Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Λαός

ΛΑΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ (Ἀρχιμ. Δαν. Ἀεράκης)

Λαός ὀρθόδοξος

τοῦ Ἀρχιμ.  Δανιήλ Ἀεράκη

.        Ὑπάρχουν ἀξίες, πού εἶναι διαχρονικές. Γιά τόν τόπο μας, πού λέγεται Ἑλλάδα, τό τρίπτυχο «Πατρίδα, Θρησκεία, Οἰκογένεια», εἶναι διαχρονικό.

  • Μπορεῖ βέβαια νά τό καπηλεύωνται πολλοί κατά καιρούς, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει, ὅτι χάνει τή σημασία του.

  • Μπορεῖ νά κάνουν μερικοί τυπικά τό σταυρό τους καί νά μήν ἔχη ἡ ζωή τους σχέσι μέ τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει ὅτι θά καταργήσουμε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὡς δόγμα καί ὁμολογία τῆς χριστιανικῆς μας κλήσεως καί ἰδιότητας.

  • Μπορεῖ νά εἶναι μερικοί πατριδοκάπηλοι, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει, ὅτι θά λησμονήσουμε τήν ἱστορία τῆς Πατρίδας μας ἤ θά θεωροῦμε ἀναχρονιστικό τό νά ὀνομαζώμαστε Ἑλλάδα.

  • Μπορεῖ πολλοί νά χλευάζουν τήν ἠθική ζωή καί τήν τιμιότητα τῆς ὡραίας οἰκογένειας, ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει ὅτι δέν εἶναι ἡ οἰκογένεια τό κύτταρο τῆς κοινωνίας καί εἰδικώτερα, ὅτι ἠ χριστιανική οἰκογένεια δέν εἶναι ὁ προθάλαμος τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ αἱμοδότης τοῦ Ἔθνους.

  • Νά γιατί προκάλεσαν ἀγανάκτησι δηλώσεις τοῦ προέδρου τῆς Βουλῆς Νικ. Βούτση, μέ τίς ὁποῖες θέλησε νά ξερριζώση ὅ,τι ἑλληνικό καί ὀρθόδοξο ἀπό τόν τόπο πού λέγεται Ἑλλάδα. Συγκεκριμένα εἶπε: «Ἡ ἐποχή δέν μπορεῖ νά εἶναι βαθύτατα συντηρητική, οὕτε ἡ Ἑλλάδα ἡ μεταμνημονιακή (!), νά εἶναι Ἑλλάδα μέ ὅραμα τό “Πατρίς, Θρησκεία, Οἰκογένεια”… Στήν Ἑλλάδα ἡ Ὀρθοδοξία ἀφορᾷ τό 90% τοῦ πληθυσμοῦ, ἀλλά ἡ Ἑλλάδα δέν εἶναι Ὀρθόδοξος λαός (!). Εἴμαστε σύγχρονο κράτος. Δέν εἴμαστε φονταμενταλιστικό ὀρθόδοξο κράτος, οὕτε ταλιμπάν τῆς Ὀρθοδοξίας»!

  • Κάποιους ἄλλους «ταλιμπάν» ἔπρεπε νά καταδικάση ἡ Βουλή. Αὐτούς, πού ἀποτελοῦν τήν τρομοκρατική ὀργάνωσι «Ρουβίκωνας» καί μπῆκαν καί ἀσχημόνησαν καί μέσα στή Βουλή!

  • Ὅσο γιά τό τί εἶναι ἡ Ἑλλάδα, δεν θά ρωτᾶμε ἑσᾶς, κ. Βούτση, ἀλλ᾽ αὐτούς πού ἔστησαν καί ἀνέστησαν αὐτό τό κράτος. Θά ρωτήσουμε τούς μάρτυρες καί τούς ἥρωες τοῦ Ἔθνους.

  • Ναί, ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ Οἰκογένεια. Καί ἄν, ὅπως πᾶτε, διαλύσετε τό θεσμό τῆς οἰκογένειας, μετά ἀπό λίγα χρόνια δέν θά ὑπάρχη Ἑλλάδα.

  • Ναί, ἡ Ἑλλάδα εἶναι και ἡ Θρησκεία καί πιό συγκεκριμένα ἡ Ἐκκλησία. Σῶμα χωρίς καρδιά θά εἶναι ἡ Ἑλλάδα χωρίς τήν Ἐκκλησία. Δέν εἶναι ἀθεϊστικό κράτος ἡ Ἑλλάδα. Μπορεῖ κάποιοι νά καπηλεύτηκαν τό σύνθημα «Ἑλλάς Ἑλλήνων Χριστιανῶν», ἀλλ’ αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νά ζήση χωρίς τό Χριστό καί τήν Ἐκκλησία.

  • Ναί, ἡ Ἑλλάδα εἶναι μιά Πατρίδα. Ανήκει στήν κοινωνία τῶν εθνῶν, ἀλλά μέ τή δική της ἐθνική ταυτότητα.

Οἱ ἰδέες σας, κ. Βούτση, ἐπιχειρήθηκε κάποτε νά ἐπιβληθοῦν στόν τόπο μας καί μέ αἱματηρή βία. Ἀλλά δέν ὑποτάχθηκε στόν ἄθεο κομμουνισμό. Ἐλπίζουμε, ὅτι θά ἀνακάμψουμε ὡς Ἕλληνες, γιά νά εἴμαστε ἄξιοι ἀπόγονοι τῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων προγόνων μας.

,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ Ο ΛΑΟΣ «Ἡ “Μεγάλη” Σύνοδος δὲν μπόρεσε ἢ δὲν θέλησε νὰ ὁμολογήσει τὴν ἀλήθεια».

Ὑπερασπιστὴς καὶ καύχημα
τῆς Ὀρθοδοξίας

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

 

.                Στὸν ἀπόηχο τῆς συγκλήσεως τῆς Μεγάλης Συνόδου εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας δύο κείμενα σφόδρα ἐπικριτικὰ ἐναντίον ὅσων μὲ ποικίλους τρόπους ἀντέδρασαν στὴ σύγκληση καὶ τὸ ἔργο τῆς Συνόδου.
.               Τὸ ἕνα κείμενο, γραμμένο ἀπὸ λαϊκό, ζητοῦσε καθαιρέσεις καὶ ἀφορισμοὺς τῶν ἀντιδρώντων πιστῶν. Τὸ ἄλλο, γραμμένο ἀπὸ ἐπίσκοπο, ἐκφεύγει κάθε κριτικῆς. Διότι δὲν μπορεῖ νὰ ταιριάζουν σὲ κάλαμο ἐπισκόπου τέτοιες διατυπώσεις σὰν αὐτές:
.               «Ὅλη ἡ καχυποψία, ὅλη ἡ δυσπιστία, ὅλη ἡ μικροψυχία, ὅλη ἡ στενοκαρδία, ὅλη ἡ μικρόνοια, ὅλη ἡ ἡμιμάθεια, ὅλη ἡ ψυχικὴ τύφλωσις ἐπιστρατεύθηκαν κατὰ τῆς Συνόδου, καθὼς ἐπλησίαζε ὁ καιρὸς τῆς συγκλήσεώς της!… Ἀρχιερεῖς (εὐάριθμοι εὐτυχῶς)…, συνταξιοῦχοι πανεπιστημιακοὶ δάσκαλοι ποὺ ἐζήλωσαν ὄψιμες δάφνες Ὁμολογητῶν, καλόγηροι ποὺ μᾶλλον ἔχουν βρῆ μονότονο τὸ κομ­ποσκοίνι καὶ φλέγονται ἀπὸ τὸν πόθο νὰ σώσουν τὴν οἰκουμένη μέσῳ τοῦ διαδικτύου, τῶν ΜΜΕ, διαφόρων “συνεδρίων” καὶ διαφωτιστικῶν ἐκδηλώσεων ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν οἰκουμένη, ἱερομόναχοι καὶ ἔγγαμοι ἱερεῖς κινούμενοι μεταξὺ τυφλοῦ φανατισμοῦ καὶ ἰδεοληψίας, λαϊκοὶ μὲ πρόδηλα χαρακτηριστικὰ παρανοίας, ἐθνοφυλετιστές, ψευδο-κανονολόγοι, σύνολα ἑτερόκλητα, ἀρειμάνια, κράζοντα, ἀλαλάζοντα, βοῶντα, ἄδραξαν τ’ ἄρματα νὰ πολεμήσουν τὴν Σύνοδο…».
.              Δὲν θὰ κρίνουμε τὸ δημοσίευμα. Εἶναι προτιμότερο νὰ τὸ καλύψει ἡ σιωπή. Τοῦτο μόνο θὰ σημειώσουμε: Ὅταν τὰ σκυλιὰ γαβγίζουν, ὁ καλὸς τσοπάνης χαίρεται· ἀκόμη κι ὅταν συμβεῖ νὰ γαβγίσουν γιὰ γνωστὰ καὶ φιλικά του πρόσωπα. Χαίρεται, διότι ξέρει πὼς ἔτσι τὸ κοπάδι του εἶναι ἀσφαλισμένο ἀπὸ τοὺς λύκους.
.                     Καὶ ὅσοι πιστοί, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί – ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ – ἀντέδρασαν στὴ Μεγάλη Σύνοδο, δὲν τὸ ἔκαναν γιὰ κάποιο προσωπικό τους συμφέρον. Ἡ ἀγωνία νὰ κρατηθεῖ ἀμετάβλητη ἡ πίστη τῶν πατέρων τους τοὺς παρακινοῦσε νὰ ἐκφράσουν τοὺς φόβους τους ἔντονα. Ἐπιθυμοῦσαν νὰ δοῦν τὴ Σύνοδο νὰ αἴρεται στὸ ὕψος τῶν προηγουμένων Συνόδων καὶ νὰ ὁμολογήσει μαζί τους ἀκαινοτόμητη τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ Παπισμὸς εἶναι αἵ­ρεση, διάδοχος τοῦ Ἀρειανισμοῦ. Κι εἶναι πόνος μεγάλος καὶ ὀδύνη ἀφόρητη γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ ἡ διαπίστωση ὅτι ἡ Μεγάλη Σύνοδος δὲν μπόρεσε ἢ δὲν θέλησε νὰ ὁμολογήσει τὴν ἀλήθεια.
.               Αὐτός, ὁ τώρα ὑβριζόμενος λαός, ἦταν πάντα τὸ καύχημα τῶν Ἐπισκόπων καὶ Πατριαρχῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως καὶ τῶν ἀοιδίμων Πατριαρχῶν τῆς Ἀνατο­λῆς, οἱ ὁποῖοι στὴν ἱστορικὴ ἀπάντησή τους στὸν πάπα Πίο τὸν Θ´ τὸ 1848 ὁμολόγησαν: «Παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι οὔτε Σύνοδοι ἐδυνήθησάν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστὴς τῆς θρησκείας ἐστὶν αὐτὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτὸς ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τὸ θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καὶ ὁμοειδὲς τῷ τῶν Πατέρων αὐτοῦ».
.              Αὐτὸς ὁ μαχόμενος λαὸς εἶναι καὶ σήμερα καὶ θὰ παραμείνει ὁ ὑπερασπιστὴς καὶ τὸ καύχημα τῆς Ὀρθοδοξίας.

