Ἄρθρα σημειωμένα ὡς λέξη

«ΤΗΛΕΜΑΧΙΑΣ» ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΗΜΑ καὶ ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

«ΤΗΛΕΜΑΧΙΑΣ» ΜΠΟΥΡΔΟΛΟΓΗΜΑ
καὶ ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ!

τῆς «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.               Μέσα στὸν ὀρυμαγδὸ τῆς ἐν γένει «κρίσεως» ἡ ἐνασχόληση μὲ τὶς λέξεις ἴσως μοιάζει μὲ ἀστεϊσμό. Ἐν τούτοις ἡ παραζάλη καὶ ἡ παρακμὴ ἀποτυπώνεται ΚΑΙ στὶς λέξεις, στὴν γλῶσσα.
.           Ἐνδεικτικὴ περίπτωση, ἀνάμεσα σὲ πολλὲς ἄλλες κακογουστιές (ὅπως ὁ “βλαχομπαρόκ” ἀόριστος τοῦ δύσμοιρου ρήματος “παράγω”!) εἶναι τὸ μπουρδολόγημα τῆς ἐπίκαιρης λέξεως «τηλεμαχία», ποὺ τόσο ἄκριτα καὶ ἀναίσθητα χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὸν «μιντιακὸ» θίασο. Ἐπειδὴ καταντήσαμε γελοῖοι, χάνοντας τὴν αὐτοσυνειδησία μας, στὴν ὁποία περιέχεται καὶ ἡ γλωσσική μας αὐτογνωσία, δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τὸ ἐλάχιστο, αὐτὸ ποὺ οἱ Δυτικοὶ κάνουν μὲ τὰ δικά μας ὑλικά: Νὰ συνθέσουμε νέες λέξεις μὲ τὰ πολύτιμα στοιχεῖα τοῦ γλωσσικοῦ μας θησαυροοφυλακίου.
.          Λοιπόν,  ἡ ἀγγλικὴ λέξη «debate», ποὺ σημαίνει τὴν δημόσια (μπροστὰ σὲ κοινό, σὲ ἀκροατήριo) συζήτηση-ἀντιπαράθεση μὲ ἐπιχειρηματολογία, σὲ καμία περίπτωση δὲν μπορεῖ νὰ μεταφρασθεῖ ὡς «τηλεμαχία». Καὶ τοῦτο ἐπειδή, πρῶτον, ἡ συζήτηση, ἡ διαμάχη, ἡ «μάχη» δὲν γίνεται ἀπὸ μακριά = “τηλε-”(: τὸ πρῶτο συνθετικὸ τῆς λέξεως), π.χ. …ἀνάμεσα στὸν Ἕκτορα στὴν Τροία καὶ στὸν Ἀχιλλέα στὴν …Φθία! Καὶ δεύτερον, ἐπειδή, ὡς ἐκ τοῦ προηγουμένου, δὲν καθίσταται σαφές… ἂν ἡ ἀντιπαράθεση διεξάγεται μέσῳ τηλε-οπτικοῦ ἢ τηλε- φωνικοῦ ἢ τηλε- γραφικοῦ συστήματος…! Κάθε “τηλε” δὲν σημαίνει ὑποχρεωτικῶς καὶ αὐτομάτως τὴν “τηλεόραση” (τηλοψία, ὀρθότερα)!
.              Ἡ λέξη «τηλεμαχία» τὸ μόνο, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ σημαίνει, εἶναι μιὰ μάχη, ποὺ γίνεται μὲ ἀπομακρυσμένους τοὺς μαχομένους, πράγμα ποὺ καθόλου δὲν συμβαίνει μὲ τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγοὺς “ἐγκλωβισμένους” στὸ στούντιο τῆς …«τηλεμαχίας»! Ἐξ ἄλλου ἐπικουρικῶς ὑπενθυμίζεται ὅτι ὁ ἀναφερόμενος στὴν Ὀδύσσεια «Τηλέμαχος» ἔλαβε τὸ ὄνομά του ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ πατέρας του μαχόταν μακριά, στὴν Τροία καὶ ὄχι ὅτι ὁ ἴδιος «τηλεμαχόταν»!
.              Ποῦ εἶναι οἱ σοφοί, ποῦ οἱ «γραμματεῖς», ποῦ οἱ μεγάλοι καὶ τρανοὶ «συζητηταὶ» τοῦ αἰῶνος τούτου (Α´ Κορ. α´ 20), οἱ εἰδικοί!, ἡ Ἀκαδημία Ἀθηνῶν νὰ ἐπέμβουν διορθωτικά, ὄχι τόσο γιὰ τὸ λεκτικὸ σφάλμα, ὅσο γιὰ τὸ ἀπολεσθὲν γλωσσικό μας αἰσθητήριο;
.                  Ἀναμηρυκάζοντας ἀπερίσκεπτα αὐτὴ τὴν ἀτυχῆ καὶ κακόγουστη καὶ ἀνόητη λέξη κακοποιοῦμε τὸ γλωσσικό μας αἰσθητήριο. Καὶ ἐπιβεβαιώνουμε τὴν βαθειὰ ἐπιθυμία μας πρῶτα νὰ βουλιάζουμε στὴν «ἀγλωσσία» καὶ τὴν πνευματικὴ «δυσλεξία» καὶ μετὰ νὰ συνεχίζουμε τὴν σκιαμαχία μὲ τὰ Μνημόνια ἀντὶ νὰ μαχόμαστε κατὰ τοῦ ΜΟΝΟΥ ΚΑΚΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ τὸν ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.

, , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΓΛΩΣΣΙΚΟ… ΜΝΗΜΟΝΙΟ «Ὅσο λιγότερη εὐχέρεια ἔχει κανεὶς νὰ διαλέξει ἀνάμεσα σὲ λέξεις, τόσο μικρότερος εἶναι ὁ πειρασμὸς νὰ σκεφθεῖ».(Δ. Νατσιός)

Τὸ γλωσσικό… μνημόνιο

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

«Φωνάζω  ἑλληνικὰ κι οὔτε ποὺ μ’ ἀποκρίνεται κανεὶς» (Ὀδ. Ἐλύτης)

.              Στὰ πρῶτα χρόνια της Ἐπανάστασης τοῦ 1821, στὴν Ἐθνοσυνέλευση τῆς Τροιζήνας συνέβη τὸ ἑξῆς περιστατικό. Οἱ πληρεξούσιοι, ὅπως ἔλεγαν τότε τοὺς βουλευτὲς τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους, συνεδρίαζαν στὰ χωράφια καὶ τὰ περιβόλια, ὅπως οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας. Ὅλοι τους κάθονταν σταυροπόδι, κάτω στὸ χῶμα, καὶ μόνον ὁ Κολοκοτρώνης ἦταν σκαρφαλωμένος στὴ διχάλα μίας λεμονιᾶς. Κάποτε, λοιπόν, ἤθελαν νὰ ψηφίσουν ἕνα νομοσχέδιο καὶ μερικοὶ πληρεξούσιοι πρότειναν νὰ κοπεῖ στὸ κείμενο τοῦ νομοσχεδίου ἡ φράση «ἐν αὐτῇ». Ὁ Πρόεδρος τῆς Συνελεύσεως προσπαθοῦσε νὰ τοὺς πείσει πὼς δὲν ἦταν σωστὸ νὰ περικοποῦν οἱ δύο αὐτὲς λέξεις, ἡ φράση «ἐν αὐτῇ», γιατί θὰ ἀλλοιωνόταν ὅλο τὸ νόημα τοῦ σχετικοῦ ἄρθρου. Κάποια στιγμὴ δύο πληρεξούσιοι σηκώθηκαν ὀργισμένοι ἀπὸ τὶς «θέσεις» τους καὶ ἄρχισαν νὰ φωνάζουν πρὸς τὸ προεδρεῖο: Νὰ κοπεῖ τὸ «ἐν αὐτῇ». Ναί, νὰ κοπεῖ. Τὸ «ἐν αὐτῇ» νὰ κοπεῖ ὁπωσδήποτε, ὁ ἄλλος. Ὄχι, δὲν κόβετε τὸ «ἐν αὐτῇ» καὶ ἡ συνεδρίαση ἐξελισσόταν σὲ σύρραξη.
.            Ὁ Γέρος τοῦ Μοριὰ λαγοκοιμόταν, ἀφήνοντας τοὺς λογιότατους νὰ ἐρίζουν, μὲ τὴν ἀκατανόητη, γι’ αὐτόν, στεγνὴ καὶ τυποποιημένη γλώσσα τους. Ἀκούγοντας ὅμως τὰ λόγια καὶ τὴν φασαρία, πήδηξε μ’ ἕνα σάλτο κάτω ἀπὸ τὴν λεμονιὰ καὶ πηγαίνοντας κατ’ εὐθείαν πρὸς τὸ προεδρεῖο, ἔξαλλος ἄρχισε νὰ ρωτᾶ:

– Τίνος τὸ αὐτὶ θὰ κόψετε, ὠρὲ πατριῶτες;
– Τόσο μεγάλο ἔγκλημα ἔκανε ὁ ἄνθρωπος. Ντροπή μας Ἕλληνες. Ἐμεῖς ἀγωνιστήκαμε τόσα χρόνια γιὰ νὰ διώξουμε τὸν τύραννο καὶ τώρα θ’ ἀρχίσουμε νὰ κόβουμε τὰ αὐτιὰ τοῦ κοσμάκη;

.           Μέσα σ’ ἕνα πανδαιμόνιο ἀπὸ γέλια, χρειάστηκε νὰ ἐπέμβει ὁ Πρόεδρος, γιὰ νὰ ἐξηγήσει στὸν Κολοκοτρώνη ὅτι παρεξήγησε τὰ πράγματα. Στὸ τέλος, βέβαια, κατάλαβε καὶ ὁ Κολοκοτρώνης τὴν γκάφα του καὶ τοὺς εἶπε χαμογελώντας: Ἔ! Καλὰ δά, δὲν εἶναι καὶ τίποτα σπουδαῖο, ὠρὲ γραμματιζούμενοι. Πῶς θέλετε νὰ καταλάβω, ἐγὼ ὁ σκράπας, τὶς ἑλληνικοῦρες σας. Λέξεις κόψτε ὅσες θέλετε, αὐτιὰ μιὰ φορὰ νὰ μὴν πειράξετε, γιατί θά ᾽χουμε ἄσχημα ξεμπερδέματα. Εἶπα κι ἐγὼ παλάβωσαν οἱ καλαμαράδες… Τί κόρακα μαθές.
.           Τὸ θυμήθηκα τὸ ὡραῖο περιστατικὸ ἀπὸ τὴν ζωὴ τοῦ ἥρωα γιὰ δύο λόγους. Πρῶτον, γιατί πάντοτε μὲ συγκινεῖ ὁ λόγος τῶν ἀγωνιστῶν τοῦ Εἰκοσιένα καὶ φροντίζω τέτοια εὐθαλῆ καὶ μυρίπνοα ἄνθη τῆς ἱστορίας μας νὰ τὰ μοιράζομαι μὲ τοὺς μαθητές μου καί, δεύτερον, γιατί καὶ σήμερα συνεχίζεται ἡ τακτικὴ τῶν τότε πληρεξούσιων ἀπὸ τοὺς τωρινούς… πληρεξουσιαστὲς (ἂν μοῦ ἐπιτρέπεται ὁ νεολογισμός). Χρησιμοποιοῦν λέξεις ἢ φράσεις καινοφανεῖς ἀντικαθιστώντας παλιὲς καὶ γνωστές, δυσάρεστες καὶ ἀποτρόπαιες.
.           Ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ οὐσιαστικὰ καθήκοντα τῶν ἐξουσιῶν, ἰδίως στὴν σημερινή, μνημονιακὴ συγκυρία, συνίσταται στὸ νὰ βαπτίζουν, μὲ λαοφιλεῖς λέξεις ἢ οὐδέτερες ἢ νὰ ἐπινοοῦν νέες, τὰ πράγματα ποὺ οἱ λαοὶ ἀπεχθάνονται μὲ τὰ παλιά τους ὀνόματα. Ἡ δύναμη τῶν λέξεων εἶναι τόσο μεγάλη, ποὺ ἀρκοῦν ὅροι καλὰ ἐπιλεγμένοι, γιὰ νὰ τοὺς κάνουν νὰ δεχτοῦν τὰ πιὸ μισητὰ καὶ καταστροφικὰ πράγματα.
.           Παράδειγμα. Ἐφευρέθηκε μία τρισάθλια λέξη, ἡ «κινητικότητα», γιὰ νὰ καλύψει καὶ νὰ καρυκεύσει τὴν ἀπεχθῆ λέξη ἀπόλυση. Σὲ τέτοιες λέξεις εἶχε διαπρέψει τὸ ΠΑΣΟΚ, ἐπὶ Ἀνδρέα κυρίως. Χρησιμοποιοῦσε, λόγῳ ἰδεοπενίας, λέξεις μὲ λαμπυρίζον περιτύλιγμα -ἀνανέωση, ἀνασυγκρότηση, ἀλλαγή, μεταρρύθμιση- στὶς ὁποῖες, ἐὰν ἔξυνες τὸ κέλυφος καὶ τὶς ξεφλούδιζες, εἰσέπνεες τὶς ἀναθυμιάσεις ποὺ ἔκρυβαν. (Ὁ γενέθλιος βέβαια χῶρος αὐτοῦ τοῦ γλωσσικοῦ πονηρεύματος, εἶναι τὸ ΚΚΕ, ποὺ διαμορφώθηκε ἀπὸ τὰ μέσα περίπου τῆς δεκαετίας τοῦ ’30. Ἡ γνωστὴ «ξύλινη γλώσσα»). Νὰ ἀπαριθμήσω καὶ ἄλλες τέτοιες λέξεις-πτώματα τυμπανιαίας ἀποφορᾶς. Μνημόνιο ἀντὶ γιὰ προδοσία καὶ ἐκποίηση τῆς πατρίδας, διαρθρωτικὲς ἀλλαγές, εὐελιξία, ὁριζόντιες ἢ κάθετες περικοπές, τὸ τρένο τῆς ἀνάπτυξης, διεύρυνση τῆς φορολογικῆς βάσης, ἰσότιμη συμμετοχὴ στὰ βάρη, σχέδιο «Καλλικράτης», «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ», ἀξιολόγηση καὶ λοιπὰ καὶ λοιπά. Καί, ὅπως προεῖπα, ἂν ἀφαιρέσεις τὸ φανταχτερὸ βερνίκι, κρύβονται δράματα, ἀνθρώπινες τραγωδίες, δυστυχία, φρίκη καὶ ἀγραμματοσύνη. Στὸ σχολεῖο ἀκολουθεῖται ἄλλη τακτική, προαγωγὸς τῆς περιρρέουσας ἀγλωσσίας. Πέραν τοῦ ὅτι ἀπουσιάζουν λέξεις ἑδραῖες καὶ ὑψηλές -ἐλευθερία, δικαιοσύνη, ἀξιοπρέπεια, ἐντιμότητα, ἡρωισμὸς-κυριαρχεῖ περίπου αὐτὸ ποὺ ὁ Σεφέρης ἀποκαλοῦσε «ἀριστερὴ καθαρεύουσα». («Δοκιμές»). Μακροπερίοδες, δυσνόητες καὶ δυσανάπνευστες φράσεις, ἄγονοι καὶ ἐπαναληπτικοὶ πλατυασμοί, στερεότυπη μεγαλορρημοσύνη, ἀσκήσεις γλωσσικὲς ποὺ ὑπερβαίνουν τὸ λεξιλόγιο καὶ τὴν ἡλικία τῶν παιδιῶν, γεγονός, ποὺ αἰτιολογεῖ τὴν ὕπαρξη βοηθημάτων ἀπὸ τὴν Α´ κιόλας Δημοτικοῦ.

