Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κύπρος

Η ΚYΠΡΟΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΕI

Κύπρος πρωτοπορε

ἐφημ. «Δημοκρατία»
03.09.2019

.             Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ εἰκόνα ποὺ παρουσιάζουν τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα βαίνει ἐπιδεινούμενη. Οἱ γεμάτοι γκράφιτι τοῖχοι παραπέμπουν σὲ βραζιλιάνικες φαβέλες, ὄχι σὲ ναοὺς τῆς γνώσεως μίας εὐνομούμενης χώρας τῆς Δύσης. Οἱ ὑποδομὲς ξεχαρβαλωμένες, κυρίως λόγῳ τῶν βανδαλισμῶν ποὺ γίνονται ἀπὸ «ἰδεολόγους» μαθητὲς καὶ ἐξωσχολικοὺς «ἀκτιβιστές».
.             Ἐντονότερη, ὅμως, ἀνησυχία προκαλεῖ ἡ ἐμφάνιση καὶ ἡ συμπεριφορὰ ὁρισμένων μαθητῶν. Κάπνισμα στὰ διαλείμματα, περιστατικὰ σχολικοῦ ἐκφοβισμοῦ (τὸ λεγόμενο μπούλινγκ), ἐξωφρενικὲς καὶ προκλητικὲς ἀμφιέσεις, ἀδιάκοπη ἐνασχόληση μὲ κινητὰ τηλέφωνα καὶ τάμπλετ -ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος- καὶ συχνὲς καταλήψεις συνθέτουν ἕνα σκηνικὸ ποὺ φανερώνει σὲ πόσο ἐπικίνδυνη ρότα ἔχει μπεῖ τὸ συλλογικὸ σκάφος. Τὰ ἤθη ἀκολουθοῦν τὸν νόμο τῆς βαρύτητας: ἀφιέμενα ἀπὸ τὰ χέρια τῆς Πολιτείας καὶ τῆς οἰκογένειας, ἐφορμοῦν μὲ ταχύτητα πρὸς τὰ κάτω.
.             Στὴν Κύπρο φαίνεται ὅτι γίνεται μία σοβαρὴ προσπάθεια νὰ συμμαζευτοῦν τὰ πράγματα. Εἰδικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ ἐκεῖ ὑπουργείου Παιδείας ἔχει ἐπεξεργαστεῖ μία σειρὰ ἀπὸ ἀλλαγές, τὶς ὁποῖες θὰ κληθεῖ νὰ ἐγκρίνει καὶ νὰ ἐπιβάλει τὸ ὑπουργεῖο. Θὰ ἀπαγορευτοῦν τὰ ἰδιόρρυθμα κουρέματα, τὰ πολὺ μακριὰ ἢ βαμμένα μαλλιά, οἱ κοτσίδες, τὰ γένια ἢ τὰ ὑπογένεια, τὰ βραχιόλια, οἱ καδένες καὶ οἱ ἁλυσίδες, τὰ χαμηλοκάβαλα παντελόνια (φοριοῦνται σχεδὸν κατεβασμένα, κατὰ τὰ πρότυπα τῶν Ἀμερικανῶν… φυλακόβιων), τὸ ἔντονο μακιγιάζ, οἱ ψεύτικες βλεφαρίδες καὶ ἄλλες πολλὲς μόδες, ποὺ ἀκολουθοῦνται τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τὴν κυπριακὴ νεολαία.
.             Ἐπίσης, θὰ ἀπαγορευτοῦν τὰ κινητὰ τηλέφωνα, τὰ τάμπλετ, τὰ «ἔξυπνα» ρολόγια καὶ οἱ φωτογραφικὲς μηχανές. Ὅσοι μαθητὲς φέρουν μαζί τους τέτοιου εἴδους συσκευὲς θὰ τὶς ἀφήνουν σὲ ἑρμάρια ἕως τὸ τέλος τῶν μαθημάτων.
.             Ὅλα τὰ παραπάνω θὰ ἔπρεπε νὰ θεωροῦνται αὐτονόητα, ἀλλὰ σήμερα ἐντυπωσιάζουν – μι κα παράνοια το δικαιωματισμο χει ντιστρέψει τς ξίες κα χει δαιμονοποιήσει τν κοιν λογικ στς περισσότερες δυτικς χρες.
.             Ἡ κ. Κεραμέως, ἡ ὑπουργὸς Παιδείας τῆς Ἑλλάδας, θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθήσει τὸ παράδειγμα τῆς Κύπρου καὶ νὰ πράξει -ἐπιτέλους- τὰ δέοντα.

 

 

Διαφημίσεις

,

Σχολιάστε

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ καὶ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος καὶ τὸ Κυπριακὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρος ἐξαπέλυσε Ἐγκύκλιο πρὸς τὸν κλῆρο καὶ τὸν λαὸ τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας τῶν ΗΠΑ, γιὰ τὰ 45 χρόνια ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴν μαρτυρικὴ Μεγαλόνησο Κύπρο. Ἡ Ἐγκύκλιος εἶναι ἐνδεικτικὴ τῆς τακτικῆς ποὺ θὰ ἀκολουθήσει ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος στὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀκολουθώντας τὶς ὁδηγίες ποὺ ἔχει λάβει ἀπὸ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, καὶ μὲ βάση τὶς πεποιθήσεις καί, κυρίως, τὶς φιλοδοξίες του.
.       Ἡ λεπτομερειακὴ καὶ σὲ βάθος ἐξέταση τῆς ἐγκυκλίου δίνει τὴ δυνατότητα στὸν ἀναγνώστη της νὰ ἐξάγει τὰ συμπεράσματά του.
.       Στὴν πρώτη παράγραφο ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ὁμιλεῖ γιὰ «ἕνα πολὺ σημαντικὸ γεγονὸς στὴν ἱστορία τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς Ὁμογένειας». Τὸ «σημαντικό», κατὰ τὰ εἰδικὰ λεξικά, ἀναφέρεται σὲ εὐχάριστο γεγονός. Γιὰ τὰ ἀρνητικὰ ἱστορικὰ γεγονότα χρησιμοποιεῖται ἡ ἔκφραση «τραγικὸ γεγονός».
.       Στὴ δεύτερη παράγραφο ἀναφέρονται τὰ γεγονότα, ὅπως ἡ «εἰσβολὴ τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ» καὶ «ὁ βίαιος διαχωρισμὸς τῆς νήσου». Παράλληλα γράφεται «ἡ ἐκτόπιση τῶν κατοίκων της, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν πρόσφυγες στὴν ἴδια τους τὴν πατρίδα». Πρῶτον ἡ ἐκτόπιση, ποὺ εἶναι συνώνυμη μὲ τὴν ἐξορία, εἶναι ἐνέργεια ποὺ συνήθως ἔχει λήξη καὶ ὁ ἐκτοπιζόμενος ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του. Μὲ τὴν ἔννοια αὐτὴ ὁ χρησιμοποιούμενος ὅρος «στρογγυλεύει» τὴν ἐνέργεια τῆς Τουρκίας. Οἱ ἐξελίξεις, μετὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα τὸ 1974, ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Τουρκία δὲν προέβη σὲ «ἐκτόπιση» τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου, γιὰ νὰ διαπραγματευθεῖ τὴν ἐπιστροφή τους. Προκάλεσε τετελεσμένα καὶ μὲ τὸν ἀθρόο ἐποικισμὸ τούρκων μεθοδεύει, σὲ πρῶτο στάδιο, τὴν παγίωση τῆς διχοτόμησης τῆς Μεγαλονήσου καὶ τὴν ἀλλοίωση τῆς συνθέσεως τοῦ πληθυσμοῦ της, μὲ ἀπώτερο στρατηγικὸ στόχο τὴν κατάληψη καὶ τουρκοποίηση ὁλόκληρης τῆς Κύπρου, ὅπως τόνισε σὲ φετινὴ ὁμιλία του στὴν Ἀθήνα ὁ Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος. Ὁ χαρακτηρισμὸς λοιπὸν «ἐκτόπιση» εἶναι τουλάχιστον ἀτυχής. Πρόκειται γιὰ ἐθνοκάθαρση, ποὺ τιμωρεῖται ἀπὸ τὸ διεθνὲς ποινικὸ δίκαιο. Σύμφωνα μὲ αὐτὸ ἡ ἐθνοκάθαρση ἀναφέρεται «στὴν προσπάθεια δημιουργίας ἐθνικὰ ὁμοιογενῶν περιοχῶν καὶ ἐξάλειψης ἑνὸς μὴ ἐπιθυμητοῦ ἐθνικοῦ συνόλου, εἴτε μὲ τὴ μορφὴ γενοκτονίας, εἴτε μὲ τὴ μορφὴ ἀναγκαστικῆς μετανάστευσης. Ἡ ἐθνοκάθαρση προϋποθέτει τὴν πλήρη ἀπομάκρυνση καὶ τῶν τελευταίων ὑπολειμμάτων τῆς στοχευμένης ὁμάδας μέσῳ τῆς καταστροφῆς πολιτισμικῶν στοιχείων, ὅπως εἶναι τὰ νεκροταφεῖα καὶ οἱ τόποι λατρείας». Ὅλα αὐτὰ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι στὴν Κύπρο. Ἡ «ἐκτόπιση» τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου θυμίζει τὸν «συνωστισμὸ» τῆς κας Ρεπούση.
.       Στὴν ἑπόμενη παράγραφο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ἀναφέρεται στὸ ἄσχετο πρὸς τὴν εἰσβολὴ θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καὶ στὴ συνέχεια γράφει:
.       «Ὁ νησιωτικὸς αὐτὸς λαὸς μὲ ἱστορία πλέον τῶν δέκα χιλιάδων ἐτῶν, ἔχει ὑποφέρει πολλὰ διαμέσου τῶν αἰώνων ἀλλὰ ἔχει ἀντέξει ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς δοκιμασίες καὶ ταλαιπωρίες». Ὁ λαὸς τῆς Κύπρου δὲν εἶναι «νησιωτικός», εἶναι ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ. Καὶ ἀναρωτιέται κανεὶς ΓΙΑΤΙ τὴν ἱστορία τῆς Κύπρου ὁ Σεβασμιώτατος τὴν ἀρχίζει ἀπὸ τὸ 8.000 π.Χ., ἀπὸ τὴ νεολιθικὴ δηλαδὴ ἐποχή, ὅταν δὲν εἶχαν ἐγκατασταθεῖ ἀκόμη οἱ Ἀχαιοὶ στὸν ἑλληνικὸ χῶρο (ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα, Κρήτη, Κύπρο). Ὑπολογίζεται ὅτι αὐτοὶ ἐγκαταστάθηκαν μεταξὺ τοῦ 1400 καὶ 1300 π.Χ στὴν Κύπρο. Ἔκτοτε, ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες, οἱ Κύπριοι ἀποκτοῦν καὶ θὰ διατηροῦν τὴν ἑλληνική τους συνείδηση ἕως συντελείας τοῦ αἰῶνος, ὅπως γράφει ὁ ἐθνικός μας Κύπριος ποιητὴς Βασίλης Μιχαηλίδης. Οἱ Ἕλληνες τῆς Κύπρου ἄντεξαν καὶ ἀντέχουν στὸν χρόνο, παρὰ τὶς διώξεις, τοὺς κατατρεγμούς, τὰ βάσανα, τὶς προπαγάνδες. Ἡ «ἀντικειμενικὴ» ὑπενθύμιση, ὅτι ὑπῆρξε προϊστορικὴ περίοδος ποὺ δὲν κατοικοῦσαν Ἕλληνες τὸ νησί, οὐδὲν προσφέρει καὶ ἀφήνει ἐρωτηματικὰ περὶ τῆς σκοπιμότητας τοῦ γραφομένου.
.       Μετὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἐλπιδοφόρος εἰσέρχεται στὸ πολιτικὸ ζήτημα καὶ σημειώνει: «Ὄχι μόνο ὡς Ὀρθόδοξοι ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, ἀλλὰ καὶ ὡς ἁπλοὶ ἄνθρωποι πρέπει νὰ προσευχόμεθα γιὰ δίκαιη καὶ ἄμεση λύση γιὰ τὴν Κύπρο». Πρῶτον Ὀρθόδοξοι στὴν Ἀμερικὴ ζοῦν καὶ Ρῶσοι, Λευκορῶσοι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Ἄραβες, Ἀλβανοὶ καὶ ἄλλοι. Ἡ ἐγκύκλιος ὅμως ἀπευθύνεται πρὸς ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ. Πρὸς τί λοιπὸν ἡ παράλειψη τῆς ἐθνότητος τῶν Ὁμογενῶν; Ἐπὶ πλέον οἱ Ἕλληνες συγκεκριμενοποιοῦν τὴ «δίκαιη καὶ ἄμεση λύση». Ἔτσι, ὅπως γράφεται ἀπὸ τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο θὰ συμφωνοῦσε μαζί του καὶ ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν. Καὶ αὐτὸς γιὰ δίκαιη καὶ ἄμεση λύση μιλάει… Γιὰ τοὺς Ἕλληνες δίκαιη εἶναι ἡ λύση ποὺ θὰ ἐπιβάλλει τὴν ἀπομάκρυνση τῶν κατοχικῶν τουρκικῶν στρατευμάτων, τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἐποίκων στὰ σπίτια τους, τὴν ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἀποδοχὴ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, καὶ τὴν καθιέρωση συστήματος διακυβέρνησης, ποὺ θὰ ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη, τὴ λειτουργικότητα τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τὴν ἀναλογικότητα στὰ ὄργανα καὶ στὶς ἀποφάσεις καὶ τὴν ἐλευθερία διακίνησης προσώπων, ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν στὴν ἑνιαία Κύπρο.
.       Στὴ συνέχεια τῆς Ἐγκυκλίου του ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος γράφει τὸ κοινότυπο πὼς «ἡ βία γεννᾶ βία» καὶ ἐξισώνει τὴν πληγωθεῖσα Ἑλλάδα μὲ τὴν ἐπιτεθεῖσα Τουρκία γράφοντας ὅτι «τὰ κράτη πέραν τῶν ὑδάτων τῆς Κύπρου ὀφείλουν νὰ διαπραγματεύονται μαζί της καὶ νὰ μὴν παρεμβαίνουν. Τὴν εἰρήνη μποροῦν νὰ τὴν ἐπιτύχουν οἱ Κύπριοι μόνοι τους». Ἀπὸ τὶς συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ προτεινόμενο ὡς λύση εἶναι ἀνεδαφικό, ἐπειδὴ εἶναι ἀνέφικτο. Μόνο ὡς δημαγωγικὸ βεγγαλικὸ μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ.
.       Στὴν ἑπόμενη παράγραφο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ὁμιλεῖ ἀορίστως «περὶ θρήνου τῆς ἀπώλειας ἀνθρώπων, καταστροφῆς μνημείων καὶ βίας» ἀλλὰ καὶ «περὶ προσευχῆς γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀναπαύονται ἐν εἰρήνῃ». Ἂν δὲν συγκεκριμενοποιεῖται μία πρόταση, ἀφήνει περιθώρια καὶ ἄλλων ἑρμηνειῶν. Ἂν δεῖ κανεὶς τὴ μεριὰ τῶν Τούρκων θὰ διαπιστώσει ὅτι καὶ αὐτοὶ ὁμιλοῦν περὶ «ἡρώων ποὺ ἔχασαν τὴ ζωὴ τους κατὰ τὴν εἰσβολὴ» καὶ αὐτοὶ προπαγανδίζουν ὅτι οἱ Ἕλληνες κατέστρεψαν μνημεῖα τους καὶ αὐτοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι ἀσκήθηκε βία στοὺς τουρκοκύπριους κατὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα. Ἡ ἀοριστία τοῦ κειμένου τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου καὶ ἡ ἐπιτυγχανόμενη διπλὴ ἀνάγνωση ἱκανοποιεῖ τοὺς εἰσβολεῖς, καὶ εὐχαριστεῖ τοὺς ὑποστηρίζοντες   ἰδεολογικὰ τὴν «ἀντικειμενικὴ ἱστορία»….
.       Μετὰ ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος μιλάει «γιὰ συστράτευση μὲ τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ μποροῦν νὰ βοηθήσουν» καὶ τονίζει: «Ἂς ἐνθαρρύνουμε τοὺς ἔμπιστους συνεργάτες μας νὰ βροῦν λύσεις». Ποιοὶ εἶναι οἱ «ἔμπιστοι συνεργάτες» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ποὺ θὰ λύσουν τὸ ἄλυτο ἐπὶ τόσες δεκαετίες Κυπριακό; Ὡς, τουλάχιστον, ὑπερβολικῆς αἰσιοδοξίας λόγος μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ ἡ παράγραφος αὐτή.
.       Τέλος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς σημειώνει πὼς «ἡ Κύπρος ἀποτελεῖ μὲν ἠθικὸ ζήτημα γιὰ κάθε ἄνθρωπο, περισσότερο ὅμως γιά μᾶς, ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἀδελφοὺς Κυπρίους ἡ κοινὴ πίστη καὶ ἀκόμη τὸ ἴδιο αἷμα». Τὸ Κυπριακὸ δὲν εἶναι μόνο ἠθικὸ ζήτημα. Εἶναι πρώτιστα ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ Τουρκία ἐνήργησε μὲ βάση τὴν ἐπιβολὴ τῆς μακιαβελικῆς ἀρχῆς τοῦ «δικαίου τοῦ ἰσχυροτέρου» καὶ τῆς ἐξόντωσης τοῦ ἀδυνατότερου ἀντιπάλου. Καὶ ὡς πρὸς τὸ ὅτι μὲ τοὺς Κυπρίους «μᾶς ἑνώνει κοινὴ πίστη καὶ κοινὸ αἷμα» διερωτᾶται κανεὶς ἂν πείραζε νὰ γινόταν πιὸ συγκεκριμένο καὶ νὰ προσετίθετο ἡ λέξη «Ἑλληνικὸ αἷμα», λέξη ποὺ συγκινεῖ κάθε, ὅπου Γῆς, Ἕλληνα…
.       Ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος κλείνει τὴν πρώτη του ἐγκύκλιο μὲ τὴν εὐχὴ «ὁ Θεὸς νὰ δώσει γρήγορη καὶ δίκαιη λύση γιὰ ὅλους τοὺς Κυπρίους». Ἀσφαλῶς αὐτὸ εὔχεται καὶ ὁ κάθε Ἕλληνας. Στὴ λύση ποὺ θὰ συμφωνηθεῖ νὰ μὴν ἀδικηθοῦν οὔτε οἱ Ἑλληνοκύπριοι, οὔτε οἱ Τουρκοκύπριοι. Ὅμως καὶ πάλι ἀφήνεται τὸ περιθώριο νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ἐξισώνει τὸν ἀδικοπραγήσαντα μὲ τὸν πληγέντα, κάτι ποὺ ἀσφαλῶς δὲν ἱκανοποιεῖ τὸν πληγέντα, ἀλλὰ τὸν ἀδικοπραγήσαντα…
.       Ἀπὸ τὴν ὅλη ἀνάλυση τῆς ἐγκυκλίου τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου ἀβίαστα ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ὁ πρῶτος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς, ποὺ ἀκολουθεῖ διαφορετικὴ πολιτικὴ στὸ Κυπριακὸ ἀπὸ τοὺς προηγούμενους Ἀρχιεπισκόπους, πολιτικὴ ποὺ ἀφήνει πικρὴ γεύση στοὺς Ἕλληνες καί, ἀσφαλῶς, ἱκανοποίηση στοὺς Τούρκους.-

