Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κόσμος

«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΡΝΗ»

Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου,
Λόγος ΠΕ´ Περὶ διαφόρων ὑποθέσεων.

Ἐρώτησις:

Τί ἐστιν ὁ κόσμος, καὶ πῶς γινώσκομεν αὐτὸν καὶ τί βλάπτει τοὺς ἀγαπῶντας αὐτόν;

Ἀπόκρισις:

Ὁ κόσμος πόρνη ἐστίν, ἥτις τῇ ἐπιθυμίᾳ τοῦ κάλλους αὐτῆς ἕλκει τοὺς ὁρῶντας εἰς τὸν πόθον αὐτῆς, καὶ ὁ κρατηθεὶς μερικῶς τῷ πόθῳ αὐτοῦ καὶ περιπλακεὶς αὐτῷ, οὐ δύναται ἐξειληθῆναι ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἀποδύσῃ αὐτὸν τὴν ζωὴν αὐτοῦ. Καὶ ὅταν γυμνώσῃ αὐτὸν ἐκ πάντων καὶ ἐκφέρῃ αὐτὸν ἐκ τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἐν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, τότε γνωρίζει αὐτὸν ὁ ἄνθρωπος πλάνον ὄντως καὶ ἀπατεῶνα. Ὅταν δέ τις ἀγωνίσηται ἐξελθεῖν ἐκ τοῦ σκότους τοῦ κόσμου τούτου, ἕως ἂν ᾖ κεκρυμμένος ἐν αὐτῷ, οὐ δύναται ἰδεῖν τὰς περιπλοκὰς αὐτοῦ. Καὶ οὕτως ὁ κόσμος οὐ μόνον τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τὰ τέκνα αὐτοῦ καὶ τοὺς δεδεμένους ἔνδον αὐτοῦ κρατεῖ, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἀκτήμονας καὶ ἀσκητὰς καὶ τοὺς κλάσαντας τὰ δεσμὰ αὐτοῦ καὶ προσάπαξ γενομένους ἐπάνωθεν αὐτοῦ. Ἰδοὺ ἤρξατο θηρεύειν αὐτοὺς εἰς τὰ ἔργα αὐτοῦ ἔν τισι τρόποις καὶ καταπατεῖ αὐτοὺς καὶ τίθησιν αὐτοὺς κάτωθεν τῶν ποδῶν αὐτοῦ

 

, ,

Σχολιάστε

ΚΥΝΙΚΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ: «ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Η ΣΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΡΟΗ, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ»! ! !

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Κυνικότητα ριζωμένη στὴν εὐρωπαϊκὴ μωρία, στὴν ἀπύθμενη μωρία ποὺ προξενεῖ ἡ ἐχθρότητα τῆς ἴδιας τῆς Εὐρώπης στὶς χριστιανικές της ρίζες. Μωρία ποὺ θὰ καταβροχθίσει τὴν ἴδια τὴν ὑπερφίαλη Εὐρώπη!