.             Παραπέμπω σὲ δύο κείμενα δυσνόητης καὶ ἀνόητης γραφῆς, τὰ ὁποῖα περιέχονται σὲ βιβλία Γλώσσας, Δημοτικοῦ καὶ Γυμνασίου. Τὸ πρῶτο εἶναι ἀπὸ τὸ βιβλίο Γλώσσας, τετράδιο ἐργασιῶν, Β´ Δημοτικοῦ, β´ τεῦχος, σελ. 10.

«Ὁ σκύλος ποὺ δὲν ἤξερε νὰ γαβγίζει
Μία φορὰ κι ἕναν καιρὸ ἤτανε ἕνας σκύλος ποὺ δὲν ἤξερε νὰ γαβγίζει. Δὲ γάβγιζε, δὲ νιαούριζε, δὲ μουγκάνιζε, δὲ χλιμίντριζε, δὲν ἤξερε νὰ κάνει καμιὰ φωνὴ ζώου. Ἤτανε ἕνα μοναδικὸ σκυλί, ποὺ ποιὸς ξέρει πῶς κατέφτασε ἀπὸ ἕναν τόπο ὅπου δὲν ὑπήρχανε σκυλιά. Τὸ ἴδιο δὲν καταλάβαινε πὼς τοῦ ἔλειπε τίποτα. Οἱ ἄλλοι τοῦ ἀνοίξανε τὰ μάτια. Τοῦ λέγανε:

-Μὰ ἐσὺ δὲ γαβγίζεις;
-Δὲν ξέρω, εἶμαι ξένος.
-Ἄκου ἀπάντηση! Δὲν τὸ ξέρεις πὼς τὰ σκυλιὰ γαβγίζουν;
Ὁ σκύλος δὲν ἤξερε τί νὰ ἀπαντήσει. Δὲν ἤξερε ὅμως νὰ γαβγίζει κι οὔτε ἤξερε πῶς νὰ μάθει». (Τζιάνι Ροντάρι, «Παραμύθια γιὰ νὰ σπᾶτε κέφι», ἔκδ. Κέδρος)

Τὸ δεύτερο, ἀπὸ τὰ «Κείμενο Νεοελληνικῆς Λογοτεχνίας», Γ´ Γυμνασίου, σελ. 71. Ἀναφέρεται στοὺς Φαναριῶτες καὶ τοὺς Ρομαντικούς.
«Οἱ ρομαντικοὶ προβάλλουν τὸ ἐγὼ ὡς ὑπέρτατο ἐκφραστὴ αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Κύριο χαρακτηριστικό τους ἡ διχασμένη τους συνείδηση ἀνάμεσα στὴν ὀξεία κοινωνικὴ κριτικὴ καὶ τὴ μελαγχολικὴ ἀποξένωση, ἀνάμεσα στὴ σύμπραξη μὲ τὰ ἐπαναστατικὰ κινήματα τῆς ἐποχῆς καὶ στὴν ἀνία, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ἐξιδανίκευση τοῦ πρόωρου θανάτου. Στοιχεῖα καὶ θέματα ἀπὸ τὸ κλίμα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ρομαντισμοῦ ἀπαντοῦν συχνὰ στὸ ἔργο τῶν ποιητῶν τῆς πρώτης ἀθηναϊκῆς (ἢ φαναριώτικης) σχολῆς, τὰ χρονικὰ ὅρια τῆς ὁποία ὁρίζονται ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ὣς τὰ 1880. Ὡστόσο, καὶ παρὰ τὶς σποραδικὲς ἐμφανίσεις βυρωνικῶν ἐξάρσεων, ὁ ἀθηναϊκὸς ρομαντισμὸς χαρακτηρίζεται ἐξ ἀρχῆς ἀπὸ τὴν ἐπιδίωξη μορφικῆς ἐπιμέλειας καὶ θεματικῆς εὐπρέπειας τόσο, ὥστε ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις νὰ μοιάζει συγγενέστερος πρὸς τὴν ποιητικὴ τοῦ νεοκλασικισμοῦ ἤ, ὅπως ἔχει ὑποστηριχτεῖ, νὰ ἀποτελεῖ μία ἰδιάζουσα “τοπικὴ” ἐκδοχὴ ρομαντικοῦ νεοκλασικισμοῦ».
.            Ἐρώτηση: βγαίνει νόημα ἀπὸ τὰ δύο κείμενα; Μπορεῖ ἕνα 7χρονο παιδὶ νὰ «ἀποκρυπτογραφήσει» τὸν κωφὸ καὶ ἄλαλο σκύλο (ὑπάρχουν σκυλιὰ ποὺ δὲν γαβγίζουν;  ἀγνοῶ), ἢ ἕνας 15χρονος τὶς θολοκουλτουριάρικες τιποτολογίες τοῦ δεύτερου κειμένου;
.            Ἀνακεφαλαιώνοντας: ἀπὸ τὴν μία ἀλλοίωση ἐννοιῶν, ἀσαφεῖς νεολογισμοὶ καὶ ἀπόκρυψη λέξεων, οἱ ὁποῖες εἶναι «σημαῖες» ἀγώνων τοῦ λαοῦ -ἐλευθερία, ἐθνικὴ ἀξιοπρέπεια καὶ ἀνεξαρτησία- καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη σύγχυση καὶ «γλωσσικὴ ἀποκολοκύνθωσις» (Καργάκος). Ποῦ καταλήγουμε;
.            Ἂς θυμηθοῦμε -στὴν τραγικὴ ὑπερβολή της ἀλλὰ καὶ στὴν δύναμη τῆς προφητείας της- τὴν περιγραφὴ τῆς μελλοντικῆς γλώσσας, τῆς «Νέας Ὁμιλίας» τοῦ Ὄργουελ (μετάφρ. Ν. Μπάρτη, Κάκτος 1978, σ. 305-6): «Στὸν αὐτοματισμὸ καὶ στὴν ἀχρήστευση τῆς σκέψεως βοηθοῦσε καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπῆρχε πολὺ μικρὴ ἐκλογὴ στὶς λέξεις. Τὸ λεξιλόγιο τῆς Νέας Ὁμιλίας, σὲ σύγκριση μὲ τὸ δικό μας, ἦταν πολὺ μικρό, καὶ ἀναζητοῦσαν διαρκῶς καινούργιους τρόπους νὰ τὸ λιγοστέψουν πιὸ πολύ. Ἡ Νέα Ὁμιλία διέφερε πραγματικὰ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες γλῶσσες σὲ τοῦτο: κάθε χρόνο γινόταν πιὸ φτωχὴ ἀντὶ νὰ ἐμπλουτίζεται. Κάθε ἀφαίρεση ποὺ τῆς ἔκαναν, ἦταν κέρδος, γιατί σο λιγότερη εχέρεια χει κανες ν διαλέξει νάμεσα σ λέξεις, τόσο μικρότερος εναι πειρασμς ν σκεφθε. Ἔλπιζαν νὰ δημιουργήσουν τελικὰ μία ὁμιλία ποὺ θὰ ἔβγαινε ἀπὸ τὸ λαρύγγι χωρὶς καμμιὰ συμμετοχὴ τοῦ ἐγκεφάλου».
.              «Ὅπου γλώσσα πατρὶς», λέει ὁ Ἐλύτης, πράγμα ἐπικίνδυνο γιὰ τὶς μνημονιακὲς ἀνθρωποκάμπιες… (ΣΥΜΠΛ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: καὶ τὶς μεταφραστικὲς τῶν λειτουργικῶν κειμένων, ποὺ προσωρινὰ ἔχουν πέσει σὲ … ὕποπτη «χειμερία νάρκη»)

 

 

, , ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΠΤΥΞΙΣ ἢ ΑΝΑΠΤΥΣΙΣ [= Ξ Α Ν Α Φ Τ Υ Σ Ι Μ Ο !] (Δ. Νατσιός)

  Ἀνάπτυξις ἢ …ἀνάπτυσις
«Γιορτάζουμε τὸ ΟΧΙ, γιατί ἂν γιορτάζαμε τὰ ΝΑΙ,
θὰ εἴχαμε κάθε ἡμέρα ἐπέτειο»!

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος- Κιλκίς  

.          Στὰ «ταλαίπωρα» τὰ λεξικὰ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας κάποιες λέξεις διατηροῦν ἀκόμη τὴν εὔσημο θετικὴ σημασία τους, ἐνῶ, ὅταν δραπετεύουν ἀπὸ τὴν ἀντίστοιχη σελίδα τους, χάνουν ἐντελῶς τὴν σημασία τους, καταντοῦν ἀγνώριστες, κακόσημες, στὰ ὅρια τῆς βλασφημίας. Παράδειγμα ἡ χιλιοβασανισμένη λέξη «ἐκσυγχρονιστής». Ἡ λεξικογραφική της σύσταση εἶναι ἐξαιρετική. Διαβάζουμε γιὰ ὑγιεῖς μεταρρυθμίσεις καὶ προσαρμογὴ στὶς νέες συνθῆκες καὶ ἀπαιτήσεις καὶ λοιπὰ ἠχηρὰ παρόμοια. Προσωπικῶς, ὅπως καὶ πολλοὶ ἄλλοι, ὅταν θέλω νὰ προσβάλω κάποιον «ἀσυστόλως» καὶ «βαθέως», τὸν χαρακτηρίζω …«ἐκσυγχρονιστή».

 Ἕτερον παράδειγμα.

.          Ἂν τολμήσεις καὶ πεῖς τὴν φράση «Ἑλληνικὴ Δημοκρατία», οἱ πάντες χαχανίζουν. Καλύτερα «λωποδυτοκρατία». Ἀγορεύει ἀπὸ τὸ βῆμα τῆς Βουλῆς, πελιδνὸς καὶ ἀξιοδάκρυτος, ὁ φερόμενος ὡς πρωθυπουργὸς καὶ ὁμιλεῖ γιὰ «ἀνάπτυξη».

