Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κύπρος

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ καὶ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΩΝ-2 (Μητροπ. Πάφου Γεώργιος) «Ὅταν ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπέκυπτε σὲ ξένους κατακτητές, τοῦτο δὲν ὀφειλόταν μόνο, ἢ κυρίως, στὶς ὑπέρτερες δυνάμεις τοῦ ἐχθροῦ. Ὀφειλόταν πρωτίστως στὴν προηγούμενη ἀπομάκρυνση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὶς διαχρονικὲς ἑλληνικὲς ἀξίες, ποὺ ἐνεργοῦσαν ὡς θώρακας προστασίας καὶ σωτηρίας»

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΩΝ
-Β´-

Τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Γεωργίου

Ὁμιλία στὸν Σύλλογο Χημικῶν
«Οἱ φίλοι του Ἁγίου Μενίγνου»
       Ἀθήνα 24.11.2019

Mέρος Α´: ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΩΝ-1 (Μητροπ. Πάφου Γεώργιος)

.                   Πρῶτος στόχος τους, ποὺ τὸν πέτυχαν, ἦταν ἡ παρεμπόδιση τῆς ἀπόδοσης τῆς Κύπρου στὴν Ἑλλάδα. Ὁ ἀπελευθερωτικός μας ἀγώνας γινόταν γιὰ τὴν ἕνωση. Μπόρεσαν, μέσῳ τῆς Ἀγγλικῆς δολιότητας, νὰ μὴν μᾶς παραχωρηθεῖ τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης καὶ ἀπέτρεψαν τὴν ἕνωση. Δεύτερο στόχο ἔθεσαν τὴν ἀπόκτηση νόμιμων δικαιωμάτων ἐπὶ τῆς Κύπρου, τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀπεμπολήσει μὲ τὴ συνθήκη τῆς Λωζάνης. Τὸ πέτυχαν κι αὐτὸ μὲ τὶς συνθῆκες τῆς ἐγκαθίδρυσης τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, πάλι μὲ τὴ δολιότητα τῶν Ἄγγλων. Τοὺς δόθηκαν ἐγγυητικὰ δικαιώματα, καὶ δικαίωμα διατήρησης μικροῦ στρατιωτικοῦ ἀποσπάσματος στὴν Κύπρο. Τρίτος στόχος ἦταν ἡ συγκέντρωση σὲ θυλάκους, τῶν Τουρκοκυπρίων ποὺ ἦταν διεσπερμένοι σὲ ὅλη τὴν Κύπρο. Μὲ τὴν τουρκοανταρσία τοῦ 1963-64 τοὺς μάζεψαν, μὲ τὴ βία, σὲ μικροὺς θυλάκους, ὅπου δὲν ἐπέτρεπαν ἔλεγχο ἀπὸ τὸ κράτος. Ἔπρεπε νὰ μὴ δείχνουν πειθαρχία σὲ καμιὰ κυβέρνηση, εἴτε αὐτὴ ἦταν τότε ἡ ἀποικιοκρατική, εἴτε ὁποιαδήποτε ἄλλη θὰ ἐγκαθιδρυόταν μελλοντικά, καὶ νὰ ἀποκτήσουν δομὴ κράτους. Ἑπόμενος στόχος ἦταν ἡ “θεραπεία” τῆς ἀριθμητικῆς μειονεξίας τους. Ἦταν τὸ 18% κι ἤμασταν οἱ Ἕλληνες τὸ 82%. Ἔπρεπε, ἔτσι ἔλεγε τὸ σχέδιο Νιχὰτ Ἐρίμ, νὰ κουβαλήσουν κόσμο, ὥστε νὰ μὴ φοβοῦνται κάποιο δημοψήφισμα, ἂν τοὺς ἐπιβληθεῖ, ἢ νὰ τὸ ἐπιδιώξουν, ὅταν θὰ μπορέσουν. Μετὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ 1974 μεταφέρουν συνεχῶς ἐποίκους ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Ὑπάρχει ὁ φόβος σήμερα νὰ εἶναι περισσότεροι ἀπὸ μᾶς. Εἶναι, βέβαια, παράνομοι -ὁ ἐποικισμὸς συνιστᾶ ἔγκλημα πολέμου- ἀλλὰ αὐτοὶ ἐλπίζουν καὶ μεθοδεύουν νομιμοποίησή τους. Ὁ πέμπτος στόχος τους ἦταν ἡ ἐπίτευξη στρατιωτικῆς ὑπεροχῆς στὴν περιοχή. Μὲ 45 χιλιάδες στρατὸ κατοχῆς, 400 ἅρματα μάχης, μὲ τὰ πλοῖα τους νὰ ἁλωνίζουν στὴν ΑΟΖ μας, καὶ τὰ ἀεροπλάνα τους νὰ παραβιάζουν τὸν ἐναέριο χῶρο καὶ τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος, δὲν ὑπάρχει κανένας ποὺ νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν ἐπίτευξη καὶ αὐτοῦ τοῦ στόχου τους. Μένει, εὐτυχῶς, ἀνεκπλήρωτος καὶ δύσκολο νὰ ἐκπληρωθεῖ, χωρὶς τὴ συγκατάθεσή μας, ὁ ἕκτος τους στόχος ποὺ εἶναι νὰ ἀποκτήσουν καὶ τὸν πολιτικὸ ἔλεγχο τῆς Κύπρου. Ὅσο ὑπάρχει ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία, τὸ νόμιμο καὶ ἀναγνωρισμένο ἀπὸ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη Κράτος, τὸ ὁποῖο διαχειριζόμαστε ἐμεῖς, δὲν μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ ὁ στόχος τους αὐτός.
.                   Ξεκάθαροι, λοιπόν, οἱ προγραμματισμοὶ τῶν Τούρκων καὶ σταθεροί. Δὲν ὑπάρχει ἐρασιτεχνισμὸς στὴ διαχείριση τῶν ἐθνικῶν θεμάτων τους. Μπορεῖ οἱ συγκυρίες νὰ τοὺς ἐπιβάλλουν κάποιους ἑλιγμούς, μπορεῖ νὰ ἀποκρύβουν ἀπὸ τὸν διεθνῆ παράγοντα τὶς στοχεύσεις τους, ὅμως ὁ τελικὸς στόχος μένει ἀμετακίνητος: Ἀνάκτηση τῆς Κύπρου, δηλ. κατάληψη καὶ τουρκοποίηση ὁλόκληρης τῆς Κύπρου. Ἐνδεικτικὸ παράδειγμα εἶναι ἐκεῖνο ποὺ ἀναφέρει στὸ βιβλίο του «Ἡ Ἑλλάδα σὲ κίνδυνο», ὁ Περικλῆς Νεάρχου, πρέσβης τῆς Κύπρου στὸ Παρίσι ἐπὶ προεδρίας Τάσου Παπαδόπουλου.
.                   Γράφει, λοιπόν, ὁ Περικλῆς Νεάρχου πὼς λίγους μῆνες μετὰ τὴν Τουρκικὴ εἰσβολή, τὴν ἄνοιξη τοῦ 1975, ἀντιπροσωπεία ἐπιφανῶν Τουρκοκυπρίων ἐπεσκέφθη τὸν πρωθυπουργὸ τῆς εἰσβολῆς Ἐτζεβίτ, καὶ τοῦ ζήτησε νὰ ἀνακηρύξει ἐπισήμως τὴ διχοτόμηση, ὅπως ἦταν ὁ Τουρκικὸς στόχος μέχρι τότε. Ὁ Ἐτζεβὶτ τοὺς ἀπάντησε ὅτι μετὰ τὴν εἰσβολή, ποὺ εἶχε κάνει πράξη τὴ διχοτόμηση, δὲν συνέφερε πλέον στὴν Τουρκικὴ πλευρὰ ἡ διχοτόμηση. Τοὺς εἶπε ὅτι μία λύση χωριστοῦ κράτους καὶ συνομοσπονδίας, ὑπὸ τὴν ἐγγύηση τῆς Τουρκίας, θὰ ἐξασφάλιζε καλύτερα τὰ Τουρκικὰ συμφέροντα, ἐφ᾽ ὅσον ἡ Τουρκικὴ πλευρὰ θὰ εἶχε «ἴσο» λόγο πάνω σὲ ὁλόκληρη τὴν Κύπρο καὶ ταυτόχρονα θὰ ἐπιτυγχανόταν γεωπολιτικὴ ἔξωση τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ τὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο. Συμπλήρωνε ἐπὶ πλέον: «Μία τέτοια λύση ἀφήνει ἀνοικτὴ τὴν προοπτικὴ γιὰ τὸν ἔλεγχο στὸ μέλλον ὁλόκληρης τῆς Κύπρου ἀπὸ τὴν Τουρκία» (Π. Νεάρχου, «Ἡ Ἑλλάδα σὲ κίνδυνο»,σελ.170).
.                   Ὁ ἀείμνηστος Νεοκλῆς Σαρρῆς, στὸ βιβλίο του «Ἡ ἄλλη πλευρὰ» σημειώνει: «… Ἡ στοχοθεσία τῆς Τουρκίας προχωρεῖ πολὺ πέραν τῆς διχοτόμησης. Περιλαμβάνει τὸ σύνολο τῆς Κύπρου…» Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ δήλωση τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας στὴν «Ἐλευθεροτυπία» Ἀθηνῶν στὶς 11 Σεπτεμβρίου 1976, ὅτι ἡ διχοτόμηση εἶναι γι’ αὐτοὺς καθαρὴ παραφροσύνη, γιατί θέτει σὲ κίνδυνο τὴν ἀσφάλεια τῆς Κεντρικῆς καὶ Ἀνατολικῆς Μ. Ἀσίας.
.                   Ἀπὸ τὴν ἄλλη, εἶναι γνωστὸ πὼς καὶ ὁ πρώην πρωθυπουργὸς τῆς Τουρκίας, ὁ Ἀχμὲτ Νταβούτογλου ξεκάθαρα εἶπε, καὶ τὸ ἀναλύει στὸ βιβλίο του, πὼς καὶ ἕνας Τοῦρκος νὰ μὴν ὑπῆρχε στὴν Κύπρο, τὸ ἐνδιαφέρον τῆς Τουρκίας γιὰ τὴ νῆσο θὰ ἦταν δεδομένο.
.                   Γιατί ἐξ ἄλλου, οἱ πολυχρόνιες συνομιλίες, παρὰ τὶς τόσες ὑποχωρήσεις μας, δὲν ὁδήγησαν σὲ λύση; Δεχθήκαμε, σχεδόν, ὅλες τὶς ἀπαιτήσεις τῶν Τούρκων, ὅσο παράλογες καὶ ἀντιδημοκρατικὲς κι ἂν ἦταν, μὲ σκοπὸ νὰ φτάσουμε σὲ μίαν ὑποφερτὴ λύση, σ’ ἕνα συμβιβασμό, ἀλλὰ μάταια. Κάθε φορὰ ποὺ ἀποδεχόμασταν μίαν ἀξίωση τῶν Τούρκων, ἐκεῖνοι πρόβαλλαν μίαν ἄλλη πιὸ προχωρημένη.
.                   Μέσα στὰ πλαίσια τῶν σχεδιασμῶν της καὶ τοῦ μόνιμου στόχου της, ἡ Τουρκία ἄλλαξε βίαια ὅλα τὰ ἑλληνικὰ τοπωνύμια, ὄχι μόνο στὶς κατεχόμενες ἀλλὰ καὶ στὶς ἐλεύθερες περιοχές, περίπου 400.000, καὶ τὰ ἀντικατέστησε μὲ τουρκικά, ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν εἰσβολὴ καὶ ἐθνοκάθαρση, γιὰ νὰ ἐξαλειφθεῖ κάθε ἴχνος ἑλληνικῆς παρουσίας στὸ νησὶ (Ἀνδρέα Μακρίδη «Ὁ Ἐκτουρκισμὸς τῶν Ἑλληνικῶν Τοπωνυμίων στὴν Κύπρο», 2010).
.                   Μέσα στὰ ἴδια πλαίσια ἐπιδιώχθηκε καὶ ἡ ἰσλαμοποίηση τῶν κατεχομένων. Ἀπὸ τὸ 1974 μέχρι τὸ 2019, 74 ἐκκλησίες μας μετατράπηκαν σὲ τζαμιά, κτίστηκαν 85 νέα ἰσλαμικὰ τεμένη καὶ προστέθηκαν ὀθωμανικοῦ-τουρκικοῦ τύπου μιναρέδες σὲ 51 μικρὰ τουρκοκυπριακὰ τζαμιὰ (Πέτρου Σαββίδη «Ἡ ἰσλαμοποίηση τῆς κατεχόμενης Κύπρου», 2019).
.                   Μία προσεγμένη ἀνάλυση τῶν κινήσεων τῆς Τουρκίας καταδεικνύει ὅτι μὲ τρεῖς κυρίως τρόπους ἐπιδιώκει τὴν κατάληψη καὶ τουρκοποίηση τῆς Κύπρου:
α) Πρῶτα μὲ τὴν ἀποδοχή, ἐκ μέρους μας, μίας λύσης ποὺ νὰ προνοεῖ κατάργηση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας καὶ δημιουργία ἐξ ὑπαρχῆς ἑνὸς νέου κράτους. Ὅσο ὑπάρχει ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία, συνυπάρχουν καὶ τὰ ψηφίσματα τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης ποὺ τὴ θωρακίζουν καὶ δὲν μπορεῖ ἡ Τουρκία νὰ νομιμοποιήσει τὴν κατοχή. Ὁ μόνος τρόπος νὰ ἀπαλλαγεῖ ἡ Τουρκία ἀπὸ τὰ ψηφίσματα καὶ τὶς ἀποφάσεις αὐτὲς εἶναι ἡ διάλυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας. Τὸ νέο κράτος ποὺ θὰ προκύψει θὰ εἶναι ἀθωράκιστο. Γιὰ νὰ προσφύγει στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη ἢ στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση θὰ θέλει τὴ συγκατάθεση τοῦ Τουρκοκυπριακοῦ «συνιστῶντος κρατιδίου», ποὺ δὲν θὰ τὴν ἔχει. Μὴ ἔχοντας τότε ποῦ νὰ προσφύγουμε, ἀφοῦ μὲ τὴ διάλυση τοῦ νέου κράτους θὰ εἴμαστε κοινότητα καὶ ὄχι κράτος, θὰ γίνουμε ὅμηροι τῆς Τουρκίας. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ παρασυρθοῦμε μὲ κανέναν τρόπο σὲ μίαν τέτοια λύση.

β) Ὁ δεύτερος τρόπος, μὲ τὸν ὁποῖο οἱ Τοῦρκοι ἐπιχειροῦν ὑλοποίηση τοῦ στόχου τους, εἶναι ὁ ἐποικισμός. Οἱ μαρτυρίες τῶν ἴδιων τῶν Τουρκοκυπρίων -ὅσων ἀπ’αὐτοὺς ἀπέμειναν- εἶναι ὅτι σήμερα, πέραν τοῦ στρατοῦ κατοχῆς, ὑπάρχει στὸ κατεχόμενο μέρος τῆς Κύπρου καὶ ἕνας πολὺ μεγάλος ἀριθμὸς ἐποίκων. Πιθανὸν νὰ εἶναι περισσότεροι ἀπὸ μᾶς σὲ πληθυσμό. Τὸ 2007, ὁ τότε ἐκπρόσωπος τοῦ Γ.Γ. τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν Μάϊκλ Μῶλλερ εἶχε πεῖ σὲ κάποιον ἐπιχειρηματία τῆς Πάφου, στὴν παρουσία μου, ὅτι ὁ πληθυσμὸς στὰ κατεχόμενα ἦταν πέραν τῶν 500.000. Καὶ αὐτὸ τὸ συμπέραναν τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη, ὅπως μᾶς εἶπε, κυρίως ἀπὸ τὸν ἀριθμὸ κινητῶν τηλεφώνων. Ἔκτοτε ὁ ἐποικισμὸς συνεχίστηκε μὲ ἐντατικοὺς ρυθμούς. Ὁ ἐποικισμὸς ἀποτελεῖ, βέβαια, ἔγκλημα πολέμου καὶ καταδικάζεται ἀπ’ ὅλα τὰ κράτη. Ἐπιχειροῦν ὅμως οἱ Τοῦρκοι νομιμοποίησή του, μὲ διάφορους τρόπους. Προβάλλουν ἤδη τὶς δικαιολογίες ὅτι κάποιοι γεννήθηκαν στὴν Κύπρο, κάποιοι παντρεύτηκαν, κλπ. Ἂν συνεχίσουμε νὰ μὴν ἀντιδροῦμε δυναμικά, ὡς πρὸς τὸ θέμα αὐτό, κάποια στιγμὴ θὰ ἔχουμε τὴν τύχη τῆς Ἀλεξανδρέττας. Ἀφοῦ φέρουν μὲ τὸ μέρος τους τοὺς ἰσχυρούς τῆς γῆς, ἔχοντας τὴν πλειοψηφία τοῦ πληθυσμοῦ, οἱ Τοῦρκοι θὰ ἐπιδιώξουν ἑνιαῖο κράτος καὶ δημοψήφισμα. Ὁ καθηγητὴς Βασίλης Κατσαρός, Ὁμότιμος καθηγητὴς τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ὡς ἱστορικός, μᾶς λέει ὅτι τὸ 1908 στὴν Ἀλεξανδρέττα, ἐπαρχία τότε τῆς Συρίας, ποὺ ἦταν ἀποικία τῆς Γαλλίας, ζοῦσαν 8000 Τοῦρκοι καὶ 2.500.000 Σύροι (Ἄραβες). Οἱ Ἀγγλογάλλοι, θέλοντας νὰ ἔχουν τὴν Τουρκία μὲ τὸ μέρος τους σὲ ἕναν ἐνδεχόμενο Παγκόσμιο Πόλεμο, ἀνέθεσαν σ’ αὐτὴ μίαν ἐποπτεία στὴν περιοχή. Σὲ 30 χρόνια, τὸ 1939, ἡ Τουρκία ἄλλαξε τὸν δημογραφικὸ χαρακτήρα τῆς περιοχῆς. Ἔφερε Τούρκους, ἔδιωξε τοὺς ντόπιους, ζήτησε καὶ πέτυχε δημοψήφισμα καὶ κατέστησε τὴν Ἀλεξανδρέττα ἐπαρχία τῆς Τουρκίας. Ἂν δὲν ἀντισταθοῦμε ἀποτελεσματικὰ στὰ ἐποικιστικὰ σχέδια τῆς Τουρκίας θὰ ἔχουμε καὶ ἐμεῖς τὴν τύχη τῆς Ἀλεξανδρέττας.
.                   Ἐπαναλαμβάνονται καὶ σήμερα τὰ ἴδια πράγματα στὴ Συρία. Ἡ πρόσφατη εἰσβολὴ τῆς Τουρκίας στὴ Συρία, ὅπως παρουσιάστηκε σὲ πρόσφατο ἄρθρο στὴν «Κυριακάτικη Δημοκρατία», ἔχει ὡς στόχο τὴ δημιουργία ζώνης στρατιωτικῆς κατοχῆς, στὴν ὁποία νὰ ἀντικατασταθεῖ ὁ κουρδικὸς πληθυσμὸς μὲ ἐθνοκάθαρση καὶ νὰ δημιουργηθοῦν διοικητικές, ἐκπαιδευτικὲς καὶ θρησκευτικὲς δομὲς (ὅπως ἔπραξε καὶ στὸ κατεχόμενο τμῆμα τῆς Κύπρου), προκειμένου νὰ ἀκολουθήσουν τὰ στάδια τῆς αὐτονόμησης καὶ τῆς ἐνσωμάτωσης στὴν Τουρκία ( Ἄρθρο τοῦ Σάββα Καλεντερίδη, 4 Νοεμβρίου 2019).

γ) Καὶ τέλος, θὰ ἐπιδιώξουν τὸν στόχο τους, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ ἐκφοβισμοῦ. Θὰ πράξουν ὅ,τι ἔπραξαν στὴν Ἴμβρο καὶ στὴν Τένεδο, ἀναγκάζοντάς μας νὰ φύγουμε στὸ ἐξωτερικό, γιὰ ἐξασφάλιση ἀσφάλειας γιὰ τὰ παιδιά μας. Ἡ παραμονὴ τῶν Ἑλλήνων τῆς Ἴμβρου καὶ τῆς Τενέδου στὰ νησιά τους ἐξασφαλιζόταν μὲ τὴ συνθήκη τῆς Λωζάνης. Θὰ εἶχαν εὐρεῖες ἐλευθερίες, σχολεῖα, αὐτοδιοίκηση κλπ. Οἱ Τοῦρκοι τότε μετέφεραν τὶς φυλακὲς ὑψίστης ἀσφαλείας τους στὴν Ἴμβρο. Τὴ μία νύκτα ἄφησαν νὰ διαφύγει ἕνας βαρυποινίτης ποὺ σκότωσε κάποιον Ἕλληνα, τὴν ἄλλη ἄφησαν ἄλλον ποὺ βίασε μίαν Ἑλληνίδα, μὲ ἀποτέλεσμα σιγὰ-σιγὰ ὁ Ἑλληνικὸς πληθυσμὸς νὰ φύγει. Ἔτσι θὰ ἐπιδιώξει καὶ στὴν Κύπρο ἡ Τουρκία. Προκαλώντας προβλήματα στὴ γραμμὴ ἀντιπαράταξης, ἢ μὲ τοὺς Τούρκους καὶ τοὺς λαθρομετανάστες ποὺ διατηροῦν ὡς ἐγκάθετους στὶς ἐλεύθερες περιοχές, θὰ δημιουργήσουν κλίμα ἀνασφάλειας καὶ πανικοῦ στὶς τάξεις τοῦ λαοῦ, μὲ μόνο τρόπο ἀντίδρασης τὴν φυγή.