, , ,

Σχολιάστε

ΔΙΕΦΘΕΙΡΑΝ ΤΟΝ ΛΑΟ γιὰ νὰ τὸν ἀναγκάσουν σὲ σιωπὴ καὶ σὲ ὑποταγὴ καὶ ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ (Μητρ. Σιατίστης Παῦλος)

ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ
τοῦ Μητροπολίτου Σιατίστης ΠΑΥΛΟΥ

.                  Δέν ξέρω ἐάν ἐδῶ πού φτάσαμε ὑπάρχει ἐλπίδα καί ἔξοδος ἀπό τή δύσκολη ὥρα πού περνᾶμε. Ἐάν ὑπάρχει ὅμως ἕνα ἐνδεχόμενο ἐλπίδας, αὐτό μόνο ἀπό τό λαό μπορεῖ νά προέλθει, ἐάν μπορέσει νά συνετισθεῖ, ἐάν μπορέσει νά μετανοήσει, ἐάν μπορέσει νά ἀναλάβει τίς εὐθῦνες του.
.              Οἱ ἐξουσίες στάθηκαν ἀδύνατες, γιατί ὑπῆρξαν λίγες σέ ποιότητα. Οἱ κατά καιρούς ἐξουσίες πού κυβέρνησαν αὐτό τόν τόπο, στάθηκαν ἀνίκανες καί ἕνα καθαρό μάτι διαβλέπει ὅτι δέν ἔχουν πλέον τήν δυνατότητα νά βοηθήσουν τήν Πατρίδα. Ἐάν μποροῦσαν θά τό εἶχαν κάνει.
Ὄχι δέ μόνον δέν ἔκαναν καλό, ἀλλά ἔκαναν κακό, γιά τήν ἀκρίβεια κακούργησαν ἐναντίον τῆς Πατρίδας καί τοῦ λαοῦ. Τό κακούργημα δέν εἶναι μόνο ὅτι τόν κατάστρεψαν οἰκονομικά, ἀλλά τόν διέφθειραν ψυχικά. Προκειμένου νά μποροῦν νά ἀπολαμβάνουν τήν ἐξουσία τους καί τά λάφυρά της, διέφθειραν τήν ψυχή αὐτοῦ τοῦ λαοῦ καί μάλιστα μέ τέτοιο τρόπο πού καταντᾶ δαιμονικός.
.               Ἐκμεταλλεύθηκαν τά ἀνθρώπινα πάθη μέ στόχο νά ἐκμαυλίσουν συνειδητά τόν λαό. Μέ ὑποταγμένα στήν ἐξουσία τά τηλεοπτικά κανάλια διαμόρφωσαν τίς εἰδήσεις διά νά διαφθείρουν τόν λαό καί νά κλονίσουν συνειδήσεις ὥστε κάποτε νά μποροῦν νά τοῦ πετάξουν στά μοῦτρα τό «μαζί τά φάγαμε».
.              Ὁ λαός διαβρωμένος ἔγινε αἰχμάλωτος τοῦ δικοῦ του ὁράματος, αὐτοῦ πού τοῦ καλλιέργησαν καί τώρα κάποιοι ἔχουν τήν ἐλπίδα ὅτι θά ξανάρθουν ἐκεῖνες οἱ «καλές ἡμέρες» τῆς καλοπέρασης καί κανείς ἀπό τούς πολιτικούς δέν ἔχει τό θάρρος νά τούς πεῖ ὅτι αὐτές δέν θά ξανάρθουν, γιατί ἦταν μέρες ἀνομίας, καί δέν πρέπει νά ξανάρθουν.
.            Ἡ κατάρρευση τῆς Πατρίδας μας ἦταν σχεδιασμένη μέ βασικούς συνεργάτες τούς πολιτικούς, πού ἀφιονισμένοι μέ τό ἀφιόνι τῆς ἐξουσίας στάθηκαν ἀνίκανοι νά ἀντιδράσουν. Τό σκάνδαλο τοῦ Χρηματιστηρίου δέν ἦταν μιά καλοστημένη παγίδα μέ τόν τότε Πρωθυπουργό νά σπρώχνει τό λαό νά παίρνει δάνεια γιά νά ἀγοράζει μετοχές; Ποιός λογοδότησε γι’ αὐτό;
.               Ὁ καταναλωτισμός ἔγινε ὅραμα ζωῆς. Μέ κάθε τρόπο οἱ Ἕλληνες ὠθοῦντο πρός τήν κατεύθυνση αὐτή. Δάνειο γιά διακοπές, δάνειο γιά Χριστούγεννα σέ ἐξωτικούς προορισμούς, δάνεια, δάνεια, δάνεια. Οἱ ἐξουσίες δέν γνώριζαν ποῦ πήγαινε αὐτή ἡ ἱστορία; Ἄν γνώριζαν ἔχουν τήν πρώτη εὐθύνη καί πρέπει νά ἀναζητηθεῖ. Ἐάν δέν γνώριζαν ἦταν ἔνοχοι γιά λόγους βλακείας. Ἤξεραν, ὅμως, τά πάντα.
.                  Παράλληλα μέ τόν εὐδαιμονισμό, ἕνα πνεῦμα λοιδωρίας ἀπέναντι σέ ὅ, τι πνευματικό, ὅ, τι παραδοσιακό καί ταυτόχρονα ἕνα τσουνάμι ἐπιθέσεων ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας. Συνασπισμένα κανάλια, ὑπηρέτες ξένων πρῶτα συμφερόντων καί τῆς ἑλληνικῆς ἐξουσίας μετά, προσπαθοῦσαν νά γκρεμίσουν τή σχέση τῶν νεοελλήνων μέ τήν πηγή τῆς δυνάμεως. Ἕνα πολύ ἐνδιαφέρον θέμα πρός μελέτη θά ἦταν ἡ στάση τῶν ΜΜΕ ἀπέναντι στόν τότε Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο. Ὀφειλόταν σέ καθαρό δημοσιογραφικό ἐνδιαφέρον ἤ ἐκτελοῦσαν διατεταγμένη ὑπηρεσία μέ διατάκτες ἐντός καί ἐκτός Ἑλλάδος; Μόνον ἠλίθιοι δέν καταλάβαιναν τότε ὅτι ἑτοιμαζόταν ἡ μεγάλη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ λαοῦ. Μόνον ἠλίθιοι δέν μποροῦσαν νά καταλάβουν ὅτι στόχος δέν ἦταν ὁ Θεός, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος. Δέν καταλάβαιναν ὅτι προσπαθοῦσαν νά καταστρέψουν τό καταφύγιο τῶν ἀνθρώπων γιά νά τούς ἐξουδενώσουν.
.                 Μιλοῦσαν γιά τήν «μεγάλη Ἐκκλησιαστική περιουσία»,  πού αὐτοί καί τό συνάφι τους τήν εἶχαν ληστέψει. Ἡ Ἐκκλησία εἶχε παραχωρήσει τό 96% τῆς περιουσίας της πρός χάριν τοῦ λαοῦ. Προκάλεσα ἀρκετές φορές τούς δημοσιογράφους, ὅτι μιά πολύ ἐνδιαφέρουσα ἔρευνα θά ἦταν νά ἐρευνήσουν ἄν αὐτή ἡ ἐκκλησιαστική περιουσία, πού δόθηκε κατά καιρούς γιά χάρη τοῦ λαοῦ, πῆγε πραγματικά στό λαό ἤ πῆγε στίς τσέπες τῶν ἀδίστακτων. Ἀλλά κανείς δέν τόλμησε. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐξέδωσε ἕνα βιβλίο, γιά τό κομμάτι τῆς Ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας καί τήν τύχη του, πού ἀφοροῦσε τήν πρώτη Μητρόπολή του, Θηβῶν καί Λεβαδείας. Ἀντιμετωπίσθηκε ἀπό ὅλους διά τῆς σιγῆς. Ἡ ὑπόθεση κάνει «τζίζ».
.                    Αὐτό πού στόχευσε ἡ ἐξουσία τό πέτυχε, ἀλλά αὐτό εἶναι καί τό μεγάλο ἔγκλημά της. Νά διαφθείρει τό λαό, γιά νά τόν ἀναγκάσει σέ σιωπή καί σέ ὑποταγή. Καί κατάφερε, ἐπίσης, ἔν τινι μέτρῳ νά συκοφαντήσει τήν Ἐκκλησία γιά νά τήν τρομάξει, γιά νά στρέψει τόν λαό ἐναντίον της, σάν τόν Νέρωνα πού ἔκαψε τήν Ρώμη καί μετά κατηγόρησε τούς χριστιανούς σάν ὑπαίτιους. Ὅταν κάποια στιγμή ὁ λαός θά καταλάβει, παρόλο πού προσπαθοῦν νά τόν ἀποπροσανατολίσουν, τότε θά δεῖ τό μεγάλο καί σκληρό παιχνίδι πού ἔπαιξαν εἰς βάρος του.