.         Ἀνάπτυξις ἢ ἀνάπτυσις, ὅπως θὰ ἔλεγαν οἱ καθαρολόγοι; Ὑπάρχει τὸ οὐσιαστικὸ «πτύξις», ποὺ σημαίνει δίπλωση ἢ πτυχή, ἄρα ἀνάπτυξη εἶναι τὸ ξεδίπλωμα, ἡ αὔξηση, τὸ μεγάλωμα, καὶ ἔχουμε τὸ οὐσιαστικὸ «πτύσις», ποὺ εἶναι τὸ φτύσιμο. Ἄρα «ἀνάπτυσις» εἶναι τὸ ξαναφτύσιμο.

.           Βεβαίως καὶ ἡ ἑκάστοτε ἐξουσία ἐφευρίσκει καινούργιες, κούφιες λέξεις, ποὺ ἀναθρώσκουν ἀνάλαφρες σὰν φυσαλλίδες ἀέρος, «κελύφη ἔρημα ἐννοίας» ὅπως θά ᾽λεγε ὁ Ροΐδης, μὲ τὶς ὁποῖες «βαφτίζει» πράγματα, ποὺ ὁ λαὸς ἀπεχθάνεται μὲ τὶς παλιές τους ὀνομασίες. Νεολογισμοί, κυρίως, ποὺ ἀποκλείουν δυσάρεστους συνειρμούς. Μιλάει «ὁ στουρναρόγιαννος» γιὰ ἀνάγκη «διαρθρωτικῶν ἀλλαγῶν», καὶ σκέφτεσαι ποιοὺς ἑτοιμάζουν γιὰ τὴν ἀνεργία (Μὲ πόση ἐπιπολαιότητα καὶ σκληροκαρδία μιλοῦν κάποιοι γιὰ τὴν «ἀναγκαιότητα» τῶν ἀπολύσεων, λὲς καὶ πρόκειται γιὰ ζῶα καὶ ὄχι ἀνθρώπους μὲ οἰκογένεια καὶ παιδιά). Μόνιμοι κατὰ συμβασιούχων. Ἰδιωτικοὶ κατὰ μονίμων. Κανιβαλισμὸς καὶ ἀναλγησία. Καὶ τὰ κομματικὰ καθάρματα χασκογελοῦν μὲ τοὺς ἀνόητους καὶ ἀφελεῖς.
.         Τὸ 1997 εἶχα διαβάσει τὸ βιβλίο τῆς Βιβιὰν Φορεστὲρ «Ἡ οἰκονομικὴ κρίση». Τότε μοῦ φάνηκαν οὐτοπικὰ τὰ ὅσα ὑποστήριζε. Τώρα τὰ κατάλαβα. Ἀντιγράφω μία παράγραφο: «Βλέπουμε καθημερινὰ νὰ προσλαμβάνονται, νὰ ἀπολύονται ἄντρες καὶ γυναῖκες, μέσα σὲ μία ἀγορὰ ἐργασίας ποὺ μεταβάλλεται, συρρικνώνεται, γίνεται ὅλο καὶ πιὸ φανταστική, μία ἀγορὰ ἀπὸ τὴν ὁποία αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι ἐξαρτῶνται, ἀπὸ τὴν ὁποία ἐξαρτᾶται ἡ ζωή τους, ἐνῶ ἐκείνη δὲν ἐξαρτᾶται πιὰ ἀπὸ αὐτούς. Βλέπουμε ἤδη, τόσο συχνά, ὅτι δὲν τοὺς προσλαμβάνουν πιὰ καθόλου, δὲν θὰ τοὺς προσλάβουν ποτέ. Καὶ τότε, ἰδιαίτερα οἱ νέοι, φυτοζωοῦν μέσα σὲ ἕνα τεράστιο κενὸ ποὺ παρουσιάζεται σὰν ἐξευτελιστικό, καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο θεωροῦνται ὑπεύθυνοι οἱ ἴδιοι. Βλέπουμε πώς, ξεκινώντας ἀπὸ ἐκεῖ, ἡ ζωὴ τοὺς κακοποιεῖ καὶ ἡ κοινωνία τὴ βοηθᾶ νὰ τοὺς κακοποιεῖ. Βλέπουμε ὅτι πέρα ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση τῶν ἀνθρώπων ὑπάρχει καὶ κάτι χειρότερο: ἡ ἀπουσία ὁποιασδήποτε ἐκμετάλλευσης. Πῶς νὰ μὴν τρέμουν αὐτὰ τὰ πλήθη, ποὺ δὲν εἶναι ἐκμεταλλεύσιμα, ποὺ δὲν εἶναι οὔτε κἂν ἐκμεταλλεύσιμα, ποὺ δὲν εἶναι πιὰ καθόλου ἀπαραίτητα γιὰ τὴν ἐκμετάλλευση; Ἄλλωστε κι ἡ ἴδια ἡ ἐκμετάλλευση γίνεται πιὰ περιττή. Πῶς νὰ μὴν τρέμουν αὐτὰ τὰ πλήθη κι ὅλα τὰ ἄτομα ποὺ τὰ ἀπαρτίζουν;
.        Ἑπομένως, σὰν ἠχώ, καὶ πάλι τὸ ἐρώτημα: εἶναι «χρήσιμο» νὰ ζῆ κανεὶς ἂν δὲν εἶναι ἐπικερδὴς γιὰ τὸ κέρδος; Κι αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἀποτελεῖ τὴν ἠχὼ ἑνὸς ἄλλου: πρέπει κανεὶς ν’ «ἀξίζει» νὰ ζῆ, γιὰ νὰ ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ζῆ; Καὶ μ’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα ἐκφράζεται ὁ κρυφὸς φόβος, ἡ ἀόριστη ἀλλὰ δικαιολογημένη φρίκη ὅτι, σύντομα, θὰ θεωρεῖται περιττὸς ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς ἀνθρώπων ἢ καὶ ὁ μεγαλύτερος ἀριθμός. Ὄχι πολίτες δεύτερης κατηγορίας οὔτε καν ἀπορριπτέοι: περιττοί…. Καὶ κατὰ συνέπεια ἐπιζήμιοι. Καὶ κατὰ συνέπεια…». (σελ. 25-26, ἔκδ. «Λιβάνης»)
.          Τὴν ἴδια πνευματικὴ ἀδιαθεσία καὶ ἀνατριχίλα αἰσθάνεσαι, ὅταν ἀκούγαμε, γιὰ παράδειγμα, τὴν κ. Διαμαντοπούλου νὰ ἀπειλεῖ τὴν Παιδεία ὑποσχόμενη τὸ «Νέο Σχολεῖο», ὅπερ σημαίνει ἀφιλοπατρία, ἐκκλησιομαχία καὶ κατασυκοφάντηση τῆς ἐθνικῆς ἱστορίας μας καὶ παράδοσης.
.       Πρόσφατο παράδειγμα: τὸ καλλιτεχνικὸ ψευδώνυμο τῆς Βουλῆς εἶναι «ναὸς τῆς Δημοκρατίας», ἐκεῖ ὑποτίθεται ὅτι ἀνθίζει ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἐξυμνεῖται ὁ σεβασμὸς τῆς γνώμης καὶ ἕτερα καρυκεύματα καὶ εὔπεπτα μπαχαρικὰ πρὸς λαϊκὴν κατανάλωσιν. Τὸ βράδυ ποὺ ψηφίζονταν τὰ ξανὰ «νέα μέτρα» -«καρφιὰ» στὸ «φέρετρο» τῆς Πατρίδας μας- κάποιοι συμπολιτευόμενοι βουλευτὲς ἀρνήθηκαν τὸν ρόλο τοῦ «νεκροθάφτη» καὶ «δημίου». Ὁ ψευτοβενιζέλος καὶ ὁ φερόμενος ὡς πρωθυπουργὸς τοὺς διέγραψαν ἐν ριπῇ ὀφθαλμοῦ. Τὸ ὀρθότερον, λοιπόν, εἶναι ναὸς τῆς δειμοκρατίας, καὶ ὄχι δημοκρατίας. (Κατὰ τὴν μυθολογία ὁ Δεῖμος εἶναι γιὸς τοῦ Ἄρη καὶ τῆς Ἀφροδίτης. Δεῖμος σημαίνει τρόμος. Μὲ τὸν ἀδελφό του Φόβο κλονίζουν τὶς πυκνὲς φάλαγγες τῶν στρατῶν κατὰ τὴν μάχη).
.          Θὰ μπορούσαμε νὰ συνεχίσουμε τὴν ἀπαρίθμηση τῶν λέξεων, ποὺ τὶς «ἕντυσαν» οἱ κρατοῦντες μὲ καινούργιο «φόρεμα», γιὰ νὰ μὴν ἀναγνωρίζονται, ὅπως ἡ «διαθεσιμότητα», ἀντὶ γιὰ ἀπόλυση, ἡ «ἀπασχολησιμότητα» καὶ πολλὲς ἄλλες κουφότητες καὶ κακότητες. Καὶ νὰ μὴν λησμονήσω καὶ τοὺς «Εὐρωπαίους ἑταίρους», τὰ λυσσασμένα τὰ σκυλιά, τὶς ὕαινες, ποὺ ὀσμίστηκαν «πτῶμα» καὶ ἐπέπεσαν νὰ τὸ διαμελίσουν. Ἀκοῦς, Εὐρωπαῖοι; Τέτοια βρισιά, λέω στοὺς μαθητές μου, νὰ μὴν καταδεχτεῖτε νὰ σᾶς τὴν ποῦν. (Ὁ Θουκυδίδης στὸ Γ´, 82,4 ἀναφέρει κάτι παρόμοιο ποὺ συνέβαινε στὴν ἐμφυλιοσπαρασσόμενη Κέρκυρα: «….καὶ τὴν εἰωθυῖαν ἀξίωσιν τῶν ὀνομάτων ἐς τὰ πράγματα ἀντήλλαξαν τὴν δικαίωσιν». Μεταφράζει ὁ Βενιζέλος, ὁ παλιός, ὁ πραγματικός, καὶ ὄχι ὁ νέος ψευτοβενιζέλος: «…καὶ κατήντησαν νὰ μεταβάλλουν αὐθαιρέτως τὴν καθιερωμένην σημασίαν τῶν λέξεων, διὰ τῶν ὁποίων δηλοῦνται τὰ πράγματα». Παρακάτω θὰ βροῦμε ἐκεῖνο τὸ περίφημο «τὸ σῶφρον του ἀνάνδρου πρόσχημά ἐστι», τὸ ὁποῖο τηρεῖ μὲ εὐλάβεια καὶ ζηλευτὴ λεπτότητα ὁ «κύριος Τίποτε» ἔναντι τῆς Τουρκίας).

.         Θὰ ἐπιστρέψω, ὅμως, στὰ «πετράδια» τῶν λέξεων ποὺ κατάντησαν …«πέτρες καὶ ἄνθρακες». Ἡ λέξη συνδικαλιστὴς -«μὲ τὸ συμπάθειο»- ποὺ ἔλεγαν καὶ οἱ παπποῦδες μας. Πρὶν «σακατευτεῖ» ἀπὸ τοὺς ….συνδικαλιστές, τὴν λέξη τὴν συνόδευε ὡραία ἑρμηνεία. Ἀγῶνες γιὰ δικαιώματα τοῦ λαοῦ, κατακτήσεις, αὐτονόητες, γιὰ τοὺς ἐργαζομένους, θυσίες. Ἀπὸ τὸ ’81, ὅμως, κυρίως, καὶ ἐντεῦθεν, ὅταν βλάστησαν σ’ αὐτὸν τὸν τόπο οἱ κλαδικὲς τῶν «πρασινοφρουρῶν» καὶ ποικίλων ἐπιβητόρων τῆς ἐξουσίας καὶ παρεξουσίας -μὲ ἕνα λόγο τὸ κλίμα σκυβαλοκρατίας καὶ σαλταδορισμοῦ, ποὺ ἡ λαϊκὴ θυμοσοφία συνόψισε εὐθύβολα στὸ ἀπόφθεγμα «Τὰ λίγα βγαίνουν μὲ κόπο, τὰ πολλὰ βγαίνουν μὲ κόλπο», ἡ λέξη «ξεφλουδίστηκε», ἀνασημασιοδοτήθηκε, κυλίστηκε στὸν βόρβορο τῆς εὐτέλειας καὶ τῆς ἀνομίας. (Φρόντισα νὰ διαγραφῶ –μὲ ἤλεγχε ἡ συνείδησή μου- ἀπὸ τὰ «συνδικαλιστικὰ ὄργανα» τῶν δασκάλων. Μακάρι νὰ τὸ πράξουν ὅλοι. Πόσοι καὶ πόσοι χασομέρηδες καὶ κηφῆνες, πρώην δάσκαλοι, ἀναρριχήθηκαν, μέσῳ τοῦ συνδικαλισμοῦ, στὰ «χρυσοφόρα» ἀξιώματα).
.        Ὁ νῦν συνδικαλισμὸς εἶναι «σκωληκοειδὴς ἀπόφυση» τοῦ ΠΑΣΟΚ. Τὶς τελευταῖες δεκαετίες ὁ συνδικαλιστὴς -ζητωκραυγαστὴς καὶ σφογγοκωλάριος τοῦ ΠΑΣΟΚ –Θεὸς σχωρέσ’ το– καὶ λοιπῶν «προοδευτικῶν» δυνάμεων τῆς βοσκηματώδους θολοκουλτούρας, μποροῦσε μὲ κατάλληλους ἑλιγμοὺς νὰ ἀνέλθει σὲ ἀνώτατα ἀξιώματα, νὰ γίνει ὑπουργός, καθηγητὴς πανεπιστημίου, διευθύνων σύμβουλος δημοσίου ὀργανισμοῦ καὶ κατόπιν ἐπιδιδόταν στὴν λαφυραγωγία, στὴν ρουσφετολογία, μ’ ἕνα λόγο στὴν καταστροφὴ τῆς Πατρίδας μας. (Γνωστὸ καὶ τὸ ἀνέκδοτο γιὰ τὸ σαλιγκάρι, ποὺ βρέθηκε στὴν σκεπὴ τοῦ ὑψηλότερου μεγάρου τῆς πρωτεύουσας. «Πῶς βρέθηκες ἐσὺ ἐδῶ πάνω»; τὸ ρωτοῦν. Καὶ ἐκεῖνο ἐξομολογεῖται «Ἕρποντας, γλείφοντας καὶ μὲ τὰ κέρατά μου»!…).

