Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κύριος Ἰησοῦς Χριστός

Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

Ἡ ἀποφασιστική ἀναμέτρηση τοῦ Xριστοῦ μέ τόν διάβολο
[Α´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου
«Χριστὸς τὰ πάντα» (Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι 1996, σελ. 126-129
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

Μέρος Α´: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».

.             Ἡ συντριπτική ἥττα τοῦ διαβόλου καί ὁ θρίαμβος τοῦ Xριστοῦ: Πολύ γρήγορα ὅμως, ἀμέσως δηλαδή μετά τόν θάνατο τοῦ Xριστοῦ, ὁ διάβολος βρέθηκε μπροστά σέ μιά συγκλονιστική πραγματικότητα. Tί ἀκριβῶς εἶχε συμβεῖ;
.             Ὁ διάβολος, σκοτώνοντας τόν Xριστό, δέν ἔκανε τίποτε ἄλλο παρά νά ἀφαιρέσει τό «ἔνδυμά» του, δηλαδή τήν ἀνθρώπινη φύση του καί κυρίως τό θνητό σῶμα του. Ἀφαιρώντας λοιπόν, ὁ διάβολος τό ἔνδυμα τῆς θνητῆς σάρκας τοῦ Xριστοῦ, ἀπογύμνωσε κυριολεκτικά τόν Xριστό καί μέ τόν τρόπο αὐτό, συνετέλεσε μέ τά ἴδια του τά χέρια, νά φανερωθεῖ γυμνή πιά καί ἀκάλυπτη ἡ κρυμμένη παντοδύναμη δόξα τῆς θεϊκῆς φύσης τοῦ Xριστοῦ, ἡ ὁποία καί τόν ἐξετίναξε. Θανατώνοντας, ἑπομένως, ὁ διάβολος τόν Xριστό, ἔσυρε ἁπλῶς τήν αὐλαία, τό «καταπέτασμα τοῦ ναοῦ» (πρβλ. καί Mατθ. κζ´ 51) πού ἔκρυβε τήν θεότητα τοῦ Xριστοῦ. Aὐτό ἦταν καί τό μέγιστο στρατηγικό του σφάλμα, μέ ἀποτέλεσμα, ὄχι μόνο νά ντροπιασθεῖ καί νά ἐξευτελισθεῖ ὁ ἴδιος, ὁ πρώην κοσμοκράτωρ, ἀλλά καί οἱ θεατές τοῦ θεάτρου τῆς συγκλονιστικῆς αὐτῆς μάχης –οἱ ἅγιοι Ἄγγελοι– νά θαυμάσουν καί νά χειροκροτήσουν τήν συντριπτική αὐτή νίκη καί τόν ΘPIAMBO τοῦ Xριστοῦ!
.             Ὁ σταυρός λοιπόν, ὑπῆρξε θρίαμβος τοῦ Xριστοῦ στήν κυριολεξία. Διότι ὁ Xριστός, ὄχι μόνο νίκησε τόν διάβολο, ἀλλά καί τόν αἰχμαλώτισε. Ὁ σταυρός, πού ὁ διάβολος χρησιμοποίησε ὡς ἐκτελεστικό ὄργανο, ἔγινε τελικά λάφυρο καί τρόπαιο στά χέρια τοῦ Xριστοῦ, αἰώνιο σύμβολο τῆς νίκης του καί ταυτόχρονα τῆς ἥττας τοῦ διαβόλου. Γιά τόν θριαμβευτικό χαρακτήρα τῆς νίκης τοῦ Xριστοῦ πάνω στό σταυρό, πρῶτος ἔκαμε λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος, λέγοντας τά ἑξῆς: Ὁ Xριστός πάνω στόν σταυρό, «ἀπεκδυσάμενος (ἀφοῦ ἐπέτρεψε στόν διάβολο νά τόν ἀπογυμνώσει ἀπό τό ἔνδυμα τῆς θνητῆς σαρκός του), τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας τοῦ σκότους ἐδειγμάτισεν (διαπόμπευσε), ἐν παρρησίᾳ θριαμβεύσας αὐτοὺς (σέρνοντας τούς ἡττημένους δαίμονες σέ θριαμβευτική πομπή) ἐν αὐτῷ» (πάνω στόν σταυρό. Kολ. β´ 15).
.             Ἡ ἀναμέτρηση τῶν δύο μονομάχων ἐπανω στόν Γολγοθά κατέληξε μέ συντριπτική ἧττα τοῦ διαβόλου καί θριαμβευτική νίκη τοῦ Xριστοῦ.

, , , ,

Σχολιάστε

Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-1 «Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας».

