Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Λειτουργικὴ γλῶσσα

ΟΙ ΓΛΩΣΣΕΣ «ΣΗΜΑΔΕΥΟΥΝ» ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ ΤΟΝ ΕΓΚΕΦΑΛΟ

Ο γλσσες φήνουν τ στίγμα τους στν γκέφαλο

Τί ὑποστηρίζουν σὲ ἔρευνά τους Καναδοὶ ἐπιστήμονες.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ».: Κάτι ἀνάλογο θὰ μποροῦσε νὰ ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν περίπτωση τῆς λειτουργικῆς γλώσσας τῆς Ἐκκλησίας!

.           Τὰ μωρὰ ποὺ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ἄλλες χῶρες, μπορεῖ νὰ μὴ θυμοῦνται τὴ γλῶσσα ποὺ ἄκουγαν τὶς πρῶτες ἡμέρες τῆς ζωῆς τους, ὡστόσο οἱ λέξεις αὐτὲς ἀφήνουν ἕνα ἀνεξίτηλο σημάδι στὸν ἐγκέφαλό τους, ὑποστηρίζουν ἐρευνητές. Σὲ μία ἔρευνα ποὺ δημοσιεύτηκε στὸ Proceedings of the National Academy of Sciences, μία ὁμάδα ἐπιστημόνων ἀπὸ τὸν Καναδὰ προχώρησε στὴ χρήση μαγνητικῶν τομογραφιῶν, γιὰ νὰ δείξουν γιὰ πρώτη φορὰ πῶς ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος ἐπεξεργάζεται τὶς «χαμένες γλῶσσες» ἀκόμη καὶ ἀρκετὰ χρόνια μετὰ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ ἄτομο τὶς ἄκουσε γιὰ πρώτη φορά.
.           «Αὐτὸ ποὺ ἐντυπωσιάζει εἶναι, ὅτι αὐτὰ τὰ ἴχνη ὑπάρχουν ἐκεῖ, ἀκόμη κι ὅταν δὲν τὰ χρειαζόμαστε πιὰ», ἀνέφερε ἡ Denise Klein, μία ἐκ τῶν συγγραφέων τῆς μελέτης ἀπὸ τὸ Montreal Neurological Institute and Hospital τοῦ πανεπιστημίου McGill καὶ συνέχισε: «Ὁ ἐγκέφαλος ἀνταποκρίνεται στὶς πληροφορίες αὐτές». Σύμφωνα μὲ δημοσίευμα τοῦ Business Insider, στὴν ἔρευνα συμμετεῖχαν 48 κορίτσια ἡλικίας ἀπὸ 9 ἕως 17 ἐτῶν.
.           Κάποια εἶχαν γεννηθεῖ καὶ μεγαλώσει σὲ οἰκογένειες Γάλλων καὶ μιλοῦσαν μόνο γαλλικά. Κάποια εἶχαν γεννηθεῖ στὴν Κίνα καὶ εἶχαν υἱοθετηθεῖ ἀπὸ γαλλικὲς οἰκογένειες καὶ εἶχαν μάθει νὰ μιλοῦν μόνο γαλλικά, ἐνῶ κάποια ἄλλα γνώριζαν τόσο γαλλικὰ ὅσο καὶ κινέζικα.
.           Οἱ ἐρευνητὲς ἔβαλαν καὶ στὶς τρεῖς ὁμάδες νὰ ἀκούσουν ἤχους ἀπὸ τὴν κινεζικὴ γλώσσα, ἐνῶ τὴν ἴδια στιγμὴ κατέγραφαν τὶς «ἀντιδράσεις» τοῦ ἐγκεφάλου τους μὲ τὴ βοήθεια μαγνητικοῦ τομογράφου.
.           Τὰ παιδιὰ ἄκουσαν κάποιες λέξεις, εἰπωμένες σὲ κάπως διαφορετικοὺς ἤχους. Γιὰ ὅσους δὲν γνώριζαν κινέζικα θὰ ἦταν ἁπλὰ ἦχοι. Ὡστόσο, ὅσοι ἔχουν κάποια γνώση τῆς γλώσσας μποροῦσαν νὰ καταλάβουν ὅτι ἀνάλογα μὲ τὸν τόνο ὁ ἦχος «ma» μποροῦσε νὰ σημαίνει «μητέρα», «κάνναβη», «ἄλογο» ἢ «ἐπίπληξη», σημειώνει τὸ ἴδιο δημοσίευμα.
.           Οἱ ἐρευνητὲς ἔβαλαν στὰ παιδιὰ νὰ ἀκούσουν τρισύλλαβους ἤχους καὶ τοὺς ζήτησαν νὰ πατήσουν ἕνα κουμπί, γιὰ νὰ ὑποδηλώσουν ἂν οἱ τελικὲς τοὺς φαίνονταν οἱ ἴδιες ἢ διαφορετικές. Ὅλοι οἱ συμμετέχοντες ἀπάντησαν μὲ ὑψηλὰ ἐπίπεδα ἀκρίβειας στὸ κουίζ, ὡστόσο μόνο ὁρισμένοι ἔδειξαν ἐγκεφαλικὴ δραστηριότητα ποὺ ὑποδήλωνε ἀναγνώριση, ἢ ὅπως τὸ περιγράφουν οἱ ἐρευνητὲς «γλωσσικὴ συνάφεια» (linguistic relevance).
.           Τὰ δίγλωσσα παιδιὰ (κινέζικα-γαλλικὰ) καὶ τὰ παιδιὰ ποὺ εἶχαν υἱοθετηθεῖ ἀπὸ τὴν Κίνα καὶ εἶχαν ξεχάσει ὅτι εἶχαν μάθει κινέζικα, ὅταν ἦταν πολὺ μικρά, ἐμφάνισαν ἐγκεφαλικὴ δραστηριότητα τόσο στὸ δεξί, ὅσο καὶ στὸ ἀριστερὸ ἠμισφαίριο τοῦ ἐγκεφάλου, ἐνῶ τὰ μονόγλωσσα παιδιὰ ἐμφάνισαν δραστηριότητα μόνο στὸ δεξὶ ἡμισφαίριο. Αὐτὸ ὑποδηλώνει, ὅτι ὅσα παιδιὰ εἶχαν ἀκούσει κινέζικα ὅταν ἦταν μωρά, ἦταν σὲ θέση μὲ κάποιο τρόπο νὰ ἀναγνωρίσουν ὅτι οἱ ἦχοι ποὺ ἄκουγαν ἦταν «γλῶσσα ἢ ὅτι εἶχαν οὐσιαστικὴ συνάφεια μὲ τὴν κινεζικὴ γλώσσα», παρότι δν καταλάβαιναν τί σήμαιναν, ἐξήγησε ἡ Klein.
.           Ὁ ἀριστερὸς κροταφικὸς φλοιὸς ἦταν τὸ κέντρο τῆς δραστηριότητας στὰ δίγλωσσα παιδιὰ καὶ σὲ αὐτὰ ποὺ εἶχαν υἱοθετηθεῖ ἀπὸ τὴν Κίνα (μέσος ὅρος ἡλικίας υἱοθεσίας: 12,8 μῆνες). «Οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἔχουν συνδεθεῖ –σύμφωνα μὲ προηγούμενες ἔρευνες- μὲ τὴν τονικὴ ἐπεξεργασία καὶ πιστεύεται ὅτι παίζουν σημαντικὸ ρόλο στὴν ἐπεξεργασία τῶν ἤχων στὶς τονικὲς γλῶσσες», ἀναφέρουν οἱ ἐρευνητές.
.           Αὐτὸ σημαίνει, ὅτι παρότι δν εχαν καμία γλωσσικ κανότητα τ στιγμ πο υοθετήθηκαν, μ κάποιο τρόπο γκέφαλός τους συνέχισε ν πεξεργάζεται τος χους κατ μέσο ρο 12 χρόνια μετά.
.           Μελλοντικὲς ἔρευνες θὰ ἑστιάσουν στὴν κατανόηση τοῦ ἂν ἡ ἐκμάθηση μίας γλώσσας εἶναι πιὸ εὔκολη ἢ πιὸ γρήγορη ἀνάμεσα σὲ αὐτοὺς ποὺ διατηροῦν αὐτὰ τὰ μοτίβα «πρώιμης ἔκθεσης», σὲ σχέση μὲ αὐτοὺς ποὺ δὲν ἔχουν ἐκτεθεῖ ποτὲ σὲ κάποια ἄλλη γλώσσα.

ΠΗΓΗ: medicalnews.gr

, , ,

Σχολιάστε

«ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ» ΙΣΧΥΡΙΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΑΝΑΓΚΗΣ “ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΝ” ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Ἀνάγκη μεταγλωττίσεως ἢ μὴ
τῶν κειμένων τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας μας.

τοῦ Μητροπολίτου Ἠλείας Γερμανοῦ

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ κατωτέρω ἄρθρο τοῦ Μητροπολίτου Ἠλείας κ. Γερμανοῦ ἔρχεται νὰ ἀπαντήσει σὲ ἀκαδημαϊκοὺς ἰσχυρισμοὺς περὶ τοῦ ἀκατανοήτου τῆς λειτουργικῆς γλωσσας (χιλιοφορεμένους βέβαια!) βασιζομένους σὲ ἔρευνες. Ἰδοὺ σχετικὸ ἀπόσπασμα: «Δὲν καταλάβαινα γρὺ ἀπ’ ὅ,τι ἔλεγε τούτη ἡ προσευχὴ (τὸ Πάτερ ἡμῶν) καὶ μιὰ μέρα εἶπα στὴ μάνα μου: «Τὸ ‘πάτ’, μπρὲ μάννα, ξέρω τί θὰ πεῖ, μὰ ἐκεῖνο τὸ ‘ἐρημῶν’ μὲ μπερδεύει!» Ἡ ἀπορία προέρχεται ἀπὸ τὰ χείλη παιδιοῦ σχολικῆς ἡλικίας στὶς ἀρχὲς τοῦ 20ου αἰώνα. Μετὰ ἀπὸ ἕναν αἰώνα ὅσες μετρήσεις ἔχουν γίνει μέχρι σήμερα μὲ τὴν χρήση τοῦ ἐρωτηματολογίου, εἴτε σὲ μαθητὲς τῆς Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης εἴτε σὲ ὁμάδες ἐνηλίκων, ὁδηγοῦν στὰ ἴδια ἀρνητικὰ ἀποτελέσματα. Τὰ εὑρήματα ἀπὸ τὶς σύγχρονες ἐμπειρικὲς ἔρευνες ἀλλὰ καὶ οἱ λειτουργικὲς ἐκφράσεις ποὺ πέρασαν παλαιότερα στὴν καθημερινὴ ὁμιλία συχνὰ δημιουργοῦν θυμηδία, συχνότερα ὅμως θλίψη».
.          Οἱ «ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΙ» αὐτοὶ ἰσχυρισμοί– γιατὶ ἡ Μνημονιακὴ νοοτροπία ἐκτείνεται καὶ σὲ ἄλλα ἐπίπεδα- μαζὶ μὲ πολλὲς ἄλλες πληκτικὰ ἀναμηρυκαζόμενες ἰδέες καὶ ἐπιστημονικὰ σοφίσματα περὶ «ἀκατανόητης γλώσσας τῆς λατρείας» (δῆθεν), περὶ «ἱερῆς γλώσσας» (δῆθεν), «περὶ παρακάμψεως τῆς ἀνάγκης γλωσσικῆς κατανοήσεως»! (δῆθεν) οὐδὲν προσφέρουν παρὰ μόνον διαβεβαιώνουν ὅτι μερίδα τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς χρήσεως “μεταγλωττισμένων” κειμένων στὴν λατρεία τῆς Ἐκκλησίας ἀρέσκεται στὸν ΑΥΤΙΣΤΙΚΟ (ἂν ὄχι -λυπηρό- ἐργολαβικό) ΜΟΝΟΛΟΓΟ καὶ δὲν θέλει νὰ ἀκούσει πραγματικὰ τὸν ἀντίλογο, εἴτε λόγῳ ἰδεοληπτικῆς ἐμμονῆς εἴτε λόγῳ ἀντικειμενικῆς ἀδυναμίας κατανοήσεως τοῦ πυρῆνα τοῦ θέματος καὶ τῆς ἐπιχειρηματολογίας (ὐπὲρ τῆς διατηρήσεως στὴν Λατρεία τῆς παραδοσιακῆς γλώσσας).

.        Ἐν προκειμένῳ πάντως παρέλκει ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν Εἰσήγησι τῆς κ. Κούκουρα, ποὺ ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ στὸν Μητροπολίτη Ἠλείας Γερμανό, καθὼς μοιάζει σὰν ἄκαιρη καὶ ἀψυχολόγητη ΠΟΛΥΤΕΛΕΙΑ, ὅταν ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΝΑ ΦΑΝΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΤΟΥΣ καὶ κρίνεται Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΒΙΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ. Μιὰ μόνον σύντομη παρατήρηση: Ἆραγε τὸ μέλλον τῆς θεολογίας καὶ (τῆς ποιμαντικῆς) θὰ ἐξαρτᾶται πλέον ἀπὸ τὶς διάφορες δημοσκοπήσεις καὶ “μετρήσεις”; Ἂν εἶναι ἔτσι, τότε μὲ τέτοια τεχνάσματα θὰ ἔρθει καὶ ἡ στιγμὴ νὰ τεθοῦν ὑπὸ δημοσκοπικὴ ἔρευνα ἢ ΕΓΚΡΙΣΗ! καὶ ἄλλες ἀλήθειες τῆς Πίστεως, ὅπως π.χ.: Σημειῶστε πῶς σᾶς φαίνεται ἡ ἀδιαπραγμάτευτη ἀντίθεση τῆς Ἐκκλησίας στὶς ἐκτρώσεις: Κατανοητή, Λίγο κατανοητή, Ἀκατανόητη. Ἢ Σημειῶστε ἂν ἐγκρίνετε τὴν τακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἐμποδίζει μερικοὺς ἀπὸ τὴν Θ. Κοινωνία, ἢ Σημειῶστε πῶς κρίνετε τὴν ἀπαγόρευση χειροτονίας γυναικῶν…!!!

———————————

.         Ἐδιάβασα μὲ προσοχὴ στὴν ἱστοσελίδα σας (amen.gr) τῆς 6-6-2012 τὴν εἰσήγησι τῆς κ. Δήμητρας Κούκουρα, Καθηγήτριας τοῦ Τμήματος Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ., στὸ Γ´ Πανελλήνιο Διεπιστημονικὸ Συνέδριο ποὺ διοργάνωσε ὁ Σύλλογος Μεταπτυχιακῶν Φοιτητῶν καὶ Ὑποψηφίων Διδακτόρων Τμήματος Θεολογίας τοῦ ΑΠΘ μὲ θέμα «Ἡ δυναμικὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καὶ ἡ παγιωμένη γλώσσα τῶν βιβλικῶν καὶ λειτουργικῶν κειμένων» καὶ διὰ νὰ συμβάλω στὴν ἀρτιώτερη ἐξέτασι τοῦ θέματος καὶ διὰ νὰ γίνη εὐρύτερη συζήτησι, παρακαλῶ νὰ δημοσιεύσετε ἔρευνα ποὺ ἔγινε στὴν Μητρόπολί μας, ὡς καὶ μία δεύτερη ποὺ ἐπραγματοποίησε ἡ εἰδικὴ Ἑταιρεία Δημοσκοπήσεων Κάπα Research, σχετικὲς μὲ τὸ πόσο κατανοοῦνται τὰ κείμενα τῆς ὀρθοδόξου Λατρείας μας σήμερα ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους Χριστιανούς.

Α.Τί ἀπέδειξεν Ἔρευνα σὲ Μαθητὲς –τριες Σχολείων τῆς Ἠλείας .

1. Διὰ νὰ φανῆ πόσον γίνονται κατανοητὰ ἢ μὴ ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαζομένους χριστιανοὺς τὰ κείμενα τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας μας σήμερα, παρεκάλεσα Κληρικοὺς Θεολόγους Καθηγητὰς Γυμνασίου καὶ Λυκείου νὰ πραγματοποιήσουν  ἔρευνα στις τάξεις τους διὰ τὸ πόσον οἱ μαθητὲς τοὺς κατανοοῦν τὰ κείμενα τῆς θείας Λειτουργίας.

Συγκεκριμένα ἔδωκαν στοὺς Μαθητὲς/τριὲς τοὺς τοὺς ἑξῆς δύο ὕμνους :

Πρῶτον : «Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα , Τριάδα ὁμοούσιον καὶ ἀχώριστον».
Δεύτερον : «Ἅγιος , ἅγιος,ἅγιος Κύριος Σαβαὼθ , πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης Σου . Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου. Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις».
.         Οἱ Μαθητὲς/τριες ἐκλήθησαν νὰ ἀπαντήσουν στὰ ἑξῆς τρία ἐρωτήματα :

α.Ποιές καὶ πόσες λέξεις κατανοεῖτε ἀπὸ τὰ παραπάνω κείμενα. Σημειῶστε δίπλα σὲ κάθε λέξι:

Κ ( = Κατανοητή, ἂν καταλαβαίνετε καλὰ τὸ νόημά της )
Λ ( = Λίγο κατανοητή, ἂν καταλαβαίνετε περίπου τὸ νόημά της )
A ( = Ἀκατανόητη, ἂν δὲν καταλαβαίνετε καθόλου τὸ νόημά της).

β. Κατανοεῖτε συνολικὰ τὸ νόημα τοῦ πρώτου ὕμνου; Σημειῶστε    Κ. ἢ Λ ἢ Α.
γ. Κατανοεῖτε συνολικὰ τὸ νόημα τοῦ δευτέρου ὕμνου ; Σημειῶστε Κ. ἢ Λ ἢ Α.
.          Ἡ Ἔρευνα ἐπραγματοποιήθη τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 2010 ἀπὸ τοὺς  Θεολόγους Καθηγητὰς Πρωτοπρεσβύτερον Θεόδωρον Χαμάλη σὲ 20 μαθητὲς –τριες ηλικίας 13-14 ἐτῶν τῆς Β´ τάξεως  Γυμνασίου τοῦ Πύργου καὶ ἀπὸ τὸν Διάκονον Γεώργιον Σταθόπουλον στὰ Περιφερειακὰ Γυμνάσια Σαβαλίων καὶ Χαβαρίου Ἀμαλιάδος καὶ στὸ Ἑσπερινὸ Λύκειο Ἀμαλιάδος .

2. Ἰδοὺ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἔρευνας τοῦ π. Θεοδώρου Χαμάλη :

Ι. Διὰ τὸν πρῶτον ὕμνον:
α. Κατανοητές, λίγο κατανοητές, ἀκατανόητες λέξεις τοῦ ὕμνου.
77% Κατανοητές.
17% Λίγο κατανοητές.
6%   Ἀκατανόητες.

β. Κατανοητό, λίγο κατανοητό, ἀκατανόητο τὸ ὅλο νόημα τοῦ ὕμνου.
75% Κατανοητὸ .
20% Λίγο κατανοητὸ .
5% Ἀκατανόητο .

ΙΙ. Διὰ τὸν δεύτερον ὕμνον.

α. Κατανοητές, λίγο κατανοητές, ἀκατανόητες λέξεις τοῦ ὕμνου.
77% Κατανοητές.
16% Λίγο κατανοητές.
10%   Ἀκατανόητες.

β. Κατανοητό, λίγο κατανοητό, ἀκατανόητο τὸ ὅλο νόημα τοῦ ὕμνου.
45% Κατανοητό.
50% Λίγο κατανοητό.
5% Ἀκατανόητο (1).

3. Ἰδοὺ τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἔρευνας τοῦ Διακόνου Γεωργίου Σταθοπούλου :

Γυμνάσιο Χαβαρίου, Τάξις Β -Μαθητὲς –τριες 13

Ι. Διὰ τὸν πρῶτον ὕμνον :

α. Κατανοητές, λίγο κατανοητές, ἀκατανόητες λέξεις τοῦ ὕμνου.
79,01% Κατανοητές.
2,47% Λίγο κατανοητές.
18,52 %   Ἀκατανόητες.

ΙΙ. Διὰ τὸν δεύτερον ὕμνον :

Κατανοητές, λίγο κατανοητές, ἀκατανόητες λέξεις τοῦ ὕμνου.
79,87% Κατανοητὲς .
6,60% Λίγο κατανοητές.
13,53% Ἀκατανόητες.

ΙΙΙ. Κατανοητό, λίγο κατανοητό, ἀκατανόητο τὸ ὅλο νόημα καὶ τῶν δύο ὕμνων :
75,81 % Κατανοητό.
6,49% Λίγο κατανοητό.
17,7 % Ἀκατανόητο.