.                   Τὸ πόσο ἐμεῖς ὑπνώττουμε, ἢ ἐθελοτυφλοῦμε, ἐνῶ τὰ σχέδια τῆς Τουρκίας εἶναι ξεκάθαρα, ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς ξένους, φαίνεται ἀπὸ τὸ ἑξῆς περιστατικό, ποὺ ὅσες φορὲς κι ἂν τὸ ἀφηγηθῶ, ἀνατριχιάζω στὴν ἀφήγησή του: Ὁ προηγούμενος Πατριάρχης Ἀντιοχείας, ὁ Μ. Ἰγνάτιος, λόγῳ τῶν πολλῶν δυσκολιῶν ποὺ ἀντιμετώπιζε τὸ ποίμνιό του στὴ Συρία, πρὶν ἀκόμα ξεσπάσει ἐκεῖ ἡ σημερινὴ κρίση, σκεφτόταν ὅτι κάποτε θὰ ἀναγκαζόταν νὰ φύγει ἀπὸ τὴ Δαμασκό, ἕδρα τοῦ Πατριαρχείου κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια. Ἔλεγε, λοιπόν, πρὶν ἀπὸ 20 περίπου χρόνια, στὸν τότε Μητροπολίτη Πάφου, τὸν σημερινὸ Ἀρχιεπίσκοπο, ὅτι σκέψη του, παλαιότερα, ἦταν νὰ μεταφέρει τὴν ἕδρα του στὴν Κύπρο. Τώρα, ὅμως, ἔλεγε, φοβοῦμαι ὅτι θὰ σᾶς διώξουν πρὶν ἀπὸ μᾶς. Ἐκεῖνος ἔβλεπε ἀπὸ τότε, πρὶν 20 χρόνια, καὶ τοὺς σχεδιασμοὺς καὶ τὴν πολιτικὴ τῶν Τούρκων. Ἐμεῖς ἐξακολουθοῦμε νὰ ὑπνώττουμε.
.             Ἡ Κύπρος βρίσκεται, χωρὶς ἀμφιβολία, αὐτὴ τὴ στιγμὴ στὴν κρισιμότερη φάση τῆς ἐθνικῆς της ζωῆς. Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Κύπρου βρίσκεται, σήμερα, σὲ τροχιὰν ἀφανισμοῦ ἀπὸ τὸν τόπο στὸν ὁποῖο ζεῖ ἐδῶ καὶ 35 αἰῶνες.
.                   Γνωστοὶ καὶ θανάσιμοι οἱ σχεδιασμοὶ τῶν Τούρκων. Θὰ ὁδηγηθοῦμε, ὅμως, στὴν ἀπόγνωση; Θὰ σταθοῦμε σὲ ρυθμοὺς «εὐσυμπάθητου θρήνου…στενάζοντες ὀδυνηρῶς ἐκ βάθους ψυχῆς..» νὰ κλαῖμε ἁπλῶς τὴ μοίρα μας; Θὰ παρακολουθήσουμε παθητικὰ τὴν ἔκβαση τῶν πραγμάτων; Ἔχουμε ὑποχρέωση νὰ ἀντισταθοῦμε στὴν ὑλοποίηση τῶν Τουρκικῶν στόχων καὶ νὰ τοὺς ματαιώσουμε. Ὀφείλουμε νὰ ἀναχαιτίσουμε τὴν ψυχολογικὴ κατάρρευση τοῦ λαοῦ, νὰ ἀνορθώσουμε τὸ ἠθικό του, νὰ τοῦ ἐμπνεύσουμε πίστη στὶς δυνάμεις του.
.                   Εἶναι γεγονὸς πὼς τὰ συγκριτικὰ ὑλικὰ μεγέθη, μὲ ἀντίπαλο τὴν Τουρκία, εἶναι συντριπτικὰ σὲ βάρος μας, ὅπως, ἐξ ἄλλου, ἦταν πάντα στὴν ἱστορικὴ διαδρομὴ τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Εἶναι, ὅμως, ἐπιλογὴ ἡ παράδοση, γιατί ὁ ἀντίπαλος εἶναι ἰσχυρός; Στὴν Ἱστορία μας, ἀποδείχτηκε πολλὲς φορές, ὅτι τὸ ψυχικὸ σθένος καταβάλλει τὸν ἀριθμό.
.                   Χωρὶς νὰ παραγνωρίζουμε τὴν ἐπιβαλλόμενη σύνεση στὶς κινήσεις καὶ στὶς προσπάθειές μας, ἄλλο τόσο θὰ πρέπει νὰ ἀγνοήσουμε τὶς φωνὲς τῶν λεγόμενων ρεαλιστῶν γιὰ «ἀμετακίνητα τετελεσμένα», καὶ οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὡς «ἐθνικὴ αὐτοκτονία» κάθε ἀντίσταση στὰ σχέδια τοῦ κατακτητῆ. Οὔτε ὁ Παλαιολόγος, οὔτε ὁ Ἐθνομάρτυς Κυπριανός, οὔτε ὁ Λεωνίδας, οὔτε ὁ Αὐξεντίου, ποὺ ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν πατρίδα, ἐν γνώσει τους ὅτι θὰ πέθαιναν, ἀνέμεναν νὰ κριθοῦν οἱ πράξεις τους ἀπὸ Ἐφιάλτες, ἀπὸ Περσόφιλους, Ἀγγλόφιλους, ἢ Τουρκόφρονες. Ἡ ἐθνικὴ ἀντίσταση δὲν ὑπῆρξε ποτὲ καὶ δὲν εἶναι ἐθνικὴ αὐτοκτονία. Ἀντίθετα θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ πρώτη προτεραιότητα τῆς ζωῆς μας.

.                   Πῶς θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ δράσουμε ;
.                  Θὰ πρέπει πρῶτα οἱ ἡγεσίες Κύπρου καὶ Ἑλλάδας νὰ συνειδητοποιήσουν ὅτι τὸ κυπριακὸ εἶναι πρόβλημα πανεθνικό.
.                   Εἰδικά, ἡ Ἑλληνικὴ ἡγεσία ὀφείλει νὰ ἀντιμετωπίσει τὸ Κυπριακὸ ὡς ζωτικὸ ἐθνικὸ θέμα, ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν ἔννοια τῆς συμπαράστασης ἢ συμπαράταξης πρὸς τοὺς «ἀδελφοὺς Κυπρίους», ὅπως συνηθίζει νὰ λέει, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἔννοια ὅτι τὸ Κυπριακὸ ἀφορᾶ εὐθέως τὴν ἀσφάλεια τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου. Τὸ Κυπριακὸ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένο μὲ τὸ θέμα τῶν νησιῶν τοῦ Αἰγαίου. Ἡ ἀσφάλεια τῆς Κύπρου εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὴν ἀσφάλεια τῆς Ἑλλάδας καὶ ἀντίστροφα.
.                   Οἱ τουρκικὲς ἀπειλές, τόσο στὴν Κύπρο ὅσο καὶ στὸ Αἰγαῖο, ἔχουν παλιὰ ἱστορία καὶ δὲν εἶναι ἕνα πρόσφατο ξέσπασμα ἑνὸς νοσηροῦ μεγαλοϊδεατισμοῦ τοῦ Ἐρντογάν. Ὁ Γκιουνές, ποὺ ἦταν ὁ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας κατὰ τὴν εἰσβολή, δήλωσε ἀπερίφραστα: «Ἡ Κύπρος εἶναι τόσο πολύτιμη, ὅπως τὸ δεξὶ χέρι μίας χώρας ποὺ νοιάζεται γιὰ τὴν ἄμυνά της ἢ γιὰ τοὺς ἐπεκτατικούς της στόχους, ἂν ἔχει…». Ἀναφορικὰ μὲ τὰ νησιὰ τοῦ Αἰγαίου, ἡ Τουρκία ἔχει θέσει στόχο της τὴν ἀναθεώρηση τοῦ καθεστῶτος τους, ἀπὸ τὸ 1973. Ἡ Τουρκία οὔτε ἀποκρύπτει οὔτε συγκαλύπττει τὴν ἐπιδίωξή της αὐτή. Ὁ πρώην Πρωθυπουργὸς καὶ Πρόεδρος Τουργοὺτ Ὀζάλ, ποὺ ἐθεωρεῖτο μάλιστα μετριοπαθής, δήλωνε τὸ 1986 ὅτι «ἡ παροῦσα κατάσταση, ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Τουρκίας, δὲν εἶναι ἱκανοποιητική. Ἐὰν ἡ Τουρκία ἤξερε ποῦ θὰ τὴν ὁδηγοῦσε ἡ Συνθήκη τῆς Λωζάνης δὲν θὰ τὴν εἶχε ὑπογράψει ποτέ… Ἐμεῖς δὲν ξεχνοῦμε ὅτι χάσαμε μέσα ἀπὸ τὰ χέρια μας τὰ νησιά, τὰ πάτρια τουρκικὰ ἐδάφη». Ἀρκετὰ ἀποκαλυπτικὸς εἶναι καὶ ὁ Ἀχμὲτ Νταβούτογλου στὸ βιβλίο του «Τὸ Στρατηγικὸ Βάθος, ἡ διεθνὴς θέση τῆς Τουρκίας»: «Μία Τουρκία ποὺ ἔχει ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸ Αἰγαῖο κι ἔχει περικυκλωθεῖ στὰ νότια ἀπὸ τὴ Ρωμαίικη Διοίκηση τῆς νότιας Κύπρου σημαίνει ὅτι τὰ περιθώριά της νὰ κάνει ἕνα ἄνοιγμα στὸν κόσμο ἔχουν περιοριστεῖ σημαντικὰ» (σελ 267).
.                   Θὰ πρέπει νὰ συναισθανθοῦμε καὶ νὰ πιστέψουμε στὶς δυνάμεις μας. Εἴμαστε, Ἑλλάδα καὶ Κύπρος, δύο κράτη μέλη τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Συντονιζόμενοι μποροῦμε νὰ πετύχουμε πολλά. Ἔχουμε ἕνα τεράστιο τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ σκορπισμένο σ’ ὅλη τὴν ὑφήλιο, τὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ ὀργανωθεῖ καὶ νὰ προωθήσει τὰ ἐθνικά μας δίκαια. Ἡ γεωγραφική μας θέση δὲν εἶναι κατώτερη, ἀπὸ γεωστρατηγικῆς πλευρᾶς, ἀπὸ τὴ θέση τῆς Τουρκίας. Μποροῦμε νὰ τὴ χρησιμοποιήσουμε στὸ ἔπακρο γιὰ προστασία τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων. Κι ἀκοῦμε μὲ λύπη, πὼς ἀνανεώθηκαν οἱ συμφωνίες μὲ τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς γιὰ τὶς βάσεις στὴν Κρήτη κι ἀλλοῦ, χωρὶς σθεναρὲς ἀπαιτήσεις ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση γιὰ τὴν ἄμυνα καὶ τὴν προστασία ἐθνικῶν συμφερόντων τῆς χώρας. Μακάρι νὰ ἔγιναν καὶ νὰ μὴν τὶς ξέρουμε.
.                   Ὁ Θουκυδίδης ἐπισημαίνει ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα ὅτι οἱ πόλεμοι δὲν ἐξελίσσονται πάντα, ὅπως ἦταν ἡ πρόβλεψη τῶν ἐμπνευστῶν τους. Ἀπρόοπτοι καὶ ἀστάθμητοι παράγοντες ἀναδεικνύουν ἀδυναμίες γιὰ τοὺς μεγάλους καὶ εὐκαιρίες γιὰ τοὺς μικρούς. Κι εἶναι παρήγορο καὶ ἐνθαρρυντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια, παρουσιάζονται τέτοιες εὐκαιρίες, ἐπιδιώκονται συμφωνίες καὶ συνάπτονται συμμαχίες μεταξὺ Ἑλλάδας, Κύπρου καὶ ἄλλων χωρῶν τῆς περιοχῆς (Ἰσραήλ, Αἰγύπτου, Λιβάνου κλπ). Εἶναι καλὲς καὶ ἐπωφελεῖς οἱ συμμαχίες αὐτές. Ὅμως ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ ἐπιδιωχθεῖ εἶναι κυρίως οἱ κοινοὶ προγραμματισμοὶ Κύπρου καὶ Ἑλλάδας. Μὲ τὶς ἄλλες χῶρες ὑπάρχει ὁ κίνδυνος, μὲ τὴν ἀλλαγὴ κυβέρνησης, νὰ ἀλλάξει καὶ ὁ τρόπος ἀντιμετώπισής μας. Εἶναι πολὺς καιρὸς ποὺ τὸ Ἰσραὴλ συνεργαζόταν πλήρως μὲ τὴν Τουρκία; Ὅταν στὴν Αἴγυπτο κυβερνοῦσε ὁ Μόρσι καὶ οἱ Ἀδελφοὶ Μουσουλμάνοι, εἴχαμε ἢ μπορούσαμε νὰ ἔχουμε, ὁποιαδήποτε συμμαχία; Ἂν αὔριο ὁ Σίσσι τῆς Αἰγύπτου ἀνατραπεῖ; Ὅμως μὲ τὴν Ἑλλάδα τὰ πράγματα εἶναι διαφορετικά. Εἴμαστε Ἕλληνες, ἔχουμε τὴν ἴδια φύτρα, δὲν μποροῦν νὰ μᾶς χωρίσουν ἰδεολογίες, ἢ ἄλλες διαφορές. Θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ ἐπιδιώξουμε ἕνα νέο ἑνιαῖο ἀμυντικὸ δόγμα μὲ τὴν Ἑλλάδα. Δὲν εἴμαστε μακριά, ὅπως κάποτε ἀκούσαμε ἀπὸ πρωθυπουργικὰ χείλη.
.                   Μὰ καὶ στὸ διπλωματικὸ πεδίο μποροῦμε νὰ πετύχουμε πολλά, συνεργαζόμενοι. Θυμούμαστε πάντα, μὲ εὐγνωμοσύνη, τὴν ἀποφασιστικὴ κίνηση τῆς Ἑλλάδας γιὰ εἰσδοχὴ τῆς Κύπρου στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Ἀξίωσε καὶ πέτυχε, ἐπισείοντας καὶ τὸ δικαίωμα τοῦ veto, τὴν εἰσδοχὴ ὡς συνόλου καὶ ὄχι τῆς καθεμιᾶς ξεχωριστά, καὶ τῶν δέκα τότε ὑποψηφίων χωρῶν. Χωρὶς αὐτὴ τὴν κίνηση ἴσως νὰ μὴν εἰσερχόμασταν στὴν Εὐρώπη, μὲ τὸ θέμα τῆς κατοχῆς ἄλυτο.
.                   Ὕστερα θὰ πρέπει νὰ κατανοήσουμε ὅτι χωρὶς σταθερὴ γραμμὴ καὶ μὲ τὸ νὰ κάνουμε σημαῖες τὶς ἀπαιτήσεις τῶν Τούρκων, ποὺ ἀπορρίψαμε προηγουμένως, ἐπιδεικνύοντας, τάχα, καλὴ θέληση, δὲν ἐξυπηρετοῦμε τὸ ἐθνικὸ συμφέρον, οὔτε καὶ κατευνάζουμε τὸν κατακτητή. Πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια ζητούσαμε διεθνῆ διάσκεψη γιὰ τὸ Κυπριακὸ καὶ ἡ Τουρκία ἀντέτεινε πενταμερῆ (τρεῖς οἱ «ἐγγυήτριες» δυνάμεις ἡ Ἑλληνοκυπριακὴ καὶ ἡ Τουρκοκυπριακὴ κοινότητα). Ἐπιμέναμε ὅτι τουλάχιστον θά’ πρεπε νὰ ἀντιπροσωπεύεται καὶ ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία ὡς κράτος καθὼς καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Δὲν τὰ καταφέραμε καὶ συρθήκαμε στὴν πενταμερῆ ποὺ ἀπέτυχε. Τώρα μὲ τὴ στασιμότητα στὸ Κυπριακὸ φτάσαμε στὸ σημεῖο, νὰ ζητοῦμε ἐμεῖς ἐπιμόνως πενταμερῆ καὶ νὰ ἀρνεῖται ἡ Τουρκία. Πῆρε ὅ,τι ἤθελε, μετακίνησε τώρα τὸν ἐνδιάμεσο στόχο της. Τὸ ἴδιο ἔγινε καὶ τὴ Δ.Δ.Ο. Τὴ ζητοῦσαν ἐπίμονα οἱ Τοῦρκοι, ξέροντας ὅτι ὁδηγεῖ στὴν Τουρκοποίηση. Τώρα ποὺ μετακίνησαν τὸν στόχο τους ἀλλοῦ, τὴν κάναμε ἐμεῖς σημαία τοῦ ἀγώνα μας. Καὶ πάλιν ὅμως δὲν ἱκανοποιεῖται ὁ κατακτητής.
.                   Ἡ ἐντύπωση, ἀπὸ τὴν ἄλλη, ὅτι οἱ συνομιλίες, οἱ ὁποιεσδήποτε συνομιλίες, κι ὅταν αὐτὲς ἁπλῶς γίνονται χωρὶς καμιὰν προοπτικὴ ἐπιτυχίας, ἀποτελοῦν ὀμπρέλα προστασίας ἀπὸ χειρότερες καταστάσεις, εἶναι πέρα γιὰ πέρα λανθασμένη. Δὲν συνομιλούσαμε, μήπως, ὅταν ξεκίνησε ἡ δεύτερη φάση τῆς εἰσβολῆς; Ἢ ὅταν ἀνακηρύχθηκε τὸ ψευδοκράτος; Ἢ ὅταν κατασκεύαζαν τὸν ἀγωγὸ ποὺ μεταφέρει νερὸ ἀπὸ τὴν Τουρκία; Ἢ ὅταν προωθοῦνταν στὰ Στροβίλια, στὴν περιοχὴ Ἀμμοχώστου; Κι ἀκόμα· σταμάτησαν καμιὰ φορὰ οἱ παραβιάσεις στὸν ἐναέριο χῶρο μας ἢ στὴν ΑΟΖ μας μὲ τὶς συνομιλίες; Δὲν θέλω νὰ πῶ πὼς δὲν θὰ πρέπει νὰ ἐπιχειρηθεῖ διάσπαση τοῦ ἀδιεξόδου. Δὲν εἶναι ὅμως πανάκεια οἱ συνομιλίες. Οὔτε καὶ θὰ πρέπει νὰ ἐπιδιωχθεῖ ἡ ἐπανέναρξή τους μὲ κάθε θυσία καὶ μὲ νέες ὑποχωρήσεις. Κι ἀνησυχῶ φοβερὰ γιὰ τὴν αὐριανὴ συνάντηση τοῦ Προέδρου μὲ τὸν κατοχικὸ ἡγέτη καὶ τὸν Γκουντέρες. Θὰ ἀντέξει στὶς πιέσεις ὁ πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας; Δηλώναμε πρὶν λίγους μῆνες ὅτι ἂν ἡ Τουρκία δὲν ἀποσυρθεῖ ἀπὸ τὴν ΑΟΖ μας, δὲν θὰ ξεκινούσαμε συνομιλίες. Τελευταία αὐτὴ ἡ προϋπόθεση ἀποσιωπήθηκε. Συρόμαστε ἐκεῖ ποὺ θέλει ἡ Τουρκία, χωρὶς σταθερὸ στόχο καὶ σταθερὲς ἐπιδιώξεις. Δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ξεχνοῦμε τόσο εὔκολα τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐργάζεται ἡ Τουρκία καὶ πῶς προωθεῖ τὰ σχέδιά της, οὔτε καὶ νὰ μᾶς διαφεύγει ὁ τελικὸς στόχος της.
