Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Μάθημα Θρησκευτικῶν

Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΑΙΣΘΗΣΗ

Ὁ λόγος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.             Ἡ συνέντευξη τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου στὸν δημοσιογράφο Ἀλέξη Παπαχελᾶ τὴν 1η Νοεμβρίου δημιούργησε αἴσθηση σὲ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Τόσο μεγάλη ἦταν ἡ ἀπήχηση τῶν λόγων του, ποὺ προκάλεσε τὴν ὀργισμένη ἀντίδραση ὄχι μόνο φιλοκυβερνητικῶν ἀλλὰ καὶ ἀντιπολιτευόμενων ἐφημερίδων καὶ ἄλλων μέσων ἐνημερώσεως.
.             Καὶ τόσο πολύ, ὥστε γνωστὸς σκιτσογράφος, ποὺ ἀρθρογραφεῖ σὲ σημαντικὸ ἐνημερωτικὸ ἱστολόγιο, νὰ γράψει ὠμά: «Ὑπάρχει κράτος. Κι ὅσο ὑπάρχει ρωμαίικο κράτος, ἡ Ἐκκλησία θὰ πρέπει νὰ κάθεται στὰ αὐγά της».
.             Τί ὅμως εἶπε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ προκάλεσε τέτοια μανιώδη ἀντίδραση; Εἶπε π.χ. γιὰ τὸ χιλιοβασανισμένο Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν: «Ὁ κ. Φίλης θέλει νὰ ὁρίσει τί θὰ διδάσκονται τὰ παιδιὰ στὰ σχολεῖα. Ἔχει τὸ δικαίωμα ὡς Ὑπουργὸς Παιδείας. Ἀλλὰ ἡ Ἐκκλησία δὲν ἔχει δικαίωμα νὰ πεῖ ποιὰ εἶναι ἡ πίστη της; Ὅταν βλέπει ὅτι ὅλα κατακρεμνίζονται καὶ στὸ θέμα τῆς Παιδείας καὶ στὸ θέμα τῶν σχέσεων, στὶς παραδόσεις μας, στὴν Ἱστορία… Δὲν ἔχει λόγο αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία νὰ πεῖ πῶς θέλει τὰ Θρησκευτικά;».
.             Ὑπογράμμισε μάλιστα τὴ μεροληπτικὴ εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας στάση τοῦ τότε Ὑπουργοῦ Παιδείας, ὁ ὁποῖος γιὰ τὸ ἀντίστοιχο Μάθημα Θρησκευτικῶν τῶν Ἑλλήνων Μουσουλμάνων δὲν τολμάει «νὰ πάει νὰ πεῖ ὅτι αὐτὸ ποὺ λέει τὸ Κοράνι δὲν εἶναι καλό, θὰ τὸ ἀλλάξετε καὶ θὰ τὸ κάνετε ἀλλιῶς, ὅπως τὸ λέω ἐγώ». Τὸ ἴδιο ἰσχύει, εἶπε, καὶ γιὰ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς Ἑβραίους μαθητές.
.             Ἀναφέρθηκε ἀκόμη ὁ Μακαριώτατος στὸν κίνδυνο ἰσλαμοποίησης τῆς χώρας μας καὶ εἶπε: «Εἶναι μία ἀπόπειρα ἀλλοίωσης αὐτοῦ τοῦ τόπου ἀπὸ κέντρα ποὺ ξέρουμε. Ὁ τόπος μας προχωράει στὸν ἀφελληνισμὸ καὶ τὸν ἀποχριστιανισμό. Ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τὸ βλέπουν εἶναι μακριὰ νυχτωμένοι καὶ κεῖνοι ποὺ τὸ βλέπουν χαίρονται, γιατὶ τὸ σχέδιό τους προχωρᾶ».
.             Αὐτὰ καὶ ἄλλα παρόμοια εἶπε μὲ νηφάλιο ἀλλὰ καὶ ξεκάθαρο λόγο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος. Δηλαδὴ τὰ αὐτονόητα, αὐτὰ ποὺ συζητεῖ καθημερινὰ ὁ μέσος Ἕλληνας πολίτης. Τότε γιατί ἡ τόση ἀντίδραση; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ἁπλή: Διότι συνειδητ συνείδητα ποταγμένος στν διεθνισμ πολιτικς κα δημοσιογραφικς κόσμος θέλει τν κκλησία στ περιθώριο. Νὰ μὴν ἀσχολεῖται καὶ νὰ μὴν ἔχει λόγο γιὰ τὰ πράγματα τοῦ τόπου, «νὰ κάθεται στὰ αὐγά της». Νὰ κλεισθεῖ δηλαδὴ μέσα στοὺς ναούς, γιὰ νὰ μπορέσουν ἀνενόχλητοι οἱ ἐχθροὶ τῆς Πατρίδας νὰ τὴν ἐξανδραποδίσουν.
.             Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν θὰ τοὺς περάσει!

, , ,

Σχολιάστε

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Ρατσισμὸς εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων μαθητῶν

Τοῦ ἀρχιμ. Δανιήλ Ἀεράκη

.               Εἶναι κακὸ νὰ «παράγη» ὀρθοδόξους τό Θρησκευτικὸ μάθημα! Ἔτσι ὑποστηρίζει τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, καὶ γι’ αὐτὸ προέβη σὲ ἀναμόρφωσι τῆς διδακτέας ὕλης. Καὶ βεβαίως οὔτε ἡ Παιδεία οὔτε ἡ Ἐκκλησία «παράγει» πιστούς. Καλλιεργοῦν ὅμως τὴν πίστι στὸ πρόσωπο τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ.

  • Γιατί ἆραγε τὸ κατηχητικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι διάφορο ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Ἑλληνικοῦ σχολείου στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν; Τὴν ἀπάντησι δὲν τὴν δίνει τὸ ἀποτέλεσμα, ἀλλ’ ἡ ἀναγκαιότητα τῶν θεσμῶν. Βεβαίως δὲν εἶναι θεαματικά τά ἀποτελέσματα τοῦ θρησκευτικοῦ μαθήματος, πολλὲς φορὲς δὲ ἔχουμε ἀρνητικὲς ἐμπειρίες ἀπό κάποιο θεολόγο καθηγητή, πού ἢ ἦταν ἀνεπαρκὴς ἢ ἦταν ἄσχετος! Ἀλλὰ μήπως καὶ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐκκλησιαστικῆς κατηχήσεως εἶναι θεαματικά; Ἀκατάρτιστα πολλὲς φορὲς νεαρὰ ἄτομα «βαφτίζονται» κατηχητὲς καὶ τὰ λίγα παιδιὰ τοῦ κατηχητικοῦ δὲν ἐμπνέονται, δὲν οἰκοδομοῦνται.

  • Τὸ πρόβλημα εἶναι: Γιατί οἱ μὲν ἐπίσκοποι δὲν ρίχνουν ὅλο τό βάρος στὴν κατήχησι καὶ γιατί τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας πολεμεῖ μὲ λύσσα κάθε ὁμολογιακὸ χαρακτῆρα τῶν Θρησκευτικῶν;

  • Νὰ διδάσκονται καὶ ἄλλα θρησκεύματα τονίζει (ὑπερτονίζει) τὸ νέο πρόγραμμα τοῦ Ὑπουργείου. Στὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγοὺς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος ὑπογραμμίζει: «Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἔχει τίποτε νὰ φοβηθεῖ ἀπό τή σύγκρισι μὲ τὰ ἄλλα θρησκεύματα καὶ δόγματα. Ἡ σύγκρισις ὅμως προϋποθέτει ὅτι τὸ μάθημα παρέχει στὸ μαθητὴ συνεκτικὴ καὶ πλήρη εἰκόνα τῆς ἰδιαιτερότητας τῆς Ὀρθοδοξὶας, δηλαδὴ ἕνα σύνολο δομημένων γνώσεων μὲ ψύχραιμη ἐπιστημονικὴ προσέγγιση καὶ ὄχι σκόπιμες ψηφίδες κοινωνιολογικοῦ ἢ φιλοσοφικοῦ προβληματισμοῦ. Ἤδη ἀπό τό 2015 ἡ ρητορικὴ τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας συστηματικὰ διαστρέβλωνε, κατὰ βολικὸ τρόπο τὸν ρόλο τοῦ ὑπάρχοντος μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ὡς μιᾶς δῆθεν ἀνελεύθερης καὶ προσηλυτιστικῆς διαδικασίας “παραγωγῆς πιστῶν” τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέσα στὴ σχολικὴ αἴθουσα».

