅμως διακαῶς νὰ γνωρίζει ἀπὸ κοντὰ τὴν Εὐγενία, γιὰ νὰ γίνει χριστιανή, ἀλλὰ οἱ συγγενεῖς της δὲν τῆς ἐπέτρεπαν νὰ βγεῖ ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, μέχρι νὰ παντρευτεῖ. Τότε ἐκείνη ἔστειλε μὲ τὸν ὑπηρέτη Πορθμέα ἕνα γράμμα στὴν Εὐγενία, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο τὴν παρακαλοῦσε θερμὰ νὰ τῆς ἀποστείλει τὶς ἀρχὲς τῆς χριστιανικῆς πίστεως. Ἡ Εὐγενία ἀπέστειλε τότε στὴ Βασίλα γιὰ νὰ καθοδηγηθεῖ πνευματικὰ καὶ νὰ διδαχθεῖ τὴν ἀμώμητο χριστιανικὴ πίστη τὸν Πρωτᾶ καὶ τὸν Ὑάκινθο, τοὺς ὁποίους ὑποδέχθηκε μὲ ἰδιαίτερη χαρά, ἐνῶ τοὺς τίμησε ὡς ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ. Τὸ εὐφρόσυνο αὐτὸ γεγονὸς πληροφορήθηκε ὁ ἐπίσκοπος τῆς Ρώμης Κορνήλιος, ὁ ὁποῖος κατόρθωσε μία νύχτα νὰ τὴ βαπτίσει κρυφὰ χριστιανή. Ἔκτοτε ἡ Εὐγενία καὶ ἡ Βασίλα συνδέθηκαν μεταξύ τους πνευματικὰ μὲ μοναδικὸ πρόσωπο ἀναφορᾶς τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, παρόλο ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ συναντηθοῦν καὶ νὰ συνομιλήσουν ἀπὸ κοντά.
.             Τὴν ἐποχὴ ὅμως ἐκείνη (253-260μ.Χ.) βασίλευαν στὴ Ρώμη οἱ αὐτοκράτορες Βαλλεριανὸς καὶ Γαλλιηνὸς καὶ μὲ τὴν ἀνάρρησή τους στὴν ἐξουσία ξεκίνησαν ἕναν ἀδυσώπητο διωγμὸ ἐναντίον τῶν χριστιανῶν, καὶ μάλιστα σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ὁ ἐπίσκοπος Κορνήλιος δὲν τολμοῦσε νὰ παρουσιασθεῖ πουθενά. Ἔβγαινε μόνο κρυφὰ γιὰ νὰ κοινωνήσει τὴ Βασίλα καὶ τὴν Εὐγενία, οἱ ὁποῖες κατόρθωσαν κάτω ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἐπικίνδυνες συνθῆκες γιὰ τὴ ζωή τους νὰ συναντηθοῦν ἐπιτέλους καὶ νὰ συνομιλήσουν. Ἐνδεικτικὸ εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν ἔνδοξο καλλιπάρθενο Εὐγενία ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὅτι τῆς ἔχει ἑτοιμάσει δύο στεφάνια, τὸ ἕνα γιὰ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς ποικίλους πειρασμοὺς στὴν Αἴγυπτο καὶ τὸ ἄλλο γιὰ τὸν θάνατο ποὺ θὰ λάβει χώρα στὴ Ρώμη γιὰ τὴν ἀγάπη Του.
.               Στὸ μεταξὺ μία ὑπηρέτρια τῆς Βασίλας ἐνημέρωσε τὸν ἀρραβωνιαστικό της, τὸν Πομπήιο, ὅτι ἡ μνηστή του ἔγινε χριστιανὴ καὶ δὲν πρόκειται νὰ ξαναέρθει στὸ σπίτι του. Τότε ὁ Πομπήιος θύμωσε πολὺ καὶ πῆγε στὸν θεῖο τῆς Βασίλας γιὰ νὰ τοῦ πεῖ νὰ ἐπισπευθεῖ ὁ γάμος του. Ὁ θεῖος της ὅμως τοῦ ἀπάντησε ὅτι ἡ ἀνιψιά του εἶναι πλέον ἐνήλικη καὶ γιὰ τὴ ζωή της ἀποφασίζει ἡ ἴδια. Κατόπιν ὁ ἐξαγριωμένος ἀρραβωνιαστικὸς πῆγε στὸ σπίτι τῆς Βασίλας, ἀλλὰ ἐκείνη τὸν ἐνημέρωσε μέσῳ τῆς ὑπηρέτριάς της ὅτι πρέπει νὰ φύγει, διότι δὲν ἐπιθυμεῖ νὰ παντρευτεῖ, ἀλλὰ θέλει νὰ μείνει παρθένος σὲ ὅλη της τὴ ζωή. Στὸ ἄκουσμα αὐτῶν τῶν λόγων ἐξαγριώθηκε τόσο πολὺ ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας, ὥστε μαζὶ μὲ τοὺς συμβούλους του πῆγε στοὺς βασιλεῖς καὶ τοὺς ἐπεσήμανε τὸν μεγάλο κίνδυνο ποὺ διατρέχει αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἡ Ρώμη ἀπὸ τοὺς χριστιανούς, ἀφοῦ περιφρονοῦν ὄχι μόνο τὴν πίστη τῶν πατρώων θεῶν, ἀλλὰ καὶ τοὺς βασιλικοὺς νόμους, φτάνουν δὲ ἀκόμη καὶ στὸ σημεῖο νὰ διαλύουν καὶ τοὺς γάμους. Τότε δόθηκε ἡ διαταγὴ καὶ μάλιστα γραπτῶς ποὺ διαμήνυε ὅτι ἢ ἡ Βασίλα θὰ παντρευόταν τὸν Πομπήιο ἢ θὰ ὁδηγεῖτο στὸν θάνατο, ἡ δὲ Εὐγενία ἢ θὰ θυσίαζε στοὺς προγονικοὺς θεοὺς ἢ θὰ θανατωθεῖ, ὅπως καὶ ὅλοι οἱ χριστιανοὶ μὲ φρικτὰ βασανιστήρια. Ὅταν ὅμως ἄκουσε ἡ Βασίλα αὐτὴ τὴ διαταγή, δήλωσε μὲ παρρησία ὅτι νυμφεύτηκε τὸν ἴδιο τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ δὲν ἐπιθυμεῖ σχέση μὲ φθαρτοὺς ἀνθρώπους. Ἡ θαρραλέα αὐτὴ ὁμολογία πίστεως τὴν ὁδήγησε στὴ δι’ ἀποκεφαλισμοῦ μαρτυρική της τελείωση.
.           Κατόπιν οἱ δήμιοι ὁδήγησαν μὲ βιαιότητα τὸν Πρωτᾶ καὶ τὸν Ὑάκινθο στὸ ναὸ τοῦ θεοῦ Δία γιὰ νὰ προσφέρουν θυσία. Ἐκεῖ ὅμως οἱ πιστοὶ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ ἄρχισαν νὰ προσεύχονται στὸν Κύριο, ὁ Ὁποῖος συνέτριψε τὸ εἰδωλολατρικὸ εἴδωλο ποὺ βρισκόταν μπροστά τους. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐξόργισε τόσο πολὺ τὸν ἔπαρχο τῆς Ρώμης Νικίτιο, ὥστε τοὺς ἀποκεφάλισε. Στὴ συνέχεια ὁ εἰδωλολάτρης ἔπαρχος ἀπευθυνόμενος στὴν Εὐγενία, τὴ ρώτησε ποῦ ἔμαθε τὴν τέχνη τῆς μαγείας, μὲ τὴν ὁποία ἐξουσιάζει τοὺς μεγάλους θεούς. Ἀλλὰ ἡ πάνσεμνος νύμφη τοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀπάντησε ὅτι τὰ πάντα γίνονται μὲ τὴν παντοδυναμία καὶ τὴ χάρη τοῦ ἑνὸς καὶ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Τότε κατ’ ἐντολὴν τοῦ ἐπάρχου ὁδηγήθηκε μὲ τὴ συνοδεία ἑνὸς δημίου στὸν ναὸ τῆς θεᾶς Ἀρτέμιδος γιὰ νὰ προσκυνήσει τὰ ψεύτικα εἴδωλα. Ὅταν ὅμως μπῆκε ἡ Εὐγενία στὸν ναό, προσευχήθηκε στὸν αἰώνιο καὶ παντοδύναμο Θεὸ μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐπακολουθήσει ἰσχυρὸς σεισμός, νὰ πέσει ὅλος ὁ ναὸς καὶ νὰ συντριβεῖ τὸ ἄγαλμα τῆς Ἀρτέμιδος. Τὸ παράδοξο αὐτὸ γεγονὸς προκάλεσε θαυμασμὸ καὶ πολλοὶ πίστεψαν ὅτι ἦταν θαυματουργικὴ ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ δὲν ἔλειψαν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἰσχυρίστηκαν ὅτι πρόκειται γιὰ μαγεία.
.               Ὅταν πληροφορήθηκε ὁ αὐτοκράτορας τὰ γενόμενα, διέταξε νὰ δέσουν μία μεγάλη πέτρα στὸν τράχηλο τῆς Εὐγενίας καὶ νὰ τὴ ρίξουν στὸν βυθὸ τοῦ ποταμοῦ Τίβερη. Ἡ πέτρα ὅμως λύθηκε καὶ ἡ πανάμωμος κόρη περπατοῦσε μὲ ἀσφάλεια πάνω στὸ νερό. Κατόπιν τὴν ἔριξαν σὲ ἀναμμένο καμίνι, μέσα ἀπὸ τὸ ὁποῖο βγῆκε σώα καὶ ἀβλαβής. Ἀλλὰ καὶ στὴ σκοτεινὴ φυλακὴ ποὺ τὴν ἔκλεισαν, πιστεύοντας ὅτι θὰ ἀποβιώσει ἀπὸ τὴν πείνα, ἐπέζησε, ἀφοῦ οἱ Ἄγγελοι τῆς ἔδιναν καθημερινὰ οὐράνια τροφή, ἐνῶ εἶχε τὴν ξεχωριστὴ εὐλογία νὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ καὶ ὁ ἴδιος ὁ Βασιλεὺς τῶν Ἀγγέλων. Ἀξιοσημείωτο εἶναι