.                   Ὁ ἀείμνηστος Τάσος Παπαδόπουλος μοῦ εἶχε πεῖ, μὲ πικρία, κάποτε, πὼς ὅταν ἀνέλαβε τὴν Προεδρία τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας ἐπεσκέφθη τὴν Ἀθήνα καὶ ζήτησε νὰ δεῖ τὰ ἀρχεῖα τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν γιὰ τὸ Κυπριακό. Πληροφορήθηκε μὲ ἔκπληξη καὶ ἀπογοήτευση ὅτι τέτοια ἀρχεῖα δὲν ὑπῆρχαν. Ἡ διαχείριση τοῦ Κυπριακοῦ ἀπὸ τὸν ἑκάστοτε Ὑπουργὸ Ἐξωτερικῶν ἦταν ἐρασιτεχνική. Φαντάζεστε τὴ μειονεκτικὴ θέση μας ἀπέναντι στοὺς Τούρκους, οἱ ὁποῖοι, ὅπως εἴδαμε, ἔχουν μία σταθερὴ διαχρονικὴ πολιτικὴ στὸ Κυπριακὸ καὶ τὰ ἄλλα ἐθνικά τους θέματα, τὴν ὁποία ὑλοποιοῦν, ὁποιαδήποτε Κυβέρνηση κι ἂν εἶναι στὴν ἀρχή. Σ’ ἐμᾶς συμβαίνουν ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα: Ὁ Γεώργιος Παπανδρέου ἀπέστειλε τὴ μεραρχία στὴν Κύπρο τὴν ὁποία ἀπέσυρε ἡ Χούντα. Ὁ Ἀνδρέας Παπανδρέου ὑπέγραψε καὶ προώθησε μὲ τὴν Κυπριακὴ Κυβέρνηση τὸ δόγμα τοῦ Ἑνιαίου Ἀμυντικοῦ χώρου, ὁ Σημίτης τὸ κατήργησε ἐνῶ ὁ Γιῶργος Παπανδρέου, ὁ νεώτερος, δὲν θὰ κατάλαβε ὅτι εἴμαστε κι ἐμεῖς Ἕλληνες.
.                   Δὲν ὑπονοῶ ὅτι στὴν Κύπρο εἴμαστε σὲ καλύτερη θέση. Ἐμεῖς φτάσαμε σὲ σημεῖο νὰ ἔχουμε καταγγείλει τὸν Πρόεδρό μας στὰ Ἡνωμένα Ἔθνη ὅτι ἐπηρέασε ἀνεπίτρεπτα τὴν κρίση τοῦ λαοῦ κατὰ τὸ δημοψήφισμα τοῦ 2004. Μία ἀνηλεὴς προπαγάνδα, ποὺ ἐκπορεύτηκε καὶ χρηματοδοτήθηκε καὶ ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό, εἶχε πείσει, πρὶν λίγα χρόνια, τὸν λαὸ ὅτι χρειαζόταν «πρόεδρος λύσης», ὅτι δηλ. ἐμεῖς δὲν θέλαμε μέχρι τότε λύση, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐκλεγεῖ, ὅπως θὰ θυμάστε, κάποιος ποὺ καταβαράθρωσε καὶ τὸ ἐθνικὸ θέμα καὶ τὴν οἰκονομία.
.                   Γιὰ νὰ ἔχει σοβαρὲς πιθανότητες ἐπιτυχίας ἡ προσπάθειά μας, γιὰ ἀποτροπὴ τῶν τουρκικῶν σχεδιασμῶν σὲ βάρος τῆς πατρίδας μας, ἀπαιτεῖται νὰ ἀναθεωρήσουμε τὶς ἀρχές μας, νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς ἀξίες τῆς φυλῆς καὶ τῆς πίστης μας. Ν θυμηθομε πς ταν λληνισμς πέκυπτε σ ξένους κατακτητές, τοτο δν φειλόταν μόνο, κυρίως, στς πέρτερες δυνάμεις το χθρο. φειλόταν πρωτίστως στν προηγούμενη πομάκρυνση τν λλήνων π τς διαχρονικς λληνικς ξίες, πο νεργοσαν ς θώρακας προστασίας κα σωτηρίας. Πολὺ περισσότερο τώρα ποὺ οἱ δίνες μέσα στὰ σημερινὰ ρεύματα τῆς Ἱστορίας εἶναι φοβερὰ ἐπικίνδυνες, καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς εἶναι ἀδύναμος οἰκονομικὰ καὶ ἑτερόφωτος πολιτιστικά, ὀφείλουμε νὰ κρατηθοῦμε σταθερὰ ἀπὸ τὶς ἀξίες μας.
.                   Θὰ πρέπει, ὡς ἐκ τούτου, νὰ ἐπιδείξουμε ἰδιαίτερη προσοχὴ στὴν παρεχόμενη στοὺς νέους παιδεία μας. Ἀπὸ τὶς στάσεις ζωῆς καὶ ἀπὸ τὴν φιλοσοφία ζωῆς ποὺ θὰ μεταδώσει στοὺς μαθητὲς ἡ παιδεία καὶ ἀπὸ τὴν προσωπικότητα ποὺ θὰ τοὺς βοηθήσει νὰ ἀναπτύξουν, θὰ ἐξαρτηθεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ ἡ εὐαισθησία τους στὶς διάφορες κοινωνικὲς καὶ ἐθνικὲς προκλήσεις καὶ ἡ διάθεσή τους γιὰ ἀγώνα πρὸς καταξίωση τῆς ζωῆς καὶ ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας.
.                   Παρόλο ποὺ ἔχουμε συναίσθηση τοῦ σημερινοῦ πολυπολιτισμικοῦ χαρακτήρα τῆς Κυπριακῆς καὶ Ἑλλαδικῆς κοινωνίας, οἱ ἐκπαιδευτικοί μας στόχοι πρέπει νὰ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένοι μὲ μία μακροπρόθεσμη πολιτικὴ ἐθνικῆς καὶ φυσικῆς ἐπιβίωσης τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο. Δὲν πρέπει ἡ διαπολιτισμικὴ ἀγωγὴ νὰ γίνει τὸ μέσον γιὰ κατάργηση, ἢ ὑποβάθμιση τῆς ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας μας. Θ σεβαστομε τος λλους, τ χαρακτηριστικ κα τν πολιτισμό τους, λλ δν θ λλοιώσουμε τν στορία μας, δν θ καταργήσουμε τ θνικά μας σύμβολα, οτε κα θ ποβαθμίσουμε τς θνικς πετείους μας.
.                     Ἡ παιδεία μας θὰ πρέπει νὰ ἀντισταθεῖ στὶς προκλήσεις τῶν καιρῶν. Θὰ πρέπει στὴν Κύπρο νὰ ἐξακολουθήσει νὰ διατηρεῖ ἄσβεστη τὴ μνήμη τῶν κατεχομένων ἐδαφῶν μας καὶ νὰ τονώνει τὸ ἐθνικὸ φρόνημα.
.                   Ἐπισκεπτόμενος τὰ σχολεῖα γιὰ ἁγιασμοὺς ἢ καὶ ὁμιλίες, ἀλλὰ καὶ συνομιλώντας μὲ πολλοὺς λειτουργούς τῆς παιδείας, ἀντελήφθηκα ὅτι, ἐδῶ καὶ χρόνια, ἐπιδιώκεται σταθερὰ ἡ ὑποβάθμιση τῆς ταυτότητας τοῦ κυρίαρχου τμήματος τοῦ Κυπριακοῦ λαοῦ, ποὺ εἶναι ἡ ἑλληνική, ἔναντι τῆς ταυτότητας τῶν ἄλλων μικρῶν ἐθνικῶν ὁμάδων ποὺ ὑπάρχουν στὴν Κύπρο. Εἶμαι γνώστης καὶ τοῦ τί γίνεται ἐδῶ. Ἐξ ἄλλου, ἀντιγράφουμε ὅλα τὰ κακά τοῦ Ἑλλαδικοῦ συστήματος.
.                   Ἡ καλλιέργεια καὶ ἡ ἀνάπτυξη τῆς οἰκείας ταυτότητας δὲν σημαίνει ἐθνικισμὸ οὔτε καὶ ἐθνικὸ ναρκισσισμό, οὔτε ἀσφαλῶς καὶ ὑποτίμηση τῶν ἄλλων. Σημαίνει καλλιέργεια τῶν ἀξιῶν τῆς παράδοσης, στέρεη γνώση τῆς Ἱστορίας καὶ γενικὰ αὐτογνωσία.
.           Μέσα στὰ πλαίσια τοῦ ἀγώνα μας θὰ πρέπει νὰ ἀπαιτήσουμε, ὕστερα, ἀγωνιστικὴ διάθεση ἐκ μέρους τῶν ἡγετῶν μας, διαφάνεια στὴ ζωὴ καὶ ἠθικὴ στὸν τρόπο συμπεριφορᾶς τους. Δὲν μπορεῖς μὲ σάπια ἡγεσία καὶ διεφθαρμένες συμπεριφορὲς νὰ ὀργανώσεις ἀποτελεσματικὰ καὶ νὰ φέρεις σὲ πέρας ἕναν ἀγώνα, ἀπὸ τὴν ἔκβαση τοῦ ὁποίου κρίνονται τὰ πάντα.
.                   Ἐθνικὴ ἐγρήγορση, ἠθικὴ ἀφύπνιση καὶ ἐπιστροφὴ στὶς ἀξίες μας εἶναι, λοιπόν, ἀπαραίτητα γιὰ τὴ διεξαγωγὴ τοῦ ἀγώνα γιὰ ἐθνικὴ ἐπιβίωση. Αὐτὴ ἡ ἐγρήγορση θὰ πρέπει νὰ μᾶς ὁδηγήσει καὶ στὴ λήψη κάποιων στοιχειωδῶν, τουλάχιστον, προστατευτικῶν μέτρων. Ἕνα κράτος ποὺ αὐτοπεριορίζεται σὲ παθητικὴ ἄμυνα, ποὺ ἐν μέσῳ πρωτόγνωρων ἐθνικῶν κινδύνων περιορίζει τὸν χρόνο τῆς στρατιωτικῆς θητείας καὶ ἐκμηδενίζει τὶς στρατιωτικὲς-ἀμυντικὲς δαπάνες του, εἶναι ἀδύνατο νὰ πειθαναγκάσει ἕναν ἐπιθετικὸ ἀντίπαλο σὲ παραίτηση ἀπὸ τοὺς στόχους καὶ τὶς ἐπιδιώξεις του.
.                   Εἶναι, ἀσφαλῶς ἀναγκαῖο καὶ τὸ ἠθικὸ ἀγωνιστικὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ, ποὺ πρέπει νὰ σφυρηλατηθεῖ στὶς πνευματικές, ἠθικὲς καὶ πολιτιστικές μας ἀξίες, ἀλλὰ εἶναι ἀπαραίτητη καὶ μία ἀμυντικὴ ὑποδομὴ στὴν ὁποία θὰ στηριχτεῖ αὐτὸ τὸ φρόνημα, γιὰ νὰ καταστεῖ ἀποτελεσματικὸ καὶ νὰ μεγαλουργήσει. Καὶ δὲν θὰ πρέπει νὰ τὰ ρίχνουμε ὅλα στὶς κυβερνήσεις. Θὰ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι ὅλοι γιὰ ἀποκοπὴ μισθῶν καὶ στέρηση ἀνέσεων γιὰ ἐνίσχυση τῆς ἄμυνας.
.                   Ὕστερα ἀπὸ ὅλα αὐτά, θὰ πρέπει νὰ πάρουμε τὴ μεγάλη ἀπόφαση τῆς ἀλλαγῆς πλεύσης γιὰ ἐπίλυση τοῦ προβλήματός μας. Γιὰ ὅσους δὲν ἐθελοτυφλοῦν κὰ δὲν πάσχουν ἀπὸ τὸ σύνδρομο τῆς αὐτοδικαίωσης, ἡ χάραξη μίας νέας ἐθνικῆς στρατηγικῆς γιὰ ἐπιδίωξη μίας νέας διαπραγματευτικῆς βάσης, εἶναι μονόδρομος.
.                   Σ κάθε καλόπιστο μελετητ το Κυπριακο, εναι μφανς τι μία λύση Διζωνικς Δικοινοτικς μοσπονδίας (ΔΔΟ) δηγε στν κατάλυση τς Κυπριακς Δημοκρατίας κα στ διαδοχή της π να κρατικ μόρφωμα, νορθόδοξο, ντιδημοκρατικό, ρατσιστικ κα μ βιώσιμο. Μία τέτοια λύση πολ γρήγορα θ δηγήσει στν Τουρκοποίηση.
.                   Νομίζω πὼς ἀπηχῶ καὶ τὶς ἀπόψεις τῆς πλειοψηφίας τοῦ Κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ ἂν πῶ ὅτι ἐκεῖνο ποὺ δὲν τολμήσαμε τὸ 1983, μὲ τὴν ἀνακήρυξη τοῦ ψευδοκράτους, καὶ τὸ 2004, μὲ τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ δημοψηφίσματος, τὴν ἀπόσειση δηλ. ὅλων τῶν μονομερῶν ὑποχωρήσεων καὶ δεσμεύσεών μας, θὰ πρέπει νὰ τὸ τολμήσουμε τώρα. Καὶ νὰ ἐπανατοποθετήσουμε τὸ πρόβλημά μας στὶς σωστές του διαστάσεις. Τ Κυπριακ εναι πρόβλημα εσβολς κα κατοχς. Θὰ πρέπει ἡ Τουρκία νὰ ἀναγκαστεῖ νὰ ἐγκαταλείψει τὴν Κύπρο, γιὰ νὰ ἀποκατασταθοῦν πλήρως τὰ κυριαρχικὰ δικαιώματα τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας.
.                   Οἱ κοινὲς προσπάθειες Ἑλλάδας καὶ Κύπρου ἀλλὰ καὶ τῶν ἁπανταχοῦ τῆς γῆς τῶν Ἑλλήνων πρέπει νὰ ξεκινήσουν μὲ τὴν ἀταλάντευτη διεκδίκηση τῶν ὅσων ἀπολαμβάνουν οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι καὶ ὅλος ὁ ἐλεύθερος κόσμος, καὶ γιὰ τὸν λαό μας: Οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι δικαιοῦνται ἐλεύθερη διακίνηση σὲ ὅλες τὶς χῶρες τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης. Ἐμεῖς γιατί νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἀπολαμβάνουμε κάτι τέτοιο στὴν πατρίδα μας; Οἱ ἄλλοι Εὐρωπαῖοι μποροῦν νὰ ἐγκαθίστανται ὅπου θέλουν στὴν Εὐρώπη. Γιατί ἐμεῖς νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὰ σπίτια μας; Οἱ ἄλλοι ἔχουν τὸ δικαίωμα ἀπόκτησης περιουσίας σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη. Ἐμεῖς γιατί νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἀπολαμβάνουμε τὶς δικές μας περιουσίες στὰ κατεχόμενα; Γιὰ τοὺς ἄλλους ἰσχύει: Ἕνας ἄνθρωπος, μία ψῆφος. Γιατί σ’ ἐμᾶς τὸ 18% νὰ ζητᾶ νὰ ἐπιβάλλεται στὸ 82%;
.                   Ὅσες φορὲς μιλῶ σὲ Ἑλλαδικὸ ἀκροατήριο, μετὰ τὶς εὐχαριστίες μου πρὸς τὸν Ἑλληνικὸ λαὸ γιὰ τὴ διαχρονικὴ συμπαράστασή του (εἶναι ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε κυβερνῶντες ποὺ ἔχουμε παράπονα), συνηθίζω νὰ ἐξηγῶ καὶ γιατί θεωροῦμε αὐτονόητη τὴ συμπαράστασή του.
.                   Δὲν εἴμαστε, Ἕλληνες ἀδελφοί, ἀπομακρυσμένοι συγγενεῖς ποὺ ζητοῦμε τὴ συμπάθειά σας. Εἴμαστε Ἕλληνες ὅπως κι ἐσεῖς. Ἔχουμε τὴν ἴδια φύτρα, τὴν ἴδια καταγωγή. Ἀνδρωθήκαμε μὲ τὰ ἴδια ἰδανικά, λατρέψαμε τὴν Ἑλλάδα ὡς θεά. Μετροῦμε στὸν τόπο μας τόσα χρόνια Ἑλληνικῆς παρουσίας ὅσα κι οἱ Ἀθηναῖοι στὴν Ἀττικὴ κι οἱ Σπαρτιάτες στὴν Πελοπόννησο. Οὔτε καὶ ζητοῦμε οἰκονομικὴ βοήθεια, ὅπως οἱ Ἕλληνες τῆς διασπορᾶς, γιὰ νὰ κρατήσουμε τὴ γλώσσα, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμά μας. Αὐτὰ τὰ κρατήσαμε μὲ θυσίες καὶ ποταμοὺς αἱμάτων, μέσα στοὺς αἰῶνες, ἀντιμετωπίζοντας ποικίλους κατακτητές. Ζητοῦμε τὴν ἀπὸ κοινοῦ ἀντιμετώπιση τῶν κινδύνων γιὰ νὰ κρατηθοῦμε στὶς ρίζες μας, νὰ κρατήσουμε τὸν τόπο μας Ἑλληνικό. Γιατί, λλοίμονο! ν πέσει Κύπρος, θ ρχίσει τ ξήλωμα τς λλάδος. Θ λθει σειρ τς Θράκης, το Αγαίου, τς Μακεδονίας.
.         Τελειώνοντας -νομίζω πὼς καταχράστηκα ἤδη τὸν χρόνο σας- θέλω νὰ πῶ πὼς ἂν μίλησα σὰν ἕνας κοσμικὸς ὁμιλητής, χωρὶς ἀναφορὰ στὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ βοήθειά του πρὸς τὸν λαό του, δὲν τὸ ἔκαμα γιατί ξεχνῶ τὸ ἱερατικὸ σχῆμα μου, οὔτε καὶ ἐκ λόγων ὀλιγοπιστίας. Εἶναι γιατί πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐδημιούργησε τὸν ἄνθρωπο ὡς ἄβουλο ὄν. Τὸν δημιούργησε ἐλεύθερο, μὲ δυνατότητα ἐπιδίωξης καὶ πραγμάτωσης τῶν στόχων του. Ὀφείλουμε νὰ κάνουμε ὅ,τι περνᾶ ἀπὸ τὸ χέρι μας. Σ’ ὅ,τι ξεπερνᾶ τὶς δυνατότητές μας θὰ ἔλθει βοηθὸς ὁ Θεός. Θὰ πρέπει, λοιπόν, νὰ ἐπιδιώξουμε ὡς Ἑλληνισμὸς στὸ σύνολό του, τὰ δίκαιά μας. Καὶ νά ’μαστε σίγουροι ὅτι ὁ Θεὸς βοηθᾶ καὶ ἐνισχύει ἐκείνους ποὺ βοηθοῦν τὸν ἑαυτό τους.