.         Τέλος πάντων …καὶ διηγώντας τα νὰ κλαῖς. Ἡ κρίση ἔχει καὶ κάποια θετικά. Ξεβράζονται τὰ σαλιγκάρια καὶ λοιπὰ ἑρπετὰ ποὺ μαγάρισαν τὴν Πατρίδα μας. Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι ἡ Ἑλλάδα θὰ κυβερνηθεῖ κάποτε ἀπὸ ἀνθρώπους καὶ ὄχι ἀπὸ «σιχαμερὲς ἀνθρωποκάμπιες», ὅπως θὰ ἔλεγε ὁ Φώτης Κόντογλου.

, ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡΟΧΙΚΕΣ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ

Ἡ Ἑλληνικ Γλῶσσα εναι ἡ ρχαιότερη στν Κόσμο!

.                Ἡ Ἀγγλικὴ γλῶσσα ἔχει 490.000 λέξεις ἀπὸ τὶς ὁποῖες 41.615 λέξεις εἶναι ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα. (βιβλίο Γκίνες).
.                Ἡ Ἑλληνικὴ μὲ τὴν μαθηματικὴ δομή της εἶναι ἡ γλώσσα τῆς…πληροφορικῆς καὶ τῆς νέας γενιᾶς τῶν ἐξελιγμένων ὑπολογιστῶν, διότι μόνο σὲ αὐτὴν δὲν ὑπάρχουν ὅρια. (Μπὶλ Γκέιτς). Ἡ Ἑλληνικὴ καὶ ἡ Κινέζικη… εἶναι οἱ μόνες γλῶσσες μὲ συνεχῆ ζῶσα παρουσία ἀπὸ τοὺς ἴδιους λαοὺς καὶ στὸν ἴδιο χῶρο ἐδῶ καὶ 4.000 ἔτη. Ὅλες οἱ γλῶσσες θεωροῦνται κρυφοελληνικές, μὲ πλούσια δάνεια ἀπὸ τὴν μητέρα τῶν γλωσσῶν, τὴν Ἑλληνική. (Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
.                Τὸ πρῶτο μεγάλο πλῆγμα ποὺ δέχθηκε ἡ Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἦταν ἡ μεταρρύθμιση τοῦ 1976 μὲ τὴν κατάργηση τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν καὶ ἡ διὰ νόμου καθιέρωση τῆς Δημοτικῆς καὶ τοῦ μονοτονικοῦ, ποὺ σήμερα κατάντησε ἀτονικό. Ἕτερο μεγάλο πλῆγμα εἶναι ὅτι ἡ …οἰκογένεια, ὁ δάσκαλος καὶ ὁ ἱερέας ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ τὴν τηλεόραση, ποὺ ἀσκεῖ ὀλέθρια ἐπίδραση ὄχι μόνο στὴν γλώσσα, ἀλλὰ καὶ στὸν χαρακτήρα καὶ στὸ ἦθος. (Ἀντώνης Κουνάδης, ἀκαδημαϊκὸς)
.                Τὸ CNN σὲ συνεργασία μὲ τὴν ἑταιρεία ὑπολογιστῶν apple ἑτοίμασαν ἕνα εὔκολο πρόγραμμα ἐκμάθησης ἑλληνικῶν πρὸς τοὺς ἀγγλόφωνους καὶ ἱσπανόφωνους τῶν ΗΠΑ. Τὸ σκεπτικὸ αὐτῆς τῆς πρωτοβουλίας ἦταν ὅτι ἡ ἑλληνικὴ ἐντείνει τὸ ὀρθολογικὸ πνεῦμα, ὀξύνει τὸ ἐπιχειρηματικὸ πνεῦμα καὶ προτρέπει τοὺς πολίτες πρὸς τὴν δημιουργικότητα.
.                Μετρώντας τὶς διαφορετικὲς λέξεις ποὺ ἔχει ἡ κάθε γλῶσσα βλέπουμε ὅτι ὅλες ἔχουν ἀπὸ ἀρκετὲς χιλιάδες, ἄρα εἶναι ἀδύνατο νὰ ὑπάρξει γραφὴ ποὺ νὰ ἔχει τόσα γράμματα ὅσες καὶ οἱ λέξεις μίας γλώσσας, γιατί κανένας δὲν θὰ θυμόταν τόσα πολλὰ σύμβολα. Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ μὲ τὶς διαφορετικὲς συλλαβὲς τῶν λέξεων (π.χ. τίς: α, αβ, βά, βρά, βέ, ου. ) ποὺ ἔχει ἡ κάθε γλώσσα.
.                Μετρώντας ἐπίσης τοὺς διαφορετικοὺς φθόγγους τῶν λέξεών τους: α, β, γ., ποὺ ἔχει ἡ κάθε γλώσσα βλέπουμε ὅτι αὐτοὶ εἶναι σχετικὰ λίγοι, εἶναι μόλις 20, δηλαδὴ οἱ ἑξῆς: α, ε, ο, ου, ι, κ, γ, χ, τ, δ, θ, π, β, φ, μ, ν, λ, ρ, σ, ζ , ὅμως, ἂν καταγράφουμε τὶς λέξεις μόνο ὡς ἔχουν φθογγικά, δὲν διακρίνονται οἱ ὁμόηχες, π.χ.: «τίχι» = τείχη, τοῖχοι, τύχη, τύχει, «καλὶ» = καλοὶ & καλὴ & καλεῖ. Ἑπομένως, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρξει γραφὴ ποὺ νὰ ἔχει τόσα γράμματα ὅσοι καὶ οἱ διαφορετικοὶ φθόγγοι τῶν λέξεων.
.                Πρὸ αὐτοῦ τοῦ προβλήματος οἱ ἄνθρωποι καταφυγαν σὲ διάφορα τεχνάσματα, γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τὴν καταγραφὴ τοῦ προφορικοῦ λόγου, κυριότερα τῶν ὁποίων εἶναι τὸ αἰγυπτιακὸ καὶ τὸ ἑλληνικό.
.                Τὸ τέχνασμα ποὺ ἐπινόησαν οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες προκειμένου νὰ καταφέρουν νὰ καταγράφουν φωνητικὰ τὶς λέξεις, ἦταν ἡ χρησιμοποίηση ἀπὸ τὴ μία τόσων γραμμάτων ὅσοι καὶ οἱ φθόγγοι τῶν λέξεων, φωνηέντων καὶ συμφώνων, δηλαδὴ τῶν γραμμάτων: Α(α), Β(β), Γ(γ). καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη κάποιων ὁμοφώνων γραμμάτων, δηλαδὴ τῶν: Ω(ω) & Ο(ο), Η(η) & Υ(υ) & Ι(ι) μὲ τὰ ὁποῖα, βάσει κανόνων, ἀφ᾽ ἑνὸς ὑποδείχνεται ἡ ἐτυμολογία (= τὸ μέρος λόγου ἢ ὁ τύπος κ.τ.λ.), ἄρα τὸ ἀκριβὲς νόημα τῶν λέξεων καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου διακρίνονται οἱ ὁμόηχες λέξεις, πρβ π.χ.: τύχη & τείχη & τύχει & τοῖχοι, λίπη & λείπει & λύπη. Παράβαλε π.χ. ὅτι στὴν ἑλληνικὴ γραφὴ ἔχει κανονιστεῖ νὰ γράφουμε τὸ τελευταῖο φωνῆεν τῶν ρημάτων μὲ τὰ γράμματα – ω, ει καὶ τῶν πτωτικῶν μὲ τὰ – ο,ι,η, ὥστε νὰ διακρίνονται οἱ ὁμόηχοι τύποι: καλῶ & καλό, καλεῖ & καλή, σύκο & σήκω, φιλὶ & φυλή, φιλῶ & φύλο. Παράβαλε ὁμοίως ὅτι στὴν ἑλληνικὴ γραφὴ ἔχει κανονιστεῖ νὰ γράφουμε τὰ κύρια ὀνόματα μὲ κεφαλαῖο γράμμα καὶ τὰ κοινὰ μὲ μικρό, γιὰ διάκριση τῶν ὁμόφωνων λέξεων: νίκη & Νίκη, ἀγαθὴ & Ἀγαθή.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

