Ἄρθρα σημειωμένα ὡς λειτουργικὴ ἀγωγή

ΑΚΡΟΒΑΤΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΤΥΠΙΕΣ

.               Μεθυσμένοι καθὼς εἴμαστε ἀπὸ τὶς ὑπέροχες ἐκπλήξεις ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσουν καθημερινὰ οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντές μας, γιὰ νὰ μὴν πλήττουμε, δὲν ἐκτιμήσαμε σωστὰ ἕνα νέο καὶ ὄμορφο λειτουργικὸ προϊόν, ποὺ ἦλθε νὰ ὁλοκληρώσει ἕνα κύκλο ἐντυπωσιακῶν ὀρθοδόξων παρεμβάσεων: Τὴν Λειτουργία τοῦ Σεραπίωνος Θμούεως!
.            Πρόκειται γιὰ μιὰ τελετουργικὴ «ἀναβίωση» μιᾶς ἀρχαίας Λειτουργίας (μὲ ἐπικίνδυνες θεολογικὲς ἰδιοτυπίες), ἡ ὁποία ἀνασυγκροτήθηκε μὲ «ἐπιστημονικὴ τεκμηρίωση».
Ἐτελέσθη λοιπὸν αὐτὴ

Πρῶτον: Ἐκτὸς τοῦ Ἁγίου Βήματος!

Δεύτερον:  Μὲ τοὺς ἱερεῖς ἐστραμμένους πρὸς τὸν Λαό, δηλαδὴ πρὸς δυσμάς, δηλ. πρὸς τὰ κεῖ ποὺ γίνεται ἡ Ἀπόταξη τοῦ Σατανᾶ, πρὸς τὸ χωροταξικό σύμβολο τοῦ ἄρχοντα τοῦ σκότους καὶ τοῦ ψεύδους!

Τρίτον: ὑπὸ «ἐπιστημονικὴ ἐπιστασία»

καὶ

Τέταρτον (ἐρώτημα): Γιὰ ποιόν θεολογικὸ ἢ ποιμαντικὸ λόγο ἐτελἐσθη; Ποιά θεολογικὴ καὶ λειτουργικὴ ἀνάγκη ἦλθε νὰ καλύψει, τὴν ὀποία Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙ ΕΔΩ ΚΑΙ 17 αἰῶνες;  Ἆραγε τί ψάχνουμε; Καὶ ποιά ΠΕΙΣΤΙΚΗ τεκμηρίωση μποροῦμε τέλος πάντων νὰ ἀντιτάξουμε στοὺς Παπικούς, ὅταν ἀκολουθοῦμε τὰ τυπικά τους;
.            Τελικῶς, ἆραγε ὑπάρχει ἀληθινὴ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ;
.            Πικρὴ διαπίστωση ἀλλ᾽ ὅμως ἀληθινή: Ἄλλο ὁ εὔκολος καὶ κραυγαλέος συντηρητισμὸς καὶ ἄλλο ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν Ἁγία Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

, ,

1 Σχόλιο

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΓΩΓΗ «Νεανίσκε σοὶ λέγω, ἐγέρθητι».

Ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 178-182

 «Νεανίσκε σοὶ λέγω, ἐγέρθητι.
Καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν»»
.
 (Λουκ. ζ´ 14-15)

.           Ὁ Χριστός, σύμφωνα μὲ τὴν σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπή, ἀνέστησε τὸν νεκρὸ νέο καὶ τὸν ἔδωσε στὴν μητέρα του. Αὐτὸ τὸ θαῦμα, ὅπως ὅλα τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ, δείχνει τὸ μεσσιανικό του ἔργο, τὴν οὐσιαστικὴ καὶ τελικὴ κατάργησι τοῦ θανάτου καὶ τὴν ζωοποίησι τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ βασικὰ εἶναι καὶ τὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἡ ἁγιότης καὶ ἡ δύναμι τῆς Κεφαλῆς (τοῦ Χριστοῦ) μεταβιβάζεται στὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι ἡ Ἐκκλησία ἔχει σκοπὸ νὰ καταργῆ τὸν θάνατο, νὰ ἀνασταίνη τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ἀφθαρτίζη. Αὐτὸ λέγεται παιδεία καὶ ἀγωγή. Γι’ αὐτὸ ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία – ἀγωγὴ πρὸς ὅλους καὶ εἰδικὰ πρὸς τοὺς νέους ἔχει ἀναστάσιμο χαρακτήρα.
.           Στὴν συνέχεια θὰ δοῦμε μερικὲς πτυχὲς τοῦ θέματος, ὅπως τὸ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία καὶ ἀγωγὴ δὲν νοεῖται ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἔξω ἀπὸ τὴν θεία Λειτουργία καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Κοινότητα.

 Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ καὶ Ἐκκλησία

.           Ἡ Ὀρθόδοξη πορεία δὲν εἶναι ἀνθρώπινη, ποὺ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει κέντρον της τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ Θεανθρώπινη, ποὺ σημαίνει ὅτι κέντρον της ἔχει τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, καὶ δι’ Αὐτοῦ ἐπιδιώκει τὴν λύσι ὅλων τῶν προβλημάτων. Ὁ σκοπὸς τῆς Θεανθρώπινης παιδείας – ἀγωγῆς ταυτίζεται μὲ τὸν σκοπὸ τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἡ συνεχὴς μεταμόρφωσι τῆς κτίσεως καὶ τοῦ ἀνθρώπου.
.           Ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία σὰν κύριο μέλημά της ἔχει τὴν θέωσι τοῦ ἀνθρώπου. Συνεπῶς τὸ ἐνδιαφέρον της στρέφεται στὴν καρδιὰ καὶ ὄχι στὴν ξηρὰ λογική. Δὲν ἐπιδιώκει τὴν αὔξησι τῶν νοησιαρχικῶν γνώσεων, ἀλλὰ προτάσσει τὴν πραγμάτωσι τῆς προσευχῆς τοῦ Δαβὶδ «καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς» καὶ ζεῖ τὸν μακαρισμὸ τοῦ Χριστοῦ «μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Ματθ. ε´ 8). Φροντίζει πρῶτα γιὰ τὴν κάθαρσι τῆς καρδιᾶς ἀπὸ τὶς φθοροποιὲς ἐνέργειες τῶν παθῶν, ὁποτε ἀκολουθεῖ ὁ φωτισμὸς τοῦ νοῦ, ὁ ὁποῖος φωτιζόμενος «θεωρεῖ» τὴν δόξα τοῦ Θεοῦ.
.            Βασικὲς ἀρετὲς εἶναι ἡ ταπείνωσι καὶ ἡ ἀγάπη. Οἱ ἅγιοι, ποὺ εἶναι ἐραστὲς καὶ ἐφαρμοστὲς αὐτῆς τῆς παιδείας, εἶναι ταπεινοὶ καὶ ἀγαποῦν ὅλο τὸν κόσμο, θυσιαζόμενοι καθημερινῶς, ἐνῶ οἱ κάτοχοι τῆς ἀνθρώπινης παιδείας διακατέχονται ἀπὸ τὸν ἑωσφορικὸ ἐγωισμὸ τῆς γνώσεως τῆς κατὰ κόσμον σοφίας, ποὺ κυριολεκτικὰ σκοτώνει, καθὼς ἐπίσης διακρίνονται γιὰ τὸ ἀτομικὸ συμφέρον.
.           Ἀκόμη σκοπὸς τῆς Θεανθρώπινης παιδείας δὲν εἶναι νὰ κάνη τὸν ἄνθρωπο καλὸν κἀγαθόν, ἀλλὰ νὰ τὸν ὁδηγήση στὸν ὄντως Ἀγαθόν, δηλ. στὸν Χριστὸ καὶ ἔτσι νὰ γίνη κατὰ χάριν θεός. Δὲν ξεκινάει ἀπὸ τὴν νοοτροπία ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του μερικὰ καλὰ στοιχεῖα ποὺ πρέπει νὰ ἀξιοποιηθοῦν, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀλήθεια ὅτι ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, ζεῖ στὴν μεταπτωτικὴ κατάστασι, κυριαρχεῖται ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου, ζῆ τὴν παρὰ φύσι  ζωή, εἶναι νεκρός, ζῆ τὴν ἀνούσιο ἀνυπαρξία. Γι’ αὐτὸ ἐπιζητεῖ τὴν ζωοποίησι τοῦ νεκροῦ ἀπὸ τὴν ἁμαρτία ἀνθρώπου, τὴν ἐλευθέρωσί του ἀπὸ τὴν τυραννία τοῦ διαβόλου καὶ τὴν ἕνωσί του μὲ τὸν ἅγιο Τριαδικὸ Θεό. Ἔτσι ἡ Ὀρθόδοξη παιδεία δὲν νοεῖται ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, δὲν μπορεῖ νὰ ἀναπτυχθῆ ἔξω ἀπὸ τὸν λυτρωτικό της χῶρο.

 Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ καὶ θεία Λειτουργία

 .           Αὐτὴ ἡ συνεχὴς μεταμόρφωσι τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς φύσεως, ποὺ εἶναι βασικὸς σκοπὸς τῆς παιδείας καὶ τῆς Ἐκκλησίας γίνεται διὰ τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ ἰδίως διὰ τῆς θείας Εὐχαριστίας, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ κέντρον τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τὸ κέντρον ὅλων τῶν μυστηρίων καὶ τὸ μυστήριο, ποὺ ταυτίζεται μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ τὴν ἐκφράζη πραγματικά.
.           Αὐτὸ σημαίνει, πὼς ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν εἶναι ἡ ξηρὰ διδασκαλία μερικῶν ἔστω ὀρθοδόξων γνώσεων, οὔτε ἡ διδασκαλία γιὰ μία καλὴ κοινωνικὴ ἀνατροφὴ καὶ στοὺς καλοὺς τρόπους συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ στὴ βίωσι τοῦ Θεοῦ, στὴν ἀπόκτησι τῆς μακαρίας Θεώσεως, στὸ νὰ «πάθη» τὰ θεῖα. Καὶ ἐπειδὴ ἡ θέωσι, ποὺ εἶναι ἡ στενωτάτη ἕνωσι μὲ τὸν Θεό, στὴν ἐπίγεια ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου κορυφώνεται στὴν θεία Εὐχαριστία, καὶ ἐπειδὴ ἡ θεία Εὐχαριστία ἔχει θεοποιητικὴ ἐνέργεια, γι’ αὐτὸ δὲν νοεῖται ἐκκλησιαστικὴ ἀγωγὴ ἔξω ἀπὸ αὐτήν.
.           Μὲ αὐτὸ ποὺ λέμε θέλουμε νὰ τονίσουμε τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀγωγὴ τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τοὺς νέους δὲν πρέπει νὰ ἔχη σὰν σκοπὸ τὴν δημιουργία μίας καλῆς συντροφιᾶς ἢ τὴν προφύλαξί τους ἀπὸ τὸ «κοσμικὸ πνεῦμα», ἀλλὰ νὰ τοὺς ὁδηγήση στὴν Ἐκκλησία καὶ στὴν θεία Εὐχαριστία. Κάθε ἔργο τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νὰ ξεκινᾶ ἀπὸ τὸ Θυσιαστήριο καὶ νὰ ὁδηγῆ τὸν ἄνθρωπο σ’ αὐτό.
.            Ἔτσι μὲ τὴν Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ χαράσσονται βαθειὰ στὴν ψυχὴ τοῦ νέου οἱ θόλοι τοῦ ἱεροῦ ναοῦ. Εἰσχωρεῖ στὴν ψυχή του καὶ νοτίζει ὅλες τὶς ἐνέργειές της ἡ λατρευτικὴ ἀτμόσφαιρα καὶ κυρίως ἡ εὐχαριστιακὴ ζωή. Ὁ νέος, ποὺ δέχεται τὴν Ὀρθόδοξη ἀγωγή, ζυμώνεται μὲ τὸ ἀναλόγι, τὸ Ἱερὸ Βῆμα τὴν ὑπηρεσία μέσα στὸν Ναό, τὴν ἁγιογραφία κλπ. Αἰσθάνεται σὰν πατέρα του τὸν Ἐπίσκοπο καὶ τὸν Ἐφημέριό του.
.           Ἐπαναλαμβάνουμε πὼς ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν μπορεῖ νὰ νοηθῆ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν λατρευτικὸ καὶ εὐχαριστιακὸ χῶρο, δὲν μπορεῖ νὰ νοηθῆ ἔξω ἀπὸ τὸ μυστηριακὸ πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἡ συνεχὴς μετάληψι τῆς θείας ζωῆς. Ἡ θεία Εὐχαριστία καὶ ἡ ἀναστροφὴ μέσα στὸν Ἱερὸ Ναό, δὲν εἶναι μερικὲς Κυριακάτικες εὐκαιρίες, σὰν ἕνα παράρτημα στὴν ὅλη ἑβδομαδιαία ἐργασία, ἀλλὰ ὁ πραγματικὸς χῶρος τῆς Ὀρθόδοξης ἀγωγῆς. Τὰ ἐντευκτήρια, ὅπως καὶ τὰ γραφεῖα, πρέπει νὰ νοηθοῦν σὰν δευτερεύοντες βοηθητικοὶ χῶροι, ποὺ συνδέονται στενὰ μὲ τὸν Ναό, ἐμπνέονται ἀπ’ αὐτὸν καὶ ὁδηγοῦν σ’ αὐτόν.

 Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ καὶ κοινότητα

.           Ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ δὲν νοεῖται καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ – λατρευτικὴ κοινότητα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι οἰκογένεια καὶ ὁ νέος πρέπει νὰ ζῆ αὐτὴν τὴν οἰκογενειακὴ ζωὴ καὶ νὰ δέχεται ἀπὸ κοινοῦ τὴν διδασκαλία καὶ τὴν τροφή. Τὸ πνεῦμα τῆς κοινότητος, τῆς οἰκογένειας, πρέπει νὰ βιώνεται καὶ νὰ ἀναπτύσσεται, γιατί εἶναι τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ προσφέρη ζεστασιὰ καὶ παρηγοριὰ στὸν νέο καὶ δὲν τοῦ ἀφήνει περιθώρια ἀναζητήσεως αὐτοῦ τοῦ κλίματος σὲ ἄλλες κοινωνίες.
.           Στὴν θεία Λειτουργία ὁ νέος μαθαίνει τὴν οἰκογένειά του στὴν ὁποία ἀνήκει ὁ παππούς του, ὁ πατέρας του, τὰ μικρότερα ἀδέλφια του καὶ τὰ νήπια. Ἀνήκουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κάθε ἡλικίας καὶ κοινωνικῆς στάθμης. Ἀνήκουν ἀκόμη ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι ποὺ ζοῦν σὲ διαφορετικὰ ἔθνη καὶ ποὺ τυχὸν θὰ τοὺς συναντήση στὸν Ναό. Ἡ παρουσία τοῦ γέροντος καὶ τὸ κλάμα τοῦ νηπίου μέσα στὴν θεία Λειτουργία ἀφήνει βαθειὰ βιώματα στὸν νέο.
.           Γι’ αὐτό, ὅπως ἔχει σημειωθῆ ἀπὸ Ὀρθόδοξο μελετητή, οἱ μεμονωμένες εὐχαριστιακὲς συνάξεις (μόνον γιὰ παιδιὰ κλπ) διασποῦν αὐτὴν τὴν κοινωνία, τὴν ἀδελφότητα, καὶ τὴν οἰκογενειακὴ ζωὴ καὶ εἶναι μία αἵρεσι «ἐν μέσῃ Ὀρθοδοξίᾳ». Εἶναι τὸ ἴδιο σὰν νὰ ἑτοιμάζονται στὸ σπίτι δύο τραπέζια, ἕνα γιὰ τὰ παιδιὰ καὶ ἕνα γιὰ τοὺς μεγάλους, πράγμα ποὺ διασπᾶ τὴν ἑνότητα τῆς οἰκογενείας. Ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγὴ πρέπει νὰ βοηθᾶ τὸν νέο νὰ ἀναζητᾶ καὶ νὰ βρίσκη τὴν ζωή, τὸν Θεό, τὴν διδασκαλία ὄχι στὶς ἰδιαίτερες γι’ αὐτὸν συγκεντρώσεις, ἀλλὰ μέσα στὴν Κοινότητα, μέσα στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
.           Τὸ θέμα ἔχει πολλὲς διαστάσεις. Μερικὲς μόνο πτυχὲς τονίσαμε καὶ μάλιστα ἐπιγραμματικά. Τελειώνοντας λέμε ὅτι, ὅπως ὁ Χριστὸς ἀνέστησε τὸν νέο καὶ τὸν ἔδωσε στὴν μητέρα του, ἔτσι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη ἀγωγή, μὲ τὴν Χάρι τοῦ Χριστοῦ, ἀνασταίνει τὸν νέο καὶ τὸν προσφέρει στὴν Μητέρα του, τὴν Ἐκκλησία, γιὰ νὰ ζη στὴν μητρική της ἀγάπη.