,

Σχολιάστε

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΩΝ-1 (Μητροπ. Πάφου Γεώργιος)

ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ
ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΩΝ

-Α´-

Τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Γεωργίου

Ὁμιλία στὸν Σύλλογο Χημικῶν
«Οἱ φίλοι του Ἁγίου Μενίγνου»
       Ἀθήνα 24.11.2019

.               Κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτομαι τὴν Ἀθήνα, νιώθω μίαν ἰδιαίτερη συγκίνηση. Σὲ μικρότερο ἢ μεγαλύτερο βαθμὸ τὸ ἴδιο αἰσθάνονται ὅλοι οἱ Ἕλληνες Κύπριοι. Μεγαλώσαμε μὲ τὸ βλέμμα στραμμένο σ’ αὐτή, ὡς πρωτεύουσα τοῦ ἐλεύθερου Ἑλληνικοῦ κράτους, τῆς μητέρας πατρίδας μας, καὶ πρὸς αὐτὴν συνέκλιναν ὅλα τὰ ὁράματά μας. Αἰσθανόμασταν καὶ πρίν, αἰσθανόμαστε καὶ σήμερα σιγουριὰ καὶ ἀσφάλεια, ὅταν κινούμαστε στοὺς δρόμους της, σὲ σχέση μὲ τὴν ταραγμένη ἰδιαίτερη πατρίδα μας.
.             Ἡ συγκίνηση αὐτὴ ἐπαυξάνεται σήμερα καὶ ἀπὸ τὸν εἰδικὸ λόγο τῆς ἐπίσκεψής μου, ποὺ εἶναι ὁ ἑορτασμὸς τῆς μνήμης τοῦ προστάτου τοῦ συλλόγου μας, τοῦ Ἁγίου Μενίγνου. Οἱ συνειρμοὶ ζωντανεύουν μέσα μου βιώματα καὶ ἀναμνήσεις τῶν φοιτητικῶν χρόνων. Καὶ καθὼς ὁ χρόνος ξεκαθαρίζει τὸ παρελθὸν ἀπὸ δυσάρεστα γεγονότα, παραμένουν οἱ εὐχάριστες ἀναμνήσεις. Θυμούμαστε τὴν Ἀθήνα τῶν Ἑλλήνων καὶ ὄχι τῆς πανσπερμίας λαῶν καὶ γλωσσῶν, τὴν Ἀθήνα τῆς λιτῆς ἀλλὰ ἀξιοπρεποῦς ζωῆς, τὸ Πανεπιστήμιο καὶ τὰ ἐργαστήρια μὲ τὴν ἀπρόσκοπτη λειτουργία.
.              Θὰ ἀνέμενε κανεὶς πὼς μιλώντας σὲ μίαν ὁμήγυρη Χημικῶν, θὰ ἀσχολούμουν μὲ ἕνα ἐπιστημονικὸ θέμα. Ἡ καθημερινὴ βίωση, ὅμως, τῶν ἐθνικῶν δυσκολιῶν σ’ ἕνα γνήσιο τμῆμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τὴν Κύπρο, καὶ οἱ φοβερὰ δυσοίωνες μελλοντικὲς προοπτικές, μὲ ὁδήγησαν στὴν ἐπιλογὴ τοῦ θέματος ποὺ ἀνακοινώθηκε ἤδη στὴν πρόσκληση: «Οἱ Τουρκικοὶ στόχοι στὴν Κύπρο καὶ τὸ χρέος τῶν Πανελλήνων.»
.              Νιώθω πὼς ἔχω ὑποχρέωση νὰ μοιραστῶ μαζί σας τοὺς φόβους καὶ τὶς ἔγνοιες μου. Μόνον ἂν καταλάβουμε τὴν κρισιμότητα τῆς κατάστασης καὶ τοὺς θανάσιμους κινδύνους ποὺ διατρέχουμε, θὰ προσπαθήσουμε νὰ τοὺς ἀποσοβήσουμε.
.             Ἡ πείρα τῆς ζωῆς πείθει ὅλους μας, ὅτι κάποιες ἀξίες καὶ ἰδανικὰ ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀποδειχθοῦν μὲ τὴ μέθοδο τῆς Ἐπιστήμης, ποὺ δὲν ἀναλύονται ἀπὸ τὴ Χημεία καὶ ποὺ ξεφεύγουν τῶν ὁρίων της, ὅπως εἶναι οἱ θρησκευτικὲς κι οἱ φιλοσοφικὲς ἔννοιες, ἔχουν μεγαλύτερη βαρύτητα στὴ ζωή μας. Αὐτή, μάλιστα, ἡ πέραν τῆς Ἐπιστήμης γνώση, εἶναι προϋπόθεση καὶ ὑπόβαθρο γιὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση, τὴν ὁποία καὶ νοηματοδοτεῖ.
.                 Οἱ Ἐπιστήμονες, λοιπόν, καὶ οἱ χημικοὶ ὡς κατ’ ἐξοχὴν θετικοὶ ἐπιστήμονες, ξέρουν νὰ ἱεραρχοῦν προτεραιότητες, νὰ οἰκοδομοῦν καὶ νὰ ἀκολουθοῦν ἕνα σύστημα ἀξιῶν. Εἶναι καὶ ἡ Χημεία μεγάλη ἀξία. Μὲ τὰ ἐπιτεύγματά της εὐκόλυνε ἀφάνταστα τὴ ζωή μας. Εἶναι ὅμως ὁπωσδήποτε, κατώτερη ἀπὸ τὴν ἀξιοπρέπεια, τὴν ἐλευθερία, τὴν πατρίδα, τὴ θρησκεία.
.              Ἕνα ἀγαθὸ ποὺ φτάνει στὰ χέρια μας ὡς κληρονομιὰ ἀπὸ προγόνους, ἔχει πολὺ μεγαλύτερη ἀξία ἀπὸ αὐτὰ ποὺ δημιουργοῦμε, ἢ ἀποκτοῦμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι, μὲ ἄλλο τρόπο. Ὅσο μάλιστα τὸ κληρονομούμενο ἀγαθὸ προέρχεται ἀπὸ μεγαλύτερο βάθος χρόνου, τόσο καὶ ἡ ἀξία του, συναισθηματικὴ ἀλλὰ καὶ ὑλική, αὐξάνει. Καὶ τόσο περισσότερο θὰ μᾶς στοίχιζε ἡ ἀπώλειά του.
.              Ἡ Κύπρος εἶναι Ἑλληνικὴ ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς Ἱστορίας της. Τὴν παραλάβαμε ὡς Ἑλληνικὴ ἀπὸ τὸν 15ο αἰώνα π.Χ., ὅπως μαρτυρεῖ ἡ Ἱστορία καὶ οἱ ἀρχαιολογικὲς ἔρευνες. Ἡ ἑλληνικότητά της συνιστᾶ ἐθνικὴ κληρονομιὰ 120 καὶ πλέον συνεχόμενων γενεῶν. Θὰ ἔχουμε τὴν ὁποιαδήποτε, ἔστω καὶ μικρή, δικαιολογία, ἂν εἴτε ἀπὸ ὀλιγωρία, εἴτε ἀπὸ ἄλλη αἰτία τὴ χάσουμε; Δὲν θὰ μᾶς συνοδεύουν οἱ κατάρες τόσων γενεῶν;
.             Εὑρισκόμενη σὲ χῶρο σεισμοπαθῆ, καὶ κυριολεκτικὰ ἀλλὰ κυρίως μεταφορικά, ἐκεῖ ποὺ συναντιοῦνται τρεῖς ἤπειροι καὶ διασταυρώνονται δρόμοι ἐμπορίου καὶ ποικίλοι πολιτισμοί, ἡ Κύπρος κατέστη τὸ μῆλο τῆς ἔριδος γιὰ πολλοὺς καὶ διεκδικήθηκε ἀπὸ τοὺς ἑκάστοτε ἰσχυρούς, εἴτε τῆς περιοχῆς, εἴτε καὶ τοὺς πιὸ μακράν, ποὺ ἐπεδίωκαν παγκόσμια ἐπικράτηση. Δὲν ἦταν, ἑπομένως, εὔκολη ἡ διατήρηση τοῦ ἐθνικοῦ χαρακτήρα της. Ἡ πρώτιστη καὶ συνεχὴς προσπάθεια τῶν κατὰ καιροὺς κατακτητῶν ἦταν ὁ ἀφελληνισμός της. Κι ἦταν μὲ ποταμοὺς αἱμάτων καὶ ἑκατόμβες θυσιῶν ποὺ οἱ πρόγονοί μας διατήρησαν τὸν ἑλληνικὸ χαρακτήρα της.
.                   Ἀναφέρω ἐνδεικτικὰ ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα τὸν βασιλιὰ τῆς Σαλαμίνας Ὀνήσιλλο, ὁ ὁποῖος πολεμώντας τοὺς Πέρσες- πρὶν ἀπὸ τὸν Μαραθώνα- σκοτώνεται, τὸ 497 π.Χ. Οἱ ἐχθροὶ τὸν ἀπεκεφάλισαν καὶ κρέμασαν τὸ κεφάλι του σὲ δημόσια θέα. Κατὰ τὴν παράδοση ἕνα σμῆνος ἀπὸ μέλισσες κατέφυγε στὸ κρανίο του καὶ ἔκαναν ἐκεῖ τὴ φωλιά τους. Λέγεται πὼς κατὰ καιροὺς μᾶς στέλλει τὶς μέλισσές του ὁ Ὀνήσιλλος γιὰ νὰ μᾶς ἀφυπνίσουν, μὲ τὸ κέντρισμά τους, ἀπὸ τὸν ἐθνικὸ λήθαργο.
.                   Τὰ δεινὰ τοῦ Κυπριακοῦ Ἑλληνισμοῦ πολλαπλασιάζονται ἀπὸ τὸν 12ο αἰώνα καὶ μετά. Ἀπὸ τὸ 1191 ἡ Κύπρος ἀποσπᾶται βίαια ἀπὸ τὴ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία καὶ περιπίπτει, γιὰ ὀκτὼ αἰῶνες, μέχρι τὸ 1960, σὲ διαδοχικοὺς δυνάστες. Φράγκους, Τούρκους, Ἄγγλους καὶ ξανά, δυστυχῶς, πάλι στοὺς Τούρκους.
.                   Ἀπὸ τὴν Τουρκοκρατία, ποὺ κράτησε τρεῖς αἰῶνες (1570-1878) ἀναφέρω τὶς σφαγὲς τοῦ 1821: Τὴν 9η Ἰουλίου 1821 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κυπριανὸς ἀπαγχονίστηκε καὶ οἱ τρεῖς Μητροπολίτες τῆς νήσου ἀποκεφαλίστηκαν. Σ’ ἕνα ἑξαήμερο, ἀπὸ τὶς 9 μέχρι τὶς 14 Ἰουλίου, 486 κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, πρόκριτοι τοῦ λαοῦ, σφαγιάστηκαν ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Εἶχαν προηγουμένως ἀπορρίψει τὴν πρόταση τῶν Τούρκων γιὰ ἐξισλαμισμό. Εἶχαν ἀκράδαντη τὴν πεποίθηση ὅτι μαζὶ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη τους θὰ ἔχαναν καὶ τὴν Ἑλληνική τους αὐτοσυνειδησία. Ἂν τότε ὁ ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἡ ἱεραρχία ἐξισλαμίζονταν, θὰ ἀκολουθοῦσε καὶ ὁ λαός· καὶ ἐμεῖς θὰ ἀπολαμβάναμε, σήμερα, τὴν εὐτυχία τῶν λωτοφάγων, ἀφοῦ θὰ εἴχαμε ξεχάσει καὶ τὴν καταγωγή μας καὶ τοὺς ὁμοεθνεῖς μας.
.                   Μὲ τὴν Ἀγγλοκρατία νομίσαμε πὼς ἔφτασε τὸ τέρμα τῶν δεινῶν μας. Δυστυχῶς κάναμε λάθος ὑπολογισμούς. Καὶ μὲ τοὺς Ἄγγλους γνωρίσαμε τὴν πιὸ στυγνὴ δουλεία. Ἀντισταθήκαμε καὶ ματαιώσαμε πολλὰ καὶ ποικίλα ἀφελληνιστικὰ σχέδιά τους, ποὺ ἀπὸ τὴν πρώτη μέρα θέλησαν νὰ ἐφαρμόσουν. Κι ὅταν ὅλα τὰ εἰρηνικὰ μέσα ποὺ διαθέταμε γιὰ τὴν ἀπόκτηση τῆς ἐθνικῆς ἐλευθερίας ἐξαντλήθηκαν, ἡ Ἐκκλησία ἡγήθηκε τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μας ἀγώνα, μὲ σύνθημα καὶ στόχο τὴν Ἕνωση καὶ μόνο τὴν ἕνωση μὲ τὴ μητέρα Ἑλλάδα.
.         Ἐκείνη ἡ 1η Ἀπριλίου, στὴν ὁποία ἔγινε ἡ ἔναρξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μας ἀγώνα, ἀπὸ παγκόσμια ἡμέρα τῶν ψευδῶν εἰδήσεων, ἔγινε ἡ πρώτη μέρα τῆς ὑπέρτατης ἀλήθειας γιὰ τὸν λαό μας· ὅτι δὲν θὰ μποροῦσε, σεβόμενος τὴν ἐθνικὴ καταγωγή του, νὰ ζεῖ ὡς δοῦλος.
.                   Δὲν θὰ σᾶς ἀπασχολήσω μὲ τὰ κατορθώματα ἐκείνου τοῦ ἀγώνα. Σκοπός μου εἶναι νὰ καταδείξω τοὺς Τουρκικοὺς σχεδιασμοὺς σὲ βάρος τῆς Κύπρου. Εἶμαι σίγουρος ὅτι οἱ μεγαλύτεροι θὰ τά’ χετε ζήσει, ἢ θὰ τά’ χετε μελετήσει. Ἐξ ἄλλου ἡ Ἀθήνα καὶ ἄλλες πόλεις τῆς Ἑλλάδος εἶναι γεμάτες μὲ ὁδοὺς ποὺ φέρουν τὰ ὀνόματα τῶν ἠρώωv μας: Καραολῆ καὶ Δημητρίου, τῶν πρωτομαρτύρων τῆς ἀγχόνης, Γρηγόρη Αὐξεντίου, τὸ θρυλικοῦ ὑπαρχηγοῦ τῆς ΕΟΚΑ, Εὐαγόρα Παλληκαρίδη τοῦ ἔφηβου ποιητῆ, τῶν ἀρχηγῶν τοῦ ἀγώνα Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου Γ΄, καὶ Γεωργίου-Γρίβα Διγενῆ. Οἱ ὀνομασίες αὐτῶν τῶν ὁδῶν δείχνουν πόσο ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς ἔζησε τὸν ἀγώνα μας καὶ συμπορεύτηκε μαζί μας.
.                   Στὰ τέσσερα μεγαλειώδη χρόνια ἐκείνου τοῦ ἐπικοῦ ἀγώνα, ἀπὸ τὸ 1955 μέχρι τὸ 1959, ζωντάνεψαν ὅλα τὰ προηγούμενα ἐπιτεύγματα τῆς φυλῆς στὰ πρόσωπα τῶν νέων ἡρώων. Ὁ Αὐξεντίου μὲ τὸ «μολὼν λαβὲ» ποὺ πρόταξε στοὺς Ἄγγλους, μόνος κι ὄχι μὲ ἄλλους τρακόσιους, ξεπέρασε τὸν Λεωνίδα. Ὁ Μάτσης μὲ τὴν ἀνεπανάληπτη ἀπάντησή του «Οὐ περὶ χρημάτων τὸν ἀγώνα ποιούμεθα ἀλλὰ περὶ ἀρετῆς», ζωντάνεψε τὸν Κωνσταντῖνο Παλαιολόγο. Ὁ ἀχυρώνας τοῦ Λιοπετρίου ἀντικατέστησε τὸ Χάνι τῆς Γραβιᾶς…
.                   Οἱ Ἄγγλοι, εἶναι γνωστό, πὼς ἀναμιγνύοντας καὶ τοὺς Τούρκους, συμπαρασύροντας καὶ τὴν τότε Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση γιὰ διατήρηση τάχα, τῆς συνοχῆς τοῦ ΝΑΤΟ, μᾶς ἐπέβαλαν μία δοτή, ἐλλιπῆ ἀνεξαρτησία, μὲ πολλὰ τὰ σπέρματα τῆς διαίρεσης, ποὺ ἦταν προϊόν τῆς δολιότητάς τους. Ὁ ἀγώνας ἐκεῖνος, ὡστόσο, τερμάτισε τὴν ἀποικιοκρατία. Κι ἄφησε ἀνοικτὴ τὴν προοπτική τῆς μελλοντικῆς βελτίωσης τῆς ἐλευθερίας ποὺ ἐπιτεύχθηκε.
.                   Μὲ βάση σχεδιασμοὺς ποὺ ἐκπόνησαν προηγουμένως, ἐκμεταλλευόμενοι καὶ τὰ διαιρετικὰ στοιχεῖα τῶν συμφωνιῶν Ζυρίχης- Λονδίνου, ποὺ μαζὶ μὲ τοὺς Ἄγγλους μᾶς ἐπέβαλαν, χρησιμοποιώντας ὡς πρόσχημα, -γι’αὐτὸ τὸν σκοπὸ ἄλλωστε ἔγινε-, τὸ πραξικόπημα, ποὺ ἡ Χούντα τῶν Ἀθηνῶν καὶ οἱ παρακρατικοί τῆς ΕΟΚΑ Β΄ διενέργησαν κατὰ τῆς νόμιμης κυβέρνησης τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Μακαρίου, οἱ Τοῦρκοι εἰσέβαλαν τὸ 1974 καὶ κατέλαβαν τὸ 37% τοῦ ἐδάφους τῆς Κύπρου. Προηγουμένως ἐπεχείρησαν, ἀνεπιτυχῶς, μὲ τὴν Τουρκοανταρσία τοῦ 1963-1964, νὰ καταλύσουν τὴν Κυπριακὴ Δημοκρατία.
.                   Βρισκόμαστε, σήμερα, στὸ 46ο ἔτος τῆς κατοχῆς καὶ παρακολουθοῦμε, δυστυχῶς μὲ ἀπάθεια, τὴν ὑλοποίηση τῶν τουρκικῶν στόχων στὴν Κύπρο.
.                   Ποιοί εἶναι, στ’ ἀλήθεια, οἱ στόχοι αὐτοὶ καὶ πῶς μποροῦμε νὰ τοὺς ματαιώσουμε;
.                   Ἡ Τουρκία ποὺ κατεῖχε τὴν Κύπρο ἀπὸ τὸ 1570, τὴν παραχώρησε στὴν Ἀγγλία τὸ 1878. Γιὰ τὴν ἀκρίβεια ἡ Τουρκία δὲν παραχώρησε κυριαρχικὰ δικαιώματα, ἀλλὰ ἀνέθεσε στὴν Ἀγγλία τὴν ἄσκησή τους. Στὴν ἄσκηση αὐτῶν τῶν δικαιωμάτων δὲν τέθηκε κανένα χρονικὸ ὅριο. Ὁριζόταν, μάλιστα, ἕνα ποσὸ £5.000 ἐτησίως, ποὺ θὰ κατέβαλλε ἡ Ἀγγλία ὡς ἐνοίκιο.
.               Τὸ 1914 λόγῳ τῆς προσχώρησης τῆς Τουρκίας στὸ ἀντίπαλο πρὸς τὴ Βρετανία στρατόπεδο κατὰ τὸν Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, ἡ Βρετανία ἀκύρωσε μονομερῶς τὴ συνθήκη τοῦ 1878 καὶ προσάρτησε τὴν Κύπρο ὡς «κτήση τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος». Στὶς 10 Μαρτίου 1925, δηλαδὴ μετὰ τὴ συνθήκη τῆς Λωζάνης, ἡ Κύπρος ἀνακηρύχτηκε ἐπίσημα ὡς ἀποικία τοῦ Βρετανικοῦ Στέμματος. Ἡ Τουρκία ἀποποιήθηκε, τότε, κάθε δικαιώματος ἐπὶ τῆς Κύπρου.
.                   Οἱ Ἄγγλοι, δόλιοι στὴ συμπεριφορὰ ἀπέναντι στὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος, καὶ ἐνῶ γνώριζαν ὅτι ἡ Τουρκία οὐδένα δικαίωμα εἶχε ἐπὶ τῆς Κύπρου, προσπάθησαν νὰ τὴν ἐμπλέξουν στὸ Κυπριακὸ τὸ 1955, μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μας ἀγώνα. Κάλεσαν σὲ τριμερῆ διάσκεψη γιὰ τὴν Κύπρο μαζί τους, τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία, ὡς ἐνδιαφερόμενα μέρη.
.                   Ὁ Ἐθνάρχης Μακάριος ἀντελήφθη τὴν παγίδα καὶ συμβούλευσε ἔντονα, ἀλλ’ εἰς μάτην, τὴν Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση νὰ μὴ μετάσχει σὲ μίαν τέτοια διάσκεψη ποὺ θά’ δινε δικαιώματα στὴν Τουρκία καὶ θὰ τὴν ἐνέπλεκε στὶς ὑποθέσεις τῆς Κύπρου. Ἡ διάσκεψη ἐκείνη ἀπέτυχε, ἀλλὰ ἀπὸ τότε ἡ Τουρκία θεωρήθηκε καὶ ἐπιβλήθηκε ὡς ἐνδιαφερόμενο μέρος γιὰ τὴν Κύπρο. Σ’ ἐκείνη τὴ τριμερῆ διάσκεψη ὁ Ζορλού, ὁ Τοῦρκος Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν ἀναφέρθηκε στὴν Κύπρο ὡς δική τους γῆ («Notre terre»). Δήλωσε ὅτι ἡ ἁλυσίδα τῶν ἑλληνικῶν νησιῶν, ποὺ «περικυκλώνουν τὴν Τουρκία ἀπὸ Δυσμῶν καὶ Νότου», δὲν πρέπει νὰ κλείσει καὶ ὅτι ἡ Κύπρος, λόγῳ τῆς ἐγγύτητάς της πρὸς τὴ Μ. Ἀσία, δὲν πρέπει νὰ ἐλέγχεται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα γιὰ «στρατηγικοὺς λόγους ἀσφαλείας τῆς Τουρκίας.»
.                   Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μας ἀγώνα, ἡ Ἀγγλία ὑποκίνησε τοὺς Τουρκοκυπρίους ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου. Προσέλαβε πολλοὺς ὡς «ἐπικουρικοὺς ἀστυνομικούς», τοὺς ἐξώθησε σὲ λεηλασίες ἑλληνικῶν περιουσιῶν καθὼς καὶ σὲ δολοφονίες ἀθώων Ἑλληνοκυπρίων πολιτῶν, δίνοντας προστασία καὶ στὴν ἐκ μέρους τους δημιουργηθεῖσα τρομοκρατικὴ ὀργάνωση Τ.Μ.Τ. Ἡ Βρετανία ἦταν, ἐξ ἄλλου, πίσω ἀπὸ τὰ Σεπτεμβριανά τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἦταν μία ἄριστα μελετημένη ἐφαρμογὴ τοῦ «διαίρει καὶ βασίλευε» τῆς Βρετανίας, τὴν ὁποία ἐκμεταλλεύτηκε, πρὸς τὸ συμφέρον της, ἡ Τουρκία.
.                   Ἐνθαρρυμένη ἀπὸ τὴν ὅλη στάση τῆς Βρετανίας, ἡ Τουρκία διὰ τοῦ Πρωθυπουργοῦ Μεντερὲς καὶ τοῦ Ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν Ζορλού, ἀνέθεσε τὸ 1956 σ’ ἕνα νεαρό, τότε, πολιτευτή, τὸν Νιχὰτ Ἐρίμ, νὰ ἐκπονήσει ἕνα σχέδιο «ἀνάκτησης» τῆς Κύπρου. Θὰ ἐπανέλθω στὸ σχέδιο αὐτό, ἀφοῦ ἐκθέσω, χρονολογικά, κάποια ἄλλα γεγονότα.
.                   Οἱ διαιρετικὲς πρόνοιες τῶν συνθηκῶν ἐγκαθίδρυσης τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τὰ veto τῶν Τουρκοκυπρίων στὴ Βουλὴ καὶ στὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο, τὸ ὑψηλὸ ποσοστὸ συμμετοχῆς τους στὴ Δημόσια Ὑπηρεσία, τὴν Ἀστυνομία καὶ τὸν Στρατό, (ἐνῶ ἦσαν τὸ 18% τοῦ πληθυσμοῦ εἶχαν δικαίωμα συμμετοχῆς 30% στὴ Δημόσια Ὑπηρεσία καὶ 40% στὸν Στρατὸ καὶ στὴν Ἀστυνομία), ἔθεταν τὶς προϋποθέσεις μελλοντικῆς παράλυσης τοὺς κράτους καὶ ἐξάρτησής του ἀπὸ τὴ θέληση τῆς Τουρκίας. Ἐν τούτοις δὲν περίμεναν νὰ λειτουργήσει τὸ κράτος καὶ μετὰ νὰ θέσουν σὲ ἐφαρμογὴ τοὺς μηχανισμοὺς διάλυσής του. Κατὰ τὴ μεταβατικὴ περίοδο (ἀπὸ τὸν Φεβράρη τοῦ 1959 μέχρι τὸν Αὔγουστο τοῦ 1960) γίνονταν οἱ προετοιμασίες γιὰ τὴν ἐπίσημη ἐγκαθίδρυση τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, ποὺ ἔγινε τελικὰ στὶς 16 Αὐγούστου 1960. Εἶχαν ἐκλεγεῖ ὁ Πρόεδρος καὶ ὁ Ἀντιπρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, οἱ Βουλευτές, συγκροτήθηκε ἡ ἀστυνομία καὶ ἡ χωροφυλακὴ κλπ. Σ’ αὐτὸ τὸ διάστημα ἔγιναν, ὅμως, καὶ συνεχεῖς μυστικὲς μεταφορὲς ὅπλων ἀπὸ τὴν Τουρκία πρὸς τοὺς Τουρκοκυπρίους. Τὰ σχέδια καὶ οἱ πράξεις τους ἀποκαλύφθηκαν, ὅταν συνελήφθη τὸ πλοιάριο «Ντενὶζ» μεταφέροντας παράνομα ὁπλισμό. Πρὶν ἐγκαθιδρυθεῖ τὸ νέο κράτος, οἱ Τοῦρκοι σχεδίαζαν τὴν καταστροφή του.
.                   Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1963, ἕνα τυχαῖο γεγονὸς ἀποκάλυψε καὶ ματαίωσε ἕνα σατανικὸ σχέδιο τῶν Τούρκων ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου. Σχεδίαζαν, τὸ βράδυ τῆς 25ης Δεκεμβρίου, ὅταν οἱ Ἕλληνες Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ θὰ γιόρταζαν τὰ Χριστούγεννα, νὰ ἐπιτεθοῦν στὶς ἐκκλησίες καὶ νὰ πετύχουν τὴν ἐξόντωσή τους. Τὸ βράδυ τῆς 21ης πρὸς τὴν 22α Δεκεμβρίου, ὅμως, μία ἀστυνομικὴ περίπολος ἐπεχείρησε νὰ ἐρευνήσει κάποιο ἰδιωτικὸ Τουρκοκυπριακὸ αὐτοκίνητο, στὴν Τουρκοκυπριακὴ συνοικία τῆς Λευκωσίας, ὁπότε δέχτηκε ἐπίθεση μὲ πυρά, ἀπὸ τοὺς ἐπιβαίνοντες σ’αὐτό, λόγῳ τοῦ ὅτι τὸ αὐτοκίνητο μετέφερε ὄπλα. Στὴ συμπλοκή, ποὺ ἀκολούθησε, σκοτώθηκαν δύο ἄτομα καὶ ἡ σύρραξη γενικεύτηκε. Ἦταν ἡ Τουρκανταρσία ἐναντίον τοῦ Κράτους, ποὺ ὁδήγησε στὴ μελετημένη ἀποχώρηση τῶν Τουρκοκυπρίων ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση, τὴ Βουλή, τὶς ὑπηρεσίες τοῦ Κράτους, καὶ τὴν Ἀστυνομία. Ἔμπαιναν οἱ βάσεις γιὰ τὴν εἰσβολὴ ποὺ θὰ γινόταν σὲ 10 χρόνια.
.                   Ἐπανέρχομαι στὸ σχέδιο Νιχὰτ Ἐρίμ. Ἐπαναλαμβάνω ὅτι τὸ 1956, ἕνα μόλις χρόνο μετὰ τὴν ἔναρξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μας ἀγώνα, οἱ Μεντερὲς καὶ Ζορλού, πρωθυπουργὸς καὶ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Τουρκίας, ἀνέθεσαν στὸν νεαρὸ τότε πολιτευτή, τὸν Νιχὰτ Ἐρίμ, ποὺ ἀργότερα ἔγινε καὶ Ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν καὶ πρωθυπουργὸς τῆς Τουρκίας, τὴν ἐκπόνηση ἑνὸς σχεδίου γιὰ «ἀνάκτηση» τῆς Κύπρου. Ὁ Τοῦρκος πολιτευτὴς ἐκπόνησε ἕνα σχέδιο, τὸ ὁποῖο ἐγκρίθηκε ἀπὸ τὴν Κυβέρνηση, υἱοθετήθηκε ἀπὸ τὴ Βουλὴ καὶ τέθηκε σὲ ἐφαρμογή. Ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ποιὰ κυβέρνηση στὴν Τουρκία βρίσκεται στὴν ἐξουσία, εἴτε δικτατορική, εἴτε δημοκρατική, εἴτε ἐθνικιστική, εἴτε σοσιαλιστική, τὸ σχέδιο ἐφαρμόζεται χωρὶς καμιὰν παρέκκλιση. Κι εἶναι ἄκρως ἀνησυχητικό, γιά μᾶς, τὸ ὅτι πέντε ἀπὸ τὰ ἔξι στάδια ποὺ προτείνονταν γιὰ ἀνάκτηση τῆς Κύπρου, ἔχουν ἤδη ὑλοποιηθεῖ ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
.                  Πρῶτος στόχος τους, ποὺ τὸν πέτυχαν, ἦταν ἡ παρεμπόδιση τῆς ἀπόδοσης τῆς Κύπρου στὴν Ἑλλάδα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΟΙ ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ καὶ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΩΝ ΠΑΝΕΛΛΗΝΩΝ-2 (Μητροπ. Πάφου Γεώργιος) «Ὅταν ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπέκυπτε σὲ ξένους κατακτητές, τοῦτο δὲν ὀφειλόταν μόνο, ἢ κυρίως, στὶς ὑπέρτερες δυνάμεις τοῦ ἐχθροῦ. Ὀφειλόταν πρωτίστως στὴν προηγούμενη ἀπομάκρυνση τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὶς διαχρονικὲς ἑλληνικὲς ἀξίες, ποὺ ἐνεργοῦσαν ὡς θώρακας προστασίας καὶ σωτηρίας»