.               Κατὰ τὴν χθεσινὴ καὶ τὴν σημερινὴ Συνεδρία (05.02.2016) τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος […]
ἀναγνώσθηκε ἡ κατατεθεῖσα ἀπὸ τὸν Σεβ. Μητροπολίτη Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας κ. Γαβριὴλ Ἔκθεση πεπραγμένων τῆς Ὑψηλοῦ Ἐπιπέδου Συναντήσεως τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν περὶ τοῦ προσφυγικοῦ ζητήματος στὴν Εὐρώπη, ἡ ὁποία συνδιοργανώθηκε μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση ὅλων τῶν ἐμπλεκομένων διεθνῶν ὀργανισμῶν, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ὡς ἀντικείμενο τὴν ἀντιμετώπιση μεγάλων ἀνθρωπιστικῶν κρίσεων. Στὴ διημερίδα αὐτή, ποὺ εἶχε ὡς κεντρικὸ θέμα τὴν ἐξεύρεση λύσεων στὸ μεῖζον ἀνθρωπιστικὸ πρόβλημα τοῦ μεγάλου προσφυγικοῦ κύματος ποὺ πλήττει τὴν Εὐρώπη, καὶ πραγματοποιήθηκε στὴ Γενεύη στὶς 18 καὶ 19 Ἰανουαρίου 2016, παρακάθησαν: ἡ Ὑπάτη Ἁρμοστεία Προσφύγων (UNHCR), ὁ Διεθνὴς Ὀργανισμὸς Μετανάστευσης (ΙΟΜ), ἡ UNISEF καὶ τὸ Παγκόσμιο Ταμεῖο Ἀνθρωπίνων Πόρων (UNFPA) μαζὶ μὲ ἐκπροσώπους τῆς Γερμανικῆς, Σουηδικῆς, Βρετανικῆς, Γαλλικῆς, Οὐγγρικῆς, Ἰταλικῆς καὶ Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως. Στὴ συνάντηση αὐτὴ ὁ Σεβασμιώτατος κ. Γαβριὴλ ἐκπροσώπησε τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος.
.               Κεντρικὸ πρόσωπο τῆς διημερίδας ὑπῆρξε ὁ Γερμανὸς Ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν καὶ Ἀμύνης κ. Thomas De la Maiziere, ὁ ὁποῖος καὶ ἀνέπτυξε στὴν ὁμιλία του τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίζει ἡ Εὐρώπη στὸ σύνολό της τὴν προσφυγικὴ καὶ μεταναστευτικὴ ροή. Ἡ Πρόεδρος τῆς Ὑπάτης Ἁρμοστείας Προσφύγων Ms. Janice Marshal ἀναφέρθηκε στὴν τεράστια ἀνθρωπιστικὴ κρίση ποὺ παρατηρεῖται στὶς εἰσόδους τῶν προσφύγων καὶ κάνοντας λεπτομερῆ ἀναφορὰ γιὰ τὴ χώρα μας τόνισε τὴν ἄριστη σχέση της μὲ τὴν Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία καὶ τοὺς διαφόρους Ὀργανισμοὺς Αὐτῆς (Οἰκουμενικὸ Πρόγραμμα Προσφύγων, ΑΠΟΣΤΟΛΗ, τοπικὲς Μητροπόλεις τῶν σχετικῶν περιοχῶν καὶ ἄλλες ὑπηρεσίες).
.               Στὴν Ἔκθεσή του ὁ Σεβασμιώτατος κάνοντας ἀναφορὰ στὴν παρουσίαση ἀπὸ πλευρᾶς τοῦ Διεθνοῦς Ὀργανισμοῦ Μετανάστευσης ἐπισημαίνει χαρακτηριστικά: «Τὸ δυστυχέστερο ὅλων βεβαίως τυγχάνει ἡ τραγικὴ διαπίστωση τῶν ἐμπεριστατωμένων στοιχείων ποὺ παρουσιάστηκαν ἀναφορικὰ μὲ τὴν γηραιά μας ἤπειρο. Τὸ ἔτος 2050, ἔχουν προβλέψει μείωση τοῦ συνολικοῦ εὐρωπαϊκοῦ πληθυσμοῦ κατὰ 120% ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀπὸ τὰ 450.000.000 πολιτῶν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἠπείρου σήμερα, θὰ ἔχουν ἀπομείνει μόλις 310.000.000, γεγονὸς τὸ ὁποῖο δημιουργεῖ νέες προκλήσεις καὶ πραγματικότητες. Μο προξένησε διαίτερη ντύπωση κυνισμς μ τν ποο παρουσιάστηκαν τ ς νω στοιχεα. Τ συνέδεσαν μάλιστα μ τ συνταξιοδοτικ πρόγραμμα κάθε χώρας, μ ποτέλεσμα ν ποδεικνύεται δυναμία τν ταμείων ν συντηρήσουν πολλος περήλικες συνανθρώπους μας. διαπίστωσή τους λοιπν ταν τι χρειάζεται περισσότερο π ποτ Ερώπη τ προσφυγικ ρεμα, κα πως χαρακτηριστικ λέχθη, κόμα κα ν δν πρχε συριακ ξοδος πρεπε ν εχαμε δημιουργήσει μία παρόμοια. Ἀντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανεὶς τὸν κυνισμό, ὅπως καὶ προανέφερα, ἀλλὰ καὶ τὴν μεγάλη ἀλλαγὴ ποὺ ἑτοιμάζεται νὰ βιώσει ἡ Εὐρώπη ἐξ αἰτίας τῆς ὑπογεννητικότητας καὶ τοῦ ὑψηλοῦ βιωτικοῦ ἐπιπέδου ποὺ σαφῶς ἀποτρέπει τὴν “ταλαιπωρία” τῶν νέων οἰκογενειῶν. Εἶναι δύσκολο γιὰ μία σύγχρονη οἰκογένεια νὰ ἐπιλέξει τὴν ἀπόκτηση περισσοτέρων τοῦ ἑνὸς τέκνου, γεγονὸς τελείως ἀντίθετο μὲ ὅ,τι παρατηρεῖται στὶς ἀντίστοιχες ἰσλαμικὲς οἰκογένειες. ργανισμς Μετανάστευσης ζήτησε π τος κπροσώπους τν θρησκειν ν βοηθήσουν στν διαδικασία νσωμάτωσης». […]