  • Γιὰ ποιό λόγο πρέπει (κατὰ τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας) τά Θρησκευτικὰ νὰ εἶναι θρησκειολογικὸ μάθημα; Καὶ γιατί τὸ προτεινόμενο πρόγραμμα νὰ ἐξισώνη Χριστὸ – Ἀλλὰχ – Βούδα – Κομφούκιο κ.λπ.; Καὶ γιατί νὰ κάνη πλύσι ἐγκεφάλου στὰ παιδιὰ ἀπό τὴν Γ´ Δημοτικοῦ μέχρι τὴν Γ´ Λυκείου, ὑποχρεώνοντάς τα νὰ γνωρίζουν ἰσοστάσια τὶς γιορτὲς π.χ. τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὶς γιορτὲς τῶν μουσουλμάνων, τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ, τοῦ Βουδισμοῦ κ.ο.κ.;

  • Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας μὲ τὸ ἄρθρο 55 τοῦ νόμου 4386/2016 δίνει τὸ δικαίωμα στοὺς Ἕλληνες Ἰσραηλῖτες καὶ Ρωμαιοκαθολικοὺς νὰ διδάσκουν τὰ παιδιὰ τους τὴ θρησκευτική τους πίστι μὲ ἐκπαιδευτικούς τοῦ δόγματός τους καὶ τῆς ἐπιλογῆς τους. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὰ παιδιὰ τῶν μουσουλμάνων συμπολιτῶν μας στὴ Δυτικὴ Θράκη. Σημειώνει ἐν προκειμένῳ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἱερώνυμος: «Τὸ ἀναπάντητο ἐρώτημα εἶναι, γιατί τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ἀποφάσισε νὰ στερήσει τὸ δικαίωμα ἀνάλογης θρησκευτικῆς ἐκπαιδεύσεως στὰ παιδιὰ τῶν ὀρθοδόξων χριστιανικῶν οἰκογενειῶν τῆς χώρας μας;».

  • Γιατί αὐτὸς ὁ ρατσισμὸς εἰς βάρος τῶν Ὀρθοδόξων;

.            Πάντως ἡ πολεμικὴ κατὰ τοῦ ὀρθοδόξου χαρακτῆρος τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἄς γίνη ἀφορμὴ νά ἀφυπνισθοῦν oἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν βγαίνει τίποτε μὲ πολυαρχιερατικὲς παραστάσεις καὶ μὲ ποικιλώνυμες προσκυνηματικές ἐκδηλώσεις. Ὁ λαὸς θέλει κατήχησι. Τὰ παιδιὰ θέλουν κατήχησι. Οἱ νέοι θέλουν στιβαρὸ, πειστικὸ λὸγο.

, ,

Σχολιάστε

«ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟΔΟΘΕΙ ΑΠΟ ΜΕΣΑ» (Πανθρησκειακὴ σούπα τὰ “Θρησκευτικά”)

Ἀναπάντητα ἐρωτήματα
γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Φυσικὰ τὰ κατωτέρω ἀναπάντητα ἐρωτήματα δὲν πρόκειται νὰ λάβουν ἐπίσημες ἀπαντήσεις. Λογικὲς καὶ ἔντιμες. Ἁπλῶς ὁ αὐταρχισμὸς καὶ ἡ δολιότητα τῶν «προοδευτικῶν» Ἐπιτελείων θὰ τὶς δώσει σερβιρισμένες καὶ ἐφαρμοσμένες μέσα ἀπὸ «δημοκρατικὲς» διαδικασίες δικτατορικῆς καὶ στανικῆς ἐπιβολῆς τους, μὲ τὸν ἀξεπέραστο τρόπο ποὺ ἄριστα γνωρίζουν καὶ χειρίζονται.
Τὴν σίγουρη ἀπάντηση πάντως θὰ μποροῦσε νὰ τὴν δώσει ὁ Λαός. Ἂν βεβαίως ὑπῆρχε αὐτός!

.                 Μπορεῖ νὰ τελείωσε, ἂν τελείωσε, ἡ διαμάχη γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ὅμως ἀπὸ τὴν ἱστορία αὐτὴ ἔχουν μείνει ἀρκετὰ ἀναπάντητα ἐρωτήματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα τρία θὰ ὑπογραμμίσουμε ἐδῶ.
.             Τὸ πρῶτο ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸ ποιὸς ἀποφασίζει γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ Μαθήματος. Ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Φίλης ἐπανέ­λαβε μιὰ φράση πολλὲς φορές. Εἶπε ὅτι γίνεται μὲν διάλογος, ἀκοῦμε τὶς ἀπόψεις τῆς Ἐκκλησίας, ὅμως αὐτὸς ποὺ ἀποφασίζει εἶναι ἡ Πολιτεία.
.           Τὸ πιστεύει ἄραγε αὐτό; Ἢ ἐμπαίζει καὶ ἐμᾶς καὶ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του; Γιατὶ δὲν τολμάει νὰ ὁμολογήσει ὅτι λλοι ξωθεν ποφασίζουν κα Πολιτεία πλς κτελε τς ντολές τους. χι μόνο γι τ οκονομικ τς χώρας, λλ κα γι τν Παιδεία της κα τν πολιτισμό της. Κι ατ εναι τ πι τραγικ κατάντημα ατο το τόπου.
.             Ὁ πρὸ τετραετίας Ὑπουργὸς Δικαιοσύνης κ. Ρουπακιώτης εἶχε πεῖ εἰλικρινέστατα: «Τὰ μέτρα μοῦ ἐπιβλήθηκαν, δὲν τὰ ἔγραψα ἐγώ! Ἐγὼ μόνο τὰ ὑπέγραψα»! Καὶ πρόσθεσε: «Πεῖτε μου ἕναν ὑπουργὸ ποὺ ἔγραψε ὁ ἴδιος τὰ μέτρα ποὺ ὑπέγραψε»!
.             Ἂς ὁμολογήσει τὴν ἀλήθεια ὁ κ. Ὑπουργός! Ἂς πεῖ ὅτι καὶ τὸ Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἔξωθεν ἐπιβλήθηκε. Ἀπὸ τὴν Εὐρώπη χρηματοδοτήθηκε καὶ ὑπηρετεῖ τοὺς σκοτεινοὺς σκοποὺς τῶν σκοτεινῶν της κύ­­κλων, ὅπως ἡ νεοβουδιστικὴ ὀργάνωση Arigatou, τῆς ὁποίας τὸ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο μεταφέρει τὸ ἀντορθόδοξο Πρόγραμμα!
.         Ἄφησε ὅμως καὶ κάτι ἄλλο ἀναπάντητο ὁ κ. Ὑπουργός. Τὸ καταλυτικὸ ἐρώτημα ποὺ ἔθεσε ἐπιτακτικὰ ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφείμ: Γιὰ ποιό λόγο μὲ δική του ὑπουργικὴ ἀπόφαση παρέχει τὸ δικαίωμα στὸ Κεντρικὸ Ἰσραηλιτικὸ Συμβούλιο καὶ τὴν Ἱεραρχία τῶν Καθολικῶν (ἀντίστοιχα καὶ τῶν Μουσουλμάνων) νὰ καθορίζουν αὐτοὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν (Ἰουδαϊσμοῦ, Παπισμοῦ, Ἰσλαμισμοῦ) καὶ νὰ προτείνουν καὶ τοὺς δασκάλους καὶ καθηγητὲς ποὺ θὰ τὰ διδάξουν; Γιατί δν πιβάλλει κα σ᾿ ατος τν πανθρησκειακ σούπα πο προσφέρει στ ρθόδοξα παιδιά;
.         Τὸ καταλυτικὸ ἐρώτημα τὸ ἀκολουθεῖ «ἄκρα τοῦ τάφου – ἔνοχη – σιωπή».
.         Τὸ τελευταῖο ἐρώτημα εἶναι τὸ «ποιὸς φταίει» γιὰ ὅλη αὐτὴ τὴν ἀναστάτωση; Καὶ εἶναι τὸ μόνο στὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ ἀπαντήσει κλείνοντας ὅλα τὰ στόματα ὁ κ. Ὑπουργός. Θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ: Τί φταίω ἐγώ; Γιὰ ποιό λόγο τὰ βάζετε μὲ μένα; Τὸ Πρόγραμμα δὲν τὸ ἔγραψα ἐγώ. Ἐγὼ μόνο τὸ ὑπέγραψα. Τὸ Νέο αὐτὸ Πρόγραμμα τὸ ἔγραψαν Ὀρθόδοξοι θεολόγοι καὶ μάλιστα κάποιοι μὲ καίριες θέσεις μέσα στὸν ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμό.
.           Ἡ τέτοια ἀπάντηση παγώνει τὶς ψυχές. Διότι ἀποδεικνύει ὅτι τ κάστρο χει προδοθε π μέσα.
.         Παρήγορο γεγονὸς ὡστόσο στὴν ἐπίθεση αὐτὴ κατὰ τῆς Ὀρθοδόξου διδασκαλίας ὑπῆρξε ἡ καταλυτικὴ ἀντίσταση ποὺ προέβαλε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος μὲ τὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν κομμάτων [βλ. σχετ.: ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ γιὰ τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ] καὶ ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ τὶς πρόσφατες ἀποφάσεις της. Θέλουμε νὰ ἐλπίζουμε ὅτι ἡ ἀντίσταση αὐτὴ θὰ συνεχισθεῖ καὶ θὰ φέρει στὸ τέλος κάποιο οὐσιαστικὸ ἀποτέλεσμα, ὥστε νὰ μὴν καταντήσει τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὅπως ἐπιδιώκεται μὲ τὸ Πρόγραμμα, «Κατήχηση στὴν εἰδωλολατρία».