Γυμνάσιο Σαβαλίων, Τάξις Γ -Μαθητὲς- τριες 10.

Ι. Διὰ τὸν πρῶτον ὕμνον :
α) Κατανοητές, λίγο κατανοητές, ἀκατανόητες λέξεις τοῦ ὕμνου.
87,16% Κατανοητές.
5,71% Λίγο κατανοητές.
7,14 %   Ἀκατανόητες.

ΙΙ. Διὰ τὸν δεύτερον ὕμνον :
64,25% Κατανοητές.
19,69% Λίγο κατανοητές.
16,06% Ἀκατανόητες.

ΙΙΙ.Κατανοητό, λίγο κατανοητό, ἀκατανόητο, τὸ ὅλο νόημα καὶ τῶν δύο ὕμνων:
70,93 % Κατανοητό.
15,12% Λίγο κατανοητό.
13,95 % Ἀκατανόητο.

Ἑσπερινὸ Λύκειο Ἀμαλιάδος α) Τάξις Α´ – Μαθητές –τριες 11

Ι. Διὰ τὸν πρῶτον ὕμνον :
83,12% Κατανοητές.
7,79% Λίγο κατανοητές.
9,09 %   Ἀκατανόητες.

IΙ. Διὰ τὸν δεύτερον ὕμνον :
44,98% Κατανοητές.
11,00% Λίγο κατανοητές.
44,02% Ἀκατανόητες.

ΙΙΙ. Κατανοητό, λίγο κατανοητό, ἀκατανόητο τὸ ὅλο νόημα καὶ τῶν δύο ὕμνων :
49,83 % Κατανοητό.
10,38% Λίγο κατανοητό.
39,79 % Ἀκατανόητο.

β) Τάξις Β´ – Μαθητὲς –τριες 8

Ι. Διὰ τὸν πρῶτον ὕμνον :
69,64 % Κατανοητό.
3,5% Λίγο κατανοητό.
26,00 % Ἀκατανόητο.

ΙΙ. Διὰ τὸν δεύτερον ὕμνον :
35,95% Κατανοητές.
17,65% Λίγο κατανοητές.
46,41% Ἀκατανόητες.

ΙΙΙ. Κατανοητό, λίγο κατανοητό, ἀκατανόητο τὸ ὅλο νόημα καὶ τῶν δύο ὕμνων :
44,98 % Κατανοητό.
13,88% Λίγο κατανοητό.
41,15 % Ἀκατανόητο.

Β. Ἀποτελέσματα τῆς εἰδικῆς Ἑταιρείας δημοσκοπήσεων Κάπα Research

1. Τὸ ΒΗΜΑ Ἀθηνῶν τῆς 23-4-2006 (Κυριακή τοῦ Πάσχα) δημοσίευσε στὶς σελίδες 3Α3, Α44 καὶ 5A5, ἔρευνα τῆς Ἑταιρείας δημοσκοπήσεων Κάπα Research μὲ τίτλο: «Πάσχα, ἡ γιορτὴ τῶν Ἑλλήνων». Παραθέτω κατωτέρω τὶς ἀπαντήσεις στὸ ἐρώτημα: «Τί καταλαβαίνετε μὲ τὴν φράση «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν» ἀπὸ τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως», ποὺ ἀφορᾶ ἄμεσα τὸ θέμα μας :

2) Ἡ Ἐφημερίδα ΠΡΩΤΗ Πύργου τῆς 26-4-2008 (Μέγα Σάββατον), σελίδα 16, καταχωρεῖ ἔρευνα τῆς ἴδιας ὡς ἄνω Ἑταιρείας δημοσκοπήσεων μὲ τὸν τίτλο: «Πιστοὶ στὰ ἤθη καὶ τὶς παραδόσεις τοῦ Πάσχα ἐμφανίζονται οἱ Ἕλληνες».

.          Εἰδικώτερα ἡ ἔρευνα αὐτὴ ἀπέδειξε, ὅτι: «Τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα καὶ τὸ τελετουργικὸ τῆς Μ. Ἑβδομάδας εἶναι γνώριμα πολὺ (16,4%) ἢ ἀρκετὰ (39,8%) γιὰ τὴν πλειονότητα τῶν ἐρωτηθέντων, ἐνῶ «λίγο» ἀπαντοῦν 23,1% καὶ «καθόλου» 20,6%».

 Γ. Συμπέρασμα

 .         Μὲ δεδομένα τὰ παραπάνω στοιχεῖα, ὅτι δηλαδὴ οἱ Μαθητὲς-τριες Γυμνασίου κατανοοῦν τὰ κείμενα τῆς Λατρείας σὲ ποσοστὸ πλέον τοῦ 80 % (πλήρως ἢ λιγότερο),  καὶ ὡς ἐκ τούτου, κατὰ λογικὸ συμπέρασμα, αὐτὰ θὰ γίνωνται πολὺ περισσότερον κατανοητὰ ἀπὸ τοὺς Μαθητὲς-τριες τοῦ Λυκείου, ἀφοῦ ἀσκοῦνται ἐπὶ πλέον ἄλλα τρία χρόνια στὴν ἐκμάθησι τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ,

.          β. Μὲ δεδομένον ὅτι στὴν Πατρίδα μας ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευσις εἶναι ἐννεαετής, λογικὸν εἶναι νὰ δεχθοῦμε ὅτι καὶ οἱ ἐνήλικες Ἕλληνες Πολίτες θὰ κατανοοῦν τουλάχιστον στὸ ἴδιο ποσοστὸ μὲ τοὺς Μαθητὲς τοῦ Γυμνασίου τὰ κείμενα τῆς Λατρείας μας,

.          γ. Μὲ δεδομένον ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν Ἐθνικὴ Στατιστικὴ Ὑπηρεσία τῆς Ἑλλάδος ἕνα μεγάλο ποσοστὸ τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν (12,5%) ἔχουν πανεπιστημιακὴ μόρφωσι καὶ

.            δ. Ὅσοι Ἕλληνες ἐκκλησιάζονται τακτικὰ καὶ ἑπομένως συχνὰ ἀκούουν τοὺς ὕμνους, ἀλλὰ καὶ ὅσοι δείχνουν εἰδικώτερο ἐνδιαφέρον διὰ συμπροσευχὴ καὶ συνδοξολογία τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, κατανοοῦν πληρέστερα τοὺς ὕμνους τῆς θείας Λατρείας καὶ τὰ τελούμενα εἰς αὐτήν,

συμπεραίνεται ὅτι:

 .          Δὲν εἶναι ἀναγκαία σήμερα ἡ μεταγλώττισις τῶν κειμένων τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας μας.

Ὑποσημειώσεις

 1. Ὁ ἴδιος Καθηγητὴς τὸ 2008 ἔκανε παρόμοια ἔρευνα σὲ μαθητὲς –τριες ( 12-15 ἐτῶν) τῆς Α , Β καὶ Γ Τάξεως Γυμνασίου τοῦ Πύργου, δηλαδὴ σὲ πολὺ μεγαλύτερο δεῖγμα ἀπὸ αὐτὸ τῶν δύο ὕμνων, διὰ τὸ πόσον κατανοοῦν τὸ κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἡ ἔρευνα αὐτὴ ἔγινε σὲ πρωτότυπο κείμενο τῆς Κ. Διαθήκης 10 στίχων ἀπὸ τὰ Εὐαγγέλια καὶ ἀπὸ τὶς Ἐπιστολὲς τοῦ Ἀπ. Παύλου .

Τὸ ἀποτέλεσμα ὑπῆρξε ὡς κάτωθι ·

50% Κατανοητές.

19% Λίγο κατανοητές.

31%   Ἀκατανόητες.

Τὸ γενικὸ συμπέρασμα τῆς ἔρευνας αὐτῆς κατὰ τὸν Καθηγητὴν π. Θεόδωρο Χαμάλη εἶναι:

«Οἱ Μαθητὲς τῆς Α´ Β´ καὶ Γ´ Γυμνασίου κατανοοῦν λέξεις χρησιμοποιούμενες στὴν καθημερινὴ ζωὴή. Ἀντίθετα, λέξεις ποὺ σπανίως χρησιμοποιοῦνται δὲν τὶς κατανοοῦν βαθύτερα( π.χ τὴν ἀντωνυμία τινὲς ). Λέξεις μεμονωμένες καὶ μικρές τὶς κατανοοῦν πιὸ εὔκολα. Ἀντίθετα, φράσεις μὲ σύνθετα νοήματα δυσκολεύονται νὰ καταλάβουν (π.χ. τῇ δὲ μιᾷ τῶν Σαββάτων). Τὰ μεγαλύτερα παιδιὰ κατανοοῦν καὶ πιὸ δύσκολες ἔννοιες (π.χ ἐμπλέκεται), ἀλλὰ θέλουν νὰ καταλάβουν ἀκριβῶς τὴν σημασία τους καὶ τὶς σημειώνουν ἀκατανόητες (π.χ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν). Τὰ παιδιὰ μετρίων δυνατοτήτων (μέτριας μελέτης, ὑπερκινητικά, δυσλεξικὰ ) κατανοοῦν εὔκολα τὶς μικρὲς προτάσεις, ἀρκετὲς ἄγνωστες λέξεις καὶ περισσότερο τοὺς δυσκολεύει μία μεγάλη πρόταση μὲ πολλὲς ἄγνωστες ἔννοιες καὶ σπάνιες λέξεις ( π.χ. διὰ θελήματος Θεοῦ κατ’ ἐπαγγελίαν ζωῆς). Σύμφωνα μ’ αὐτὰ τὰ δεδομένα τὰ παιδιὰ κατανοοῦν κατὰ 50% τὸ κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς».

.         Ἂς σημειωθῆ ὅτι στὰ αὐτὰ περίπου συμπεράσματα καταλήγει καὶ ὁ Διάκονος Γεώργιος Σταθόπουλος εἰς τὴν ἰδικήν του ἔρευνα, ἡ ὁποία παρατίθεται ἀνωτέρω. Γράφει:

«1.Ἀπὸ αὐτὴν τὴν μικρὴ ἀλλὰ ἀντιπροσωπευτικὴ ἐργασία μπορεῖ εὔκολα νὰ διαπιστώσει κανείς, ὅτι ἡ Λειτουργικὴ Γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας μας γίνεται σχεδὸν στὸ σύνολό της κατανοητὴ ἀπὸ τοὺς Μαθητὲς τῆς Δευτεροβαθμίου Ἐκπαιδεύσεως, ἀφοῦ ἡ γλώσσα μας ἔχει συνέχεια καὶ οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς λέξεις τοῦ Λειτουργικοῦ μας πλούτου εἶναι ἐν χρήσει καὶ στὶς ἡμέρες μας. Ὁπωσδήποτε δὲν γίνονται ἀπολύτως κατανοητὲς λέξεις τοῦ Λειτουργικοῦ μας πλούτου ἀπὸ τὰ παιδιά, ὅπως ἄλλωστε συμβαίνει καὶ στοὺς μεγάλους, ὅταν αὐτὲς εἶναι ἐντελῶς ἄγνωστες ἢ χρειάζεται νὰ τὶς κατανοήσουν ἀπὸ τὶς συμφραζόμενές τους. Ἄλλες πάλι μποροῦν νὰ τὶς κατανοήσουν, ἂν τοὺς βοηθήσει κάποιος μὲ ἄλλες παράγωγες ἢ ὁμόρριζές τους λέξεις, ποὺ αὐτὰ χρησιμοποιοῦν στὸ λεξιλόγιό τους.

2.Τὰ παιδιὰ τῶν δύο ἡμερησίων Σχολείων, Χαβαρίου καὶ Σαβαλίων, ἂν καὶ Περιφερειακά κατανοοῦν σὲ μεγαλύτερο ποσοστὸ τὴν Λειτουργική μας Γλώσσα ἀπὸ τοὺς ἐνήλικες Μαθητὲς (οἱ ὁποῖοι πολλὲς φορὲς εἶναι καὶ γονεῖς) τοῦ Ἑσπερινοῦ Σχολείου τῆς Πόλεως τῆς Ἁμαλιάδος. Αὐτὸ συμβαίνει, διότι οἱ Μαθητὲς τῶν ἡμερησίων Σχολείων, ἔχουν πιὸ τακτικὴ καὶ συνεχῆ ἐπαφὴ μὲ τὴν γνώση καὶ τὰ βιβλία ἀπὸ τοὺς ἀγωνιστὲς γιὰ ἐπιβίωση Μαθητὲς τοῦ Ἑσπερινοῦ Σχολείου, ποὺ ὅλη τὴν ἡμέρα ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ μεροκάματο καὶ στὸ λιγοστὸ ἐλεύθερο χρόνο τοὺς προσπαθοῦν νὰ καλύψουν ὅλα αὐτὰ ποὺ τοὺς στέρησε ἡ ζωὴ κατὰ τὴν παιδικὴ καὶ ἐφηβική τους ἡλικία.

3. Ἀξίζει νὰ ἐπισημανθῆ ὅτι καὶ ἐντὸς τοῦ ἰδίου Σχολείου παρατηροῦμε μεγάλες ἀποκλίσεις στὴν κατανόηση τῆς Λειτουργικῆς μας Γλώσσας μεταξὺ Μαθητῶν. Αὐτὸ φυσικὰ ἔχει νὰ κάνη μὲ τὴν προσωπικότητα τοῦ κάθε Μαθητῆ , τὴν ὡριμότητά του, τὴν γενικότερη ἐπίδοσή του στὰ μαθήματα, τὴν οἰκογενειακή του κατάσταση, τὴν ψυχοσύνθεσή του, ἀλλὰ καὶ τὴν αὐτοσυγκέντρωση τῆς στιγμῆς, κατὰ τὴν ὁποίαν διεξήχθη ἡ ἔρευνα.

4. Κλείνοντας Σεβασμιώτατε θὰ ἤθελα νὰ καταθέσω καὶ τὴν προσωπική μου ἐμπειρία ἀπὸ τὰ λίγα χρόνια ποὺ ὑπηρετῶ ὡς Καθηγητὴς Θεολόγος στὴν Μέση Ἐκπαίδευση. Στὴν Β´ Γυμνασίου οἱ Μαθητὲς-τριες διδάσκονται περικοπὲς σὲ Μετάφραση ἀπὸ τὴν Κ. Διαθήκη. Ἐγὼ ὅλα τὰ χρόνια ποὺ διακονῶ στὰ Σχολεῖα, διδάσκω αὐτὲς τὶς περικοπὲς ἀπὸ τὸ πρωτότυπο κείμενο τῆς Κ. Διαθήκης, ἀπὸ ἀντίτυπα τῆς Κ. Διαθήκης ποὺ ἡ Μητρόπολή μας δωρίζει σ’ ὅλους τοὺς Μαθητὲς τῆς Β´ Τάξεως Γυμνασίου. Σᾶς πληροφορῶ ὅτι οἱ Μαθητὲς ἐνθουσιάζονται μὲ τὸ ἀρχαῖο κείμενο τῆς Κ. Διαθήκης, ὅταν μὲ τὴν βοήθεια τὴν δική μου καταφέρνουν νὰ τὸ μεταφράσουν καὶ νὰ τὸ κατανοήσουν μέσα στὴν Τάξη.

Τὸ ἐρώτημά τους ὅμως ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια εἶναι · Γιατί, πάτερ, ὅταν μᾶς τὸ διαβάζετε ἐσεῖς στὴν τάξη καὶ τὸ ἔχουμε μπροστὰ μας τὸ καταλαβαίνουμε εὔκολα , ἐνῶ στὶς Ἐκκλησίες μας ὄχι; Ἴσως ἐδῶ πρέπει νὰ σταθοῦμε καὶ νὰ προσέξουμε ὅλοι μέσα στὴν Ἐκκλησία, Κληρικοὶ καὶ Ἱεροψάλτες».

ΠΗΓΗ: amen.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΗΜΕΡΙΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ ΣΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ

ΕΙΣ. ΣΧ. « ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κάθε τίμια συνεισφορὰ στὸ ζήτημα τῆς λειτουργικῆς γλώσσης εἶναι ἀσφαλῶς εὐπρόσδεκτη. Ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.» ἔχει παρουσιάσει πολλαπλῶς τὸ θέμα μὲ ποικίλες τοποθετήσεις.
.          Τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Ἡμερίδος, ποὺ ἔλαβε χώρα σήμερα, 21.01.2012, στὸν Βόλο, καὶ τὸ ὁποῖο ἀκολουθεῖ, δὲν δίνει δυνατότητα συνολικῆς ἐκτιμήσεώς της. Ἐν τούτοις δύο μικρὲς νύξεις μποροῦν νὰ κατατεθοῦν.
.     Πρώτη, ὁ ἀναμηρυκασμὸς τοῦ τετριμμένου: «π καθαρ ποιμαντικὸ νδιαφέρον ν ἔρθει τ εαγγέλιο κα ν καταστεῖ κατανοητ στὸν μέσο κα καθημερινὸ νθρωπο».  Εἶναι τόσο ἀναμασημένο αὐτὸ τὸ ἰδεολόγημα, ποὺ ἀναρωτιέται κάθε σχετικὸς μὲ τὸ θέμα, ἂν ἀξίζει πλέον νὰ σχολιάζεται. Ποιός εἶναι τέλος πάντων αὐτὸς ὁ μέσος καὶ καθημερινὸς ἄνθρωπος; Τί εἴδους ποιμαντικὴ εἶναι αὐτή; Ποιό Εὐαγγέλιο ἀπευθύνεται στὸν μέσο κα καθημεριν νθρωπο; Τί λαϊκισμὸς καὶ ταξισμὸς εἶναι αὐτός;
.          Δεύτερη. Ἀποκαλύπτεται ὁλοφάνερα ὁ βαθὺς διαλογισμὸς μερικῶν καρδιῶν, ποιό εἶναι δηλ. τὸ “πρόβλημά” τους: «ἡ μυστικοποίηση τς λατρείας, μ συνέπεια τν κατανόητη γλῶσσα κα τς μυστικς εχές». Λειτουργικὴ γλῶσσα καὶ μυστικὲς εὐχὲς εἶναι πράγματι ἀδιαχώριστο δίδυμο. Εἰδικότερα γιὰ τὶς δεύτερες εἶναι πλήρως ἀντιθεολογικὸ νὰ θεμελιώνεται μιὰ ὁλόκληρη θεωρία σὲ ἐπίνοιες, σὲ ἐμπνεύσεις καὶ στοχασμοὺς -ἔστω καλούς- καὶ ὄχι στὴν ΠΡΑΞΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. Ἔχει ἤδη γραφεῖ ἐπιτυχημένα: «ἀδέσμευτος, δῆθεν ἀντικειμενικὴ κριτικὴ καὶ ἡ ἀπροκατάληπτος διαλεκτικὴ – συλλογιστικὴ διερεύνησις τῶν ἱερῶν τῆς πίστεως εἶναι ἕνα κατασκεύασμα “σαθρόν τε καὶ ὕποπτον εἰς ἀπόδειξιν ἀληθείας”, ἐφ’ ὅσον, ὡς γνωστόν, “ἡ διαλεκτικὴ περιέργεια ἴσην ἐφ’ ἑκάτερα τὴν ἰσχὺν ἔχει, πρός τε τὴν τῆς ἀληθείας ἀνατροπὴν καὶ πρὸς τὴν τοῦ ψεύδους κατηγορίαν”… ». Βεβαίως στὸ «ἀναδυόμενο ὑποκείμενο»  καὶ στὸν κριτικὸ ὀφθαλμὸ τῆς «συγχρόνου θύραθεν ἐπιστήμης, ὅπου ὁ θετικισμὸς ἀναγνωρίζεται ὡς ἡ ἐνδεδειγμένη μεθοδολογικὴ ἀρχή, μία διαπραγμάτευσις ἑνὸς θέματος ὑπὸ τὴν προοπτικήν, ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς Πατερικῆς σκέψεως, ἴσως νὰ φαίνεται παρωχημένη». Ἂν ὅμως ἀποφασίσουμε νὰ φανοῦμε τουλάχιστον τίμιοι, πρέπει νὰ παραδεχθοῦμε ὅτι μέτρο σε αὐτὰ τὰ θέματα δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ δική μας σκέψη, φιλοσοφία ἢ γνώμη ἀλλὰ ἡ πιστότης τῶν μεταγενεστέρων πρὸς τοὺς προγενεστέρους. (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/tag/μυστικὴ-ἀνάγνωσι-εὐχῶν/)

.            Πάντως σύμφωνα μὲ πληροφορίες φέρεται πὼς ὑπερτέρησαν οἱ Εἰσηγήσεις τῶν κ. Κ. Χολέβα καὶ Φ. Σχοινᾶ οἱ ὁποῖες κέρδισαν τὸ ἀκροατήριο.