 

 

,

Σχολιάστε

«Η ΣΚΥΤΑΛΗ ΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ» (Ἐπιμνημόσυνος Λόγος γιὰ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου) [Μητροπολ. Πάφου Γεώργιος]

Ἐπιμνημόσυνος Λόγος γιὰ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου
Τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Γεωργίου
Ἱ. Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργοῦ 3.3.2019

   .             Σὲ καιροὺς πού, κατὰ γενικὴ ὁμολογία, τὸ ἐθνικὸ αἰσθητήριο ἔχει ἀμβλυνθεῖ, σήμερα ποὺ ἡ οἰκονομικὴ κρίση ὠθεῖ πολλούς, καὶ στὴν Κύπρο καὶ στὴν Ἑλλάδα, σὲ ἀναθεώρηση τῆς κλίμακας τῶν ἀξιῶν δίνοντας προτεραιότητα σὲ ὑλικὲς καὶ ὑποτιμώντας τὶς πνευματικὲς καὶ ἐθνικὲς ἀξίες, τώρα ποὺ οἱ ἥρωες παραγνωρίζονται καὶ ἄλλα πρότυπα προβάλλονται στὴ ζωή, εἶναι παρήγορο καὶ ταυτόχρονα ἐνθαρρυντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι κάποιοι ἐξακολουθοῦν νὰ σκέφτονται ἑλληνικὰ καὶ ἐθνικά. Ἀκούουν φωνὲς ἀπὸ τὸ παρελθόν, ἐνωτίζονται τοὺς εὐκλεεῖς προγόνους τους, δονοῦνται ἀπὸ τὰ ἴδια ἰδανικὰ ποὺ καὶ ἐκεῖνοι εἶχαν ἐγκολπωθεῖ καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς προβάλουν ὡς πρότυπα ζωῆς καὶ στὴ σημερινὴ γενιά.
.             Εὐχαριστῶ θερμὰ ὅλους αὐτούς, ποὺ σὲ πεῖσμα τῆς ἀντιηρωϊκῆς ἐποχῆς μας, κλίνουν σήμερα εὐλαβικὰ τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς μπροστὰ στὴν ὑπέρτατη θυσία τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ Κύπριου ἥρωα τῶν Πανελλήνων, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 62ης ἐπετείου ἀπὸ τὸ ἡρωικὸ ὁλοκαύτωμά του. Αὐτοὺς ποὺ ἐκάλεσαν καὶ ἐμένα ἀπὸ τὴν Κύπρο γιὰ τὸ σημερινὸ μνημόσυνο.
.             Ἐντείνοντας τὴν ἀκοὴ μᾶς ἀκοῦμε καὶ σήμερα τὶς ἐκρήξεις ποὺ ἐκείνη τὴν ἡμέρα συγκλόνιζαν τὰ βουνὰ τοῦ Μαχαιρά, ὅταν ἕνας αὐτός, γιὰ ὧρες πολλές, πάλαιε μὲ ἑκατοντάδες. Ὅταν ἀπέδειξε τὰ σύγχρονα ὄπλα ἑνὸς ὑπερσύγχρονου στρατοῦ ὡς ἄχρηστα σιδερικά. Ὅταν ἐξευτέλιζε μίαν αὐτοκρατορία καὶ τὸν “πολιτισμό” της, ποὺ καταδέχτηκε, στὸν 20ο αἰώνα, νὰ περιχύσει βενζίνη στὸ κρησφύγετό του καὶ νὰ τὸν κάψει ζωντανό.
.             Δυσχερέστατο ἀπὸ κάθε ἄποψη, Ἕλληνες ἀδελφοί, τὸ ἔργο ποὺ ἀνέλαβα, νὰ ἐγκωμιάσω, στὸ σημερινὸ μνημόσυνό του, τὸν ὑπαρχηγὸ τῆς ΕΟΚΑ, τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου, ποὺ ἔγινε σύμβολο ἀγώνα γιὰ ὅλους τους λαούς, ποὺ πολεμοῦν γιὰ τὴν ἐλευθερία τους.
.             Οἱ δυσχέρειες δὲν παρουσιάζονται μόνο γιὰ μένα, ἀλλὰ ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς εὐφραδέστερους τῶν ρητόρων, ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς σοφότερους τῶν ἀνθρώπων. Κι ἡ δικαιοσύνη ἐπιβάλλει ὁ λόγος τῆς ἀδυναμίας αὐτῆς νὰ ἀναζητηθεῖ ὄχι σ’ ὅσους θὰ ἐπιχειροῦσαν νὰ σκιαγραφήσουν τὴν προσφορὰ καὶ νὰ ἐγκωμιάσουν τὴ θυσία του, ἀλλὰ σ’αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν ἥρωα ποὺ μὲ τὸν ἀγώνα καὶ τὴ θυσία τοῦ δημιούργησε τεράστια ἀπόσταση μεταξύ μας καὶ μεταξύ του.
.             Ἥρωες καὶ πολέμαρχους μᾶς ἔδωσε πολλοὺς ἡ ἱστορία. Μὰ οἱ περισσότεροι προσδοκοῦσαν, ἢ εἶχαν, τουλάχιστον, τὴν πιθανότητα τῆς νίκης. Ἐκεῖνοι ποὺ ἤξεραν ὅτι ὁ θάνατός τους δὲν ἦταν πιθανότητα, ἀλλὰ βεβαιότητα, καὶ ὅμως ἐπέμεναν γιὰ ἀξίες καὶ ἀξιοπρέπεια, εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων λίγοι. Κορυφαῖοι ὁ Λεωνίδας, ὁ Παλαιολόγος, ὁ Αὐξεντίου. Μπροστά τους δὲν μπορεῖς παρὰ νὰ ὑποκλιθεῖς καὶ νὰ βιώσεις τὴν σμικρότητά σου.
.           Τὸ μνημόσυνο ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ βρίσκεται στὸ πάνθεον τῶν ἀθανάτων, ποὺ ἔγινε ἴνδαλμα ὅσων ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά τους, δὲν ἐναρμονίζεται, ἀσφαλῶς, μὲ δάκρυα καὶ θλίψη. Συνιστᾶ ἀφορμὴ ἐντρύφησης στὸ παράδειγμά του καὶ ἄντλησης διδαγμάτων γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Εἶναι ἕνα μάθημα ἀγάπης πρὸς τὴν πατρίδα καὶ μία προτροπὴ πρὸς αὐτογνωσία· καὶ τὸ παράδειγμά του Αὐξεντίου εἶναι γιὰ μᾶς ὁλόκληρη ἀποκάλυψη. Ἡ αὐταπάρνησή του συνιστᾶ ἀνεπανάληπτο μάθημα ὑπέρβασης τῶν γηίνων. Μὲ τὴν εὐγονία, τὴ βιολογικὴ καὶ τὴν ψυχοπνευματική, μὲ τὴν ὁποία τὸν προίκισαν ἑκατὸν ἀδιάλειπτες ἑλληνικὲς γενεὲς τῶν προγόνων του στὴν Κύπρο, οἰκοδόμησε ἀδαμάντινο τὸν χαρακτήρα του, καὶ ἡρωικὴ τὴν ψυχή του. Ἀνδρώθηκε μὲ τὸ ὅραμα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς Ἑλλάδας. Μὲ τὴ θυσία του τίμησε τὸν Ἑλληνισμὸ ὁλόκληρο, καταξίωσε τὴν ἑλληνική του ταυτότητα καὶ δικαίωσε τὴ χριστιανική του πίστη.
.             Ἦταν φορέας τῆς ἑλληνικῆς ἀρετῆς ποὺ ἐπιτάσσει ἀνάκτηση, ἢ προάσπιση τῆς ἐλευθερίας, μὲ κάθε θυσία. Κι ὅταν ἀκόμα ἡ συμβατικὴ λογικὴ λέει πὼς ἡ ἀντιπαράθεση πρὸς τὸν κατακτητή, ἢ ἡ ἀντίσταση πρὸς ἐπίδοξους κατακτητές, εἶναι ἄπελπις. Ἦταν γνώστης καὶ θαυμαστῆς πολλῶν διαχρονικῶν παραδειγμάτων τῆς Ἱστορίας μας: Τοῦ μολῶν λαβὲ τοῦ Λεωνίδα, τοῦ «ἐγὼ Γραικὸς γεννήθηκα, Γραικὸς θὲ νὰ πεθάνω» τοῦ Ἀθανάσιου Διάκου, τοῦ δικοῦ μας, τοῦ Σαλαμίνιου Ὀνήσιλου ποὺ τά ’βαλε πεζὸς μὲ τὰ ἔφιππα στίφη τῶν Περσῶν. Κι ἀποδείχτηκε ὄχι μόνο ἄξιος μιμητής τους, ἀλλὰ καὶ κατὰ πολὺ ἀνώτερός τους.
.             Δὲν χρειάστηκε νὰ περιπλανηθεῖ, οὔτε καὶ δυσκολεύτηκε στὴν ἀναζήτηση ἀξιῶν καὶ στόχων τοῦ ἀγώνα του. Οἱ ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἐνέπνευσαν τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἑλλήνων, σ’ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς Ἑλληνικῆς γῆς, γιὰ ἐλευθερία, δικαιοσύνη καὶ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια ἐνέπνευσαν καὶ τὸν ἴδιο. Ἡ φλόγα ποὺ οἰστρηλατοῦσε τὴν ἀνήσυχη ψυχὴ τοῦ φούντωσε μὲ τὴν ἐντρύφηση σ’αὐτὲς τὶς ἀξίες καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τιθασευτεῖ.
.             Ἤξερε ἀπὸ τὴ μακραίωνη Ἱστορία μας ὅτι ἡ ἐλευθερία ἀγοράζεται καὶ ζυγίζεται μὲ αἷμα· καὶ πὼς εἶναι πάντα «ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη». Γι’ αὐτὸ κι ἦταν ἀποφασισμένος γιὰ κάθε θυσία. Εἶχε, ἀκόμα, συναίσθηση καὶ τῆς ἀριθμητικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς πολεμικῆς μειονεξίας μας ἀπέναντι στὸν Ἄγγλο κατακτητή. Ἤξερε ὅμως ὅτι χωρὶς πίστη σὲ σκοπό, τὰ ὅπλα καὶ τὰ πυρομαχικὰ δὲν χρησιμεύουν σὲ τίποτα. Κι ἀποδείχτηκε, στὴν περίπτωση τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μας ἀγώνα, γιὰ ἄλλη μία φορά, ἐκεῖνο πού ’ναι γνωστὸ πάντα στὴν Ἱστορία: Ὅτι τὸ ψυχικὸ σθένος καταβάλλει τὸν ἀριθμό.