μάλιστα τὸ γεγονὸς ὅτι κατὰ τὴν εὐλογημένη καὶ πανευφρόσυνη ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῆς Γεννήσεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἡ ἔνδοξος ὁσιοπαρθενομάρτυς Ἁγία Εὐγενία, ἡ ὁποία ἀναδείχθηκε «τῶν σεπτῶν καὶ ὁσίων ἀθληφόρων τὸ ἀγλάισμα» καὶ «τῶν στερροψύχων ἀθλητριῶν τὸ σέμνωμα», κατεσφάγη ἀπὸ τὸν δήμιο καὶ ἔτσι ἔλαβε τὸν ἀμάραντο στέφανο τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς. Τὸ ἱερό της λείψανο ἐνταφίασαν ἡ μητέρα της, ἡ Κλαυδία, καὶ τὰ δύο ἀδέλφιά της σ’ ἕναν ἀγρὸ ἔξω ἀπὸ τὴ Ρώμη. Ἡ Εὐγενία ὅμως γιὰ νὰ παρηγορήσει τὴ μητέρα της ποὺ ἔκλαιγε διαρκῶς πάνω ἀπὸ τὸν τάφο της, τῆς παρουσιάσθηκε στὸν ὕπνο καὶ τὴ διαβεβαίωσε ὅτι βρίσκεται σὲ μεγάλη πνευματικὴ ἀγαλλίαση μαζὶ μὲ τὸν πατέρα της καὶ τοὺς ἄλλους χριστιανούς. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν πρέπει νὰ κλαίει καὶ νὰ στεναχωριέται.
.               Οἱ ἀσκητικοὶ ἀγῶνες, τὸ ἀνδρεῖο φρόνημα, οἱ πάμπολλες ἀρετὲς καὶ τὸ ἔνδοξο μαρτύριο τῆς Ἁγίας Εὐγενίας ὑμνοῦνται καὶ γεραίρονται καὶ μέσα ἀπὸ τὴν πλούσια ὑμνογραφία ποὺ συντάχθηκε πρὸς τιμήν της, τόσο ἀπὸ τὸν Ὑμνογράφο τῆς Μεγάλης του Χριστοῦ Ἐκκλησίας, Γεράσιμο Μοναχὸ τὸν Μικραγιαννανίτη, ὁ ὁποῖος ἐποίησε Ἀκολουθία, Παρακλητικὸ Κανόνα καὶ Χαιρετιστηρίους Οἴκους στὴν Ἁγία ὅσο καὶ ἀπὸ τὸν Μέγα Ὑμνογράφο τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας, Δρ. Χαραλάμπη Μ. Μπούσια, ὁ ὁποῖος συνέταξε Ἀκολουθία καὶ Παρακλητικὸ Κανόνα πρὸς τιμήν της. Ἀλλὰ καὶ ἡ εὐσέβεια τοῦ ὀρθόδοξου ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀνήγειρε ἱεροὺς ναοὺς ἐπ’ ὀνόματί της. Ἔτσι στὸν εὐρύτερο ἑλλαδικὸ χῶρο ναοὶ (ἐξωκκλήσια-παρεκκλήσια) ἀφιερωμένοι στὴν Ἁγία Εὐγενία ἔχουν καταγραφεῖ στὶς περιοχὲς Ἐπισκοπὴ τῆς Ὕδρας καὶ Λαγκάδες τῆς Τήνου, στὰ χωριὰ Ἄνω Μερὰ τῆς Μυκόνου καὶ Καμπιὰ τῆς Χίου, καθὼς καὶ στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Ραφαὴλ Θερμῆς Λέσβου. Ἀξιομνημόνευτη εἶναι καὶ ἡ ἱστορηθεῖσα ἀπὸ τὸν ἀείμνηστο Φώτη Κόντογλου εἰκόνα τῆς Ἁγίας, ἡ ὁποία κοσμεῖ τὸ τέμπλο τοῦ μεγαλοπρεποῦς Ἱεροῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Εἰσοδίων Θεοτόκου (Παναγίας Ὁδηγήτριας) Κιμώλου.
.               Στὴ σημερινὴ ἀλλοπρόσαλλη κοινωνία τοῦ 21ου αἰώνα, ὅπου ἐπικρατεῖ ἡ ἐλευθερία τῶν ἠθῶν καὶ ἡ ἔλλειψη ἐγκράτειας καὶ σωφροσύνης, προβάλλει ἡ Ἁγία Εὐγενία, ἡ καλλιπάρθενος καὶ πάνσεμνος αὐτὴ νύμφη τοῦ Χριστοῦ, ἡ «ἀνδροπρεπῶς ἀσκήσασα καὶ πλάνου τεχνάσματα φυγοῦσα τῇ θείᾳ συνεργείᾳ» ὡς ὁλόλαμπρο παράδειγμα ἐναρέτου βιοτῆς, ἄκρας ταπεινώσεως καὶ ἀπολύτου ἀφοσιώσεως στὸν Νυμφίο Χριστό. Ἂς ἐπικαλεστοῦμε λοιπὸν τὶς πρεσβεῖες της καὶ ἂς μιμηθοῦμε τὴν ἀγάπη καὶ τὴν πίστη της στὸν Κύριο, ὥστε νὰ ἀξιωθοῦμε καὶ ἐμεῖς τῆς πνευματικῆς ἐκείνης χαρᾶς ποὺ βίωσε καὶ βιώνει μέχρι σήμερα ἡ «τῆς χαρᾶς οὐρανῶν ἀεὶ κατατρυφῶσα» Ἁγία Εὐγενία.