.                Τὰ Ἑλληνικὰ εἶναι ἡ μόνη γλώσσα στὸν κόσμο ποὺ ὁμιλεῖται καὶ γράφεται συνεχῶς ἐπὶ 4.000 τουλάχιστον συναπτὰ ἔτη, καθὼς ὁ Arthur Evans διέκρινε τρεῖς φάσεις στὴν ἱστορία τῆς Μiνωικῆς γραφῆς, ἐκ τῶν ὁποίων ἡ πρώτη ἀπὸ τὸ 2000 π.Χ. ὢς τὸ 1650 π.Χ. Μπορεῖ κάποιος νὰ διαφωνήσει καὶ νὰ πεῖ ὅτι τὰ Ἀρχαῖα καὶ τὰ Νέα Ἑλληνικὰ εἶναι διαφορετικὲς γλῶσσες, ἀλλὰ κάτι τέτοιο φυσικὰ καὶ εἶναι τελείως ἀναληθές.
.                Ὁ ἴδιος ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης εἶπε «Ἐγὼ δὲν ξέρω νὰ ὑπάρχει παρὰ μία γλώσσα, ἡ ἑνιαία Ἑλληνικὴ γλώσσα. Τὸ νὰ λέει ὁ Ἕλληνας ποιητής, ἀκόμα καὶ σήμερα, ὁ οὐρανός, ἡ θάλασσα, ὁ ἥλιος, ἡ σελήνη, ὁ ἄνεμος, ὅπως τὸ ἔλεγαν ἡ Σαπφὼ καὶ ὁ Ἀρχιλόχος, δὲν εἶναι μικρὸ πράγμα. Εἶναι πολὺ σπουδαῖο. Ἐπικοινωνοῦμε κάθε στιγμὴ μιλώντας μὲ τὶς ρίζες ποὺ βρίσκονται ἐκεῖ. Στὰ Ἀρχαῖα».
.                Ὁ μεγάλος διδάσκαλος τοῦ γένους Ἀδαμάντιος Κοραὴς εἶχε πεῖ: «Ὅποιος χωρὶς τὴν γνώση τῆς Ἀρχαίας ἐπιχειρεῖ νὰ μελετήσει καὶ νὰ ἑρμηνεύσει τὴν Νέαν, ἢ ἀπατᾶται ἢ ἀπατᾶ». Παρ’ ὅτι πέρασαν χιλιάδες χρόνια, ὅλες οἱ Ὁμηρικὲς λέξεις ἔχουν διασωθεῖ μέχρι σήμερα. Μπορεῖ νὰ μὴν διατηρήθηκαν ἀτόφιες, ἄλλα ἔχουν μείνει στὴν γλώσσα μας μέσῳ τῶν παραγώγων τους.
.                Μπορεῖ νὰ λέμε νερὸ ἀντὶ γιὰ ὕδωρ ἀλλὰ λέμε ὑδροφόρα, ὑδραγωγεῖο καὶ ἀφυδάτωση. Μπορεῖ νὰ μὴν χρησιμοποιοῦμε τὸ ρῆμα δέρκομαι (βλέπω) ἀλλὰ χρησιμοποιοῦμε τὴν λέξη ὀξυδερκής. Μπορεῖ νὰ μὴν χρησιμοποιοῦμε τὴν λέξη αὐδὴ (φωνὴ) ἀλλὰ παρ’ ὅλα αὐτὰ λέμε ἄναυδος καὶ ἀπηύδησα. Ἐπίσης, σήμερα δὲν λέμε λωποὺς τὰ ροῦχα, ἀλλὰ λέμε τὴν λέξη «λωποδύτης» ποὺ σημαίνει «αὐτὸς ποὺ βυθίζει (δύει) τὸ χέρι του μέσα στὸ ροῦχο σου (λωπὴ) γιὰ νὰ σὲ κλέψει».
.                Ἡ Γραμμικὴ Β´ εἶναι καὶ αὐτὴ καθαρὰ Ἑλληνική, γνήσιος πρόγονος τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς. Ἄγγλος ἀρχιτέκτονας Μάικλ Βέντρις, ἀποκρυπτογράφησε βάσει κάποιων εὑρημάτων τὴν γραφὴ αὐτὴ καὶ ἀπέδειξε τὴν Ἑλληνικότητά της. Μέχρι τότε φυσικὰ ὅλοι ἀγνοοῦσαν πεισματικὰ ἔστω καὶ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἦταν Ἑλληνική… Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔχει τεράστια σημασία, καθὼς πάει τὰ Ἑλληνικὰ ἀρκετοὺς αἰῶνες ἀκόμα πιὸ πίσω στὰ βάθη τῆς ἱστορίας. Αὐτὴ ἡ γραφὴ σίγουρα ξενίζει, καθὼς τὰ σύμβολα ποὺ χρησιμοποιεῖ εἶναι πολὺ διαφορετικὰ ἀπὸ τὸ σημερινὸ Ἀλφάβητο. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ προφορὰ εἶναι παραπλήσια, ἀκόμα καὶ μὲ τὰ Νέα Ἑλληνικά. Γιὰ παράδειγμα ἡ λέξη «TOKOSOTA» σημαίνει «Τοξότα» (κλητική). Εἶναι γνωστὸ ὅτι «κ» καὶ σ» στὰ Ἑλληνικά μας κάνει «ξ» καὶ μὲ μία ἁπλὴ ἐπιμεριστικὴ ἰδιότητα, ὅπως κάνουμε καὶ στὰ μαθηματικὰ βλέπουμε ὅτι ἡ λέξη αὐτὴ ἐδῶ καὶ τόσες χιλιετίες δὲν ἄλλαξε καθόλου.
.                Ἀκόμα πιὸ κοντὰ στὴν Νεοελληνική, ὁ «ἄνεμος», ποὺ στὴν Γραμμικὴ Β´ γράφεται «ANEMO», καθὼς καὶ «ράπτης», «ἔρημος» καὶ «τέμενος» ποὺ εἶναι ἀντίστοιχα στὴν Γραμμικὴ Β’ «RAPTE», «EREMO», «TEMENO», καὶ πολλὰ ἄλλα παραδείγματα.
.                Ὑπολογίζοντας ὅμως ἔστω καὶ μὲ τὶς συμβατικὲς χρονολογίες, οἱ ὁποῖες τοποθετοῦν τὸν Ὅμηρο γύρω στὸ 1.000 π.Χ., ἔχουμε τὸ δικαίωμα νὰ ρωτήσουμε: Πόσες χιλιετίες χρειάστηκε ἡ γλώσσα μας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι τῶν σπηλαίων τοῦ Ἑλληνικοῦ χώρου τὴν πρωτοάρθρωσαν μὲ μονοσύλλαβους φθόγγους μέχρι νὰ φτάσει στὴν ἐκπληκτικὴ τελειότητα τῆς Ὁμηρικῆς ἐπικῆς διαλέκτου, μὲ λέξεις ὅπως «ροδοδάκτυλος», λευκώλενος», «ὠκύμορος», κτλ;
.                Ὁ Πλούταρχος στὸ «Περὶ Σωκράτους δαιμονίου» μᾶς πληροφορεῖ ὅτι ὁ Ἀγησίλαος ἀνακάλυψε στὴν Ἁλίαρτο τὸν τάφο τῆς Ἀλκμήνης, τῆς μητέρας τοῦ Ἠρακλέους, ὁ ὁποῖος τάφος εἶχε ὡς ἀφιέρωμα «πίνακα χαλκοῦν ἔχοντα γράμματα πολλὰ θαυμαστά, παμπάλαια…» Φανταστεῖτε περὶ πόσο παλαιᾶς γραφῆς πρόκειται, ἀφοῦ οἱ ἴδιοι οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες τὴν χαρακτηρίζουν “ἀρχαία”»…
.                Φυσικά, δὲν γίνεται ξαφνικά, «ἀπὸ τὸ πουθενὰ» νὰ ἐμφανιστεῖ ἕνας Ὅμηρος καὶ νὰ γράψει δύο λογοτεχνικὰ ἀριστουργήματα. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἀπὸ πολὺ πιὸ πρὶν πρέπει νὰ ὑπῆρχε γλώσσα (καὶ γραφὴ) ὑψηλοῦ ἐπιπέδου. Πράγματι, ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γραμματεία γνωρίζουμε ὅτι ὁ Ὅμηρος δὲν ὑπῆρξε ὁ πρῶτος, ἀλλὰ ὁ τελευταῖος καὶ διασημότερος μιᾶς μεγάλης σειρᾶς ἐπικῶν ποιητῶν, τῶν ὁποίων τὰ ὀνόματα ἔχουν διασωθεῖ (Κρεώφυλος, Πρόδικος, Ἀρκτίνος, Ἀντίμαχος, Κιναίθων, Καλλίμαχος) καθὼς καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ἔργων τους (Φορωνίς, Φωκαΐς, Δαναΐς, Αἰθιοπίς, Ἐπίγονοι, Οἰδιπόδεια, Θήβαις…) δὲν ἔχουν ὅμως διασωθεῖ τὰ ἴδια τὰ ἔργα τους.

ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΝΕΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

.                Ἡ δύναμη τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας βρίσκεται στὴν ἱκανότητά της νὰ πλάθεται ὄχι μόνο προθεματικὰ ἢ καταληκτικά, ἀλλὰ διαφοροποιώντας σὲ μερικὲς περιπτώσεις μέχρι καὶ τὴν ρίζα τῆς λέξεως (π.χ. «τρέχω» καὶ «τροχὸς» παρ’ ὅτι εἶναι ἀπὸ τὴν ἴδια οἰκογένεια ἀποκλίνουν ἐλαφρῶς στὴν ρίζα).
.                Ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα εἶναι εἰδικὴ στὸ νὰ δημιουργεῖ σύνθετες λέξεις μὲ ἀπίστευτων δυνατοτήτων χρήσεις, πολλαπλασιάζοντας τὸ λεξιλόγιο.
.                Τὸ διεθνὲς λεξικὸ Webster’s (Webster’s New International Dictionary) ἀναφέρει: «Ἡ Λατινικὴ καὶ ἡ Ἑλληνική, ἰδίως ἡ Ἑλληνική, ἀποτελοῦν ἀνεξάντλητη πηγὴ ὑλικῶν γιὰ τὴν δημιουργία ἐπιστημονικῶν ὅρων», ἐνῶ οἱ Γάλλοι λεξικογράφοι Jean Bouffartigue καὶ Anne-Marie Delrieu τονίζουν: «Ἡ ἐπιστήμη βρίσκει ἀσταμάτητα νέα ἀντικείμενα ἢ ἔννοιες. Πρέπει νὰ τὰ ὀνομάσει. Ὁ θησαυρὸς τῶν Ἑλληνικῶν ριζῶν βρίσκεται μπροστά της, ἀρκεῖ νὰ ἀντλήσει ἀπὸ ἐκεῖ. Θὰ ἦταν πολὺ περίεργο νὰ μὴν βρεῖ αὐτὲς ποὺ χρειάζεται».
.                Ὁ Γάλλος συγγραφέας Ζὰκ Λακαρριέρ, ἔκθαμβος μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο τῆς Ἑλληνικῆς, εἶχε δηλώσει σχετικῶς: «Ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα ἔχει τὸ χαρακτηριστικὸ νὰ προσφέρεται θαυμάσια γιὰ τὴν ἔκφραση ὅλων τῶν ἱεραρχιῶν μὲ μία ἁπλὴ ἐναλλαγὴ τοῦ πρώτου συνθετικοῦ. Ἀρκεῖ κανεὶς νὰ βάλει ἕνα παν – πρωτο – αρχι- υπερ- ἢ μία ὁποιαδήποτε ἄλλη πρόθεση μπροστὰ σὲ ἕνα θέμα. Κι ἂν συνδυάσει κανεὶς μεταξύ τους αὐτὰ τὰ προθέματα, παίρνει μία ἀτελείωτη ποικιλία διαβαθμίσεων. Τὰ προθέματα ἐγκλείονται τὰ μὲν στὰ δὲ σὰν μία σημασιολογικὴ κλίμακα, ἡ ὁποία ὀρθώνεται πρὸς τὸν οὐρανὸ τῶν λέξεων».
.                Στὴν Ἰλιάδα τοῦ Ὁμήρου ἡ Θέτις θρηνεῖ γιὰ ὅ,τι θὰ πάθει ὁ υἱός της σκοτώνοντας τὸν Ἕκτορα «διὸ καὶ δυσαριστοτοκείαν αὐτὴν ὀνομάζει». Ἡ λέξη αὐτὴ ἀπὸ μόνη της εἶναι ἕνα μοιρολόι, δὺς + ἄριστος + τίκτω (=γεννῶ) καὶ σημαίνει ὅπως ἀναλύει τὸ Ἐτυμολογικὸν τὸ Μέγα «ποὺ γιὰ κακὸ γέννησα τὸν ἄριστο».
.                Πρὸ ὀλίγων ἐτῶν κυκλοφόρησε στὴν Ἑλβετία τὸ λεξικὸ ἀνύπαρκτων λέξεων (Dictionnaire Des Mots Inexistants) ὅπου προτείνεται νὰ ἀντικατασταθοῦν Γαλλικὲς περιφράσεις μὲ μονολεκτικοὺς ὅρους ἀπὸ τὰ Ἑλληνικά. Π.χ. androprere, biopaleste, dysparegorete, ecogeniarche, elpidophore, glossoctonie, philomatheem tachymathie, theopempte κλπ. περίπου 2.000 λήμματα μὲ προοπτικὴ περαιτέρω ἐμπλουτισμοῦ.

Η ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΙΑ

.                Εἶναι προφανὲς ὅτι τουλάχιστον ὅσον ἀφορᾶ στὴν ἀκριβολογία, γλῶσσες ὅπως τὰ Ἑλληνικὰ ὑπερτεροῦν σαφῶς σὲ σχέση μὲ γλῶσσες σὰν τὰ Ἀγγλικά.
.                Εἶναι λογικὸ ἄλλωστε, ἂν κάτσει νὰ τὸ σκεφτεῖ κανείς, ὅτι μπορε πολ πι εκολα ν καθιερωθε μία γλώσσα διεθνς ταν εναι πι εκολη στν κμάθηση, π τὴνλλη μως μία τέτοια γλώσσα κ τν πραγμάτων δν μπορε ν εναι τόσο ποιοτική.

.                Συνέπεια τῶν παραπάνω εἶναι ὅτι ἡ Ἀγγλικὴ γλώσσα δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι λακωνικὴ ὅπως εἶναι ἡ Ἑλληνική, καθὼς γιὰ νὰ μὴν εἶναι διφορούμενο τὸ νόημα τῆς ἑκάστοτε φράσης, πρέπει νὰ χρησιμοποιηθοῦν ἐπιπλέον λέξεις. Γιὰ παράδειγμα ἡ λέξη «drink» ὡς αὐτοτελὴς φράση δὲν ὑφίσταται στὰ Ἀγγλικά, καθὼς μπορεῖ νὰ σημαίνει «ποτό», «πίνω», «πιὲς» κτλ. Ἀντιθέτως στὰ Ἑλληνικὰ ἡ φράση «πιὲς» βγάζει νόημα, χωρὶς νὰ χρειάζεται νὰ βασιστεῖς στὰ συμφραζόμενα γιὰ νὰ καταλάβεις τὸ νόημά της.