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΑΠΟΗΧΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2016 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Στὸν ἀπόηχο τῆς Ἱεραρχίας – Ὀκτώβριος 2016

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Ἡ τακτικὴ συνέλευση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διεξήχθη ἀπὸ τὶς 4 ἕως καὶ τὶς 7 Ὀκτωβρίου 2016. Ἀσχολήθηκε μὲ δύο θέματα, τὸ ἕνα ἦταν τὸ νέο πρόγραμμα διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τὸ δεύτερο ἡ ἐκλογὴ Μητροπολίτου Ἄρτης. Γιὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καὶ τὴ διένεξη μὲ τὴν κυβέρνηση τὸ συμπέρασμα, τὸ λεχθὲν στὴν Ἱεραρχία ἀπὸ τὸν Μητρ. Μεσογαίας κ. Νικόλαο, παρόντα στὴ συνάντηση μὲ τὸν πρωθυπουργό, εἶναι ὅτι «δὲν ὑπάρχει συμπέρασμα»… Ὡς πρὸς τὴν ἐκλογὴ τοῦ Μητροπολίτου Ἄρτης ἡ Ἱεραρχία ἐξέλεξε τὸν καλύτερο γιὰ τὴ συγκεκριμένη Μητρόπολη.
.           Στὸν ἀπόηχο τῶν ἐργασιῶν τῆς Συνόδου ἀξιοσημείωτα εἶναι τὰ ἀκόλουθα γεγονότα:
.           Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος πρὸς τοὺς Συνοδικοὺς Ἱεράρχες ἐξέφρασε τὴ λύπη του, διότι, ὅπως εἶπε, τὸν παραπλάνησαν οἱ καταρτίσαντες τὸ νέο πρόγραμμα διδασκαλίας τῶν Θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα. Ἀντίθετα οἱ κ.κ. Γιαγκάζογλου, Μπέγζος, Ἀλιβιζάτος, Κτιστάκης καὶ ἄλλοι ἐξέφρασαν τὴν ἀπογοήτευση καὶ τὴν πικρία τους γιὰ τὴ στάση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου. Ὅπως ἔγραψαν ἦταν ἐνήμερος καὶ σύμφωνος μὲ τὸ νέο πρόγραμμα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, καθὼς καὶ μὲ ἄλλα θέματα σχέσεων τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Πολιτεία, πρὸ τῆς ἐκλογῆς του στὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ Θρόνο. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ περὶ τὸν κ. Γιαγκάζογλου ὁμάδα θεολόγων, αὐτὴ τοῦ περιοδικοῦ «Σύναξις», καθὼς καὶ ἡ Ἀριστερὰ τὸν θεωροῦσαν «δικό τους». Οἱ θεολόγοι τοῦ «Καιροῦ» ὡς ἀπόδειξη σημειώνουν ὅτι μόλις ἐξελέγη Ἀρχιεπίσκοπος ἐπέλεξε τοὺς κ.κ. Γιαγκάζογλου καὶ Μπέγζο σὲ καίριες ἐκκλησιαστικὲς θέσεις.
.           Ἡ ὀργάνωση τῆς συνάντησης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου καὶ τῆς συνοδείας του μὲ τὸν Πρωθυπουργὸ κ. Τσίπρα, τὸν κ. Φίλη καὶ τὸν κ. Καμμένο, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἐργασιῶν τῆς Ἱεραρχίας, φάνηκε ὅτι ἦταν προγραμματισμένη καὶ πὼς εἶχε ἕνα σκοπό. Νὰ ἐκτονώσει τὴν ἔνταση καὶ νὰ τὴν μεταθέσει στὸ ἀόριστο μέλλον. Ἔτσι ὁ κ. Τσίπρας θὰ ἐμφανιστεῖ στὸ προσεχὲς Συνέδριο τοῦ ΣΥΡΙΖΑ μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι οὐδεμία ὑποχώρηση ἔκαμε στὸ πρόγραμμα τοῦ Κόμματός του, ὡς πρὸς τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἄφησε τὰ μέλη τῆς Ἱεραρχίας μὲ τὴν ἀπορία τῆς μελλοντικῆς ἐξέλιξης, λέγοντάς τους κάτι ἀόριστα θετικό. Κατὰ τὴν ἄποψή του τὸ καταστάλαγμα τῆς συνάντησης μὲ τὸν Πρωθυπουργὸ ἦταν πρῶτον νὰ ἀρχίσει ἄμεσος διάλογος γιὰ τὸ τρέχον πρόγραμμα σπουδῶν, προκειμένου αὐτὸ νὰ ἐξετασθεῖ καὶ νὰ ἀξιολογηθεῖ στὸ τέλος τῆς σχολικῆς χρονιᾶς. Δεύτερον στὴν παροῦσα χρονιὰ νὰ ἀξιοποιηθοῦν τὰ ὑπάρχοντα βιβλία Θρησκευτικῶν. Γιὰ τὴν ἀξιολόγηση τοῦ νέου προγράμματος, μὲ πρόταση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἡ Ἱεραρχία ὅρισε Ἐπιτροπὴ ἐκ τριῶν Ἀρχιερέων, τῶν Ὕδρας, Μεσογαίας καὶ Μεσσηνίας. Προηγουμένως εἶχαν ἀρνηθεῖ νὰ συμμετάσχουν στὴν Ἐπιτροπὴ οἱ Μητροπολίτες Ναυπάκτου – εὐλόγως ἀφοῦ οὐσιαστικὰ ἀκυρώθηκε ἡ, προϊὸν πολλοῦ μόχθου, εἰσήγησή του στὴν Ἱεραρχία τοῦ παρελθόντος Μαρτίου καὶ ἡ τότε ἀπόφασά της –, Σισανίου καὶ ἄλλοι. Οἱ τρεῖς Ἀρχιερεῖς θὰ συγκροτήσουν ὑποεπιτροπὴ ἐξ ἐμπειρογνωμόνων ποὺ θὰ παρακολουθήσει τὴν ἐφαρμογὴ τοῦ προγράμματος καὶ θὰ τοὺς εἰσηγηθεῖ σχετικά, γιὰ νὰ συζητήσει μὲ τὴν ἁρμόδια κυβερνητικὴ ἐπιτροπή, ποὺ θὰ ἀναφερθεῖ στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, γιὰ νὰ ἐνημερώσει τὸ Μαξίμου… Πολύπλοκο καὶ πολυχρόνιο φαίνεται τὸ ὅλο ζήτημα καί, ἑπομένως, ἀμφίβολη ἡ ἀποτελεσματικότητά του.
.           Ἐν τῷ μεταξύ, ἀπὸ τὸν Σεπτέμβριο, ἔχουν ἀρχίσει ἐπιμορφωτικὲς συναντήσεις θεολόγων, μὲ θέμα: «Διδασκαλία μὲ τὰ νέα προγράμματα σπουδῶν στὰ Θρησκευτικὰ Γυμνασίου καὶ Λυκείου». Σὲ ὅλη τὴν Κρήτη αὐτὲς διεξήχθησαν ἀπὸ 20 Σεπτεμβρίου ἕως 5 Ὀκτωβρίου. Ὁ κ. Φίλης ἐν τῷ μεταξὺ ἔχει δηλώσει ὅτι τὸ πρόγραμμα θὰ ἐφαρμοστεῖ κανονικά, ὅτι ἔχει τὴ στήριξη τοῦ κ. Τσίπρα καὶ πὼς στὸ τέλος τοῦ ἔτους θὰ γίνει ἀξιολόγηση, ἀλλὰ πὼς τότε μὲ τὴν Ἐκκλησία θὰ ὑπάρξει «συνεννόηση» καὶ ὄχι «συναπόφαση».
.           Κομβικὸ σημεῖο τῶν ἐξελίξεων εἶναι τὸ ἂν ὁ κ. Φίλης θὰ διατηρήσει τὴ θέση του κατὰ τὸν ἐπερχόμενο ἀνασχηματισμὸ καὶ ἂν τὴ χάσει, ποιὸς θὰ τὸν ἀντικαταστήσει. Πάντως Μητροπολίτες ἐξέφρασαν τὸν προβληματισμό τους γιὰ τὴν ἐξέλιξη, ἀφοῦ τοὺς εἶναι γνωστὴ ἡ μεθόδευση νὰ περνᾶ ἕνα ἀρνητικὸ θέμα μὲ μία, μὲ ἐρωτηματικό, θετικὴ ἐξέλιξη στὸ ἀβέβαιο μέλλον… Εἶναι ἐπίσης γνωστὸ τὸ πολιτικὸ ἀπόφθεγμα πὼς ὅταν μία κυβέρνηση δὲν θέλει νὰ προχωρήσει ἕνα θέμα, συγκροτεῖ μίαν ἐπιτροπή… Καθοριστικὸς πάντως θὰ εἶναι ὁ λόγος τῶν καθηγητῶν θεολόγων καὶ πῶς θὰ ἀντιδράσουν στὸ μεικτὸ φετινὸ σύστημα διδασκαλίας, βιβλίο τὸ παλιό, πρόγραμμα τὸ καινούργιο, καὶ κυρίως στὴν ἴδια τὴν ὕλη τοῦ νέου προγράμματος.
.           Σημειώνεται ὅτι ἡ Ἱεραρχία θὰ συνεδριάσει ἐκτάκτως τὸν προσεχῆ Νοέμβριο, ὄχι γιὰ νὰ ἐκτιμήσει τὴν κατάσταση γιὰ τὸ θέμα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ πάντως δὲν ἀποκλείεται νὰ γίνει παρεμπιπτόντως. Θὰ συνεδριάσει γιὰ νὰ συζητήσει τὰ θέματα ποὺ δὲν κατέστη δυνατὸ νὰ συζητηθοῦν στὴν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου. Αὐτὰ εἶναι ἐπίσης ἰδιαίτερα σοβαρά, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸ οἰκονομικὸ πρόβλημα, ποὺ ἀντιμετωπίζει ἡ Ἐκκλησία. Ἄλλα ζητήματα εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐκπαίδευση, ἡ Σύνοδος τῆς Κρήτης, ὁ χωρισμὸς Κράτους – Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ περιουσία.
.           Ἡ ἐκλογὴ ὡς Μητροπολίτου Ἄρτης τοῦ ἐκλεκτοῦ κληρικοῦ, Ἐπισκόπου Ἐπιδαύρου κ. Καλλινίκου, ἔδωσε μίαν αἴσια λύση στὸ ζήτημα, ποὺ κινδύνευε νὰ ἐξελιχθεῖ σὲ ἐκκλησιαστικὸ σκάνδαλο. Ἡ ἄψογη ἐνημερωτικὴ ἐπιστολὴ Ἀρτινοῦ κληρικοῦ ἐπὶ τῶν ὅσων συνέβαιναν στὴ Μητρόπολη Ἄρτης πρὸς τοὺς 81 Μητροπολίτες ἐκλέκτορες, ἔπαιξε ἀποφασιστικὸ ρόλο στὴν πανηγυρικὴ ἐκλογὴ τοῦ κ. Καλλινίκου. Ἐπὶ πλέον ἦταν καὶ ἕνα καλὸ μάθημα πρὸς τοὺς Μητροπολίτες ποὺ θέλουν οἱ Μητροπολίτες νὰ εἶναι δοτοὶ καὶ ὄχι ἐκλεγμένοι. Τέλος θετικὴ ἦταν ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας νὰ σταματήσει ἡ ἀθρόα παραγωγὴ βοηθῶν Ἐπισκόπων.-