ΗΜΕΡΙΔΑ : «Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας στὴν λατρεία»

.            Τὸ Σάββατο 21 Ἰανουαρίου διοργανώθηκε ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος καὶ τὸν Σύνδεσμο Νέων τῆς οἰκείας Μητροπόλεως, ἡμερίδα μὲ θέμα: «Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας στὴν λατρεία».
.            Στὴν ἔναρξη τῆς ἡμερίδας χαιρετισμοὺς ἀπηύθυναν ὁ Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος περιέγραψε τοὺς ὅρους τοῦ διαλόγου πάνω στὸ ζήτημα αὐτὸ (κοινὴ ὀρθόδοξη πίστη, ἐνδο-ορθόδοξο ζήτημα, ἀγάπη γιὰ τὴν λατρεία κ.ἄ.), καὶ ἡ Πρόεδρος τοῦ Συνδέσμου Μαρία Ἀθανασιάδου, ἡ ὁποία πρόβαλε τὴν εὐχαριστιακὴ διάσταση τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας καὶ γλώσσας.
.            Στὴν πρώτη εἰσήγηση τῆς πρώτης συνεδρίας τῆς Ἡμερίδας, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Διευθυντῆ τῆς Ἀκαδημίας Δρ. Π. Καλαϊτζίδη, ὁ Κωνσταντῖνος Χολέβας, πολιτικὸς ἐπιστήμων, μίλησε μὲ θέμα «Δὲν χρειαζόμαστε μετάφραση ἀλλὰ κατήχηση». Μιλώντας ἀπὸ φιλολογικὴ σκοπιὰ ἀναφέρθηκε στὰ προβλήματα μιᾶς ἐπικείμενης μεταγλώττισης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας (προβληματικὴ ἀπόδοση ὅρων ἢ φράσεων ἀκολουθιῶν κ.ἄ.), τονίζοντας ὅτι μία τέτοια ἀλλαγὴ θὰ ἔθετε σὲ κίνδυνο τὴν ἑνότητα τοῦ ποιμνίου, ἐνῶ ἀντίθετα ἀπαιτεῖται ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς Ἐκκλησίας κατήχηση γιὰ τὸ τί γίνεται στὴν διάρκεια τῆς λατρείας, κάνοντας ἐπίσης λόγο στὴν προβληματικὴ παιδεία ποὺ παρέχεται στὰ σχολεῖα καὶ ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στὴν ἄγνοια τῆς πλούσιας ἑλληνικῆς γλώσσας.
.            Στὴ συνέχεια μίλησε ὁ Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Παῦλος, μὲ θέμα «Τὸ ζήτημα τῆς γλώσσας στὴν λατρεία καὶ ἡ ποιμαντική του διάσταση». Μέσα ἀπὸ προσωπικὲς ἀναμνήσεις καὶ ἀναφορὲς στὴν συμβολὴ στὰ λειτουργικὰ θέματα τοῦ κυροῦ Μητροπολίτη πρώην Κοζάνης Διονυσίου (Ψαριανοῦ), ὁ Μητροπολίτης ἀναφέρθηκε σὲ ποικίλες ὄψεις τοῦ ζητήματος. Ἀρχικὰ ἔκανε λόγο γιὰ ποικίλες προβληματικὲς ὄψεις  τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τὴν ἔλλειψη σχετικῆς κατήχησης, τὰ προβληματικὰ κριτήρια ἀνάγνωσης καὶ μελέτης τῶν Πατέρων καὶ τῶν λειτουργικῶν κειμένων, τὴν ἀδυναμία κατανόησης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας κ. ἄ. Στὴν συνέχεια ἀναφέρθηκε σὲ προσωπικὲς ἀπόπειρές του στὸ πλαίσιο τῆς Μητρόπολής του καὶ π καθαρ ποιμαντικὸ νδιαφέρον ν φέρει τ εαγγέλιο κα ν τ καταστήσει κατανοητ στ μέσο κα καθημερινὸ νθρωπο, χρησιμοποιώντας ὁ ἴδιος μεταφράσεις καὶ ἁπλούστερες μορφὲς γλωσσικῆς ἔκφρασης γιὰ νὰ προσφέρει ἀπαντήσεις στὶς ἀνάγκες καὶ τὰ ἐρωτήματα τῶν πιστῶν.
.            Στὴ δεύτερη συνεδρία τῆς Ἡμερίδας ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνατίου, πρῶτος ὁμιλητὴς ὑπῆρξε ὁ Σταῦρος Ζουμπουλάκης, Διευθυντὴς τοῦ περιοδικοῦ «Νέα Ἑστία» μιλώντας μὲ θέμα: «Εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κατανοοῦμε τὴν γλώσσα τῆς λατρείας;». Ξεκινώντας ἀπὸ τὴ σύγχρονη διαπίστωση ἀδυναμίας κατανόησης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας, ἐπικεντρώνεται στὸ ἐρώτημα τῆς εἰσήγησής του φέρνοντας ἱστορικὰ παραδείγματα ἀπὸ τὶς τρεῖς μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες γιὰ τὴν ἀναγκαιότητα κατανόησης τῆς γλώσσας τῆς λατρείας (λ.χ. οἱ ἐξελίξεις στὴν Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία μέχρι τὴν περισσότερο ἀνεκτικὴ καὶ περιεκτικὴ ἀπόφαση γιὰ τὴ γλώσσα τῆς λατρείας, πέραν τῆς ἀποκλειστικότητας τῆς λατινικῆς ἀπὸ τὴν Β´ Βατικανὴ Σύνοδο ἢ τὴν δυσκολία ἤδη ἀπὸ τὸν 8ο αἰώνα στὴν ἑλληνόφωνη χριστιανοσύνη κατανόησης τῆς λειτουργικῆς γλώσσας) γιὰ νὰ ἀναδείξει τὴν διαχρονικότητα τοῦ προβληματισμοῦ. Σχολιάζοντας μὲ κριτικὸ τρόπο τὴν λεγόμενη «ερότητα» τς γλώσσας, γίνεται λόγος γιὰ ἕνα εἶδος μυστικοποίησης τς λατρείας, μ συνέπεια τν κατανόητη γλώσσα κα τς μυστικς εχές. Ἔτσι θὰ καταλήξει πὼς σήμερα θεωρεῖται ἀκατανόητο ἡ λειτουργικὴ γλώσσα νὰ παραμένει σὲ διαχριστιανικὸ ἐπίπεδο μὴ προσβάσιμη ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἕνα ζήτημα ποὺ ὀφείλεται στὴν νεωτερικὴ συνθήκη τῆς ἀνάδυσης τοῦ ὑποκειμένου.
.            Στὴν τελευταία εἰσήγηση τῆς ἡμερίδας ὁ Φώτης Σχοινᾶς, Δρ. Φιλοσοφίας μίλησε μὲ θέμα «Λειτουργικὴ γλώσσα: ἀξία καὶ παράδοση». Μιλώντας γιὰ τὶς ἀνθρωπολογικὲς προϋποθέσεις τοῦ ὑποκειμένου στὴν πατερικὴ θεολογία (νοερὰ σύλληψη καὶ ὄχι ὑπεροχὴ τῆς διάνοιας) προσέφερε μία φιλοσοφικὴ προσέγγιση τοῦ ζητήματος, μιλώντας γιὰ τὴν ἀμετάδοτη προσωπικὴ ἐμπειρία σὲ σχέση μὲ τὴν ὑπεροχὴ τῆς ἐμπειρίας, ἀλλὰ καὶ τοὺς περιορισμοὺς τῆς λειτουργικῆς γλώσσας, σὲ σχέση μὲ τὴν κατανόησή της.
.            Στὸ τέλος κάθε συνεδρίας δόθηκε ἐπαρκὴς χρόνος γιὰ τὴν ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων καὶ διατύπωση ἐρωτήσεων ἀπὸ τὸ κοινό. Ἡ ἡμερίδα ὁλοκληρώθηκε μὲ τὸν καταληκτικὸ λόγο τοῦ Μητροπολίτου Ἰγνατίου γιὰ τὴν σπουδαιότητα καὶ ἀξία τοῦ διαλόγου γιὰ τὸ ζήτημα τῆς λειτουργικῆς γλώσσας.

ΠΗΓΗ: amen.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΟΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ “ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ” ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

.     Διαβάζουμε στοὺς καινούργιους τηλεφωνικοὺς λογαριασμούς: «Ὁ τηλεπικοινωνιακός σας λογαριασμός (ΟΤΕ) ἀνανεωμένος! Γίνεται ἀκόμα πιὸ λειτουργικός, ἀναλυτικὸς καὶ φιλικὸς γιὰ ἐσᾶς!»
.      Καὶ στὴν ἄλλη πλευρὰ αὐτοῦ τοῦ «φιλικοῦ, λειτουργικοῦ» καὶ ἀσφαλῶς “κατανοητοῦ” λογαριασμοῦ διαβάζουμε ἐπίσης τὰ ἑξῆς “κατανοητά”: «Ἡ τιμολογηθεῖσα διάρκεια διαφοροποιεῖται ἀπὸ τὴν πραγματικὴ διάρκεια λόγῳ τῆς ἐλαχίστης διαρκείας χρεώσεως ἀνὰ κλήση καὶ τοῦ διαφορετικοῦ βήματος χρεώσεως τῶν ὑπηρεσιῶν».
.       Αὐτὰ τὰ “κατανοητά” ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ στὸν ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟ καὶ ΦΙΛΙΚΟ λογαριασμό, ποὺ ἀπευθύνεται σὲ ΟΛΟΥΣ τοὺς Ἕλληνες, μορφωμένους πολὺ ἢ λίγο.
.       Ποιός μέσος Ἕλληνας κατανοεῖ αὐτὲς τὶς νεοελληνικὲς φράσεις, χωρὶς ἐξήγηση καὶ ἀποκωδικοποίηση;

 .       Ἰδοὺ πῶς ξεμπροστιάζεται ἀνελέητα ἡ ἐπιφανειακή, ξυλοσχιστικὴ καὶ ὑποκριτικὴ ἀντίληψη τῆς ἀντικαταστάσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ “μεταφρασμένα”, ἐπειδὴ τάχα δὲν «κατανοεῖται» ἡ γλῶσσα τῆς Λατρείας τῆς Ἐκκλησίας. Ἂς δοκιμάσει κάποιος ἀπὸ τοὺς ξεγελασμένους ὑποστηρικτὲς τῆς θλιβερῆς καὶ εὐτελοῦς αὐτῆς “μεταφραστικῆς” ἀντιλήψεως νὰ ἐξηγήσει στὰ νέα ἑλληνικὰ τί θέλει νὰ πεῖ αὐτὸ τὸ συγκεκριμένο «φιλικὸ καὶ ἀνανεωμένο» μήνυμα τοῦ τηλεφωνικοῦ λογαριασμοῦ καὶ μετὰ ἂς συνεχίσει… μὲ τὰ κοντάκια καὶ τὰ ἐξαποστειλάρια!

.       Ἀσφαλῶς οἱ ἀνωτέρω ἐνδεικτικὲς σκέψεις πάνω σὲ ἕνα μικρὸ (ἀλλὰ πυκνό) παράδειγμα δὲν διεκδικοῦν τὴν ἀλάθητη ἀντίκρουση τῶν “μεταφραστικῶν” ἐπιχειρημάτων. Ἀποδυναμώνουν ὅμως τὴν ὑποκριτικὴ καὶ ὑπερβολικὴ (καταχρηστικὴ) προβολὴ καὶ χρήση τοῦ ἐπιχειρήματος τοῦ δῆθεν ἀκατανοήτου τῆς λειτουργικῆς γλώσσης.

, ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ… ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

.         Eἰσαγ. Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ ἴδια ξυλοσχιστικὴ νοοτροπία τῆς ΚΟΛΟΚΥΘΙΑΣ (βλ. κατωτέρω: «ν στ σχολεο δν θέλουμε τν κατήχηση, ς κάνουμε τ Θρησκευτικ προαιρετικ χι μόνο στ Λύκειο, λλ κα στ Γυμνάσιο, κα στ Δημοτικ κόμη. Ν μν λένε τ παιδι προσευχ κα ν μν χει εκόνες στς τάξεις. Ν γίνει κι θνική μας στορία προαιρετικ ν γίνει νεκτικ κα παγκόσμια, μ συγγράμματα τς Ρεπούση, τς Κουλούρη κα τς Δραγώνα. Κα μιᾶς πο πιάσαμε τ γκρέμισμα τς (νέο)λληνικότητας, δν βγάζουμε κα τὸν σταυρ π τν λληνικ σημαία»), ποὺ ἐπισημαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν ἐθνοκεντρικὴ ὀπτικὴ τοῦ κατωτέρω ἄρθρου, διατρέχει καὶ θεολογικοὺς -ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν.
.       Χάριν παραδείγματος: ἤδη ἔχει γραφεῖ καὶ δημόσια διατυπωθεῖ τὸ ἐρώτημα, ἂν ἀντικαταστήσουμε τὴν λειτουργικὴ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας μὲ μεταφρασμένα κείμενα, γιατί νὰ μὴ ἀντικαταστήσουμε καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ βυζαντινὴ μουσική; Μήπως εἶναι δογματικὸ θέμα;! Κι ἂν ἀντικατασταθεῖ ἡ μουσική, γιατί νὰ μὴ «κατασκευασθεῖ» μιὰ Λειτουργία πιὸ σύγχρονη ἐξ ἀρχῆς; Δὲν θὰ εἶναι Λειτουργία;
.      Ἄλλωστε καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι μιὰ ὁλοφάνερη Αἵρεση ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ ἴδιο δρομολόγιο; Τῆς ΛΙΓΟ-ΛΙΓΟ καταργήσεως τῶν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ» καὶ τῆς ἀμβλύνσεως ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ  καὶ τῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ τοῦ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ;
.      Τελικῶς τί λέτε· δὲν βγάζουμε καλύτερα καὶ τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀφοῦ …εἶναι ἕνα σκανδαλῶδες σύμβολο θανατικῆς ἐκτελέσεως μιᾶς παλιᾶς ἀπάνθρωπης ἐποχῆς, διχασμοῦ τῶν ἀνθρώπων ἢ πιθανὸν καὶ «ἐχθροπαθείας» (ἐκ τοῦ …κατὰ Καστανίδην εὐαγγελίου!)

Δν βγάζουμε κα τν σταυρ π τὴν σημαία;
τοῦ Γιώργου Νικολόπουλου

.       Σὲ χθεσινὸ ἄρθρο του (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=6053), ὁ Γιαννακίδης ἀναρωτιέται μήπως τὰ θρησκευτικὰ θά ᾽πρεπε νὰ μὴν εἶναι πιὰ ὑποχρεωτικὰ στὶς πρῶτες δύο τάξεις τοῦ Λυκείου. Τὸ ἐρώτημα τίθεται ρητορικά. Ὡς μόνο ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς διατηρήσεώς τους παρουσιάζεται ἡ ἀπροθυμία τῆς κυβερνήσεως νὰ ἀνοίξει ἕνα ἀκόμη μέτωπο, ἀφοῦ «τὸ Σύνταγμα θὰ μαύριζε ἀπὸ ράσα».
.       Ὅμως, ἡ κατάργηση τῶν ὑποχρεωτικῶν Θρησκευτικῶν στὸ Λύκειο δὲν εἶναι τόσο ἁπλή, ἕνα αὐταπόδεικτα λογικὸ αἴτημα ποὺ ἀπορρίπτεται μόνο καὶ μόνο λόγῳ πολιτικοῦ κόστους. Τὰ ὑποχρεωτικὰ Θρησκευτικὰ στὸ σχολεῖο εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγκωνάρια  τῆς ταυτότητάς μας ὡς Ἑλλήνων, ἔτσι ὅπως αὐτὴ θεμελιώθηκε μετὰ τὸ 1821, καὶ χτίστηκε τοῦβλο τοῦβλο τὰ τελευταῖα 200 χρόνια. Ἂν τὸ βγάλεις, τὸ ὅλο οἰκοδόμημα κινδυνεύει νὰ πέσει σὰν πύργος τοῦ Jenga.
.      Τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα εἶναι: πιστεύουμε ἀκόμη στὸ ἑλληνορθόδοξον τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους; Θέλουμε νὰ ἀνήκουμε σὲ αὐτό; Ὄχι στὴν θεωρία, «ἡ Ἑλλάδα ποτὲ δὲν πεθαίνει» καὶ ἄρες μάρες κουκουνάρες. Στὴν πράξη. Τί μπορεῖ νὰ ἑνώνει ἕναν ἀκροαριστερὸ τοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α μὲ ἕναν ἐθνικιστὴ τοῦ Καρατζαφέρη; Ἕναν  λαϊκὸ δεξιὸ Νεοδημοκράτη μὲ ἕναν νεοταξίτη διεθνιστὴ τοῦ νέου ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Τί ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Ἔθνος, τὴν συστηματικὴ προσπάθεια νὰ κατασκευαστεῖ καὶ νὰ διατηρεῖται μία συλλογικὴ συνείδηση;
.      Ἐξ οὗ καὶ τὰ Θρησκευτικὰ στὸ σχολεῖο. Δὲν συμβάλλουν στὴν παιδεία, ἀλλὰ στὴν ἐθνικὴ παιδεία. Στὴν κατήχηση, στὸ πλάσιμο σὲ τρυφερὴ ἡλικία τῆς ἑλληνικότητάς μας, στὸ ἑλληνορθόδοξο «παραμύθι» τοῦ τί σημαίνει νὰ εἶσαι Ἕλληνας. Ἕνας αἰώνας καὶ μισὸς πέρασε, ἦρθε κι ἡ Χούντα, παρατάϊσε τὸ «Ἑλλὰς Ἑλλήνων Χριστιανῶν» καὶ τὸ θηρίο γιγαντώθηκε. 40 χρόνια ἡ Μεταπολίτευση τί κάνει; Ἁπλὰ  φοβᾶται νὰ τὰ βάλει μαζί του καὶ σιωπᾶ.
.         Ψάχνουμε «εὔκολα» θύματα μὲ τὰ Θρησκευτικὰ στὸ Λύκειο. ν στ σχολεο δν θέλουμε τν κατήχηση, ς κάνουμε τ Θρησκευτικ προαιρετικ χι μόνο στ Λύκειο, λλ κα στ Γυμνάσιο, κα στ Δημοτικ κόμη. Ν μν λένε τ παιδι προσευχ κα ν μν χει εκόνες στς τάξεις. Ν γίνει κι θνική μας στορία προαιρετικ ν γίνει νεκτικ κα παγκόσμια, μ συγγράμματα τς Ρεπούση, τς Κουλούρη κα τς Δραγώνα. Κα μιᾶς πο πιάσαμε τ γκρέμισμα τς (νέο)λληνικότητας, δν βγάζουμε κα τὸν σταυρ π τν λληνικ σημαία;
.      Βλάσφημο, τὸ ξέρω. [Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καθόλου βλάσφημο, ἁπλῶς ΠΡΟΩΘΟΥΜΕΝΟ καὶ …ἑτοιμοπαράδοτο! Ὁ Χριστόδουλος τὸ εἶχε «προφητέψει» ἐδῶ καὶ 11 χρόνια!] Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν πάντα τὸν Σταυρό. Κι ἂν θέλουμε τὸ Σχολεῖο νὰ βγάζει Ἕλληνες πολίτες μὲ ἔμφαση στὸ Πολίτες καὶ ὄχι στὸ Ἕλληνες, ἂν θέλουμε νὰ ἐνθαρρύνουμε τὸν συνταγματικὸ πατριωτισμὸ καὶ νὰ ἀποδομήσουμε τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδεώδη, δὲν ἀρκεῖ ποὺ βγῆκε τὸ «Ἐθνικῆς» ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. Πρέπει νὰ βγεῖ καὶ τὸ Θρησκευμάτων.