.                 Ἡ εὐθύνη τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας, γιά τήν καθυστέρηση σ’ αὐτόν τόν τόπο, σέ νευραλγικούς τομεῖς τῆς δημόσιας ζωῆς, εἶναι καί μεγάλη καί ἐγκληματική. Ἡ κατάσταση καί τό κατάντημα τῆς δημόσιας ὑγείας, τῆς δημόσιας Παιδείας, τῆς διεφθαρμένης διοίκησης καί τόσοι ἄλλοι τομεῖς, ὀφείλουν τήν ὑπανάπτυξή τους στούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας. Αὐτούς δέν τούς ἔνοιαξε ἡ Πατρίδα, τούς ἔνοιαζε μόνο ἡ ἐξουσία. Δέν τούς ἔνοιαζε οὔτε κἄν τό κόμμα τους, πού γι’ αὐτούς ἦταν μέσο προσωπικοῦ πλουτισμοῦ καί μέσο διατήρησης τῆς ἐξουσίας. Πόσοι καί πόσο κατάλαβαν αὐτό τόν τόπο, τήν ἱστορία του καί τήν παράδοσή του; Εὔκολοι σέ δεκάρικους λόγους, θεώρησαν ὡς πολιτική τοποθέτηση καί πολιτικό διάλογο τά διάφορα σλόγκαν μέ τά ὁποῖα νόμιζαν ὅτι ἀσκοῦν πολιτική. Τό πρῶτο μνημόνιο εἶχε 234 σελίδες. Τό ὑπέγραψαν ὅλοι, χωρίς κανείς νά τό διαβάσει. Τό ὑπέγραψαν μέσα σέ τρεῖς ὧρες, χωρίς νά ξέρουν τί ὑπογράφουν. Ὑψηλόβαθμα στελέχη ἐπισκέπτονται ξένους ὀργανισμούς γιά νά ὑπερασπίσουν ὑποτίθεται τά συμφέροντα τῆς Πατρίδας καί οἱ συνομιλητές τους δέν μποροῦν νά καταλάβουν γιατί ἀκριβῶς πῆγαν καί τί ἀκριβῶς ἤθελαν. Αὐτό εἶναι τό ἐπἰπεδο τους, τῶν περισσοτέρων τουλάχιστον. Γιατί ἄν αὐτοί πού πηγαίνουν ἔχουν «τέτοιες» ἱκανότητες, μπορεῖτε νά καταλάβετε πόσες ἔχουν αὐτοί πού τούς στέλνουν.
.                Ἡ ἀνικανότητα, ἀλλά καί ἡ ἰδιοτέλεια τῶν ἀνθρώπων τῆς ἐξουσίας φαίνεται στήν ἀνικανότητα ἤ τήν ἄρνηση τους νά συναινέσουν σέ ἕνα κοινό τόπο, σέ μιά κοινή συνισταμένη, γιά σοβαρά προβλήματα πού ἀπασχολοῦν τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι ἄν μιά Κυβέρνηση πάρει μιά νομοθετική πρωτοβουλία π.χ. γιά τήν Παιδεία, ἡ ἀντιπολίτευση θά ἀντιδράσει καί θά καταψηφίσει. Θά ξεσηκώσει ὀργανωμένες ὁμάδες γιά νά ματαιώσει τά πάντα. Ἐάν ἡ ἀντιπολίτευση αὐτή γίνει αὕριο Κυβέρνηση καί πάρει γιά τό ἴδιο θέμα τήν ἴδια ἀκριβῶς ἤ περίπου πρωτοβουλία, ἡ νέα ἀντιπολίτευση θά καταψηφίσει αὐτό πού ὡς Κυβέρνηση θέλησε νά ψηφίσει. Γιατί νά τό κάνει ὁ ἅλλος καί νά μήν τό κάνουμε ἐμεῖς; Δέν μπόρεσαν ἐκτός ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων νά κάνουν κάτι μαζί. Αὐτό τό ὀνομάζουν πολιτική. Ἀλλά αὐτή ἡ συμπεριφορά πού εἶναι σχεδόν πάντα ἡ ἴδια στίς ἐναλλασσόμενες ἐξουσίες δείχνει τήν ἀληθινή ποιότητά τους καί τό ποιοί εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τό κατάντημα τῆς Πατρίδος.
.              Ἦταν Νομάρχης. Γνώρισε τήν τοπική αὐτοδιοίκηση καί τίς ἀνάγκες της. Γίνεται βουλευτής. Ὡς βουλευτής μέ τό κόμμα του νομοθετεῖ σωστά μέτρα γιά τήν τοπική αὐτοδιοίκηση. Ἔλα ὅμως πού στίς ἐκλογές γιά τήν ἀνάδειξη τοπικῶν ἀρχόντων ἡ ἀντιπολίτευση ἐκλέγει πολλούς νέους δημοτικούς καί Νομαρχιακούς ἄρχοντας. Καί πηγαίνει στήν Βουλή μέ τήν ἐντολή ἀπό τό κόμμα του πού κυβερνᾶ νά εἰσηγηθεῖ τό κουτσούρεμα τῶν ἁρμοδιοτήτων γιά νά μήν ὠφεληθοῦν οἱ ἀντίπαλοι. Αὐτοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας στήν Ἑλλάδα, γι’ αὐτό καί τήν ἄφησαν ὑποανάπτυκτη, γι’ αὐτό καλλιέργησαν τήν διαφθορά, τήν ἄντληση μίζας, γι’ αὐτό τήν ἔφεραν σέ αὐτό τό σημεῖο. Ποιός ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς ἐξουσίας ἔνοιωσε στό πετσί του τήν οἰκονομική κρίση; Ὁ τρόπος τῆς ζωῆς τους δέν δείχνει κάτι τέτοιο. Καί ἡ σημερινή ἐξουσία δέν κάνει τίποτα ἄλλο παρά νά θερίζει τούς καρπούς πού ἔσπειρε. Μέ τήν ἀνευθυνότητα τῆς ἀντιπολίτευσης ἔσπειρε ἀνέμους καί τώρα θερίζει θύελλες. Καί προσπαθεῖ νά ἀποπρασανατολίσει γιά μιά ἀκόμη φορά τήν κοινωνία πού ζεῖ σέ ἔκτακτες ἀνάγκες, ψηφίζοντας νόμους καί νομοσχέδια γιά νά διατηρήσει τά κουρέλια τῆς προοδευτικότητας καί ἀντί νά ζητᾶ συγγνώμη γιά τό κατάντημα τῶν ἀνθρώπων, ζητᾶ συγγνώμη γιά τά νομοσχέδια τῆς ντροπῆς πού ἄργησε τάχα νά ψηφίσει.
.               Ἕνα ἄλλο κλασικό παράδειγμα τῆς ἀνίκανης ἐξουσίας εἶναι αὐτό πού ζοῦμε αὐτές τίς ἡμέρες μέ τούς ἀγρότες. Σχεδόν κάθε χρόνο ἔχουμε καταλήψεις δρόμων. Πρίν ἡ σημερινή ἐξουσία γίνει κυβέρνηση ἔτρεχε στά μπλόκα γιά νά στηρίξει τά αἰτήματα τῶν ἀγροτῶν. Τότε εἶχαν δίκαιο καί μόνο ἐφέτος ἔχουν ἄδικο; Κάποιοι λένε ὅτι ἔχουν μέν δίκαιο, ἀλλά οἱ συνθῆκες εἶναι δύσκολες. Πρίν δύο χρόνια δέν ἦταν καί μόνον τώρα ἔγιναν; Ἔχουν δίκαιο οἱ ἀγρότες; Ἐάν ναί, νά τό παραδεχθοῦν ὅλοι. Ἐάν ἔχουν ἄδικο ἤ εἶναι ὑπερβολικοί, νά τούς τό ποῦν ΟΛΟΙ, διαφορετικά εἶναι ἀνεύθυνοι. Ἔπειτα ἀπό τόσες ἡμέρες πού ἡ χώρα παρουσιάζει παράλυση, ἡ ἐξουσία καί τώρα καί στό παρελθόν κάνει κάποιες παραχωρήσεις. Γιατί ἔπρεπε νά ρεζιλεύεται ἔτσι ἡ Πατρίδα μας; Δέν μποροῦσαν ἀπό τήν ἀρχή νά διαλεχθοῦν μέ εὐθύνη, νά τοποθετηθοῦν ὅλοι καί νά ἀποφύγουμε κάθε λίγο καί λιγάκι αὐτό τό μπάχαλο; Αὐτό λέγεται ὑπεύθυνη διακυβέρνηση τῆς χώρας ἀπό ὅλες τίς ἐξουσίες πού πέρασαν;
.            Ἡ ἐξουσία κατέστρεψε αὐτό τόν τόπο, τόν λεηλάτησε γιά πάρτη της, τόν διέφθειρε ἐκμεταλλευόμενη τά πάθη τῶν ἀνθρώπων, τόν δίχασε καί ἔστρεψε τόν ἕνα μετά τόν ἄλλο, ἔστρεψε τήν μία ὁμάδα ἐναντίον τῆς ἄλλης. Σήμερα ἡ ὑπενθύμιση τῶν μπλέ, πράσινων καί κόκκινων καφενείων τοῦ παρελθόντος μόνο ντροπή μπορεῖ νά προκαλέσει σέ κάθε νοήμονα ἄνθρωπο. Ὄργανο στά χέρια ξένων προσπάθησε νά καταστρέψει τήν γλῶσσα, τήν ἱστορία, τήν πίστη στόν Θεό, μέ στόχο τήν ἐξουδένωση καί τήν πλήρη ὑποταγή τοῦ λαοῦ, αἰχμάλωτου ἀπατηλῶν ὀνείρων καί ψεύτικων ὑποσχέσεων. Καμιά ἐξουσία δέν εἶπε ποτέ τήν ἀλήθεια στόν λαό. Τήν λύση πού ὑπῆρχε δέν τήν εἶπε κανείς στόν λαό, γιατί δέν συνέφερε τίς ἐξουσίες.
.               Ἡ λύση δέν θά ἔλθει ἀπό καμία ἀπό τίς συνηθισμένες ἐξουσίες. Ἡ λύση θά προέλθει ἀπό τόν λαό, ὅταν πρῶτα συνειδητοποιήσει τίς δικές του τεράστιες εὐθύνες, ὅταν καταλάβει ὅτι ἔχει καί ἐκεῖνος εὐθύνη γιά τό σημερινό κατάντημα του. Ὅταν καταλάβει ὅτι καμμία λύση δέν θά εἶναι ἀνώδυνη πλέον. Ὅταν ἀποφασίσει νά λειτουργήσει ἑνωτικά καί ὄχι διασπαστικά. Ὅταν ἀποφασίσει νά γονατίσει ὁλόκληρος, γιά νά γίνει ὁ καθένας ἀλληλέγγυος μέ τόν ἄλλο. Τέλος ὅταν ἀποφασίσει ἐθελούσια καί ὄχι ἀναγκαστικά νά δυσκολευτεῖ, γιά νά σηκωθεῖ καί πάλι ὁλόκληρος.