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΡΕΙΑ «Τὸ κακὸ δὲν περιορίζεται πιὰ μὲ τίποτα, μὲ κανένα τρόπο, μὲ καμμιὰ δύναμη. Ποῦ ν᾽ ἀκούσουνε οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ μας κουβέντα γιὰ Θεό, γιὰ ψυχή, γιὰ ἄλλη ζωή! Ἡ ψυχή τους ἔχει παραμορφωθεῖ ὁλότελα». (Φ. Κόντογλου)

Φώτης Κόντογλου

Ὁ κόσμος στὸν δρόμο του. Δὲν γίνεται πιὰ μεταστροφή.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μυστικὰ Ἄνθη»,

Ἐκδ. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 

.         Τί φωνὴ νὰ ὑψώσω, ποὺ εἶναι βραχνιασμένη καὶ ἀδύνατη, καὶ χάνεται μέσα στὸν κυκεώνα τῆς σημερινῆς ζωῆς; Ὄχι φωνή, ἀλλὰ καὶ τ᾽ ἀστροπελέκι νὰ κρατᾶ στὰ χέρια του κανένας σήμερα, καὶ νὰ τὸ σφενδονίζει, γιὰ νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους ν᾽ ἀλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δὲν θὰ κάνει. Ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Γιάννης ὁ Πρόδρομος, τὸ ἐρημοπούλι τῆς ἐρήμου, ποὺ τὸν φοβόντανε οἱ ἁμαρτωλοί, γιατί τοὺς ἔλεγε «γεννήματα ἐχιδνῶν», κι αὐτὸς μάταια φώναζε. Ἡ φωνή του χανότανε μέσα στὴν ἔρημο, «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Καὶ πότε; Τὸν καιρὸ ποὺ ὑπήρχανε ἀκόμα κάποια αὐτιὰ νὰ τὸν ἀκούσουνε, κι ἁπλὲς καρδιὲς γιὰ νὰ τὸν καταλάβουνε. Ὄχι ἐμεῖς ποὺ χρειαζόμαστε δασκάλεμα, καὶ ποὺ ἔχουμε τόσα στὴν καμπούρα μας! Πῶς νὰ γίνουμε δάσκαλοι γιὰ τοὺς ἄλλους; Γεμίζουμε χαρτιὰ μὲ μυριάδες λόγια, μὰ τί τὸ ὄφελος; κόσμος τραβ τν δρόμο του κα δν σκοτίζεται π κηρύγματα. Κι ἂν δώσει προσοχὴ καὶ κανένας στὰ γραψίματά μας, μπορεῖ νὰ θυμώσει ποὺ χαλάσαμε τὴν ἡσυχία του, καὶ νὰ πεῖ πὼς εἴμαστε ὑποκριτές, ψευτογιασμένοι, κουκουβάγιες ποὺ βγαίνουνε ἀπὸ τὰ χαλάσματα τοῦ παλιοῦ καιροῦ. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι εἶναι τέτοιοι, ποὺ μήτε τὸ κήρυγμα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ δὲν θάκανε τίποτα.
.               Λοιπόν, ἂς τὸ πάρουμε ἀπόφαση. Τ κακ δν περιορίζεται πι μ τίποτα, μ κανένα τρόπο, μ καμμι δύναμη. Ὅσοι μιλοῦνε καὶ γράφουνε γιὰ νὰ φέρουνε στὸν ἴσιο δρόμο τοὺς πολλοὺς ποὺ ξεστρατίσανε, ἂς ξέρουμε πὼς δέρνουνε τὸν ἀγέρα, εἶναι «ἀέρα δέροντες», ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Καὶ ἅγιος νὰ εἶναι αὐτός, ποὺ συμβουλεύει, πάλι δὲν θάβρει αὐτιὰ γιὰ ν᾽ ἀκούσουνε τὴ φωνή του, ὄχι ἄνθρωποι σὰν ἐμᾶς, ποὺ ἔχουμε οἱ ἴδιοι ἀνάγκη ἀπὸ δασκάλεμα.