.          ΥΓ. Ὑπάρχει μόνο ἕνα πρόβλημα (ἂν βέβαια συμφωνήσαμε ὣς ἐδῶ): καὶ τότε τί μᾶς ἀπομένει; Ὁ Patrick Dillon στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ Economist (Intelligent Life) προειδοποιεῖ πὼς δὲν ἀρκεῖ νὰ “ξαλαφρώσουμε» τὸ Ἔθνος μας ἀπὸ τοὺς μύθους. Πρέπει ν βρομε κα μ τί ν τος ντικαταστήσουμε. Τί νὰ μαθαίνουμε στὸ σχολεῖο ποὺ νὰ μᾶς ἑνώνει ὡς Ἕλληνες; Ποιοί εμαστε κα πο θέλουμε ν πμε; Πολυπολιτισμικὰ ἢ σὲ Ἔθνος-Κράτος; Ὅλοι μαζὶ ἢ κάποιοι χώρια; Τρομακτικὸ ἐρώτημα, ἀλλὰ καὶ συναρπαστικό. Ἕνα ποὺ δὲν ἀπαντᾶται μὲ δημοψηφίσματα (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=5850) Σταῦρο. Ἀλλὰ κάνεις πολὺ καλὰ ποὺ λὲς πὼς πρέπει νὰ ἀρχίσουμε νὰ τὸ συζητᾶμε.

ΠΗΓΗ: http://www.protagon.gr/

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, κ. ΙΓΝΑΤΙΟ ΑΠΟ ΟΜΑΔΑ ΝΕΩΝ

Ἔρχεται ὤρα ποὺ οἱ ΛΟΓΙΣΜΟΙ, ποὺ ἔχουν οἱ Χριστιανοί, γιὰ ὅσα παράξενα καὶ ὁμιχλώδη συμβαίνουν στὸν «ἐκκλησιαστικὸ-θεολογικὸ χῶρο» μὲ εὐθύνη τῶν Ποιμένων δὲν βαστιοῦνται καὶ ἐξωτερικεύονται. Μιὰ τέτοια ἔκφραση εὐαισθησίας,νόμιμης ἀγωνίας καὶ πικροῦ παραπόνου παιδιῶν πρὸς πατέρα ἐκφράζεται κοσμίως μὲ τὴν κατωτέρω ἐνυπόγραφη Ἐπιστολή.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ, κ. ΙΓΝΑΤΙΟ ΑΠΟ ΟΜΑΔΑ ΝΕΩΝ

Σεβασμιώτατε τὴν εὐχή σας,
Εἴμαστε μία ὁμάδα νέων τῆς Ἱ. Μ. Δημητριάδος, ἀπὸ διάφορες ἐνορίες τοῦ πολεοδομικοῦ συγκροτήματος τοῦ Βόλου καὶ προσφάτως λάβαμε τὴν ἀπόφαση νὰ σᾶς ἀποστείλλουμε τούτη τὴν ἐπιστολὴ μὲ πολὺ πόνο καὶ μετὰ ἀπὸ μία ἔντονη περίοδο προσευχητικῆς ἀγωνίας, εἰς τρόπον ὥστε νὰ λάβουμε ἐνεργὸ θέση σὲ ἐπίκαιρα ζητήματα, τὰ ὁποῖα μᾶς ἀπασχολησαν στὶς συζητήσεις μας τὸν τελευταῖο καιρό, καὶ εἰς τὰ ὁποῖα ἐσεῖς προσωπικὰ μετείχατε οὐσιαστικῶς μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ Ἐπισκόπου τῆς περιοχῆς μας. Ἀποφασίσαμε λοιπὸν ἐμεῖς «τὸ ἀνώνυμο πλήρωμα» τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας διὰ πρώτη –καὶ ἐλπίζουμε τελευταία- φορὰ νὰ τοποθετηθοῦμε ΕΠΩΝΥΜΩΣ, πάνω σὲ θέματα τὰ ὁποῖα μᾶς προβλημάτισαν (ἐπιεικὴς ὁ χαρακτηρισμὸς) καὶ τὰ ὁποῖα θὰ περιγράψουμε ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ σύντομα γίνεται, καὶ κατόπιν θὰ σᾶς παρουσιάσουμε τὰ πορίσματα τῶν ἀναλύσεών μας πάνω σ’ αὐτοὺς τοὺς νεανικοὺς (καὶ ὄχι μόνο) προβληματισμούς.

Ὅπως θὰ ἀντιλαμβάνεστε Σεβασμιώτατε, ἐμεῖς οἱ νέοι ἔχουμε μία ἄριστη σχέση μὲ τὴν τεχνολογία καὶ καθὼς ζοῦμε στὴν ἀπόλυτη ἐποχὴ τῆς «κοινωνίας τῆς πληροφορίας καὶ τῶν εἰκόνων», δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ μᾶς ξεφύγουν κάποιες ἀπὸ τὶς δραστηριότητές σας, οἱ ὁποῖες διεξάγονται –ἐν πολλοῖς- ἐν κρυπτῷ, τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στὴν πλατιὰ μάζα τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Τοπικῆς Ἐκκλησίας. Τούτη ἡ ἔνοχη μυστικοπάθεια ἀπὸ μέρους σας ἐκτιμοῦμε ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα νὰ τελειώσει, καὶ εὐελπιστοῦμε ἐσεῖς ὁ ἴδιος πρῶτος νὰ ἀντιστρέψετε αὐτὴ τὴν προβληματικὴ εἰκόνα. Τὰ ζητήματα λοιπὸν ποὺ μᾶς ἀπασχόλησαν εἶναι καθαρὰ ἐκκλησιαστικὰ-θεολογικά, πολὺ γνωστὰ σὲ ἐσᾶς, ἄγνωστα ὅμως γιὰ τοὺς περισσότερους, καὶ εἶναι τηλεγραφικὰ τὰ ἑξῆς: α) τ μάθημα τν θρησκευτικν στ σχολεα κα τρόπος ( μέθοδος) πο πρέπει ατ ν διδάσκεται, β) λειτουργικ νανέωση ( ναγέννηση) κα γ) λεγομένη «μεταπατερικ θεολογία».

Α) Μάθημα τν θρησκευτικν

Ἤμασταν ἀπὸ καιρὸ Σεβασμιώτατε γνῶστες τῶν ἐκσυγχρονιστικῶν σας ἀπόψεων γύρω ἀπὸ διάφορα θέματα ποὺ ταλανίζουν τὴν Ἐκκλησία κυρίως τὰ τελευταῖα ἔτη. Ἔτσι καθόλου δὲν μᾶς σόκαρε, ἂν καὶ εἴσαστε ἐπικεφαλῆς τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς σὲ θέματα Παιδείας, ἡ διαρκὴς καὶ ἀταλάντευτη θέση σας, ὅτι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν θὰ πρέπει νὰ ἀπευθύνεται σ’ ὅλους τους μαθητὲς ἀνεξαρτήτως προέλευσης, ταυτότητας, πεποιθήσεων κτλ. (βλ.http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1757), συντασσόμενος οὐσιαστικὰ μὲ τὶς «προοδευτικὲς» θέσεις τοῦ (ἀντιχριστιανικοῦ) Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, ὅπως αὐτὲς ἐκφράζονται διὰ στόματος τοῦ καθηγητοῦ Σταύρου Γιαγκαζόγλου, Σύμβουλου τοῦ Π. Ι., καὶ ἐκ τῶν βασικῶν διαμορφωτῶν τούτης τῆς ἀποδομητικῆς θέσης, πὼς δηλ. τὸ μάθημα πλέον δὲν θὰ πρέπει νὰ εἶναι ὁμολογιακὸ-κατηχητικό, ἀλλὰ ἀνοιχτό, πλουραλιστικὸ καὶ ἔχοντας ξεκάθαρα μορφωτικὸ-γνωσιολογικὸ περιεχόμενο νὰ εἶναι ὑποχρεωτικὸ γιὰ ὅλους τοὺς μαθητές, ἀνεξαρτήτως ὁμολογίας ἢ θρησκεύματος κτλ. (βλ. http://www.amen.gr/index.php? mod=news&op=article&aid=1455). Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ κάπως μᾶς ἐξέπληξε ἦταν ἡ καταλυτικὴ στήριξή σας, στὴν διασπαστικὴ κίνηση ποὺ ἐπιχείρησαν οἱ «μονδέρνοι» εὐρω-θεολόγοι μὲ τοὺς ὁποίους συναναστρέφεστε, καὶ ἀναφερόμαστε ἀσφαλῶς στοὺς περὶ τοὺς 40 θεολόγους τοῦ «ΚΑΙΡΟΥ», μίας νέας ὁμάδος, ποὺ ἔχει σκοπὸ ξεκάθαρο νὰ παρακάμψει τὸ ἐπὶ δεκαετίες ἐπίσημο ὄργανο τῶν θεολόγων, τὴν Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων (ΠΕΘ), καὶ νὰ προωθήσει μὲ τὴν ἀμέριστη συμπαράσταση καὶ ἀρωγὴ τῆς Συνόδου, διὰ μέσου ὑμῶν καὶ τῆς ἐπισήμου θεσμικῆς σας θέσεως, ὅλα τὰ ἀντίχριστα καὶ ἀθεολόγητα σχέδια τοῦ Παιδαγωγικοῦ Ἰνστιτούτου, τὰ ὁποῖα κάνουν λόγο γιὰ θρησκειολογικὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, ἢ γιὰ ἀφαίρεση τῶν χριστιανικῶν συμβόλων ἀπὸ τὶς σχολικὲς αἴθουσες (ὅπως ἔχει προτείνει ἐπανειλημμένως ὁ «πολὺς» κ. Γιαγκαζόγλου), ἢ ἡ κατάργηση τοῦ ἁγιασμοῦ στὴν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ ἔτους καὶ ἄλλα πολλὰ «χαριτωμένα». Καὶ βέβαια ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἀλχημιστὲς» τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης στεγάζονται συχνὰ-πυκνά, ὡς ἐπίσημοι προσκεκλημένοι σας, στὴν περιβόητη «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» Βόλου, ἡ ὁποία ἔχει χαρακτηριστεῖ πανελλαδικῶς ἀπὸ ὅλες τὶς τάξεις τῶν πιστῶν ὡς προπύργιον τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀλλὰ καὶ τοῦ ψευτοπροοδευτισμοῦ!

Ὅμως εἰλικρινὰ Σεβασμιώτατε, ἔχετε ἀναρωτηθεῖ πῶς αἰσθανόμαστε μὲ αὐτὲς τὶς ἀπαράδεκτες θέσεις σας, ὅλοι ἐμεῖς καὶ ἰδιαίτερα ὅσοι ἐξ ἡμῶν ἔχουμε μικρὰ παιδιά, τὰ ὁποῖα στέλνουμε στὸ σχολεῖο μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ μάθουν, ἔστω στοιχειωδῶς τὴν σήμερον ἡμέρα «τοῦ Θεοῦ τὰ γράμματα»; Διότι Σεβασμιώτατε μοιάζει, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς «τὸπ κλάς» δημόσιές σας σχέσεις, νὰ μὴν σᾶς ἀπασχολοῦν οἱ προβληματισμοὶ τῶν Χριστιανῶν γονέων, καὶ εἰδικὰ σὲ μία περίοδο ποὺ τὰ πάντα καταρρέουν. Ἐν ὀλίγοις δίνετε πρὸς τὰ ἔξω τὴν εἰκόνα, πὼς «οἱ καιροὶ ἔχουν παρέλθει», κι ὅτι σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας πλέον δὲν εἶναι νὰ μεταπλάσει τὸν κόσμο, ἀλλὰ νὰ μεταπλαστεῖ ἡ ἴδια ἀπὸ ἐκεῖνον. Προτιμᾶτε τὴν φτηνὴ λύση, τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν νὰ μὴ προσβάλει τὴν μειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ, ὑπακούοντας στὰ νεοεποχίτικα κελεύσματα τοῦ Ὑπουργείου (πάλαι ποτὲ ἐθνικῆς καὶ νῦν νεοταξικῆς) Παιδείας, ὑποθηκεύοντας καὶ καταδικάζοντας τὸ μέλλον τῶν ἴδιων τῶν παιδιῶν μας. Χρυσώνετε μάλιστα καὶ τὸ χάπι, ἀναφέροντας πὼς κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο θὰ μποροῦσε τὸ μάθημα νὰ παραμείνει ὑποχρεωτικό. Μά, ἂν εἶναι ἔτσι Σεβασμιώτατε, τότε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι προτιμοῦμε τὸ μάθημα νὰ παραμείνει προαιρετικό, καθ᾽ ὅτι πλέον ἐμεῖς θὰ ἐπιλέγουμε νὰ μὴ παρακολουθοῦν τὸ μάθημα τὰ παιδιά μας, ἀφ’ ἧς στιγμῆς αὐτὸ θὰ ἔχει ἀπωλέσει τὸν ὁμολογιακὸ-κατηχητικό του χαρακτήρα. Γιατί Σεβασμιώτατε, θὰ πρέπει ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα νὰ ὑποτάσσεται διαρκῶς στὶς παράλογες ἀπαιτήσεις τῆς μειοψηφίας, ἢ μίας γνωστῆς ὁμάδος γενίτσαρων ποὺ χρηματοδοτοῦνται διὰ μέσου τῶν ποικιλωνύμων ΜΚΟ ἀπὸ διάφορα ἐξωθεσμικὰ κέντρα καὶ νὰ μὴν ἐπικρατεῖ ἡ ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας, ὡς συμβαίνει σὲ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες δημοκρατίες τοῦ πλανήτη; Καὶ γιατί νὰ μὴν μετέχουν τῆς ἑλληνικῆς παιδείας καὶ παραδόσεως ὅσοι φιλοξενοῦνται στὴν χώρα μας, ὅπως θὰ γινόταν σὲ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα τοῦ κόσμου; Ἀντὶ ἡ Ἐκκλησία νὰ δεῖ τὴν κατάσταση ποὺ ἔχει διαμορφωθεῖ στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο ὡς εὐκαιρία γιὰ νέα ἱεραποστολή, προτιμᾶ νὰ συντάσσεται μὲ τὶς νεοεποχίτικες σκοτεινὲς δυνάμεις, ποὺ μιλοῦν γιὰ «ἀνοχὴ στὴν πολυπολιτισμικότητα», «σεβασμὸ στὴν διαφορετικότητα» καὶ ἄλλα νεοταξικὰ φαιδρά. Ὅμως ὅπως ἀναφέρει καὶ ὁ μεγάλος Παιδαγωγὸς τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος «τν εθύνη γι τ γεγονς τι κόσμος δν γνωρίζει τν Χριστό, δν τν χουν ατο πο εναι κτς κκλησίας, λλ ατο πο σχυρίζονται τι εναι ντός». Ἐσεῖς Σεβασμιώτατε, εἶσθε σὲ θέση τελικὰ νὰ συναισθανθεῖτε τὴν δική σας εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Β) Λειτουργικ νανέωση ( ναγέννηση)

Πρόσφατα Σεβασμιώτατε, στὸν χαιρετισμὸ ποὺ ἀπευθύνατε εἰς τὴν ἔναρξη τοῦ Λειτουργικοῦ Συμποσίου ποὺ διοργάνωσε ἡ Μητρόπολή μας, ξεδιπλώσατε γιὰ μία ἀκόμη φορὰ τὶς νεωτεριστικές σας ἀπόψεις σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ποὺ θὰ πρέπει στὸ μέλλον νὰ τελεῖται ἡ Θεία Λειτουργία. Ἀφοῦ χαρακτηρίσατε τ βυζαντιν τυπικ …βαρύ (!!) , ἐν συνεχείᾳ προτείνατε τὸν χρονικὸ περιορισμὸ τῆς Θ.Λ. στὴ μία ὥρα (!!), ἀλλὰ καὶ τὴν χρονικὴ μετάθεση αὐτῆς ἀπὸ τὸ πρωὶ στὸ ἑσπέρας, θεωρώντας ὅτι οἱ πρωινὲς ἀκολουθίες ἀποτελοῦν ἐμπόδιο στοὺς νέους γιὰ νὰ προσέλθουν στὴν Ἐκκλησία (βλ.http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3508). Μᾶλλον, Σεβασμιώτατε, βρίσκεστε πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴν ψυχολογία τῶν νέων ἀνθρώπων, γιὰ νὰ διατυπώνετε τόσο ἀφελεῖς ἀπόψεις. Ἐμεῖς οἱ νέοι, ποὺ ἐκκλησιαζόμαστε τακτικά, ποτὲ δὲν ἐνοχληθήκαμε γιὰ τὰ ἀνωτέρω. Ἀλλὰ εἴμαστε σὲ θέση νὰ σᾶς διαβεβαιώσουμε πὼς οὔτε καὶ ἡ πλειοψηφία τῶν νέων ποὺ δὲν ἐκκλησιάζεται, νοιάστηκε ποτὲ γιὰ τέτοιου εἴδους θέματα. Νὰ εἶστε δὲ σίγουρος, πὼς κι ἂν ἀκόμα μεταθέσετε τὴν Θ.Λ. κατὰ τὶς ἀπογευματινὲς ὧρες, οὐδεὶς ἐξ ὅσων δὲν ἐκκλησιάζονται, πρόκειται νὰ θυσιάσει τὸν ἀπογευματινό του καφέ, γιὰ νὰ …κατακλύσει τοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τῆς πόλεως. Ἁπλούστατα, διότι τὰ αἴτια τῆς ἀποχῆς τῆς νεολαίας ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικὰ δρώμενα, δὲν εἶναι τόσο ρηχά, ὅσο ἐσεῖς θέλετε (;) νὰ πιστεύετε. Μὲ ἐκπτώσεις ὅπως οἱ ἀνωτέρω, ἀλλὰ καὶ ὅπως ἡ περιβόητη μετάφραση τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ποσῶς ἀσχολεῖται ἡ ἄθρησκη σημερινὴ νεολαία.  Ἀντὶ νὰ ἀναδείξετε Σεβασμιώτατε τὸ μεγάλο ὅπλο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἤτοι τὸν ἀστείρευτο πλοῦτο τῆς Παραδόσεως, ἐσεῖς προσπαθεῖτε νὰ ἀντιπαρατάξετε στὸ κοσμικὸ «φάστ φοὺντ» τῆς σύγχρονης ζωῆς, ὄχι μία ἄλλη πρόταση ζωῆς ποὺ θὰ «τραβήξει» τοὺς νέους ἀπὸ τὸ ὑπαρξιακὸ ἀδιέξοδο, στὸ ὁποῖο ἤδη βρίσκονται, ἀλλὰ ἕνα ἐκκλησιαστικὸ «φάστ φούντ», ἐμπνευσμένο προφανῶς ἀπὸ τὴν πλήρως ἀποχριστιανοποιημένη καὶ ἄρα αἱρετικὴ Δύση. Ο νέοι σήμερα διαφορον γι τν κκλησία κριβς γι ατν τν λόγο: διότι βλέπουν μία κκλησία ν συμπλέει μ τν Κόσμο καὶ –τὸ χειρότερο- μὲ τὰ συμφέροντα αὐτοῦ. Ἄρα βλέπει ἡ νεολαία μία Ἐκκλησία ποὺ δὲν τοῦ προσφέρει κάτι τὸ διαφορετικὸ καὶ γι’ αὐτὸ τοῦ εἶναι παγερὰ ἀδιάφορη.