.                Παρένθεση: Νὰ θυμίσουμε ἐδῶ ὅτι στὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἐκτὸς ἀπὸ Ἑνικὸς καὶ Πληθυντικὸς ἀριθμός, ὑπῆρχε καὶ Δυϊκὸς ἀριθμός. Ὑπάρχει στὰ Ἑλληνικὰ καὶ ἡ Δοτικὴ πτώση ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες 4 πτώσεις ὀνομαστική, γενική, αἰτιατικὴ καὶ κλιτική. Δοτικ χρησιμοποιεται συνεχς στν καθημερινό μας λόγο (π.χ. Βάσει τν μετρήσεων, καταλήγουμε στ συμπέρασμα τι) κα εναι πραγματικὰ ξιον λόγου τ γιατί κδιώχθηκε βίαια π τν νεοελληνικ γλῶσσα.
.                Ἀκόμα παλαιότερα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐξορισμένη ἀλλὰ ζωντανὴ Δοτικὴ ὑπῆρχαν καὶ ἄλλες τρεῖς ἐπιπλέον πτώσεις, οἱ ὁποῖες ὅμως χάθηκαν.
.                Τὸ ἴδιο πρόβλημα, σὲ πολὺ πιὸ ἔντονο φυσικὰ βαθμό, ἔχει καὶ ἡ Κινεζικὴ γλώσσα. Ὅπως μᾶς λέει καὶ ὁ Κρητικὸς δημοσιογράφος Α. Κρασανάκης: «Ἐπειδὴ οἱ ἁπλὲς λέξεις εἶναι λίγες, ἔχουν ἀποκτήσει πάρα πολλὲς ἔννοιες, γιὰ νὰ καλύψουν τὶς ἀνάγκες τῆς ἔκφρασης, π.χ.: «σὶ» = γνωρίζω, εἶμαι, ἰσχύς, κόσμος, ὅρκος, ἀφήνω, θέτω, ἀγαπῶ, βλέπω, φροντίζω, περπατῶ, σπίτι κ.τ.λ., «πὰ» = μπαλέτο, ὀκτώ, κλέφτης, κλέβω… «πάϊ» = ἄσπρο, ἑκατό, ἑκατοστό, χάνω…»
.                Ἴσως νὰ ὑπάρχει ἐλαφρὰ διαφορὰ στὸν τονισμό, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ νὰ ὑπάρχει, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ καταστήσεις ἕνα σημαντικὸ κείμενο (π.χ. συμβόλαιο) ξεκάθαρο;

Η ΚΥΡΙΟΛΕΞΙΑ

.                Στὴν Ἑλληνικὴ γλώσσα οὐσιαστικὰ δὲν ὑπάρχουν συνώνυμα, καθὼς ὅλες οἱ λέξεις ἔχουν λεπτὲς ἐννοιολογικὲς διαφορὲς μεταξύ τους. Γιὰ παράδειγμα, ἡ λέξη «λωποδύτης» χρησιμοποιεῖται γι’ αὐτὸν ποὺ βυθίζει τὸ χέρι του στὸ ροῦχο μας καὶ μᾶς κλέβει, κρυφὰ δηλαδή, ἐνῶ ὁ «ληστὴς» εἶναι αὐτὸς ποὺ μᾶς κλέβει φανερά, μπροστὰ στὰ μάτια μας. Ἐπίσης τὸ «ἄγειν» καὶ τὸ «φέρειν» ἔχουν τὴν ἴδια ἔννοια. Ὅμως τὸ πρῶτο χρησιμοποιεῖται γιὰ ἔμψυχα ὄντα, ἐνῶ τὸ δεύτερο γιὰ τὰ ἄψυχα.
.                Στὰ Ἑλληνικὰ ἔχουμε τὶς λέξεις «κεράννυμι», «μίγνυμι» καὶ «φύρω» ποὺ ὅλες ἔχουν τὸ νόημα τοῦ «ἀνακατεύω». Ὅταν ἀνακατεύουμε δύο στερεὰ ἢ δύο ὑγρὰ μεταξύ τους ἀλλὰ χωρὶς νὰ συνεπάγεται νέα ἕνωση (π.χ. λάδι μὲ νερό), τότε χρησιμοποιοῦμε τὴν λέξη «μειγνύω» ἐνῶ ὅταν ἀνακατεύουμε ὑγρὸ μὲ στερεὸ τότε λέμε «φύρω». Ἐξ οὗ καὶ ἡ λέξη «αἱμόφυρτος» ποὺ ὅλοι γνωρίζουμε ἀλλὰ δὲν συνειδητοποιοῦμε τί σημαίνει. Ὅταν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες πληγωνόντουσαν στὴν μάχη, ἔτρεχε τότε τὸ αἷμα καὶ ἀνακατευόταν μὲ τὴν σκόνη καὶ τὸ χῶμα. Τὸ κεράννυμι σημαίνει ἀνακατεύω δύο ὑγρὰ καὶ φτιάχνω ἕνα νέο, ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ οἶνος καὶ τὸ νερό. Ἐξ οὗ καὶ ὁ «ἄκρατος» (δηλαδὴ καθαρὸς) οἶνος, ποὺ λέγαν οἱ Ἀρχαῖοι, ὅταν δὲν ἦταν ἀνακατεμένος (κεκραμένος) μὲ νερό.
.                Τέλος ἡ λέξη «παντρεμένος» ἔχει διαφορετικὸ νόημα ἀπὸ τὴν λέξη «νυμφευμένος», διαφορὰ ποὺ περιγράφουν οἱ ἴδιες οἱ λέξεις γιὰ ὅποιον τοὺς δώσει λίγη σημασία. Ἡ λέξη παντρεμένος προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ὑπανδρεύομαι καὶ σημαίνει τίθεμαι ὑπὸ τὴν ἐξουσία τοῦ ἀνδρός, ἐνῶ ὁ ἄνδρας νυμφεύεται, δηλαδὴ παίρνει νύφη.
.                Γνωρίζοντας τέτοιου εἴδους λεπτὲς ἐννοιολογικὲς διαφορές, εἶναι πραγματικὰ πολὺ ἀστεῖα μερικὰ ἀπὸ τὰ πράγματα ποὺ ἀκοῦμε στὴν καθημερινὴ – συχνὰ λαθεμένη – ὁμιλία (π.χ. «ὁ Χ παντρεύτηκε»).
.                Ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα ἔχει λέξεις γιὰ ἔννοιες, οἱ ὁποῖες παραμένουν χωρὶς ἀπόδοση στὶς ὑπόλοιπες γλῶσσες, ὅπως ἅμιλλα, θαλπωρὴ καὶ φιλότιμο. Μόνον ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα ξεχωρίζει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸν βίο, τὴν ἀγάπη ἀπὸ τὸν ἔρωτα. Μόνον αὐτὴ διαχωρίζει, διατηρώντας τὸ ἴδιο ριζικὸ θέμα, τὸ ἀτύχημα ἀπὸ τὸ δυστύχημα, τὸ συμφέρον ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον.

ΓΛΩΣΣΑ – ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ

.                Τὸ ἐκπληκτικὸ εἶναι ὅτι ἡ ἴδια ἡ Ἑλληνικὴ γλώσσα μᾶς διδάσκει συνεχῶς πῶς νὰ γράφουμε σωστά. Μέσῳ τῆς ἐτυμολογίας, μποροῦμε νὰ καταλάβουμε ποιὸς εἶναι ὁ σωστὸς τρόπος γραφῆς ἀκόμα καὶ λέξεων ποὺ ποτὲ δὲν ἔχουμε δεῖ ἢ γράψει.
.                Τὸ «πειρούνι» γιὰ παράδειγμα, γιὰ κάποιον ποὺ ἔχει βασικὲς γνώσεις Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν, εἶναι προφανὲς ὅτι γράφεται μὲ «ει» καὶ ὄχι μὲ «ι», ὅπως πολὺ ἄστοχα τὸ γράφουμε σήμερα. Ὁ λόγος εἶναι πολὺ ἁπλός, τὸ «πειρούνι» προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «πείρω» ποὺ σημαίνει τρυπῶ-διαπερνῶ, ἀκριβῶς ἐπειδὴ τρυπᾶμε μὲ αὐτὸ τὸ φαγητὸ γιὰ νὰ τὸ πιάσουμε.
.         Ἐπίσης ἡ λέξη «συγκεκριμένος» φυσικὰ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ γραφτεῖ «συγκεκρυμμένος», καθὼς προέρχεται ἀπὸ τὸ «κριμένος» (αὐτὸς ποὺ ἔχει δηλαδὴ κριθεῖ) καὶ ὄχι βέβαια ἀπὸ τὸ «κρυμμένος» (αὐτὸς ποὺ ἔχει κρυφτεῖ). Ἄρα τὸ νὰ ὑπάρχουν πολλὰ γράμματα γιὰ τὸν ἴδιο ἦχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) ὄχι μόνο δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς δυσκολεύει, ἀλλὰ ἀντιθέτως νὰ μᾶς βοηθάει στὸ νὰ γράφουμε πιὸ σωστά, ἐφόσον βέβαια ἔχουμε μία βασικὴ κατανόηση τῆς γλώσσας μας.
.                Ἐπιπλέον ἡ ὀρθογραφία μὲ τὴν σειρά της μᾶς βοηθάει ἀντίστροφα στὴν ἐτυμολογία ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνίχνευση τῆς ἱστορικὴ πορείας τῆς κάθε μιᾶς λέξεως. Καὶ αὐτὸ ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς βοηθήσει νὰ κατανοήσουμε τὴν καθημερινή μας νεοελληνικὴ γλώσσα περισσότερο ἀπὸ ὁτιδήποτε ἄλλο, εἶναι ἡ γνώση τῶν Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν.
.                Εἶναι πραγματικὰ συγκλονιστικὸ συναίσθημα νὰ μιλᾶς καὶ ταυτόχρονα νὰ συνειδητοποιεῖς τί ἀκριβῶς λές, ἐνῶ μιλᾶς καὶ ἐκστομίζεις τὴν κάθε λέξη ταυτόχρονα νὰ σκέφτεσαι τὴν σημασία της.
.                Εναι πραγματικ μεγάλο κρίμα ν διδάσκονται τὰ ρχαα μ τέτοιον φρικτ τρόπο στ σχολεοστε ν σ κάνουν νὰ ντιπαθες κάτι τ τόσο μορφο κα συναρπαστικό.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/07/ἡ-ἑλληνικὴ-γλῶσσα-εἶναι-μοναδική/

ΠΗΓΗ: ellinikoarxeio.com
ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΟΝΙΣΜΟΣ! «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

,

Σχολιάστε

ΤΑ ΠΑΡΟΔΗΓΗΤΙΚΑ …«ΓΕΝΟΣΗΜΑ»!

ΕΙΣ. ΣΧ. ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:  «“Γενόσημα”. ρος ατς εναι κρυπτικός, παρασυνδέεται μ γένεση κα γέννηση πραγμάτων κα καταλήγει στ ν εναι σκοτεινός, κατάληπτος κα παροδηγητικός», γράφει ὁ καθηγ. τῆς Γλωσσολογίας Γ. Μπαμπινιώτης.
.        Εἶναι πάντως φυσικὸ ἕνας «πολιτισμὸς» σκοτεινὸς καὶ κα παροδηγητικὸς νὰ ἐκφράζεται μὲ ὅρους σκοτεινοὺς καὶ παροδηγητικούς, ποὺ συσκοτίζουν τὰ δεδομένα τὰ ὁποῖα ἀφοροῦν ἀκόμη καὶ στὴν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων καὶ τοὺς παραπλανοῦν. Εἶναι ἐξ ἄλλου ἀναμενόμενο ἄνθρωποι ξεχαρβαλωμένοι γλωσσικὰ νὰ κατασκευάζουν νέες λέξεις μηδενικῆς σημασιολογικῆς ἀξίας, λέξεις ποὺ δὲν σημαίνουν ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ἢ μᾶλλον σημαίνουν κάτι θαμπὸ καὶ παραπλανητικό.
.       Ἡ γλωσσικὴ «συσκότιση» εἶναι “ἐργαλεῖο” τῆς Ἐργολαβίας Ἀλλοτριώσεως. Ἡ παραπληροφόρηση χρησιμοποιεῖ ὁλοένα καὶ περισσότερο παροδηγητικοὺς ὅρους, ποὺ ἀποπροσανατολίζουν τὸ «κοπάδι». Καὶ τὴν ἴδια ὥρα κάποιοι «ἰδιόσημοι» ἀλλὰ καὶ «διάσημοι» τῆς θεολογίας καὶ τῆς διανοήσεως μὲ «εὔσημα» καὶ «παράσημα» πασχίζουν νὰ «μεταφράσουν», νὰ «παρασημάνουν» τὴν γλῶσσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς λατρείας γιὰ νὰ τὴν «καταλαβαίνουν» οἱ «ἀ-σήμαντοι». Δὲν ξεκινᾶνε καλύτερα νὰ μεταφράζουν τὰ…«γενόσημα» μήπως καὶ καταλάβουμε τίποτα;