ΠΗΓΗ: siatistaagiosnikolaos.gr

, ,

Σχολιάστε

ΑΞΙΖΕΙ ἢ «ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΤΑΝΤΙΑ»; (ἐπιτέθηκαν μανιωδῶς ἀποκαλύπτοντας μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὰ αἰσθήματα ἐνοχῆς ποὺ τοὺς διακατέχουν)

«Ὁ λαός μας δὲν ἀξίζει τέτοια κατάντια»

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἢ μήπως ἀξίζει;

   .              Ἡ ἀπόφαση τῆς Βουλῆς νὰ ἐγκρίνει τὸ κυβερνητικὸ ἐκτρωματικὸ νομοσχέδιο γιὰ τὸ «Σύμφωνο συμβίωσης ὁμόφυλων ζευγαριῶν» δὲν εἶναι μόνο ἀξιοθρήνητη αὐτὴ καθεαυτὴν γιὰ τὸ πλῆγμα ποὺ καταφέρει σὲ βάρος τοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας. Εἶναι πολὺ περισσότερο ἄθλια, διότι συνοδεύθηκε μὲ καύχηση ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρὲς ὅτι ψήφισαν κάτι πολὺ προοδευτικό, μὲ κορυφαία αὐτὴ τοῦ Πρωθυπουργοῦ, ποὺ ἔφθασε νὰ ζητήσει συγγνώμη διότι κατὰ τὴ γνώμη του πολὺ ἀργὰ ψηφίσθηκε τὸ ἐπαίσχυντο νομοσχέδιο.
.           Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὑπῆρξε καίρια καὶ οὐσιαστικὴ ἡ σχετικὴ ἐπισήμανση τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κορίνθου κ. Διονυσίου, ὁ ὁποῖος σὲ ὁμιλία του κατὰ τὴν πρωτοχρονιάτικη θεία Λειτουργία εἶπε μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:
.              «Θὰ εὐχόμουνα… νὰ βροῦμε τὸ νόημα καὶ τὴν ἱερότητα αὐτῶν τῶν ἡμερῶν. Δὲν μᾶς συμφέρει οὔτε ὑλικὰ οὔτε πνευματικὰ νὰ ἀρνούμεθα τὴν παράδοσή μας καὶ νὰ ἀποϊεροποιοῦμε τὶς ἡμέρες αὐτὲς τὶς μεγάλες καὶ ἐπιφανεῖς…  Δηλαδή, πῶς νὰ τὸ πῶ; Δὲν εἶναι πικρὸ παράπονο νὰ ἀκοῦς ὁλόκληρο πρωθυπουργὸ νὰ λέει (γιὰ τὸ Σύμφωνο) ‘‘ζητῶ συγγνώμη γιατὶ καθυστερήσαμε, ζητῶ συγγνώμη καὶ ἀργήσαμε’’, νὰ τὸ λέει ἐπίσημα ὁ πρωθυπουργὸς τῆς χώρας μας; Ἂν τοῦ ἔδινα ὡς εὐχὴ καὶ τοῦ ᾿λεγα, νὰ σ᾿ ἀξιώσει ὁ Θεός, ἀφοῦ ἔφερες τόσο μεγάλη πρόοδο, νὰ σ᾿ ἀξιώσει ὁ Θεὸς νὰ παραστεῖς καὶ στὰ συμβόλαια τῶν παιδιῶν σου, τί θὰ μοῦ ἔλεγε; ‘‘Μὲ εἰρωνεύεσαι, μὲ κατηγορεῖς; Τί μοῦ λές;’’. Ἔ, ἀκριβῶς αὐτὸ τοῦ λέω. Ὅτι πρέπει νὰ σεβόμαστε μερικὰ πράγματα στὴ ζωή μας καὶ θὰ πρέπει ἀκριβῶς νὰ δίνουμε καλὰ παραδεί­γματα. Δὲν εἶναι καλὰ παραδείγματα αὐτά. Ἐκτραχύνουν τὸν ἄνθρωπο τέτοιες καταστάσεις. Τὸν κάνουν κτηνώδη ἄνθρωπο… Λοιπόν, δὲν πρέπει νὰ παίζουμε… Χρειάζεται… νὰ ἀγωνιστοῦμε, γιατὶ ὁ λαός μας δὲν ἀξίζει τέτοια κατάντια».
.              Ὁ Σεβασμιώτατος τοποθέτησε τὸ ζήτημα στὴ σωστή του βάση. Τὰ δὲ λόγια του ἐνήργησαν καταλυτικὰ καὶ σ᾿ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴ συν­είδηση τῶν ὑποστηρικτῶν τοῦ Συμφώνου, οἱ ὁποῖοι, ὅταν τὸ ζήτημα μεταφέρθηκε ὑποθετικὰ στὴν προσωπική τους ζωή, ἐπιτέθηκαν μανιωδῶς ἐναντίον του, ἀποκαλύπτοντας μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο τὰ αἰσθήματα ἐνοχῆς ποὺ τοὺς διακατέχουν γιὰ τὴν πράξη τους καὶ ἀποδεικνύοντας ὅτι τὸ Σύμφωνο δὲν συνιστᾶ πρόοδο ἀλλὰ ἀνεπιθύμητο κατάντημα.
.             Ἔτσι ἄθελά τους βεβαίωσαν τὸν λόγο τοῦ Σεβασμιωτάτου, ποὺ εἶπε ὅτι «ὁ λαός μας δὲν ἀξίζει τέτοια κατάντια»!

ΠΗΓΗ: osotir.org

,

Σχολιάστε

ΠΥΡΙΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ

Ὁ θαυμαστὸς στύλος

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: ῞Ο,τι “ὁδηγὸ” διαλέγει ἕνας Λαός, τέτοιο δρόμο καὶ ἀκολουθεῖ! Καὶ σὲ ἀντίστοιχο προορισμὸ καταλήγει! ! !

  Ὁ θαυμαστὸς στύλος .             Οἱ Ἰσραηλίτες μόλις εἶχαν βγεῖ ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο, καὶ ­ἔλαβαν πάλι πείρα τῆς στοργικῆς κηδεμονίας τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν, ἡμέρας μὲν ἐν στύλῳ νεφέλης, δεῖ­­ξαι αὐτοῖς τὴν ὁδόν, τὴν δὲ νύκτα ἐν στύλῳ πυρός» (Ἐξ. ιγ´ 21).
.             Στὸ ταξίδι τους μέσα στὴν ἔρημο τοὺς συνόδευε ἕνας τεράστιος στύλος! Σὲ τί χρησίμευε; Τὴν ἡμέρα γινόταν δροσερὸ σύννεφο ποὺ σκέπαζε ὁλόκληρο τὸν λαὸ καὶ τὸν προστάτευε ἀπὸ τὸν καυστικὸ ἥλιο τῆς ἐρήμου· ἐνῶ τὴ νύχτα γινόταν «στῦλος πυρός», φλογισμένος στύλος, φωτεινός. Χρησίμευε στὸ φωτισμό τους. Διέλυε τὸ ἄγριο καὶ βαθὺ σκοτάδι τῆς νύχτας στὴν ἔρημο. Ἀλλὰ καὶ τὴ μέρα καὶ τὴ νύχτα ὁ στύλος αὐτὸς χρησίμευε ὡς ὁδηγός. Προπορευόταν καὶ σκέπαζε ἢ φώτιζε, καὶ καθοδηγοῦσε τὸν περιούσιο λαὸ πρὸς τὴ «γῆ τῆς ἐπαγγελίας», διότι δὲν γνώριζαν τὴν πορεία ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀκολουθήσουν. Ὅταν ἡ νεφέλη σκέπαζε τὴν Κιβωτὸ τῆς Διαθήκης, ἔπρεπε νὰ σταματήσουν τὴν πορεία. Καὶ ὅταν σηκωνόταν ἀπὸ τὴ Σκηνὴ τοῦ Μαρτυρίου καὶ τὴν ­Κιβωτό, ἔδινε στοὺς Ἰσραηλίτες τὸ σύνθημα νὰ ξεκινήσουν πάλι (βλ. Ἀριθ. θ´ 15-23).
.             Στὸ βιβλίο τῆς Σοφίας Σολομῶντος ὁ θεόπνευστος συγγραφέας ἀναπολεῖ τὸ γεγονὸς μὲ ἰδιαίτερη εὐγνωμοσύνη. Κύριε, γράφει, τοὺς μὲν Αἰγυπτίους εἶχες βυθίσει σὲ βαθὺ σκοτάδι (πρόκειται γιὰ τὴν ἔνατη πληγή), ἐνῶ στοὺς Ἰσραηλίτες «πυριφλεγῆ στῦλον, ὁδηγὸν μὲν ἀγνώστου ὁδοιπορίας, ἥλιον δὲ ἀβλαβῆ φιλοτίμου ξενιτείας παρέσχες» (Σοφ. Σολ. ιη´ 3· βλ. καὶ κεφ. ιζ´)· τοὺς χάρισες πύρινο στύλο, ποὺ ἦταν ὁδηγὸς στὸ ταξίδι τους μέσα ἀπὸ ἄγνωστα μέρη, καὶ ἥλιο ποὺ δὲν τοὺς ἔβλαπτε οὔτε τοὺς ἐνοχλοῦσε, ἥλιο εὐεργετικὸ κατὰ τὴν τιμία ἀποδημία τους, τὴν τιμημένη μετανάστευσή τους ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς Αἰγύπτου στὴ «γῆ τῆς ἐπαγγελίας».
.             Μάλιστα «οὐκ ἐξέλιπεν ὁ στῦλος τῆς νεφέλης ἡμέρας καὶ ὁ στῦλος τοῦ πυρὸς νυκτὸς ἐναντίον τοῦ λαοῦ παντός» (Ἐξ. ιγ´ 22). Δὲν τοὺς ἐγκατέλειψε ποτὲ ὁ στύλος, οὔτε τὴ μέρα οὔτε τὴ νύχτα. Ἀχώριστος συνοδοιπόρος ποὺ συντρόφευε τὸν λαὸ στὸ σύνολό του. Ὅλους τοὺς σκέπαζε τὴν ἡμέρα, καὶ ὅλους τοὺς φώτιζε τὴ νύχτα· δρόσιζε καὶ ­φώτιζε «ἐναν­τίον τοῦ λαοῦ παντός». Ἂν ­μποροῦμε νὰ τὸ φαντασθοῦμε! Ἕνας λαὸς ἑνὸς καὶ μισοῦ ἑκατομμυρίου περίπου νὰ βαδίζει μέσα στὴν ἀφιλόξενη ἔρημο, κι ἕνα τεράστιο σύννεφο νὰ τὸν προστατεύει ἀπὸ τὸν καυστικὸ ἥλιο· καὶ τὴ νύχτα νὰ γίνεται φῶς ποὺ δὲν φώτιζε μόνο ὅσους προηγοῦνταν στὴν πορεία, ἀλλὰ ὁλόκληρο τὸν λαό! Ἕνα τεράστιο καραβάνι μέσα στὴν κατασκότεινη ἔρημο ποὺ καθοδηγοῦνταν ἀπὸ πανύψηλο φωτεινὸ στύλο! Θαῦμα ἀδιάλειπτο καὶ ἐντυπωσιακό! Τὸ φῶς «τὸ ἡμερῶσαν τὴν ἔρημον», ὅπως σημειώνει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος (PG 36, 365A)· τὸ φῶς ποὺ ἡμέρωσε τὴν ἄγρια ἔρημο γιὰ τὸν ἐκλεκτὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ.
.             Τὸ συγκινητικότερο ὅμως εἶναι ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ παρουσιάζει αὐτὸν τὸν στύ­­­­­­λο ὡς αὐτοπρόσωπη παρουσία τοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἡγεῖτο αὐτῶν» (Ἐξ. ιγ´ 21). Ὁ Θεὸς τοὺς καθοδηγοῦσε. Στὴ Σοφία Σολομῶντος πάλι λέγεται κάτι πιὸ συγκεκριμένο: «[Ἡ Σοφία] ἐγένετο αὐτοῖς εἰς σκέπην ἡμέρας καὶ εἰς φλόγα ἄστρων τὴν νύκτα» (Σοφ. Σολ. ι´ 17). Ἡ ἐνυπόστατος Σοφία, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, «ἐγένετο αὐτοῖς», Αὐτὸς ἔγινε γι᾿ αὐτοὺς σκέπασμα, στέγη τὴν ἡμέρα καὶ φλόγα ἄστρων τὴ νύχτα…
.             Καθὼς τὰ διαβάζουμε αὐτά, ἴσως μιὰ ἐπιθυμία, μιὰ εὐχὴ νὰ ξεπηδᾶ ἀπὸ τὴν ψυχή μας: Νὰ ζούσαμε τότε γιὰ νὰ δοῦ­με καὶ νὰ ἀπολαύσουμε κι ἐμεῖς τὴ στοργικὴ προστασία τοῦ Θεοῦ! Νὰ εἴχαμε στὴν καθημερινότητά μας συνοδοιπόρο μας τὸν Κύριο!
.             Καὶ ὅμως ὁ Κύριος δὲν μᾶς ἔχει στερήσει αὐτὴν τὴν εὐλογία! «Ἐὰν ­νήφωμεν, ἔχομεν καὶ ἡμεῖς στῦλον πυρός, τὴν τοῦ Πνεύματος χάριν· ὁ αὐτὸς καὶ φωτίζει, καὶ σκιάζει», σημειώνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 62, 166). ­Ἔχουμε κι ἐμεῖς στύλο. Μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ τὸ ἅγιο Χρίσμα λάβαμε τὴ Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἐνδυθήκαμε τὸν Χριστό – «ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσ­θη­τε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε» (Γαλ. γ´ 27)
– Ἐκεῖνον ὁ Ὁποῖος εἶναι «τὸ φῶς τὸ ἀ­­­­λη­θινόν» (Ἰω. α´ 9), καὶ εἶχε γίνει τότε γιὰ τοὺς Ἰσραηλίτες καὶ «στῦλος ­πυρός».
.             Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς νοητὸς πύρινος στύλος καταυγάζει τὸν λαό Του ὡς σύνολο καὶ τὸν καθένα μας ξεχωριστὰ μ᾿ ἕνα φῶς ἄλλης φύσεως, ποὺ παρηγορεῖ, εἰρηνεύει, ἁγιάζει, ἀνακαινίζει. Προπορεύεται καὶ μᾶς ὁδηγεῖ σέ ὁδὸ παράδοξη, μυστική, στὴν τιμημένη μετανάστευσή μας ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς ἁμαρτίας μέσα ἀπὸ τὴν ἔρημο τοῦ παρόντος αἰῶνος πρὸς τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ. Ὁ πύρινος στύλος εἶναι μέσα μας (πρβλ. Ψαλ. ρμβ´ 10, Γαλ. δ´ 6, Ἐφ. γ´ 17 )! Μαζί μας κατακλίνεται καὶ μαζί μας ἐγείρεται, εἰσέρχεται καὶ ἐξέρχεται. Πάν­τοτε μᾶς φροντίζει καὶ μᾶς ­εὐεργετεῖ. Ἀ­­­σφαλὴς ὁδηγὸς καὶ στοργικὸς συνοδοι­­πόρος στὸ ταξίδι τῆς ζωῆς μας.
.             Ὅμως θ᾿ ἀπολαμβάνουμε τὸ εὐεργε­τικό Του φῶς μὲ μία προϋπόθεση: «ἐὰν νήφωμεν», μᾶς συμβούλευσε ὁ χρυσορ­ρήμων Πατήρ. γρηγοροῦμε, ἐ­­­­­ὰν ἀ­­πέχουμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ἡ ὁ­­­ποία μᾶς κρύβει αὐτὸ τὸ φῶς, ἐ­­­­­ὰν δὲν ἀ­­­κο­­­λου­θοῦμε τὰ θελήματα τῶν καρδιῶν μας ἀλ­λὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐ­­­­­ὰν σεβόμαστε αὐτὸν τὸν πύρινο στύλο ὡς ἀξιόπιστο ὁδηγό μας πρὸς τὴ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τότε θὰ ζήσουμε τὴ ζωή μας μέσα στὸ θαυμαστὸ φῶς τῆς παρου­σίας τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ φθάσουμε μὲ ἀ­­σφάλεια στὴ Βασιλεία τοῦ ἀνεσπέρου φωτός.