Ἡ ἀποφασιστική ἀναμέτρηση τοῦ Xριστοῦ μέ τόν διάβολο
[Α´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Τοῦ Μητροπ. Ἀχελώου
«Χριστὸς τὰ πάντα» (Ὀρθόδοξη Σωτηριολογία)
ἐκδ. «Τῆνος», Ἀθῆναι 1996, σελ. 126-129
Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.               α) Oἱ δύο μονομάχοι: Ἐπάνω στόν Γολγοθά δόθηκε ἡ μεγαλύτερη μάχη τῆς ἱστορίας. Ἐπάνω στόν Σταυρό, εἰδικότερα, ἔλαβε χώραν ἡ α´ φάση τῆς τελικῆς ἀναμέτρησης τοῦ Xριστοῦ μέ τόν διάβολο. Ἡ ἀποφασιστική αὐτή ἀναμέτρηση τοῦ Xριστοῦ μέ τόν προαιώνιο ἐχθρό καί τυραννικό ἐξουσιαστή τῶν ἀνθρώπων εἶχε τήν μορφή μονομαχίας.
.               Ὁ Xριστός προσῆλθε στό πεδίο τῆς μάχης «ἑκουσίως». Ὁ Xριστός δέν σύρθηκε ἀκούσια στήν μάχη αὐτή. Δέν ἀνέβηκε στόν Γολγοθά «μέ σφιγμένα δόντια». Ὁ Xριστός προσῆλθε στήν μάχη μέ ἤρεμη ἀποφασιστικότητα, τήν ὁποία δέν μπόρεσαν νά κλονίσουν οὔτε ἐσωτερικοί (προσωπικά συναισθήματα) οὔτε ἐξωτερικοί παράγοντες (πρβλ. τό περιστατικό μέ τόν ἀπόστολο Πέτρο, Mατθ. ιϛ´ 22-23. Λουκ. θ´ 51).
.               Ὁ Xριστός, ἐξ ἄλλου, προσῆλθε στό πεδίο τῆς μάχης ἄοπλος μέν, ὁπλισμένος ὅμως μέ ἄπειρη ἀγάπη γιά τόν Θεό Πατέρα καί τούς ἀνθρώπους. Ὁ διάβολος, ἀντίθετα, ἦταν ὑποχρεωμένος νά δώσει τήν μάχη αὐτή. Ἡττημένος στίς ἀλλεπάλληλες συγκρούσεις του μέ τόν Ἰησοῦ, ἀναγκάζεται πιά νά δώσει τήν τελική μάχη μαζί του. Σέ μιά ἀπελπιστική τελευταία στρατηγική του κίνηση, στήνει τό «νέο ὅπλο» του, τόν σταυρό, στήν κορυφή τοῦ Γολγοθᾶ καί περιμένει τόν μεγάλο ἀντίπαλό του. Tά αἰσθήματα καί τά κίνητρά του εἶναι πάντα τά ἴδια: τό μίσος, ἡ ἔχθρα κατά τοῦ Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων καί σκοπός του, ἡ συντριβή καί ὁριστική ἐξόντωση τοῦ Ἰησοῦ!
.               β) Ἡ θανατηφόρα σύγκρουση: Ὁ διάβολος εἶχε πιστέψει πώς, μέ τήν φυσική ἐξόντωση τοῦ Xριστοῦ, μέ τόν θάνατό του δηλαδή, ἀφ᾽ ἑνός θά ἀπαλλασσόταν ἀπό ἕνα πρόσωπο πού ἀπειλοῦσε ἄμεσα τήν κοσμοκρατορία του καί, ἀφ᾽ ἑτέρου, θά κέρδιζε μιά ἀκόμη περιφανῆ νίκη, στόν προαιώνιο πόλεμό του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ! Mέ αὐτή τήν πεποίθηση, ὁ διάβολος ὁδήγησε τόν Xριστό ἐπάνω στόν σταυρό καί ἄρχισε νά τοῦ ἐπιφέρει ἀλλεπάλληλα κτυπήματα…
Ὁ Xριστός δέν προέβαλε καμιά ἀντίσταση. Ὁ ἐπιτιθέμενος ἦταν πάντα ὁ διάβολος. Ὅ,τι ἔπαθε ὁ Xριστός, κατά τό Πάθος καί τήν σταύρωσή Tου, ἦταν χτυπήματα καί πληγές πού τοῦ προκαλοῦσε ὁ διάβολος. Ὁ Xριστός δέχθηκε ἑκούσια ὅλα τά πλήγματα αὐτά… Ἀφέθηκε ἀπόλυτα στά χέρια τοῦ ἀντιπάλου του…
Kάτω ἀπό τά σφοδρά καί ἀλλεπάλληλα χτυπήματα τοῦ διαβόλου, ὁ Xριστός ὑπέκυψε στίς πληγές καί τά τραύματά του… Oἱ ἠθικοί αὐτουργοί τῆς ἐκτέλεσής του ἔνιωσαν ἀνακούφιση καί ἰδιαίτερη ἱκανοποίηση. Πιό μεγάλη ὅμως ἦταν ἡ ἱκανοποίηση καί χαρά τοῦ φονευτοῦ διαβόλου…