Εἶναι ἐπίσης γνωστὸ Σεβασμιώτατε, πὼς εσθε νας κ τν θερμοτέρων ποστηρικτν τς λεγομένης «λειτουργικς νανέωσης», δηλαδ πρ τς μεταφράσεως λειτουργικν κειμένων κα εχν π τ πρωτότυπο στν δημοτική. Καὶ τὸ ἀποδεικνύετε μάλιστα στὴν πράξη, καθ᾽ ὅτι ἔχετε καθιερώσει σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις νὰ διαβάζονται, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐσᾶς τὸν ἴδιο εὐχὲς τοῦ γάμου π.χ. στὴν δημοτική, παραβιάζοντας σχετικ δηγία τς ερς Συνόδου, ἡ ὁποία ἀπαγορεύει τὴν μετάφραση ὁποιασδήποτε λειτουργικῆς ἢ ἄλλης πράξεως. Σᾶς τὸ λέμε λοιπὸν ρητὰ καὶ κατηγορηματικά, προτοῦ ἀκόμη προχωρήσουμε σὲ περαιτέρω ἀνάλυση γιὰ τὸ θέμα, πὼς ν συνεχίσετε ν ναγινώσκετε σες λλος ερες τς Μητροπόλεως, εχς λειτουργικ κείμενα στν δημοτική, θ ποχωρομε εθς μέσως π τος Ναούς, ες νδειξιν διαμαρτυρίας. Τὸ θέμα δὲν εἶναι τόσο ἡ παραβίαση μίας ἀποφάσεως (τῆς ἀπὸ 14/4/2010 ) τῆς Συνόδου (ποὺ ἀσφαλῶς καὶ εἶναι θέμα), ἀλλὰ βαθύτερο, καθ᾽ ὅτι μὲ τὴν κίνησή σας αὐτὴ ἀμφισβητεῖτε τὸ σύνολο τῆς λειτουργικῆς παραδόσεως, μὲ τὸ εὐτελὲς ἐπιχείρημα, πὼς οἱ νέοι δὲν κατανοοῦν τὴν Θ. Λ. κτλ. Στὸ σημεῖο αὐτὸ Σεβασμιώτατε ὅμως θὰ πρέπει νὰ μᾶς ἐξηγήσετε, πῶς ἀντιλαμβάνεστε τὴν συμμετοχὴ τῶν πιστῶν στὴ Θ.Λ.: εναι μέθεξη (=πικοινωνία καρδιακ μ τ Θε) λογικ κατανόηση; Διότι ἂν ἰσχύει τὸ πρῶτο τότε οἱ μεταφράσεις εἶναι παντελῶς περιττές. Ἂν ἰσχύει τὸ δεύτερο, τότε ὁδηγούμαστε σὲ ἕναν φιλοσοφικὸ χριστιανισμό, στηριγμένο στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ τὴ νοησαρχία, ὁ ὁποῖος ἱκανοποιεῖ μερικῶς τὴν ἀνθρώπινη περιέργεια, δίνοντας -τὸ πολὺ- ἀπαντήσεις σὲ διάφορα θέματα καθημερινότητας ἢ διατυπώνοντας κανόνες «καλῆς» συμπεριφορᾶς (ἠθικισμός, καθηκοντολογία), καὶ ἄρα ἀνατρέπεται ἐκ βάθρων ὅλη ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία, ὅπως αὐτὴ ἐκφράστηκε ἀπὸ τὸν κορυφαῖο Θεολόγο τῆς δευτέρας χιλιετίας, ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, καὶ ἡ ὁποία σὲ ἁδρὲς γραμμὲς ἔχει τὴ βάση της στὴν νοερὰ προσευχὴ καὶ τὴν ἄσκηση, ποὺ ὁδηγοῦν στὴν κάθαρση ἀπ’ τὰ πάθη, καὶ ἐν τέλει στὸ κατὰ Χάριν φωτισμὸ ποὺ ἀναβιβάζει στὴν ἀνώτερη βαθμίδα τελειώσεως, τὴν Θεοπτία. Μία λογικὴ προσέγγιση συνιστᾶ ἔλλειμα ἀληθινῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας, κάθ᾽ ὅτι, ὅπως ἀναφέρει καὶ ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἰερόθεος, αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ θεολογία εἶναι καθαρὰ ἐπιφανειακή, καὶ στηρίζεται στὴν πρακτικὴ ὠφελιμότητα. Φυσικὰ λοιπόν, καὶ δὲν ἰσχύει αὐτὴ ἡ θεωρία τῆς λογικῆς κατανόησης, καθ᾽ ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι θεολογοῦν «ἁλιευτικῶς» καὶ ὄχι «ἀριστοτελικῶς», ὅπως σημειώνει μὲ ἔμφαση ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος. Ὁ Θεός, Σεβασμιώτατε, δὲν ἀνακαλύπτεται μὲ τὴν λογική, ἂν κατανοοῦμε ἢ ὄχι διανοητικὰ τὰ κείμενα, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἀποκαλύπτεται σὲ κάθε ταπεινὴ καὶ καλοπροαίρετη ψυχὴ καὶ ἐν συνεχείᾳ ἡ λογικὴ διατυπώνει, κατὰ τὸ δυνατόν, αὐτὴ τὴν Ἀποκάλυψη.

Εἴμαστε λοιπὸν πέρα γιὰ πέρα ἀρνητικοὶ σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐπιπόλαιες ἐνέργειές σας, ἐπιπρόσθετα διότι καὶ ὅλοι οἱ σύγχρονοι Ἅγιοι τοῦ καιροῦ μας, ἦσαν καὶ ἐκεῖνοι σφόδρα ἀντίθετοι μὲ τὶς λειτουργικὲς μεταφράσεις. Ὁ γέροντας Παΐσιος, ὁ γέροντας Πορφύριος, ὁ γέροντας Σωφρόνιος, ὁ π. Ἰάκωβος Τσαλίκης, ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος κ.α., οὐδέποτε συναίνεσαν σὲ τοῦτο τὸ ἐγχείρημα, καὶ αὐτὸ διότι ἐγνώριζαν καλύτερα ἀπὸ ὅλους μας ὡς Θεοπτες ποὺ ἦσαν, ὅτι ἡ γλώσσα ποὺ χρησιμοποιεῖ ἐπὶ τόσους αἰῶνες ἡ Ἐκκλησία μας στὴν Λατρεία εἶναι ἡ καλύτερη γιὰ νὰ ἀποδώσει τὰ λειτουργικὰ κείμενα λόγῳ τῆς ἱεροπρεπείας, τῆς ἀκριβείας καὶ τῆς λογικότητός της. Ὅπως ἐξηγεῖ πολὺ ὡραῖα ὁ καθηγητὴς-φιλόλογος Φώτης Σχοινᾶς, «ἡ ὅποια μετάφραση θὰ προδώσει δραματικὰ τὴ νοηματικὴ ἐμβέλεια τοῦ πρωτοτύπου καὶ θὰ δυσχεράνει σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν διανοητικὴ κατανόησή της, ἀντὶ νὰ τὴν διευκολύνει. Οἱ λόγοι εἶναι πολλοί: ἡ δημοτικὴ ὑστερεῖ σὲ ἐκφραστικὲς δυνατότητες σὲ σχέση μὲ τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ λόγο. Ἀδυνατεῖ ἐπίσης νὰ ἀποδώσει μὲ τὴν ἴδια νοηματικὴ πυκνότητα τὶς μετοχὲς καὶ τὰ ἀπαρέμφατα, ὅπως καὶ τὶς λεπτὲς ἐννοιολογικὲς ἀποχρώσεις τῶν ἐμπρόθετων προσδιορισμῶν». Αὐτὸ ἔχει ὡς ἄμεσο κίνδυνο τὴν πιθανὴ κακοποίηση καὶ παρερμηνεία τῶν δογματικῶν ἐκφράσεων καὶ ἄρα τὴν ἐμφάνιση νέων αἱρέσεων. Παρόμοια εἶναι καὶ ἡ θέσις τοῦ πασίγνωστου καθηγητοῦ γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, κ. Γεωργίου Μπαμπινιώτη, πὼς δηλαδὴ ἡ Θ. Λ. πρέπει νὰ τελεῖται στὴν γλώσσα τοῦ πρωτοτύπου, «…γιατί οἱ λέξεις στὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν μία γλώσσα στὴν ἄλλη γλώσσα χάνουν σὲ σημαντικὸ βαθμὸ τὸ σημασιολογικό τους περιεχόμενο καὶ τὸ βιωματικό τους φορτίο, στοιχεῖα ἀπαραίτητα στὸν μυστηριακὸ χαρακτήρα τῆς Θ.Λ.».

Ποιὀς ὁ λόγος λοιπὸν Σεβασμιώτατε ποὺ ἐπιμένετε τόσο; Γιατί συντάσσεστε σὲ τέτοια κρίσιμα ζητήματα μὲ τὶς δυνάμεις τοῦ ἀφελληνισμοῦ, οἱ ὁποῖες κάθε μορφὴ ὑγιοῦς ἀντίστασης τὴν χαρακτηρίζουν ὡς ἐθνικισμὸ καὶ ρατσισμό; Ἰσχυρίζεστε μὲ ἀρκετὴ δόση λαϊκισμοῦ, κατὰ τὴν ταπεινή μας γνώμη, ὅτι «ἂν ἐρχόταν σήμερα ὁ Χριστὸς θὰ μιλοῦσε τὴν γλώσσα τῶν νέων» (βλ.http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2230). Δηλαδή; Μήπως θὰ μιλοῦσε στὴν «ἀργκό», ἢ τὰ περίφημα «γκρικλις» (greeklish); Ἀστεῖα πράγματα! Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ὁ Χριστὸς εἶναι διαρκῶς παρών, Σεβασμιώτατε, καὶ εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ μέσα ἀπ’ τὴν ἀνθρώπινη ἱστορία ἐπέλεξε σὲ ποιά γλώσσα θὰ γραφεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ αὐτὴ δὲν ἦταν ἄλλη ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα. Ἔτσι κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, τὸ πιὸ τέλειο βιβλίο γράφτηκε, κατὰ παραχώρηση Θεοῦ στὴν πιὸ τέλεια γλώσσα ποὺ ἐμπνεύστηκε ἡ ἀνθρωπίνη διάνοια. Ἐτούτη τὴν γλώσσα, ἐμεῖς οἱ Νεοέλληνες δὲν ἔχουμε δικαίωμα νὰ τὴν ξεριζώσουμε καὶ νὰ τὴν πετάξουμε, ἁπλούστατα διότι εἶναι ἡ πολύτιμη κληρονομιά μας, εἶναι ἡ δική μας γλῶσσα! Ἐμεῖς δὲν εἴμαστε οὔτε Σλάβοι, οὔτε κάποιο ἄλλο γένος. Πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸν νὰ μεταφράσουμε τὴν ἴδια μᾶς τὴν γλῶσσα Σεβασμιώτατε; Ἐδῶ οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν νέων ἀνθρώπων, καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν παιδική τους ἡλικία, μυσταγωγοῦνται σὲ ξενόγλωσσα ἀκούσματα, χωρὶς νὰ κατανοοῦν οὔτε τοὺς στίχους, ὅπως ἐπισημαίνει λίαν εὐστόχως σὲ ποιμαντορικὴ ἀνακοίνωσή του, ἐπὶ τοῦ θέματος, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ (βλ. http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=4764:2010-04-16-08-13-48&catid=25:2009-12-18-08-37-46). Μήπως αὐτὸ σᾶς λέει κάτι Σεβασμιώτατε, «γιὰ τὴν γλῶσσα ποῦ (δῆθεν) δὲν κατανοοῦν οἱ νέοι μας;». Διότι ἀποδεικνύεται περίτρανα, πὼς οἱ νέοι αὐτὸ ποὺ «γουστάρουν» νὰ ἀκούσουν, θὰ τὸ ἀκούσουν μὲ τὶς ὧρες κι ἂς μὴν καταλαβαίνουν «γρί». Ἂν πάντως πάλι ἐνδιαφέρεστε τόσο πολὺ νὰ κατανοοῦμε (καὶ μὲ τὴ λογικὴ) τὰ ἱερὰ κείμενα, ἡ λύση δὲν εἶναι νὰ καταργήσετε τὴν πρωτότυπη λειτουργικὴ γλώσσα (πονάει χέρι-κόψει χέρι), ἀλλὰ θὰ μπορούσατε κάλλιστα ὡς Μητρόπολη νὰ ὀργανώσετε τμήματα φροντιστηριακοῦ τύπου σὲ διάφορες ἐνορίες, στὶς ὁποῖες θὰ διδάσκεται στὴ νεολαία ἡ γλώσσα τοῦ Εὐαγγελίου, θὰ μποροῦσαν νὰ ἐπανασυσταθοῦν μὲ λίγα λόγια σ’ αὐτοὺς τοὺς δύσκολους καιροὺς ποὺ διάγουμε κάτι σὰν «κρυφὰ σχολειά», ὅπως ἔκαναν κατὰ τὴν Τουρκοκρατία καὶ οἱ Ἅγιοι Κολλυβάδες Πατέρες, ὅταν καὶ τότε κινδύνευε νὰ ξεριζωθεῖ ἡ γλώσσα. Ἐπιπλέον μία ἀκόμη λύση στὸ πρόβλημα ὅπως ἐπισημαίνει σὲ πρόσφατη συνεντευξή του γύρω ἀπὸ τὸ θέμα, ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Ἄνθιμος, εἶναι καὶ τὸ κήρυγμα (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2272). Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ὑπάρχει τὸ κήρυγμα. Γιὰ νὰ ἐξηγεῖ ὁ ποιμὴν τὰ ὑψηλὰ θεολογικὰ νοήματα ποὺ τυχὸν δὲν γίνονται κατανοητὰ καὶ νὰ κατηχεῖ γενικότερα τὸ χριστιανικὸ ποίμνιο. Ὁ Χριστὸς λοιπὸν δὲν χρειάζεται ἀνανέωση Σεβασμιώτατε, ἀλλὰ μᾶλλον οἱ Χριστιανοὶ (κλῆρος καὶ λαὸς) χρειάζεται νὰ ἀναγεννηθοῦν καὶ νὰ ἀφήσουν κατὰ μέρος τὴν (ψευτο)προοδευτικότητα ποὺ ὁδηγεῖ στὴν κατεδαφιστικότητα. Ἡ Παράδοση δὲν πάλιωσε, οἱ Χριστιανοὶ μαράζωσαν. Ὅπως ἄλλωστε διερωτᾶτο καὶ ὁ σπουδαῖος γέροντας τοῦ καιροῦ μας, ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτηληναῖος, «εἶναι δυνατὸν νὰ ἀμφισβητηθεῖ ἕνας θησαυρός; Εἶναι δυνατὸν ἕνας θησαυρὸς νὰ θεωρηθεῖ πολὺς καὶ βαρύς; Εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυριστεῖ κανεὶς πὼς ἕνας θησαυρὸς πάλιωσε;».

Γ) «Μεταπατερικ» θεολογία

Οἱ δυσάρεστες ὅμως ἐκπλήξεις ἀπὸ μέρους σας δὲν σταματοῦν ἐδῶ Σεβασμιώτατε, καθ᾽ ὅτι τὴν πιὸ μεγάλη πίκρα, μᾶς τὴν προσφέρατε στὶς ἀρχὲς αὐτοῦ τοῦ καλοκαιριοῦ, σὲ μία περίοδο ποὺ τὰ βλέμματα τῶν περισσοτέρων Ὀρθοδόξων ἦταν στραμμένα εἰς τὴν Κύπρο καὶ στὸν Πάπα ποὺ ἁλώνιζε στὸ μαρτυρικὸ νησί, ὅταν καὶ φιλοξενήσατε στὸ «καμάρι» σας, στὴν «Ἀκαδημία», τετραήμερο συνέδριο μὲ θέμα «νεοπατερικὴ σύνθεση ἢ μεταπατερικὴ θεολογία;». Ἕνα συνέδριο ποὺ Πανορθοδόξως ξεσήκωσε θύελλα ἀντιδράσεων καὶ στὸ ὁποῖο μόνο τυχαῖο δὲν ἦταν τὸ γεγονὸς ὅτι ἐξέλιπαν παντελῶς παραδοσιακὲς φωνές, ἀλλ’ ἀντιθέτως συμμετεῖχαν κυριολεκτικὰ οἱ «πυρηνικὲς» κεφαλὲς τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ὅπως χαρακτήρισε τὴν οἰκουμενικὴ κίνηση ὁ προσφάτως ἀνακηρυχθεὶς Ἅγιος ἀπὸ τὴν Σερβικὴ Ἐκκλησία, π. Ἰουστίνος Πόποβιτς) ποὺ ἐκπροσωποῦν τὴν Ὀρθοδοξία σὲ διάφορα διαχριστιανικὰ καὶ διαθρησκειακὰ φόρουμ καὶ ἐκδηλώσεις. Ἀπὸ τὸν «πολὺ» Μητροπολίτη Περγάμου, κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα (τακτικὸ θαμώνα τῆς «Ἀκαδημίας»), ὁ ὁποῖος συντονίζει «πανορθοδόξως» τὴν οἰκουμενιστικὴ ὀρχήστρα, ὡς τὸν Νὸ2 τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας καὶ «ὑπουργὸ ἐξωτερικῶν» τοῦ νέου Πατριάχη Μόσχας Κυρίλλου , τὸν Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ, Ἰλαρίωνα (ποὺ ὑπῆρξε ὁ μεγάλος ἀπὼν τοῦ συνεδρίου, καὶ τοῦ ὁποίου ἡ εἰσήγηση ἁπλὰ ἀναγνώσθηκε). Οἱ δὲ εἰσηγήσεις τῶν ἐκλεκτῶν σας προσκεκλημένων ἄφησαν ἄφωνους ὅσους παρακολουθοῦσαν διαδικτυακὰ τὸ συνέδριο, καὶ ὡς εἴθισται σὲ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, κατὰ τὰ νεοταξικὰ εἰωθότα, διατυπώνονταν «πονηρά», εἴτε μὲ τὴν μορφὴ (καταφατικῶν) ἐρωτήσεων, εἴτε μὲ τὴν μορφὴ «ἁπλῶν προτάσεων». Ἔτσι λοιπὸν γίναμε μάρτυρες εἰσηγήσεων τοῦ στὶλ «πρὸς μία ὀρθόδοξη θεολογία τῶν θρησκειῶν» (!!) κάποιου π. Ἐμμανουὴλ Κλάψη (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2570), ἀναπτύσσοντας τὸ κλασσικὸ πλεὸν εἰς τοὺς οἰκουμενιστικοὺς κύκλους δίλημμα, «ἐὰν ἡ σωτηριώδης χάρις τοῦ Θεοῦ περιορίζεται μόνο ἐντὸς τῶν κανονικῶν ὁρίων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἢ (σσ. ἄκουσον-ἄκουσον) ἐκτείνεται σὲ …διαφορετικὸ βαθμὸ καὶ πρότυπο σὲ ἄλλες χριστιανικὲς ἐκκλησίες, σὲ κοινότητες ἄλλων …ζωντανῶν πίστεων, σὲ ἀγνωστικιστές, ἢ ἀκόμη καὶ σὲ ἄθεους(!!!)». Ἢ τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Pavel L. Gravrilyuk μὲ θέμα «ὁ χριστιανικὸς ἑλληνισμὸς τοῦ Φλωρόφσκυ. Μία κριτικὴ ἀξιολόγηση» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2549), ὅπου ὁ ὁμιλητὴς κατέληξε στὸ πρωτοφανὲς συμπέρασμα (τὸ ὁποῖο καὶ ἀμέσως υἱοθετήθηκε καὶ ἔγινε παντιέρα τῶν Οἰκουμενιστῶν) ὅτι: «…ἡ ἐξιδανίκευση ἀπὸ τὸν Φλωρόφσκυ τοῦ Χριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ φαίνεται νὰ ἔχει εὐνοήσει τὴν ἐμφάνιση αὐτοῦ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς “πατερικὸς φονταμενταλισμός”, “ἐκκλησιαστικὴ θριαμβολογία”, μία στάση πνευματικῆς ὑπεροχῆς ἔναντι τοῦ “ἄλλου” τῆς Δύσης, ἕνας πνευματικὸς ἀπομονωτισμός, καὶ μία ἑλληνοκεντρικότητα ποὺ ἀγγίζει τὴν εἰδωλολατρεία…» (!!!). Σὲ ἄλλη εἰσήγηση ἡ κα Ἑλένη Κασσελούρη – Χατζηβασιλειάδη (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2563) ἀνέπτυξε ἕνα ἀκόμη προσφιλὲς θέμα τοῦ Π.Σ.Ε. (παγκοσμίου συμβουλίου τῶν «ἐκκλησιῶν», ἢ πιὸ σωστὰ τῶν αἱρέσεων) μὲ τίτλο: «ἡ φεμινιστικὴ θεολογία καὶ ἡ συναφειακότητά της: πρόκληση ἢ εὐκαιρία γιὰ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία;». Ἐδῶ ἦρθε νὰ στηρίξει τὴν ὁμιλήτρια μὲ τὴν δική του εἰσήγηση, τὸ «δεξί σας χέρι» Σεβασμιώτατε, ὁ περισπούδαστος δρ. Θεολογίας, Παντελής Καλαϊτζίδης, ὑπεύθυνος καὶ συντονιστὴς τῆς «Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν», καθὼς ἐπίσης πασίγνωστος στὸ πλήρωμα τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, γιὰ τὶς «ἐξτρεμιστικές» του θεολογικὲς ἀπόψεις καὶ θέσεις. Μία ἐκ τῶν ὁποίων ὑπῆρξε καὶ ἡ εἰσήγηση ποὺ ἔκανε στὸ ἀνωτέρω συνέδριο μὲ τίτλο: «πρὸς μία μεταπατερικὴ θεολογία;» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=2570). Σ’ αὐτὴν λοιπὸν εἰσηγεῖται ὁ κ. Καλαϊτζίδης τὰ ἑξῆς: «ἡ “ἐπιστροφὴ στοὺς Πατέρες”… εἶχε ὅμως καὶ ὁρισμένες ἀρνητικὲς συνέπειες ὅπως τὴν ἔξαρση τοῦ ἀντιθετικοῦ ἄξονα Ἀνατολὴ-Δύση καὶ τὴν καλλιέργεια ἀντιδυτικοῦ, ἀντιοικουμενικοῦ πνεύματος…». Καὶ λίγο παρακάτω: «…τὰ πεδία ποὺ καλεῖται νὰ προσεγγίσει ἡ συζήτηση γιὰ μία μετὰ-πατερικὴ ὀρθόδοξη θεολογία: …αὐταρχικὸ πατριαρχικὸ προνεωτερικὸ πρότυπο, σχέση του μὲ τὴν πατερικὴ θεολογία, ἀπουσία κάθε ἔννοιας θρησκευτικοῦ πλουραλισμοῦ καὶ ἑτερότητας. Ἐπανεξέταση τοῦ ζεύγους καθολικότητα-αἵρεση, ἐν σχέσει πρὸς τὰ ζεύγη ἑτερότητα-αἵρεση, διαφορὰ-ἑνότητα. Ἀνοχὴ καὶ καταδίωξη τῶν “αἱρετικῶν” στὰ πατερικὰ κείμενα καὶ στὴν σημερινὴ πολιτισμικὴ συνθήκη». Γιὰ νὰ καταλήξει τὸν «πανηγυρικό» του μὲ μία μετωπικὴ σύγκρουση μὲ τοὺς Ἅγιους Πατέρες, ἡ ὁποία κατὰ τὴν ταπεινή μας γνώμη, ἀποτελεῖ κυριολεκτικὰ αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦσε ὁ Κύριος, ὅταν ὁμιλοῦσε γιὰ «βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος»: «…τὰ πεδία ποὺ καλεῖται νὰ προσεγγίσει ἡ συζήτηση γιὰ μία μετα-πατερικὴ ὀρθόδοξη θεολογία …(σσ. διαβάστε νὰ φρίξετε) ἀτελὴς ἀνθρωπολογία τῶν Πατέρων: προβληματικὲς ἀνθρωπολογικὲς ἀπόψεις τῆς πατερικῆς θεολογίας π.χ. γιὰ τὴν γυναίκα ….διάχυτος ἀντιφεμινισμὸς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς πατερικῆς θεολογίας…».