, ,

Σχολιάστε

Η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΜΠΑΓΙΑΤΙΛΑ ΤΩΝ ΕΜΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΦΙΛΗ

Σπουδὴ πολιτισμοῦ

Tοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 02.10.2016

.           Μὲ ἀφορμὴ δηλώσεις καὶ ἀντιδηλώσεις ὑπουργοῦ Παιδείας καὶ ἀρχιεπισκόπου γιὰ τὴ θρησκευτικὴ ἐκπαίδευση τῶν μαθητῶν στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα, θὰ μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἀνασύρω ἐλάχιστο δεῖγμα γλώσσας καὶ προβληματισμοῦ, πρὶν ἀπὸ δεκαεννέα χρόνια, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα: Ποιὸς προβληματισμὸς καὶ μὲ ποιὰ γλώσσα κατατέθηκε τότε, σὲ ποιὸ ἐπίπεδο ἀντιμάχονται σήμερα οἱ ἐπαγγελματικὰ ἐνδιαφερόμενοι.
Στὴν «Καθημερινή» της Κυριακῆς 29.6.1997, ἡ ἐπιφυλλίδα ἔγραφε:
«Ἡ διδασκαλία τοῦ ὀνομαζόμενου μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν περιλαμβάνεται στὴν ὑποχρεωτικὴ γιὰ τὰ Ἑλληνόπουλα ἐκπαίδευση. Ἂν αὐτὸ τὸ μάθημα ἔχει χαρακτήρα θρησκευτικῆς κατήχησης (ἐνῶ διδάσκεται ἀπὸ ἀνθρώπους καὶ μὲ ἀναλυτικὰ προγράμματα ποὺ δὲν ἔχουν καμιὰ ὀργανικὴ σχέση μὲ τὴν ἐνοριακὴ καὶ ἐπισκοπικὴ συγκρότηση-λειτουργία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας) εἶναι εὐκολότατο νὰ ἀλλοτριωθεῖ σὲ νοησιαρχικὴ διδαχὴ ἀφηρημένων ἰδεολογημάτων, διδαχὴ ποὺ ἐπιπλέον παραβιάζει τὴν ἐλευθερία τοῦ θρησκευτικὰ ἀδιάφορου ἢ ἀγνωστικιστῆ μαθητῆ. Ἡ πολιτεία δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ μία τέτοια παραβίαση τῆς ἐλευθερίας τοῦ μαθητῆ καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδιανόητο νὰ συναινεῖ στὴν ἀλλοτρίωση τῆς ἐμπειρίας της σὲ ἰδεολόγημα.
.               Τόπος (ὁ αὐτονόητος χῶρος) τῆς ἐκκλησιαστικῆς κατήχησης εἶναι μόνο ὁ ναός: τὸ ἀρχιτεκτόνημα ποὺ δηλώνει-φανερώνει αὐτὸ ποὺ στεγάζει – τὴ μεταβολὴ μίας σύναξης ἀνθρώπων σὲ “ἐκκλησία”, δηλαδὴ σὲ κοινὸ τρόπο ἀγαπητικῆς κοινωνίας τῆς ζωῆς. Ὅμως τὸ πολιτικὸ πρόβλημα, τὸ πρόβλημα ποὺ ἔχει ἡ πολιτεία ἀπέναντι στοὺς πολίτες της, δὲν λύνεται μὲ τὴν κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολειά. Ἂν ἡ πολιτεία ἐνδιαφέρεται νὰ χτίζει-συγκροτεῖ, μὲ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση, τὸν ἄξονα τῆς πολιτισμικῆς (ἄρα καὶ κοινωνικῆς) συνοχῆς τῶν Ἑλλήνων, θὰ ἀπαιτήσει ἀπὸ κάθε μαθητὴ ἑλληνικοῦ σχολείου (ὅποιο θρήσκευμα κι ἂν ἔχει ἢ ὅποιες ἰδεολογικὲς πεποιθήσεις) κάποιες βασικὲς γνώσεις γιὰ τὸν πολιτισμὸ ποὺ ἀποτέλεσε ἐπὶ αἰῶνες τὴ δυναμική τῆς μετοχῆς τῶν Ἑλλήνων στὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι, καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ συνιστᾶ, ἀκόμα σήμερα, ἐνεργὸ πρόταση μὲ πανανθρώπινη ἐμβέλεια.
.             Ὅπως λοιπὸν εἶναι ἀδιανόητο νὰ τελειώνει ἕνα παιδὶ στὴν Ἑλλάδα τὴν “ἐγκύκλια” ἐκπαίδευσή του καὶ νὰ μὴν ξέρει ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὸν Παρθενώνα καὶ τὴν ἀθηναϊκὴ δημοκρατία, ἔτσι εἶναι ἀδιανόητο καὶ νὰ ἀγνοεῖ ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὴν Ἁγιά-Σοφιά, τὴ βυζαντινὴ εἰκόνα, τὴν ποίηση καὶ τὴ λατρευτικὴ δραματουργία τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ προκαλοῦν, ἀκόμα σήμερα, πάγκοινο θαυμασμό. Δὲν θὰ ἀπαιτήσει ἡ πολιτεία ἀπὸ τὸν μαθητὴ νὰ ἀσπαστεῖ βιωματικὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ μεταφυσικὴ ἢ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία. Θὰ τοῦ ἀπαιτήσει ὅμως τὶς ἐπαρκεῖς γνώσεις γιὰ τὴν κατανόηση τῶν ἐπιτευγμάτων καὶ προτάσεων τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων».
.                 Στὰ δεκαεννέα χρόνια ποὺ μεσολάβησαν ἀπὸ τὴν κατάθεση αὐτῆς τῆς πρότασης, τὸ θέμα τῆς διδασκαλίας τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα ἔχει τεθεῖ ἐπανειλημμένα: Εἴτε σὲ συνέδρια καὶ «διαλόγους» εἴτε ὡς ἀντικείμενο κομματικῆς ἀντιμαχίας καὶ ἀπολιθωμένων ἰδεολογικῶν προκαταλήψεων. Ἡ πρόταση γιὰ τὴν ἀποσύνδεση τοῦ μαθήματος ἀπὸ τὴ σκοπιμότητα τῆς κατήχησης καὶ ἡ σύνδεσή του μὲ τὶς θεμελιώδεις προϋποθέσεις σπουδῆς τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων, ἀγνοήθηκε πλήρως.