.               Στήν πραγματικότητα ὅμως, ἡ κατάσταση ἦταν πολύ διαφορετική…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η “ΜΟΝΟΜΑΧΙΑ” ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΓΟΛΓΟΘΑ-2 «Aὐτό ἦταν τό μέγιστο στρατηγικό σφάλμα»

 

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΠΛΑΝΗΤΑΡΧΗΣ

Ὁ πλανητάρχης

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.           Ἐδῶ καὶ πάνω ἀπὸ ἕναν αἰώνα διάφορες ἀρχαιολογικὲς ἀποστολὲς ἔσκαψαν τὴν ἄμμο τῆς ἐρήμου, βρῆκαν χαλάσματα, ἔβγαλαν στὴν ἐπιφάνεια τὴ λαμπρὴ πύλη κι ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὰ πανύψηλα τείχη τῆς Βαβυλώνας, πῆραν στὴ χώρα τους κάποια ἀπὸ τὰ πιὸ σημαντικὰ εὑρήματα καὶ ἔφυγαν. Ἡ τελευταία Γερμανικὴ ἀποστολὴ ὑπὸ τὸν Koldeway σταμάτησε τὸ 1912 τὸ ἔργο της. Ἡ ἔρημος ὅμως συνέχισε τὸ δικό της. Λίγα χρόνια ἀργότερα τὸ νεκρικὸ σάβανο τῆς ἄμμου εἶχε σκεπάσει καὶ πάλι τὰ πάντα.
.             Στὶς μέρες τῆς παντοδυναμίας του ὁ ὑπερφίαλος δικτάτορας Σαντὰμ Χουσεῒν προσπάθησε νὰ ξαναβγάλει τὸ πτῶμα τῆς Βαβυλώνας στὴν ἐπιφάνεια. Σκοπός του ἡ τουριστικὴ ἐκμετάλλευση, γι᾿ αὐτὸ ἡ ἀναστήλωση ἔγινε χωρὶς πιστότητα καὶ μὲ προκλητικὴ κακογουστιά. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἡ Οὐνέσκο ἀρνήθηκε νὰ τὴν ἀναγνωρίσει ὡς «μνημεῖο παγ­κόσμιας πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς». Ὅλες οἱ ἀνασκαφὲς προσπάθησαν νὰ ἀνακαλύψουν ἴχνη ἀπὸ τοὺς ὀνομαστοὺς «Κήπους τῆς Βαβυλώνας», ἕνα ἀπὸ τὰ ἑπτὰ θαύματα τοῦ ἀρχαίου κόσμου. Δὲν βρῆκαν ὅμως τίποτε. Οὔτε τὰ μεγαλοπρεπὴ ἀνάκτορα τοῦ Ναβουχοδονόσορα οὔτε τὸν φοβερὸ ναὸ τοῦ θεοῦ Μαρντούκ, κτισμένο πυραμιδοειδῶς σὲ 7 ἐπίπεδα – τὸν γνωστὸ «πύργο τῆς Βαβέλ» – τὸ ψηλότερο κτήριο τοῦ ἀρχαίου κόσμου.
Ὅλα ἔχουν χαθεῖ…
.             Κι ὅμως τότε ἡ Βαβυλώνα ἦταν κοσμοκρατορία. Τὰ πανύψηλα τείχη της – 50 μέτρων – τὴν καθιστοῦσαν ἀπόρθητη. Τὸ σχῆμα της ἦταν τετράγωνο καὶ κάθε πλευρά της εἶχε μῆκος περίπου 23 χιλιόμετρα. Ὑπῆρξε ἡ μεγαλύτερη πόλη ποὺ εἶχε κατασκευαστεῖ ποτὲ μὲ τείχη.
.             Ἡ δύναμή της τρομερή. Ἀπό ᾿δῶ τὰ στρατεύματά της ἀναχωροῦσαν καὶ λεηλατοῦσαν τοὺς λαούς. Ὁ Ναβουχοδονόσορας – πλανητάρχης τῆς ἐποχῆς – ἀκόντιζε πρὸς ἀνατολή, δύση, βορρᾶ καὶ νότο σκορπώντας τρόμο.
.             Ἐδῶ στὴν πλανηταρχιακὴ πόλη ἄφησε τὴν τελευταία του πνοὴ καὶ ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Μαζί του ἄρχισε νὰ σβήνει καὶ κείνη. Σταδιακὰ χάθηκε. Ἐξαφανίστηκε παντελῶς στὸν τάφο τῆς ἐρήμου. Δὲν κατοικήθηκε ποτὲ πιά.
.             Ἡ Βαβυλώνα! Ὁ Ναβουχοδονόσορας! Πλανητάρχης!
.             Χαμένοι… Θαμμένοι στὴν ἄμμο…