.             Λέγεται, πολλὲς φορές, ὅτι νικᾶ ὅποιος εἶναι ἀποφασισμένος νὰ πεθάνει· καὶ ὅτι κερδίζει ἐκεῖνος ποὺ ριψοκινδυνεύει τὰ πάντα γιὰ ἕναν ὑπέρτατο σκοπό. Ἐπαληθεύτηκε αὐτὸ στὸν Αὐξεντίου. Ἀποφάσισε ὁ ἴδιος νὰ πεθάνει. Μὰ ὁ ἡρωικὸς θάνατός του ἀξίζει πολὺ περισσότερο ἀπὸ χιλιάδες ζωές. Ὁ τάφος του, στὰ φυλακισμένα μνήματα, ἔγινε «τάφος ζωαρχίας» καὶ τὸ καμένο κρησφύγετό του στὸν Μαχαιρὰ ἔγινε χῶρος ἀπ’ὅπου ὁ Κυπριακὸς λαὸς θὰ ἀντλεῖ δύναμη μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση καὶ τὴ δικαίωση τοῦ ἀγώνα του.
.             Σὲ χρόνο ἀνύποπτο, μετὰ τὴ θυσία ἄλλου ἀγωνιστῆ, ἔγραφε ὁ Αὐξεντίου στὸν πατέρα του: «… Μὴν ἀπογοητεύεσθε ἀπὸ μίαν ἀποτυχία ἢ μίαν ἀντιξοότητα. Ὅταν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀποφασισμένοι νὰ ἀποθάνουν δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ νικήσουμε. Αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνονται πολὺ καλὰ οἱ κατακτηταί, γι’αὐτὸ καὶ λυσσοῦν περισσότερο. Μὰ ὅσο πιὸ πολὺ λυσσοῦν, τόσο πιὸ πολὺ πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς Ἐλευθερίας…».
.             Καὶ στὴ σύζυγό του Βασιλική,-ὡς γνωστὸν ὁ γάμος τους ἔγινε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγώνα, ἕνα βράδυ, σ’ ἕνα ξωκκλήσι κοντὰ στὴν Κερύνεια-, ἔγραφε τὰ ἑξῆς, λίγο πρὶν τὸ ὁλοκαύτωμά του: «… Μὴν ἀνησυχεῖς καὶ ὁ ἄντρας σου δὲν τὸ ἔχει νὰ πιαστεῖ ἔτσι εὔκολα-εὔκολα Στὴν ἐσχάτην ἀνάγκην, θὰ ἀγωνισθῶ καὶ θὰ πεθάνω ὡς Ἕλληνας, ἀλλὰ ζωντανὸν δὲν θὰ μὲ πιάσουν…».
.             Ἀξίζει νὰ παραθέσουμε κάποια μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ “Ὁδοιπορικὸ Ἐλευθερίας” τὸ ὁποῖο ἐξέδωσε τὸ “Ἵδρυμα Ἀπελευθερωτικοῦ Ἀγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959,” ποὺ περιγράφουν τὴ θυσία τοῦ ἥρωά μας: … Πρωὶ-πρωὶ Βρετανοὶ στρατιῶτες ἄρχισαν ἔρευνα, μετὰ τὴν προδοσία… γύρω ἀπὸ τὸ κρησφύγετο τοῦ Αὐξεντίου καὶ τὸν καλοῦσαν ὀνομαστικῶς, τόσον αὐτὸν ὅσο καὶ τοὺς ἄντρες του νὰ βγοῦν καὶ νὰ παραδοθοῦν. Ὁ Αὐξεντίου διέταξε τότε τοὺς τέσσερις συναγωνιστές του… νὰ βγοῦν ἀπὸ τὸ κρησφύγετο καὶ νὰ παραδοθοῦν, λέγοντάς τους ὅτι ὁ ἴδιος θὰ παρέμενε ἐκεῖ καὶ θὰ πολεμοῦσε μέχρι θανάτου. “Πρέπει νὰ πεθάνω” τοὺς εἶπε…
.             Οἱ Βρετανοὶ βλέποντας ὅτι δὲν βγῆκε ὁ Αὐξεντίου ἔγιναν νευρικοὶ καὶ ἄρχισαν νὰ οὐρλιάζουν κυριολεκτικά, καλώντας τὸν νὰ βγεῖ ἔξω. «Ἔβγα ἔξω», τοῦ φώναζαν, «ἀλλιῶς θὰ σοῦ ρίξουμε βόμβες καὶ θὰ σὲ σκοτώσουμε». Τότε ἀκούστηκε μία ριπὴ ἀπὸ τὸ κρησφύγετο καὶ ὁ Ἄγγλος δεκανέας Μπράουν, ποὺ καλοῦσε τὸν Αὐξεντίου νὰ παραδοθεῖ, ἔπεσε νεκρός. Εὐθὺς ἀμέσως ἄλλος Ἄγγλος στρατιώτης ἔριξε μία χειροβομβίδα μέσα στὸ κρησφύγετο, μετὰ τὴν ἔκρηξη τῆς ὁποίας συνέχιζαν νὰ τὸν καλοῦν νὰ βγεῖ καὶ νὰ παραδοθεῖ, χωρὶς ὅμως νὰ πάρουν καμιὰ ἀπάντηση. Τότε ὁ Αὐγουστὴς Εὐσταθίου, ἕνας ἀπὸ τοὺς συντρόφους του, τοὺς εἶπε: «Πέθανε. Τί τοῦ φωνάζετε;» Τὴν ἴδια στιγμὴ ἕνας Ἄγγλος στρατιώτης τὸν ἅρπαξε καὶ τὸν ἀνάγκασε νὰ μπεῖ στὸ κρησφύγετο γιὰ νὰ βγάλει ἔξω «τὸν νεκρὸ» Αὐξεντίου. Ὁ Αὐγουστὴς μπῆκε στὸ κρησφύγετο φωνάζοντας στὸν Αὐξεντίου νὰ μὴν πυροβολήσει. Μόλις μπῆκε μέσα καὶ εἶδε ὅτι ὁ «Σταυραετὸς τοῦ Μαχαιρᾶ» ἦταν ἐλαφρὰ τραυματισμένος στὸν λαιμὸ καὶ στὸ γόνατο, φώναξε στοὺς Βρετανούς: «Ἐλᾶτε. Τώρα εἴμαστε δύο».
.             Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἄρχισε ἡ μεγάλη μάχη τῶν δύο ἀνδρῶν ἐναντίον τῶν Βρετανῶν στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι δύο φορὲς προσπάθησαν νὰ μποῦν στὸ κρησφύγετο μὲ καταιγιστικὰ πυρά, ἀλλὰ ἀναγκάστηκαν καὶ τὶς δύο φορὲς νὰ ὀπισθοχωρήσουν. Ὁ Αὐξεντίου, ὕστερα ἀπὸ πολύωρη μάχη, ἔκρινε ὅτι ἔπρεπε νὰ κάμει ἔξοδο. Διέταξε τὸν Αὐγουστὴ νὰ ρίξει τὴ μοναδικὴ καπνογόνο βόμβα ποὺ εἶχαν καί, ὑπὸ τὴν κάλυψη τῶν πυρῶν τοῦ Αὐγουστῆ ποὺ θὰ προπορευόταν, νὰ γίνει ἡ ἔξοδος. Πράγματι ρίχτηκε ἡ βόμβα, ἀλλὰ τὸ αὐτόματο τοῦ Αὐγουστῆ, δὲν λειτούργησε καὶ ἔτσι χάθηκε χρόνος, ὁπότε τὰ ἀποτελέσματα τῆς καπνογόνου ἐξαφανίστηκαν. Ἔτσι οἱ δύο ἀγωνιστὲς παρέμειναν στὸ κρησφύγετο καὶ συνέχισαν τὴ μάχη γιὰ ὀκτὼ ὧρες.
.           Στὸ τέλος οἱ Βρετανοί, μὴ μπορώντας νὰ τὰ βγάλουν πέρα, ἀνατίναξαν τὸ κρησφύγετο μὲ βόμβες καὶ δυναμίτιδα καὶ περιλούζοντάς το μὲ βενζίνη τὸ πυρπόλησαν, ἐπιστρατεύοντας γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἕνα ἑλικόπτερο. Τὸ κρησφύγετο μεταβλήθηκε σὲ πυροτέχνημα. Οἱ φλόγες περιέζωσαν τοὺς δύο ἀγωνιστές. Ὁ Αὐξεντίου ἀνάμεσα στὶς φλόγες διατήρησε τὴν ψυχραιμία του καὶ εἶπε στὸν Ματρῶζο,-ἦταν τὸ ψευδώνυμό του Αὐγουστῆ-, «μὴ φοβᾶσαι». Ὁ Ματρῶζος κοίταξε γιὰ τελευταία φορὰ τὸν φλεγόμενο ἀρχηγό του καὶ πετάχτηκε ἔξω ἀπὸ τὸ κρησφύγετο χωρὶς νὰ τὸν ἀντιληφθοῦν οἱ Βρετανοί, μὲ ἐλαφρὰ ἐγκαύματα στὸ πρόσωπο καὶ στὰ χέρια. Ὁ ἥρωας διαμελίστηκε καὶ κατακάηκε. Ἦταν 28 χρονῶν.
.             Στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο ὅπου οἱ κατακτητὲς μετέφεραν ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὸ σῶμα του, κλήθηκε ὁ πατέρας του νὰ τὸν “ἀναγνωρίσει”. Πράγματι ὁ Πιερῆς Αὐξεντίου μπῆκε στὸ νεκροτομεῖο, “ἀναγνώρισε” τὸν γιό του καὶ βγῆκε ἔξω Μ’ ἕνα πλατὺ χαμόγελο. Μπῆκε στὸ αὐτοκίνητό του δικηγόρου Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη γιὰ νὰ φύγουν, ὁπότε ξέσπασε σὲ γοερὸ κλάμα. Ὁ δικηγόρος τὸν ρώτησε, γιατί κλαίει, ἀφοῦ πρὶν λίγο γελοῦσε καὶ τοῦ ἀπάντησε: «Νὰ μὴ μᾶς βλέπουν οἱ σκύλοι νὰ κλαῖμε γιέ μου». Ἦταν μία ἀπάντηση βγαλμένη ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας”
.             Ἀργότερα ὁ συνταγματάρχης Μόραν τοῦ Ἀγγλικοῦ κατοχικοῦ στρατοῦ ἀναγκάστηκε νὰ παραδεχθεῖ ὅτι :«ὁ Αὐξεντίου διεξήγαγε μίαν τρομεράν, ἐμπνευσμένην μάχην ἐπὶ δέκα ὥρας».
.             Ἔτσι, μὲ τὸ αἷμα καὶ τὴ θυσία τοῦ ὁ Αὐξεντίου ἔγραψε κατηγορία ἀδυσώπητη κατὰ τῶν ἰσχυρῶν της γής: Τὴν κατηγορία ὅτι στὸν 20ό αἰώνα ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἀρνοῦνται στοὺς ἄλλους τὸ δικαίωμα ποὺ κήρυτταν ὡς ἱερὸ καὶ ἀπαραβίαστο γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους. Κι ὅτι ἔπρεπε νὰ χύνεται, ἀκόμα, αἷμα καὶ νὰ θυσιάζονται μὲ τὸν πιὸ φρικτὸ τρόπο ἄνθρωποι, γιὰ νὰ δίδεται τὸ φυσικότερο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας. Ἡ μνήμη του, καὶ μόνο γι’αὐτό, θὰ’ναὶ πάντα «μετ’ ἐγκωμίων». Γιατί μὲ τὴ θυσία τοῦ μᾶς διέγραψε πορεία ζωῆς καὶ μὲ τὴ δράση τοῦ περιέγραψε τὴν ἀξιοπρέπεια ποὺ πρέπει νὰ ἐπιδεικνύουμε ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς Χριστιανοί.