ΠΗΓΗ: osotir.org

 

, , ,

Σχολιάστε

ΛΑΟΣ ΑΓΛΩΣΣΟΣ, δηλ. ΑΣΚΕΠΤΟΣ. ΜΗΠΩΣ ΚΑΙ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΣ;

Ἀπόσπασμα ἄρθρου ὑπὸ τὸν τίτλο:
«Ἀντίλογος στὴν πολιτικὴ τῶν ψευδαισθήσεων»
Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
στὴν ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 22.09.13

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Εὐθύβολες οἱ διαπιστώσεις τοῦ Χρ. Γ.. Γράφει μεταξὺ ἄλλων : «ὁ λαὸς ρημαγμένος ἀπὸ τὴ συμφορά, γλωσσος πιά, δηλαδ σκεπτος, κριτος (χάρη στ πρακτοράκια τς μεθοδικς ξηλιθίωσης πο παρήλασαν π τος θώκους το πουργείου Παιδείας γι τριάντα ννέα λόκληρα χρόνια…μοιάζει τελείως νίκανος ν κατανοήσει τι ο λύσεις κοινωνικν προβλημάτων γεννινται».
Χρειάζεται ὅμως νὰ τονισθεῖ ὅτι ὁ Λαὸς ΟΙΚΕΙᾼ ΒΟΥΛΗΣΕΙ ΕΞΗΛΙΘΙΩΘΗΚΕ. Τὰ πρακτοράκια, οἱ Ἐργολάβοι τῆς Ἀλλοτριώσεως, ἐργάστηκαν βεβαίως ἐντατικὰ καὶ μεθοδικὰ γιὰ νὰ πετύχουν τὴν ἐξηλιθίωση. Ἀλλὰ αὐτὸ ἐπετεύχθη μὲ τὴν ΑΝΟΧΗ  καί, καλύτερα, ΕΝΟΧΗ τοῦ ἴδιου τοῦ Λαοῦ. Αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐπὶ τέσσερις δεκαετίες ἀνανέωνε τὴν ἐμπιστοσύνη του σὲ κείνους ποὺ τὸν σκύλευαν. Τέτοιος Λαός, ποὺ προτίμησε τὰ ξυλοκέρατα ἀπὸ τὴν στερεὰ τροφὴ τῆς Παραδόσεως καὶ τῆς ἰδιοπροσωπίας του, πόση ζωή μπορεῖ νὰ ἔχει ἀκόμη; Ἐκτὸς ἂν θείᾳ συνάρσει ἔλθει εἰς ἑαυτὸν καὶ ἀλλάξει νοῦ.

.             Ζοῦμε στὴν Ἑλλάδα σήμερα μία πραγματικὴ καταστροφή. Ἀλλὰ μοιάζει δεδομένη (ἢ καλλιεργεῖται ἔντεχνα) καὶ ἡ ψευδαισθητικὴ αἰσιοδοξία, ἡ βεβαιότητα ὅτι ὑπάρχει τὸ μαγικὸ κουμπί, ἡ θαυματουργικὴ συνταγὴ τῆς ἀνάκαμψης.[…]
.             Οἱ ἐξουσιαστές μας, στὸ σημερινὸ φεουδαλικὸ καθεστὼς τῆς ἀχαλίνωτης κομματοκρατίας, ξέρουν καλὰ ὅτι ὁ προβληματισμὸς γιὰ τὴ μεθοδικότητα καὶ τὴ λογικὴ τῶν ἁλυσιδωτῶν συναρτήσεων ποὺ θὰ ὁδηγοῦσαν στὴν ἀνάκαμψη, εἶναι γι’ αὐτοὺς ἀπειλή. Γι’ αὐτὸ καὶ παίζουν μαζί μας, μὲ τὸν πανικὸ καὶ τὴν ἀπόγνωσή μας, τὸ παιχνίδι τῆς ψευδαισθητικῆς αἰσιοδοξίας: Ὅτι ὑπάρχει μαγικὸ κουμπί, θαυματουργικὴ συνταγή. Τὸ «κλειδὶ» γιὰ τὴν ἄμεση ἀνάκαμψη ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη εἶναι συγκεκριμένο, μοναδικό, τὸ ἔχουν μόνο αὐτοί.
.             Καὶ ὁ λαὸς ρημαγμένος ἀπὸ τὴ συμφορά, γλωσσος πιά, δηλαδ σκεπτος, κριτος (χάρη στ πρακτοράκια τς μεθοδικς ξηλιθίωσης πο παρήλασαν π τος θώκους το πουργείου Παιδείας γι τριάντα ννέα λόκληρα χρόνια – ργμα τριν γενεν συνέχειας στν λληνικ διάρκεια), βυθισμένος μεθοδικ λας στν κρετινισμ τς ποδοσφαιρολαγνείας, το κρατικο τζόγου, στν πρωτογονισμ τν μπορικν MME, μοιάζει τελείως νίκανος ν κατανοήσει τι ο λύσεις κοινωνικν προβλημάτων γεννινται, δν κατασκευάζονται.
.             Μὴν ξεχνᾶμε: ἐκτὸς ἀπὸ προϊόντα τῆς κομματοκρατίας εἴμαστε καὶ μεταπράτες τῆς Νεωτερικότητας – δὲν τὴν ἐπιλέξαμε κριτικά, μπήκαμε στὸν «ἐκσυγχρονισμὸ» ὁλόιδια ὅπως οἱ ἀπελεύθεροι τῆς ἀποικιοκρατίας. Ὁ ψυχισμός μας καὶ τὰ ἀντανακλαστικά μας ἔχουν διαμορφωθεῖ ἀπὸ τὴν ξιπασιὰ τῆς «παντοδυναμίας» νὰ πατᾶμε κουμπιὰ καὶ νὰ πειθαρχοῦμε σὲ «ὁδηγίες χρήσεως». Πῶς μεγαλώνει σήμερα ἕνα «ἐκσυγχρονισμένο» παιδί; Πατάει ἕνα κουμπὶ καὶ ἔχει φῶς, ἕνα δεύτερο καὶ ἔχει θερμότητα, κάποιο ἄλλο καὶ ἔχει εἰκόνα, μουσική, τηλεπικοινωνία. Ἀρκεῖ μόνο τὸ ἀτομικό του θέλημα γιὰ νὰ φτάσει στὸ σκοπούμενο, δὲν μεσολαβοῦν ὑλικὰ ποὺ πρέπει νὰ σεβαστεῖ τὶς ἀντιστάσεις τους (ξύλα γιὰ νὰ ἀνάψει φωτιά, λάδι-φιτίλι γιὰ νὰ ἀνάψει λυχνάρι), νὰ κατορθώσει σχέση μαζί τους, ὄχι κυριαρχικὴ χρήση. Ἀσυνείδητα («ἀνεπαισθήτως») ἐντασσόμαστε στὸν κοινὸ βίο μὲ αὐτοματικοὺς ἐθισμοὺς στὴ χρήση, ὄχι ἔμπειροι τῆς σχέσης. Δὲν ξέρουμε νὰ μοιραζόμαστε τὸ θέλημά μας, νὰ κοινωνοῦμε τὴ ζωή, νὰ χαρίζουμε χωρὶς ἀντάλλαγμα – γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν διαζυγίων ἰσοφαρίζει τοὺς γάμους.
.             Κοινωνίες ποὺ ἔγκαιρα διέγνωσαν τὸ προβληματικὸ αὐτὸ στοιχεῖο (τὸν ἀτομοκεντρισμὸ) τῆς Νεωτερικότητας, φρόντισαν γιὰ ἀποτελεσματικὲς πρακτικὲς ἀνάσχεσης τοῦ πρωτογονισμοῦ ποὺ παράγει (νομοτελειακὰ) ἡ ἀπολυτοποίηση τῆς χρήσης σὲ βάρος τῆς σχέσης. Ἀξιοποίησαν τοὺς μακραίωνες ἱστορικοὺς ἐθισμούς τους στὴ χρησιμοθηρία τῶν συμβάσεων, στὸ αὐτονόητο τοῦ χρέους, τῆς συνέπειας, τῆς δέσμευσης σὲ κανονιστικὲς ἀρχὲς συμπεριφορᾶς – ἐθισμοὺς ποὺ τοὺς γέννησε καὶ τοὺς παγίωσε ἡ προτεσταντικὴ Ἠθική. Συνεχίζουν, ὁλοφάνερα, νὰ ἀγνοοῦν τὴ χαρὰ τῆς σχέσης, ἀλλὰ χαλιναγωγοῦν, ὁπωσδήποτε, τὸν ἐνστικτώδη, ἀδίστακτο ἀτομοκεντρισμό. Καὶ σίγουρα ἡ ἑλλαδικὴ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς κοινωνίες.