 

Ἀριστείδης Γ. Θεοδωρόπουλος
Ἐκπαιδευτικὸς

 

Βιβλιογραφία
Ὁ κατὰ πλάτος βίος τῆς Ἁγίας ἐνδόξου ὁσιοπαρθενομάρτυρος Εὐγενίας, Ἰωακεὶμ Μοναχοῦ «Δέκα Μυρίπνοα ἄνθη τοῦ Παραδείσου», Ἅγιον Ὄρος 1980.

ΠΗΓΗ: syndesmosklchi.blogspot.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ («Ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ!»)

 Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΗΣ

(Ἀπὸ τὸν «Νέο Συναξαριστὴ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας»,
Ἐκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ,  τ. Ϛ´ [Φεβρουάριος] σελ. 111-114)

.          Ὁ ἅγιος καὶ ἔνδοξος μάρτυς Χαραλάμπης ζοῦσε κατὰ τοὺς χρόνους τῆς βασιλείας τοῦ αὐτοκράτορα Σεπτίμου Σεβήρου (194-211) στὴν Μαγνησία ἐπὶ τοῦ ποταμοῦ Μεάνδρου, κοντὰ στὴν Ἔφεσο, ὅταν διοικητὴς τῆς πόλεως ἦταν ὁ Λουκιανός. Ἦταν ἡλικίας ἑκατὸν ἑπτὰ ἐτῶν καὶ ἀσκοῦσε ἀπὸ πολὺ καιρὸ τὸ ἱερατικὸ λειτούργημα γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τῆς πόλεως, διδάσκοντάς τους μὲ ζῆλο πῶς νὰ ἀκολουθοῦν τὴν ὁδὸ τῆς ἀληθείας καὶ κηρύττοντας σὲ ὅλους τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, δίχως νὰ φοβᾶται τὶς ἀπειλὲς τῶν εἰδωλολατρῶν. Καταγγέλθηκε ὡς ἐπικίνδυνος ταραχοποιὸς καὶ ὁδηγήθηκε στὸ δικαστήριο τοῦ Λουκιανοῦ, ὅπου στὶς ἀπειλὲς τοῦ διοικητῆ ἀπάντησε μὲ τὰ λόγια: «Δὲν μπορεῖς νὰ ξέρεις τί εἶναι ἐπωφελὲς καὶ σωτήριο γιὰ μένα. Τίποτε δὲν μοῦ εἶναι πιὸ εὐχάριστο ἀπὸ τὰ βασανιστήρια γιὰ τὸν Χριστό. Ἐμπρός, βασάνισε τὸ γρηγορότερο τὸ γηραλέο σῶμα μου μὲ ὅ,τι πιὸ ἀνυπόφορο κρίνεις ἐσὺ μέσο, γιὰ νὰ μάθεις ποιὰ εἶναι ἡ ἀπροσμάχητη δύναμη τοῦ Χριστοῦ μου». Οἱ δήμιοι τότε τοῦ ἔβγαλαν τὴν ἱερατικὴ στολὴ καὶ μὲ σιδερένια νύχια τοῦ ξέσχισαν τὶς σάρκες, δίχως νὰ μπορέσουν νὰ τοῦ ἀποσπάσουν τὴν παραμικρὴ κραυγὴ πόνου.  Ἀντίθετα, τοὺς ἔλεγε: «Σς εχαριστ, δελφοί μου, γιατί γδέρνοντας τ γερασμένο τοτο σμα, νανεώνετε τν ψυχή μου κα τν προετοιμάζετε γι τν αώνια μακαριότητα!».
.          Βλέποντας μὲ πόση γενναιότητα ὁ γέροντας αὐτὸς ὑπέμενε τὸ μαρτύριο, ὁ διοικητὴς Λουκιανός, ἀντὶ νὰ μετανοήσει καὶ νὰ δοξάσει τὸν Θεό, κυριεύτηκε ἀπὸ ἄγρια μανία· ὅρμησε πάνω στὸν ἅγιο καὶ βάλθηκε νὰ τοῦ ἀποσπάσει τὸ δέρμα μὲ τὰ ἴδια του τὰ χέρια. Αἴφνης, ὅμως, μὲ θεϊκὴ παρέμβαση, τὰ χέρια του ἀποκόπηκαν καὶ ἔμειναν γαντζωμένα, ἀκίνητα, πάνω στὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος. Ἀκούγοντας τὶς κραυγὲς καὶ τὶς ἱκεσίες τοῦ τυράννου, ὁ ἅγιος Χαράλαμπος τὸν σπλαχνίσθηκε καὶ μὲ τὴν προσευχή του τὸν θεράπευσε. Μπροστά σὲ τέτοιο θυμὸ καὶ στὴν ζωντανὴ αὐτὴ ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τῶν χριστιανῶν γιὰ τοὺς ἐχθρούς τους, οἱ δήμιοι Πορφύριος καὶ Βάπτος ἀρνήθηκαν τὴν λατρεία τῶν εἰδώλων καὶ πίστεψαν στὸν Χριστό. Τρεις γυναῖκες ποὺ παρευρίσκονταν ἐκεῖ ἔσπευσαν ἐπίσης νὰ διακηρύξουν ἄφοβα τὴν πίστη τους.