.                 Ἡ εὐθύνη βαραίνει, ὁλοφάνερα, τὰ διοικητικὰ ὄργανα τῆς ἑλλαδικῆς ἐκκλησίας (κατ’ εὐφημισμὸν συνοδικά): Δὲν ξέρουν νὰ ξεχωρίσουν τὴν κατήχηση ἀπὸ τὴν προπαγάνδα, δηλαδὴ τὴν κοινωνούμενη πίστη-ἐμπιστοσύνη ἀπὸ τὶς ἀτομοκεντρικὲς πεποιθήσεις. Καταλαβαίνουν τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν σὰν εὔκολη (καὶ μὲ τὸ ἀζημίωτο) ἰδεολογικὴ «διαφώτιση» καὶ προπαγανδιστικὴ προβολὴ τῆς ἰδεολογίας ποὺ μὲ ἐξουσιαστικὰ προνόμια οἱ ἴδιοι, χρυσοφοροῦντες, ἐκπροσωποῦν.
.                 Ἂν τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ «κατήχηση» τῶν παιδιῶν, γιατί δὲν τὴν μεταφέρουν στὸν φυσικό της χῶρο: στὸν ναό, ὅπου συγκροτεῖται καὶ φανερώνεται ἡ Ἐκκλησία ὡς καινὸς τρόπος εὐχαριστιακῆς κοινωνίας τῆς ζωῆς;
.                 Ξέρουν ὅμως ὅτι τὸ «κατηχητικὸ» τοῦ ναοῦ τὸ ἀπωθοῦν τὰ παιδιά, διαιωνίζει ἰδεολογήματα νέκρας, ἀνάλογης μὲ τὴ μαρξιστικ μπαγιατίλα τν μμονν το θλιβερο κ. Φίλη. «Οἱ δοκοῦντες ἄρχειν» τῆς ἑλλαδικῆς ἐκκλησίας δὲν ὑποψιάζονται τὴν ἰσχὺ ποὺ θὰ εἶχε νὰ ὁμολογήσουν μὲ συντριβὴ καὶ μετάνοια πώς ὅ,τι λανσάρουν, ἑκατὸ χρόνια τώρα, σὰν δῆθεν «κατήχηση», εἶναι τὸ «κάλπικον δάνειον» τῶν Sundays Schools, τῆς προτεσταντικῆς ἠθικολογίας καὶ τῆς ρασιοναλιστικῆς «ἀπολογητικῆς». Φύτεψαν τὸ «δάνειον» στὴ χώρα μας οἱ «μισσιονάριοι» τοῦ 19ου αἰώνα καὶ συντηροῦν τὴ φύτρα τεχνητὰ ὡς σήμερα οἱ ἑλλαδικοὶ ἐπίσκοποι.
.                 Ὁ μέσος ἀπροκατάληπτος Ἕλληνας μᾶλλον βεβαιώνει ὅτι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολειά μας, χρόνια τώρα, εἶναι μία βαθμολογούμενη νέκρα, μία «πληροφόρηση» ἄσχετη μὲ τὴ δίψα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ψηλαφητὴ ἀλήθεια καὶ ψηλαφητὴ χαρὰ ζωῆς – νέκρα πανομοιότυπη μὲ αὐτὴν ποὺ ἀναδίνει ἡ ξύλινη γλώσσα τῶν περισσότερων ἐπισκόπων ἢ τὸ κήρυγμα κάθε Κυριακὴ πρωὶ ἀπὸ τὴν κρατικὴ τηλεόραση.
.                 Ὅμως, αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει ὁ κ. Φίλης, ὁ κ. Τσίπρας, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης ἢ οἱ λοιποὶ ἀναλφάβητοι στὴν ἑλληνικὴ αὐτογνωσία, εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ἡ πραγματική, ὄχι ἡ «διοικοῦσα», δὲν φοβᾶται τὶς ἁμαρτίες της. Σαρκώνει τὴν ἀποτυχία τὴν ἀνθρώπινη καὶ ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀποτυχίας εἶναι ἐλευθερία ἀπὸ ναρκισσιστικὲς ψευδαισθήσεις, ἐρωτικὴ αὐτεγκατάλειψη στὴν ἀγάπη ἑνὸς Θεοῦ, «ἐραστῆ μανικότατου» τοῦ ἀνθρώπου. Ἂν «ἁμαρτήσεις» μέσα σὲ ἕνα κόμμα, θὰ σοῦ κόψουν τὰ πόδια. Ἂν ἁμαρτήσεις στὴν Ἐκκλησία, μὲ συνείδηση τῆς ἀγάπης ποὺ ἀγκαλιάζει τὴν πτώση σου, βρίσκεσαι μαζὶ μὲ τοὺς πρωτοπόρους τῆς ἐρωτικῆς αὐτεγκατάλειψης: τοὺς τελῶνες, τὶς πόρνες, τοὺς ἄσωτους, τοὺς ληστές.
.                 Ψιλὰ γράμματα, ἀπρόσιτα σὲ μία κοινωνία παρακμῆς ποὺ μετράει τὴ ζωὴ μὲ τὴν ὠφελιμότητα. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὸν κ. Φίλη στάση ἀπέναντι στὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καὶ τὴν ἴδια ἄγνοια γιὰ τὸ κατακέφαλο σκάνδαλο ἐλευθερίας ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, εἶχαν προφανέστατα ὅλοι οἱ ὑπουργοὶ Παιδείας, ἀπὸ τὸ 1974 ὣς σήμερα, χωρὶς ἐξαίρεση. Μόνο ποὺ οἱ περισσότεροι ἤξεραν νὰ κρύβονται γιὰ νὰ ὑποκλέψουν ψήφους θρησκολήπτων. Ὁ κ. Φίλης εἶναι ξεκάθαρα ἁπλοϊκός, παζαρεύει «θρησκειολογία», τὴν «πληροφόρηση» τῶν μαθητῶν γιὰ ὅλες τὶς θρησκεῖες! – λογαριάζει βλαμμένα τὰ παιδιά.
.                 Οἱ «προοδευτικοί» τῆς ἰδεοληψίας, ποὺ μᾶς κυβερνᾶνε δεκαετίες τώρα, εἶναι ὅλοι κολλημένοι στὸ δικό τους «προτεσταντικὸ κατηχητικό» τοῦ 19ου αἰώνα: στὸ δόγμα «ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ». Δὲν ὑποψιάζονται οἱ ἀναλφάβητοι τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου ὅτι πρώτη ἡ Ἐκκλησία συμφωνεῖ μὲ τὴ ρήση τοῦ Μὰρξ καὶ ἐπαυξάνει. Οἱ λέξεις «ἐκκλησία» καὶ «θρησκεία», στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ ἐμπειρία, κομίζουν ἔννοιες ἀσύμβατες, ἀσύμπτωτες, ἀλληλοαποκλειόμενες. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς εἶναι στοὺς ἀντίποδες, κυριολεκτικά, τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ τῆς θρησκείας.
.                 Ψιλὰ γράμματα γιὰ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας.

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΚΕΛΥΦΟΣ ΤΩΝ “ΝΕΩΝ” ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ «Πολλὴ θρησκεία, ἀλλὰ καθόλου Χριστός»

ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ

»

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Αὐτός, ὁ Χριστός, εἶναι ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥΣ. «Οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον» (Λουκ. β´ 34)

Σχολιάστε

ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ καὶ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΟΥΝ ΤΑ ΝEΑ ΠΡΟΓΡAΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΤΟΥ ΜΑΘHΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Ο Θεολόγοι ποχρεονται κα δικαιονται ν μν φαρμόσουν
τ
νέα Προγράμματα Σπουδν το μαθήματος τν Θρησκευτικ
ν

ΓΝΩΜΟΔΟΤΗΣΗ
Ἀποστόλου Φ. Βλάχου
Ἐπιτίμου Προέδρου Ἐφετῶν

Χαλάνδρι, 26.09.2016

.               Ἀπὸ τὴν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (ΠΕΘ) μοῦ ἐτέθησαν τὰ κάτωθι ἐρωτήματα καὶ μοῦ ἐζητήθη ἡ ἐπ’ αὐτῶν ἐπιστημονική μου ἄποψη:

1) Ἡ νέα ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἡ εἰσαγομένη στὶς σχολικὲς μονάδες διὰ τῶν ὑπ᾽ ἀριθ. 143575/Δ2/2016 καὶ 143579/Δ2/2016  ἀποφάσεων τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας στὸ Φ.Ε.Κ. Β´/13/9/16 εἶναι σύμφωνες πρὸς τὸ Σύνταγμα καὶ τὸν νόμο;

2) Σὲ ἀρνητικὴ ἀπάντηση (ἐὰν δηλ. εἶναι ἡ ἐν λόγῳ ὕλη ἀντίθετη πρὸς τὸ Σύνταγμα καὶ τὸ νόμο) οἱ καθηγητές, ποὺ καλοῦνται, νὰ τὴν διδάξουν, δικαιοῦνται καὶ ὑποχρεοῦνται νὰ ἀρνηθοῦν τὴν ἐφαρμογὴ τῶν παραπάνω ὑπουργικῶν ἀποφάσεων καὶ ἂν ναί, εἰς ποῖες διατάξεις θὰ στηριχθοῦν;

.                  Ἡ ἐπιστημονική μου ἄποψη ἐπὶ τῶν ὡς ἄνω ἐρωτημάτων εἶναι ἡ ἀκόλουθη:

Α´

.               Ἀναφορικὰ μὲ τὸ πρῶτο ἐρώτημα πρέπει νὰ λεχθοῦν τὰ ἑξῆς: Μὲ τὸ ἄρθρο 16 & 2 τοῦ Συντάγματος ὁρίζεται ὅτι ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπό, μεταξὺ τῶν ἄλλων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης. Ὡς τοιαύτης νοουμένης τῆς τελευταίας καὶ δὴ ἐν ὄψει τῆς διατάξεως τοῦ ἄρθρου 3 & 1  τοῦ Συντάγματος καὶ τοῦ ἄρθρου 1 & 1α  τοῦ νόμου 1566/1985, τῆς ὀρθοδόξου χριστιανικῆς συνειδήσεως, ὅπως δέχεται σταθερὰ ἡ νομολογία τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας μὲ τὶς 2176/1998, 3356/1995, 3533/1988 ἀποφάσεις του καὶ τὰ Διοικητικὰ Ἐφετεῖα Ἀθηνῶν καὶ Χανίων μὲ τὶς ὑπ᾽ ἀριθμοὺς 299/1988 τὸ πρῶτο καὶ 115/2012 τὸ δεύτερο. Σημειωτέον ὅτι ἡ παραπάνω διάταξη τοῦ ἄρθρου 1 & 1α τοῦ νόμου 1566/1985 δὲν ἐπιτρέπεται νὰ καταργηθεῖ ἢ νὰ τροποποιηθεῖ. Ἐὰν δὲ καταργηθεῖ θεωρεῖται ὡς ἰσχύουσα καὶ μὴ καταργηθεῖσα, ὡς δέχεται καὶ ἡ θεωρία (Γ. Κρίππα «Νομοθετικὸ κενὸ συνταγματικῶς ἀνεπίτρεπτο καὶ ἐντεῦθεν ὑποχρεώσεις τῆς Κρατικῆς διοικήσεως» εἰς «Χαριστήριον Τόμον, Σύμμεικτα πρὸς τιμὴν Γεωργίου Παπαχατζῆ, 1989, σελ. 335 ἐπομ.) καὶ ἡ ad hoc νομολογία (Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν 10360/1981 Ἀρχ. Νόμ. 33 σελ. 465, Ἐφετεῖο Ἀθηνῶν 11650/1980 Ἑλλ. Δικ/νη 22, σελ. 444, Ἄρ. Πάγος 284/2004 Νόμ. Βῆμα 2005, σελ. 283, Ἄρ. Πάγος 1731/2002 Νόμ. Βῆμα 2003, σελ. 1225 ἐπόμ., Συμβ. Ἐπικρατείας 2056/2000 Διοικητικὴ Δίκη 13, σελ. 87).
.                 Παράλληλα μὲ τὸ ἄρθρο 4 & 1 τοῦ Συντάγματος ὁρίζεται ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι ἴσοι ἐνώπιον τοῦ νόμου, θεσπιζομένης ἔτσι συνταγματικῶς τῆς ἀρχῆς τῆς Ἰσονομίας μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν.
.           Ἐξ ἄλλου, μὲ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 13 & 2, ἐδάφ. 3 τοῦ Συντάγματος ὁρίζεται ὅτι ὁ προσηλυτισμὸς ἀπαγορεύεται. Μὲ τὶς διατάξεις δὲ τοῦ ἄρθρου 4 τοῦ ἰσχύοντος Ἀναγκ. Νόμου 1363/1938 προσδιορίζονται ἐνδεικτικῶς, τόσο ἡ ἔννοια τοῦ ποινικοῦ ἀδικήματος τοῦ προσηλυτισμοῦ, ὅσο καὶ οἱ ποινικὲς κυρώσεις κατὰ τῶν διαπραττόντων τοῦτο, ὁριζομένης μάλιστα, ὡς ἰδιαιτέρως ἐπιβαρυντικῆς περιστάσεως γιὰ τοὺς ὑπαιτίους τελέσεως προσηλυτισμοῦ σὲ σχολικὲς μονάδες, σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 4 & 3 τοῦ ἰδίου Ἀναγκαστικοῦ νόμου.
Ἀπὸ τὴ μελέτη τοῦ περιεχομένου τῶν προαναφερόμενων Ὑπουργικῶν Ἀποφάσεων, ὡς καὶ σχετικῶν ἐνταῦθα δηλώσεων ἀπὸ πλευρᾶς συντακτῶν, τῶν, στὶς ἀποφάσεις αὐτές, Νέων Προγραμμάτων Σπουδῶν καὶ ἐκ πλείστων ὅσων, ἐγγράφων καὶ μή, προσφάτων δὲ καὶ παλαιοτέρων στοιχείων, σαφῶς προκύπτουν τὰ ἑξῆς : Μὲ τὰ ἐν λόγῳ Προγράμματα θεσπίζεται ἕνα πολυθρησκειακὸ μεῖγμα, τὸ ὁποῖο ἔχει ὡς βάση τὴν τεχνικὴ ἐπιφανειακὴ σύγκλιση τῶν τριῶν δογμάτων τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ ἄλλα 5-6 θρησκεύματα, μὲ βάση τὰ τυπικὰ ἑτερόκλητα χαρακτηριστικὰ ὅλων αὐτῶν τῶν θρησκευμάτων, ἡ δὲ διδασκαλία ὅλων αὐτῶν θὰ γίνεται συγχρόνως καὶ στὴν οὐσία ἰσοτίμως. Τὸ πολυθρησκειακὸ αὐτὸ κράμα ὁδηγεῖ σὲ ἐσφαλμένα ἐπιστημονικὰ καὶ θεολογικὰ συμπεράσματα, δημιουργεῖ σύγχυση στοὺς μαθητές, τοὺς ὁδηγεῖ στὸν συγκρητισμὸ θρησκειῶν, εἶναι ἀσύμβατο μὲ τὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας,  ἀφοῦ μὲ τὴ διδασκαλία του καταργεῖται στὴν πράξη ὁ Χριστοκεντρικὸς προσανατολισμὸς τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ μετατρέπεται σὲ ἀνθρωποκεντρικὸ – συγκρητιστικό, μεταβάλλοντας τσι τν χριστιανικ ρθόδοξη συνείδηση τν μαθητν, ντ τς νάπτυξής της, πο παιτε τ Σύνταγμα.
.               Ἐξ ἄλλου ὅλα αὐτὰ συμβαίνουν σὲ βάρος τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν μαθητῶν, ἐνῶ ἀντίστοιχη μετατροπὴ δὲν προβλέπεται ἀπὸ τὶς παραπάνω Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις γιὰ τὰ λειτουργοῦντα στὴν Ἑλλάδα ἐτερόθρησκα καὶ ἑτερόδοξα σχολεῖα (Μουσουλμανικά, Ἰσραηλιτικά, Ρωμαιοκαθολικά).
.               Ἐν ὄψει ὅλων αὐτῶν καὶ ἀπαντώντας στὸ πρῶτο τῶν παραπάνω ἐρωτημάτων πρέπει νὰ λεχθοῦν τὰ ἑξῆς: Ἡ νέα ὕλη τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ περιέχεται στὶς παραπάνω Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις εἶναι προδήλως ἀντισυνταγματικὴ καὶ παράνομη, ἀφοῦ προσκρούει, ὡς προαναφέρεται, εὐθέως στὶς προαναφερόμενες διατάξεις τῶν ἄρθρων 16 & 2 καὶ 3 & 1 τοῦ Συντάγματος ὡς καὶ στὸ νόμο 1566/1985, ἄρθρο 1, & 1α αὐτοῦ, ποὺ ἐπιτάσσουν τὴν ἀνάπτυξη τῆς ὀρθοδόξου χριστιανικῆς συνειδήσεως, ἀπορρίπτοντας ἔτσι τὴ μεταβολὴ αὐτῆς κατὰ τὰ εἰδικότερα παραπάνω ἐκτιθέμενα.
.               δ τοιαύτη μεταβολή, πο συντελεται, μ τ παραπάνω πολυθρησκειακ μόρφωμα, στοιχειοθετε τ ποινικ δίκημα το προσηλυτισμο, τιμωρουμένου μάλιστα μὲ τὴν προλεχθεῖσα ἰδιαιτέρως ἐπιβαρυντικὴ περίσταση ἐκ τοῦ ὅτι ἡ τοιαύτη προσηλυτιστικὴ διδασκαλία του θὰ γίνεται ἐντὸς σχολικῶν μονάδων (βλ. ἀναλυτικώτερα περὶ τούτου εἰς Γ. Κρίππα, Κατὰ πόσο τὸ Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν συνιστᾶ ἀξιόποινη πράξη, εἰς Ἐπιθεώρηση Δημοσίου καὶ Διοικητικοῦ Δικαίου, τόμος 58, σελ. 679-697).
.                       Τέλος, ἀναφορικὰ μὲ τὸ πρῶτο ἐρώτημα καὶ σχετικὰ μὲ τὴν ἀκαταλληλότητα τῶν παραπάνω Προγραμμάτων Σπουδῶν καὶ τὴν πλήρη ἀντίθεσή τους πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ Διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς γενικότερους κινδύνους ποὺ ἐγκυμονοῦν γιὰ τὴν Χώρα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων, λίαν σημαντικῶν, μὲ δημόσιες δηλώσεις του στὶς 20/9/2016 τὰ ἑξῆς: «Τὰ καινούργια προγράμματα, τὰ ὁποῖα διάβασα, εἶναι ἀπαράδεκτα καὶ ἐπικίνδυνα. Δὲν θὰ ἀποδώσουν καρπούς, ἀλλὰ μεγάλη ζημία στὴν Παιδεία καὶ στὴν Κοινωνία, καθὼς καὶ ρήξη στὴ σχέση τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν Πολιτεία. Θὰ φέρω τὸ θέμα καὶ στὴν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος…». Ἀκόμη δὲ καὶ τοῦτο ἔλαβε χώραν: Ὅτι τὰ νέα ὡς ἄνω Προγράμματα Σπουδῶν τίθενται σὲ ἐφαρμογή, ἐνῶ προσφάτως, στὶς 9/3/2016, ἡ, κατὰ τὸν Καταστατικὸ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (ν. 590/1977 ἄρθρ. 3 & 1), Ἀνωτάτη Ἐκκλησιαστικὴ Ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, εἶχε ἀπορρίψει τὸ πολυθρησκειακὸ Πρόγραμμα κατὰ τὰ ὡς ἄνω, ἐπικυρώσασα ἔτσι τὴν προηγηθεῖσα σύμφωνη ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς 13.1.2016.