[…]

, , , ,

Σχολιάστε

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΥΠΟΝΟΜΟ, ΠΑΡΑ ΣΤΑ ΕΛΕΕΙΝΑ ΤΟΥΣ ΧΕΡΙΑ! («Λαὸς ποὺ μόνος του ξέμαθε νὰ ἀποκρίνεται “ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ” εἶναι τελειωμένος.»)

Ἐντολὴ Ράιχενμπαχ:
«Ἀνοῖξτε τραπεζικοὺς λογαριασμοὺς»
-Ζητᾶ νέο νόμο μὲ τὴν καταγραφὴ
ὅλων τῶν λογαριασμῶν τῶν Ἑλλήνων σὲ μητρῶο

-Χαριστικὴ βολὴ στὸ τραπεζικὸ σύστημα
μὲ τὴν ἄρση οὐσιαστικὰ τοῦ ἀπορρήτου

-Ἄνοιγμα λογαριασμῶν
καὶ μόνο μὲ τὴν ὑποψία φοροδιαφυγῆς.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Χθὲς σχολίασε ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛ» τὸ «ἄτερ ὄχλου», τὴν ἐν “ἀπουσίᾳ” τοῦ λαοῦ λήψη καταστροφικῶν ἀποφάσεων γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν (https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/05/07/ἤδη-βάπτεται-κάλαμος-ἀποφάσεως-γιὰ/). Δὲν πρόκειται γιὰ ἀπουσία λαοῦ. Ἀπουσία ἔχουμε, ὅταν ὑπάρχει, ἀλλὰ ἀπουσιάζει σὲ μιὰ συγκεκριμένη στιγμή. Ἔχουμε κάτι χειρότερο: ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ ΛΑΟΥ. Πνευματικὴ ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ.
.              Ὁ (ἱστορικὸς) λαὸς ποὺ προτίμησε νὰ ἀπολακτίσει τὶς Ἀξίες του καὶ τὶς Ἀρχές του, ὁ λαὸς ποὺ τὴν Κυριακὴ τοῦ Πάσχα, προχθές, προτίμησε νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Ἀναστάσιμη Θ. Λειτουργία φεύγοντας ἀπὸ τὶς ἐκκλησίες μὲ τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» (ὅσος βεβαίως λαὸς πῆγε στὶς ἐκκλησίες νὰ τὸ ἀκούσει), λαὸς ποὺ μόνος του ξέμαθε νὰ ἀποκρίνεται “ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ” στὸν χαιρετισμὸ “Χριστὸς Ἀνέστη” καὶ ἀπαντᾶ βλακωδῶς καὶ ἀθλίως «ἐπίσης»[!] ἢ «χρόνια πολλά», ὁ λαὸς ποὺ δὲν ΘΕΛΕΙ νὰ ἔχει ΠΕΡΑΣΜΑ (πάσχα), ποὺ δὲν θέλει νὰ διαβεῖ ἐν Θεῷ τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα, εἶναι λαὸς ποὺ ἔχει ἐν τοῖς πράγμασι ἀντικαταστήσει τὴν Πίστη του στὸν Ἀληθινὸ Θεὸ μὲ τὴν πίστη του στὰ ὑποπροϊόντα τῆς μεταπολιτευτικῆς «προόδου», στὸν ἴδιο τὸν θάνατο, ὅτι δηλαδή –ὅπως γράφει ὁ Ἅγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς, ἐπίσκοπος Ἀχρίδος– μόνη αώνια δύναμη εἶναι θάνατος, μοναδικς Θεὸς  θάνατος. Αὐτὸς λοιπὸν ὁ λαός, (ὁ ἱστορικός, δηλ. ὁ τῆς ἱστορίας, ὁ φυσικός) εἶναι πεθαμένος, τελειωμένος.
.           Καὶ ὁ θάνατός του θὰ ἐπιβεβαιώνεται καθημερινὰ μὲ ἐπὶ μέρους πιστοποιητικὰ θανάτου γερμανικῆς ἢ τροϊκανικῆς προελεύσεως. Πότε Μνημόνια, πότε Δόσεις, πότε Διαρθρωτικὰ Μέτρα, πότε Δημοσιονομικὴ Ἐξυγίανση, πότε Ἀπολύσεις Δημ. Ὑπαλλήλων [ἔχουν βγεῖ παγανιά ξεπουλημένοι Χάροι καὶ θερίζουν ὑπαλλήλους, ἂν ἀργήσουν στὴν δουλειά τους πέντε λεπτά!].
.          Τώρα νέο πιστοποιητικὸ θανάτου: Θὰ ληστεύουν τὶς οἰκονομίες τῶν πολιτῶν μέσα ἀπὸ τοὺς τραπεζικοὺς λογαριασμούς.
.           Λοιπόν, καλύτερα στὸν ὑπόνομο, παρὰ στὰ ἐλεεινά τους χέρια!

.             Ἕναν νόμο ποὺ δὲν ἰσχύει σὲ καμία ἄλλη χώρα τῆς Εὐρώπης προωθεῖ ἡ κυβέρνηση, κατόπιν ἀπαίτησης τοῦ κ. Ράιχενμπαχ.
.             Σύμφωνα μὲ αὐτὸ τὸ νόμο ὅλοι θὰ εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ δηλώσουν τοὺς τραπεζικοὺς λογαριασμοὺς ποὺ διατηροῦν, οἱ ὁποῖοι θὰ συγκεντρωθοῦν σὲ ἕνα ἑνιαῖο ἀρχεῖο, στὸ ὁποῖο θὰ ἔχει πρόσβαση ἡ Γενικὴ Γραμματεία Φορολογικῶν Ἐσόδων.
.             Οὐσιαστικὰ θὰ καταργηθεῖ τὸ τραπεζικὸ ἀπόρρητο καὶ θὰ ἀνοίγονται οἱ λογαριασμοὶ μὲ διαδικασίες-ἐξπρὲς καὶ μὲ τὴν ὑπόνοια καὶ μόνο τῆς φοροδιαφυγῆς. Ἐπίσης ἂν κάποιος δὲν ἔχει ἐκπληρώσει τὶς φορολογικές του ὑποχρεώσεις, δὲν ἔχει καταβάλει τὰ χαράτσια, τότε θὰ ἀνοίγονται οἱ τραπεζικοὶ λογαριασμοὶ καὶ θὰ κατάσχονται τὰ ἀναλογοῦντα ποσά.
.             Ἡ κατάρρευση τῶν φορολογικῶν ἐσόδων ἔχει θορυβήσει τόσο τὴν τρόικα ὅσο καὶ τὴν Task Force, γνωρίζουν ὅτι ἡ ἀπαίτηση γιὰ νέα μέτρα μπορεῖ νὰ ἀποβεῖ μοιραῖα γιὰ τὴν κυβερνητικὴ καὶ πολιτικὴ σταθερότητα στὴ χώρα καὶ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ κοινωνικὴ ἀναταραχὴ μὲ ἀπρόβλεπτες συνέπειες. Ἄλλωστε σχετικὴ ἀναφορὰ ἔχει κάνει καὶ ὁ κ. Σαμαρὰς στὴν κ. Μέρκελ.
.             Βρῆκαν συνεπῶς τὸ μέτρο τῆς ἄρσης τοῦ τραπεζικοῦ ἀπορρήτου καὶ τῆς κατάσχεσης χρημάτων ἀπὸ λογαριασμούς, μὲ τὴν ὑπόνοια τῆς φοροδιαφυγῆς καὶ μόνο ἢ λόγῳ τῆς ἀδυναμίας κάποιου πολίτη νὰ καταβάλει χαράτσια ἢ νὰ φανεῖ συνεπὴς στὶς φορολογικές του ὑποχρεώσεις.
.             Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ μποροῦν νὰ ἀνοίγονται λογαριασμοὶ ἀκόμα καὶ 3.000 εὐρώ, ποὺ ὁ πολίτης ἔχει στὴν τράπεζα γιὰ μιὰ ὥρα ἀνάγκης. Ἂν δὲν ἔχει ἐκπληρώσει τὶς φορολογικές του ὑποχρεώσεις, τὰ χρήματα αὐτὰ θὰ μποροῦν νὰ κατασχεθοῦν ὑπὲρ τοῦ δημοσίου.
.             Στὴν πραγματικότητα ἡ ἀπαίτηση τῆς ψήφισης τοῦ συγκεκριμένου νόμου ἐκπορεύεται ἀπευθείας ἀπὸ τὸ Βερολίνο.
.             Οἱ Γερμανοί, ὅσο καὶ ἂν αὐτὸ φαντάζει παράλογο, πιστεύουν ὅτι ὑπάρχει ἀκόμα πολὺ “λίπος” στὴν Ἑλλάδα, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἔχουν κρυμμένα λεφτὰ ἢ χρήματα στοὺς τραπεζικούς τους λογαριασμούς. Αὐτὸ ποὺ ὑποκρύπτεται ὅμως εἶναι ἡ ἐμφανὴς πρόθεσή τους νὰ ἀποσταθεροποιήσουν τὰ τραπεζικὰ συστήματα τῶν χωρῶν τοῦ νότου, νὰ καταστήσουν τὶς Τράπεζες τῶν χωρῶν τοῦ εὐρωπαϊκοῦ νότου ἐπισφαλεῖς καὶ νὰ ὁδηγήσουν τὶς καταθέσεις σὲ ἀσφαλεῖς προορισμούς, ὅπως οἱ δικές τους τράπεζες.
.             Σὲ περίπτωση ποὺ ὑποκύψει ἡ κυβέρνηση στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ κ. Ράιχενμπαχ εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ ὑπάρξει νέο κύμα ἐκροῶν ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς τράπεζες, ἰδίως ἀπὸ μικροκαταθέτες.

 ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

Σχολιάστε

ΠΡΟΦΗΤΕΙΑΣ… ΨΑΡΟΥΔΑ Η ΕΚΠΛΗΡΩΣΗ!

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟ λληνικ κράτος τετέλεσται! 166 λληναράδες βο(υ)λευτς
δικαίωσαν τ
ν προφητεία τς ννας Ψαρούδα-Μπενάκη! 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: «Κατὰ τὸν νιὸ καὶ τ᾽ ἄρματα», λέει ἡ σοφὴ παροιμία. Τέτοιοι ἄχρηστοι καὶ τιποτένιοι ἄρχοντες πρέπουν σὲ ἕνα τέτοιο ἀχάριστο καὶ ἀμνήμονα λαό, ὁ ὁποῖος ἀπεμπόλησε τὶς Ἀρχὲς καὶ ἐκκλησιοκεντρικὲς Ἀξίες του ἀντὶ πινακίου φακῆς (περιώνυμος “ἀλλαγή”, ἀνάπτυξη, ἐκσυγχρονισμός, ἐπανίδρυση), πέταξε τὰ τζιβαϊρικά του καὶ υἱοθέτησε ὅ,τι σάπιο βρῆκε στὶς χωματερὲς τῆς Δύσης. 

fek240

 .         Μία συνεδρίαση τῆς Βουλῆς καὶ ἡ ψῆφος 166 Ἑλληναράδων βο(υ)λευτῶν ἦταν ἀρκετὰ γιὰ νὰ πάψει ἡ Ἑλλάδα μας νὰ εἶναι ἀνεξάρτητο καὶ κυρίαρχο κράτος. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι (ἐκ τῶν ὁποίων οἱ περισσότεροι ψήφισαν καὶ τὰ τρία μνημόνια ποὺ προηγήθηκαν) δικαίωσαν μετὰ ἀπὸ 8 ὁλόκληρα χρόνια τὴν… προφητεία τῆς Ἄννας Ψαρούδα-Μπενάκη καὶ παρέδωσαν τὴ χώρα μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά της στοὺς δανειστές της!
.         Ἡ τότε πρόεδρος τῆς Βουλῆς κυρία Ψαρούδα-Μπενάκη στὶς 8.2.2005 λέει ἀπίθανα πράγματα γιὰ κείνη τὴν ἐποχή, στὸν (τότε) νέο Πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια κι ὅμως κανένας δὲν τὴ ρώτησε ποτὲ πῶς κι ἀπὸ ποιοὺς τὰ γνώριζε!