* * *

Ἄνθρωποι, ἀκοῦστε!
.             Ἀκοῦστε τὴν ἀλήθεια: Σκόνη οἱ πρόσ­καιροι κάτοικοι τῆς γῆς. Σκόνη τὰ ἔργα τους. Σκόνη καὶ ἔρημος. Καὶ οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι. Καὶ οἱ φτωχοὶ καὶ οἱ πλούσιοι. Καὶ οἱ γνωστοὶ καὶ οἱ ἄγνωστοι. Καὶ οἱ ἐπιφανεῖς καὶ οἱ ἀφανεῖς. Σκόνη καὶ οἱ πλανητάρχες τῆς ἱστορίας. «Εἷς χοῦς πάντες» (Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἔπη ἠθικά, ΚϚ´, PG 37, 853Α).
.             Σήμερα συνταράσσουν τὸν κόσμο, αὔ­­ριο δαγκώνουν τὸ χῶμα. Σήμερα ἀ­κοντίζουν πρὸς ἀνατολὴ καὶ δύση, πρὸς βορρᾶ καὶ νότο. Αὔριο ντύνονται τὸ σάβανο τοῦ θανάτου. Χάνονται καὶ αὐτοὶ καὶ οἱ κατακτήσεις τους.
.             Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς παντοδυναμίας τους, ἀποθρασύνονται. Ὑψώνουν τὸ ἀ­νάστημά τους. Ἀπειλοῦν, ἀδικοῦν, καταπατοῦν τοὺς ἀδύναμους, ἀπομυζοῦν τὸν κόπο τους, πίνουν τὸ αἷμα τῶν παιδιῶν τους.
.             Κάποια στιγμὴ ὁ τροχὸς τῆς ἱστορίας γυρίζει ἀμείλικτος, τοὺς παίρνει ἀποκάτω, τοὺς ἐξαφανίζει. Χάνονται οἱ ἴδιοι, κάποτε καὶ οἱ αὐτοκρατορίες τους.
.             Τί μένει;
.             Μένεις Ἐσύ, Κύριε. Ὁ Αἰώνιος!
.             Ἐσύ, ὁ Βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ Κύριος τῶν κυριευόντων.
.             Ἐσύ! Ὁ Κύριος τῆς Ἱστορίας.
.             Κι ὅλοι αὐτοί, οἱ θρασεῖς καὶ ὑπερήφανοι, χωρὶς νὰ τὸ θέλουν, χωρὶς κἂν νὰ τὸ ὑποψιάζονται, ὑπηρετοῦν τὸ σχέδιό Σου.
.             Οἱ ἀνόητοι λαοὶ τῆς γῆς ἔχουν στραμμένο τὸ βλέμμα τους ἐπάνω τους. Τοὺς ἀτενίζουν μὲ δέος. Πάντοτε. Σὲ κάθε ἐποχή. Σήμερα μάλιστα ἀποχαυνώνον­ται στὶς ὀθόνες τῶν τηλεοράσεων, πιπιλίζουν τὰ Δελτία τῶν Εἰδήσεων, ἀναζητοῦν τὰ σχόλια τῶν εἰδικῶν.
.             Δὲν καταλαβαίνουν κι αὐτοί.
.             Δὲν πιστεύουν, ἀκόμη κι ἂν λογιάζον­ται πιστοί. Τὸ μέλλον τους τὸ ἐξαρτοῦν ἀπὸ τὴ σκόνη, ἀπὸ τὴν ἄμμο τῆς ἐρήμου. Διαβάζουν τὰ λόγια Σου, μὰ δὲν τὰ βάζουν στὴν καρδιά τους. Ἀκοῦν τὴν προτροπή Σου: «Ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. ς΄ 33), μὰ δὲν τὴν δέχονται ὡς τρόπο ζωῆς.
.             Οἱ θρασεῖς πλανητάρχες.
.             Οἱ ἀνόητοι τῶν λαῶν.
.             Οἱ ὀλιγόπιστοι πιστοί.
.             Καὶ Ἐσύ, ὁ Ὤν. «Δεσπόζεις τοῦ κράτους τῆς θαλάσσης, τὸν δὲ σάλον τῶν κυμάτων αὐτῆς σὺ καταπραΰνεις… κραταιωθήτω ἡ χείρ σου, ὑψωθήτω ἡ δεξιά σου…
.             Μακάριος ὁ λαὸς ὁ γινώσκων ἀλαλαγμόν» (Ψαλ. πη´ [88] 10-16).