.             Ναί, ὁ κόσμος δὲν ἀλλάζει πορεία. Ἂς μὴν περιμένουμε πιὰ τίποτα καλύτερο, θὰ πηγαίνουμε ὁλοένα στὰ χειρότερα. Ἀνήφορος πιὰ δὲν ὑπάρχει. Μοναχὰ κατήφορος. Ὅσοι ἔχουνε μέσα τους τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, αὐτοὶ οἱ λίγοι θ᾽ ἀπομείνουνε, «τὸ μικρὸν ποίμνιον» ποὺ εἶπε ὁ Χριστός. Κι ἂν γράφουμε, γι᾽ αὐτοὺς γράφουμε καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς ἑαυτούς μας ποὺ κιντυνεύουμε νὰ ἁρπαχτοῦμε ἀπὸ τὰ δίχτυα, ποῦναι μπλεγμένοι ἐκεῖνοι ποὺ θέλουμε νὰ δασκαλέψουνε. Γιὰ νὰ καθόμαστε ἀνύσταχτοι.
.           Ὅσοι εἶναι αἰσιόδοξοι γιὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας, βλέπουνε μὲ ἄλλα μάτια τὸν κόσμο, ἀπ’ ὅ,τι τὸν βλέπομε ἐμεῖς. Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ γκρινιάρηδες, οἱ Ἱερεμίες, οἱ Κασσάντρες, καὶ γι᾽ αὐτὸ ὁ κόσμος μᾶς ὀχτρεύεται. Κι ἔχει δίκιο. Ὁ καθένας νοιώθει διαφορετικὰ τὴ ζωή, τὴ χαρά, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ λέμε πὼς δὲν πᾶνε καλά, ὁ σημερινὸς κόσμος εἶναι ὁ πιὸ θαυμάσιος, ἡ σημερινὴ ζωὴ εἶναι ἡ πιὸ καλύτερη κι ἡ πιὸ βλογημένη ἀπὸ ὅλες ποὺ πέρασε ὁ ἄνθρωπος. Ἡ σημερινὴ νεολαία εἶναι μεθυσμένη ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ λέμε ἐμεῖς «ἀνηθικότητα», καὶ ποὺ αὐτὴ τὸ λέγει «ἐλευθερία». Τί κάθεσαι λοιπὸν ἐσὺ καὶ τσαμπουρνίζεις μὲ τὴν ἠθική σου; Γι᾽ ατος εναι τ πι μεγάλο χάρισμα νηθικότητα, κα μπορονε ν σκοτώσουνε κενον πο χτυπ τν «λευθερία» τους. Αἰῶνες γωνιζότανε νθρωπος, χωρς ν μπορέσει ν τν ποχτήσει. Κα τώρα πο τν κανε χτμα του, ν τν φήσει γι τν παλαιοντολογικ θική μας;
.             Ποτὲ δὲν μίσησε ἄνθρωπος τὸν ἄνθρωπο τόσο πολύ, ὅσο στὸν καιρό μας. Καὶ τὸν μίσησε στ᾽ ὄνομα αὐτῆς τῆς «ἐλευθερίας», ποὺ λέγει πὼς εἶναι τὸ πολύτιμο ἀπόχτημα τῆς ἐποχῆς μας. Μισημένες εἶναι οἱ ἠθικὲς κουκουβάγιες κι οἱ χριστιανικὲς μοιρολογῆστρες. Ποτὲ ὁ χριστιανὸς δὲν μισήθηκε ὅσο σήμερα, οὔτε ἐπὶ Νέρωνα. Ποῦ ν᾽ ἀκούσουνε οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ μας κουβέντα γιὰ Θεό, γιὰ ψυχή, γιὰ ἄλλη ζωή! Ἡ ψυχή τους ἔχει παραμορφωθεῖ ὁλότελα ἀπὸ τὶς κάθε λογῆς ἀνοησίες ποὺ βλέπουμε στὸν κινηματογράφο. Ἡ ταινία ποὺ δὲν ἔχει μέσα της πολλὴ ἀνοησία, δὲν γνωρίζει ἐπιτυχία. Ἀνοησία, καὶ ἀκαλαισθησία, αὐτὰ τὰ δύο βασιλεύουνε σήμερα. Εἶναι ἀπίστευτο τὸ τί ἀκούγει κανένας γιὰ ἀστεῖα στὶς συναναστροφὲς ποὺ κάνουνε οἱ νέοι. Κρυόμπλαστα, ἀσυναρτησίες, μωρολογίες. Χάθηκε ἀπ’ αὐτοὺς κι ἡ πιὸ συνηθισμένη ἐξυπνάδα. Τὰ καημένα τὰ παιδιά, παίρνουνε ἀφορμὴ ἀπὸ ἕνα τίποτα, γιὰ νὰ χαχανίσουνε. Τὰ δέρνει ἡ ἀμηχανία κι ἡ βαρυεστημάρα κι αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ τὰ κάνει νὰ χοροπηδᾶνε σὰν τρελλά, νὰ τσακίζουνε ὅ,τι βροῦνε μπροστά τους, νὰ τὰ βάζουνε μὲ ἀνύποπτους ἀνθρώπους. Γι᾽ αὐτὰ τὰ πλάσματα ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα ἀνιαρὸ πράγμα δίχως σκοπό, δίχως ἀληθινὴ χαρά, δίχως ἁγνὸν ἐνθουσιασμό.
.           Ποιός φταίγει γι᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση; λοι μας. λοι συνεργήσαμε γι ν καταντήσει ζω τσι πο κατήντησε. λοι δουλέψαμε γι ν χτισθε τοτος τερατώδικος πύργος το Βαβέλ. Ἄλλοι κουβαλήσανε γιὰ πέτρες τὶς πετρωμένες καὶ ἀναίσθητες καρδιές τους, ἄλλοι κουβαλήσανε λάσπη ἀπὸ τὰ κατάβαθά τους ποὺ φωλιάζουνε τὰ βρωμερὰ πάθη. Ἐκεῖνος ὁ παλιὸς πύργος τοῦ Βαβὲλ ρήμαξε κι ἐξαφανίσθηκε. Μὰ τοῦτος θὰ στέκεται ἀσάλευτος, κι οἱ ἄνθρωποι ὁλοένα θὰ τὸν κάνουνε πιὸ ψηλόν, μὲ σκοπὸ νὰ χτυπήσουνε τὸν Θεό.
.           Ἐσεῖς ποὺ θλιβόσαστε καὶ πονᾶτε γι᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση, καλὰ κάνετε νὰ λυπόσαστε, μὰ μὴν ὀνειρευόσαστε πὼς θάρθουνε καλύτερες μέρες γιὰ τὸν κόσμο. Ὁ κόσμος τρέχει σὰν τρελλός. Κατὰ μὲν τὴ δική του γνώμη ἀνηφορίζει στὸν θρίαμβο, κατὰ δὲ τὴ δική σας γνώμη κατηφορίζει στὰ τάρταρα καὶ στὸν χαμό. Ποιός ἀπὸ τοὺς δύο ἔχει δίκιο, μοναχὰ ὁ Θεὸς τὸ γνωρίζει. Αὐτὸ τὸ τρέξιμο δὲν θὰ πάψει ὣς τὴν τελευταία μέρα, ποὺ θὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια καὶ θὰ δικαιωθοῦνε ὅσοι τὴν πιστέψανε σωστά, καὶ μαρτυρήσανε γι’ αὐτὴ καὶ ἐμπαιχτήκανε γι᾽ αὐτή.
.         Ἴσως νάρχεται κιόλας ὁ Ἀντίχριστος. Τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα ποὺ προφητεύτηκε πὼς θὰ κάνει ἀρχίσανε νὰ φανερώνουνται. Ἡ ἐπιστήμη βασιλεύει κι ἡ ἀθεΐα βασιλεύει μαζί της.
.             Μία βροντερὴ φωνὴ ἀκούγεται ἀπὸ πάνω, μὰ τὴν ἀκοῦνε μόνο ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουνε αὐτιὰ γιὰ νὰ τὴν ἀκούσουνε. Καὶ λέγει: «Νά, ἔρχομαι σὰν τὸν κλέφτη. Καλότυχος ἐκεῖνος ποὺ ξαγρυπνᾶ καὶ βαστᾶ καθαρὰ τὰ φορέματά του. Ὁ καιρὸς εἶναι κοντά. Ὁ ἄδικος ἂς ἀδικήσει ἀκόμα, κι ὁ βρωμερὸς ἂς βρωμισθεῖ ἀκόμα, κι ὁ δίκαιος ἂς κάνει δικαιοσύνη ἀκόμα, κι ὁ ἅγιος ἂς ἁγιάσει ἀκόμα. Νά, ἔρχομαι γρήγορα!».