Τί νὰ πρωτοσχολιάσει κανείς; Κι αὐτὸ εἶναι μόνο ἕνα μικρὸ δεῖγμα ποὺ ἐπιλέξαμε, ἀφήνοντας ἐκτὸς ἀρκετὲς παρόμοιες εἰσηγήσεις. Τὸ μόνο ποὺ μποροῦμε νὰ ἐκφράσουμε ἔπειτα ἀπὸ αὐτὸ τὸ συνέδριο εἶναι αὐτὸ ποὺ λέγαμε στὶς μεταξὺ μας συζητήσεις, πὼς ἂν εἴχαμε στόχο καὶ τὴν δύναμη νὰ προκαλέσουμε δολιοφθορὰ στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία καὶ Πίστη, ἀκριβῶς ἕνα τέτοιο συνέδριο θὰ διοργανώναμε! Ἐμεῖς Σεβασμιώτατε, μπορεῖ νὰ μὴ εἴμαστε θεολόγοι, οὔτε δόκτορες καὶ ἰνστρούχτορες νεοταξικῶν ἱδρυμάτων, μπορεῖ νὰ εἴμαστε οἱ  «κύριοι τίποτε», τὰ «μωρὰ αὐτοῦ τοῦ κόσμου», οἱ πιὸ ἁμαρτωλοὶ ὅλων, ὅμως ἐμεῖς ποτὲ δὲν θὰ διανοούμασταν νὰ ἀμφισβητήσουμε τοὺς «καθημερινούς μας εὐεργέτες», τοὺς Ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνο ἀγάπησαν παθολογικὰ τὸ συνάνθρωπό τους τὴν ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία ἔζησαν, ἀλλὰ ἐξακολουθοῦν, διὰ τῶν ἀδιαλείπτων πρεσβειῶν τους στὸν Κύριο, νὰ μᾶς δείχνουν τὴν ἀγάπη τους, καὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ μὲ ἐπικεφαλῆς τὴν Παναγία συγκρατοῦν (προσώρας) τὴν ὀργή Του, σ’ αὐτὴ τὴν πρωτοφανῆ ἐποχὴ ἀποστασίας στὴν ὁποία ζοῦμε. Εἶναι δυνατὸν Σεβασμιώτατε, νὰ δέχεστε καὶ νὰ διοργανώνετε τέτοιου εἴδους συνέδρια; Πραγματικά, παρ’ ὅλο ποὺ ἔχουν περάσει κάποιοι μῆνες ἀπὸ τότε, ἀκόμη δὲν μποροῦμε νὰ τὸ χωνέψουμε. Θέματα κεφαλαιώδη, δόγματα-θεμέλια της Πίστεως, ποὺ ἐδῶ καὶ 2000 χρόνια κανεὶς Ἅγιος της Ἐκκλησίας μας δὲν τὰ ἀνακίνησε καὶ δὲν τὰ ἀμφισβήτησε, ἔρχεστε ἐσεῖς καὶ οἱ ὁμοϊδεάτες σας καὶ προτείνετε νὰ τὰ ξηλώσουμε. Δὲν σᾶς περνᾶ καθόλου ἀπὸ τὸ μυαλὸ Σεβασμιώτατε, τὸ γεγονὸς πὼς ὅσοι στὸ παρελθὸν ἐπιχείρησαν ἀνάλογες πρακτικές, στὸ τέλος καταδικάστηκαν στὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας μας ὡς αἱρετικοί; Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι γνωρίζουμε ἐδῶ καὶ δύο χιλιετίες, πὼς ἀκολουθοῦμε κατὰ πόδας τὸν Χριστό, τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἔπειτα τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Ἀποτελεῖ δόγμα ἀναντίρρητον στὴν Ὀρθοδοξία πὼς εἴμαστε «ἑπόμενοι τοῖς Ἁγίοις Πατράσι»· «ἑπόμενοι», δηλαδὴ συντασσόμαστε πίσω ἀπὸ αὐτούς, δὲν πᾶμε οὔτε δίπλα τους, οὔτε φυσικὰ μπροστά τους, ὡς εἰσηγήθηκε ἡ πλειοψηφία τῶν «ὀρθοδόξων» ὁμιλητῶν του συνεδρίου σας, ἤτοι «τὴν ὑπέρβαση τῶν Πατέρων».

Πῶς εἶναι δυνατὸν ἐπίσης, νὰ ἀναρρωτιέστε καὶ νὰ θέτετε τάχα τὸ θέμα σὲ ἐπιστημονικοὺς προβληματισμούς, ἂν δύνανται νὰ σωθοῦν ὅσοι βρίσκονται ἐκτὸς τῶν ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» φτάνοντας στὴν παράκρουση νὰ συμπεριλαμβάνετε σὲ ὅλους αὐτοὺς ἀκόμη καὶ ἀγνωστικιστὲς (σσ. μασόνους;) ἢ καί τους …ἄθεους;! Τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος  τόνισε μὲ ἔμφαση πὼς «…οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστι ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἠμᾶς» (Πράξ. δ΄ 13). Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἐπισήμανε κατ’ ἀπόλυτον τρόπο ὅτι «ΕΓΩ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· ΟΥΔΕΙΣ ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι᾽ ἐμοῦ» (Ἰω. ιδ´ 6). Ἀλλὰ πάλι Σεβασμιώτατε, μήπως τὸ Εὐαγγέλιο καὶ γενικῶς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μεταβάλλεται ἀπὸ ἐποχὴ σὲ ἐποχή, ὅπως ἀφήνουν ξεκάθαρα νὰ ἐννοηθεῖ ἀπὸ τὶς εἰσηγήσεις τους οἱ περισσότεροι ἐκ τῶν καθηγητάδων-καλεσμένων σας; Μήπως ἐπειδὴ ἀλλάζει ὁ κόσμος ἀντιλήψεις, πρέπει νὰ ἀλλάξει καὶ ἡ Ἐκκλησία; Νὰ ἀμνηστεύσουμε τὴν αἵρεση, ὅπως πρότεινε οὐσιαστικῶς ὁ στενός σας συνεργάτης, κ. Καλαϊτζίδης, διὰ τὸν ὁποῖον ὑποπτευόμεθα, πὼς παίζει τὸν ρόλο τοῦ «λαγοῦ» τῆς Μητροπόλεως; Νὰ εἴμεθα, λέει ἑνωμένοι καὶ ἂς εἴμαστε διαφορετικοί… Τί ὡραῖος καὶ βολικὸς στοχασμὸς ἐ; Ξέρετε Σεβασμιώτατε, αὐτὴ ἀκριβῶς εἶναι καὶ ἡ ἀντίληψη τοῦ σύγχρονου κοσμικοῦ πνεύματος καὶ συναντᾶται ἐπὶ παραδείγματι σὲ πολλὰ μοντέρνα ἀντρόγυνα, τὰ ὁποῖα ἂν καὶ παντρεμένα (μὲ Ὀρθόδοξο γάμο δηλαδή, γιὰ νὰ ξεκαθαρίσουμε …τὰ αὐτονόητα), ζοῦν «φιλελεύθερα», στὸ πνεῦμα τοῦ «κάνε τὴ ζωή σου, κι ἐγὼ τὴ ζωή μου». Ἑνωμένοι στὴν διαφορετικότητά μας. Γιατί ὄχι; Ἄλλωστε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προειδοποίησε: «ἔσται γὰρ καιρὸς ὅτε τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας οὐκ ἀνέξονται, ἀλλὰ κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τὰς ἰδίας ἑαυτοῖς ἐπισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι τὴν ἀκοήν, καὶ ἀπὸ μὲν τῆς ἀληθείας τὴν ἀκοὴν ἀποστρέψουσιν, ἐπὶ δὲ τοὺς μύθους ἐκτραπήσονται» (Β΄ Τιμ. δ΄ 3-4). Τέλος ὅσο γιὰ τὰ περὶ «πατερικοῦ φονταμενταλισμοῦ» καὶ γιὰ τὴν περίφημη «φεμινιστικὴ θεολογία», ἔχουμε νὰ κάνουμε δύο σχόλια. Γιὰ τὸ μὲν πρῶτο, ὅτι δὲν μᾶς ἐκπλήσσει καθόλου ἡ ἀνωτέρω ἀτάκα ποὺ ἐμπνεύστηκαν καὶ υἱοθέτησαν οἱ οἰκουμενιστικοὶ κύκλοι, καθ᾽ὅτι, ὅπως καὶ στοὺς ὑπολοίπους τομεῖς τῆς παγκοσμιοποιήσεως, ἤτοι τὴν πολιτικὴ καὶ τὴν οἰκονομία, ἔτσι καὶ στὸ παγκοσμιοποιημένο περιβάλλον τοῦ θρησκευτικοῦ οἰκουμενισμοῦ, τὰ γνήσια ἐπιχειρήματα δίδουν τὴν θέση τους στὸ νεοταξικὸ φρασεολόγιο, τὸ ὁποῖο χαρακτηρίζεται ἀπὸ λέξεις-ἀτάκες-συνθήματα, κενὰ περιεχομένου. Ἔτσι γιὰ παράδειγμα, σήμερα οἱ πατριῶτες «σταμπάρονται» ὡς ἐθνικιστές, οἱ ἐπαναστάτες (ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, ἢ τὰ παλλικάρια τῆς ΕΟΚΑ) ὡς τρομοκράτες, καὶ ὁ Ὀρθόδοξος πιστὸς λαὸς στὴ βάση τῶν Ἁγίων Πατέρων ὡς φονταμενταλιστὲς ἢ «συντηρητικὸ ρεῦμα» (ὅπως ὁ ἴδιος δηλώσατε σὲ γνωστὴ ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν-βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3687). Γιὰ τὴ «φεμινιστικὴ θεολογία» καὶ εἰδικὰ γιὰ τὴν κυρία ποὺ ἔκανε εἰσήγηση πάνω στὸ θέμα, ἔχουμε ἁπλῶς νὰ ὑποθέσουμε ὅτι μᾶλλον ἡ ἴδια θεολογικὰ βρέθηκε σὲ ἀνώτερο ἐπίπεδο κι ἀπ’ τὴν ἴδια τὴν Παναγία, γιὰ νὰ θέτει τέτοιου εἴδους ζητήματα. Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ δὲν «κατανόησε» ποτὲ ἡ, στερούμενη ἀπὸ πτυχία, τίτλους καὶ «ντοκτορά», Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ ὁποία πορεύθηκε τὴν Ἁγιωτάτη ἐπίγεια ζωή της σιωπῶσα, ἐν ἀσκήσει καὶ ἐν ὑπακοῇ, ἰδοὺ τὸ ἀντιλήφθηκε ἡ κὰ Κασσελούρη-Χατζηβασιλειάδη (ἡ ὁποία ἀσφαλῶς δὲν εἶναι ἡ μόνη ποὺ ἀνακινεῖ παρόμοια ζητήματα).

 

ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ-ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σεβασμιώτατε,
Μὲ τὴν παροῦσα ἐπιστολὴ δὲν ἔχουμε στόχο νὰ ἔρθουμε σὲ ρήξη μαζί σας. Ὅμως πρέπει νὰ συνειδητοποιήσετε πὼς δὲν πάει ἄλλο αὐτὴ ἡ κατάσταση στὴ Μητρόπολή μας. Λέτε συνεχῶς πὼς θέλετε νὰ κάνετε τοὺς νέους νὰ πλησιάσουν στὴν Ἐκκλησία. Γιατί δὲν τὸ πράττετε μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο; Γιατί νὰ δίνετε τὴν ἐντύπωση πὼς ὑποτάσσεστε σὲ νεοταξικὰ κέντρα, γιὰ νὰ κερδίζει ἡ Ἐκκλησία «οὔτε τὰ ψιχία» ἀπ’ αὐτὲς τὶς συνεργασίες; Γιατί νὰ ὁδηγεῖτε τὴν Ἐκκλησία σὲ δοκιμασίες καὶ περιπέτειες; Ξεχνᾶτε τὸ «πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει» (Α΄ Κόρ. ϛ΄ 12); Θὰ πρέπει νὰ γνωρίζετε ὅτι σὲ χώρους βαρυσήμαντους γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία (π.χ. τὸ Ἅγιον Ὅρος) σχολιάζεστε μὲ ἰδιαίτερα μελανὰ καὶ καυστικὰ σχόλια ὡς πρὸς τὴν (μέχρι στιγμῆς) δράση σας. Καὶ εἰλικρινὰ πολλοὶ ἐξ ἡμῶν ποὺ ἐπισκεπτόμαστε τέτοιους χώρους, ντρεπόμαστε νὰ δηλώσουμε σὲ ποιά Μητρόπολη ἀνήκουμε. Ἡ δὲ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» ἔχει πανελλαδικῶς ἀναγνωριστεῖ, ὅπως προαναφέραμε, ὡς νεοεποχίτικο ἄντρο καὶ ὡς νεοταξικὸ σχεδιαστήριο, τὸ ὁποῖον ἔχει ἀναλάβει ἐργολαβικῶς νὰ «ἐκτελέσει ἐν ψυχρῷ» τὴν Ὀρθόδοξη καὶ Ἀμώμητη Πίστη μας. Σεῖς βέβαια, τὴν ἀποκαλεῖτε «ἐργαστήρι θεολογίας καὶ ὄχι ἐκκλησιαστικὸ ἄμβωνα» (βλ. http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=3687), δικαιολογώντας κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν λειτουργία τῆς «Ἀκαδημίας». Ἔτσι ὅμως, μὲ τὴν μέθοδο αὐτή, ἡ ὁποία ὁμοιάζει μὲ ἕνα θρησκευτικὸ «think tank» (=δεξαμενὴ σκέψης),  εἰσάγετε εἰς τὸν Ὀρθόδοξο χῶρο ἕνα εἶδος «νεοβαρλααμισμοῦ». Κι αὐτὸ διότι ἡ ἀνωτέρω θέση σας, συμπίπτει πλήρως μὲ τοὺς φιλοσοφικοὺς στοχασμοὺς καὶ τὴν ἐρευνητικὴ (διὰ τοῦ ὀρθολογισμοῦ) μανία τοῦ αἱρετικοῦ, ἐκ τῆς δύσεως, Βαρλαὰμ τοῦ Καλαβροῦ, ἀφοῦ οὐσιαστικῶς παραδέχεστε καὶ ἐσεῖς, πὼς στὸ συγκεκριμένο «ἐργαστήριο», τοποθετεῖτε τὴν θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων εἰς τὸ μικροσκόπιον τῆς ἔρευνας, ἀμφισβητώντας την ὡς ἀτελῆ καὶ ἀνεπαρκῆ νὰ διακονήσει τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο. Κατὰ συνέπειαν καὶ ἐπιπροσθέτως δέ, λησμονεῖτε  μὲ τὸν πλέον τραγικὸ τρόπο τὸ χωρίον τῆς Ἁγίας Γραφῆς ποὺ ἀναφέρει ὅτι, «οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως» (Λούκ. ιζ´ 20). Ἑπομένως ὡς νέοι ἄνθρωποι ποὺ εἴμαστε, βλέποντας καὶ συνειδητοποιώντας γύρω μας πὼς «τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται» (Β΄ Θέσ. β΄ 7), σᾶς παρακαλοῦμε ὑϊκῶς νὰ εἰσακούσετε τὴν κραυγὴ ἀγωνίας ποὺ σᾶς ἀπευθύνουμε καὶ νὰ ἀγωνιστεῖτε γιὰ τὸ καλὸ τῆς Ὀρθοδοξίας μας καὶ τῶν παιδιῶν μας. Σᾶς παρακαλοῦμε νὰ μὴ ξαναπάρετε μέρος σὲ συνελεύσεις καὶ ἐκδηλώσεις τοῦ Π.Σ.Ε., οὔτε σὲ ἐκδηλώσεις μὲ τοὺς Παπικούς, ὅπως προσφάτως στὸ Bose τῆς Ἰταλίας, οὔτε σὲ καμιὰ ἄλλη οἰκουμενιστικὴ δραστηριότητα. Θὰ ἐπιθυμούσαμε ἐπίσης νὰ μεταβάλετε τὶς ἀπόψεις σας πάνω στὰ ζητήματα ποὺ θίξαμε καὶ νὰ πάψετε νὰ διοργανώνετε συμπόσια καὶ συνέδρια ποὺ τορπιλίζουν κυριολεκτικὰ τὴν ἑνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ὀρθοδοξίας. Περιμένουμε νὰ ἀνταποκριθεῖτε λοιπὸν ὡς ὀφείλετε, στὶς ἤδη ἐκφρασθεῖσες ἀνησυχίες μας, οἱ ὁποῖες γνωρίζουμε πὼς ἐκφράζουν κι ἄλλους πιστούς της Μητροπόλεώς μας, καὶ οἱ ὁποῖοι ὣς σήμερα δὲν εἶχαν τὴν δυνατότητα νὰ ἐκφραστοῦν, καὶ νὰ ἀποδείξετε στὴν πράξη πὼς εἶστε στὴν θέση τοῦ «ἐπὶ σκοπὸν» διαφυλάττοντας τὴν ποίμνη καὶ τὰ πρόβατα ἀπὸ τοὺς αἱμοσταγεῖς λύκους τῆς Νέας Ἐποχῆς. Σὲ διαφορετικὴ περίπτωση καὶ ἐφ’ ὅσον συνεχιστεῖ αὐτὴ ἡ κατάσταση θὰ ἀναγκαστοῦμε νὰ βρεθοῦμε ἀπέναντί σας καὶ σὲ πρώτη φάση θὰ συνεχίσουμε νὰ ἐνημερώνουμε τὸν κόσμο τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας, ὄχι μὲ πνεῦμα φανατισμοῦ,  ἀλλὰ μὲ πνεῦμα ἀγάπης, μίας ἀγάπης ὅπως τὴν δίδαξε ὁ Χριστός μας, στερεωμένης στὴν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως καὶ ὄχι στὴν ὑποκρισία τοῦ διαστροφικοῦ ΠΣΕύδους καὶ τῆς νεοταξικῆς ἀπάτης. Μετὰ ταῦτα συνεχίζουμε ἐμεῖς οἱ ἐλάχιστοι καὶ ἀνάξιοι τὸν προσευχητικό μας Κανόνα, ὅπως ἡ ὑμετέρα προσωπικότητα ἀξιοποιήσει τὰ ἀναμφισβήτητα τάλαντά της πρὸς ὄφελος  καὶ ὄχι εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας.