Β´

Ἀναφορικὰ μὲ τὸ ὑποβληθὲν δεύτερο ἐρώτημα ἡ ἀπάντηση ἔχει ὡς ἑξῆς :

.                   Σύμφωνα μὲ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 24 τοῦ ἰσχύοντος Ὑπαλληλικοῦ Κώδικα (νόμος 3528/2007) ὁ ὑπάλληλος εἶναι ἐκτελεστὴς τῆς θέλησης τοῦ κράτους, ὑπηρετεῖ μόνο τὸν λαὸ καὶ ὀφείλει πίστη στὸ Σύνταγμα καὶ ἀφοσίωση στὴν πατρίδα του καὶ τὴ Δημοκρατία.
.               Κατὰ τὸ ἑπόμενο ἄρθρο 25 & 1 ὁ ὑπάλληλος εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του καὶ τὴν νομιμότητα τῶν ὑπηρεσιακῶν του ἐνεργειῶν, ἐνῶ κατὰ τὴ δευτέρα παράγραφο τοῦ ἄρθρου αὐτοῦ, ὁ ὑπάλληλος ὀφείλει νὰ ὑπακούει στὶς διαταγὲς τῶν προϊσταμένων του. Ὅταν, ὅμως, ἐκτελεῖ διαταγή, τὴν ὁποία θεωρεῖ παράνομη, ὀφείλει, πρὶν τὴν ἐκτέλεση, νὰ ἀναφέρει ἐγγράφως τὴν ἀντίθετη γνώμη του καὶ νὰ ἐκτελέσει τὴ διαταγὴ χωρὶς ὑπαίτια καθυστέρηση. Ἡ διαταγὴ δὲν προσκτᾶται νομιμότητα  ἐκ τοῦ ὅτι ὁ ὑπάλληλος ὀφείλει νὰ ὑπακούσει σὲ αὐτήν.
.               Κατὰ δὲ τὴν παράγραφο 3 ἐδάφιο πρῶτο, τοῦ ἰδίου ἄρθρου(25), ἂν ἡ διαταγὴ εἶναι προδήλως ἀντισυνταγματικὴ ἢ παράνομη, ὁ ὑπάλληλος ὀφείλει νὰ μὴν τὴν ἐκτελέσει καὶ νὰ τὸ ἀναφέρει χωρὶς ἀναβολή.
.               Ἐξ ἄλλου, σύμφωνα μὲ τὰ ὁριζόμενα ὑπὸ τοῦ ἄρθρου 106 καὶ 107 τοῦ Ὑπαλληλικοῦ Κώδικα μεταξὺ τῶν πειθαρχικῶν παραπτωμάτων τοῦ ὑπαλλήλου εἶναι κάθε ὑπαίτια πράξη καὶ παράλειψή του, ποὺ ἀντίκειται στὶς διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ τῶν νόμων, μὲ τὶς προϋποθέσεις τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ ἰδίου Κώδικα, ἐνῶ μὲ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 110 & 1 ἡ δίωξη καὶ τιμωρία τῶν πειθαρχικῶν παραπτωμάτων ἀποτελεῖ καθῆκον τῶν πειθαρχικῶν ὀργάνων συνεπαγομένη, κατὰ τὰ ἀνωτέρω, ἀντίστοιχη εὐθύνη τοῦ ἀμελοῦντος πρὸς τοῦτο ὀργάνου (βλ. Γ. Κρίππα, εἰς Ἐπιθεώρηση Δημοσίου καὶ Διοικητικοῦ Δικαίου, ὄπ. π. π.).
.               Μὲ βάση ὅλες τὶς παραπάνω διατάξεις καὶ ἐν ὄψει τῆς προδήλου ἀντιθέσεως τοῦ περιεχομένου τῶν προαναφερομένων Ὑπουργικῶν Ἀποφάσεων πρὸς τὸ Σύνταγμα (ἄρθρα 16 & 2, 3 & 1, 4 & 1 καὶ 13 & 2 ἐδάφιον γ΄ αὐτοῦ), ὡς καὶ στοὺς σὲ ἐκτέλεση τῶν ἄρθρων  τοῦ Συντάγματος 16 & 2 καὶ 13 & 2 ἐδάφιον γ΄ αὐτοῦ, Νόμο 1566/1985 (ἄρθρο 1 & 1α αὐτοῦ) καὶ Ἀναγκαστ. Νόμο 1363/1938 (ἄρθρο 4 αὐτοῦ), οἱ διδάσκαλοι τῆς Πρωτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης καὶ οἱ Θεολόγοι καθηγητὲς τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης χουν τν ποχρέωση κα τ δικαίωμα ν ρνηθον τν κτέλεση τν παραπάνω ντισυνταγματικν κα παρανόμων πουργικν ποφάσεων.
.               Νὰ σημειωθεῖ στὸ σημεῖο αὐτό, ὅτι, ἐπειδὴ στὴν παροῦσα περίπτωση πρόκειται περὶ διαταγῶν προδήλως ἀντισυνταγματικῶν, δὲν ὑπάρχει νομικὸ ἔδαφος γιὰ τὴ δυνατότητα ἔκδοσης ἀπὸ τὴ διοίκηση, μετὰ τὴν ἄρνηση ὑπὸ τῶν ἐν λόγῳ διδασκόντων τῆς ἐκτέλεσης τῶν Ἀποφάσεων τούτων, τῆς δεύτερης διαταγῆς, ποὺ προβλέπεται  ἀπὸ τὸ δεύτερο ἐδάφιο  τῆς παραγράφου 3 τοῦ ὡς ἄνω ἄρθρου 25 τοῦ  Ὑπαλληλικοῦ Κώδικα καὶ αὐτό, διότι ἡ δεύτερη αὐτὴ διαταγὴ προβλέπεται μόνο γιὰ τὴν περίπτωση ἀρνήσεως ἐκτελέσεως ὑπὸ τοῦ ὑπαλλήλου διαταγῶν ἀντιθέτων πρὸς διατάξεις  (ἁπλῶν) νόμων ἢ κανονιστικῶν πράξεων, ὄχι ὅμως διαταγῶν προδήλως ἀντισυνταγματικῶν, ὅπως στὴν προκειμένη περίπτωση συμβαίνει.
.                     Παράλληλα δὲ πρὸς τὰ παραπάνω δεκτὰ γενόμενα, τὴν ἄρνηση νὰ ἐκτελέσουν τὶς ὡς ἄνω Ὑπουργικὲς Ἀποφάσεις, ἔχουν τὴν ὑποχρέωση καὶ τὸ δικαίωμα νὰ προβάλουν οἱ διδάσκαλοι τῆς Πρωτοβάθμιας Ἐκπαίδευσης καὶ οἱ Θεολόγοι καθηγητὲς τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, ἀκόμη καὶ μόνο γιὰ τὸ ὅτι, μὲ τὴν ἐκτέλεση ἀπὸ αὐτοὺς τῶν Ἀποφάσεων τούτων, θὰ τελεῖται ἀπὸ τοὺς ἴδιους τὸ ποινικὸ ἀδίκημα τοῦ προσηλυτισμοῦ, ἀφοῦ σύμφωνα μὲ τὸ ἄρθρο 21 τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα περὶ Προσταγῆς, ἡ ποινική τους εὐθύνη γιὰ τὸ ἀδίκημα αὐτὸ δὲν θὰ αἴρεται, δεδομένου ὅτι δὲν ὑπάρχει νόμος ποὺ νὰ τοὺς ἀπαγορεύει νὰ ἐξετάσουν ἐὰν οἱ δοθεῖσες σὲ αὐτούς, σύμφωνα μὲ τοὺς νομικοὺς τύπους καὶ ἀπὸ τὴν Ἁρμόδια Ἀρχὴ διαταγὲς πρὸς ἐκτέλεση τοῦ περιεχομένου τῶν ἐν λόγῳ Ὑπουργικῶν Ἀποφάσεων εἶναι νόμιμες ἢ ὄχι. Ἄλλωστε ἡ διάταξη αὐτὴ τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα εἶναι εἰδική, ἔναντί της γενικῆς τοιαύτης τοῦ ἄρθρου 25 τοῦ ὑπαλληλικοῦ κώδικα (ν. 3528/2007) καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ πρώτη ἐξ αὐτῶν κατισχύει τῆς δεύτερης κατὰ τὸν γνωστὸ κανόνα τοῦ δικαίου, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖο ὁ εἰδικὸς νόμος ὑπερισχύει τοῦ γενικοῦ(jus specialis derogate generalis).

Ὁ Γνωμοδοτῶν
Ἀπόστολος Φ. Βλάχος
Ἐπίτιμος Πρόεδρος Ἐφετῶν

 

 

ΠΗΓΗ: petheol.gr

Σχολιάστε