 

Σχολιάστε

ΓΙΑΤΙ ΑΡΑΓΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΥΠΟ ΤΟΣΟ ΑΘΛΙΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ; -1 (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς)

Ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς
κατὰ τὸν ἑορτασμὸ τῆς Γεννήσεως τοῦ Φιλανθρώπου

 -1-

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Ἁγ. Νικολάου Ἀχρίδος (Βελιμίροβιτς)
«Ὁ Μόνος Φιλάνθρωπος»- ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ,
ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη, Θεσ/νίκη 2012, σελ. 23-25

Ἠλ. στοιχειοθεσία «Χριστιαν.  Βιβλιογραφία»

βλ. σχετ.:  Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΥΠΟ ΤΗΝ ΓΗΝ -1 (Ἁγ. Νικολ. Βελιμίροβιτς)
Η ΓΕΝΝΗΣΗ ΥΠΟ ΤΗΝ ΓΗΝ -2 «Γεννώντας τὸν Ἥλιο θὰ ἦταν ἀστεῖο, ἂν συνέχιζε νὰ γεννάει μετεωρίτες»!(Ἁγ. Νικολ. Βελιμίροβιτς)

.               Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ νιώθουν μία καλοπροαίρετη λύπη, λόγῳ τοῦ ὅτι ἦταν ἀναγκαῖο νὰ γεννηθεῖ ὁ Κύριος καὶ Σωτήρας μας σὲ τόσο ἄθλιες συνθῆκες.
.             Γεννήθηκε μακριὰ ἀπὸ τὴν πόλη, σὲ ἕνα μέρος κάτω ἀπὸ τὴ γῆ, σὲ ἕνα μαντρὶ προβάτων, χωρὶς τὴν ὁποιαδήποτε πολυτέλεια ποὺ παρέχει ἡ ζωὴ στὴν πόλη. Γεννήθηκε χωρὶς ἕνα κερὶ γιὰ φῶς, χωρὶς νερό, χωρὶς ἕνα τραπέζι καὶ μία καρέκλα, χωρὶς ὁποιοδήποτε σκεῦος, χωρὶς καλοὺς γείτονες ποὺ θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ τοὺς φωνάξει γιὰ νὰ τοὺς ζητήσει κάτι. Μόνον ἕνας γκρίζος βράχος ὑπῆρχε, μία χαμηλὴ κακοφτιαγμένη φάτνη καὶ λίγο ἄχυρο μέσα σ᾽ αὐτή.
.               Πράγματι, αὐτὴ ἡ καλοπροαίρετη συμπόνια τῶν ἐναρέτων ἀνθρώπων θὰ ἦταν δικαιολογημένη, ἐὰν δὲν γνωρίζαμε τί συνέβη ἐκείνη τὴ νύχτα, τῆς γέννησής του. Αὐτὰ ποὺ συνέβησαν ἐξηγοῦν ἀπόλυτα, γιατί γεννήθηκε κάτω ἀπ᾽ αὐτὲς τὶς συνθῆκες, ὅπως ἑρμηνεύονται ὅλα ὅσα συμβαίνουν σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ θεοῦ.
.               Τί ἐπακολούθησε; Ἐπακολούθησε ἡ δοξολογία τῆς γέννησής του. Ἡ γέννηση τοῦ ἑορτάστηκε σὰν γεγονὸς τέτοιο, ποὺ ὅμοιό του δὲν ὑπῆρξε στὸν κόσμο αὐτὸν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας. Πρῶτον, ἄγγελος Κυρίου παρουσιάστηκε στοὺς βοσκοὺς καὶ τοὺς εἶπε νὰ πᾶνε στὴ σπηλιά, γιὰ νὰ δοῦνε ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ γεννήθηκε. Στὴ συνέχεια παρουσιάστηκε στρατιὰ ἀγγέλων ποὺ ἔψαλε ὑπέροχους ὕμνους. Τότε ἄρχισε καὶ ἡ χαρὰ τῶν βοσκῶν. Ὅλη αὐτὴ ἡ χαρὰ ὁλοκληρώθηκε, ὅταν ἐμφανίστηκε τὸ λαμπερὸ ἀστέρι πάνω ἀπὸ τὴ σπηλιὰ καὶ ὅταν οἱ σοφοὶ μάγοι ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ ἔφτασαν γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὸ νεογέννητο βασιλιὰ (Ματθ. β´1-2).
.               Ἂς σκεφτοῦμε ἂν θὰ μποροῦσαν ὅλα αὐτὰ νὰ συμβοῦν, ἐὰν αὐτὸς γεννιόταν στὴν πόλη; Ἂν δηλαδὴ ἡ Ἁγία οἰκογένεια ἔβρισκε μέρος νὰ διανυκτερεύσει στὴν Βηθλεέμ. Τί θὰ γινόταν ἂν ἡ Ἁγία οἰκογένεια διανυκτέρευε σὲ κάποιο πανδοχεῖο ἢ χάνι εἴτε σὲ σπίτι; Δὲν θὰ μποροῦσαν μὲ κανένα τρόπο νὰ εἶναι μόνοι τους σὲ ἕνα μεγάλο κτίριο. Θὰ ἔπρεπε νὰ κοιμηθοῦν μὲ πολλὰ ἄλλα ἄτομα, μὲ μεγάλους καὶ μὲ παιδιὰ μέσα σὲ ὀχλαγωγία, στριμωγμένοι στὴ γωνιὰ ἑνὸς δωματίου. Πῶς οἱ βοσκοὶ θὰ ἔρχονταν στὴν πόλη, ἀφοῦ ἐκεῖνον τὸν καιρὸ οἱ πύλες τῆς πόλεως ἦταν κλειστὲς τὴν νύχτα καὶ περιφρουρούμενες; Πῶς ὁ λαὸς θὰ ἑρμήνευε τὸ γεγονός, ὅτι ἔψελναν οἱ ἄγγελοι; Ἂν τὸ παράξενο ἀστέρι στεκόταν πάνω ἀπὸ τὸ πανδοχεῖο, ὅπου διέμεναν πενήντα ἢ ἑκατὸ ἄτομα ἄτομα, πῶς οἱ σοφοὶ Μάγοι ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ θὰ ἔβρισκαν ποιὸς ἦταν ὁ νεογέννητος βασιλιάς; Τότε δὲν θὰ ἀναμειγνυόταν στὸ γεγονὸς αὐτὸ καὶ ἡ ρωμαϊκὴ ἀστυνομία; Ἆραγε δὲν θὰ ἐπικρατοῦσε θόρυβος καὶ ἀταξία;