.             Ἑξηνταδύο χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Αὐξεντίου καὶ ὕστερα ἀπὸ μίαν ἄκρως ἐπικίνδυνη ἐθνικὴ περιπέτεια ποὺ ἀκολούθησε, ὀφείλουμε νὰ ἀντλήσουμε διδάγματα ἀπὸ τὴ θυσία του γιὰ τὸ μέλλον. Ἡ θυσία του, ποὺ ἀναζωπύρωσε, τότε, τὸν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ, ἐμψύχωσε καὶ πείσμωσε τὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό, καὶ ἔγινε παγκόσμιο σύμβολο πάλης γιὰ ἐλευθερία, ἀποτελεῖ καὶ γιὰ μᾶς σήμερα πυξίδα ζωῆς καὶ δείκτη πορείας. Ὀφείλουμε νὰ ἐμπνευστοῦμε ἀπὸ τὸ ὁλοκαύτωμά του ἰδιαίτερα σήμερα. Σήμερα ποὺ κύριο πρόβλημα τῆς Κύπρου ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρού του Ἑλληνισμοῦ παραμένει ἡ ἀποτροπὴ τοῦ Τουρκικοῦ ἐπεκτατισμοῦ, χρειαζόμαστε ἀνασύνταξη δυνάμεων, ἀναβάπτιση στὸ ἐθνικὸ παρελθόν, παραδειγματισμὸ ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου. «Ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβαση τῆς ἀναστροφῆς» του, θὰ πρέπει καὶ ἐμεῖς «νὰ μιμούμαστε τὸν τρόπον».
.             Ἡ Κύπρος, στὴ μακραίωνη ἱστορία της, βρέθηκε πολὺ συχνὰ στὸ στόχαστρο κατακτητῶν ποὺ προέρχονταν ἄλλοτε ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἄλλοτε ἀπὸ τὴ Δύση. Δοκιμάστηκε ἀπὸ ἀλλεπάλληλες εἰσβολὲς καὶ πολυκύμαντες κατοχές, πληγώθηκε μὲ τρομερὲς λεηλασίες, ἀλλὰ ἄντεξε. Ἄντεξε γιατί οἱ πρόγονοί μας δὲν σαγηνεύτηκαν ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις τῶν κατακτητῶν, οὔτε καὶ κάμφθηκαν ἀπὸ τὶς ἀπειλές τους. Ἔμειναν προσηλωμένοι, παρὰ τὶς κακουχίες καὶ τοὺς ἐξανδραποδισμούς, στὶς ἀξίες καὶ στὰ ἰδανικὰ τῆς πίστης καὶ τῆς πατρίδας μας.
.             Σήμερα, ὅμως, βρισκόμαστε μπροστὰ στὴ δυσκολότερη περίοδο τῆς Ἱστορίας μας. Οἱ Τοῦρκοι, ἀπὸ τὸ 1956, ὑλοποιοῦν, χωρὶς παρεκκλίσεις ἕνα σχέδιο ποὺ κατάρτισαν ἀπὸ τότε γιὰ “ἐπανάκτηση”, ὅπως λέν, τῆς Κύπρου. Πέντε ἀπὸ τὰ ἔξι στάδια τοῦ λεγόμενου “σχεδίου Νιχὰτ Ἐρὶμ” ἔχουν δυστυχῶς ὑλοποιηθεῖ:
.             Πρῶτος στόχος τους, ποὺ τὸν πέτυχαν, ἦταν ἡ παρεμπόδιση τῆς ἀπόδοσης τῆς Κύπρου στὴν Ἑλλάδα. Ὁ ἀπελευθερωτικός μας ἀγώνας γινόταν γιὰ τὴν ἕνωση. Μπόρεσαν, μέσῳ τῆς Ἀγγλικῆς δολιότητας, νὰ μὴν μᾶς παραχωρηθεῖ τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης καὶ ἀπέτρεψαν τὴν ἕνωση. Δεύτερο στόχο ἔθεσαν τὴν ἀπόκτηση νομίμων δικαιωμάτων ἐπὶ τῆς Κύπρου. Τὸ πέτυχαν κι αὐτὸ μὲ τὶς συνθῆκες τῆς ἐγκαθίδρυσης τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, πάλι μὲ τὴν δολιότητα τῶν Ἄγγλων. Τρίτος στόχος ἦταν ἡ συγκέντρωση σὲ θυλάκους τῶν Τουρκοκυπρίων ποὺ ἦταν διεσπερμένοι σὲ ὅλη τὴν Κύπρο. Μὲ τὴν τουρκοανταρσία τοῦ 1963-64 τοὺς μάζεψαν μὲ τὴ βία σὲ μικροὺς θυλάκους, ὅπου δὲν ἐπέτρεπαν ἔλεγχο ἀπὸ τὸ κράτος. Ἑπόμενος στόχος ἦταν ἡ “θεραπεία”, ἔτσι ἔλεγαν, τῆς ἀριθμητικῆς μειονεξίας τους. Ἦταν τὸ 18% κι ἤμασταν οἱ Ἕλληνες τὸ 82%. Ἔπρεπε, ἔτσι ἔλεγε τὸ σχέδιο Νιχὰτ Ἐρίμ, νὰ κουβαλήσουν κόσμο, ὥστε νὰ μὴ φοβοῦνται κάποιο δημοψήφισμα ἂν τοὺς ἐπιβληθεῖ, ἢ νὰ τὸ ἐπιδιώξουν, ὅταν θὰ μπορέσουν. Μετὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ 1974 μεταφέρουν συνεχῶς ἐποίκους ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Ὑπάρχει ὁ φόβος σήμερα νὰ εἶναι περισσότεροι ἀπό μᾶς. Εἶναι, βέβαια, παράνομοι- ὁ ἐποικισμὸς συνιστᾶ ἔγκλημα πολέμου- ἀλλὰ αὐτοὶ ἐλπίζουν καὶ μεθοδεύουν νομιμοποίησή τους. Ὁ πέμπτος στόχος τους ἦταν ἡ ἐπίτευξη στρατιωτικῆς ὑπεροχῆς στὴν περιοχή. Μὲ 45 χιλιάδες στρατὸ κατοχῆς, 400 ἅρματα μάχης, μὲ τὰ πλοῖα τους νὰ ἁλωνίζουν στὴν ΑΟΖ μας, καὶ τὰ ἀεροπλάνα τους νὰ παραβιάζουν τὸν ἐναέριο χῶρο καὶ τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος, δὲν ὑπάρχει κανένας ποὺ νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν ἐπίτευξη καὶ αὐτοῦ τοῦ στόχου τους. Μένει, εὐτυχῶς, ἀνεκπλήρωτος καὶ δύσκολο νὰ ἐκπληρωθεῖ, χωρὶς τὴ συγκατάθεσή μας, ὁ ἕκτος τους στόχος ποὺ εἶναι νὰ ἀποκτήσουν καὶ τὸν πολιτικὸ ἔλεγχο τῆς Κύπρου. Ὅσο ὑπάρχει ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία, τὸ νόμιμο καὶ ἀναγνωρισμένο ἀπὸ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη κράτος, τὸ ὁποῖο διαχειριζόμαστε ἐμεῖς, δὲν μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ ὁ στόχος τοὺς αὐτός. Γι’αὐτὸ καὶ βυσσοδομοῦν ἐναντίον τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τὴν ἀποκαλοῦν “ἐκλιποῦσαν” καὶ ζητοῦν μὲ τὶς συνομιλίες συγκατάθεσή μας γιὰ κατάργησή της.
.             Δεδομένοι, λοιπὸν κι ἀμετάθετοι οἱ στόχοι τῆς Τουρκίας. Κι ὀφείλουμε, μὲ κάθε θυσία νὰ τοὺς ἀποτρέψουμε. Ὀφείλουμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ ἐνθουσιαστικὸ κλίμα, τὴν πατριωτικὴ ἔξαρση καὶ τὴν ἀξιολογικὴ κορύφωση τῆς περιόδου τοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ, νὰ ἀποσείσουμε τὴ ραστώνη καὶ τὴν ἀδιαφορία, ποὺ μᾶς χαρακτηρίζουν σήμερα γιὰ τὴν πορεία τοῦ ἐθνικοῦ μας θέματος.
.             Ὁ ἀπελευθερωτικός μας ἀγώνας, τώρα ποὺ τὸν βλέπουμε ἀπὸ τὴν ἄλλη ὄχθη, σφαδάζοντας κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς Τουρκικῆς κατοχῆς, ἔχει δύο πράγματα νὰ μᾶς διδάξει: Ἀπομάκρυνση ἀπὸ προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἐπιστροφὴ σ’ἕναν κλίμα ἰδανικῶν καὶ ἀξιῶν ἀπὸ τὴ μία, καὶ ξεκάθαρη στοχοθέτηση καὶ ἀταλάντευτη ἐπιδίωξη τοῦ στόχου ἀπὸ τὴν ἄλλη. Στόχου ποὺ δὲν θὰ διαγράφει 35 αἰῶνες Ἑλληνικῆς παρουσίας στὴν Κύπρο καὶ ποὺ θὰ ἐξασφαλίζει τὴν παρουσία μας, μὲ ἀσφάλεια, στὴ γῆ τῶν πατέρων μας στὸ διηνεκές.
.   Τελειώνω μὲ τὴν κατάληξη ἑνὸς ἄρθρου μίας κυπριακῆς ἐφημερίδας τῆς 3ης Μαρτίου 1960, τρία χρόνια ἀπὸ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ Αὐξεντίου: «…Χρωστοῦμε νὰ μνημονεύουμε τὸν ἄντρα ποὺ τίμησε τὴν πατρίδα μπροστὰ στὸ παγκόσμιο, τὸν πρωτομάχο τῆς λευτεριᾶς μας, τὸν μεγάλο ἥρωα καὶ μάρτυρα ποὺ θὰ ἐμπνέει τὶς μελλούμενες γενιὲς τῶν Κυπρίων, μὲ τὴν ἐπανάληψη τοῦ ἱστορικοῦ “Μολὼν λαβὲ” τοῦ Λεωνίδα, πρὸς στρατοὺς ἰσχυρότερους ἐκείνων τοῦ Ξέρξη. Κι ἂν πῆρε τὴ σκυτάλη ἀπὸ τὸν Λεωνίδα ὕστερα ἀπὸ δύο χιλιάδες τρακόσια χρόνια ὁ Αὐξεντίου, συνεχίζεται ἀέναος ὁ κύκλος τῆς Ἱστορίας. Ἡ σκυτάλη τοῦ Αὐξεντίου ἔχει ἱερὸν πεπρωμένον γιὰ τὶς ἑπόμενες γενιὲς τῶν Κυπρίων, στὴν περιφρούρηση τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας».
.             Θὰ συμπληρώναμε σήμερα: Στὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας. Αἰωνία ἡ μνήμη του!