,

Σχολιάστε

Η ΚYΠΡΟΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΕI

Κύπρος πρωτοπορε

ἐφημ. «Δημοκρατία»
03.09.2019

.             Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ εἰκόνα ποὺ παρουσιάζουν τὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα βαίνει ἐπιδεινούμενη. Οἱ γεμάτοι γκράφιτι τοῖχοι παραπέμπουν σὲ βραζιλιάνικες φαβέλες, ὄχι σὲ ναοὺς τῆς γνώσεως μίας εὐνομούμενης χώρας τῆς Δύσης. Οἱ ὑποδομὲς ξεχαρβαλωμένες, κυρίως λόγῳ τῶν βανδαλισμῶν ποὺ γίνονται ἀπὸ «ἰδεολόγους» μαθητὲς καὶ ἐξωσχολικοὺς «ἀκτιβιστές».
.             Ἐντονότερη, ὅμως, ἀνησυχία προκαλεῖ ἡ ἐμφάνιση καὶ ἡ συμπεριφορὰ ὁρισμένων μαθητῶν. Κάπνισμα στὰ διαλείμματα, περιστατικὰ σχολικοῦ ἐκφοβισμοῦ (τὸ λεγόμενο μπούλινγκ), ἐξωφρενικὲς καὶ προκλητικὲς ἀμφιέσεις, ἀδιάκοπη ἐνασχόληση μὲ κινητὰ τηλέφωνα καὶ τάμπλετ -ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος- καὶ συχνὲς καταλήψεις συνθέτουν ἕνα σκηνικὸ ποὺ φανερώνει σὲ πόσο ἐπικίνδυνη ρότα ἔχει μπεῖ τὸ συλλογικὸ σκάφος. Τὰ ἤθη ἀκολουθοῦν τὸν νόμο τῆς βαρύτητας: ἀφιέμενα ἀπὸ τὰ χέρια τῆς Πολιτείας καὶ τῆς οἰκογένειας, ἐφορμοῦν μὲ ταχύτητα πρὸς τὰ κάτω.
.             Στὴν Κύπρο φαίνεται ὅτι γίνεται μία σοβαρὴ προσπάθεια νὰ συμμαζευτοῦν τὰ πράγματα. Εἰδικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ ἐκεῖ ὑπουργείου Παιδείας ἔχει ἐπεξεργαστεῖ μία σειρὰ ἀπὸ ἀλλαγές, τὶς ὁποῖες θὰ κληθεῖ νὰ ἐγκρίνει καὶ νὰ ἐπιβάλει τὸ ὑπουργεῖο. Θὰ ἀπαγορευτοῦν τὰ ἰδιόρρυθμα κουρέματα, τὰ πολὺ μακριὰ ἢ βαμμένα μαλλιά, οἱ κοτσίδες, τὰ γένια ἢ τὰ ὑπογένεια, τὰ βραχιόλια, οἱ καδένες καὶ οἱ ἁλυσίδες, τὰ χαμηλοκάβαλα παντελόνια (φοριοῦνται σχεδὸν κατεβασμένα, κατὰ τὰ πρότυπα τῶν Ἀμερικανῶν… φυλακόβιων), τὸ ἔντονο μακιγιάζ, οἱ ψεύτικες βλεφαρίδες καὶ ἄλλες πολλὲς μόδες, ποὺ ἀκολουθοῦνται τὰ τελευταῖα χρόνια ἀπὸ τὴν κυπριακὴ νεολαία.
.             Ἐπίσης, θὰ ἀπαγορευτοῦν τὰ κινητὰ τηλέφωνα, τὰ τάμπλετ, τὰ «ἔξυπνα» ρολόγια καὶ οἱ φωτογραφικὲς μηχανές. Ὅσοι μαθητὲς φέρουν μαζί τους τέτοιου εἴδους συσκευὲς θὰ τὶς ἀφήνουν σὲ ἑρμάρια ἕως τὸ τέλος τῶν μαθημάτων.
.             Ὅλα τὰ παραπάνω θὰ ἔπρεπε νὰ θεωροῦνται αὐτονόητα, ἀλλὰ σήμερα ἐντυπωσιάζουν – μι κα παράνοια το δικαιωματισμο χει ντιστρέψει τς ξίες κα χει δαιμονοποιήσει τν κοιν λογικ στς περισσότερες δυτικς χρες.
.             Ἡ κ. Κεραμέως, ἡ ὑπουργὸς Παιδείας τῆς Ἑλλάδας, θὰ πρέπει νὰ ἀκολουθήσει τὸ παράδειγμα τῆς Κύπρου καὶ νὰ πράξει -ἐπιτέλους- τὰ δέοντα.

 

 

,

Σχολιάστε

Ο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ καὶ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος καὶ τὸ Κυπριακὸ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.       Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς κ. Ἐλπιδοφόρος ἐξαπέλυσε Ἐγκύκλιο πρὸς τὸν κλῆρο καὶ τὸν λαὸ τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἐκκλησίας τῶν ΗΠΑ, γιὰ τὰ 45 χρόνια ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν Τούρκων στὴν μαρτυρικὴ Μεγαλόνησο Κύπρο. Ἡ Ἐγκύκλιος εἶναι ἐνδεικτικὴ τῆς τακτικῆς ποὺ θὰ ἀκολουθήσει ὁ νέος Ἀρχιεπίσκοπος στὰ ἐθνικὰ θέματα, ἀκολουθώντας τὶς ὁδηγίες ποὺ ἔχει λάβει ἀπὸ τὸν Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, καὶ μὲ βάση τὶς πεποιθήσεις καί, κυρίως, τὶς φιλοδοξίες του.
.       Ἡ λεπτομερειακὴ καὶ σὲ βάθος ἐξέταση τῆς ἐγκυκλίου δίνει τὴ δυνατότητα στὸν ἀναγνώστη της νὰ ἐξάγει τὰ συμπεράσματά του.
.       Στὴν πρώτη παράγραφο ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος ὁμιλεῖ γιὰ «ἕνα πολὺ σημαντικὸ γεγονὸς στὴν ἱστορία τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς Ὁμογένειας». Τὸ «σημαντικό», κατὰ τὰ εἰδικὰ λεξικά, ἀναφέρεται σὲ εὐχάριστο γεγονός. Γιὰ τὰ ἀρνητικὰ ἱστορικὰ γεγονότα χρησιμοποιεῖται ἡ ἔκφραση «τραγικὸ γεγονός».
.       Στὴ δεύτερη παράγραφο ἀναφέρονται τὰ γεγονότα, ὅπως ἡ «εἰσβολὴ τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ» καὶ «ὁ βίαιος διαχωρισμὸς τῆς νήσου». Παράλληλα γράφεται «ἡ ἐκτόπιση τῶν κατοίκων της, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν πρόσφυγες στὴν ἴδια τους τὴν πατρίδα». Πρῶτον ἡ ἐκτόπιση, ποὺ εἶναι συνώνυμη μὲ τὴν ἐξορία, εἶναι ἐνέργεια ποὺ συνήθως ἔχει λήξη καὶ ὁ ἐκτοπιζόμενος ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του. Μὲ τὴν ἔννοια αὐτὴ ὁ χρησιμοποιούμενος ὅρος «στρογγυλεύει» τὴν ἐνέργεια τῆς Τουρκίας. Οἱ ἐξελίξεις, μετὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα τὸ 1974, ἀποδεικνύουν ὅτι ἡ Τουρκία δὲν προέβη σὲ «ἐκτόπιση» τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου, γιὰ νὰ διαπραγματευθεῖ τὴν ἐπιστροφή τους. Προκάλεσε τετελεσμένα καὶ μὲ τὸν ἀθρόο ἐποικισμὸ τούρκων μεθοδεύει, σὲ πρῶτο στάδιο, τὴν παγίωση τῆς διχοτόμησης τῆς Μεγαλονήσου καὶ τὴν ἀλλοίωση τῆς συνθέσεως τοῦ πληθυσμοῦ της, μὲ ἀπώτερο στρατηγικὸ στόχο τὴν κατάληψη καὶ τουρκοποίηση ὁλόκληρης τῆς Κύπρου, ὅπως τόνισε σὲ φετινὴ ὁμιλία του στὴν Ἀθήνα ὁ Μητροπολίτης Πάφου Γεώργιος. Ὁ χαρακτηρισμὸς λοιπὸν «ἐκτόπιση» εἶναι τουλάχιστον ἀτυχής. Πρόκειται γιὰ ἐθνοκάθαρση, ποὺ τιμωρεῖται ἀπὸ τὸ διεθνὲς ποινικὸ δίκαιο. Σύμφωνα μὲ αὐτὸ ἡ ἐθνοκάθαρση ἀναφέρεται «στὴν προσπάθεια δημιουργίας ἐθνικὰ ὁμοιογενῶν περιοχῶν καὶ ἐξάλειψης ἑνὸς μὴ ἐπιθυμητοῦ ἐθνικοῦ συνόλου, εἴτε μὲ τὴ μορφὴ γενοκτονίας, εἴτε μὲ τὴ μορφὴ ἀναγκαστικῆς μετανάστευσης. Ἡ ἐθνοκάθαρση προϋποθέτει τὴν πλήρη ἀπομάκρυνση καὶ τῶν τελευταίων ὑπολειμμάτων τῆς στοχευμένης ὁμάδας μέσῳ τῆς καταστροφῆς πολιτισμικῶν στοιχείων, ὅπως εἶναι τὰ νεκροταφεῖα καὶ οἱ τόποι λατρείας». Ὅλα αὐτὰ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι στὴν Κύπρο. Ἡ «ἐκτόπιση» τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου θυμίζει τὸν «συνωστισμὸ» τῆς κας Ρεπούση.
.       Στὴν ἑπόμενη παράγραφο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ἀναφέρεται στὸ ἄσχετο πρὸς τὴν εἰσβολὴ θέμα τῆς αὐτοκεφαλίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καὶ στὴ συνέχεια γράφει:
.       «Ὁ νησιωτικὸς αὐτὸς λαὸς μὲ ἱστορία πλέον τῶν δέκα χιλιάδων ἐτῶν, ἔχει ὑποφέρει πολλὰ διαμέσου τῶν αἰώνων ἀλλὰ ἔχει ἀντέξει ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς δοκιμασίες καὶ ταλαιπωρίες». Ὁ λαὸς τῆς Κύπρου δὲν εἶναι «νησιωτικός», εἶναι ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ. Καὶ ἀναρωτιέται κανεὶς ΓΙΑΤΙ τὴν ἱστορία τῆς Κύπρου ὁ Σεβασμιώτατος τὴν ἀρχίζει ἀπὸ τὸ 8.000 π.Χ., ἀπὸ τὴ νεολιθικὴ δηλαδὴ ἐποχή, ὅταν δὲν εἶχαν ἐγκατασταθεῖ ἀκόμη οἱ Ἀχαιοὶ στὸν ἑλληνικὸ χῶρο (ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα, Κρήτη, Κύπρο). Ὑπολογίζεται ὅτι αὐτοὶ ἐγκαταστάθηκαν μεταξὺ τοῦ 1400 καὶ 1300 π.Χ στὴν Κύπρο. Ἔκτοτε, ὅπως ὅλοι οἱ Ἕλληνες, οἱ Κύπριοι ἀποκτοῦν καὶ θὰ διατηροῦν τὴν ἑλληνική τους συνείδηση ἕως συντελείας τοῦ αἰῶνος, ὅπως γράφει ὁ ἐθνικός μας Κύπριος ποιητὴς Βασίλης Μιχαηλίδης. Οἱ Ἕλληνες τῆς Κύπρου ἄντεξαν καὶ ἀντέχουν στὸν χρόνο, παρὰ τὶς διώξεις, τοὺς κατατρεγμούς, τὰ βάσανα, τὶς προπαγάνδες. Ἡ «ἀντικειμενικὴ» ὑπενθύμιση, ὅτι ὑπῆρξε προϊστορικὴ περίοδος ποὺ δὲν κατοικοῦσαν Ἕλληνες τὸ νησί, οὐδὲν προσφέρει καὶ ἀφήνει ἐρωτηματικὰ περὶ τῆς σκοπιμότητας τοῦ γραφομένου.
.       Μετὰ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος κ. Ἐλπιδοφόρος εἰσέρχεται στὸ πολιτικὸ ζήτημα καὶ σημειώνει: «Ὄχι μόνο ὡς Ὀρθόδοξοι ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, ἀλλὰ καὶ ὡς ἁπλοὶ ἄνθρωποι πρέπει νὰ προσευχόμεθα γιὰ δίκαιη καὶ ἄμεση λύση γιὰ τὴν Κύπρο». Πρῶτον Ὀρθόδοξοι στὴν Ἀμερικὴ ζοῦν καὶ Ρῶσοι, Λευκορῶσοι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι, Ἄραβες, Ἀλβανοὶ καὶ ἄλλοι. Ἡ ἐγκύκλιος ὅμως ἀπευθύνεται πρὸς ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ. Πρὸς τί λοιπὸν ἡ παράλειψη τῆς ἐθνότητος τῶν Ὁμογενῶν; Ἐπὶ πλέον οἱ Ἕλληνες συγκεκριμενοποιοῦν τὴ «δίκαιη καὶ ἄμεση λύση». Ἔτσι, ὅπως γράφεται ἀπὸ τὸν κ. Ἐλπιδοφόρο θὰ συμφωνοῦσε μαζί του καὶ ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν. Καὶ αὐτὸς γιὰ δίκαιη καὶ ἄμεση λύση μιλάει… Γιὰ τοὺς Ἕλληνες δίκαιη εἶναι ἡ λύση ποὺ θὰ ἐπιβάλλει τὴν ἀπομάκρυνση τῶν κατοχικῶν τουρκικῶν στρατευμάτων, τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἐποίκων στὰ σπίτια τους, τὴν ἐκ μέρους τῆς Τουρκίας ἀποδοχὴ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, καὶ τὴν καθιέρωση συστήματος διακυβέρνησης, ποὺ θὰ ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη, τὴ λειτουργικότητα τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ, τὴν ἀναλογικότητα στὰ ὄργανα καὶ στὶς ἀποφάσεις καὶ τὴν ἐλευθερία διακίνησης προσώπων, ἀγαθῶν καὶ ὑπηρεσιῶν στὴν ἑνιαία Κύπρο.
.       Στὴ συνέχεια τῆς Ἐγκυκλίου του ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος γράφει τὸ κοινότυπο πὼς «ἡ βία γεννᾶ βία» καὶ ἐξισώνει τὴν πληγωθεῖσα Ἑλλάδα μὲ τὴν ἐπιτεθεῖσα Τουρκία γράφοντας ὅτι «τὰ κράτη πέραν τῶν ὑδάτων τῆς Κύπρου ὀφείλουν νὰ διαπραγματεύονται μαζί της καὶ νὰ μὴν παρεμβαίνουν. Τὴν εἰρήνη μποροῦν νὰ τὴν ἐπιτύχουν οἱ Κύπριοι μόνοι τους». Ἀπὸ τὶς συμφωνίες Ζυρίχης – Λονδίνου ἀποδεικνύεται ὅτι τὸ προτεινόμενο ὡς λύση εἶναι ἀνεδαφικό, ἐπειδὴ εἶναι ἀνέφικτο. Μόνο ὡς δημαγωγικὸ βεγγαλικὸ μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ.
.       Στὴν ἑπόμενη παράγραφο ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ὁμιλεῖ ἀορίστως «περὶ θρήνου τῆς ἀπώλειας ἀνθρώπων, καταστροφῆς μνημείων καὶ βίας» ἀλλὰ καὶ «περὶ προσευχῆς γιὰ ἐκείνους ποὺ ἀναπαύονται ἐν εἰρήνῃ». Ἂν δὲν συγκεκριμενοποιεῖται μία πρόταση, ἀφήνει περιθώρια καὶ ἄλλων ἑρμηνειῶν. Ἂν δεῖ κανεὶς τὴ μεριὰ τῶν Τούρκων θὰ διαπιστώσει ὅτι καὶ αὐτοὶ ὁμιλοῦν περὶ «ἡρώων ποὺ ἔχασαν τὴ ζωὴ τους κατὰ τὴν εἰσβολὴ» καὶ αὐτοὶ προπαγανδίζουν ὅτι οἱ Ἕλληνες κατέστρεψαν μνημεῖα τους καὶ αὐτοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι ἀσκήθηκε βία στοὺς τουρκοκύπριους κατὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ Ἀττίλα. Ἡ ἀοριστία τοῦ κειμένου τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου καὶ ἡ ἐπιτυγχανόμενη διπλὴ ἀνάγνωση ἱκανοποιεῖ τοὺς εἰσβολεῖς, καὶ εὐχαριστεῖ τοὺς ὑποστηρίζοντες   ἰδεολογικὰ τὴν «ἀντικειμενικὴ ἱστορία»….
.       Μετὰ ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος μιλάει «γιὰ συστράτευση μὲ τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ μποροῦν νὰ βοηθήσουν» καὶ τονίζει: «Ἂς ἐνθαρρύνουμε τοὺς ἔμπιστους συνεργάτες μας νὰ βροῦν λύσεις». Ποιοὶ εἶναι οἱ «ἔμπιστοι συνεργάτες» τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ποὺ θὰ λύσουν τὸ ἄλυτο ἐπὶ τόσες δεκαετίες Κυπριακό; Ὡς, τουλάχιστον, ὑπερβολικῆς αἰσιοδοξίας λόγος μπορεῖ νὰ ἐκληφθεῖ ἡ παράγραφος αὐτή.
.       Τέλος ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς σημειώνει πὼς «ἡ Κύπρος ἀποτελεῖ μὲν ἠθικὸ ζήτημα γιὰ κάθε ἄνθρωπο, περισσότερο ὅμως γιά μᾶς, ποὺ μᾶς ἑνώνει μὲ τοὺς ἀδελφοὺς Κυπρίους ἡ κοινὴ πίστη καὶ ἀκόμη τὸ ἴδιο αἷμα». Τὸ Κυπριακὸ δὲν εἶναι μόνο ἠθικὸ ζήτημα. Εἶναι πρώτιστα ἔγκλημα κατὰ τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ Τουρκία ἐνήργησε μὲ βάση τὴν ἐπιβολὴ τῆς μακιαβελικῆς ἀρχῆς τοῦ «δικαίου τοῦ ἰσχυροτέρου» καὶ τῆς ἐξόντωσης τοῦ ἀδυνατότερου ἀντιπάλου. Καὶ ὡς πρὸς τὸ ὅτι μὲ τοὺς Κυπρίους «μᾶς ἑνώνει κοινὴ πίστη καὶ κοινὸ αἷμα» διερωτᾶται κανεὶς ἂν πείραζε νὰ γινόταν πιὸ συγκεκριμένο καὶ νὰ προσετίθετο ἡ λέξη «Ἑλληνικὸ αἷμα», λέξη ποὺ συγκινεῖ κάθε, ὅπου Γῆς, Ἕλληνα…
.       Ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος κλείνει τὴν πρώτη του ἐγκύκλιο μὲ τὴν εὐχὴ «ὁ Θεὸς νὰ δώσει γρήγορη καὶ δίκαιη λύση γιὰ ὅλους τοὺς Κυπρίους». Ἀσφαλῶς αὐτὸ εὔχεται καὶ ὁ κάθε Ἕλληνας. Στὴ λύση ποὺ θὰ συμφωνηθεῖ νὰ μὴν ἀδικηθοῦν οὔτε οἱ Ἑλληνοκύπριοι, οὔτε οἱ Τουρκοκύπριοι. Ὅμως καὶ πάλι ἀφήνεται τὸ περιθώριο νὰ σκεφθεῖ κανεὶς ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ἐξισώνει τὸν ἀδικοπραγήσαντα μὲ τὸν πληγέντα, κάτι ποὺ ἀσφαλῶς δὲν ἱκανοποιεῖ τὸν πληγέντα, ἀλλὰ τὸν ἀδικοπραγήσαντα…
.       Ἀπὸ τὴν ὅλη ἀνάλυση τῆς ἐγκυκλίου τοῦ κ. Ἐλπιδοφόρου ἀβίαστα ἀποδεικνύεται ὅτι εἶναι ὁ πρῶτος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς, ποὺ ἀκολουθεῖ διαφορετικὴ πολιτικὴ στὸ Κυπριακὸ ἀπὸ τοὺς προηγούμενους Ἀρχιεπισκόπους, πολιτικὴ ποὺ ἀφήνει πικρὴ γεύση στοὺς Ἕλληνες καί, ἀσφαλῶς, ἱκανοποίηση στοὺς Τούρκους.-

 

 

,

Σχολιάστε

«Η ΣΚΥΤΑΛΗ ΤΟΥ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ» (Ἐπιμνημόσυνος Λόγος γιὰ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου) [Μητροπολ. Πάφου Γεώργιος]

Ἐπιμνημόσυνος Λόγος γιὰ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου
Τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Γεωργίου
Ἱ. Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργοῦ 3.3.2019