.          Μόλις θεραπεύθηκε, ὁ εὐγνώμων διοικητὴς βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν ἅγιο καὶ μεγάλος ἀριθμὸς κατοίκων τῆς ἐπαρχίας τῆς Ἀσίας προσχώρησαν στὸν Χριστό. Ὅταν ὁ αὐτοκράτορας Σεβῆρος ἔμαθε ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Μαγνησίας καὶ τῆς περιοχῆς ἐγκατέλειπαν τὰ εἴδωλα καὶ ἐλάμβαναν τὸ ἅγιο Βάπτισμα τοῦ γέροντα αὐτοῦ ἱερέα, τὸν ὁποῖο εἶχε καταδικάσει σὲ θάνατο, καὶ ὅτι μὲ τὴν προσευχή του οἱ τυφλοὶ ἀνέβλεπαν καὶ οἱ ἀνάπηροι περπατοῦσαν, ταράχτηκε πολὺ καὶ ἔστειλε ἀμέσως τριακόσιους στρατιῶτες μὲ ἐντολὴ νὰ τρυπήσουν τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου μὲ καρφιὰ καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἁλυσοδεμένο ἀπὸ τὴν Μαγνησία στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας, ὅπου διέμενε.
.          Στὸν δρόμο οἱ στρατιῶτες κακομεταχειρίζονταν ἀνελέητα τὸν ἅγιο. Τότε, τὸ ἄλογο, πάνω στὸ ὁποῖο τὸν εἶχαν βάλει, πῆρε ξαφνικὰ ἀνθρώπινη φωνὴ καὶ καταδίκασε τὸν αὐτοκράτορα ὡς ἐχθρὸ τοῦ Θεοῦ, τοὺς δὲ στρατιῶτες του ὡς δούλους τοῦ διαβόλου. Τρομοκρατημένοι οἱ ἔνοπλοι ἄνδρες συνέχισαν τὸν δρόμο τοὺς δίχως νὰ κάνουν τὸ παραμικρὸ κακὸ στὸν ἅγιο.
.          Μόλις τοῦ παρουσίασαν τὸν σεβάσμιο γέροντα, ὁ αὐτοκράτορας διέταξε νὰ τοῦ τρυπήσουν τὸ στῆθος μὲ μακριὰ σούβλα καὶ νὰ τὸν ρίξουν πάνω στὴν κάμινο ποὺ εἶχε ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Ἀλλὰ ὁ Χαράλαμπος ἔμεινε ἀπαθὴς στὸν πόνο καὶ ἡ φωτιὰ ἔσβησε μόλις τὴν ἄγγιξε. Ἔκπληκτος, ὁ ἡγεμόνας τὸν ρώτησε τί ἦταν αὐτὸ ποὺ τὸν ἔκανε ἄτρωτο. Ἐκεῖνος ἀπήντησε: « δύναμη το Χριστο!». Ὁ Σεβῆρος θέλησε τότε νὰ τὸν δοκιμάσει καὶ τοῦ ἔφερε ἕναν ἄνθρωπο δαιμονιζόμενο ἐπὶ τριάντα πέντε χρόνια. Μὲ ἕνα του λόγο ὁ ἅγιος ἐξέβαλε τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα. Ἐν συνεχείᾳ τοῦ παρουσίασε ἕναν νεκρὸ νέο ποὺ ἑτοιμάζονταν νὰ τὸν θάψουν. Ἀφοῦ ἀνέπεμψε θερμὴ προσευχὴ στὸν Θεό, ὁ ἅγιος Χαράλαμπος τὸν ἀνασήκωσε ἀπὸ τὸ φέρετρο τείνοντάς του τὸ χέρι, σὰν νὰ ἐπρόκειτο γιὰ κάποιον ποὺ κοιμόταν, πρὸς μεγάλο θαυμασμὸ τοῦ αὐτοκράτορα.
.          Ὁ ἔπαρχος Κρίσπος φώναξε τότε: «Βασιλιά, θανάτωσε χωρὶς ἄλλη χρονοτριβὴ τοῦτο τὸν ἄνθρωπο, γιατί μὲ τὴν μαγεία κατορθώνει αὐτὰ τὰ θαύματα». Ὀργίλη μανία κυρίευσε ξανὰ τὸν αὐτοκράτορα καὶ κάλεσε τὸν ἅγιο νὰ θυσιάσει στὰ εἴδωλα, καὶ ὅταν ἐκεῖνος ἀρνήθηκε, διέταξε νὰ τοῦ συντρίψουν τὶς σιαγόνες μὲ πέτρες καὶ νὰ τοῦ κάψουν τὰ γένια. Μὲ μία νέα θεία ἐπέμβαση, ὅμως, ἡ φλόγα τῶν δαυλῶν στράφηκε αἴφνης πρὸς τοὺς δήμιους καὶ ὁ τόπος συγκλονίστηκε ἀπὸ σεισμό.