.               Ὄχι, δὲν ὑπάρχει λόγος γιὰ θλίψη. Ὅλα συνέβησαν μὲ τὸν καλύτερο τρόπο ὄχι σύμφωνα μὲ τὴν ἀνθρώπινη λογική, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν θεϊκή. Ὁ Κύριος ἔπρεπε νὰ γεννηθεῖ σὲ ἕνα ἰδιαίτερο χῶρο, μόνος Του. Τὸ μέρος ποὺ ἔπρεπε νὰ γεννηθεῖ δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι περιπεφραγμένο, περιφρουρούμενο ἀπὸ ἀνθρώπους ἢ κλειδωμένο μὲ κλειδαριές. Μόνο στὸ μέρος ποὺ γεννήθηκε, μποροῦσαν νὰ γίνουν φανερὰ ὅλα τὰ θαυμαστὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν, τὰ ὁποῖα ἔγιναν ἐξ αἰτίας Του. Πραγματικὰ μεγάλος εἶσαι Θεὲ καὶ μεγάλα τὰ ἔργα σου (Ψαλμὸς Ϡβ´ 5).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, Ο ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ ΚΑΙ Ο ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Χριστός, ὁ Ντοστογιέφσκι καὶ ὁ Σαραντάρης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.         Ἡ Γέννηση τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ βιωθεῖ χρειάζεται Πίστη, ἀλλά, πρὸ πάντων, Ἀγάπη πρὸς Ἐκεῖνον, γράφει ὁ Ντοστογιέφσκι. Ὁ μεγάλος Ρῶσος συγγραφέας Τὸν ἀγάπησε καὶ Τὸν λάτρεψε μὲ ὅλο του τὸ εἶναι. Γράφει σχετικὰ ὁ σύγχρονος Σέρβος Ἅγιος Ἰουστίνος (Πόποβιτς):
.         «Τὸ πάγκαλλο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μόνο, τὸ ὁποῖο ὁ Ντοστογιέφσκι λατρεύει χωρὶς δισταγμό. Γι’ αὐτὸν εἶναι ἡ προσωποποίηση τοῦ κάθε ὑψηλότερου, τοῦ κάθε τελειότερου, τοῦ κάθε ἀνθρωπινότερου… Γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι ὁ Χριστὸς προσελκύει πρὸς τὸν Ἑαυτόν Του ὅ, τι καλύτερο ὑπάρχει στὴν ἀνθρώπινη ψυχή, μὲ τὸν ἀκαταμάχητο μαγνητισμὸ τῆς Ἀγάπης Του… Στὸν κόσμο τὸν ἐπὶ τῶν παραλόγων ἑδραιωμένο, ὁ Ντοστογιέφσκι ἀδυνατεῖ νὰ ζήσει χωρὶς Χριστό… Τὸ πικρὸ μυστήριο τοῦ κόσμου καθίσταται γλυκὺ μόνο ἐν Χριστῷ. Τὸ τραχὺ μυστήριό του, νὰ πάσχει, μετατρέπεται βαθμηδὸν σὲ γαλήνια χαρά… Ὁ Ντοστογιέφσκι εἶναι ἀφοσιωμένος καὶ μαρτυρικῶς πιστὸς στὸν Χριστό».
.         Ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰουστίνος (Πόποβιτς) τὰ ἐξομολογεῖται ὁ ἴδιος ὁ Ντοστογιέφσκι. Γράφει: «Πιστεύω ὅτι οὐδὲν χαριέστερο, βαθύτερο, συμπαθέστερο, καὶ τελειότερο ὑπάρχει ἀπὸ τὸν Χριστό. Μὲ ζηλότυπη ἀγάπη λέγω στὸν ἑαυτό μου: Ὅμοιος μὲ Αὐτὸν ὄχι μόνο δὲν ὑπάρχει, ἀλλὰ καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει. Πολὺ περισσότερο δηλώνω τὸ ἑξῆς: Ἐὰν μποροῦσε κάποιος νὰ μοῦ ἀποδείξει ὅτι ὁ Χριστὸς βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν ἀλήθεια…, ἐγὼ θὰ προτιμοῦσα νὰ μείνω μὲ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τὴν ἀλήθεια»… Ὁ Ντοστογιέφσκι, μὲ τὴν   ἀπόλυτη ὁμολογία πίστεώς του στὸν Χριστό, καθίσταται σκάνδαλο γιὰ τοὺς αἰσθησιακούς, καὶ ἀνοησία γιὰ τοὺς ὀρθολογιστές, ἀλλὰ γιὰ τοὺς Ὀρθοδόξους χριστιανοὺς παράδειγμα Ὀρθόδοξης φιλοσοφικῆς σκέψης.
.         Ὁ Γιῶργος Σαραντάρης (1908-1941), πρότυπο Ὀρθόδοξου στοχαστῆ καὶ ποιητή, σὲ ἕνα του τετράδιο γράφει πὼς ἡ παιδεία μας πρέπει νὰ ἀρχίσει ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη καὶ τὸν Ντοστογιέφσκι, «τὸν πιὸ χριστιανὸ συγγραφέα τοῦ 19ου αἰώνα, ποὺ δημιούργησε παραδείγματα γιὰ τὶς ἑπόμενες γενιές, μίας ζωῆς ποὺ δὲν εἶναι ἡδονιστική». Ὁ Σαραντάρης σημειώνει σχετικὰ πώς, ὅταν ὁ ἡδονισμὸς γίνεται ἡ μοναδικὴ βίωση τοῦ ἀτόμου, τὸ ὁδηγεῖ νὰ ἀπολυτοποιήσει τὴ γνώση, κάτι ποὺ ὑπαρξιακὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὸ δικαιώσει, παρὰ μονάχα ἐπιφανειακά, ἀκριβῶς γιατί ἡ γνώση, ἡ ἡδονή, ἡ ὕλη, ἡ φύση δὲν ἀποτελοῦν τὰ πραγματικὰ ἀπόλυτα. Σημειώνει ἐπίσης πὼς ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δὲν θὰ ἐπιτύχει ὁ Θεάνθρωπος νὰ διαμορφώνει τὴ ζωή του καὶ νὰ εἶναι παρὼν στὶς πράξεις του, ὅταν ἔχει στὶς φλέβες του τὸ δηλητήριο τοῦ ἡδονισμοῦ τῶν πρόσφατων αἰώνων τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας. Ἀλλά, προσθέτει, καμία δύναμη δὲν μπορεῖ νὰ σβήσει μήτε τὴν ἱστορία, μήτε τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ. Τὸ παράδειγμά Του εἶναι γιὰ τοὺς χριστιανοὺς ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο, ποὺ ὅταν πιστέψει καὶ δώσει λόγο καὶ αἰτία στὴ γέννηση καὶ στὴν ὕπαρξή του, δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν Ἀλήθεια τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ.-