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤA ΠΑΙΔΙA ΤHΣ ΕΟΚΑ…ΠΑΙΔΙA ΤHΣ AΝAΣΤΑΣΗΣ (Δ. Νατσιός)

 Γιὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε, σήμερα εἶναι ἡ ἔναρξη τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ. Θυμίζω ἕνα παλιό μου ἄρθρο. Χρόνια Πολλά. Καλή Ἀνάσταση ἀδελφοί!!

Τὰ παιδιὰ τῆς ΕΟΚΑ…
παιδιὰ τῆς Ἀνάστασης 

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσµου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός µου.
Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει! (Βασίλης Μιχαηλίδης)

 .           Τοῦτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε- ἄς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή – κι ὁ Σολωµός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργηµα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια βάζει ὁ ποιητής στό στόµα τοῦ ἐθνοµάρτυρος ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, νά λέει στούς Τούρκους, λίγο πρίν τόν ἀπαγχονίσουν στήν Λευκωσία. Μαζί του ἀποκεφαλίζονται τρεῖς µητροπολίτες, ὁ Πάφου Χρύσανθος, ὁ Κιτίου Μελέτιος, ὁ Κυρηνείας Λαυρέντιος καί ἑκατοντάδες ἄλλοι κληρικοί, ἡγούµενοι µονῶν, προύχοντες τῆς νήσου, ὡς ἀντίποινα γιά τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ ’21. (Κατά τά ἄλλα – σύµφωνα µέ τούς γνωστούς διανοούµενους τοῦ συρµοῦ, ἐκκλησιοµάχους- ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ἀρνητική στόν Ἀγώνα. Ὅσοι ἀσχολοῦνται µέ τήν ἱστορία µας, γνωρίζουν ὅτι ὅλοι οἱ κατακτητές, τούς πρώτους πού κρεµοῦσαν ἦταν οἱ παπάδες. Ἐκεῖνοι γνώριζαν καί γνωρίζουν ὅτι τά λάβαρα τῆς ἀντίστασης καί τῆς ἐπανάστασης τά κρατάει, σέ τούτη τήν πατρίδα, τό τιµηµένο ράσο).
.           Πρίν ἀπό 20 περίπου χρόνια, στήν Κύπρο, σέ κάποιο σηµεῖο τῆς «νεκρῆς ζώνης» (ἐκεῖ ὅπου διχοτοµεῖται τό νησί στά δύο ἐδῶ καί σαράντα χρόνια), πέφτει νεκρός ἀπό σφαῖρες ἄνανδρων Τούρκων ἕνα 26χρονο παλληκάρι, ὁ Σολωµός Σπύρου Σολωµός. Σκαρφάλωνε ἄοπλος στόν ἱστό, γιά νά κατεβάσει τό κατοχικό σύµβολο τοῦ ψεύδους καί τοῦ αἵµατος: τήν «τουρκοκυπριακή σηµαία». Ἐκεῖ τόν βρῆκε τό βόλι… Καί τό ἡρωικό Ἑλληνόπουλο  – πού εἶχε ἴδιο καί τό ὄνοµα καί τό ἐπίθετο µέ τόν ποιητή πού ἔγραψε τόν  «Ὕµνο στήν Ἐλευθερία»! – πέρασε ἐλεύθερα στήν ἀθανασία!
.           Πῆγαν µετά ἀπό µέρες στόν πατέρα τοῦ ἥρωα, γιά νά τοῦ προσφέρουν οἰκονοµική ἐνίσχυση, ἐκ µέρους τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀρνιόταν πεισµατικά, ὄντας φτωχός µά περήφανος. Πείστηκε, ὅταν τοῦ εἶπαν πώς δέν ἔπρεπε νά προσβάλει τούς ἐκπροσώπους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί ἤθελαν µόνο νά τιµήσουν τόν ἥρωα γυιό του. Μόλις πῆρε τήν ἐπιταγή, τήν κατέθεσε ἀµέσως στό Ταµεῖο Ἄµυνας τῆς Κύπρου. Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί τό ἔκανε, ἀπάντησε ὁ λεβεντόγερος: «Τί νόµισαν, ὅτι θά ἔτρωγα ἐγώ ἀπό τό αἷµα τοῦ παιδιοῦ µου; Φαντάζεστε νά πήγαιναν στόν Πιερῆ Αὐξεντίου µέ µίαν ἐπιταγή καί νά τοῦ ’λεγαν: “Αὐτά εἶναι γιά τή θυσία τοῦ γυιοῦ σου”; Θά τούς σκότωνε!».
.             Τόν Μάρτιο τοῦ 1957, οἱ Ἄγγλοι δολοφόνοι καί κατακτητές, καλοῦν τόν Πιερῆ Αὐξεντίου – τόν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦ ἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ –  στίς Κεντρικές Φυλακές τῆς Λευκωσίας, γιά νά ἀναγνωρίσει τόν νεκρό γυιό του. (Στίς 3 Μαρτίου µιά ὁλόκληρη ταξιαρχία πεζικοῦ τῶν Ἄγγλων  – 5.000 στρατιῶτες- ἐπί 10 ὁλόκληρες ὧρες ἔδωσε µάχη µέ τόν 29χρονο ὑπαρχηγό τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αὐξεντίου. Μπροστά στό ἀλύγιστο θάρρος του, ὅταν οἱ Ἄγγλοι κατάλαβαν ὅτι δέν µποροῦσαν µέ ἄλλο τρόπο νά τόν ἐξαναγκάσουν νά παραδοθεῖ, τόν περιέλουσαν µέ βενζίνη καί τόν ἔκαψαν µέσα στό κρησφύγετό του!!). Ὁ τραγικός πατέρας ἀντικρίζει ἀγέρωχα τό ἀπανθρακωµένο λείψανο τοῦ µοναχογυιοῦ του, καί ἀπαγγέλει τούς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, πού κρύβουν στίς φυλλωσιές τους ὅλες τίς ἡρωικές σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:
.           Δέν κλαίω πού σέ ἔχασα πού σ’ εἶχα γιά καµάρι
κλαίω πού δέν ἔχω ἄλλο γυιό τή θέση σου νά πάρει!

.              Ἑξήντα τρία  χρόνια συµπληρώθηκαν φέτος ἀπό τόν ἐπικό ἐκεῖνον ἀγώνα κατά τῆς Ἀγγλοκρατίας στήν Κύπρο. 1η Ἀπριλίου τοῦ 1955. Δεκάδες ἐκρήξεις συγκλονίζουν τήν Λευκωσία, σηµαίνοντας τήν ἔναρξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ ( Ἐθνική Ὀργάνωση Κυπρίων Ἀγωνιστῶν). Στήν προκήρυξη, τήν ὁποία ὑπογράφει ὁ ἀρχηγός της Διγενής (ψευδώνυµο τοῦ γενναίου στρατηγοῦ Γεωργίου Γρίβα, Κυπρίου στήν καταγωγή), διαβάζουµε: «Μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, µέ πίστιν εἰς τόν τίµιον ἀγῶνα µας, µέ τήν συµπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισµοῦ καί µέ τήν βοήθειαν τῶν Κυπρίων ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, µέ σύνθηµα ἐκεῖνο, τό ὁποῖον µᾶς κατέλιπαν οἱ πρόγονοί µας ὡς ἱεράν παρακαταθήκην: ‘Ἤ ΤΑΝ ‘Ἤ ΕΠΙ ΤΑΣ».
.           Μιά χούφτα ἀπόλεµα παιδιά, τά περισσότερα ἀπό τά Κατηχητικά Σχολεῖα τῆς Κύπρου, πιάνουν τά λιανοντούφεκα καί γονατίζουν καί ἐξευτελίζουν γιά τέσσερα χρόνια τήν ὑπερφίαλη Βρεττανική Αὐτο- κρατορία. Σαράντα χιλιάδες στρατό παρέταξαν οἱ Ἄγγλοι, φυλακίσεις, ἐξορίες, τροµοκρατία στό νησί… καί ὅµως ἔτρεµαν καί τήν σκιά τους!
.           «Νά ποῦµε ὅτι ὁ ἀγῶνας τῆς ΕΟΚΑ εἶναι ὁ ἡρωικώτερος ἀγῶνας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας; Μποροῦµε νά τό ποῦµε. Ὁ ἡρωισµός σ’ ὅλες τίς δοξασµένες στιγµές τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας εἶναι ἕνας. Καί στούς ἄλλους λαούς ὁ ἡρωισµός εἶναι ἕνας. Ὅµως ὁ ἡρωισµός τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ ἔχει εἰδοποιό διαφορά, γιατί ἀποτελεῖ τή συνισταµένη ὅλων τῶν ἡρωισµῶν τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Ὁ ἀγῶνας τῆς ΕΟΚΑ εἶναι ὁ ἑλληνικώτερος ἀγῶνας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Σέ κανένα ἄλλο ἀγῶνα δέν ἔγινε ἔµπρακτο βίωµα ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος. Οἱ ἀγωνιστές κατακυρώνουν τήν ταυτότητά τους, πραγµατοποιῶντας τήν ἑλληνική ἱστορία. Κάνουν ὅ,τι ἔκαναν οἱ  Ἕλληνες. Δέν θέλουν νά παρεκκλίνουν οὔτε κατά ἰῶτα ἕν. Εἶναι Ἕλληνες οἰκουµενικοί. Ὅλα εἶναι δικά τους: τό «µολών λαβέ», τό «ἤ τάν ἤ ἐπί τᾶς», ὁ Παρθενών, ἡ ὀρθόδοξη πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἁγία Σοφία, ὁ δικέφαλος ἀετός, ἡ ἑλληνική σηµαία, ἡ ἑλληνική δάφνη, ὁ ἐθνικός ὕµνος, ὁ ἑλληνικός θάνατος». (Μενέλαος Χριστοδούλου, ΕΟΚΑ – ὁ ἑλληνικός ἀγῶνας ἐκδ. «Αἰγαῖον», Λευκωσία 2011, σελ. 23-24).
.           Γρηγόρης Αὐξεντίου, Κυριάκος Μάτσης, Μιχαήλ Καραολῆς, Μάρκος Δρᾶκος, Στέλιος Μαυροµά της, Ἀνδρέας Ζάκος, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ἀνδρέας Παναγίδης καί ἄλλοι πολλοί ἥρωες, δικοί µας Ἕλληνες τῆς Κύπρου, πού κοσµοῦν τό Συναξάρι τοῦ Γένους.
.          Ὁ Μάτσης, τοῦ ὁποίου προτοµή βρίσκεται µπροστά ἀπό τήν Γεωπονική Σχολή τοῦ ΑΠΘ, τῆς ὁποίας ὑπῆρξε φοιτητής, ὅταν ὁ περιβόητος ἐκεῖνος στρατάρχης τῶν Ἄγγλων καί κυβερνήτης τῆς Κύπρου, ὁ Χάρντιγκ, τοῦ πρόσφερε ἕνα ἀµύθητο ποσό γιά νά προδώσει τόν Διγενή, ἀπάντησε: «Οὐ περί χρηµάτων τόν ἀγῶνα ποιούµεθα, ἀλλά περί ἀρετῆς!». Ἔπεσε µαχόµενος στίς 19 Νοεµβρίου 1958, στό κρησφύγετό του, στό Δίκωµο.
.           Ὁ 22χρονος  Ἰάκωβος Πατάτσος, «ὁ ἅγιος τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγώνα», γράφει γράµµα στίς 8-8-1956 στή µάνα του λίγο πρίν ὁδηγηθεῖ στήν ἀγχόνη ἀπό τούς Ἄγγλους. Ἐπιστολή πού µοσχοβολᾶ φιλοπα- τρία καί πίστη ἀκράδαντη στόν Χριστό. Ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, έτσι καί τῆς ΕΟΚΑ ἀγωνίζονταν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία».