   .             Σὲ καιροὺς πού, κατὰ γενικὴ ὁμολογία, τὸ ἐθνικὸ αἰσθητήριο ἔχει ἀμβλυνθεῖ, σήμερα ποὺ ἡ οἰκονομικὴ κρίση ὠθεῖ πολλούς, καὶ στὴν Κύπρο καὶ στὴν Ἑλλάδα, σὲ ἀναθεώρηση τῆς κλίμακας τῶν ἀξιῶν δίνοντας προτεραιότητα σὲ ὑλικὲς καὶ ὑποτιμώντας τὶς πνευματικὲς καὶ ἐθνικὲς ἀξίες, τώρα ποὺ οἱ ἥρωες παραγνωρίζονται καὶ ἄλλα πρότυπα προβάλλονται στὴ ζωή, εἶναι παρήγορο καὶ ταυτόχρονα ἐνθαρρυντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι κάποιοι ἐξακολουθοῦν νὰ σκέφτονται ἑλληνικὰ καὶ ἐθνικά. Ἀκούουν φωνὲς ἀπὸ τὸ παρελθόν, ἐνωτίζονται τοὺς εὐκλεεῖς προγόνους τους, δονοῦνται ἀπὸ τὰ ἴδια ἰδανικὰ ποὺ καὶ ἐκεῖνοι εἶχαν ἐγκολπωθεῖ καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς προβάλουν ὡς πρότυπα ζωῆς καὶ στὴ σημερινὴ γενιά.
.             Εὐχαριστῶ θερμὰ ὅλους αὐτούς, ποὺ σὲ πεῖσμα τῆς ἀντιηρωϊκῆς ἐποχῆς μας, κλίνουν σήμερα εὐλαβικὰ τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς μπροστὰ στὴν ὑπέρτατη θυσία τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ Κύπριου ἥρωα τῶν Πανελλήνων, μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς 62ης ἐπετείου ἀπὸ τὸ ἡρωικὸ ὁλοκαύτωμά του. Αὐτοὺς ποὺ ἐκάλεσαν καὶ ἐμένα ἀπὸ τὴν Κύπρο γιὰ τὸ σημερινὸ μνημόσυνο.
.             Ἐντείνοντας τὴν ἀκοὴ μᾶς ἀκοῦμε καὶ σήμερα τὶς ἐκρήξεις ποὺ ἐκείνη τὴν ἡμέρα συγκλόνιζαν τὰ βουνὰ τοῦ Μαχαιρά, ὅταν ἕνας αὐτός, γιὰ ὧρες πολλές, πάλαιε μὲ ἑκατοντάδες. Ὅταν ἀπέδειξε τὰ σύγχρονα ὄπλα ἑνὸς ὑπερσύγχρονου στρατοῦ ὡς ἄχρηστα σιδερικά. Ὅταν ἐξευτέλιζε μίαν αὐτοκρατορία καὶ τὸν “πολιτισμό” της, ποὺ καταδέχτηκε, στὸν 20ο αἰώνα, νὰ περιχύσει βενζίνη στὸ κρησφύγετό του καὶ νὰ τὸν κάψει ζωντανό.
.             Δυσχερέστατο ἀπὸ κάθε ἄποψη, Ἕλληνες ἀδελφοί, τὸ ἔργο ποὺ ἀνέλαβα, νὰ ἐγκωμιάσω, στὸ σημερινὸ μνημόσυνό του, τὸν ὑπαρχηγὸ τῆς ΕΟΚΑ, τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου, ποὺ ἔγινε σύμβολο ἀγώνα γιὰ ὅλους τους λαούς, ποὺ πολεμοῦν γιὰ τὴν ἐλευθερία τους.
.             Οἱ δυσχέρειες δὲν παρουσιάζονται μόνο γιὰ μένα, ἀλλὰ ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς εὐφραδέστερους τῶν ρητόρων, ἀκόμα καὶ γιὰ τοὺς σοφότερους τῶν ἀνθρώπων. Κι ἡ δικαιοσύνη ἐπιβάλλει ὁ λόγος τῆς ἀδυναμίας αὐτῆς νὰ ἀναζητηθεῖ ὄχι σ’ ὅσους θὰ ἐπιχειροῦσαν νὰ σκιαγραφήσουν τὴν προσφορὰ καὶ νὰ ἐγκωμιάσουν τὴ θυσία του, ἀλλὰ σ’αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν ἥρωα ποὺ μὲ τὸν ἀγώνα καὶ τὴ θυσία τοῦ δημιούργησε τεράστια ἀπόσταση μεταξύ μας καὶ μεταξύ του.
.             Ἥρωες καὶ πολέμαρχους μᾶς ἔδωσε πολλοὺς ἡ ἱστορία. Μὰ οἱ περισσότεροι προσδοκοῦσαν, ἢ εἶχαν, τουλάχιστον, τὴν πιθανότητα τῆς νίκης. Ἐκεῖνοι ποὺ ἤξεραν ὅτι ὁ θάνατός τους δὲν ἦταν πιθανότητα, ἀλλὰ βεβαιότητα, καὶ ὅμως ἐπέμεναν γιὰ ἀξίες καὶ ἀξιοπρέπεια, εἶναι ἐκ τῶν πραγμάτων λίγοι. Κορυφαῖοι ὁ Λεωνίδας, ὁ Παλαιολόγος, ὁ Αὐξεντίου. Μπροστά τους δὲν μπορεῖς παρὰ νὰ ὑποκλιθεῖς καὶ νὰ βιώσεις τὴν σμικρότητά σου.
.           Τὸ μνημόσυνο ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ βρίσκεται στὸ πάνθεον τῶν ἀθανάτων, ποὺ ἔγινε ἴνδαλμα ὅσων ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐλευθερία καὶ τὴν ἀξιοπρέπειά τους, δὲν ἐναρμονίζεται, ἀσφαλῶς, μὲ δάκρυα καὶ θλίψη. Συνιστᾶ ἀφορμὴ ἐντρύφησης στὸ παράδειγμά του καὶ ἄντλησης διδαγμάτων γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Εἶναι ἕνα μάθημα ἀγάπης πρὸς τὴν πατρίδα καὶ μία προτροπὴ πρὸς αὐτογνωσία· καὶ τὸ παράδειγμά του Αὐξεντίου εἶναι γιὰ μᾶς ὁλόκληρη ἀποκάλυψη. Ἡ αὐταπάρνησή του συνιστᾶ ἀνεπανάληπτο μάθημα ὑπέρβασης τῶν γηίνων. Μὲ τὴν εὐγονία, τὴ βιολογικὴ καὶ τὴν ψυχοπνευματική, μὲ τὴν ὁποία τὸν προίκισαν ἑκατὸν ἀδιάλειπτες ἑλληνικὲς γενεὲς τῶν προγόνων του στὴν Κύπρο, οἰκοδόμησε ἀδαμάντινο τὸν χαρακτήρα του, καὶ ἡρωικὴ τὴν ψυχή του. Ἀνδρώθηκε μὲ τὸ ὅραμα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς Ἑλλάδας. Μὲ τὴ θυσία του τίμησε τὸν Ἑλληνισμὸ ὁλόκληρο, καταξίωσε τὴν ἑλληνική του ταυτότητα καὶ δικαίωσε τὴ χριστιανική του πίστη.
.             Ἦταν φορέας τῆς ἑλληνικῆς ἀρετῆς ποὺ ἐπιτάσσει ἀνάκτηση, ἢ προάσπιση τῆς ἐλευθερίας, μὲ κάθε θυσία. Κι ὅταν ἀκόμα ἡ συμβατικὴ λογικὴ λέει πὼς ἡ ἀντιπαράθεση πρὸς τὸν κατακτητή, ἢ ἡ ἀντίσταση πρὸς ἐπίδοξους κατακτητές, εἶναι ἄπελπις. Ἦταν γνώστης καὶ θαυμαστῆς πολλῶν διαχρονικῶν παραδειγμάτων τῆς Ἱστορίας μας: Τοῦ μολῶν λαβὲ τοῦ Λεωνίδα, τοῦ «ἐγὼ Γραικὸς γεννήθηκα, Γραικὸς θὲ νὰ πεθάνω» τοῦ Ἀθανάσιου Διάκου, τοῦ δικοῦ μας, τοῦ Σαλαμίνιου Ὀνήσιλου ποὺ τά ’βαλε πεζὸς μὲ τὰ ἔφιππα στίφη τῶν Περσῶν. Κι ἀποδείχτηκε ὄχι μόνο ἄξιος μιμητής τους, ἀλλὰ καὶ κατὰ πολὺ ἀνώτερός τους.
.             Δὲν χρειάστηκε νὰ περιπλανηθεῖ, οὔτε καὶ δυσκολεύτηκε στὴν ἀναζήτηση ἀξιῶν καὶ στόχων τοῦ ἀγώνα του. Οἱ ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικὰ ποὺ ἐνέπνευσαν τοὺς ἀγῶνες τῶν Ἑλλήνων, σ’ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς Ἑλληνικῆς γῆς, γιὰ ἐλευθερία, δικαιοσύνη καὶ ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια ἐνέπνευσαν καὶ τὸν ἴδιο. Ἡ φλόγα ποὺ οἰστρηλατοῦσε τὴν ἀνήσυχη ψυχὴ τοῦ φούντωσε μὲ τὴν ἐντρύφηση σ’αὐτὲς τὶς ἀξίες καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τιθασευτεῖ.
.             Ἤξερε ἀπὸ τὴ μακραίωνη Ἱστορία μας ὅτι ἡ ἐλευθερία ἀγοράζεται καὶ ζυγίζεται μὲ αἷμα· καὶ πὼς εἶναι πάντα «ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη». Γι’ αὐτὸ κι ἦταν ἀποφασισμένος γιὰ κάθε θυσία. Εἶχε, ἀκόμα, συναίσθηση καὶ τῆς ἀριθμητικῆς ἀλλὰ καὶ τῆς πολεμικῆς μειονεξίας μας ἀπέναντι στὸν Ἄγγλο κατακτητή. Ἤξερε ὅμως ὅτι χωρὶς πίστη σὲ σκοπό, τὰ ὅπλα καὶ τὰ πυρομαχικὰ δὲν χρησιμεύουν σὲ τίποτα. Κι ἀποδείχτηκε, στὴν περίπτωση τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ μας ἀγώνα, γιὰ ἄλλη μία φορά, ἐκεῖνο πού ’ναι γνωστὸ πάντα στὴν Ἱστορία: Ὅτι τὸ ψυχικὸ σθένος καταβάλλει τὸν ἀριθμό.
.             Λέγεται, πολλὲς φορές, ὅτι νικᾶ ὅποιος εἶναι ἀποφασισμένος νὰ πεθάνει· καὶ ὅτι κερδίζει ἐκεῖνος ποὺ ριψοκινδυνεύει τὰ πάντα γιὰ ἕναν ὑπέρτατο σκοπό. Ἐπαληθεύτηκε αὐτὸ στὸν Αὐξεντίου. Ἀποφάσισε ὁ ἴδιος νὰ πεθάνει. Μὰ ὁ ἡρωικὸς θάνατός του ἀξίζει πολὺ περισσότερο ἀπὸ χιλιάδες ζωές. Ὁ τάφος του, στὰ φυλακισμένα μνήματα, ἔγινε «τάφος ζωαρχίας» καὶ τὸ καμένο κρησφύγετό του στὸν Μαχαιρὰ ἔγινε χῶρος ἀπ’ὅπου ὁ Κυπριακὸς λαὸς θὰ ἀντλεῖ δύναμη μέχρι τὴν ὁλοκλήρωση καὶ τὴ δικαίωση τοῦ ἀγώνα του.
.             Σὲ χρόνο ἀνύποπτο, μετὰ τὴ θυσία ἄλλου ἀγωνιστῆ, ἔγραφε ὁ Αὐξεντίου στὸν πατέρα του: «… Μὴν ἀπογοητεύεσθε ἀπὸ μίαν ἀποτυχία ἢ μίαν ἀντιξοότητα. Ὅταν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀποφασισμένοι νὰ ἀποθάνουν δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ νικήσουμε. Αὐτὸ τὸ ἀντιλαμβάνονται πολὺ καλὰ οἱ κατακτηταί, γι’αὐτὸ καὶ λυσσοῦν περισσότερο. Μὰ ὅσο πιὸ πολὺ λυσσοῦν, τόσο πιὸ πολὺ πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς Ἐλευθερίας…».
.             Καὶ στὴ σύζυγό του Βασιλική,-ὡς γνωστὸν ὁ γάμος τους ἔγινε κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἀγώνα, ἕνα βράδυ, σ’ ἕνα ξωκκλήσι κοντὰ στὴν Κερύνεια-, ἔγραφε τὰ ἑξῆς, λίγο πρὶν τὸ ὁλοκαύτωμά του: «… Μὴν ἀνησυχεῖς καὶ ὁ ἄντρας σου δὲν τὸ ἔχει νὰ πιαστεῖ ἔτσι εὔκολα-εὔκολα Στὴν ἐσχάτην ἀνάγκην, θὰ ἀγωνισθῶ καὶ θὰ πεθάνω ὡς Ἕλληνας, ἀλλὰ ζωντανὸν δὲν θὰ μὲ πιάσουν…».
.             Ἀξίζει νὰ παραθέσουμε κάποια μικρὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ “Ὁδοιπορικὸ Ἐλευθερίας” τὸ ὁποῖο ἐξέδωσε τὸ “Ἵδρυμα Ἀπελευθερωτικοῦ Ἀγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959,” ποὺ περιγράφουν τὴ θυσία τοῦ ἥρωά μας: … Πρωὶ-πρωὶ Βρετανοὶ στρατιῶτες ἄρχισαν ἔρευνα, μετὰ τὴν προδοσία… γύρω ἀπὸ τὸ κρησφύγετο τοῦ Αὐξεντίου καὶ τὸν καλοῦσαν ὀνομαστικῶς, τόσον αὐτὸν ὅσο καὶ τοὺς ἄντρες του νὰ βγοῦν καὶ νὰ παραδοθοῦν. Ὁ Αὐξεντίου διέταξε τότε τοὺς τέσσερις συναγωνιστές του… νὰ βγοῦν ἀπὸ τὸ κρησφύγετο καὶ νὰ παραδοθοῦν, λέγοντάς τους ὅτι ὁ ἴδιος θὰ παρέμενε ἐκεῖ καὶ θὰ πολεμοῦσε μέχρι θανάτου. “Πρέπει νὰ πεθάνω” τοὺς εἶπε…
.             Οἱ Βρετανοὶ βλέποντας ὅτι δὲν βγῆκε ὁ Αὐξεντίου ἔγιναν νευρικοὶ καὶ ἄρχισαν νὰ οὐρλιάζουν κυριολεκτικά, καλώντας τὸν νὰ βγεῖ ἔξω. «Ἔβγα ἔξω», τοῦ φώναζαν, «ἀλλιῶς θὰ σοῦ ρίξουμε βόμβες καὶ θὰ σὲ σκοτώσουμε». Τότε ἀκούστηκε μία ριπὴ ἀπὸ τὸ κρησφύγετο καὶ ὁ Ἄγγλος δεκανέας Μπράουν, ποὺ καλοῦσε τὸν Αὐξεντίου νὰ παραδοθεῖ, ἔπεσε νεκρός. Εὐθὺς ἀμέσως ἄλλος Ἄγγλος στρατιώτης ἔριξε μία χειροβομβίδα μέσα στὸ κρησφύγετο, μετὰ τὴν ἔκρηξη τῆς ὁποίας συνέχιζαν νὰ τὸν καλοῦν νὰ βγεῖ καὶ νὰ παραδοθεῖ, χωρὶς ὅμως νὰ πάρουν καμιὰ ἀπάντηση. Τότε ὁ Αὐγουστὴς Εὐσταθίου, ἕνας ἀπὸ τοὺς συντρόφους του, τοὺς εἶπε: «Πέθανε. Τί τοῦ φωνάζετε;» Τὴν ἴδια στιγμὴ ἕνας Ἄγγλος στρατιώτης τὸν ἅρπαξε καὶ τὸν ἀνάγκασε νὰ μπεῖ στὸ κρησφύγετο γιὰ νὰ βγάλει ἔξω «τὸν νεκρὸ» Αὐξεντίου. Ὁ Αὐγουστὴς μπῆκε στὸ κρησφύγετο φωνάζοντας στὸν Αὐξεντίου νὰ μὴν πυροβολήσει. Μόλις μπῆκε μέσα καὶ εἶδε ὅτι ὁ «Σταυραετὸς τοῦ Μαχαιρᾶ» ἦταν ἐλαφρὰ τραυματισμένος στὸν λαιμὸ καὶ στὸ γόνατο, φώναξε στοὺς Βρετανούς: «Ἐλᾶτε. Τώρα εἴμαστε δύο».
.             Ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἄρχισε ἡ μεγάλη μάχη τῶν δύο ἀνδρῶν ἐναντίον τῶν Βρετανῶν στρατιωτῶν, οἱ ὁποῖοι δύο φορὲς προσπάθησαν νὰ μποῦν στὸ κρησφύγετο μὲ καταιγιστικὰ πυρά, ἀλλὰ ἀναγκάστηκαν καὶ τὶς δύο φορὲς νὰ ὀπισθοχωρήσουν. Ὁ Αὐξεντίου, ὕστερα ἀπὸ πολύωρη μάχη, ἔκρινε ὅτι ἔπρεπε νὰ κάμει ἔξοδο. Διέταξε τὸν Αὐγουστὴ νὰ ρίξει τὴ μοναδικὴ καπνογόνο βόμβα ποὺ εἶχαν καί, ὑπὸ τὴν κάλυψη τῶν πυρῶν τοῦ Αὐγουστῆ ποὺ θὰ προπορευόταν, νὰ γίνει ἡ ἔξοδος. Πράγματι ρίχτηκε ἡ βόμβα, ἀλλὰ τὸ αὐτόματο τοῦ Αὐγουστῆ, δὲν λειτούργησε καὶ ἔτσι χάθηκε χρόνος, ὁπότε τὰ ἀποτελέσματα τῆς καπνογόνου ἐξαφανίστηκαν. Ἔτσι οἱ δύο ἀγωνιστὲς παρέμειναν στὸ κρησφύγετο καὶ συνέχισαν τὴ μάχη γιὰ ὀκτὼ ὧρες.
.           Στὸ τέλος οἱ Βρετανοί, μὴ μπορώντας νὰ τὰ βγάλουν πέρα, ἀνατίναξαν τὸ κρησφύγετο μὲ βόμβες καὶ δυναμίτιδα καὶ περιλούζοντάς το μὲ βενζίνη τὸ πυρπόλησαν, ἐπιστρατεύοντας γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἕνα ἑλικόπτερο. Τὸ κρησφύγετο μεταβλήθηκε σὲ πυροτέχνημα. Οἱ φλόγες περιέζωσαν τοὺς δύο ἀγωνιστές. Ὁ Αὐξεντίου ἀνάμεσα στὶς φλόγες διατήρησε τὴν ψυχραιμία του καὶ εἶπε στὸν Ματρῶζο,-ἦταν τὸ ψευδώνυμό του Αὐγουστῆ-, «μὴ φοβᾶσαι». Ὁ Ματρῶζος κοίταξε γιὰ τελευταία φορὰ τὸν φλεγόμενο ἀρχηγό του καὶ πετάχτηκε ἔξω ἀπὸ τὸ κρησφύγετο χωρὶς νὰ τὸν ἀντιληφθοῦν οἱ Βρετανοί, μὲ ἐλαφρὰ ἐγκαύματα στὸ πρόσωπο καὶ στὰ χέρια. Ὁ ἥρωας διαμελίστηκε καὶ κατακάηκε. Ἦταν 28 χρονῶν.
.             Στὸ στρατιωτικὸ νοσοκομεῖο ὅπου οἱ κατακτητὲς μετέφεραν ὅ,τι ἀπέμεινε ἀπὸ τὸ σῶμα του, κλήθηκε ὁ πατέρας του νὰ τὸν “ἀναγνωρίσει”. Πράγματι ὁ Πιερῆς Αὐξεντίου μπῆκε στὸ νεκροτομεῖο, “ἀναγνώρισε” τὸν γιό του καὶ βγῆκε ἔξω Μ’ ἕνα πλατὺ χαμόγελο. Μπῆκε στὸ αὐτοκίνητό του δικηγόρου Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη γιὰ νὰ φύγουν, ὁπότε ξέσπασε σὲ γοερὸ κλάμα. Ὁ δικηγόρος τὸν ρώτησε, γιατί κλαίει, ἀφοῦ πρὶν λίγο γελοῦσε καὶ τοῦ ἀπάντησε: «Νὰ μὴ μᾶς βλέπουν οἱ σκύλοι νὰ κλαῖμε γιέ μου». Ἦταν μία ἀπάντηση βγαλμένη ἀπὸ τὰ τρίσβαθα τῆς Ἑλληνικῆς Ἱστορίας”
.             Ἀργότερα ὁ συνταγματάρχης Μόραν τοῦ Ἀγγλικοῦ κατοχικοῦ στρατοῦ ἀναγκάστηκε νὰ παραδεχθεῖ ὅτι :«ὁ Αὐξεντίου διεξήγαγε μίαν τρομεράν, ἐμπνευσμένην μάχην ἐπὶ δέκα ὥρας».
.             Ἔτσι, μὲ τὸ αἷμα καὶ τὴ θυσία τοῦ ὁ Αὐξεντίου ἔγραψε κατηγορία ἀδυσώπητη κατὰ τῶν ἰσχυρῶν της γής: Τὴν κατηγορία ὅτι στὸν 20ό αἰώνα ἐξακολουθοῦσαν νὰ ἀρνοῦνται στοὺς ἄλλους τὸ δικαίωμα ποὺ κήρυτταν ὡς ἱερὸ καὶ ἀπαραβίαστο γιὰ τοὺς ἑαυτούς τους. Κι ὅτι ἔπρεπε νὰ χύνεται, ἀκόμα, αἷμα καὶ νὰ θυσιάζονται μὲ τὸν πιὸ φρικτὸ τρόπο ἄνθρωποι, γιὰ νὰ δίδεται τὸ φυσικότερο δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου, τὸ δικαίωμα τῆς ἐλευθερίας. Ἡ μνήμη του, καὶ μόνο γι’αὐτό, θὰ’ναὶ πάντα «μετ’ ἐγκωμίων». Γιατί μὲ τὴ θυσία τοῦ μᾶς διέγραψε πορεία ζωῆς καὶ μὲ τὴ δράση τοῦ περιέγραψε τὴν ἀξιοπρέπεια ποὺ πρέπει νὰ ἐπιδεικνύουμε ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς Χριστιανοί.
.             Ἑξηνταδύο χρόνια ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Αὐξεντίου καὶ ὕστερα ἀπὸ μίαν ἄκρως ἐπικίνδυνη ἐθνικὴ περιπέτεια ποὺ ἀκολούθησε, ὀφείλουμε νὰ ἀντλήσουμε διδάγματα ἀπὸ τὴ θυσία του γιὰ τὸ μέλλον. Ἡ θυσία του, ποὺ ἀναζωπύρωσε, τότε, τὸν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ, ἐμψύχωσε καὶ πείσμωσε τὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό, καὶ ἔγινε παγκόσμιο σύμβολο πάλης γιὰ ἐλευθερία, ἀποτελεῖ καὶ γιὰ μᾶς σήμερα πυξίδα ζωῆς καὶ δείκτη πορείας. Ὀφείλουμε νὰ ἐμπνευστοῦμε ἀπὸ τὸ ὁλοκαύτωμά του ἰδιαίτερα σήμερα. Σήμερα ποὺ κύριο πρόβλημα τῆς Κύπρου ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρού του Ἑλληνισμοῦ παραμένει ἡ ἀποτροπὴ τοῦ Τουρκικοῦ ἐπεκτατισμοῦ, χρειαζόμαστε ἀνασύνταξη δυνάμεων, ἀναβάπτιση στὸ ἐθνικὸ παρελθόν, παραδειγματισμὸ ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου. «Ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβαση τῆς ἀναστροφῆς» του, θὰ πρέπει καὶ ἐμεῖς «νὰ μιμούμαστε τὸν τρόπον».
.             Ἡ Κύπρος, στὴ μακραίωνη ἱστορία της, βρέθηκε πολὺ συχνὰ στὸ στόχαστρο κατακτητῶν ποὺ προέρχονταν ἄλλοτε ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ ἄλλοτε ἀπὸ τὴ Δύση. Δοκιμάστηκε ἀπὸ ἀλλεπάλληλες εἰσβολὲς καὶ πολυκύμαντες κατοχές, πληγώθηκε μὲ τρομερὲς λεηλασίες, ἀλλὰ ἄντεξε. Ἄντεξε γιατί οἱ πρόγονοί μας δὲν σαγηνεύτηκαν ἀπὸ τὶς ὑποσχέσεις τῶν κατακτητῶν, οὔτε καὶ κάμφθηκαν ἀπὸ τὶς ἀπειλές τους. Ἔμειναν προσηλωμένοι, παρὰ τὶς κακουχίες καὶ τοὺς ἐξανδραποδισμούς, στὶς ἀξίες καὶ στὰ ἰδανικὰ τῆς πίστης καὶ τῆς πατρίδας μας.
.             Σήμερα, ὅμως, βρισκόμαστε μπροστὰ στὴ δυσκολότερη περίοδο τῆς Ἱστορίας μας. Οἱ Τοῦρκοι, ἀπὸ τὸ 1956, ὑλοποιοῦν, χωρὶς παρεκκλίσεις ἕνα σχέδιο ποὺ κατάρτισαν ἀπὸ τότε γιὰ “ἐπανάκτηση”, ὅπως λέν, τῆς Κύπρου. Πέντε ἀπὸ τὰ ἔξι στάδια τοῦ λεγόμενου “σχεδίου Νιχὰτ Ἐρὶμ” ἔχουν δυστυχῶς ὑλοποιηθεῖ:
.             Πρῶτος στόχος τους, ποὺ τὸν πέτυχαν, ἦταν ἡ παρεμπόδιση τῆς ἀπόδοσης τῆς Κύπρου στὴν Ἑλλάδα. Ὁ ἀπελευθερωτικός μας ἀγώνας γινόταν γιὰ τὴν ἕνωση. Μπόρεσαν, μέσῳ τῆς Ἀγγλικῆς δολιότητας, νὰ μὴν μᾶς παραχωρηθεῖ τὸ δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης καὶ ἀπέτρεψαν τὴν ἕνωση. Δεύτερο στόχο ἔθεσαν τὴν ἀπόκτηση νομίμων δικαιωμάτων ἐπὶ τῆς Κύπρου. Τὸ πέτυχαν κι αὐτὸ μὲ τὶς συνθῆκες τῆς ἐγκαθίδρυσης τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, πάλι μὲ τὴν δολιότητα τῶν Ἄγγλων. Τρίτος στόχος ἦταν ἡ συγκέντρωση σὲ θυλάκους τῶν Τουρκοκυπρίων ποὺ ἦταν διεσπερμένοι σὲ ὅλη τὴν Κύπρο. Μὲ τὴν τουρκοανταρσία τοῦ 1963-64 τοὺς μάζεψαν μὲ τὴ βία σὲ μικροὺς θυλάκους, ὅπου δὲν ἐπέτρεπαν ἔλεγχο ἀπὸ τὸ κράτος. Ἑπόμενος στόχος ἦταν ἡ “θεραπεία”, ἔτσι ἔλεγαν, τῆς ἀριθμητικῆς μειονεξίας τους. Ἦταν τὸ 18% κι ἤμασταν οἱ Ἕλληνες τὸ 82%. Ἔπρεπε, ἔτσι ἔλεγε τὸ σχέδιο Νιχὰτ Ἐρίμ, νὰ κουβαλήσουν κόσμο, ὥστε νὰ μὴ φοβοῦνται κάποιο δημοψήφισμα ἂν τοὺς ἐπιβληθεῖ, ἢ νὰ τὸ ἐπιδιώξουν, ὅταν θὰ μπορέσουν. Μετὰ τὴν εἰσβολὴ τοῦ 1974 μεταφέρουν συνεχῶς ἐποίκους ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Ὑπάρχει ὁ φόβος σήμερα νὰ εἶναι περισσότεροι ἀπό μᾶς. Εἶναι, βέβαια, παράνομοι- ὁ ἐποικισμὸς συνιστᾶ ἔγκλημα πολέμου- ἀλλὰ αὐτοὶ ἐλπίζουν καὶ μεθοδεύουν νομιμοποίησή τους. Ὁ πέμπτος στόχος τους ἦταν ἡ ἐπίτευξη στρατιωτικῆς ὑπεροχῆς στὴν περιοχή. Μὲ 45 χιλιάδες στρατὸ κατοχῆς, 400 ἅρματα μάχης, μὲ τὰ πλοῖα τους νὰ ἁλωνίζουν στὴν ΑΟΖ μας, καὶ τὰ ἀεροπλάνα τους νὰ παραβιάζουν τὸν ἐναέριο χῶρο καὶ τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος, δὲν ὑπάρχει κανένας ποὺ νὰ ἀμφισβητεῖ τὴν ἐπίτευξη καὶ αὐτοῦ τοῦ στόχου τους. Μένει, εὐτυχῶς, ἀνεκπλήρωτος καὶ δύσκολο νὰ ἐκπληρωθεῖ, χωρὶς τὴ συγκατάθεσή μας, ὁ ἕκτος τους στόχος ποὺ εἶναι νὰ ἀποκτήσουν καὶ τὸν πολιτικὸ ἔλεγχο τῆς Κύπρου. Ὅσο ὑπάρχει ἡ Κυπριακὴ Δημοκρατία, τὸ νόμιμο καὶ ἀναγνωρισμένο ἀπὸ τὰ Ἡνωμένα Ἔθνη κράτος, τὸ ὁποῖο διαχειριζόμαστε ἐμεῖς, δὲν μπορεῖ νὰ ὑλοποιηθεῖ ὁ στόχος τοὺς αὐτός. Γι’αὐτὸ καὶ βυσσοδομοῦν ἐναντίον τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας, τὴν ἀποκαλοῦν “ἐκλιποῦσαν” καὶ ζητοῦν μὲ τὶς συνομιλίες συγκατάθεσή μας γιὰ κατάργησή της.
.             Δεδομένοι, λοιπὸν κι ἀμετάθετοι οἱ στόχοι τῆς Τουρκίας. Κι ὀφείλουμε, μὲ κάθε θυσία νὰ τοὺς ἀποτρέψουμε. Ὀφείλουμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ ἐνθουσιαστικὸ κλίμα, τὴν πατριωτικὴ ἔξαρση καὶ τὴν ἀξιολογικὴ κορύφωση τῆς περιόδου τοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ, νὰ ἀποσείσουμε τὴ ραστώνη καὶ τὴν ἀδιαφορία, ποὺ μᾶς χαρακτηρίζουν σήμερα γιὰ τὴν πορεία τοῦ ἐθνικοῦ μας θέματος.
.             Ὁ ἀπελευθερωτικός μας ἀγώνας, τώρα ποὺ τὸν βλέπουμε ἀπὸ τὴν ἄλλη ὄχθη, σφαδάζοντας κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς Τουρκικῆς κατοχῆς, ἔχει δύο πράγματα νὰ μᾶς διδάξει: Ἀπομάκρυνση ἀπὸ προσωπικὰ συμφέροντα καὶ ἐπιστροφὴ σ’ἕναν κλίμα ἰδανικῶν καὶ ἀξιῶν ἀπὸ τὴ μία, καὶ ξεκάθαρη στοχοθέτηση καὶ ἀταλάντευτη ἐπιδίωξη τοῦ στόχου ἀπὸ τὴν ἄλλη. Στόχου ποὺ δὲν θὰ διαγράφει 35 αἰῶνες Ἑλληνικῆς παρουσίας στὴν Κύπρο καὶ ποὺ θὰ ἐξασφαλίζει τὴν παρουσία μας, μὲ ἀσφάλεια, στὴ γῆ τῶν πατέρων μας στὸ διηνεκές.
.   Τελειώνω μὲ τὴν κατάληξη ἑνὸς ἄρθρου μίας κυπριακῆς ἐφημερίδας τῆς 3ης Μαρτίου 1960, τρία χρόνια ἀπὸ τὸν ἡρωικὸ θάνατο τοῦ Αὐξεντίου: «…Χρωστοῦμε νὰ μνημονεύουμε τὸν ἄντρα ποὺ τίμησε τὴν πατρίδα μπροστὰ στὸ παγκόσμιο, τὸν πρωτομάχο τῆς λευτεριᾶς μας, τὸν μεγάλο ἥρωα καὶ μάρτυρα ποὺ θὰ ἐμπνέει τὶς μελλούμενες γενιὲς τῶν Κυπρίων, μὲ τὴν ἐπανάληψη τοῦ ἱστορικοῦ “Μολὼν λαβὲ” τοῦ Λεωνίδα, πρὸς στρατοὺς ἰσχυρότερους ἐκείνων τοῦ Ξέρξη. Κι ἂν πῆρε τὴ σκυτάλη ἀπὸ τὸν Λεωνίδα ὕστερα ἀπὸ δύο χιλιάδες τρακόσια χρόνια ὁ Αὐξεντίου, συνεχίζεται ἀέναος ὁ κύκλος τῆς Ἱστορίας. Ἡ σκυτάλη τοῦ Αὐξεντίου ἔχει ἱερὸν πεπρωμένον γιὰ τὶς ἑπόμενες γενιὲς τῶν Κυπρίων, στὴν περιφρούρηση τῆς τιμῆς καὶ τῆς ἐλευθερίας».
.             Θὰ συμπληρώναμε σήμερα: Στὴν ἀπελευθέρωση τῆς πατρίδας. Αἰωνία ἡ μνήμη του!