Μὲ τὸν προσήκοντα σεβασμὸ
Ἀσπαζόμεθα τὴν δεξιά σας
Οἱ κάτωθι ὑπογράψαντες:
ΑΝΤΩΝΙΑΔΗΣ Δημήτριος
ΔΙΑΝΗΣ Δημήτριος
ΓΙΑΤΣΟΣ Κωνσταντῖνος
ΘΑΝΟΠΟΥΛΟΣ Χρῆστος
ΚΑΝΑΡΑΣ Ἀπόστολος
ΚΑΡΜΙΡΗΣ Χαράλαμπος
ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Ἀλέξιος
ΚΟΝΤΟΓΙΑΝΝΗΣ Ἰωάννης
ΜΑΡΚΑΣ Ἰωάννης
ΜΠΟΥΓΕΛΗΣ Γεράσιμος
ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ Κωνσταντῖνος
ΤΣΙΑΡΑΣ Παναγιώτης-Ἀλέξανδρος
ΧΑΜΟΝΙΚΟΛΑΟΥ Ἀθανάσιος

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ:
–       Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον κ. Ἱερώνυμο καὶ λοιποὺς Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
–       Ἱερὲς Μονὲς τῆς Ι. Μ. Δημητριάδος
–       Ἱεροὺς Ναοὺς πολεοδομικοῦ συγκροτήματος (Βόλου-Ν. Ἰωνίας)
–       Γ.Ε.Χ.Α. παράρτημα Βόλου
–       Τοπικὸ Τύπο
–       Ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Τύπος», περιοδικὸ «Θεοδρομία», περιοδικὸ «Παρακαταθήκη»
–   Ἰστοσελίδες «romfea.gr», «amen.gr», «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ», «ΑΚΤΙΝΕΣ», «Ι. Μ. ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ», «ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ», «ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ»

ΠΗΓΗ:  «ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΑΣΙ»

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΤΕΣ ΠΕΙΡΑΜΑΤΟΖΩΑ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΙΚΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ

Ἡ λύπη τῆς διανοίας εἶναι θυμίαμα εὔοσμο, ποὺ ἀνεβαίνει στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ (Φ. Κόντογλου). Αὐτὴ ἡ ὑπογράμμιση, βουτηγμένη στὴν μακραίωνα ὀρθόδοξη ἐμπειρία, θὰ μποροῦσε νὰ ἀπευθυνθεῖ, ἐπὶ ματαίῳ φυσικά, στὴν εὐθύγραμμη «μεταφραστικὴ λογική», ἡ ὁποία ὑπόσχεται μὲ ψευδαισθησιογόνα νὰ εὐφράνει τὴν ἀχόρταγη διάνοια καὶ νὰ τῆς ἀπονείμει τὴν ἀπόλυτη καὶ ἀδιαμφισβήτητη πρωτοκαθεδρία. Μιὰ λογικὴ ἀνελαστική, πεισματικὴ καὶ πλέον ἐλλειμματικὴ σὲ ἐκκλησιαστικὸ ἦθος, ἀφοῦ δὲν δείχνει νὰ πειθαρχεῖ στὴν ἐπίσημη συνοδικὴ ἀπόφαση.
Κατὰ τὴν διάρκεια λοιπὸν τοῦ παρελθόντος θέρους δόθηκε ἡ εὐκαιρία στὴν «μεταφραστικὴ λογική», μέσα στὰ πλαίσια τῆς θερινῆς νωχελείας,  νὰ προωθηθεῖ. Βρῆκε λοιπὸν τὶς ἀνυπεράσπιστες κατασκηνώσεις τῶν ἀθώων μαθητῶν καὶ ἀπονήρευτων πειραματόζωων-παιδιῶν, γιὰ νὰ διολισθήσει πονηρὰ καὶ νὰ ἐξασφαλίσει ἕνα πειραματικὸ κεκτημένο. Ἀναφέρθηκαν δηλαδὴ περιπτώσεις ποὺ ΑΝΕΥ ἐκκλησιαστικῆς ἀδείας διαβάστηκε ὁ «Ἀπόστολος», τὸ «Εὐαγγέλιο» καὶ κάποιες εὐχὲς τῆς Θ. Λειτουργίας στὰ Ν. Ἑλληνικά, σὲ χριστιανικὲς κατασκηνώσεις.
Ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος ἔχουν γραφεῖ πολλά. Καἰ γράφονται. Καὶ θὰ γραφοῦν. Ἑκατέρωθεν —γιατὶ τὸ θέμα φυσικὰ δὲν ἔχει ξεχαστεῖ. Ἁπλῶς τακτικὸς ἑλιγμὸς ἐπιβάλλει τὴν πρόσκαιρη «ἐκτόνωση»!
Μόνο δύο τρεῖς μικρὲς ἀπορίες ἂς καταγραφοῦν.
1. Ἐφ᾽ ὅσον ὑπάρχει πλέον διατυπωμένη καὶ «νομοθετημένη» ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου, πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ καθένας νὰ αὐτοσχεδιάζει μὲ λειτουργικὲς μεταφράσεις παραβιάζοντας τὴν σχετικὴ ἀπόφαση;
2. Αὐτὴ ἡ λογικὴ τῶν μεταφράσεων συνεπῶς δὲν εἶναι ἀπλῶς μιὰ τέτοια ἢ ἄλλη θεώρηση τοῦ γλωσσικοῦ θέματος. Δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῶς διαφορετικὴ τοποθέτηση. Εἶναι μιὰ ἐπικίνδυνα ἀλαζονικὴ καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀντιεκκλησιαστικὴ νοοτροπία.
Ἀλλὰ γιὰ νὰ γίνει πιὸ κατανοητὴ ἡ παρατήρηση, θὰ βοηθήσει ἕνα παράδειγμα: Ποιά θὰ εἶναι ἡ ἀπάντηση ἐν περιπτώσει ποὺ κάποιος κληρικὸς ὁραματιζόμενος καλύτερες «λειτουργικὲς μέρες», «κοιτώντας στὰ μάτια τὸ καινούργιο ποὺ ἔρχεται» καὶ θέλοντας νὰ δώσει μιὰ νέα πνοὴ στὴν Λατρεία, θὰ παραλείψει τὰ Εἰρηνικὰ καὶ τὰ Ἁντίφωνα καὶ θὰ ἀρχίσει τὴν Θ. Λειτουργία ἀπὸ τὴν Μικρὰ Εἴσοδο πραγματοποιώντας μιὰ «πραγματικὴ» εἴσοδο (εἰσκομίζοντας τὸ Εὐαγγέλιο) στὸ Ναό; Ἄραγε νὰ ὑπάρχει ἐν τέλει κάποιος λόγος νὰ ἀποκρουσθεῖ αὐτὴ ἡ «καινοτομία»;
3. Ἄραγε νὰ ἦταν τόσο ἀπαραίτητη αὐτὴ ἡ ἀνάγνωση τοῦ μεταφρασμένου εὐαγγελικοῦ ἀποσπάσματος; Δὲν ὑπῆρχε ἄλλος τρόπος νὰ δοθεῖ μιὰ βοήθεια, μιὰ ἐξήγηση, μιὰ ἑρμηνεία τοῦ περιεχομένου του; Ἀφοῦ ἐπρόκειτο γιὰ κατασκηνώσεις Χριστιανικές, ποὺ ἔχουν ἐντεταγμένη στὸ πρόγραμμά τους τὴν μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἦταν τόσο δύσκολο καὶ τόσο ἀδιανόητο τὸ Σάββατο (δηλ. τὴν προηγουμένη ἡμέρα) τὸ πρωὶ νὰ διαβαστεῖ στοὺς κατασκηνωτές ἡ περικοπὴ καὶ νὰ γίνει μιὰ μικρὴ ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση;
Δυστυχῶς, ἡ «μεταφραστικὴ λογικὴ» ἐκτὸς ἀπὸ συγκεκαλυμμένη ἔπαρση διαθέτει καὶ ἄφθονη διανοητικὴ δυσκαμψία. Αὐτὰ συνήθως πᾶνε μαζί.
π. Ἀθ. Σ. Λ.

, ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ

ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΑΙ Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Τοῦ Κων. Χολέβα

Τὸ αἴτημα γιὰ τὴν ἀλλαγὴ τῆς γλώσσας τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ βρίσκει ριζικὰ ἀντίθετο. Πολλοὶ ἔγραψαν σχετικὰ καὶ ἐξέφρασαν οὐσιαστικὰ ἐπιχειρήματα κατὰ τῶν καινοτομιῶν, ποὺ ἄκριτα ζητοῦνται ἀπὸ ὁρισμένους. Θὰ ἤθελα νὰ μείνω λίγο περισσότερο στὸ ἐπιχείρημα τῶν «καινοτόμων», ὅτι δῆθεν θὰ φέρουμε τοὺς νέους στὴν Ἐκκλησία, ἂν χρησιμοποιηθεῖ ἐπισήμως ἡ ἁπλὴ νεοελληνικὴ στὴ Θεία Λειτουργία καὶ γενικὰ στὶς Ἀκολουθίες καὶ στὴν ὑμνογραφία.

Πρῶτον: Θυμίζω ὅτι ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πειραματίσθηκε ἐπὶ ἕνα ἔτος στὸ θέμα αὐτό. Δηλαδὴ ἐπὶ ἕνα χρόνο ὁ Ἀπόστολος καὶ τὸ Εὐαγγέλιο διαβάζονταν στοὺς Ναοὺς τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ στὸ πρωτότυπο καὶ στὴ νεοελληνικὴ ἀπόδοση ἀπὸ τὸ Ἐκλογάδιον. Ὁ ἴδιος διεπίστωσε ὅτι δὲν ὑπῆρξε αὐξημένη προσέλευση τῶν νέων ἀγοριῶν καὶ κοριτσιῶν καὶ τελικὰ κατήργησε τὸν πειραματισμό. Ἄλλα εἶναι τὰ ἐμπόδια γιὰ τὴ μειωμένη προσέλευση νέων καὶ ὄχι ἡ γλώσσα.

Δεύτερον: Ὁ νέος καὶ ἡ νέα θέλουν πρωτίστως ζεστασιὰ ψυχῆς, ἐνδιαφέρον, ἀγάπη. Ἂν ὁ ἐφημέριος, ὁ πνευματικός, ὁ κάθε κληρικὸς ἢ καὶ ὁ κατηχητὴς τοὺς προσεγγίσουν μὲ εἰλικρίνεια τότε θὰ ξεπερασθοῦν τὰ ὁποιαδήποτε γλωσσικὰ προβλήματα. Σὲ ἐνορίες ποὺ ἔχω δεῖ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο, ὅταν ὑπάρχουν κληρικοὶ μὲ ἀγάπη γιὰ τὴ νεότητα, ἐκεῖ γεμίζουν οἱ ναοὶ ἀπὸ ἐφήβους καὶ κορίτσια ἀκόμη καὶ στὶς ἀγρυπνίες. Ἡ παραδοσιακὴ γλώσσα καὶ ἡ βυζαντινὴ Ὑμνογραφία ἕλκουν τοὺς νέους μας, ἂν κάποιος εἶναι κοντά τους καὶ τοὺς βοηθεῖ νὰ καταλάβουν. Τὰ παιδιὰ ποὺ ἀπὸ μικρὰ ἐκκλησιάζονται καὶ κυρίως ἐκεῖνα ποὺ πηγαίνουν κοντὰ στοὺς ψάλτες καὶ μαθητεύουν δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα γλωσσικῆς κατανοήσεως. Ἀντιθέτως τὰ παιδιὰ ποὺ μεγαλώνουν μακριὰ ἀπὸ τὸν Ναὸ θὰ ἔχουν μονίμως πρόβλημα κατανοήσεως, ἔστω κι ἂν «μεταφρασθοῦν» τὰ λειτουργικὰ κείμενα.

Τρίτον: Πιστεύω ὅτι τὸ πρόβλημα γιὰ τοὺς νέους εἶναι κυρίως ἡ ἐλλιπὴς κατήχησή τους στὰ δόγματα καὶ στὶς ἀλήθειες τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Κι ἂν ἀκόμη ἀποδώσουμε «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν» καὶ ποῦμε «τὰ δικά Σου ἀπὸ τὰ δικά Σου», τί θὰ καταλάβει ὁ ἀκατήχητος; Ποιά δικά Σου; Σὲ ποιὸν ἀναφερόμαστε καὶ γιατί; Ὁμοίως ἂν ἀκούσει ὁ νέος τὴ φράση «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ πατέρα», ἀντὶ «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ πατρός», ποιὰ ἡ διαφορά; Τὸ πρόβλημά του παραμένει εἴτε ἀκούσει τὴν παραδοσιακὴ ἑλληνικὴ τοῦ Ἰω. Χρυσόστομου καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου εἴτε ἀκούσει τὴ σύγχρονη ἑλληνική. Τὸ τί ἐννοοῦμε «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» εἶναι τὸ ζητούμενο καὶ τὰ τυχὸν κενὰ κατανοήσεως δὲν ὀφείλονται στὴ γλωσσικὴ μορφή, ἀλλὰ στὴν κατήχηση ποὺ γίνεται πλημμελῶς ἢ δὲν γίνεται διόλου στὸ Ναό, στὸ σπίτι καὶ στὸ σχολεῖο.

Τέταρτον: Ἡ γλωσσικὴ πενία πολλῶν νέων ἔχει φθάσει σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ ἀκόμη καὶ μία δόκιμη νεοελληνικὴ (εὐπρεπῆ καὶ ὄχι ἀκραία) δὲν τὴν καταλαβαίνουν πλήρως. Ἄρα διαρκῶς θὰ ὑπάρχει τὸ αἴτημα καὶ νέας «μεταφράσεως» στὸ ὄνομα τῆς καλύτερης κατανοήσεως. Θὰ προκληθεῖ σύγχυση καὶ ἀνταγωνισμὸς μεταξὺ διαφόρων νεοελληνικῶν ἀποδόσεων ποὺ θὰ διαφημίζονται, ἄλλη μὲν ὡς πιὸ συντηρητική, ἄλλη ὡς πιὸ προοδευτικὴ κ.λ.π. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ λειτουργεῖ παιδευτικὰ καὶ μορφωτικά. Δὲν θὰ ὑποβιβάσουμε τὴν ἱερότητα τῆς Θείας Λειτουργίας στὸ ὄνομα τοῦ λαϊκισμοῦ καὶ τῆς δῆθεν προσεγγίσεως τῶν νέων. Ἀλλὰ θὰ προσπαθήσουμε νὰ ἀναβιβάσουμε τὸ γλωσσικὸ ἐπίπεδο τῶν παιδιῶν μας μέσῳ καὶ τῆς Θείας Λειτουργίας, ἀλλὰ καὶ μὲ ἄλλους τρόπους. Παραμένει πάντα ἡ θεμελιώδης ἀρχὴ ὅτι ἡ συμμετοχὴ στὴ λατρευτικὴ ζωὴ εἶναι γιὰ τὸν Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ μία βιωματικὴ καὶ ὄχι ὀρθολογιστικὴ προσέγγιση.

Πέμπτον: Γράφουν κάποιοι ὅτι ὁ Κύριλλος καὶ ὁ Μεθόδιος βοήθησαν τοὺς σλαβικοὺς λαοὺς νὰ ἀποκτήσουν λειτουργικὰ κείμενα στὴ γλώσσα τους, διότι δὲν καταλάβαιναν τὰ ἑλληνικά. Σύμφωνοι, ἀλλὰ γιὰ τοὺς Σλάβους πράγματι ἡ βυζαντινὴ ἑλληνικὴ ἦταν ξένη γλώσσα. Ἐνῶ γιὰ τὰ ἑλληνόπουλα ἡ λειτουργικὴ καὶ ὑμνογραφική μας γλώσσα ΔΕΝ εἶναι ξένη γλώσσα. Εἶναι ἁπλῶς μία παλαιότερη μορφὴ τῆς δικῆς τους γλώσσας. Πῶς γίνεται ὅλα τὰ νέα παιδιά μας, ἀγόρια καὶ κορίτσια, νὰ μαθαίνουν ἄριστα μία καὶ δύο ξένες γλῶσσες καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ νὰ τὰ θεωροῦμε ἀνίκανα νὰ μάθουν τὶς ἑλληνικότατες 100-200 λέξεις ποὺ πιθανὸν νὰ τοὺς δυσκολεύουν μέσα στὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα; Ἄλλωστε ὅσοι τελείωναν μέχρι τὸ 1980 τὸ Ἑξατάξιο Γυμνάσιο εἶχαν διδαχθεῖ ἐπὶ 6 χρόνια Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ σὲ ἐπίπεδο ἱκανοποιητικό, ὥστε νὰ κατανοοῦν τὴν Καινὴ Διαθήκη στὸ πρωτότυπο. Καὶ ἐν πάσῃ περιπτώσει, ἂν τὸ σημερινὸ σχολεῖο ἀφήνει γλωσσικὰ κενά, ἂς βελτιώσουμε τὴν ἑλληνομάθεια στὸ σχολεῖο. Ὄχι νὰ μεταφέρουμε τὸ πρόβλημα μέσα στὴν Ἐκκλησία!

Ἂς παύσουν, λοιπόν, οἱ ὀπαδοὶ τῶν δῆθεν καινοτομιῶν νὰ προφασίζονται προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις. Ἂς μὴν χρησιμοποιοῦν τοὺς νέους μας ὡς πρόσχημα διαλύσεως τῆς Ὀρθοδόξου Λειτουργικῆς Παραδόσεως. Ἡ Ἐκκλησία σὲ πολὺ πιὸ δύσκολα χρόνια λειτούργησε ὡς σχολεῖο γιὰ τὰ παιδιὰ τῶν ὑποδούλων. Ἔτσι καὶ σήμερα πρέπει νὰ κρατήσει τὸν παραδεδομένο γλωσσικὸ τύπο τῆς λατρευτικῆς ζωῆς, γιὰ νὰ καταστεῖ σχολεῖο Πίστεως, ἤθους καὶ γλώσσας γιὰ μικροὺς καὶ μεγάλους. Ἡ σημερινὴ ὑποδούλωση τοῦ Γένους στὴν ὑλιστικὴ παγκοσμιοποίηση, στὸν εὐδαιμονισμό, στὴν πανθρησκεία καὶ στὸν ἐθνομηδενισμὸ εἶναι μία ἄλλη μορφὴ δουλείας ποὺ δὲν ἀπειλεῖ τὸ σῶμα, ἀλλὰ τὸ πνεῦμα καὶ τὴν ψυχή μας. Ἐμμένοντες στὰ πάτρια θὰ ἀντισταθοῦμε καὶ θὰ νικήσουμε. Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς τόνιζε ὅτι «Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζονται»! Καὶ προσέθετε: «Νὰ ἔχετε στὸ χωριὸ σας σχολεῖον ἑλληνικόν, διότι καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι εἰς τὴν ἑλληνικήν»!