«Ἀγαπηµένη µου µητέρα,

.           Χαῖρε! Εὑρίσκοµαι µεταξύ ἀγγέλων. Τώρα ἀπολαµβάνω τούς κόπους µου. Τό πνεῦµα µου φτερουγίζει γύρω ἀπό τόν θρόνον τοῦ Κυρίου. Θέλω νά χαίρης ὅπως κι ἐγώ. Ἄν κλαίης θά λυποῦµαι.
.          Τ ’ ὄνοµά σου θά γραφῆ στήν ἱστορία, γιατί ἐδέχθης νά θυσιασθῆ τό παιδί σου γιά τήν Πατρίδα. Εἶναι καιρός τώρα νά καµαρώσης τό παιδί σου. Εὑρίσκεται ἐκεῖ ψηλά ὅπου ψάλλουν οἱ ἄγγελοι.
.           Χαῖρε, ἀγαπηµένη µου µητέρα. Μή κλαίης, γιά ν’ ἀκούσης τήν ἀγγελική φωνή µου, πού ψάλλει Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε καί σύ µαζί µου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τόν Θεόν σ’ ὅλην σου τήν ζωήν» (Σπύρου Παπαγεωργίου, Διά χειρός ἡρώων, ἐκδ. Κ. Ἐπιφανίου», Λευκω- σία 1968, σελ. 213).
.            Τόν Ἀνδρέα Παναγίδη, 23 χρονῶν, πατέρα τριῶν παιδιῶν, τόν κρέµασαν οἱ Ἄγγλοι στίς 21 Σεπτεµβρίου 1956. Γράφει στό τελευταῖο γράµµα του πρός τά παιδιά του: «Σᾶς εὔχοµαι, ἀγαπηµένα µου παιδιά, νά γίνετε καλοί Χριστιανοί καί καλοί Ἕλληνες Κύπριοι. Ἀκολουθῆστε πάντα τό δρόµο τῆς ἀρετῆς». Τήν προηγούµενη τῆς ἐκτέλεσής του γράφει: «Τώρα πού ξέρω ὅτι σέ µιά µέρα θ’ ἀντικρίσω τήν ἀγχόνη, ἔχω διπλάσιο θάρρος ἀπό πρίν. Ὁ Χριστός εἶναι πάντα συντροφιά στά κελλιά µας. Ὁ Χριστός µᾶς γεµίζει τήν καρδιά µέ ἀληθινή χαρά. Παρακαλοῦµε τόν Θεό νά µᾶς σώσει ὄχι τό σῶµα, ἀλλά τήν ψυχή». (Διά χειρός ἡρώων, σελ. 220-221).
.           Ὅσοι θέλουν νά µάθουν τί εἶναι ἡρωισµός, ἀγάπη ἀληθινή γιά τήν Ἑλλάδα καί πίστη «ἄχρι θανάτου» πρός τόν Χριστό, ἄς διαβάσουν τίς ἐπιστολές τῶν 13 ἡρωοµαρτύρων πού εἶναι θαµµένοι στήν καρδιά τῆς Κύπρου, στά «Φυλακισµένα Μνήµατα». Ἦταν κατά τήν διάρκεια τοῦ Ἀγῶνα ἕνα µικρό κοιµητήριο στίς Κεντρικές Φυλακές τῆς Λευκωσίας, ὅπου ἔθαβαν τά ἀπαγχονισµένα παλληκάρια καί τίς ἡγετικές µορφές τῆς Ἐθνικῆς Ὀργάνωσης Κυπρίων Ἀγωνιστῶν πού σκοτώνονταν σέ µάχες. Ἐκεῖ οἱ Ἄγγλοι κατακτητές βασάνιζαν ἀπάνθρωπα, µέ τήν βοήθεια Τούρκων δηµίων, τούς «τροµοκράτες τῆς ΕΟΚΑ» – ὅπως ἀκόµη µέχρι σήµερα τούς ἀποκαλοῦν, οἱ ἀµετανόητοι ἀποικιοκράτες. Διαβάζω:
.           «Στό κελλί ὁ κρατούµενος, πού τόν πηγαινοέφερναν στόν θάλαµο βασανιστηρίων, παρακαλοῦσε τούς συντρόφους του νά τόν σκοτώσουν. “Δέν θά ἀντέξω ἄλλο στά βασανιστήρια καί θά προδώσω”, τούς ἔλεγε. Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: “Θά σέ πάρουν ἀκόµη µιά φορά καί τώρα θά εἶναι τά µεγάλα βασανιστήρια. Ἄν ἀντέξῃς, θά εἶσαι ἥρωας, ἄν λυγίσῃς, θά εἶσαι προδότης. Οἱ Ἕλληνες βασανίζονταν ἀπό τούς Γερµανούς καί ἄντεχαν. Πήγαινε καί θά προσευχόµαστε γιά σένα”. Ὅταν ἔπειτα ἀπό ὥρα τόν ἔφεραν πίσω καί τόν πέταξαν στό κελλί, ξεδοντιασµένο, ξενυχιασµένο, τσουρουφλισµένο, σήκωσε τό κεφάλι καί τραύλισε: “Εἶµαι ἥρωας, εἶµαι ἥρωας!”» (ΕΟΚΑ – Ὁ ἑλληνικός ἀγῶνας, σελ. 35). Ἐκεῖ, στά «Φυλακισµένα Μνήµατα», εἶναι θαµµένος καί ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἔφεδρος ἀξιωµατικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καί στό χωριό Ἀκρίτας τοῦ Κιλκίς γύρω στό 1952. Προσπάθησε νά µπεῖ στή σχολή Εὐελπίδων, ἀλλά ἀπορρίφθηκε λόγῳ…ὀρθογραφίας! Δέν γνώριζε τήν καθαρεύουσα γλῶσσα. Ἤξερε ἄλλη γλῶσσα… Δέν φωτίζει µέ τόν λόγο του, ἀλλά µέ τό κορµί του. Δέν λέει λόγια ἐµπρηστικά, γίνεται ὁ ἴδιος λαµπάδα. «Βγές ἔξω, παραδώσου νά σωθεῖς», τοῦ φώναζαν 5.000 Ἄγγλοι ἔξω ἀπό τό κρησφύγετό του κοντά στή Μονή Μαχαιρᾶ. «Μολών λαβέ» ἀποκρινόταν. Τόν ἔκαψαν καί ἔγινε ὁλοκαύτωµα. Καί πῆρε ὁ ἀντρειωµένος τόν δρόµο πρός τήν λευτεριά.

Θά πάρω µιάν ἀνηφοριά
θά πάρω σκαλοπάτια
νά βρῶ τά µονοπάτια
ποὺ πᾶν στή λευτεριά
.           Εἶναι στίχοι τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, τοῦ 19χρονου µαθητῆ τοῦ Ἑλληνικοῦ Γυµνασίου τῆς Πάφου, τόν ὁποῖο κρέµασαν οἱ Ἄγγλοι στίς 14 Μαρτίου τοῦ 1957. Στό ἄκουσµα τοῦ θανάτου, τῆς δολοφονίας τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, ὁ σπουδαῖος Δωδεκανήσιος λογοτέχνης Φώτης Βαρέλης, ἔγραψε ἕνα ἐξαίσιο ποίηµα, τό ὁποῖο ὁ ραδιοσταθµός τῆς Λευκωσίας τό µετέδωσε τότε ὡς δηµοτικό κυπριακό τραγούδι. Τό παραθέτω, ἀλλά πρῶτα νά σηµειώσω τήν ἀπάντηση τῆς µάνας του, ὅταν πῆγαν οἱ Ἄγγλοι νά τήν δελεάσουν µ’ ἕνα τεράστιο ποσό, γιά νά πιέσει τόν γυιό της νά προδώσει. Ἀπάντησε ἀγέρωχα ἡ Ρωµιά, Ἑλληνίδα µάνα:

«Ἐγώ δέν ἐγέννησα παιδί νά τό λαλοῦν προδότη
χαλάλι τῆς πατρίδας µου τό αἷµα τοῦ παιδιοῦ µου».
Ἐψές πουρνό µεσάνυχτα στῆς φυλακῆς τή µάντρα
µές στῆς κρεµάλας τή θελιά σπαρτάραγε ὁ Βαγόρας.
Σπαρτάρησε,ξεψύχησε, δέν τ̓ ἄκουσε κανένας.
Ἡ µάνα του ἦταν µακριά, ὁ κύρης του δεµένος,
οἱ νιοί συµµαθητάδες του µαῦρο ὄνειρο δέν εἶδαν,
ἡ νιά πού τόν ὁρµήνευε δέν εἶχε νυχτοπούλι.

Ἐψές πουρνό µεσάνυχτα θάψαν τόν Εὐαγόρα
Σήµερα Σάββατο ταχιά ὅλη ἡ ζωή σάν πρῶτα.
Ἐτοῦτος πάει στό µαγαζί, ἐκεῖνος πάει στόν κάµπο,
ψηλώνει ὁ χτίστης ἐκκλησιά, πανί ἁπλώνει ὁ ναύτης,
καί στό σκολειόν ὁ µαθητής συλλογισµένος πάει.
Χτυπᾶ κουδούνι, µπαίνουνε στήν τάξη του ὁ καθένας.
Μπαίνει κι ἡ Πρώτη ἡ ἄταχτη κι ἡ Τρίτη πού διαβάζει,
µπαίνει κι ἡ Πέµπτη ἀµίλητη, ἡ τάξη τοῦ Εὐαγόρα.
–Παρόντες ὅλοι;
–Κύριε, ὁ Εὐαγόρας λείπει.
–Παρόντες, λέει ὁ δάσκαλος· καί µέ φωνή πού τρέµει:
–Σήκω, Εὐαγόρα, νά µᾶς πεῖς ἑλληνική ἱστορία.
Ὁ δίπλα, ὁ πίσω, ὁ µπροστά, βουβοί καί δακρυσµένοι,
ἀναρωτιοῦνται στήν ἀρχή, ὥσπου ἡ σιωπή τούς κάµνει
νά πέσουν µ’ ἀναφιλητά ἐτοῦτοι κι ὅλη ἡ τάξη.
–Παλληκαρίδη, ἄριστα, Βαγόρα, πάντα πρῶτος,
στούς πρώτους πρῶτος, ἄγγελε πατρίδας δοξασµένης,
σύ µέχρι χθές τῆς µάνας σου ἐλπίδα κι ἀποκούµπι,
καί τοῦ σχολειοῦ µας σήµερα, Δευτέρα Παρουσία.
Τά ‘πε κι ἁπλώθηκε σιωπή πά̓ στά κλαµµένα νιάτα,
πού µπρούµυτα γεµίζανε τῆς τάξης τά θρανία,
ἔξω ἀπ’ ἐκεῖνο τ’ ἀδειανό, παντοτινά γεµάτο.

.           Αὐτό τό ἀριστούργηµα περιεχόταν στό παλιό – πρό τοῦ 2006- βιβλίο Γλώσσας τῆς ϛ´ Δηµοτικοῦ, στό γ΄ τεῦχος. Δέν ἄρεσε στά κνώδαλα τοῦ πολυπολιτισµοῦ, στούς προσκυνηµένους νενέκους τοῦ Παιδαγωγικοῦ  Ἰνστιτούτου, τό ἔκριναν προφανῶς ὡς ἐθνικιστικό!  Γιά ἥρωες θά µιλᾶµε τώρα; Αὐτά εἶναι παρωχηµένα, στερεότυπα. Αἵµατα, κόκκαλα καί θάνατοι γιά τήν Πατρίδα, τροµάζουν τά παιδιά – ἔτσι µοῦ εἶπε κάποιος ἀνεπρόκοπος κάποτε, ὅταν ἀντίκρισε τά καµµιά 15αριά κάδρα ἡρώων πού ἔχω ἀναρτηµένα πάντοτε στήν τάξη µου! Ἐνῶ οἱ «συνταγές µαγειρικῆς» τά γαληνεύουν. Καί καταντήσαµε νά διδάσκουµε στήν Στ΄Δηµοτικοῦ τόν ἡρωισµό µέσῳ ἑνός κειµένου µέ τίτλο «ἡ… Σόνια ἡ γάτα»! Ἄχ, δυστυχισµένη πατρίδα! «Τήν Ἑλλάδα θέλοµεν κι ἄς τρώγωµεν πέτρες», ἔγραφε κάποτε στούς τοίχους τῶν σπιτιῶν ἡ ἀδάµαστη ἐκείνη γενιά τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου. Σήµερα «τρώγωµεν» τήν Ἑλλάδα… «δειλοί, µοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάµα» (Κ. Βαρνάλης), παρακολουθοῦµε τόν ἐξισλαµισµό της!! Τζαµιά στήν Ἀθήνα, Ἰσλαµικές Σπουδές στήν Θεολογική Σχολή τοῦ ΑΠΘ καί  βλάσφημα βιβλία θρησκευτικών, ὀρδές µουσουλµάνων λαθροµεταναστῶν σ’ ὅλη τήν Ἑλλάδα, γιατί ἔτσι ἀποφάσισε ὅλο αὐτό τό νεοταξικό συνονθύλευµα πού µᾶς κυβερνᾶ. Ἀκυρώθηκε πιά ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21!! Νά πᾶµε ὅλοι µας στούς τάφους τῶν ἡρώων µας, νά κλάψουµε πικρά καί νά βροντοφωνάξουµε: «Σήκω Εὐαγόρα, σήκω Γρηγόρη, σήκω Παῦλε, σήκω Μάρκο καί Κωνσταντῖνε καί Νικηφόρε καί Λεωνίδα, νά µᾶς πεῖτε ἑλληνική ἱστορία…».