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΤA ΠΑΙΔΙA ΤHΣ ΕΟΚΑ…ΠΑΙΔΙA ΤHΣ AΝAΣΤΑΣΗΣ (Δ. Νατσιός)

 Γιὰ νὰ μὴν ξεχνᾶμε, σήμερα εἶναι ἡ ἔναρξη τοῦ ἐθνικοαπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ. Θυμίζω ἕνα παλιό μου ἄρθρο. Χρόνια Πολλά. Καλή Ἀνάσταση ἀδελφοί!!

Τὰ παιδιὰ τῆς ΕΟΚΑ…
παιδιὰ τῆς Ἀνάστασης 

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός

Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ φυλή συνότζιαιρη τοῦ κόσµου
Κανένας δέν εὑρέθηκεν γιά νά τήν ἠξηλείψει,
κανένας, γιατί σσέπει την πού τά ’ψη ὁ Θεός µου.
Ἡ Ρωµιοσύνη ἐν’ νά χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσµος λείψει! (Βασίλης Μιχαηλίδης)

 .           Τοῦτοι οἱ στίχοι πού θά τούς ζήλευε- ἄς µοῦ συγχωρεθεῖ ἡ ὑπερβολή – κι ὁ Σολωµός, εἶναι ἀπό τό ἀριστούργηµα τοῦ ἐθνικοῦ ποιητῆ τῆς Κύπρου (καί τῆς Ἑλλάδας ὅλης), Βασίλη Μηχαηλίδη (1849-1917), πού ἔχει τίτλο « Ἡ 9η Ἰουλίου 1821 ἐν Λευκωσίᾳ ἤ τό τραούδιν τοῦ Κυπριανοῦ». Αὐτά τά ἀθάνατα καί ἀνδρεῖα λόγια βάζει ὁ ποιητής στό στόµα τοῦ ἐθνοµάρτυρος ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ, νά λέει στούς Τούρκους, λίγο πρίν τόν ἀπαγχονίσουν στήν Λευκωσία. Μαζί του ἀποκεφαλίζονται τρεῖς µητροπολίτες, ὁ Πάφου Χρύσανθος, ὁ Κιτίου Μελέτιος, ὁ Κυρηνείας Λαυρέντιος καί ἑκατοντάδες ἄλλοι κληρικοί, ἡγούµενοι µονῶν, προύχοντες τῆς νήσου, ὡς ἀντίποινα γιά τήν Ἐθνική Ἐπανάσταση τοῦ ’21. (Κατά τά ἄλλα – σύµφωνα µέ τούς γνωστούς διανοούµενους τοῦ συρµοῦ, ἐκκλησιοµάχους- ἡ Ἐκκλησία στάθηκε ἀρνητική στόν Ἀγώνα. Ὅσοι ἀσχολοῦνται µέ τήν ἱστορία µας, γνωρίζουν ὅτι ὅλοι οἱ κατακτητές, τούς πρώτους πού κρεµοῦσαν ἦταν οἱ παπάδες. Ἐκεῖνοι γνώριζαν καί γνωρίζουν ὅτι τά λάβαρα τῆς ἀντίστασης καί τῆς ἐπανάστασης τά κρατάει, σέ τούτη τήν πατρίδα, τό τιµηµένο ράσο).
.           Πρίν ἀπό 20 περίπου χρόνια, στήν Κύπρο, σέ κάποιο σηµεῖο τῆς «νεκρῆς ζώνης» (ἐκεῖ ὅπου διχοτοµεῖται τό νησί στά δύο ἐδῶ καί σαράντα χρόνια), πέφτει νεκρός ἀπό σφαῖρες ἄνανδρων Τούρκων ἕνα 26χρονο παλληκάρι, ὁ Σολωµός Σπύρου Σολωµός. Σκαρφάλωνε ἄοπλος στόν ἱστό, γιά νά κατεβάσει τό κατοχικό σύµβολο τοῦ ψεύδους καί τοῦ αἵµατος: τήν «τουρκοκυπριακή σηµαία». Ἐκεῖ τόν βρῆκε τό βόλι… Καί τό ἡρωικό Ἑλληνόπουλο  – πού εἶχε ἴδιο καί τό ὄνοµα καί τό ἐπίθετο µέ τόν ποιητή πού ἔγραψε τόν  «Ὕµνο στήν Ἐλευθερία»! – πέρασε ἐλεύθερα στήν ἀθανασία!
.           Πῆγαν µετά ἀπό µέρες στόν πατέρα τοῦ ἥρωα, γιά νά τοῦ προσφέρουν οἰκονοµική ἐνίσχυση, ἐκ µέρους τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων. Ἀρνιόταν πεισµατικά, ὄντας φτωχός µά περήφανος. Πείστηκε, ὅταν τοῦ εἶπαν πώς δέν ἔπρεπε νά προσβάλει τούς ἐκπροσώπους τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, γιατί ἤθελαν µόνο νά τιµήσουν τόν ἥρωα γυιό του. Μόλις πῆρε τήν ἐπιταγή, τήν κατέθεσε ἀµέσως στό Ταµεῖο Ἄµυνας τῆς Κύπρου. Ὅταν τόν ρώτησαν, γιατί τό ἔκανε, ἀπάντησε ὁ λεβεντόγερος: «Τί νόµισαν, ὅτι θά ἔτρωγα ἐγώ ἀπό τό αἷµα τοῦ παιδιοῦ µου; Φαντάζεστε νά πήγαιναν στόν Πιερῆ Αὐξεντίου µέ µίαν ἐπιταγή καί νά τοῦ ’λεγαν: “Αὐτά εἶναι γιά τή θυσία τοῦ γυιοῦ σου”; Θά τούς σκότωνε!».
.             Τόν Μάρτιο τοῦ 1957, οἱ Ἄγγλοι δολοφόνοι καί κατακτητές, καλοῦν τόν Πιερῆ Αὐξεντίου – τόν πατέρα τοῦ Γρηγόρη Αὐξεντίου, τοῦ θρυλικοῦ ἀητοῦ τοῦ Μαχαιρᾶ –  στίς Κεντρικές Φυλακές τῆς Λευκωσίας, γιά νά ἀναγνωρίσει τόν νεκρό γυιό του. (Στίς 3 Μαρτίου µιά ὁλόκληρη ταξιαρχία πεζικοῦ τῶν Ἄγγλων  – 5.000 στρατιῶτες- ἐπί 10 ὁλόκληρες ὧρες ἔδωσε µάχη µέ τόν 29χρονο ὑπαρχηγό τῆς ΕΟΚΑ Γρηγόρη Αὐξεντίου. Μπροστά στό ἀλύγιστο θάρρος του, ὅταν οἱ Ἄγγλοι κατάλαβαν ὅτι δέν µποροῦσαν µέ ἄλλο τρόπο νά τόν ἐξαναγκάσουν νά παραδοθεῖ, τόν περιέλουσαν µέ βενζίνη καί τόν ἔκαψαν µέσα στό κρησφύγετό του!!). Ὁ τραγικός πατέρας ἀντικρίζει ἀγέρωχα τό ἀπανθρακωµένο λείψανο τοῦ µοναχογυιοῦ του, καί ἀπαγγέλει τούς παρακάτω αὐτοσχέδιους στίχους, πού κρύβουν στίς φυλλωσιές τους ὅλες τίς ἡρωικές σελίδες τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας:
.           Δέν κλαίω πού σέ ἔχασα πού σ’ εἶχα γιά καµάρι
κλαίω πού δέν ἔχω ἄλλο γυιό τή θέση σου νά πάρει!

.              Ἑξήντα τρία  χρόνια συµπληρώθηκαν φέτος ἀπό τόν ἐπικό ἐκεῖνον ἀγώνα κατά τῆς Ἀγγλοκρατίας στήν Κύπρο. 1η Ἀπριλίου τοῦ 1955. Δεκάδες ἐκρήξεις συγκλονίζουν τήν Λευκωσία, σηµαίνοντας τήν ἔναρξη τοῦ ἀπελευθερωτικοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ ( Ἐθνική Ὀργάνωση Κυπρίων Ἀγωνιστῶν). Στήν προκήρυξη, τήν ὁποία ὑπογράφει ὁ ἀρχηγός της Διγενής (ψευδώνυµο τοῦ γενναίου στρατηγοῦ Γεωργίου Γρίβα, Κυπρίου στήν καταγωγή), διαβάζουµε: «Μέ τήν βοήθειαν τοῦ Θεοῦ, µέ πίστιν εἰς τόν τίµιον ἀγῶνα µας, µέ τήν συµπαράστασιν ὁλοκλήρου τοῦ Ἑλληνισµοῦ καί µέ τήν βοήθειαν τῶν Κυπρίων ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΤΙΝΑΞΙΝ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΖΥΓΟΥ, µέ σύνθηµα ἐκεῖνο, τό ὁποῖον µᾶς κατέλιπαν οἱ πρόγονοί µας ὡς ἱεράν παρακαταθήκην: ‘Ἤ ΤΑΝ ‘Ἤ ΕΠΙ ΤΑΣ».
.           Μιά χούφτα ἀπόλεµα παιδιά, τά περισσότερα ἀπό τά Κατηχητικά Σχολεῖα τῆς Κύπρου, πιάνουν τά λιανοντούφεκα καί γονατίζουν καί ἐξευτελίζουν γιά τέσσερα χρόνια τήν ὑπερφίαλη Βρεττανική Αὐτο- κρατορία. Σαράντα χιλιάδες στρατό παρέταξαν οἱ Ἄγγλοι, φυλακίσεις, ἐξορίες, τροµοκρατία στό νησί… καί ὅµως ἔτρεµαν καί τήν σκιά τους!
.           «Νά ποῦµε ὅτι ὁ ἀγῶνας τῆς ΕΟΚΑ εἶναι ὁ ἡρωικώτερος ἀγῶνας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας; Μποροῦµε νά τό ποῦµε. Ὁ ἡρωισµός σ’ ὅλες τίς δοξασµένες στιγµές τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας εἶναι ἕνας. Καί στούς ἄλλους λαούς ὁ ἡρωισµός εἶναι ἕνας. Ὅµως ὁ ἡρωισµός τῶν ἀγωνιστῶν τῆς ΕΟΚΑ ἔχει εἰδοποιό διαφορά, γιατί ἀποτελεῖ τή συνισταµένη ὅλων τῶν ἡρωισµῶν τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Ὁ ἀγῶνας τῆς ΕΟΚΑ εἶναι ὁ ἑλληνικώτερος ἀγῶνας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας. Σέ κανένα ἄλλο ἀγῶνα δέν ἔγινε ἔµπρακτο βίωµα ὅλη ἡ ἱστορία τῆς Ἑλλάδος. Οἱ ἀγωνιστές κατακυρώνουν τήν ταυτότητά τους, πραγµατοποιῶντας τήν ἑλληνική ἱστορία. Κάνουν ὅ,τι ἔκαναν οἱ  Ἕλληνες. Δέν θέλουν νά παρεκκλίνουν οὔτε κατά ἰῶτα ἕν. Εἶναι Ἕλληνες οἰκουµενικοί. Ὅλα εἶναι δικά τους: τό «µολών λαβέ», τό «ἤ τάν ἤ ἐπί τᾶς», ὁ Παρθενών, ἡ ὀρθόδοξη πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἡ Ἁγία Σοφία, ὁ δικέφαλος ἀετός, ἡ ἑλληνική σηµαία, ἡ ἑλληνική δάφνη, ὁ ἐθνικός ὕµνος, ὁ ἑλληνικός θάνατος». (Μενέλαος Χριστοδούλου, ΕΟΚΑ – ὁ ἑλληνικός ἀγῶνας ἐκδ. «Αἰγαῖον», Λευκωσία 2011, σελ. 23-24).
.           Γρηγόρης Αὐξεντίου, Κυριάκος Μάτσης, Μιχαήλ Καραολῆς, Μάρκος Δρᾶκος, Στέλιος Μαυροµά της, Ἀνδρέας Ζάκος, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Ἀνδρέας Παναγίδης καί ἄλλοι πολλοί ἥρωες, δικοί µας Ἕλληνες τῆς Κύπρου, πού κοσµοῦν τό Συναξάρι τοῦ Γένους.
.          Ὁ Μάτσης, τοῦ ὁποίου προτοµή βρίσκεται µπροστά ἀπό τήν Γεωπονική Σχολή τοῦ ΑΠΘ, τῆς ὁποίας ὑπῆρξε φοιτητής, ὅταν ὁ περιβόητος ἐκεῖνος στρατάρχης τῶν Ἄγγλων καί κυβερνήτης τῆς Κύπρου, ὁ Χάρντιγκ, τοῦ πρόσφερε ἕνα ἀµύθητο ποσό γιά νά προδώσει τόν Διγενή, ἀπάντησε: «Οὐ περί χρηµάτων τόν ἀγῶνα ποιούµεθα, ἀλλά περί ἀρετῆς!». Ἔπεσε µαχόµενος στίς 19 Νοεµβρίου 1958, στό κρησφύγετό του, στό Δίκωµο.
.           Ὁ 22χρονος  Ἰάκωβος Πατάτσος, «ὁ ἅγιος τοῦ Κυπριακοῦ Ἀγώνα», γράφει γράµµα στίς 8-8-1956 στή µάνα του λίγο πρίν ὁδηγηθεῖ στήν ἀγχόνη ἀπό τούς Ἄγγλους. Ἐπιστολή πού µοσχοβολᾶ φιλοπα- τρία καί πίστη ἀκράδαντη στόν Χριστό. Ὅπως οἱ ἥρωες τοῦ ’21, έτσι καί τῆς ΕΟΚΑ ἀγωνίζονταν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς πατρίδος τήν ἐλευθερία».