 ΠΗΓΗ: aienaristeyein.com (ἀπὸ zeidoron)

, ,

Σχολιάστε

ΑΡΧΙΕΠ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: «OYTE ΛΑΟΣ ΚΛΕΠΤΩΝ, ΟΥΤΕ ΛΑΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ. – Πεῖτε τους ὅτι ἕνας ἁπλὸς παπὰς μᾶς εἶπε στὴν Ἑλλάδα ὅτι δὲν νιώθει τὴν ἀλληλεγγύη τῆς Εὐρώπης ἀλλὰ μία τραγικὴ τοκογλυφία»

Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος:
Ὁ ἀγώνας γίνεται γιὰ μία μία γερμανικὴ Εὐρώπη;

.            «Ὁ λαός μας δὲν εἶναι οὔτε ἕνας λαὸς κλεφτῶν, οὔτε ἕνας λαὸς ἀπατεώνων ὅπως τὸν παρουσιάζουν δημοσιεύματα ξένων Μέσων Ἐνημέρωσης». Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος ἐξέφρασε τὴν πικρία του, ὅπως εἶπε χαρακτηριστικά, στοὺς ἐκπροσώπους τοῦ Παγκόσμιου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν καὶ τοῦ Συμβουλίου Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν, μὲ τοὺς ὁποίους συναντήθηκε σήμερα. Συγκεκριμένα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καλωσορίζοντας τοὺς ἐκπροσώπους ἐπισήμανε, μεταξὺ ἄλλων: «Ἔχουμε τὴν ἰδιότητα τοῦ πνευματικοῦ πατέρα καὶ προσέγγισή μας βασίζεται στν ελικρίνεια καχι στ διπλωματία. Θὰ ἤθελα, λοιπόν, νὰ μεταφέρω ἕνα παράπονο στὰ μέλη τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, μία πικρία ποὺ θὰ ἐπιθυμοῦσα νὰ διαβιβαστεῖ στὶς κατὰ τόπους Ἐκκλησίες. Ποιμαίνω αὐτὸν τὸν λαὸ 44 χρόνια. Καὶ δὲν εἶναι οὔτε ἕνας λαὸς κλεφτῶν, οὔτε ἕνας λαὸς ἀπατεώνων ὅπως τὸν παρουσιάζουν δημοσιεύματα ξένων ΜΜΕ».
.          Καὶ ὁ προκαθήμενος τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας προσέθεσε: «Μία τέτοια παρουσίαση δὲν βοηθάει ἀλλὰ ἐπιδεινώνει τὴν κατάσταση. Οἱ Ἕλληνες συνεχίζουν νὰ εἶναι ἐργατικοί, ἀξιοπρεπεῖς, μὲ ἕναν πολιτισμὸ ποὺ θὰ τὸν ζήλευε κάθε κράτος καὶ κάθε χώρα. Ἡ Ἑλλάδα, σήμερα, βρίσκεται σὲ μία δύσκολη θέση. Ἔχουμε περάσει κι ἄλλες κρίσεις, τὶς ὁποῖες ξεπεράσαμε μὲ ὑπερηφάνεια καὶ εἴμαστε αἰσιόδοξοι ὅτι καὶ αὐτὴ θὰ τὴν ξεπεράσουμε, ἀλλὰ μᾶς μένει τὸ παράπονο γιὰ τὴ στάση εὐρωπαϊκῶν λαῶν ἀπέναντί μας». Ἀκολούθως ὁ κ. Ἱερώνυμος μίλησε γιὰ τὶς ἀρχὲς τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ὑπογραμμίζοντας: «Θὰ ἤθελα νὰ κάνουμε μία σύγκριση τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης τοῦ χθὲς καὶ τοῦ σήμερα. Ἄλλωστε, εἶμαι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ πίστεψα σὲ αὐτὸ τὸ σχῆμα, ἤθελα νὰ προχωρήσει καὶ τὸ στήριξα μὲ ὅλες μου τὶς δυνάμεις. Στὰ κείμενα τῶν θεμελιωτῶν αὐτῆς τῆς ἰδέας, γίνεται λόγος γιὰ ἀδελφοσύνη, γιὰ συνεργασία, γιὰ ἀλληλεγγύη. Ποῦ στ’ ἀλήθεια φαίνονται ὅλα αὐτά; Ἔχω γνωρίσει τὴν Γερμανία καὶ τὴν ἀγαπῶ, ἀλλὰ ἄλλο αὐτὸ κι ἄλλο ἡ πραγματικότητα. Τὸ ἐρώτημά μου εἶναι ἁπλό: ὁ ἀγώνας γίνεται γιὰ μία εὐρωπαϊκὴ Γερμανία ἢ γιὰ μία γερμανικὴ Εὐρώπη;»
.            Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐξέφρασε τὴν λύπη του γιὰ τὸν προπηλακισμὸ τοῦ προξένου στὴν Θεσσαλονίκη, λέγοντας: «Παρακολούθησα μὲ λύπη τὸν προπηλακισμὸ τοῦ προξένου στὴν Θεσσαλονίκη, γιατί κάτι τέτοιο δὲν ταιριάζει στοὺς Ἕλληνες πολίτες. Καὶ τὸν καταδικάζω. Ὅμως, στὴν ἀθλιότητα ποὺ ὑπάρχει σήμερα, τὴν στιγμὴ ποὺ χιλιάδες ἄνθρωποι ἀναζητοῦν ἕνα πιάτο φαγητό, ὅταν ἀκούγεται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ ὅτι ἡ Γερμανία κέρδισε ἕνα δισεκατομμύριο ἑπτακόσια ἑκατομμύρια ἀπὸ τὴν κρίση, τί θὰ κάνει αὐτὸς ὁ λαός; Κι ὅταν μάλιστα κουβαλᾶ καὶ τὶς μνῆμες ἀπὸ τὴν Κατοχή». Ὅσον ἀφορᾶ στὴν οἰκονομικὴ κρίση, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἐπισήμανε ὅτι δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία, ὅπως εἶπε, δυστυχῶς ἔγινε τὸ πειραματόζωο, ἀλλὰ καὶ ἄλλες χῶρες.
.        Ἐκτενῆ ἀναφορὰ ἔκανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος στὸ ἔργο καὶ τὴν ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ ἐπίπεδο ἠθικό, πνευματικό, ψυχικὸ ἀλλὰ καὶ φιλανθρωπικό, ἀναφέροντας τὰ σχετικὰ προγράμματα ποὺ ἔχει ἀναπτύξει ἡ Ἐκκλησία, τὰ ὁποῖα , ὅπως τόνισε, στηρίζουν οἱ Ἕλληνες. «Μὲ τέτοιο λαό», εἶπε, «ἡ Ἑλλάδα θὰ ξεπεράσει τὴν κρίση». Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ζήτησε ἀπὸ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο νὰ πεῖ μὲ δυνατὴ φωνὴ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο ὅτι «σήμερα ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, δὲν ἀκολουθεῖ τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἀξίες πάνω στὶς ὁποῖες θεμελιώθηκε καὶ ὅτι ἕνας ἁπλὸς παπὰς μᾶς εἶπε στὴν Ἑλλάδα, ὅτι δὲν νιώθει τὴν ἀλληλεγγύη τῆς Εὐρώπης ἀλλὰ μία τραγικὴ τοκογλυφία ἀπὸ μέρους της».

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

, ,

Σχολιάστε

ΓΙΑ ΛΑΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΨΥΧΟΡΡΑΓΟΥΝΤΑ «Ὅποιος θέλει νὰ σπουδάσει τὴν ἱστορικὴ παρακμή μας, ἂς ἐγκύψει στὴν προφορικὴ καὶ γραπτὴ γλωσσικὴ ἐκφραστική μας».

Γιὰ λαὸ ἱστορικὸ ψυχορραγοῦντα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 21.10.12