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΣΥΝΟΔΟΣ «Τὸ μήνυμά της κατ᾽ ἐξοχὴν ἐπίκαιρο, μάλιστα στὴν ἐποχὴ τούτη τῶν ἔνοχων συμβιβασμῶν καὶ κηρυγμάτων»

Η ΣΥΝΟΔΟΣ

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.                  Ἦταν μέσα τοῦ 5ου αἰώνα. Ὁ δράκων λυσσομανοῦσε εἴκοσι καὶ πλέ­­ον χρόνια. Δικέφαλος! Αὐτὴ τὴ φορὰ θαρροῦσε πὼς τὰ εἶχε καταφέρει. Εἶχε στριμώξει τὴν Ἐκκλησία ἄγρια. Ἀπὸ τὴ μία μὲ τὴ χυδαία αἵρεση τοῦ Νε­στοριανισμοῦ, ἀπὸ τὴν ἄλλη μὲ τὴν ὕ­πουλη διαστροφὴ τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ.
Κυριάρχησε ἀπὸ τὸ ἕνα μέχρι τὸ ἄλλο ἄκρο τῆς αὐτοκρατορίας. Θὰ «τελειώσει» ἐπιτέλους τὴν Ἐκκλησία…
Τότε φανερώθηκε ἡ Σύνοδος!
.                 Τὸ τέρας τρόμαξε. Τὰ δολερά του μάτια γέμισαν φόβο. Μπροστά του ἄστραψε πύρινη ρομφαία. Ἦταν ἡ Σύνοδος. Ἡ Μεγάλη Σύνοδος. Ἡ Σύνοδος τῆς Χαλκηδόνας. Ἡ Δ´ Οἰκουμενική. Τῶν 630 θεοφόρων Πατέρων. Μὲ μιὰ καὶ μόνη σπαθιὰ θέρισε καὶ τὰ δυό του κεφάλια. Μὲ τὸν Ὅρο της, τὸ «Δόγμα τῆς Χαλκηδόνος»· ἕνα κείμενο θεόπνευστο, «μέλος ἐναρμόνιον θεολογίας».
.              Σ᾿ αὐτὸ οἱ «θεηγόροι ὁπλῖται» τῆς «παρατάξεως Κυρίου» διετύπωσαν τὴν αἰώνια ὁμολογία τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ὁ Χριστός, ἡ μόνη καὶ τελικὴ ἀλήθεια τοῦ κόσμου, εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Εἶναι «εἷς ἐν δύο φύσεσιν»· ἕνας μὲ δύο φύσεις, θεία καὶ ἀνθρώπινη. Μὲ τὴ λέξη «εἷς» ἀνέτρεψαν τὴ διχαστικὴ ψευδολογία τῶν Νεστοριανῶν ποὺ μιλοῦσαν γιὰ δύο υἱούς, (υἱὸ Θεοῦ καὶ υἱὸ ἀνθρώπου). Μὲ τὴ διατύπωση «ἐν δύο φύσεσιν» διέλυσαν τὰ παραληρήματα τῶν Μονοφυσιτῶν ποὺ ἐξαφάνιζαν τὴν ἀνθρώπινη φύση τοῦ Χριστοῦ.
.                      Τὸ καίριο μέλημα τῆς Συνόδου ἦταν ἡ ἀλήθεια περὶ τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μόνος Σωτήρας τοῦ κόσμου. Εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ ἔγινε πραγματικὸς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ σώσει καὶ νὰ θεώσει τὸν ἄνθρωπο.
.               Ἂν οἱ θεοφόροι Πατέρες σκέφτονταν καὶ ἐνεργοῦσαν ἀνθρώπινα, θὰ ἐπιδίωκαν νὰ βροῦν μιὰ συμβιβαστικὴ ἀόριστη καὶ θολὴ διατύπωση ποὺ νὰ ἱκανοποιεῖ καὶ τὶς δύο αἱρέσεις, ἢ ἔστω τὴ μία ἀπ᾿ αὐτές. Τὸν Μονοφυσιτισμό, ἂς ποῦμε, ποὺ εἶχε προέλθει ἀπὸ τοὺς ὑπερορθοδόξους τῆς ἐποχῆς καὶ φαινόταν νὰ βρίσκεται πιὸ κοντὰ στὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἦταν καὶ πολυπληθέστερος.
.               Ὅμως συμβιβασμὸς στὰ θέματα τῆς Πίστεως εἶναι ἀδιανόητος γιὰ τὴν Ἐκ­κλησία. Αὐτὴ ἦταν ἡ στάση τοῦ Κυρίου, πού, ὅταν κάποτε πολλοὶ ἀντέδρασαν στὴ διδασκαλία Του καὶ ἔφυγαν, εἶπε στοὺς Μαθητές Του: «Μὴ καὶ ὑμεῖς θέλετε ὑπάγειν;» (Ἰω. ς´ 67)· μήπως θέλετε νὰ φύγετε καὶ ἐσεῖς; Αὐτὴ ἦταν καὶ ἡ στάση τῶν Ἀποστόλων ποὺ δίδασκαν: Ὅποιος δὲν δέχεται τὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ «Θεὸν οὐκ ἔχει». Αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο μὴ τὸν βάζετε στὸ σπίτι σας «καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε» (Β´ Ἰω. 9 καὶ 10)· οὔτε κἂν νὰ τὸν χαιρετᾶτε!
.                 Αὐτὴ ὑπῆρξε ἡ στάση καὶ ὁ τρόπος τῆς Ἐκκλησίας πάντοτε. Αὐτὸ τήρησαν καὶ οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Δ´ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τῆς Συνόδου τῆς Χαλκηδόνος.
.                 Δεκαέξι αἰῶνες μετὰ τὸ θεοκίνητο γεγονὸς τῆς συγκλήσεως τῆς μεγάλης Συνόδου τὸ μήνυμά της παραμένει καίριο καὶ κατ᾽ ἐξοχὴν ἐπίκαιρο, μάλιστα στὴν ἐποχὴ τούτη τῶν ἔνοχων συμβιβασμῶν καὶ κηρυγμάτων.
.                     Μᾶς λέει ὅτι ἡ περὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλήθεια εἶναι ἀδιαπραγμάτευτη. Δὲν μπορεῖ νὰ γίνονται ἐκ­πτώσεις σ᾿ αὐτὴν στὸ ὄνομα τῆς ὁποιασδήποτε ἐπιδιώξεως ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν. Καὶ δὲν μπορεῖ ἡ ἄδολη πίστη τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ μόνη ἀλήθεια τοῦ κόσμου, νὰ ἐκτίθεται στὸ παγκοσμιοποιημένο πολυθρησκευτικὸ παζάρι ὡς ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς δρόμους σωτηρίας.
.                   Αὐτὴ εἶναι καὶ ἡ αἰώνια παρακαταθήκη τῶν Πατέρων τῆς Συνόδου πρὸς ὅλες τὶς γενιὲς τῶν πιστῶν καὶ πρὸς ἐμᾶς σήμερα:
.                 Μὴ συμβιβάζεστε στὰ θέματα τῆς πίστεως. Εἰς τὰ τῆς Πίστεως «οὐ χωρεῖ συγκατάβασις». Μείνετε στὴν ἀκρίβεια τῆς ἀλήθειας ποὺ σᾶς παραδώσαμε. Μὴν ἐπηρεάζεστε ἀπὸ τὸ διάχυτο πνεῦμα τοῦ πανθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ. Ὅποιος δὲν δέχεται ὅτι μόνο ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀλήθεια «Θεὸν οὐκ ἔχει» (Β´ Ἰω. 9)! Μείνετε μακριὰ ἀπὸ τὴν παπικὴ διαστροφὴ καὶ τὴν προτεσταντικὴ ἐκτροπή.
Κρατῆστε αὐτὸ ποὺ μᾶς παραδόθηκε.
Κρατῆστε αὐτὸ ποὺ σᾶς παραδώσαμε.
Κρατῆστε τὴν ἀλήθεια, τὸν Χριστό, τὴ ζωὴ τοῦ κόσμου!