.          Ὁ αὐτοκράτορας ἀνηρπάγη ἀπὸ τὸν θρόνο του, ἔμεινε αἰωρούμενος στὸν ἀέρα καὶ ἐπὶ πολλὴ ὥρα μαστιγωνόταν ἀπὸ ἀόρατους ἀγγέλους. Ὅταν ἡ θυγατέρα τοῦ Σεβήρου, ὀνόματι Γαλήνη, ἔμαθε τί συνέβη, ἦλθε καὶ θερμοπαρακάλεσε τὸν ἅγιο μάρτυρα μὲ δάκρυα στὰ μάτια, νὰ ἐλευθερώσει τὸν πατέρα της, ὁμολογώντας ταυτόχρονα τὸν Παντοδύναμο Χριστό. Ἐλευθερωμένος ἀπὸ τὴν παιδωμή, ὁ αὐτοκράτορας θαύμασε γι λίγο τν δύναμη το Θεο, λλὰ μέσως μετὰ πέκυψε πάλι στν τρέλα τς εδωλολατρίας καὶ ὑπέβαλε σὲ σκληρὰ βασανιστήρια τὸν ἅγιο, τὸν ὁποῖο εἶχε κρατήσει φυλακισμένο, παρὰ τὶς ἐπιτιμήσεις τῆς θυγατέρας του, ἡ ὁποία ματαίως τοῦ ὑπενθύμιζε τὶς εὐεργεσίες ποὺ εἶχε λάβει ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ ὀργὴ τοῦ τυράννου στράφηκε τότε κατὰ τῆς ἴδιας του τῆς κόρης καὶ τὴν ἀπείλησε μὲ θάνατο, ἂν δὲν θυσίαζε στὰ εἴδωλα. Ἡ Γαλήνη, κάνοντας πὼς ὑποκύπτει, μπῆκε στὸν ναό, ὅπου κατακρήμνισε καὶ συνέτριψε τὰ εἴδωλα. Ὁ Σεβῆρος ἔβαλε νὰ φτιάξουν καινούργια, ἀλλὰ ἡ κόρη του τὰ συνέτριψε ἐκ νέου, γελοιοποιώντας τὸν τύραννο στὰ μάτια τοῦ λαοῦ.
.          Ὁ Σεβῆρος προσπάθησε τότε γιὰ μία τελευταία φορὰ νὰ ὑποβάλει σὲ βασανιστήρια τὸν ὑπαίτιο τῆς τόσο ἐντυπωσιακῆς αὐτῆς μεταστροφῆς, τὸν Χαράλαμπο. Ὅμως ὁ ἅγιος, ἀκλόνητος σὰν βράχος, ἀντιστάθηκε σὲ ὅλα τὰ ἐγχειρήματα τῶν δημίων καὶ ἔλαμψε στὰ μάτια ὅλων μὲ τὸ ἀπαστράπτον φῶς τῆς θείας χάριτος. Δέχθηκε μὲ χαρὰ τὴν ποινὴ τοῦ θανάτου καὶ φθάνοντας στὸν τόπο τῆς θανατώσεως, ὕψωσε τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τὶς χεῖρες στὸν οὐρανό, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν ἔφερε στὸ τέρμα τοῦ ἀγῶνος του καὶ Το ζήτησε γι σους Τν παρακαλέσουν στ νομά του, ορτάσουν τν μνήμη του τιμήσουν τ λείψανά του, τν σωτηρία τς ψυχς, τν γεία το σώματος κα τν φθονία τν γαθν στν ζω ατ κα τν λλη. Ἀκούστηκε τότε φωνὴ ἐξ οὐρανοῦ: «Ἔλα, Χαράλαμπε, γενναῖε ἀγωνιστή, νὰ λάβεις μέρος στὴν χαρὰ καὶ τὴν δόξα τῶν μαρτύρων καὶ τῶν ἁγίων πατέρων!». Ἡ κεφαλή του ἀποκόπηκε ἀπὸ φονικὸ ξίφος στὶς 10 Φεβρουαρίου. Ἡ μακαρία Γαλήνη ἐνταφίασε τὸ τίμιο σκήνωμα τοῦ ἁγίου.
.          Ἡ κάρα τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους διατηρεῖται στὴν Μονὴ τοῦ Ἁγίου Στεφάνου τῶν Μετεώρων. Τμήματα τῶν ἁγίων λειψάνων του, διασκορπισμένα σὲ πολλὰ μέρη ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἀλλοῦ, ἐπιτελοῦν καθημερινὰ πλῆθος θαυμάτων καὶ ἔχουν καταστήσει τὸν ἅγιο Χαράλαμπο, τὸν γηραιότερο τῶν ἁγίων, ἰδιαιτέρως ἀγαπητὸ στὸν ἑλληνικὸ λαό.