νας κατάληπτος γλωσσικς ρος

Τοῦ καθηγ. Γιώργου Μπαμπινιώτη

.        Κοντὰ στὰ πρωτότυπα (ἢ ἀκριβέστερα πρωτοτυπικὰ) φάρμακα (χαρακτηρισμὸς ποὺ ἰσχύει γιὰ ὁρισμένο χρονικὸ διάστημα), τὰ φάρμακα ποὺ φέρουν ὁρισμένη ἐμπορικὴ ἐπωνυμία, κοντὰ δηλ. στὰ ἐπώνυμα φάρμακα («branded drugs»), ὑπάρχουν καὶ τὰ generic drugs, ποὺ ἔχουν τὴν ἴδια δραστικὴ οὐσία, ἀλλὰ ὄχι καὶ τὴν ἴδια ἐμπορικὴ ἐπωνυμία, ἀφοῦ παράγονται ἀπὸ ἄλλες φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες. Αὐτὰ τὰ ταυτόσημα (identical) ὡς πρὸς τὴν δραστικὴ θεραπευτικὴ οὐσία φάρμακα ποὺ ἀνήκουν στὴν ἴδια γενικὴ κατηγορία, στὴν ἴδια ἔννοια γένους (generic) ὀνομάστηκαν (ἀπὸ κάποιους) γενό-σημα, ὡς σημαίνοντα γένος καὶ ὄχι (ἐμπορικὸ) εἶδος φαρμάκου. Ὡστόσο, μία ὀνομασία δὲν κρίνεται ἀπὸ τὸ σκεπτικὸ ποὺ ὁδήγησε στὸ πλάσιμό της, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν δηλωτικὴ ἱκανότητά της, ἀπὸ τὴν δηλωτικότητα καὶ τὴν διαφάνεια ποὺ ἔχει γλωσσικά, ὥστε νὰ γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπὸ τοὺς ἁπλοὺς χρῆστες. Αὐτὸ δὲν ἰσχύει μὲ τὸν ὅρο γενόσημα. ρος ατς εναι κρυπτικός, παρασυνδέεται μ γένεση κα γέννηση πραγμάτων κα καταλήγει στ ν εναι σκοτεινός, κατάληπτος κα παροδηγητικός. Νὰ διερωτῶνται καὶ νὰ ρωτοῦν ὅλοι τί σημαίνει…
.        Τὰ ἐν λόγῳ φάρμακα -σύμφωνα μὲ τὴν ἀντίθεσή τους πρὸς τὰ πρωτότυπα ἢ πρωτοτυπικὰ καὶ βάσει τῆς ἴδιας δραστικῆς οὐσίας ποὺ περιέχουν- εἶναι προτιμότερο νὰ ὀνομαστοῦν:

ὁμοιοδραστικὰ (ἀφοῦ ἔχουν τὴν ἴδια δραστικὴ οὐσία).

Θὰ μποροῦσαν ἐπίσης νὰ ὀνομαστοῦν παράγωγα (ἐνν. τῶν πρωτοτύπων) ἢ ἀκόμη καὶ ἀντιτυπικὰ (κατ᾽ ἀντίθεση πρὸς τὰ πρωτοτυπικὰ)

Ὁ,τιδήποτε ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀκατάληπτο καὶ παροδηγητικὸ γενόσημα!

ΠΗΓΗ: tanea.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΣΥΝΤΡΙΨΤΕ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ (π.χ. “ΜΗΤΕΡΑ”)

ΣΥΝΤΡΙΨΤΕ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ
(ὅπως π.χ τὴν “σεξιστικὴ’’ λέξη ΜΗΤΕΡΑ)

.     ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Σκοτῶστε τὰ νοήματα. Ἀλλοτριῶστε τοὺς ἀνθρώπους. ΤΣΑΚΙΣΤΕ, ΣΥΝΤΡΙΨΤΕ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. Πῶς; ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ, ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΩΝΤΑΣ, ΕΚΦΥΛΙΖΟΝΤΑΣ, ΣΚΟΤΩΝΤΑΣ ἐν τέλει ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ.  ΝΑΙ, ΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ.
.     Γι᾽αὐτὸ ἐπιστρατεύονται χίλιες δυό νεοεποχήτικες προφάσεις. Ἔτσι πρέπει νὰ ἐξαφανισθεῖ ἡ λέξη “πατέρας” καὶ “μητέρα”, “ἄνδρας” καὶ “γυναίκα”, “αὐτὸς” καὶ “αὐτή”, ὥστε νὰ προωθηθεῖ ἡ ἐπιβολὴ τῆς ὁμοφυλοφιλίας. (βλ. σχετ.  https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/02/φτιάχνουν-ἄ-φυλα-παιδιά/)  Κι αὐτὰ μόνον ὡς ἀρχή. Σειρά ἔχουν κι ἄλλες λέξεις. Λέξεις ποὺ σημαίνουν ἀλήθειες  (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/07/13/ἀπαγορεύονται-λέξεις-θεός/)
.     Νὰ λοιπὸν ΑΛΛΟΣ ΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ποὺ ἡ ἀντίσταση στὴν ἐργολαβία ἀντικαταστάσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων μὲ μεταφρασμένα εἶναι ἐντελῶς δικαιολογημένη. Νὰ ποὺ οἱ Πρωτομάστορες τῶν Μεταφράσεων ἔχουν μιὰ ρηχὴ ἀντίληψη γιὰ τὸ θέμα, καθὼς δὲν βλέπουν ΟΛΟ τὸ πράγμα, ἀλλὰ μόνον μιὰ πλευρά του, καθὼς δὲν θέλουν νὰ ἀντιληφθοῦν καὶ νὰ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΝ πὼς ἀξία δὲν ἔχει μόνον ἡ ἁπλοϊκὴ κατανόηση τῶν λέξεων τῶν λειτουργικῶν κειμένων ἀλλὰ συγχρόνως ἀξία ἔχουν καὶ οἱ ἴδιες οἱ λέξεις μὲ τὸν ΚΟΣΜΟ καὶ τὰ ΝΟΗΜΑΤΑ ποὺ φέρουν, ποὺ ἐμπερικλείουν, ποὺ ἐμπεριέχουν.

.   Πρὶν ἀναδημοσιεύσει κατωτέρω ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» τὸ ἄρθρο τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου, ποὺ ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ γιὰ τὸ παρὸν σχόλιο, παραθέτει ἕνα ἀποκαλυπτικότατο συναφὲς ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸν τόμο «ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΙΑ» ποὺ ἐξέδωσε ὁ Ἱ. Ναὸς Ἁγ. Παρασκευῆς (βλ. σχετ.: https://christianvivliografia.wordpress.com/2010/12/09/ἐξεδόθησαν-τὰ-πρακτικὰ-τῆς-ἡμερίδο/) Τὸ συγκεκριμένο ἀπόσπασμα ἐλήφθη ἀπὸ τὴν Εἰσήγηση τοῦ πρωτ. Ἀθαν. Σ. Λαγουροῦ ὑπὸ τὸν τίτλο «Ναὶ ἢ ὄχι στὴν “μετάφραση” τῶν λειτουργικῶν κειμένων».

 .       «Mία παγκόσμια μετάλλαξη εὑρίσκεται σὲ πλήρη ἀνάπτυξη. Ἕνας διαφορετικὸς κόσμος ἀναδύεται μέσα ἀπὸ τὴν πυρακτωμένη λάβα κατευθυνομένων “ἐπαναπροσδιορισμῶν”. Δυὸ μόνον ἐνδεικτικὰ παραδείγματα δείχνουν ἀνάγλυφα τὸ μέγεθος τοῦ χαλασμοῦ.

.      Tὸ πρῶτο ἀφορᾶ ad hoc στὸ θέμα μας. Ἕνας λοιπὸν λεπτὸς τρόπος, γιὰ νὰ ἐξοστρακιστεῖ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν,  ἔλαβε χώρα στὴν Μεγ. Βρετανία, μὲ ἐργαλεῖο τὸ νέο Oxford dictionnary. Στὴν τελευταία ἔκδοσή του ἐξαλείφθηκαν λέξεις ὅπως: ἅγιος, ἐπίσκοπος, μοναστήρι, ψαλμός, ἁμαρτία, διάβολος, ἀλλὰ καὶ λέξεις ποὺ ἀποδίδουν τὸν πλοῦτο τοῦ φυσικοῦ κόσμου. (βλ. ἱστοσελ. τῆς Daily Telegraph)
.      Αὐτὸ εἶναι τὸ ὁλοκληρωτικὸ σχέδιο τῆς ἐκ θεμελίων ἀλλαγῆς τοῦ κόσμου μέσῳ τῆς ἀλλοιώσεως τῆς γλώσσης καὶ τῆς σκέψεως.  Ἡ γλῶσσα ἐκκαθαρίζεται ἀπὸ λέξεις ποὺ θυμίζουν Θεό, Ἐκκλησία, παράδοση, φυσικὸ περιβάλλον.
.     Ἰδοὺ καὶ τὸ δεύτερο. «Παλαιότερα, ἡ ἰατρικὴ ἠθικὴ ἦταν σαφῶς τοποθετημένη ὑπὲρ τῆς ζωῆς, ἐνῶ σήμερα ἡ ἰατρικὴ πρακτική, μὲ αὐξανόμενο ρυθμό, ἐμπλέκεται στὴν “νόμιμη” ἀφαίρεση τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. Ἡ τάση γιὰ ἐπαναπροσδιορισμὸ τοῦ θανάτου εἶναι ἐπιταχυνομένη. (…) Ἡ γραμμὴ ποὺ χωρίζει τὴν ζωὴ ἀπὸ τὸν θάνατο ἔχει μετατεθεῖ», ὥστε νὰ διευκολυνθοῦν οἱ πωλήσεις ὀργάνων, ἡ εὐθανασία καὶ οἱ ἐκτρώσεις. Mὲ ἔμφαση διαμορφώνεται ἕνα νέο πολιτισμικὸ κλῖμα(…)  (Ἐμμ. Παναγόπουλος, ἐπ. καθ. Xειρουργικῆς, περ. «Ἡ Δρᾶσις μας»,  Ἀπρίλ. 2010).»

«Σεξιστικὴ ἡ λέξη “μητέρα”»!
Τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