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς

 

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δὲν εἶναι μόνο οἱ Γερμανοί…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ Ἄγγλοι «συναγωνίζονται» μὲ ἐπιτυχία τοὺς Γερμανοὺς σὲ ὠμότητα καὶ συμφεροντολογία. Στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεῖ ὁ Τσόρτσιλ, στὶς συνομιλίες του μὲ τὸν Στάλιν στὴ Μόσχα (9 Ὀκτωβρίου 1944) καὶ μὲ τοὺς Ροῦσβελτ καὶ Στάλιν στὴ Γιάλτα (4-11 Φεβρουαρίου 1945), νὰ συνέβαλε στὸ νὰ μείνει ἡ Ἑλλάδα μεταξὺ τῶν δημοκρατικῶν χωρῶν, ἀλλὰ καταδίκασε στὸν ὁλοκληρωτισμὸ τὶς χῶρες τῆς κεντρικῆς καὶ ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Μετὰ τὸν πόλεμο ὅμως συμπεριφέρθηκε ὁ ἴδιος καὶ γενικότερα ἡ Ἀγγλία, ἄθλια στοὺς Ἕλληνες, παρὰ τὴ σημαντικὴ συμβολή τους στὴ νίκη τῶν συμμάχων.
.             Εἰδικότερα ἡ Ἀγγλία συμφεροντολογικὰ σκεφτόμενη καὶ ἔχοντας ὡς βίωμα τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε» δὲν παραχώρησε τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ βασικὸ ἀνθρώπινο δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης στὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό. Ἀντίθετα ἔβαλε στὸ θέμα τῆς Κύπρου τὴν «ἐπιτηδείως» οὐδέτερη στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο Τουρκία καὶ κράτησε στὴν κατοχὴ τῆς Ἀγγλίας, ὡς βάσεις, σημαντικὰ κυπριακὰ ἐδάφη. Γι σα τραβάει Κύπρος τ τελευταῖα 65 χρόνια τν λοκληρωτικ εθύνη χουν ο γγλοι, μ τ συμπεριφορά τους.
.             Συμφεροντολογικὰ καὶ ἀλαζονικὰ σκεφτόταν ἡ Ἀγγλία κατὰ τὴ δημιουργία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας, προωθώντας τὴν ἀνταγωνιστικὴ ἀλλά, ὅπως ἀποδείχθηκε, θνησιγενῆ EFTA. Μὲ τὴν ἴδια νοοτροπία πολιτεύθηκε ὅσο ἦταν ἐντός τῆς ΕΕ καὶ πολιτεύεται τώρα, μὲ τὶς ἀπαιτήσεις της γιὰ τὸ BREXIT.
.             Ἡ ὠμότητα τῆς Ἀγγλίας φάνηκε στὴν Κύπρο, κατὰ τὴν περίοδο 1955-1959, στὸν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ. Χωρὶς οἶκτο ἀπαγχόνισε νέους, σκότωσε ἄλλους, βασάνισε ἀνακρινόμενους, ἔκλεισε σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης πατριῶτες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, δολοφόνησε τὸν Δημητράκη Δημητριάδη, μαθητὴ 7 ἐτῶν, ἔκαψε ζωντανὸ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου. Ὅλοι ἀγωνίζονταν γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Μεγαλονήσου καὶ τὴν ἕνωσή Της μὲ τὴν Ἑλλάδα.
.             Τὴν Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2017, συμπληρώθηκαν 60 χρόνια ἀπὸ τὴν καταδίκη σὲ δι’ ἀγχόνης ἐκτέλεση τοῦ ἥρωα μαθητῆ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, 18 ἐτῶν. Τὴν ποινὴ ἐπέβαλε τὸ ἀγγλικὸ δικαστήριο στὴν Κύπρο. Οἱ ἐκκλήσεις ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο πρὸς τὴν τότε καὶ σημερινὴ βασίλισσα Ἐλισάβετ δὲν εἶχαν ἀποτέλεσμα. Οἱ Ἄγγλοι ἦσαν ἄτεγκτοι. Ὁ Παλληκαρίδης ἐκτελέστηκε τὴ νύχτα τῆς 13ης πρὸς τὴν 14η Μαρτίου 1957. Ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου πυρπολήθηκε ἀπὸ δεκάδες Ἄγγλους στρατιῶτες στὸ κρησφύγετό του, στὶς 3 Μαρτίου 1957… Οἱ Ἄγγλοι εἶχαν σὲ χρήση τὴν δι’ ἀγχόνης ἐκτέλεση ἕως τὸ 1960, γιὰ ἀτιμωτικὰ ἐγκλήματα… Τὴν κατάργησαν τὸ 1964.
.             Τὴν ἴδια πολιτικὴ τῆς βίας καὶ τῆς καλλιέργειας τοῦ διχασμοῦ πρὸς ὄφελός τους τὴν ἐφάρμοσαν καὶ σὲ βάρος τῶν δύσμοιρων γειτόνων τους, τῶν Ἰρλανδῶν, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἰνδία καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, τὶς ὁποῖες εἶχαν ἀποικίες.
.             Οἱ Κύπριοι νέοι, ποὺ ἄδικα ἀπαγχονίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, ἦσαν (σὲ παρένθεση ἡ ἡμερομηνία ἐκτέλεσής τους καὶ ἡ ἡλικία τους): Μιχαλάκης Καραολῆς (10/5/1956, 23), Ἀνδρέας Δημητρίου (10/5/1956, 22), Ἰάκωβος Πατάτσος (9/8/1956, 22), Ἀνδρέας Ζάκος (9/8/1956, 25), Χαρίλαος Μιχαὴλ (9/8/1956, 21), Στέλιος Μαυρομμάτης (21/9/1956, 24), Ἀνδρέας Παναγίδης (21/9/1956, 22), Μιχαὴλ Κουτσόφτας (21/9/1956, 22), Εὐαγόρας Παλληκαρίδης (13/3/1957, 19). Ὁ Πατάτσος, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκτέλεσή του, χαρακτήρισε «αἱμοχαρεῖς δυνάστες» τοὺς Ἄγγλους, ἐκδηλώνοντας τά, ἔναντί τους, αἰσθήματα τῶν Ἑλλήνων. Σημειώνεται ὅτι οἱ Ἄγγλοι μὲ τοὺς Γερμανοὺς εἶναι γενετικὰ τὰ πιὸ κοντινὰ φύλα σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη…-

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ Ο ΤΣΟΡΤΣΙΛ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Τὸ βρετανικὸ ἰδιοκτησιακὸ σύνδρομο: νὰ κατέχουν αὐθαίρετα καὶ μὲ βάση τὴν ἰσχύ τους καὶ νὰ θεωροῦν κτῆμα τους ἐσαεὶ ἀνθρώπους, ἐδάφη, καλλιτεχνικὰ ἀριστουργήματα ἐπὶ τῶν ὁποίων ἀπέκτησαν κυριαρχία, μὲ ὅποιο θεμιτὸ ἢ ἀθέμιτο τρόπο κι ἂν τὴν ἀπέκτησαν».

Ἡ Κύπρος καὶ ὁ Τσόρτσιλ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Τὴν 1η Ἀπριλίου συμπληρώνονται ἑξήντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ Ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ γιὰ Αὐτοδιάθεση καὶ Ἕνωση τῆς Κύπρου μὲ τὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα. Τὴν 6η Ἀπριλίου συμπληρώνονται ἐπίσης ἑξήντα χρόνια ἀπὸ τὴν ἀνάληψη τῆς πρωθυπουργίας στὸ Ἡνωμένο Βασίλειο ἀπὸ τὸν Ἀντονι Ἴντεν, ἕως τότε ὑπουργὸ τῶν Ἐξωτερικῶν, σὲ διαδοχὴ τοῦ παραιτηθέντος Οὐίνστον Τσόρτσιλ. Ἀκόμη φέτος συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Τσόρτσιλ (30 Νοεμβρίου 1874 – 24 Ἰανουαρίου 1965).
.           Ὁ Τσόρτσιλ ἔχει ἐμπλακεῖ στὴν Ἱστορία τοῦ Ἑλληνισμοῦ κατὰ τὴ μακρὰ σταδιοδρομία του στὰ κοινὰ τῆς πατρίδας του. Οἱ περισσότεροι Ἕλληνες στὴν Κύπρο εἶχαν μάθει στὸ σχολεῖο ὅτι ἡ μοναδικὴ φορὰ ποὺ ὁ Τσόρτσιλ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὴν Κύπρο ἦταν τὸ 1907, ὡς Ὑφυπουργὸς Ἀποικιῶν, καὶ ὅτι τότε εἶχε μιλήσει μὲ θερμὰ λόγια γιὰ τὸ ὅραμα τῆς Ἕνωσης (Βλ. G.S. Georghallides “Cyprus and Winston Churchill’s 1907 visit”, Thetis, 2- (1995), 177-94). Ἔκτοτε καὶ ἕως τὸ 1940 ἀπὸ διάφορες κυβερνητικὲς θέσεις πρέπει νὰ εἶχε μάθει τὸν πόθο γιὰ λευτεριὰ καὶ ἕνωση μὲ τὴν Μητέρα Ἑλλάδα τῶν Κυπρίων καὶ παρακολουθοῦσε ἀσφαλῶς τὶς κινήσεις τους γιὰ τὴ δημιουργία τῶν κατάλληλων συνθηκῶν πρὸς πραγματοποίηση τοῦ πόθου τους αὐτοῦ. Ἀσφαλῶς θὰ εἶχε μάθει τὴ σφαγὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κυπριανοῦ καὶ τῶν ἄλλων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ θυσιάστηκαν τὴν 9η Ἰουλίου 1821 μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Ἕλληνες γιὰ τὴν Ἐλευθερία τῆς Πατρίδας.
.           Ἀσφαλῶς ὁ Τσόρτσιλ θὰ εἶχε πληροφορηθεῖ γιὰ ἕναν Κύπριο ποιητή, τὸν Βασίλη Μιχαηλίδη, ποὺ ἔγραψε στὴν Κυπριακὴ διάλεκτο τὰ σπουδαῖα ποιήματά του «Ἐνάτη Ἰουλίου 1821» καὶ «Χιώτισσα» καὶ τὸ στίχο του:

Ἡ Ρωμιοσύνη ἐν φυλὴ συνότζιαιρη τοῦ κόσμου, Κανένας δὲν εὑρέθηκεν γιὰ νὰ τὴν ἠξηλείψει, Κανένας, γιατί σκέπει την ᾽ποὺ τά ᾽ψη ὁ Θεός μου. Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν᾽ νὰ χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!