, ,

Σχολιάστε

«ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΤΟΥΜΠΕΣ»

«Ὑποδειγματικὴ Θεία Λειτουργία γιὰ τοὺς Μαθητὲς τοῦ 9ου Γυμνασίου Βόλου τέλεσε (σήμερα) ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, στὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Βόλου. Ἡ Θεία Λειτουργία τελέστηκε στὰ πλαίσια τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τῆς Διαθεματικῆς διδασκαλίας, σὲ συνεργασία τοῦ Σχολείου καὶ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ἡ Θεία Λειτουργία τελέστηκε στὸν Σολέα τοῦ Ναοῦ, οὕτως ὥστε οἱ μαθητὲς νὰ ἔχουν πλήρη εἰκόνα [!] τῶν τελουμένων. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς λατρευτικῆς σύναξης καὶ σὲ τρεῖς διαφορετικὲς στιγμές, ὁ Πρωτ. π. Χαρίλαος Παπαγεωργίου ἐξήγησε στοὺς μαθητὲς τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ἐξέλιξη τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐνῶ τὰ Ἀναγνώσματα τοῦ Ἀποστόλου καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, ἀναγνώσθηκαν ἀπὸ τὸν Διάκονο στὴν καθιερωμένη γλώσσα τῆς Θείας Λατρείας καὶ ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο στὴν καθομιλουμένη. Γιὰ τὴν καλύτερη συμμετοχὴ τῶν μαθητῶν στὴν Θεία Λατρεία διανεμήθηκαν ἐγκόλπια τῆς Θείας Λειτουργίας, μὲ τὸ κλασικὸ κείμενο καὶ τὴν ἑρμηνεία του, καθὼς καὶ ἔντυπα μὲ τὰ Ἁγιογραφικὰ Ἀναγνώσματα, τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὸ «Πάτερ ἠμῶν» σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση.

Κατὰ τὴν σύντομη ὁμιλία του πρὸς τοὺς μαθητὲς ὁ κ. Ἰγνάτιος παρομοίασε τὴν Ἐκκλησία μὲ ἕνα «μεγάλο δεῖπνο, ἕνα Μυστήριο στὸ ὁποῖο καλούμαστε νὰ συμμετάσχουμε καὶ νὰ κοινωνήσουμε τὸ Σῶμα καὶ τοῦ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, νὰ πάρουμε μέσα μας τὸν Ἀναστημένο Χριστό, Αὐτὸν ποὺ νίκησε τὸν θάνατο…»  (http://www.imd.gr/main/index.php?option=com_content&view=article&id=1552&catid=58&Itemid=345&lang=el_GR.UTF-8%2C+el_GR.U)

Καὶ τὸ ἁπλοϊκὸ ἐρώτημα τοῦ ἁπλοϊκοῦ χριστιανοῦ, χωρὶς πτυχίο Διαθεματικότητος: Ἀπὸ πότε ἡ Θ. Λειτουργία, «τὸ Μεγάλο Δεῖπνο καὶ Μυστήριο», ἔγινε «ὑποδειγματική», δηλ. ἀναπαράσταση ἐκπαιδευτικῆς χρήσεως;
Ἂν τὰ παιδιά δὲν “ξέρουν”, δὲν γνωρίζουν τὴν Λειτουργία, τότε δὲν “εἶναι” χριστιανοί. Καὶ στοὺς ἀμυήτους οἱ Πατέρες ἐφαρμόζουν ἄλλο «πρότζεκτ», ἐπειδὴ ἡ Θ. Λειτουργία δὲν εἶναι κατήχηση, οὔτε κὰν ἀρχὴ τῆς Κατηχήσεως. Ἂν εἶναι “Κατήχηση”, τότε τὰ “Κατηχούμενα” σὲ ποιούς ἀπευθύνονται; Σὲ ποιούς ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ;
Ἂν ὅμως οἱ μαθητὲς τὴν “ξέρουν”, τὴν ζοῦν ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ τὴν Θ. Λειτουργία, τότε τί τήν θέλουν τὴν «ὑποδειγματική»;

Καὶ μήπως ἡ «πλήρης εἰκόνα τῶν τελουμένων» θὰ τοὺς “κόψει” καὶ  θὰ φέρει πλημμυριδὸν νεοφωτίστους διαθεματικοὺς στὴν ἐκκλησία;

Πάντως ἕνα φαίνεται σίγουρο: Μὲ τὰ «κόλπα» καὶ τὶς «διαθεματικὲς “ποιμαντικὲς” τοῦμπες» δὲν ξεγελιοῦνται, οὔτε πείθονται, οὔτε κερδίζονται, οὔτε διδάσκονται οἱ ἄνθρωποι.  Ἄλλο ζητᾶνε οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ ἴσως δὲν μποροῦν νὰ τοὺς τὸ δώσουν οἱ ἐπιτετραμμένοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγωγῆς.

 

, ,

Σχολιάστε