 ΠHΓΗ ἠλ. κειμένου: mkka.blogspot.com
καὶ alopsis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
(Πράξ. α´1-8)

Τὸν μὲν πρῶτον λόγον ἐποιησάμην περὶ πάντων, ὦ Θεόφιλε, ὧν ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν ἄχρι ἧς ἡμέρας ἐντειλάμενος τοῖς ἀποστόλοις διὰ Πνεύματος Ἁγίου οὓς ἐξελέξατο ἀνελήφθη· οἷς καὶ παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾿ ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ συναλιζόμενος παρήγγειλεν αὐτοῖς ἀπὸ Ἱεροσολύμων μὴ χωρίζεσθαι, ἀλλὰ περιμένειν τὴν ἐπαγγελίαν τοῦ πατρὸς ἣν ἠκούσατέ μου· ὅτι Ἰωάννης μὲν ἐβάπτισεν ὕδατι, ὑμεῖς δὲ βαπτισθήσεσθε ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ οὐ μετὰ πολλὰς ταύτας ἡμέρας. Οἱ μὲν οὖν συνελθόντες ἐπηρώτων αὐτὸν λέγοντες· Κύριε, εἰ ἐν τῷ χρόνῳ τούτῳ ἀποκαθιστάνεις τὴν βασιλείαν τῷ Ἰσραήλ; Εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· οὐχ ὑμῶν ἐστι γνῶναι χρόνους ἢ καιροὺς οὓς ὁ πατὴρ ἔθετο ἐν τῇ ἰδίᾳ ἐξουσίᾳ, ἀλλὰ λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾿ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἔν τε Ἱερουσαλὴμ καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰουδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνικὴ :
Εἰς τὸ πρῶτον βιβλίον, ὦ Θεόφιλε, ἐμίλησα δι’ ὅλα, ὅσα ὁ Ἰησοῦς ἄρχισε νὰ κάνῃ καὶ νὰ διδάσκῃ, μέχρι τῆς ἡμέρας ποὺ ἀνελήφθη, ἀφοῦ ἔδωκε διὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐντολὰς εἰς τοὺς ἀποστόλους, ποὺ εἶχε διαλέξει. Εἰς αὐτοὺς παρουσιάσθηκε ζωντανὸς μετὰ τὰ πάθη του μὲ πολλὰς ἀποδείξεις, διότι ἐπὶ σαράντα ἡμέρας παρουσιάζετο εἰς αὐτοὺς καὶ μιλοῦσε διὰ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ καθ’ ὃν χρόνον τοὺς συνανεστρέφετο, τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ φύγουν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα ἀλλὰ νὰ περιμένουν τὴν ὑπόσχεση τοῦ Πατέρα, τὴν ὁποίαν, εἶπε, «Ἀκούσατε ἀπὸ ἐμέ, ὅτι ὁ μὲν Ἰωάννης ἐβάπτισε μὲ νερό, ἀλλὰ σεῖς θὰ βαπτισθῆτε  μὲ Πνεῦμα Ἅγιον, ὕστερα ἀπὸ λίγες ἡμέρες». Ὅταν λοιπὸν ἦσαν συγκεντρωμένοι τὸν ἐρωτοῦσαν, «Κύριε, μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ καιρὸς ποὺ θὰ ἀποκαταστήσῃς τὴν βασιλείαν τοῦ Ἰσραήλ;». Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε, «Δὲν εἶναι δική σας ὑπόθεσις νὰ ξέρετε τοὺς χρόνους ἢ τοὺς καιρούς, τοὺς ὁποίους ὥρισε ὁ Πατέρας κατὰ τὴν δικήν του ἐξουσίαν, ἀλλὰ θὰ λάβετε δύναμιν, ὅταν ἔλθῃ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπάνω σας, καὶ θὰ εἶσθε μάρτυρές μου εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς ὁλόκληρη τὴν Ἰουδαίαν καὶ Σαμάρειαν καὶ μέχρι τῶν περάτων τῆς γῆς».

ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ
«Ἔσεσθέ μοι μάρτυρες ἐν τε Ἱερoυσαλὴμ
καὶ ἐν πάσῃ τῇ Ἰoυδαίᾳ καὶ Σαμαρείᾳ καὶ ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».

 .      Μέσα στὴν ἀναστάσιμη αὐτὴ ἀτμόσφαιρα ἔρχεται ἡ σημερινὴ ἀποστολικὴ περικοπὴ νὰ μᾶς ὑπενθυμίση τὴν τελευταία παραγγελία τοῦ Ἀναστάντος Λυτρωτῆ μας πρὸς τοὺς μαθητές του: «Ἔσεσθέ μοι μάρτυρες. … ἕως ἐσχάτου της γῆς», τοὺς εἶπε. Ὁ Κύριος κάλεσε τοὺς μαθητές του νὰ γίνουν Ἀπόστολοι καὶ Εὐαγγελισταί. Νὰ γίνουν κήρυκες καὶ μάρτυρες τῆς ζωῆς, τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς ἀναστάσεώς του σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Ἡ κλήση ὅμως αὐτὴ τῶν πρώτων μαθητῶν τοῦ Χριστοῦ εἶναι κλήση ὅλων τῶν Χριστιανῶν. Πῶς ὅμως μποροῦμε

 ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ Χριστιανοί; Τὸν τρόπο μᾶς τὸν φανερώνει ἡ ἀποστολικὴ περικοτή. «Ὁ Ἰησοῦς … παρέστησεν ἑαυτὸν ζῶντα μετὰ τὸ παθεῖν αὐτὸν ἐν πολλοῖς τεκμηρίοις, δι᾽  ἡμερῶν τεσσαράκοντα ὀπτανόμενος αὐτοῖς καὶ  λέγων τὰ περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ». Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ἐνεφανίσθη στοὺς μαθητές του ζωντανός, ὕστερα ἀπὸ τὸ πάθος του. Καὶ μὲ πολλὰ γεγονότα καὶ ἀποδείξεις τοὺς βεβαίωσε, ὅτι ἦταν καὶ πάλι πραγματικὰ ζωντανός. Σαράντα ὁλόκληρες ἡμέρες ἐμφανιζόταν στοὺς μαθητές του καὶ τοὺς ἀνέπτυσσε τὶς ἀλήθειες καὶ τὰ μυστήρια ποὺ ἀναφέρονται στὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἦταν πιὰ αὐτόπτες καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες.
.         Γιὰ νὰ γίνουμε μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ πρέπει καὶ μεῖς νὰ δοῦμε, νὰ ἀκούσουμε, νὰ συνομιλήσουμε καὶ νὰ συμφάγουμε μὲ τὸν ἀναστάντα Κύριο. Διαφορετικὰ πῶς μποροῦμε νὰ βεβαιώσουμε τοὺς ἄλλους γιὰ κάτι, ποὺ ἐμεῖς δὲν εἴδαμε καὶ δὲν ἀκούσαμε καὶ δὲν γευτήκαμε; Καὶ τὸ σπουδαῖο εἶναι τοῦτο: Ὅτι καὶ ἐμεῖς οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ ἔχουμε πάρα πολλὲς δυνατότητες ἐπικοινωνίας μὲ τὸν ἀναστάντα Κύριο.
.         Μποροῦμε νὰ βλέπουμε τὸν ἀναστημένο Ἰησοῦ μας κάθε Κυριακὴ μέσα στὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Μποροῦμε νὰ τὸν ἀκοῦμε νὰ μᾶς μιλάη «περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ» μὲ τὰ ἱερὰ ἀναγνώσματα καὶ τὸ κήρυγμα. Μποροῦμε νὰ καθώμαστε στὴν μυστικὴ τράπεζά του καὶ νὰ γευώμαστε τὴν οὐράνια τροφή, τὸ Σῶμα του καὶ τὸ Αἷμα του. Καὶ αὐτὸ ὄχι μόνο γιὰ σαράντα ἡμέρες, ἀλλὰ σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ζωή μας.

ΜΕ ΤΗΝ ΠΝΟΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

.        Στὸ ἔργο ὅμως τῆς μαρτυρίας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔρχεται νὰ μᾶς βοηθήση καὶ ἕνας ἄλλος ὑπερφυσικὸς παράγων. Γι᾽ αὐτὸν ἀκριβῶς μιλάει καὶ ὁ ἀναστὰς Κύριος πρὸς τοὺς πρώτους μάρτυρες τῆς Ἀναστάσεώς του, τοὺς Ἀποστόλους: «Λήψεσθε δύναμιν ἐπελθόντος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐφ᾽ ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθέ μοι μάρτυρες … », τοὺς λέει. Ὑπόσχεται δηλαδὴ ὁ Κύριος νὰ ἀποστείλη στοὺς μαθητές του τὴν ὑπερφυσικὴ καὶ θεία δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία θὰ τοὺς ἐνισχύση στὸ ἔργο τῆς διαδόσεως τοῦ εὐαγγελίου Του. Καὶ πραγματικά. Μὲ τὴν δύναμη καὶ τὴν «βιαίαν πνοὴν» τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἔλαβαν οἱ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἔγιναν οἱ ζηλωτὲς καὶ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ Μάρτυρες τῆς ἀναστάσεώς Του «ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς».
.       Ἡ ἴδια πνοὴ καὶ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀναδεικνύει πάντοτε τοὺς μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ. Ἀναδεικνύει τὶς ἐκλεκτὲς ἐκεῖνες ψυχές, τοὺς ἱεραποστόλους, ποὺ μέσα σὲ εἰδωλολατρικὲς περιοχὲς εὐαγγελίζονται τὴν ζωή, τὸν θάνατο καὶ τὴν ἀνάσταση τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Ἀναδεικνύει ὅμως καὶ ὅλους τοὺς Χριστιανοὺς καὶ τοὺς κάνει χριστοφόρους μέσα στὸ καθημερινό τους περιβάλλον. Γιατί μὲ τὴν δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ποὺ παίρνει ὁ κάθε πιστὸς τὴν ὥρα τοῦ βαπτίσματος καὶ ἀνανεώνει μὲ τὴν συμμετοχή του στὰ ἄλλα ἱερὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, γίνεται ἕνας μάρτυρας καὶ ἱεραπόστολος τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι ὁ ἐπαγγελματίας, ὁ ἐργάτης, ὁ ἐκπαιδευτικός, ὁ γιατρός, καὶ κάθε ἐπιστήμονας, ὅλοι οἱ Χριστιανοί, μὲ τὸν λόγο τους, μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ τὴν δραστηριότητά τους μποροῦν κάθε μέρα νὰ διαδίδουν τὸ μήνυμα τῆς  Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ, «τὴν δύναμιν τῆς ἀναστάσεως» τοῦ Χριστοῦ.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΖΩΗ», ἀρ. τ. 4234, 21.04.2011

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

,

Σχολιάστε