.       Ἡ μεγάλη ροὴ πληροφοριῶν φέρνει κάθε μέρα στὰ αὐτιά μας διάφορες εἰδήσεις, οἱ περισσότερες τῶν ὁποίων εἶναι ἀρνητικὲς καὶ προκλητικές. Μιὰ ἀπὸ αὐτὲς εἶναι καὶ ἡ προσπάθεια νὰ καταργηθοῦν οἱ λέξεις μητέρα, πατέρας, χάρη τῆς λεγομένης ἰσότητας τῶν φύλων. Σὲ σχετικὴ πληροφορία διαβάζουμε: «Τὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης, μὲ τὴν ἀπόφαση 12267, συνιστᾶ νὰ καταπολεμηθεῖ ὡς σεξιστικὴ στερεοτυπία (!) ἡ χρήση τοῦ ὅρου “μητέρα”. Συνιστᾶται ἡ παράκαμψη τῆς χρήσης τῆς ἔννοιας αὐτῆς ὡς ἀνασταλτικῆς τῆς “ἰσότητας τῶν δύο φύλων”. Ἔτσι ἀξιολογεῖται ὁ ρόλος τῆς μητέρας ὡς παθητικὴ λειτουργία» (Χριστιανικὴ 26-5-2011).
.       Μιὰ τέτοια πράξη θεωρεῖται ὡς «προοδευτική», ποὺ ταιριάζει στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο καὶ τὴν σύγχρονη κοινωνία. Ἡ πληροφορία ἐπιμένει νὰ μᾶς ἐνημερώνη. «Ἰδιαιτέρως “προοδευμένη” ἐπ᾽ αὐτοῦ παρουσιάζεται ἡ Ἑλβετία, ὅπου σύμφωνα μὲ νέα ὁδηγία περὶ τῆς ὑπηρεσιακῶς ἐνδεικνυομένης γλώσσας, ἡ χρήση τῶν ἐννοιῶν “πατέρας” καὶ “μητέρα” ἐμπίπτει στὴν κατηγορία τῶν καλουμένων “ἐννοιῶν διακρίσεων”, συνεπῶς τὰ παιδιὰ δὲν θὰ μποροῦν ἐπισήμως νὰ ἔχουν πατέρα καὶ μητέρα, ἀλλὰ “γονεϊκὰ μέρη” ἢ “Α καὶ Β γονεϊκὸ” ὡς γονεῖς. “Ἡ ὁδηγία εἶναι ὑποχρεωτική, προκειμένου περὶ ὑπηρεσιακῶν δημοσιευμάτων καὶ ἐγγράφων”, ἐξήγησε ἡ Isabel Kamber, ὑποδιευθύντρια τοῦ Γερμανικοῦ τομέα τῆς Κεντρικῆς Γλωσσικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ὁμοσπονδιακῆς Καγκελαρίας τῆς Ἐλβετίας!» (Ἔνθ. ἀνωτ.).
.       Δὲν ξέρει κανεὶς τί νὰ πρωτοσχολιάση ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀπαράδεκτες καὶ προκλητικὲς ἐνέργειες. Ἡ Ἐφημερίδα σχολιάζει τὸ γεγονὸς μὲ δύο λέξεις: «Θοῦ Κύριε»! Παραμένει κανεὶς ἄναυδος καὶ διερωτᾶται ποῦ θὰ πάη αὐτὴ ἡ κοινωνία!
.       Δυστυχῶς, μὲ τέτοιες ἐνέργειες σκοτώνουν τὶς πιὸ γλυκὲς λέξεις καὶ ἔννοιες, ὅπως πατέρας καὶ μητέρα, ποὺ μᾶς ἔδωσαν τὴν ζωὴ –μὲ τὴν δύναμη τοῦ Θεοῦ– ἔγιναν ὄργανα τοῦ ἐκπληκτικοῦ μυστηρίου, μᾶς μεγάλωσαν μὲ πόνο, θυσίες καὶ ἀγάπη, μᾶς ἔδειξαν τὰ πιὸ φιλάνθρωπα πατρικὰ καὶ μητρικὰ συναισθήματα καὶ ἐξακολούθησαν σὲ ὅλη τους τὴν ζωὴ νὰ μᾶς ἀγαποῦν πραγματικά, ἀνυστερόβουλα. Οἱ ἐξαιρέσεις ἐπιβεβαιώνουν τὸν κανόνα.
.       Ἔτσι, ὅσοι σκέπτονται ἄφιλα καὶ ἄφυλα σκοτώνουν τὶς πιὸ γλυκὲς λέξεις πατέρας καὶ μητέρα, ποὺ ὅταν τὶς θυμόμαστε συγκινούμαστε βαθειά. Ἐπὶ πλέον θέλουν νὰ αὐξήσουν στὸν ἄνθρωπο τὴν ὀρφάνια του, τὴν κοινωνική, συναισθηματικὴ καὶ πνευματική. Πρόκειται γιὰ μιὰ κοινωνική, ὑπαρξιακὴ καὶ πνευματικὴ αὐτοκτονία. Τὸ νὰ αἰσθάνεται κανεὶς ὀρφανός, μόνος, ξένος, ἐγκαταλελειμμένος ἀποτελεῖ ἀφετηρία νὰ ἀναζητήση κάπου ἀλλοῦ στήριγμα καὶ προστασία, ἀκόμη καὶ σὲ ὑλικὲς καὶ συναισθηματικὲς ἑξαρτησιογόνες οὐσίες.
.       Ὅποιος σκοτώνει τὴν πατρότητα καὶ τὴν μητρότητα, δὲν μπορεῖ νὰ τὴν προσφέρη καὶ στὰ δικά του παιδιά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μεταδίδεται μιὰ μολυσματικὴ ἀσθένεια καὶ νὰ κατασκευάζωνται κοινωνίες ξένες καὶ τραγικές. Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ αἰσθανθῆ τὴν ἀγάπη καὶ τὴν στοργὴ τῶν πιὸ ἀγαπημένων του προσώπων, δὲν μπορεῖ νὰ τὶς προσφέρη καὶ στοὺς ἄλλους. Οἱ ἀνάπηροι ψυχολογικὰ καὶ πνευματικὰ γίνονται ἑστίες ἀφιλίας.
.     Ἡ ὀρφάνια εἶναι ἕνα μεγάλο πρόβλημα στὴν σύγχρονη κοινωνία. Εἶναι φοβερὸ νὰ σκοτώνωνται «χῶροι» στοργῆς καὶ ἀγάπης, πρόσωπα ἀγαπητά, ὅπως ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα. Ἀλλὰ ἀπὸ μιὰ κοινωνία ἀνισόρροπη τί νὰ περιμένη κανείς! Καὶ ἀπὸ σκληροὺς ἀνθρώπους ποὺ νομοθετοῦν ἀπερίσκεπτα θὰ βγῆ σκληράδα καὶ ἀπανθρωπιά, ποὺ θὰ σκοτώνουν τὴν πιὸ γλυκειὰ λέξη: «μητέρα»!

ΠΗΓΗ: περιοδ. “Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση”, Ἰούνιος 2011
(Διαδίκτυο: alopsis.gr)

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ «ΘΕΟΣ» ΚΑΙ «ΙΗΣΟΥΣ»

ΗΠΑ: Ἀπαγορεύουν στὶς κηδεῖες τῶν βετεράνων
νὰ ἀκούγονται οἱ λέξεις ‘Ἰησοῦς’ καὶ ‘Θεός’ !

  .      Τρεῖς ὁμάδες βετεράνων τοῦ ἀμερικάνικου στρατοῦ ἔχουν ἐκφράσει παράπονα ὅτι οἱ ὑπάλληλοι στὸ Ἐθνικὸ Νεκροταφεῖο τοῦ Χιοῦστον, ἀψήφησαν ἀπόφαση ὁμοσπονδιακοῦ δικαστῆ, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦσε νὰ σταματήσουν νὰ λογοκρίνουν τὶς προσευχὲς καὶ νὰ ἀπαγορεύουν τὶς λέξεις «Θεὸς» καὶ «Ἰησοῦς» στὶς τελετὲς τῶν κηδειῶν.

.       Παρὰ τὴν δικαστικὴ ἀπόφαση, τοπικοὶ βετεράνοι λένε ὅτι τὸ Τμῆμα Ὑποθέσεων
Βετεράνων συνεχίζει νὰ λογοκρίνει τὶς προσευχές, τὶς εὐλογίες καὶ τὶς παραδοσιακὲς τελετὲς κατὰ παράβαση τῆς δέσμευσης τῆς Πρώτης Τροπολογίας τοῦ Συντάγματος μὲ τὴν ὁποία ἡ κυβέρνηση δὲν μπορεῖ νὰ παρεμποδίσει τὴν ἐλεύθερη ἄσκηση τῆς θρησκείας ἢ τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου τῶν Ἀμερικανῶν.
.        Οἱ ὀργανώσεις ‘Ἀμερικανικὴ Λεγεώνα’, ‘Βετεράνοι Ξένων Πολέμων’ καὶ ‘Κυρίες τοῦ Ἐθνικοῦ Μνημείου’ ὅλοι παραπονιοῦνται γιὰ «θρησκευτικὴ ἔχθρα» στὸ νεκροταφεῖο. Στὴν 26σέλιδη καταγγελία τους, ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ διευθύντρια τοῦ νεκροταφείου, Arleen Ocasio, (φωτο), ἀπαγορεύει τὶς θρησκευτικὲς φράσεις καἀπαιτεῖ νὰ τῆς ὑποβάλλονται ἐκ τῶν προτέρων οἱ προσευχὲς γιὰ νὰ τὶς ἐγκρίνει!
.     «Μᾶς εἶπαν ὅτι δὲν μποροῦμε πλέον νὰ ποῦμε “Ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ” καὶ “ὁ Θεὸς νὰ εὐλογεῖ τὴν οἰκογένειά σας”», δήλωσε ἡ Marilyn Koepp, ἐθελόντρια τοῦ National Memorial Ladies. «Πῶς αἰσθάνθηκα; Μᾶλλον δὲν θὰ πρέπει νὰ πῶ πῶς ἔνιωσα, γιατί ἦταν ἀπολύτως ἀνατριχιαστικὸ ὅτι αὐτὴ ἡ γυναίκα ἦρθε νὰ μᾶς πεῖ ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ λέμε “ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ”».
.   “Τί συμβαίνει στὴ χώρα μας;”
.       «Εἶναι ἄδικο τὸ γεγονὸς ὅτι κάποιος θ μς ζητήσει ν βγάλουμε τὸν Θε ξω π τ λεξιλόγιό μας“, λέει ἡ Cheryl Whitfield, ἱδρύτρια τοῦ παρατήματος τοῦ National Memorial Ladies στὸ Χιοῦστον. “Θὰ μποροῦσα νὰ κλείσω τὸ στόμα μου καὶ νὰ ἀφήσω τὰ πράγματα νὰ ἐξελιχθοῦν, ἀλλὰ ὅταν πρόκειται νὰ σταθεῖς γιὰ θέματα πίστεως στὸν Θεὸ καὶ παρηγοριὰ στὶς οἰκογένειες, δὲν θέλω νὰ μετανιώσω ἀργότερα ποὺ δὲν μίλησα. Ὅλοι πρέπει νὰ ἀγωνιστοῦμε γιὰ αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε “.
.       “Εἴμαστε ἰδιῶτες σὲ ἕναν ἰδιωτικὸ ὀργανισμό, καὶ ὅμως μᾶς περιορίζουν”, δήλωσε ὁ John Spahr τῆς τοπικῆς ἕνωσης Βετεράνων Ξένων Πολέμων, ἡ ὁποία παρέχει φρουροὺς γιὰ τὴν τελετὴ καὶ τελετὲς γιὰ περίπου 60 κηδεῖες μία ἑβδομάδα γιὰ νὰ τιμήσει τοὺς βετεράνους καὶ τὶς οἰκογένειές του θανόντος.
.      Ὁ Nobleton Jones εἶπε ὅτι αἰσθάνθηκε νὰ τὸν ὑποτιμᾶνε, ὅταν τοῦ εἶπαν ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖ τὴν λέξη “Θεὸς”. Εἶπε ὅτι δὲν μπορεῖ πλέον νὰ πεῖ, τὸ «Ζητᾶμε ὁ Θεὸς νὰ σᾶς χορηγήσει σὲ ἐσᾶς καὶ στὴ οἰκογένειά σας, χάρη, ἔλεος καὶ εἰρήνη”.
.      «Αὐτὸ ἔχει λογοκριθεῖ», δήλωσε ὁ Τζόουνς.
.        Τὸν περασμένο μήνα, ἕνας τοπικὸς πάστορας κέρδισε τὴν μάχη νὰ τελειώσει τὴν προσευχή του μὲ τὴν φράση “Στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ” στὴν ἐκδήλωση γιὰ τὴν Ἡμέρα Μνήμης τοῦ νεκροταφείου.
.        Ἕνας δικαστὴς ἔδωσε ἄδεια νὰ νὰ συνεχιστοῦν οἱ προσευχὲς ἀπὸ τοὺς βετεράνους χωρὶς τὴν ἐποπτεία τῆς κυβέρνησης. παρχιακς Δικαστς Lynn Hughes επε στν Ocasio κα στ Τμμα ποθέσεων Βετεράνων τι δν μπορον ν μπλοκάρουν τν πάστορα Scott Rainey π τ Χιοστον π τ ν πικαλεται τ νομα το ησο Χριστο στὴν προσευχὴ τῆς Ἡμέρας Μνήμης.
.        Δικαστς Hughes δήλωσε στ CNN τι κυβέρνηση δν μπορε ν “φιμώνει τος πολίτες λέγοντας τι εναι πρς τ συμφέρον τς θνικς σφάλειας, κα δν μπορε ν τ κάνει γι χάριν μίας δέας πο χει κάποιος γραφειοκράτης περ πολιτισμικς μοιογένειας» καὶ προειδοποίησε ὅτι οἱ ἀξιωματοῦχοι δὲν μπορεῖ νὰ “ἀποφασίσουν γιὰ τὸ πῶς οἱ πολίτες θὰ τιμήσουν τοὺς βετεράνους τους.”
.        “Ὅμως, παρὰ τὴν προειδοποίηση τοῦ δικαστῆ, φαίνεται ὅτι ἡ λογοκρισία συνέχισε,” ἀναφέρει ὁ ραδιοφωνικὸς σταθμὸς KTRH στὸ Χιοῦστον.
.        Οἱ βετεράνοι ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ Γραφεῖο Ὑποθέσεων τῶν Βετεράνων μετέτρεψε τὸ παρεκκλήσι τοῦ νεκροταφείου του σὲ αἴθουσα συσκέψεων, μόλις ἦρθε ἡ Ocasio, πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια. Λένε ὅμως ὅτι δὲν θὰ ὑποχωρήσουν ἀπὸ τὸν ἀγώνα.
.       «Θὰ λέω ‘ὁ Θεὸς νὰ σᾶς εὐλογεῖ’ μέχρι ὅτου δὲν ξέρω τί θὰ μὲ κάνει ποτὲ νὰ σταματήσω», εἶπε ὁ Koepp.

 ΠΗΓΗ: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ  (ἀπὸ  blog.beliefnet.com)

,

Σχολιάστε