«Ἀγαπηµένη µου µητέρα,

.           Χαῖρε! Εὑρίσκοµαι µεταξύ ἀγγέλων. Τώρα ἀπολαµβάνω τούς κόπους µου. Τό πνεῦµα µου φτερουγίζει γύρω ἀπό τόν θρόνον τοῦ Κυρίου. Θέλω νά χαίρης ὅπως κι ἐγώ. Ἄν κλαίης θά λυποῦµαι.
.          Τ ’ ὄνοµά σου θά γραφῆ στήν ἱστορία, γιατί ἐδέχθης νά θυσιασθῆ τό παιδί σου γιά τήν Πατρίδα. Εἶναι καιρός τώρα νά καµαρώσης τό παιδί σου. Εὑρίσκεται ἐκεῖ ψηλά ὅπου ψάλλουν οἱ ἄγγελοι.
.           Χαῖρε, ἀγαπηµένη µου µητέρα. Μή κλαίης, γιά ν’ ἀκούσης τήν ἀγγελική φωνή µου, πού ψάλλει Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε καί σύ µαζί µου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τόν Θεόν σ’ ὅλην σου τήν ζωήν» (Σπύρου Παπαγεωργίου, Διά χειρός ἡρώων, ἐκδ. Κ. Ἐπιφανίου», Λευκω- σία 1968, σελ. 213).
.            Τόν Ἀνδρέα Παναγίδη, 23 χρονῶν, πατέρα τριῶν παιδιῶν, τόν κρέµασαν οἱ Ἄγγλοι στίς 21 Σεπτεµβρίου 1956. Γράφει στό τελευταῖο γράµµα του πρός τά παιδιά του: «Σᾶς εὔχοµαι, ἀγαπηµένα µου παιδιά, νά γίνετε καλοί Χριστιανοί καί καλοί Ἕλληνες Κύπριοι. Ἀκολουθῆστε πάντα τό δρόµο τῆς ἀρετῆς». Τήν προηγούµενη τῆς ἐκτέλεσής του γράφει: «Τώρα πού ξέρω ὅτι σέ µιά µέρα θ’ ἀντικρίσω τήν ἀγχόνη, ἔχω διπλάσιο θάρρος ἀπό πρίν. Ὁ Χριστός εἶναι πάντα συντροφιά στά κελλιά µας. Ὁ Χριστός µᾶς γεµίζει τήν καρδιά µέ ἀληθινή χαρά. Παρακαλοῦµε τόν Θεό νά µᾶς σώσει ὄχι τό σῶµα, ἀλλά τήν ψυχή». (Διά χειρός ἡρώων, σελ. 220-221).
.           Ὅσοι θέλουν νά µάθουν τί εἶναι ἡρωισµός, ἀγάπη ἀληθινή γιά τήν Ἑλλάδα καί πίστη «ἄχρι θανάτου» πρός τόν Χριστό, ἄς διαβάσουν τίς ἐπιστολές τῶν 13 ἡρωοµαρτύρων πού εἶναι θαµµένοι στήν καρδιά τῆς Κύπρου, στά «Φυλακισµένα Μνήµατα». Ἦταν κατά τήν διάρκεια τοῦ Ἀγῶνα ἕνα µικρό κοιµητήριο στίς Κεντρικές Φυλακές τῆς Λευκωσίας, ὅπου ἔθαβαν τά ἀπαγχονισµένα παλληκάρια καί τίς ἡγετικές µορφές τῆς Ἐθνικῆς Ὀργάνωσης Κυπρίων Ἀγωνιστῶν πού σκοτώνονταν σέ µάχες. Ἐκεῖ οἱ Ἄγγλοι κατακτητές βασάνιζαν ἀπάνθρωπα, µέ τήν βοήθεια Τούρκων δηµίων, τούς «τροµοκράτες τῆς ΕΟΚΑ» – ὅπως ἀκόµη µέχρι σήµερα τούς ἀποκαλοῦν, οἱ ἀµετανόητοι ἀποικιοκράτες. Διαβάζω:
.           «Στό κελλί ὁ κρατούµενος, πού τόν πηγαινοέφερναν στόν θάλαµο βασανιστηρίων, παρακαλοῦσε τούς συντρόφους του νά τόν σκοτώσουν. “Δέν θά ἀντέξω ἄλλο στά βασανιστήρια καί θά προδώσω”, τούς ἔλεγε. Ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν: “Θά σέ πάρουν ἀκόµη µιά φορά καί τώρα θά εἶναι τά µεγάλα βασανιστήρια. Ἄν ἀντέξῃς, θά εἶσαι ἥρωας, ἄν λυγίσῃς, θά εἶσαι προδότης. Οἱ Ἕλληνες βασανίζονταν ἀπό τούς Γερµανούς καί ἄντεχαν. Πήγαινε καί θά προσευχόµαστε γιά σένα”. Ὅταν ἔπειτα ἀπό ὥρα τόν ἔφεραν πίσω καί τόν πέταξαν στό κελλί, ξεδοντιασµένο, ξενυχιασµένο, τσουρουφλισµένο, σήκωσε τό κεφάλι καί τραύλισε: “Εἶµαι ἥρωας, εἶµαι ἥρωας!”» (ΕΟΚΑ – Ὁ ἑλληνικός ἀγῶνας, σελ. 35). Ἐκεῖ, στά «Φυλακισµένα Μνήµατα», εἶναι θαµµένος καί ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἔφεδρος ἀξιωµατικός τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καί στό χωριό Ἀκρίτας τοῦ Κιλκίς γύρω στό 1952. Προσπάθησε νά µπεῖ στή σχολή Εὐελπίδων, ἀλλά ἀπορρίφθηκε λόγῳ…ὀρθογραφίας! Δέν γνώριζε τήν καθαρεύουσα γλῶσσα. Ἤξερε ἄλλη γλῶσσα… Δέν φωτίζει µέ τόν λόγο του, ἀλλά µέ τό κορµί του. Δέν λέει λόγια ἐµπρηστικά, γίνεται ὁ ἴδιος λαµπάδα. «Βγές ἔξω, παραδώσου νά σωθεῖς», τοῦ φώναζαν 5.000 Ἄγγλοι ἔξω ἀπό τό κρησφύγετό του κοντά στή Μονή Μαχαιρᾶ. «Μολών λαβέ» ἀποκρινόταν. Τόν ἔκαψαν καί ἔγινε ὁλοκαύτωµα. Καί πῆρε ὁ ἀντρειωµένος τόν δρόµο πρός τήν λευτεριά.

Θά πάρω µιάν ἀνηφοριά
θά πάρω σκαλοπάτια
νά βρῶ τά µονοπάτια
ποὺ πᾶν στή λευτεριά
.           Εἶναι στίχοι τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, τοῦ 19χρονου µαθητῆ τοῦ Ἑλληνικοῦ Γυµνασίου τῆς Πάφου, τόν ὁποῖο κρέµασαν οἱ Ἄγγλοι στίς 14 Μαρτίου τοῦ 1957. Στό ἄκουσµα τοῦ θανάτου, τῆς δολοφονίας τοῦ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, ὁ σπουδαῖος Δωδεκανήσιος λογοτέχνης Φώτης Βαρέλης, ἔγραψε ἕνα ἐξαίσιο ποίηµα, τό ὁποῖο ὁ ραδιοσταθµός τῆς Λευκωσίας τό µετέδωσε τότε ὡς δηµοτικό κυπριακό τραγούδι. Τό παραθέτω, ἀλλά πρῶτα νά σηµειώσω τήν ἀπάντηση τῆς µάνας του, ὅταν πῆγαν οἱ Ἄγγλοι νά τήν δελεάσουν µ’ ἕνα τεράστιο ποσό, γιά νά πιέσει τόν γυιό της νά προδώσει. Ἀπάντησε ἀγέρωχα ἡ Ρωµιά, Ἑλληνίδα µάνα:

«Ἐγώ δέν ἐγέννησα παιδί νά τό λαλοῦν προδότη
χαλάλι τῆς πατρίδας µου τό αἷµα τοῦ παιδιοῦ µου».
Ἐψές πουρνό µεσάνυχτα στῆς φυλακῆς τή µάντρα
µές στῆς κρεµάλας τή θελιά σπαρτάραγε ὁ Βαγόρας.
Σπαρτάρησε,ξεψύχησε, δέν τ̓ ἄκουσε κανένας.
Ἡ µάνα του ἦταν µακριά, ὁ κύρης του δεµένος,
οἱ νιοί συµµαθητάδες του µαῦρο ὄνειρο δέν εἶδαν,
ἡ νιά πού τόν ὁρµήνευε δέν εἶχε νυχτοπούλι.

Ἐψές πουρνό µεσάνυχτα θάψαν τόν Εὐαγόρα
Σήµερα Σάββατο ταχιά ὅλη ἡ ζωή σάν πρῶτα.
Ἐτοῦτος πάει στό µαγαζί, ἐκεῖνος πάει στόν κάµπο,
ψηλώνει ὁ χτίστης ἐκκλησιά, πανί ἁπλώνει ὁ ναύτης,
καί στό σκολειόν ὁ µαθητής συλλογισµένος πάει.
Χτυπᾶ κουδούνι, µπαίνουνε στήν τάξη του ὁ καθένας.
Μπαίνει κι ἡ Πρώτη ἡ ἄταχτη κι ἡ Τρίτη πού διαβάζει,
µπαίνει κι ἡ Πέµπτη ἀµίλητη, ἡ τάξη τοῦ Εὐαγόρα.
–Παρόντες ὅλοι;
–Κύριε, ὁ Εὐαγόρας λείπει.
–Παρόντες, λέει ὁ δάσκαλος· καί µέ φωνή πού τρέµει:
–Σήκω, Εὐαγόρα, νά µᾶς πεῖς ἑλληνική ἱστορία.
Ὁ δίπλα, ὁ πίσω, ὁ µπροστά, βουβοί καί δακρυσµένοι,
ἀναρωτιοῦνται στήν ἀρχή, ὥσπου ἡ σιωπή τούς κάµνει
νά πέσουν µ’ ἀναφιλητά ἐτοῦτοι κι ὅλη ἡ τάξη.
–Παλληκαρίδη, ἄριστα, Βαγόρα, πάντα πρῶτος,
στούς πρώτους πρῶτος, ἄγγελε πατρίδας δοξασµένης,
σύ µέχρι χθές τῆς µάνας σου ἐλπίδα κι ἀποκούµπι,
καί τοῦ σχολειοῦ µας σήµερα, Δευτέρα Παρουσία.
Τά ‘πε κι ἁπλώθηκε σιωπή πά̓ στά κλαµµένα νιάτα,
πού µπρούµυτα γεµίζανε τῆς τάξης τά θρανία,
ἔξω ἀπ’ ἐκεῖνο τ’ ἀδειανό, παντοτινά γεµάτο.

.           Αὐτό τό ἀριστούργηµα περιεχόταν στό παλιό – πρό τοῦ 2006- βιβλίο Γλώσσας τῆς ϛ´ Δηµοτικοῦ, στό γ΄ τεῦχος. Δέν ἄρεσε στά κνώδαλα τοῦ πολυπολιτισµοῦ, στούς προσκυνηµένους νενέκους τοῦ Παιδαγωγικοῦ  Ἰνστιτούτου, τό ἔκριναν προφανῶς ὡς ἐθνικιστικό!  Γιά ἥρωες θά µιλᾶµε τώρα; Αὐτά εἶναι παρωχηµένα, στερεότυπα. Αἵµατα, κόκκαλα καί θάνατοι γιά τήν Πατρίδα, τροµάζουν τά παιδιά – ἔτσι µοῦ εἶπε κάποιος ἀνεπρόκοπος κάποτε, ὅταν ἀντίκρισε τά καµµιά 15αριά κάδρα ἡρώων πού ἔχω ἀναρτηµένα πάντοτε στήν τάξη µου! Ἐνῶ οἱ «συνταγές µαγειρικῆς» τά γαληνεύουν. Καί καταντήσαµε νά διδάσκουµε στήν Στ΄Δηµοτικοῦ τόν ἡρωισµό µέσῳ ἑνός κειµένου µέ τίτλο «ἡ… Σόνια ἡ γάτα»! Ἄχ, δυστυχισµένη πατρίδα! «Τήν Ἑλλάδα θέλοµεν κι ἄς τρώγωµεν πέτρες», ἔγραφε κάποτε στούς τοίχους τῶν σπιτιῶν ἡ ἀδάµαστη ἐκείνη γενιά τῶν Ἑλλήνων τῆς Κύπρου. Σήµερα «τρώγωµεν» τήν Ἑλλάδα… «δειλοί, µοιραῖοι κι ἄβουλοι ἀντάµα» (Κ. Βαρνάλης), παρακολουθοῦµε τόν ἐξισλαµισµό της!! Τζαµιά στήν Ἀθήνα, Ἰσλαµικές Σπουδές στήν Θεολογική Σχολή τοῦ ΑΠΘ καί  βλάσφημα βιβλία θρησκευτικών, ὀρδές µουσουλµάνων λαθροµεταναστῶν σ’ ὅλη τήν Ἑλλάδα, γιατί ἔτσι ἀποφάσισε ὅλο αὐτό τό νεοταξικό συνονθύλευµα πού µᾶς κυβερνᾶ. Ἀκυρώθηκε πιά ἡ Ἐπανάσταση τοῦ ’21!! Νά πᾶµε ὅλοι µας στούς τάφους τῶν ἡρώων µας, νά κλάψουµε πικρά καί νά βροντοφωνάξουµε: «Σήκω Εὐαγόρα, σήκω Γρηγόρη, σήκω Παῦλε, σήκω Μάρκο καί Κωνσταντῖνε καί Νικηφόρε καί Λεωνίδα, νά µᾶς πεῖτε ἑλληνική ἱστορία…».

Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς

 

 

 

 

,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΝ ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ… (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δὲν εἶναι μόνο οἱ Γερμανοί…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Οἱ Ἄγγλοι «συναγωνίζονται» μὲ ἐπιτυχία τοὺς Γερμανοὺς σὲ ὠμότητα καὶ συμφεροντολογία. Στὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεῖ ὁ Τσόρτσιλ, στὶς συνομιλίες του μὲ τὸν Στάλιν στὴ Μόσχα (9 Ὀκτωβρίου 1944) καὶ μὲ τοὺς Ροῦσβελτ καὶ Στάλιν στὴ Γιάλτα (4-11 Φεβρουαρίου 1945), νὰ συνέβαλε στὸ νὰ μείνει ἡ Ἑλλάδα μεταξὺ τῶν δημοκρατικῶν χωρῶν, ἀλλὰ καταδίκασε στὸν ὁλοκληρωτισμὸ τὶς χῶρες τῆς κεντρικῆς καὶ ἀνατολικῆς Εὐρώπης. Μετὰ τὸν πόλεμο ὅμως συμπεριφέρθηκε ὁ ἴδιος καὶ γενικότερα ἡ Ἀγγλία, ἄθλια στοὺς Ἕλληνες, παρὰ τὴ σημαντικὴ συμβολή τους στὴ νίκη τῶν συμμάχων.
.             Εἰδικότερα ἡ Ἀγγλία συμφεροντολογικὰ σκεφτόμενη καὶ ἔχοντας ὡς βίωμα τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε» δὲν παραχώρησε τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ βασικὸ ἀνθρώπινο δικαίωμα τῆς αὐτοδιάθεσης στὸν Κυπριακὸ Ἑλληνισμό. Ἀντίθετα ἔβαλε στὸ θέμα τῆς Κύπρου τὴν «ἐπιτηδείως» οὐδέτερη στὸν Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο Τουρκία καὶ κράτησε στὴν κατοχὴ τῆς Ἀγγλίας, ὡς βάσεις, σημαντικὰ κυπριακὰ ἐδάφη. Γι σα τραβάει Κύπρος τ τελευταῖα 65 χρόνια τν λοκληρωτικ εθύνη χουν ο γγλοι, μ τ συμπεριφορά τους.
.             Συμφεροντολογικὰ καὶ ἀλαζονικὰ σκεφτόταν ἡ Ἀγγλία κατὰ τὴ δημιουργία τῆς Εὐρωπαϊκῆς Κοινότητας, προωθώντας τὴν ἀνταγωνιστικὴ ἀλλά, ὅπως ἀποδείχθηκε, θνησιγενῆ EFTA. Μὲ τὴν ἴδια νοοτροπία πολιτεύθηκε ὅσο ἦταν ἐντός τῆς ΕΕ καὶ πολιτεύεται τώρα, μὲ τὶς ἀπαιτήσεις της γιὰ τὸ BREXIT.
.             Ἡ ὠμότητα τῆς Ἀγγλίας φάνηκε στὴν Κύπρο, κατὰ τὴν περίοδο 1955-1959, στὸν ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ. Χωρὶς οἶκτο ἀπαγχόνισε νέους, σκότωσε ἄλλους, βασάνισε ἀνακρινόμενους, ἔκλεισε σὲ στρατόπεδα συγκέντρωσης πατριῶτες, ἄνδρες καὶ γυναῖκες, δολοφόνησε τὸν Δημητράκη Δημητριάδη, μαθητὴ 7 ἐτῶν, ἔκαψε ζωντανὸ τὸν Γρηγόρη Αὐξεντίου. Ὅλοι ἀγωνίζονταν γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Μεγαλονήσου καὶ τὴν ἕνωσή Της μὲ τὴν Ἑλλάδα.
.             Τὴν Κυριακή, 25 Φεβρουαρίου 2017, συμπληρώθηκαν 60 χρόνια ἀπὸ τὴν καταδίκη σὲ δι’ ἀγχόνης ἐκτέλεση τοῦ ἥρωα μαθητῆ Εὐαγόρα Παλληκαρίδη, 18 ἐτῶν. Τὴν ποινὴ ἐπέβαλε τὸ ἀγγλικὸ δικαστήριο στὴν Κύπρο. Οἱ ἐκκλήσεις ἀπὸ ὅλο τὸν κόσμο πρὸς τὴν τότε καὶ σημερινὴ βασίλισσα Ἐλισάβετ δὲν εἶχαν ἀποτέλεσμα. Οἱ Ἄγγλοι ἦσαν ἄτεγκτοι. Ὁ Παλληκαρίδης ἐκτελέστηκε τὴ νύχτα τῆς 13ης πρὸς τὴν 14η Μαρτίου 1957. Ὁ Γρηγόρης Αὐξεντίου πυρπολήθηκε ἀπὸ δεκάδες Ἄγγλους στρατιῶτες στὸ κρησφύγετό του, στὶς 3 Μαρτίου 1957… Οἱ Ἄγγλοι εἶχαν σὲ χρήση τὴν δι’ ἀγχόνης ἐκτέλεση ἕως τὸ 1960, γιὰ ἀτιμωτικὰ ἐγκλήματα… Τὴν κατάργησαν τὸ 1964.
.             Τὴν ἴδια πολιτικὴ τῆς βίας καὶ τῆς καλλιέργειας τοῦ διχασμοῦ πρὸς ὄφελός τους τὴν ἐφάρμοσαν καὶ σὲ βάρος τῶν δύσμοιρων γειτόνων τους, τῶν Ἰρλανδῶν, ἀλλὰ καὶ στὴν Ἰνδία καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, τὶς ὁποῖες εἶχαν ἀποικίες.
.             Οἱ Κύπριοι νέοι, ποὺ ἄδικα ἀπαγχονίστηκαν ἀπὸ τοὺς Ἄγγλους, ἦσαν (σὲ παρένθεση ἡ ἡμερομηνία ἐκτέλεσής τους καὶ ἡ ἡλικία τους): Μιχαλάκης Καραολῆς (10/5/1956, 23), Ἀνδρέας Δημητρίου (10/5/1956, 22), Ἰάκωβος Πατάτσος (9/8/1956, 22), Ἀνδρέας Ζάκος (9/8/1956, 25), Χαρίλαος Μιχαὴλ (9/8/1956, 21), Στέλιος Μαυρομμάτης (21/9/1956, 24), Ἀνδρέας Παναγίδης (21/9/1956, 22), Μιχαὴλ Κουτσόφτας (21/9/1956, 22), Εὐαγόρας Παλληκαρίδης (13/3/1957, 19). Ὁ Πατάτσος, πρὶν ἀπὸ τὴν ἐκτέλεσή του, χαρακτήρισε «αἱμοχαρεῖς δυνάστες» τοὺς Ἄγγλους, ἐκδηλώνοντας τά, ἔναντί τους, αἰσθήματα τῶν Ἑλλήνων. Σημειώνεται ὅτι οἱ Ἄγγλοι μὲ τοὺς Γερμανοὺς εἶναι γενετικὰ τὰ πιὸ κοντινὰ φύλα σὲ ὅλη τὴν Εὐρώπη…-

, , , ,

Σχολιάστε