,

Σχολιάστε

«ΜΕΙΝΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ἐπιθυμία μας πάνω στὴ γῆ)

«Μεῖνε μαζί μας, Κύριε»

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.            Παράξενος ἄνθρωπος! Τοὺς πλησίασε χωρὶς νὰ τὸ πολυκαταλάβουν! Τοὺς προσέγγισε χωρὶς νὰ τὸ πο­λυ­συνειδητοποιήσουν καὶ χωρὶς νὰ ἀμυνθοῦν. Τοὺς ξεκλείδωσε κυριολεκτικά, κι ἂς ἦταν βαθύτατα λυπημένοι. Κι ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἄκουσε τὸν πόνο τους καὶ τὴν αἰτία τῆς θλίψης τους, ἄρχισε μ’ ἕνα μοναδικὸ τρόπο νὰ τὰ ἀναχαιτίζει: μὲ λογικὰ ἐπιχειρήματα, μὲ ὑπομνήσεις προφητει­ῶν, μὰ περισσότερο μ’ αὐτὸ τὸν ὑπέροχο τρόπο Του.
.          Τοὺς συνάντησε βαρύθυμους καὶ μετέτρεψε τὶς καρδιές τους σὲ καμίνια ποὺ φλέγονταν ἀπὸ τὴ φλόγα τῆς ἀγάπης.
.          Τοὺς βρῆκε παγωμένους ἀπὸ τὴν ἀ­πελπισία καὶ τοὺς ζέστανε μὲ τὴν ἐλπίδα. Ἡ θλίψη τους εἶχε ἐπικαλύψει κάθε ἐλπιδοφόρα ὑπόσχεση ποὺ τοὺς εἶχε δοθεῖ καὶ εἶχε ξεθωριάσει κάθε πληροφορία γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα. Ἔτσι τοὺς ἀντάμω­σε, χαμένους μέσα στὸν πόνο τους, καὶ τοὺς θύμισε προφητεῖες καὶ ὑποσχέσεις ποὺ δὲν ἔπρεπε νὰ εἶχαν λησμονήσει. Τοὺς ὑπενθύμισε. Τοὺς ζέστανε. Τοὺς ἀνέπαυσε. Καὶ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ἀλλιῶς, ἀφοῦ ἦταν Ἐκεῖνος! Αὐτὸς τὸν Ὁποῖο θρηνοῦσαν σὰν χαμένο. Αὐτὸς ποὺ ἦταν ἡ ἐλπίδα τους καὶ ἡ χαρά τους. Ὁ ἀγαπημένος τους Διδάσκαλος.
.           Τί κι ἂν δὲν Τὸν ἀναγνώρισαν ἀμέσως; Τὸ αἰσθάνθηκαν ὅμως. Γι’ αὐτὸ καί, ὅταν ὁ ἄγνωστος Συνοδοιπόρος τους προσ­ποιήθηκε ὅτι θὰ συνέχιζε τὴν πορεία Του χωρὶς νὰ λοξοδρομήσει γιὰ Ἐμμαούς, ἐκεῖνοι ἐπέμειναν νὰ Τὸν παρακαλοῦν γιὰ νὰ Τὸν ἀναγκάσουν νὰ διανυκτερεύσει κοντά τους.
.          Δὲν τὸ ἔκαναν ἀπὸ θερμὴ διάθεση φιλοξενίας. Οὔτε γιατὶ βράδιαζε καὶ δὲν ἤ­θελαν νὰ Τὸν ἀφήσουν νὰ Τὸν βρεῖ ἡ νύχτα στὸ δρόμο. Δὲν τὸ ἔκαναν γιὰ Ἐκεῖνον. Γιὰ τὸν ἑαυτό τους τὸ ἔκαναν. Τὸ εἶχαν ἀνάγκη. Γιὰ τὸ δικό τους καλό. Γιὰ τὴ δική τους ἀνάπαυση. Δυὸ ἄνθρωποι αὐτοί, ὁ Λου­κᾶς καὶ ὁ Κλεόπας, ἐπιμένουν, παρακαλοῦν καὶ Τὸν ἀναγκάζουν τελικὰ διὰ τῶν συνεχῶν παρακλήσεών τους νὰ μείνει μαζί τους. «Μεῖνον μεθ’ ἡμῶν» (Λουκ. κδ´ [24] 29), ἐπαναλαμβάνουν, γιὰ νὰ κερδίσουν τελικὰ τὴ συγκατάθεσή Του.
.          Κι ἀναρωτιέται κανεὶς ἔτσι ὅπως σκέπτεται τὰ γεγονότα: Τελικά, τίνος θέλημα ἦταν ἡ συνάντηση τοῦ Κυρίου μὲ τοὺς δύο μαθητές Του στὴν πορεία πρὸς Ἐμμαούς; Δική Του; Ἢ τῆς δικῆς τους ἐπιμονῆς καὶ παρακλήσεως;
.          Τὴν ἀρχὴ βέβαια τὴν κάνει ὁ Κύριος. Ἐκεῖνος «ἐγγίζει», πλησιάζει τοὺς δύο ἀ­μί­λητους ἀπὸ τὴ θλίψη μαθητές. Ἐκεῖνος ἀνοίγει διάλογο μαζί τους. Ἐκεῖνος ἀνα­τρέπει τὰ δεδομένα τους. Ἐκεῖνος θερμαίνει τὶς καρδιές τους.
.          Αὐτοὶ μόνο Τὸν παρακαλοῦν νὰ μείνει κοντά τους, χωρὶς βέβαια νὰ εἶναι λίγο αὐτό.
.           Ἔρχεται ἀπὸ μόνος Του κοντά μας ὁ Κύριος. Ἀπὸ ἀγάπη στὸ πλάσμα Του. Ἀπὸ κατανόηση στὴ δυσκολία μας καὶ στὴν περιπέτειά μας. Δὲν ἐπιβάλλει ὅμως τὴν παρουσία Του. Σέβεται τὴν ἐλευθερία μας. Γι’ αὐτὸ καὶ κάποια στιγμὴ προσποιεῖται ὅτι ἔχει ἄλλη κατεύθυνση ὁ δρόμος Του. Τότε ἀκριβῶς εἶναι ἡ δική μας ὥρα. Ἡ ὥρα, ποὺ ἀπὸ ἐμᾶς ἐξαρτᾶται ἂν θὰ Τὸν «παραβιάσουμε» νὰ μείνει μαζί μας ἢ θὰ Τὸν ἀφήσουμε νὰ φύγει.
.            Ἂν πραγματικὰ θέλουμε νὰ ἔχουμε τὸν Χριστό, νὰ μένει μαζί μας, γιὰ νὰ μᾶς θερμαίνει μὲ τὴν παρουσία Του, θὰ πρέπει νὰ Τὸν προσκαλοῦμε. Νὰ Τὸν προσ­καλοῦμε μὲ ἐπιμονὴ καὶ θερμὲς παρακλήσεις. Νὰ μὴ σταματᾶμε τὶς παρακλήσεις μας, ἕως ὅτου μὲ τὴν ἐπιμονή μας ἀνταποκριθεῖ στὸ αἴτημά μας.
.            Κι ἂν Αὐτὸς φαίνεται ν’ ἀδιαφορεῖ στὶς παρακλήσεις μας καὶ νὰ προσποιεῖται ὅτι ἀπομακρύνεται, νὰ ἐπιμένουμε, ὅπως ἀκριβῶς ἔπραξαν οἱ δύο μαθητὲς στὴν Ἐμμαούς.
.           Καὶ ὅσοι ἀπὸ μᾶς ἔχουμε ἐμπειρία τῆς ἀναπαύσεως καὶ τῆς ὠφέλειας ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν κοινωνία μας καὶ τὴν ἕνωσή μας μὲ τὸν Χριστό, δὲν εἶναι δυνατὸν παρὰ νὰ Τοῦ ζητοῦμε διαρκῶς καὶ νὰ Τὸν παρακαλοῦμε νὰ μὴ χωρισθοῦμε ἀπὸ Αὐτόν, νὰ εἴμαστε μαζί Του, ὄχι μόνο γιὰ λίγο ἀλλὰ γιὰ πάντα. Αὐτὴ νὰ εἶναι ἡ διαρκὴς παράκλησή μας. Ἡ προσευχή μας: «Μεῖνε μαζί μας, Κύριε»!
.           Τὰ πάντα νὰ προετοιμάζουμε γιὰ τὴν ἔλευση καὶ παραμονή Του ἐντός μας. Προπαντὸς νὰ καθαρίζουμε τὸ ἐσωτερικό μας καὶ ὅσο τὸ δυνατὸν καθαρότεροι νὰ ἑνωνόμαστε μαζί Του διὰ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων, καὶ περισσότερο διὰ τῆς θείας Εὐχαριστίας. «Μεῖνε μαζί μας, Κύριε». Αὐτὴ νὰ εἶναι ἡ παράκλησή μας. Αὐτὸς ὁ βαθύτερος πόθος μας καὶ ἡ πιὸ δυνατὴ προσδοκία μας. Αὐτὴ ἡ μεγαλύτερη ἐπιθυμία μας πάνω στὴ γῆ.

 

,

Σχολιάστε