.           Τὸ 1931 ὁ Τσόρτσιλ εἶχε ἀποτύχει νὰ ἐκλεγεῖ βουλευτὴς καὶ στὰ «ἔρημα χρόνια» τῆς ἀπομόνωσής του ἠσχολεῖτο μὲ τὴ συγγραφὴ τῆς βιογραφίας τοῦ πατέρα του Τζὸν Τσόρτσιλ, 1ου Δούκα τοῦ Μάρλμπορο καὶ τὴν ἱστορία τῶν ἀγγλόφωνων λαῶν. Ὅμως ἀσφαλῶς θὰ πληροφορήθηκε τὴν Κυπριακὴ ἐξέγερση τοῦ 1931, κατὰ τὴν ὁποία ὑπῆρξαν δολοφονίες ἀόπλων διαδηλωτῶν, τραυματισμοί, συλλήψεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια καὶ ἀπελάσεις. Μεταξὺ τῶν φυλακισθέντων καὶ ἀπελαθέντων ὁ Μητροπολίτης Κυρηνείας Μακάριος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴ φυλακὴ ἔγραψε, μεταξὺ τῶν ἄλλων, στὸν κυβερνήτη τῆς Κύπρου σὲρ Ρόναλντ Στόρς: «Σήμερον ἔλαβον διάταγμα… διὰ τοῦ ὁποίου διατάσσομαι νὰ ἐγκαταλείψω τὴν πατρίδα μου, τὴν “Ἀποικίαν Κύπρου”, τὸ ταχύτερον… Ἐν τούτοις αἰσθάνομαι ἱερὰν ὑποχρέωσιν νὰ διαμαρτυρηθῶ μὲ ὅλην τὴν δύναμιν τῆς Ἑλληνικῆς μου ψυχῆς διὰ τὴν αὐταρχικὴν καὶ ἄδικον ἀπόφασίν σας, διὰ τῆς ὁποίας μὲ ἀναγκάζετε νὰ ἐγκαταλείψω τὴν φιλτάτην πατρίδα μου Κύπρον, ἁπλῶς καὶ μόνον διότι ἐξετέλεσα ὡς γνήσιος Ἕλλην καὶ δὴ ὡς Ἕλλην Ἐπίσκοπος, τὸ πρὸς αὐτὴν – ξενοκρατούμενην καὶ τυραννούμενην ὑπὸ Χριστιανικῆς Δυνάμεως, ἐγκαυχημένης μάλιστα διὰ τὸ φιλελεύθερον! καὶ φιλοδίκαιον! αὐτῆς – στοιχειῶδες καθῆκον μου, τοῦθ᾽ ὅπερ θὰ ἔπραττε καὶ πᾶς τίμιος ἄνθρωπος εὑρισκόμενος εἰς τὴν θέσιν μου…». (Βλ. «Φωνὴ τῆς Κύπρου», 28 Ὀκτωβρίου 1931).
.           Ἐνῶ ὁ Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ἦταν σὲ ἐξέλιξη καὶ μάλιστα σὲ κρίσιμη καμπή του, ὁ Τσόρτσιλ ἀναλαμβάνει, ὡς πρωθυπουργός, τὶς τύχες τῆς Μεγάλης Βρετανίας καὶ παίρνει στὰ χέρια του τὴν εὐθύνη νὰ τεθεῖ ἐπικεφαλῆς τῶν δυνάμεων κατὰ τοῦ Ἄξονα καὶ τοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, ποὺ αὐτὸς ἐπιδίωκε νὰ ἐπιβάλει. Καὶ τότε ἐκτιμᾶ τὴν ἀξία ὅλων τῶν Ἑλλήνων, συμπεριλαμβανομένων τῶν Κυπρίων… .           Μετὰ τὸν πόλεμο ἡ Ἑλλάδα εἶναι μεταξὺ τῶν νικητῶν καὶ διεκδικεῖ νὰ ἀποκατασταθοῦν ἐθνικὰ τὰ ὑπὸ κατοχὴν ἑλληνικὰ ἐδάφη τῆς Δωδεκανήσου καὶ τῆς Κύπρου. Τῆς δίδεται μόνον ἡ Δωδεκάνησος. Ἡ πίκρα τῶν Κυπρίων εἶναι ἀβάσταχτη. Ξεκινᾶνε προσπάθειες νὰ πείσουν τοὺς Βρετανοὺς γιὰ τὸ δίκαιο αἴτημά τους, τῆς αὐτοδιάθεσης καὶ τῆς ἀπαλλαγῆς τους ἀπὸ τὴν ἀποικιοκρατικὴ κατοχή. Εἰς μάτην.
.           Μὲ τὴ λήξη τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου ὁ Τσόρτσιλ ἡττᾶται στὶς ἐκλογὲς καὶ ἕως τὸ 1951 μένει στὴν ἀντιπολίτευση. Πρωθυπουργὸς ἀνέλαβε ὁ ἐργατικὸς Κλέμεντ Ἄττλη, ὁ ὁποῖος ἀπέρριψε κάθε συζήτηση γιὰ ἀπελευθέρωση τῆς Κύπρου. Πάντως ὁ Τσόρτσιλ θὰ πληροφορήθηκε γιὰ τὸ Δημοψήφισμα μεταξὺ τῶν Κυπρίων, στὶς 15 Ἰανουαρίου 1950, μὲ τὸ ὁποῖο τὸ 96% αὐτῶν διατράνωσε τὸν πόθο του νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸ ἑλλαδικὸ ἐθνικὸ σῶμα.
.           Τὸ 1951 ὁ Τσόρτσιλ ἐπανέρχεται στὴν πρωθυπουργία, σὲ ἡλικία 77 ἐτῶν. Τὰ χρόνια 1951–55 τῆς πρωθυπουργίας του χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὴν, μὲ πρωτοβουλία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, διεθνοποίηση τοῦ Κυπριακοῦ ζητήματος καὶ ὁ Τσόρτσιλ εἶχε τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν ἀλαζονικὴ καὶ περιφρονητικὴ στάση τῶν μελῶν τῆς κυβέρνησής του ἔναντι τῶν Ἑλλήνων. Οἱ ἔπαινοι κατὰ τὸν πόλεμο ξεχάστηκαν γρήγορα… Τὴν ἀλαζονεία αὐτὴ ἐξέφραζε κυρίως ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Ἀντονι Ἴντεν. Τὸ 1953, ὁ τότε πρωθυπουργός, στρατάρχης Ἀλέξανδρος Παπάγος, ἐπισκέφθηκε τὸν Ἴντεν, ποὺ εἶχε ἔρθει στὴν Ἑλλάδα νὰ ἀναρρώσει μετὰ ἀπὸ ἀσθένειά του καὶ μίλησε γι’ αὐτὴν στὸν Πόλη Μοδινό, στὴ συνέχεια πρέσβυ τῆς Κύπρου στὴ Γαλλία: «Μετὰ ἀπὸ μία φιλικὴ συνομιλία, πρὶν ἀποχωρήσω, τοῦ ἐξέφρασα τὴν ἐπιθυμία, σὲ ἄλλη εὐκαιρία, νὰ ἐξετάσωμε τὸ θέμα τῆς Κύπρου ποὺ εἶχε πάρει δυσάρεστες διαστάσεις. Ὁ Ἦντεν μὲ διέκοψε ἀπότομα καὶ σὲ ἔντονο ὕφος μου εἶπε: “Δὲν βλέπω διὰ ποῖον λόγον ἡ Ἑλλὰς ἐνδιαφέρεται διὰ τὴν Κύπρον”. Τότε γιὰ πρώτη φορὰν αἰσθάνθηκα τὸ μέγεθος τοῦ χάσματος ποὺ μᾶς χώριζε». (Βλ. Περ/κὸ «Εὐθύνη», τ. Σεπτέμβριος 1979).
.           Τὸ 1954 ὁ ὑφυπουργὸς Ἀποικιῶν Χένρι Χόπκινσον εἶπε στὴ Βουλὴ τῶν Κοινοτήτων ὅτι ἡ Κύπρος οὐδέποτε μπορεῖ νὰ ἐλπίζει σὲ ἀνεξαρτησία καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος σὲ κήρυγμά του διαμαρτυρήθηκε ἔντονα γιὰ τὸ «οὐδέποτε» καὶ κατέκρινε τὴ βρετανικὴ διοίκηση στὴ Μεγαλόνησο γιὰ φασισμὸ καὶ τρομοκρατία. Οἱ ἐφημερίδες ἔγραψαν τὴν ὁμιλία τοῦ Μακαρίου καὶ ἡ βρετανικὴ διοίκηση τὶς ἔκλεισε! Ὁ Τσόρτσιλ κάλυψε τὸ «οὐδέποτε» τοῦ ὑπουργοῦ του, ἀλλὰ ἔδωσε ἐντολὴ οἱ ἐφημερίδες νὰ κυκλοφορηθοῦν πάλι στὴν Κύπρο…
.           Τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1955 παραιτεῖται ὁ Τσόρτσιλ καὶ τὸν διαδέχεται ὁ αὐταρχικὸς καὶ ἀλαζὼν Ἴντεν. Τότε ξεκινάει καὶ ὁ Ἀγώνας τῆς ΕΟΚΑ, στὸν ὁποῖο συμπαρίσταται ὅλος ὁ Ἑλληνισμός. Στὴν ἀρχὴ τῆς πρώτης προκήρυξης, ποὺ ὑπογράφει ὁ Ἀρχηγὸς τῆς ΕΟΚΑ Διγενὴς (Γεώργιος Γρίβας) ἀναφέρεται: «Μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, μὲ πίστιν εἰς τὸν τίμιον ἀγώνα μας, μὲ τὴν συμπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ μὲ τὴν βοήθειαν τῶν Κυπρίων ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, Μὲ σύνθημα ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον μᾶς κατέλειπαν οἱ πρόγονοί μας ὡς ἱερὰν παρακαταθήκην: “Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ”».
.           Ὁ Τσόρτσιλ θεωρεῖται ἡ σημαντικότερη πολιτικὴ προσωπικότητα στὴν Ἱστορία τῆς Βρετανίας. Ἦταν ἀποφασιστικός, εἶχε πειθὼ καὶ ἐνέπνεε αὐτοπεποίθηση στοὺς Βρετανούς, ἀνέλαβε καὶ ἔφερε σὲ πέρας μὲ ἐπιτυχία ἐπικίνδυνες ἀποστολές, διαχειρίστηκε πολὺ δύσκολες καταστάσεις καὶ ἐργάστηκε μὲ μαεστρία στὰ θέματα ποὺ προέκυψαν μετὰ τὸ τέλος τοῦ Β´ Παγκοσμίου Πολέμου, κυρίως μὲ τὴν ΕΣΣΔ. .           Δεῖγμα τῆς ἀποφασιστικότητάς του, τῶν ἡγετικῶν του προσόντων καὶ τοῦ ριψοκίνδυνου τοῦ χαρακτήρα του ἦταν ἡ ἄφιξή του στὴν Ἀθήνα στὶς 25 Δεκεμβρίου 1944, ὅταν μένονταν οἱ ἔνοπλες συγκρούσεις μεταξὺ τῶν κομμουνιστῶν ἀνταρτῶν καὶ τῶν Ἑλλήνων καὶ Ἐγγλέζων στρατιωτῶν. Ὅμως στὴ νοοτροπία καὶ στὶς ἐνέργειές του κυριαρχοῦσε τὸ στενὸ συμφέρον τῆς πατρίδας του, γεωστρατηγικό, οἰκονομικό, ἀποικιοκρατικό, σὲ βάρος τοῦ Δικαίου καὶ Ἀξιῶν, ὅπως ἡ Ἐλευθερία. Ὅ,τι πέτυχε ἦταν ὠφέλιμο γιὰ τὴν Πατρίδα του, χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρεται ἂν πιθανὸν νὰ ὠφελοῦντο καὶ ἄλλες χῶρες, ποὺ πάντως ἀργότερα μποροῦσαν νὰ καταστοῦν ἀντίπαλοί του, πάντα μὲ βάση τὸ συμφέρον του…
.           Γενικὰ ὁ Τσόρτσιλ ἀκολουθοῦσε τὴ νοοτροπία τῶν Βρετανῶν, ποὺ φαίνεται πὼς εἶναι στὴ φύση τους, τοῦ «μακάριοι οἱ κατέχοντες», δηλαδὴ τ διοκτησιακ σύνδρομο: νὰ κατέχουν αὐθαίρετα καὶ μὲ βάση τὴν ἰσχύ τους καὶ νὰ θεωροῦν κτῆμα τους ἐσαεὶ ἀνθρώπους, ἐδάφη, καλλιτεχνικὰ ἀριστουργήματα ἐπὶ τῶν ὁποίων ἀπέκτησαν κυριαρχία, μὲ ὅποιο θεμιτὸ ἢ ἀθέμιτο τρόπο κι ἂν τὴν ἀπέκτησαν.-

,

Σχολιάστε

ΕΛΛΗΝΑΣ «ΣΤΡΙΜΩΧΝΕΙ» ΤΗΝ “ΥΠΕΡΑΤΛΑΝΤΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ”: «ΠΟΙΑ Η ΔΙΑΦΟΡΑ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ καὶ ΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;»

λληνας «στριμώχνει» τς ΗΠΑ μ ρώτησή του γι τν Κύπρο

Τοῦ ἀπάντησαν μέσῳ…Οὐκρανίας…

.             Ἐξ ἀφορμῆς τῆς συμπληρώσεως 40 χρόνων ἀπὸ τὸν «Ἀττίλα» καὶ στὸ πλαίσιο ὁμιλίας γιὰ τὴν ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ στὸ Κέντρο Ξένου Τύπου στὴν Οὐάσιγκτον, ὁ Ἕλληνας δημοσιογράφος, Μιχάλης Ἰγνατίου ρώτησε γιατί οἱ ΗΠΑ δὲν ζητοῦν τὴν ἀπόσυρση τῆς Τουρκίας ἀπὸ τὴν Κύπρο, ὅπως κάνουν ἐδῶ καὶ καιρὸ μὲ τὴ θέμα τῆς Οὐκρανίας, γιὰ νὰ λάβει τὴν ἐμπνευσμένη ἀπάντηση, ὅτι τὰ δύο ζητήματα εἶναι πολὺ διαφορετικά.
.               «Ἐσεῖς καὶ ἄλλοι ἀξιωματοῦχοι τῆς ἀμερικανικῆς κυβέρνησης ζητᾶτε ἀπὸ τοὺς Ρώσους νὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴν Οὐκρανία καὶ τὸ κάνετε αὐτὸ κάθε ἡμέρα. Ἀλλά, τν δια στιγμή, ποτ δν ζητήσατε π τ φίλη κα σύμμαχό σας, τν Τουρκία, γι παράδειγμα, ν ποσυρθε π τν Κύπρο. πως γνωρίζετε, Τουρκία κατέχει τν Κύπρο γι 40 χρόνια. Ποι εναι διαφορ ο διαφορς μεταξ τν δύο περιπτώσεων;» ρώτησε ὁ Μιχάλης Ἰγνατίου τὴν ἀναπληρώτρια ἐκπρόσωπο τοῦ Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μαρὶ Χάρφ.
.             Ἀφοῦ τοῦ ἐξέφρασε τὴ χαρά της ποὺ τῆς δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ ἀπαντήσει γι᾽ αὐτὸ τὸ θέμα, τοῦ εἶπε πὼς Κύπρος καὶ Οὐκρανία ἔχουν πολλὲς διαφορές. «Ὅσον ἀφορᾶ στὴν Κύπρο, ὑποστηρίζουμε πλήρως τὴν ἐν ἐξελίξει διαδικασία ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς ἀποστολῆς τῶν καλῶν ὑπηρεσιῶν τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν. Ἔχουμε προτρέψει τὶς δύο πλευρὲς νὰ ἀδράξουν τὴν εὐκαιρία γιὰ νὰ σημειώσουν πραγματικὴ καὶ οὐσιαστικὴ πρόοδο πρὸς τὴν κατεύθυνση μίας διευθέτησης ποὺ θὰ ἐπανενώνει τὸ νησὶ ὡς μία διζωνικὴ καὶ δικοινοτικὴ ὁμοσπονδία. Ἐμεῖς, ὡς Ἡνωμένες Πολιτεῖες, εἴμαστε πρόθυμες νὰ βοηθήσουμε μὲ ὅποιο τρόπο βροῦμε χρήσιμο».
.           Καταλήγοντας, ἡ Μαρὶ Χὰρφ ἐπεσήμανε ὅτι γνωρίζει ὅτι «ὑπάρχουν πολλὰ ἔντονα αἰσθήματα καὶ στὶς δύο πλευρὲς γι’ αὐτὸ τὸ ζήτημα, ἀλλὰ ὑπάρχει ἐδῶ μία διαδικασία σὲ ἐξέλιξη γιὰ τὴν ἐξεύρεση λύσης καὶ ὑποστηρίζουμε πλήρως αὐτὴ τὴ διαδικασία καὶ μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε μὲ ὁποιονδήποτε τρόπο μποροῦμε, ἀλλὰ εἶναι ἐντελῶς διαφορετικὴ κατάσταση».

 ΠΗΓΗ: infognomonpolitics.blogspot.gr
(ἀπὸ Τμῆμα σύνταξης pontos-news.gr με πληροφορίες ἀπὸ τὸ http://www.skai.gr)

Σχολιάστε