ΠΗΓΗ: http://www.eiet2.gr/content/view/1536/183/

, ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΛΑΤΡΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΟΔΟ

Παρέμβαση τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἠλείας κ. Γερμανοῦ γιὰ τὸ θέμα τῆς λειτουργικῆς χρήσεως τῶν «μεταφράσεων» τῶν  κειμένων τῆς Λατρείας (amen.gr)

  • Μητροπολίτης Ἠλείας Γερμανός: “Τὰ θέματα τῆς Λατρείας ρυθμίζονται ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο ἢ ἀπὸ τὴν Σύνοδο;”
Ὑπεστηρίχθη ἀπὸ τόν Σεβ. Μητροπολίτην Νικοπόλεως καὶ Πρεβέζης κ. Μελέτιον, ὅτι ἡ μεταγλώττισις τῶν κειμένων τῆς Λατρείας μας εἶναι ἀποκλειστικὸ δικαίωμα ἑκάστου Ἐπισκόπου καὶ ὄχι τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
Ὅμως ὁ ἰσχυρισμὸς αὐτὸς δὲν εἶναι σύμφωνος μὲ τὴν Κανονική τάξι καὶ Παράδοσι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Διότι ἡ λειτουργικὴ τάξις καὶ ἡ τελετουργικὴ πράξις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δέν εἶναι ἕνα ἁπλοῦν ποιμαντικόν δικαίωμα τοῦ Ἐπισκόπου, ἀλλὰ θέμα, καθῆκον καὶ ὑποχρέωσις τῆς συνόλου Ἐκκλησίας .
Ἂν ὁ κάθε Ἐπίσκοπος εἶχε τὸ δικαίωμα νὰ καθορίζη τὸ περιεχόμενο τῆς Λατρείας καὶ τὸν τρόπον τελέσεως αὐτῆς, τότε ἡ λατρεία μας θὰ εἶχε γίνη χίλια κομμάτια καὶ ἄλλα τόσα οἱ χριστιανοί μας.
Ὁ Ἐπίσκοπος ὄντως εἶναι κυρίαρχος, φρουρός καὶ φύλαξ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως στὴν Ἐπισκοπή του, ἀλλ’ ὑπάρχουν καὶ ζητήματα ποὺ πρέπει νὰ λυθοῦν σὲ συνεργασία μὲ τὸν Πρῶτον καὶ πάντας τοὺς Ἐπισκόπους ἑνὸς ἔθνους.
Ὁ ΛΔ´ Ἀποστολικὸς Κανὼν ἰδοὺ πῶς καθορίζει τὶς ἁρμοδιότητες τοῦ Ἐπισκόπου, τοῦ Πρώτου καὶ τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων: «Τούς Ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρὴ τὸν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καὶ ἡγεῖσθαι αὐτὸν ὡς κεφαλήν, καὶ μηδέν τι πράττειν περιττὸν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης· μόνα δὲ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει, καὶ ταῖς ὑπ’ αὐτὴν χώραις. Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποιείτω τι. Οὕτω γὰρ ὁμόνοια ἔσται, καὶ δοξασθήσεται ὁ Θεός, διὰ Κυρίου ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, ὁ Πατήρ, καὶ ὁ Υἱός, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα».
Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ὡς ἑξῆς ἐξηγεῖ τὸν κανόνα τοῦτον: «Καθώς, ὅταν ἡ κεφαλὴ ἀσθενῇ, καὶ δὲν προβάλλῃ ὑγιαίνουσαν τὴν ἰδικήν της ἐνέργειαν, καὶ τὰ ἐπίλοιπα μέλη τοῦ σώματος κακῶς ἔχουσιν, ἢ καὶ ἄχρηστα γίνονται παντελῶς, τέτοιας λογῆς, καὶ ὅταν ὁ τάξιν ἐπέχων κεφαλῆς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, δὲν ἔχῃ τὴν πρέπουσαν εἰς αὐτὴν τιμήν, καὶ ὅλον τὸ λοιπὸν σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ἀτάκτως βέβαια ἔχει διὰ νὰ κινηθῇ. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ παρὼν Κανὼν διορίζει ὅτι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι τῆς κάθε Ἐπαρχίας πρέπει νὰ γνωρίζουν ἐκεῖνον, ὁπού εἶναι πρῶτος ἀνάμεσα εἰς αὐτούς, ἤτοι τὸν Μητροπολίτην· καὶ νὰ νομίζωσιν αὐτὸν ὡς κεφαλήν ἰδικήν των, καὶ χωρὶς τὴν αὐτοῦ γνώμην νὰ μὴ κάμνουσι κανένα πράγμα περιττόν, ὁποὺ δὲν ἀνήκει δηλαδή εἰς τὰς ἐνορίας τῶν Ἐπισκοπῶν τους, ἀλλ’ ὑπερβαῖνον αὐτάς, ἀποβλέπει εἰς τὴν κοινὴν ὅλης τῆς Ἐπαρχίας κατάστασιν· καθώς, λόγου χάριν, εἶναι τὰ περὶ δογμάτων ζητήματα, αἱ οἰκονομίαι καὶ διορθώσεις τῶν κοινῶν σφαλμάτων, αἱ καταστάσεις καὶ χειροτονίαι τῶν Ἀρχιερέων, καὶ ἄλλα παρόμοια. Ἀλλά νὰ συνάγωνται εἰς τὸν Μητροπολίτην, καὶ μαζί μὲ αὐτὸν νὰ συμβουλεύωνται διὰ τὰ τοιαῦτα κοινὰ πράγματα, καὶ ἐκεῖνο ὁπού ἤθελε φανῇ περὶ αὐτῶν καλλίτερον, κοινῶς νὰ ἀποφασίζηται. Ὁ καθ’ ένας ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους, ἐκεῖνα μόνον νὰ πράττη καθ’ ἑαυτόν, χωρὶς τὴν γνώμην τοῦ Μητροπολίτου του, ὅσα ἀνήκουσιν εἰς τὰ ὅρια τῆς Ἐπισκοπῆς του, καὶ εἰς τὰς χώρας, ὀποὺ εἰς τὴν Ἐπισκοπήν του εἶναι ὑποκείμεναι. Καθὼς ὅμως οἱ Ἐπίσκοποι δὲν πρέπει νὰ πράττωσι κανένα πράγμα κοινὸν χωρὶς τὴν γνώμην του Μητροπολίτου, έτσι παρομοίως καὶ ὁ Μητροπολίτης, δεν πρέπει νὰ κάμνη κανένα τοιούτον κοινόν πράγμα μόνος καὶ καθ’ εαυτόν, χωρὶς τὴν γνώμην ὅλων του τῶν Ἐπισκόπων. Διατὶ μὲ τοῦτον τὸν τρόπον θέλει εἶναι ὁμόνοια καὶ ἀγάπη, ἀνάμεσα καὶ εἰς τοὐς Ἐπισκόπους, καὶ Μητροπολίτας, καὶ εἰς Κληρικούς, καὶ εἰς Λαϊκούς. Ἐκ δὲ τῆς ὁμονοίας ταύτης καὶ ἀγάπης θέλει δοξασθῇ ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ, διὰ μέσου τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ, Κυρίου δὲ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅστις ἐφανέρωσεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὸ τοῦ Πατρός του ὄνομα, καὶ τὴν ἀγάπην ἐνομοθέτησε, λέγων· «Ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστέ, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις».
Καὶ θέλει δοξασθῇ ἐν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, τὸ ὁποῖον διὰ τῆς χάριτός του ἥνωσεν ἡμᾶς εἰς μίαν πνευματικὴν συνάφειαν. Ταὐτόν εἰπεῖν, ἐκ τῆς ὁμονοίας ταύτης, θέλει δοξασθῇ ἡ Ἁγία Τριάς, ὁ Πατήρ, ὁ Υἱός, καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, κατὰ τὴν εὐαγγελικἠν φωνήν, τὴν λέγουσαν· «Οὕτω λαμψάτω τὸ φῶς ἡμῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὅπως ἴδωσιν ὑμῶν τὰ καλὰ ἔργα, καὶ δοξάσωσι τὸν Πατέρα ἡμῶν τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς». [1]
Ἔτσι τὴν διαφωνίαν Ἀποστόλου Πέτρου καὶ Παύλου περὶ τῆς τηρήσεως ἢ μὴ τῆς περιτομῆς ἀπὸ τοὺς ἐξ Ἐθνικῶν χριστιανοὺς ἔλυσε ἡ Ἀποστολικὴ λεγομένη Σύνοδος. Τὴν δὲ διαφωνίαν μεταξὺ Κλήμεντος Ρώμης καὶ Πολυκάρπου Σμύρνης διὰ τὴν ἡμερομηνίαν τελέσεως τοῦ Πάσχα ἔλυσε ἡ Α´ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος.
Ἰδοὺ τί γράφει ὁ Ὁμότιμος Καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Γεώργιος Γαλίτης, σχετικὰ μὲ τὸ πῶς ἔλυσαν τὴν διαφοράν τους ὁ Ἀπόστολος Πέτρος καὶ ὁ Παῦλος: «Καὶ οἱ μεγάλοι, καὶ οἱ ἅγιοι μπορεῖ νὰ διαφωνοῦν. Ἂν στὴν διαφωνία τους παρεισφρύσει ἡ ἔλλειψη ἀγάπης, τότε μπορεῖ νὰ εἶναι μεγάλοι, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἅγιοι. Οἱ ἅγιοι ἀκοῦνε καὶ τὴν ἀντίθετη πλευρά. Κι ἂν δὲν πεισθοῦν, δὲν καταφεύγουν στὸν καταναγκασμὸ τοῦ τύπου: “ἐγὼ εἶμαι ὁ ὑπεύθυνος ποιμένας, σὲ μένα ἔδωσε ὁ Χριστὸς τὰ κλειδιὰ τοῦ παραδείσου καὶ μοῦ ἀνέθεσε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ποίμνη του, εἶμαι τὸ ἀφεντικό, ἡ γνώμη μου εἶναι ἡ σωστή, εἶμαι ἀλάθητος, αὐτὸ πιστεύω καὶ αὐτὸ ἀποφασίζω” … Ὄχι!»
Ἡ Ἐκκλησία διοικεῖται συνοδικά, τοὐτέστι δημοκρατικά, αὐτή εἶναι ἡ βασική ἐκκλησιολογικὴ ἀρχὴ τῆς διαποιμάνσεως τῆς Ἐκκλησίας, κανείς δὲν κατέχει μόνος του καὶ ἀλαθήτως τὴν Ἀλήθεια. Ἡ Ἀλήθεια εἶναι ὁ Χριστός, καὶ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Μόνον ἡ Ἐκκλησία ἐν συνόδῳ οἰκουμενικῇ, συνεχίζοντας τὴν ἀποστολικὴ παράδοση ὡς ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, μπορεῖ νὰ ἀποφανθεῖ ἀλαθήτως καὶ νὰ ὁρίσει τὴν Ἀλήθεια. Γιατὶ τὸ Πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι τὸ ἅγιον Πνεῦμα, « τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας», τὸ ὁποῖο ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰω. ιϛ´, 13)». [2]
Ὄντως τὸ περί τῆς Λατρείας ζήτημα, τῆς γλώσσης καὶ τῆς τάξεως αὐτῆς, εἶναι θέμα ὄχι τοῦ κατὰ τόπον Ἐπισκόπου, ἀλλὰ τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων. Τοῦτο μὲ σαφήνεια ἔχουν λύσει οἱ Ἱεροὶ Κανόνες Τοπικῶν μὲν Συνόδων, οἱ ὁποῖοι ὅμως ἔχουν ἐπικυρωθῆ ἀπὸ τὸν Β´ Κανόνα τῆς Ϛ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου.
Συγκεκριμένα ὁ ΡΙΔ´ Κανόνας τῆς ἐν Καρθαγένῃ Συνόδου ὁρίζει·«Ἤρεσε καὶ τοῦτο(…) [3]. Ἰδοὺ τί καθορίζει καὶ ὁ ΙΗ´ Κανόνας τῆς Λαοδικείας : «Περί τοῦ τὴν αὐτὴν λειτουργίαν τῶν εὐχῶν πάντοτε καὶ ἐν ταῖς ἐννάταις καὶ ἐν ταῖς ἑσπέραις ὀφείλειν γίνεσθαι» [4].
Ἑπομένως σύμφωνα μὲ τὴν Κανονικὴν τάξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ἡ Λειτουργικὴ ἀλλαγή εἶναι θέμα ὅλης τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ἑκάστου Ἐπισκόπου. Διὰ τοῦτο τὴν ἀπόφασιν τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος νὰ παραμείνουν τὰ κείμενα τῆς Λατρείας μας ἀμεταγλώττιστα, ἔχουν ὑποχρέωσι νὰ τηρήσουν πάντες οἱ Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὄχι μόνον διότι ἄλλως ὑπέχουν Κανονικὴν εὐθύνην, ἀλλά κυρίως διότι ἔτσι ἐπικρατεῖ εἰρήνη στὴν Ἐκκλησία, οἰκοδομοῦνται οἱ πιστοὶ καὶ δοξάζεται τὸ ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
________________________________________
1. ΠΗΔΑΛΙΟΝ, Ἔκδοσις ΡΗΓΟΠΟΥΛΟΥ, 1982, σελ. 36 καὶ ἑξῆς.
2. Περιοδικόν ΑΝΑΠΛΑΣΙΣ, Τεῦχος 447, Μάϊος – Ἰούνιος 2010, σελίς 69.
3. ΠΗΔΑΛΙΟΝ , σελίς 518.
4. ΠΗΔΑΛΙΟΝ , σελίς 427.
ΠΗΓΗ: amen.gr
(ἑλληνικὸς τονισμὸς : «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»)

, , ,

Σχολιάστε

ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ Ἢ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟΙ ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ;

τοῦ Πρωτοπρ. π. Σταύρου Τρικαλιώτη
῞Ενα παρήγορο γεγονός εἶναι ὅτι τόν τελευταῖο καιρό ἔχει ἀρχίσει ἕνας διάλογος μέ ἀφορμή τήν ἀπόπειρα ὁρισμένων ἀδελφῶν μας κληρικῶν νά εἰσαγάγουν  νεοελληνικές μεταφράσεις γιά λειτουργική χρήση. Τό μή ἐπιτρεπτό αὐτῆς τῆς «ἐτσιθελικῆς»  ἐνεργείας τό ὑπογράμμισε πρόσφατη ἀπόφαση τῆς Διαρκοῦς ῾Ιερᾶς Συνόδου τῆς ᾿Εκκλησίας  τῆς ῾Ελλάδος, χωρίς ὅμως νά κλείσει τό θέμα καί ὁριστικά, κάτι πού κατά τήν ταπεινή μου γνώμη θά πρέπει νά γίνει σύντομα, γιά νά μήν ἔχουμε καί στό μέλλον παρατράγουδα.Τό μόνο πού ζητεῖ αὐτή τή στιγμή ὁ ἑλληνικός λαός εἶναι συμπαράσταση πνευματική καί ὑλική ἀπό τήν ᾿Εκκλησία μας καί ὄχι λειτουργικές καινοτομίες,  πού θυμίζουν πυροτεχνήματα ἀτάκτως καί ἐπικινδύνως ἐρριμμένα ἐπί τῶν κεφαλῶν τῶν ἀνυποψιάστων ἐκκλησιαζομένων καί οὔτε κἄν ἐρωτηθέντων πιστῶν. ῾Η ᾿Εκκλησία μας σήμερα πρέπει νά σκύψει  πατρικά στά μεγάλα προβλήματα πού ἀπασχολοῦν τόν λαό μας καί νά ἐκφέρει  λόγο παρηγορίας καί συμπαραστάσεως. Οἱ ποιμένες της ὀφείλουν νά ἀρθοῦν στό ὕψος τῶν περιστάσεων καί μέ τή χάρη τῆς Ἱερωσύνης, πού τοὺς χάρισε ὁ δωρεοδότης Κύριος, νά ἀνυψώσουν πνευματικά τόν ἑλληνικό λαό, ἕνα λαό πού τοῦ ἄξιζε καλύτερη μεταχείριση. ῾Η λεγομένη οἰκονομική κρίση ἦταν μιᾶς πρώτης τάξεως εὐκαιρία νά δείξουν τό ἀληθινό τους πρόσωπο οἱ «φίλοι» καί «προστάτες»μας.
Παρακολουθώντας  τόν διάλογο περί τόν λειτουργικῶν μας πραγμάτων, πού διεξάγεται μέσα ἀπό ἄρθρα σέ ἐφημερίδες καί περιοδικά ἐκκλησιαστικοῦ περιεχομένου, ἀλλά καί σέ ἄρθρα πού δημοσιεύονται στό διαδίκτυο  θά ἤθελα νά κάνω ὁρισμένες παρατηρήσεις.
1.     Μέ παρηγόρησε ἀφάνταστα τό γεγονός ὅτι ἀρθρογράφησε τό τελευταῖο διάστημα ὁ λόγιος Μητροπολίτης Σεβασμιώτατος Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. ῾Ιερόθεος Βλάχος, ὁ ὁποῖος μέ τρανταχτά ἐπιχειρήματα ἀπέδειξε τό μή ὀρθόν τῶν λειτουργικῶν καινοτομιῶν πού προαναφέραμε. Δυστυχῶς, οἱ ἀπαντήσεις πού εἴδαμε κυρίως ἀπό τόν αἰδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Βασίλειο Θερμό δείχνουν μιά προσωπική πικρία καί δέν μᾶς ἔπεισαν στό ἐπίπεδο τῶν ἐπιχειρημάτων.
2. ῞Οσοι ἔγραψαν ὑπέρ τῆς εἰσαγωγῆς τῶν μεταφράσεων στή Θεία Λατρεία μας ὁμοιάζουν μέ τούς συντρόφους τοῦ ᾿Οδυσσέα, οἱ ὁποῖοι βούλωσαν κυριολεκτικά τά αὐτιά τους, γιά νά μήν σαγηνευτοῦν ἀπό τούς πειρασμούς. Τήν ἴδια ἐντύπωση μᾶς ἔδωσαν καί οἱ ἀρθρογραφοῦντες ὑπέρ τῶν λειτουργικῶν καινοτομιῶν: Γράφουν καί ἐπιχειρηματολογοῦν χωρίς νά ἀπαντοῦν οὐσιαστικά στόν ἐκπεφρασμένο ἀντίλογο καί μονολογοῦν μέ τήν ψευδαίσθηση ὅτι διαλέγονται. Διακατέχονται ἀπό ἕναν ἄκρατο ἐγκεφαλισμό  καί ἀπό ἕναν νοησιαρχικό στρουθοκαμηλισμό. ῾Η ἐπιτυχία πού σημείωσε κατά κοινή ὁμολογία ἡ ἡμερίδα πού διοργάνωσε ὁ Ἱερός Ναός ῾Αγίας Παρασκευῆς ᾿Αττικῆς φέτος τόν ᾿Απρίλιο μέ θέμα: «Γλῶσσα καί Λατρεία. Νοησιαρχία ἤ μέθεξις», ὅπου ἔγκριτοι ἱεράρχες καί ἐπιστήμονες ἀπεφάνθησαν περί τοῦ μή ἐπιτρεπτοῦ τῆς εἰσαγωγῆς μεταφράσεων στή Θεία Λατρεία μας, φαίνεται ὅτι δέν τούς ἄγγιξε. Νά δοῦμε τί θά μᾶς ἀπαντήσουν, ὅταν σύν Θεῷ κατά τόν ᾿Οκτώβριο θά ἐκδοθοῦν τά πρακτικά τῆς ἐν λόγῳ ἡμερίδας. ᾿Ελπίζουμε καί τότε νά μήν περιορισθοῦν στόν μονόλογο.
3. ῾Ο διάλογος-μονόλογος πού προαναφέραμε κατάντησε πολλές φορές νά γίνεται εἴτε μέ ὅρους καί ἔννοιες δανεισμένους ἀπό τήν Ψυχιατρική καί τήν Ψυχολογία ἤ ἀπό μία νεοπατερική θεολογία «παντός καιροῦ», πού προσαρμόζεται στά δεδομένα καί τίς ἀπαιτήσεις τοῦ «σύγχρονου» ἀνθρώπου. Διαβάσαμε ἕναν θολό, κουλτουριάρικο καί ἀμφιβόλου γνησιότητος «σύγχρονο θεολογικό λόγο» -πάντα κατ’ αὐτούς- πού ὅμως πόρρω ἀπέχει ἀπό τήν πατερική διδασκαλία καί ἐμπειρία. Οἱ Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας μας κατ’ αὐτούς ἀποτελοῦν ἕνα παρελθόν καί κάθε ἀναφορά σέ αὐτούς συνιστᾶ «προσκόλληση στό παρελθόν» ἤ «στεῖρο βυζαντινισμό». Φανταστεῖτε μιά  ὀρθόδοξη ᾿Εκκλησία πού δέν στηρίζεται καί δέν ἐμπνέεται ἀπό τούς Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας. Οἱ ἀξιότιμοι καί σεβαστοί  αὐτοί ἄνθρωποι μᾶς εἰσηγοῦνται ἕνα μόρφωμα ᾿Εκκλησίας, πού θυμίζει κακό ἀντίγραφο τοῦ Προτεσταντισμοῦ ἤ τοῦ Ρωμαιοκαθολικισμοῦ. ᾿Εδῶ βλέπουμε πόσο δίκιο εἶχε ὁ μακαριστός Γέροντας Παῒσιος ὁ ῾Αγιορείτης,  ὁ ὁποῖος τόνιζε ὅτι τόν λόγο τῶν συγχρόνων θεολόγων πρέπει νά τόν περνᾶμε ἀπό τήν πατερική κρισάρα, γιά νά διαπιστώνουμε ἄν εἶναι γνήσιος ἤ κίβδηλος.
Κλείνοντας τήν μικρή αὐτή παρέμβασή μου,  θά ἤθελα νά εὐχηθῶ ὁ «διάλογος» νά κρατηθεῖ σέ ὑψηλό ἐπίπεδο, νά παραμερισθοῦν οἱ ἑκατέρωθεν πικρίες καί προσωπικές ἀντιπαραθέσεις καί κυρίως νά δείξουμε περισσότερο σεβασμό στούς Πατέρες τῆς ᾿Εκκλησίας μας…

, , , ,

Σχολιάστε