.              Στὸ κομμάτι τῆς ὁδοῦ Σταδίου, ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια ὣς τὴν Κλαυθμῶνος, ἴσως καὶ τέσσερα στὰ πέντε καταστήματα ἔχουν κλείσει. Ἡ εἰκόνα ἀπὸ μόνη της γεννάει πανικό.
.              Δὲν ἔκλεισε τὰ καταστήματα ἡ οἰκονομικὴ ἀποκλειστικὰ καταστροφὴ τῆς χώρας. Ἡ ἀνυπαρξία κράτους προηγήθηκε. Οἱ κυβερνήσεις ἤξεραν μόνο νὰ δανείζονται καὶ νὰ σκορπᾶνε, ἦταν προκλητικά, ἐξωφρενικὰ ἀνίκανες νὰ λύσουν προβλήματα ὅπως τῶν καθημερινῶν διαδηλώσεων στὸ κέντρο τῆς πρωτεύουσας. Ἀνίκανες νὰ πατάξουν τὶς ὀρδὲς τῶν ἐγκληματιῶν «μπαχαλάκηδων». Ἀνίκανες νὰ ἐξαλείψουν τὸ ἀναιδέστατα ἔκθετο στὰ πεζοδρόμια τοῦ κέντρου παρεμπόριο, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐμπόριο τοῦ θανάτου: τὴν ἀπροκάλυπτη διακίνηση ναρκωτικῶν καὶ πορνείας στὴν καρδιὰ τῆς πόλης.
.              Κρίση οἰκονομικὴ περνᾶνε καὶ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Καταστροφὴ συντελέστηκε μόνο στὴν Ἑλλάδα. Γιατί μόνο στὴν Ἑλλάδα ἡ οἰκονομικὴ κρίση ἦρθε νὰ συναντήσει καὶ νὰ μεγεθύνει ἐφιαλτικὰ τὴν ἱστορικὴ παρακμή. Ἱστορικὴ παρακμὴ σημαίνει τὴν ἀδυναμία νὰ λειτουργήσουν οἱ θεσμοί, νὰ ὑπηρετηθοῦν οἱ κοινὲς ἀνάγκες. Σημαίνει νὰ χάνεται ὁ ἄξονας κοινωνικῆς συνοχῆς, ἔστω καὶ ἡ σύμβαση ὡς ἄξονας. Νὰ ὑποκαθιστᾶ τὴ χαρὰ τῆς σχέσης, τῆς μετοχῆς, τῆς κοινωνίας ὁ πρωτογονισμὸς τοῦ ἐγωκεντρισμοῦ, τῆς ἰδιοτέλειας. Ὅ, τι εἶναι κοινό, δημόσιο, κοινωνικὴ περιουσία, νὰ τὸ κατακλέβουν ὅλοι, ὅλοι νὰ τὸ θέλουν γιὰ πάρτη τους. Ὁ πολιτικὸς νὰ ληστεύει τὸ χρῆμα τὸ προορισμένο γιὰ τὴν κοινὴ ἄμυνα, νὰ ἀποθησαυρίζει ἀκίνητα καὶ καταθέσεις σὲ ξένες πρωτεύουσες. Καὶ ὁ ἁπλὸς πολίτης νὰ μηχανεύεται ἰατρικὴ γνωμάτευση τυφλότητας καὶ ἐπίδομα, γιὰ νὰ αὐξήσει τὴν καταναλωτική του εὐχέρεια. Δύο ἄκρως ἀντιπροσωπευτικὰ συμπτώματα ποὺ σηματοδοτοῦν παρακμή, ὄχι ἐπικαιρικὴ ἁπλῶς κρίση.
.              Ἀκόμα καὶ τὸ πελατειακὸ κράτος, ἡ διάλυση τῶν δημόσιων ὑπηρεσιῶν, ἡ ἐνδημικὴ κομματοκρατία ἀντὶ τῆς δημοκρατίας, ὁ διαστροφικὸς ἀντικοινωνικὸς συνδικαλισμός, ἡ κατεστημένη ὡς αὐτονόητη διαφθορὰ καὶ φαυλότητα, θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι συμπτώματα κρίσης, ὄχι παρακμῆς. Ἡ παρακμὴ μπορεῖ νὰ ἔχει ὅλα τὰ συμπτώματα ἐφήμερης κρίσης, χωρὶς νὰ εἶναι μόνο κρίση, καὶ ἡ κρίση νὰ ἔχει ἀκραῖες καὶ ἐπίμονες ἐκφάνσεις, χωρὶς νὰ σηματοδοτεῖ ὁπωσδήποτε παρακμή. Ἡ παρακμὴ προϋποθέτει προγενέστερη ἀκμή, καὶ ἡ ἀκμὴ δὲν ὁρίζεται μὲ δεῖχτες κατὰ κεφαλὴν εἰσοδήματος καὶ ἀκαθάριστου ἐθνικοῦ προϊόντος. Τὴν παρακμὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὸ ἐπὶ θύραις (ἢ καὶ συντελεσμένο ἴσως) τέλος τῆς ἑλληνικῆς παρουσίας στὴν Ἱστορία τὸ βεβαιώνουν ἄλλοι δεῖχτες, ἀπρόσιτοι στὸν ἀνθρωπολογικὸ τύπο τοῦ «Τρωικανοῦ» ἢ τοῦ «Ἑλληναρᾶ».
.              Ἀκμὴ καὶ παρακμὴ ἔχουν οἱ ἱστορικοὶ λαοί, λαοὶ ποὺ σημάδεψαν τὴν Ἱστορία μὲ προσφορὰ πανανθρώπινης ἐμβέλειας καὶ σημασίας. Αὐτοὶ οἱ λαοὶ παρακμάζουν, ὅταν χαθεῖ ἡ ἰδιαιτερότητα, τὸ ξεχωριστὸ τῆς προσφορᾶς τους. Οἱ Ἕλληνες σημάδεψαν τὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία κομίζοντας, πρῶτοι αὐτοί, κριτήριο γιὰ τὴν ἐπαλήθευση τῆς γνώσης: Ἡ γνώση ἀληθεύει ὅταν κοινωνεῖται, ὅταν ὅλοι, ὁ καθένας ἀπὸ τὴν ἐμπειρία του, «ἐπιμαρτυροῦν» τὴν ἔκφρασή της. Αὐτὴ ἡ ἀναζήτηση κοινωνικῆς, ἐμπειρικῆς ἐπαλήθευσης τῆς γνώσης γέννησε τὴ συναρπαστικὴ ἐκφραστικὴ πληρότητα τῆς γλώσσας τῶν Ἑλλήνων, γέννησε καὶ τὴ λογικὴ «μέθοδο» τῆς ἐκφραστικῆς, τὴ φιλοσοφία, τὴν ἐπιστήμη. Ἡ ἐπέκταση τῆς ἀναζήτησης στὸ πεδίο τοῦ ὑπαρκτικὰ «ἀληθοῦς», τῆς «κατ’ ἀλήθειαν» ὕπαρξης, γέννησε τὸ ἄθλημα τῆς «πόλεως» καὶ τῆς «πολιτικῆς», τὴ συνάρθρωση μεταφυσικῆς καὶ δημοκρατίας.
.               Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἰδιαιτερότητα ποὺ κόμισαν οἱ κάποτε Ἕλληνες, τί σώζεται σήμερα ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἑλληνώνυμους ἐπιγόνους; Ἡ παρακμή μας καθρεφτίζεται σὲ , τι λλοτε ταν προσφορά μας: Στὴ γλώσσα, στὸν πολιτικό μας βίο, στὴν παιδαριώδη θρησκειοποίηση τῆς μεταφυσικῆς μας παράδοσης.
.              ποιος θέλει ν σπουδάσει τν στορικ παρακμή μας, ς γκύψει στν προφορικ κα γραπτ γλωσσικὴ κφραστική μας. Ἂς συγκρίνει τὴ γλώσσα τῶν ἐφημερίδων καὶ τοῦ ραδιοφώνου σήμερα καὶ πρὶν ἀπὸ σαράντα, ἑξήντα, ὀγδόντα χρόνια. Πέρα ἀπὸ δημοτικὲς καὶ καθαρεύουσες, ν συγκρίνει τν πλοτο το λεξιλόγιου, τ συντακτικ λογική, τν κφραστικ εχέρεια, καλλιέπεια, εθυβολία. Ν συγκρίνει τν ποιότητα γλωσσικς κφραστικς τν δικαστν κα δικηγόρων, τν πανεπιστημιακν καθηγητν, τν κληρικν, λλοτε κα τώρα.
.              Νὰ σπουδάσει κανεὶς τὸ κατάντημα τῆς πολιτικῆς εἶναι περιττό, θὰ ὑπεραρκοῦσε νὰ περπατήσει τὴν ὁδὸ Σταδίου, ἀπὸ τὴν Ὁμόνοια στὴν Κλαυθμῶνος, στὸ ἀνατριχιαστικὸ τοπίο μίας «πόλης-φάντασμα». Ἢ νὰ ἀκούσει βωμολοχοῦντα τὸν πρόεδρο τῆς Βουλῆς ἢ ἀσπαίροντα ἀπὸ πανικὸ τὸν κ. Βενιζέλο νὰ δικαιολογεῖ τὰ ἀδικαιολόγητα. Τὸ ναδὶρ τοῦ πολιτικοῦ ἐκπεσμοῦ μόνο σημαίνεται, εἰκονογραφεῖται, δὲν περιγράφεται. Κάτι ἀνάλογο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν ἀλλοτρίωση τῆς μεταφυσικῆς παράδοσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Καὶ ἐκεῖ ἡ παρακμὴ ψηλαφεῖται στὸν κατάφωρο διωγμὸ τῆς ποιότητας, στὰ συστήματα μεταπρατικοῦ φεουδαλισμοῦ μὲ τὰ ὁποῖα ἐκλέγονται οἱ ἐπίσκοποι καὶ ξεπληρώνει ἐκδικητικὰ χρωστούμενα ὁ ἑκάστοτε ἀρχιεπίσκοπος. Δὲν παρακμάζει ἁπλῶς τὸ ἑλλαδικὸ κράτος, τὸ «ἐθνικὸ κέντρο». Σὲ παρακμὴ ἔχει μπεῖ ὁ Ἑλληνισμός: Ἡ γλώσσα, ἡ ἱστορικὴ συνείδηση ἔνσαρκη σὲ πράξη λαϊκῆς παράδοσης, ἡ πολιτικὴ ὡς νόημα καὶ περιεχόμενο (θεσμοὶ) κοινωνικῆς συνοχῆς, τὸ «νόημα» τοῦ βίου ὡς πραγματικότητα Ἐκκλησίας τοῦ δήμου (ζωντανῆς κοινότητας) καὶ Ἐκκλησίας τῶν πιστῶν (λαϊκοῦ σώματος λατρευτικοῦ). Τὰ γνωρίσματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἔχουν ἀπομείνει ἰδεολογήματα, χωρὶς σάρκα ἱστορική, ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἑλλάδας, ἀφορμὲς ψυχολογικοῦ αὐτοηδονισμοῦ.
.              Τὰ στρατιωτικὰ πραξικοπήματα, εὐτυχῶς καὶ ἐπιτέλους, ἀνήκουν ἀνεπιστρεπτὶ στὸ παρελθόν. Ἕνας ἐλλειμματικὸς διανοητικὰ πρωθυπουργὸς (τὸ δοκιμάσαμε) εἶναι προτιμότερος ἀπὸ ἕναν παρανοϊκὸ λοχία. Τὰ πραξικοπήματα ἀποκλείονται ἐκ τῶν πραγμάτων, οἱ κοινωνικὲς ἐπαναστάσεις ὄχι. Νὰ κατεβοῦμε οἱ πολίτες στοὺς δρόμους; Εἶναι φενάκη (τὴ δοκιμάσαμε). Μένει νὰ δοκιμάσουμε τὴν ἐξέγερση τῶν θεσμῶν: νὰ ἐξεγερθοῦν συντονισμένοι οἱ κορυφαῖοι τῆς κοινωνικῆς εὐθύνης. Οἱ πρόεδροι: τοῦ Ἀρείου Πάγου, τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, τοῦ Ἐλεγκτικοῦ Συνεδρίου, τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, οἱ ἀρχηγοὶ τῶν τριῶν ὅπλων καὶ τοῦ ΓEEΘA, ὁ διοικητὴς τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδας. Ἀρκεῖ νὰ συναχθοῦν σὲ σύσκεψη, μὲ πρωτοβουλία τοῦ πιὸ συνειδητοποιημένου στὶς εὐθύνες του. Τὸ τί θὰ συζητήσουν, θὰ προκύψει ἀπὸ μόνη τὴ συνεύρεσή τους. Θὰ ξέρουν (γι’ αὐτὸ καὶ θὰ ἔχουν δεχθεῖ νὰ συναντηθοῦν) ὅτι κρίνονται γιὰ τὴ διάσωση μιᾶς παρακαταθήκης πανανθρώπινα πολύτιμης. Γιὰ νὰ ἀποτινάξουν τὴ νάρκη τῆς παρακμιακῆς ἀβελτηρίας.

.              Τουλάχιστον θὰ καταγραφεῖ στὴ μνήμη τῶν γενεῶν: Μία ὕστατη ἀπόπειρα νὰ ξαναγεννηθεῖ ἑλληνικὴ ἰδιαιτερότητα ἀπὸ τὴν τέφρα. κριβέστερα: π τν πόνομο.

 ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, , , , , , ,

Σχολιάστε