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis.gr

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ. «Ἂς τοῦ ἁπλώσουμε ἐμεῖς τὸ δικό μας χέρι, τὴν προσωπικὴ καὶ συλλογική μας μετάνοια. Θὰ μᾶς ἀναστήσῃ.» (Ἀρχιμ. Γεώργιος)

ΣΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙ
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ

«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾍδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν, καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν Αἴτιον» (Κανών τοῦ Πάσχα).

.      Νίκησε ὁ Χριστός μέ τόν Σταυρό Του τόν θάνατο καί ἐμεῖς γευόμαστε τίς ἀπαρχές τῆς νέας ζωῆς πού ἐξέβλυσε ἀπό τήν λογχευθεῖσα πλευρά Του.
.      Ἑορτάζει ἡ Ἐκκλησία καί δοξολογεῖ τόν Αἴτιο τῆς νέας βιοτῆς μας, διότι ὁ Χριστός εἶναι ὅλος ἡ ζωή μας, εἶναι ἡ Αἰώνιος Ζωή μας.
.      Νικήθηκε θάνατος, κκλησία εναι νέα ζωή, λλά μες δέν εμαστε οτε πάντοτε οτε λοι μέτοχοι ατς τς ζως. Περιφέρουμε δυστυχς τόν θάνατο, στόν βαθμό πού τόν φέρουμε μέσα μας.
.      Ὅσο μετέχουμε στό Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τήν βάπτισί μας μέχρι τήν κηδεία μας, τόσο ἀντλοῦμε ζωή καί γινόμαστε ζωή. Μεταβάλλεται τό θνητόν τῆς ὑπάρξεώς μας σέ ἀθανασία. Κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ Χριστός «ὑπὲρ πάντων ἀπέθανεν, ἵνα οἱ ζῶντες μηκέτι ἑαυτοῖς ζῶσιν ἀλλὰ τῷ ὑπὲρ αὐτῶν ἀποθανόντι καὶ ἐγερθέντι. Ὥστε ἡμεῖς ἀπὸ τοῦ νῦν οὐδένα οἴδαμεν κατὰ σάρκα· εἰ δέ καὶ ἐγνώκαμεν κατὰ σάρκα Χριστόν, ἀλλὰ νῦν οὐκέτι γινώσκομεν. Ὥστε εἴ τις ἐν Χριστῷ, καινὴ κτίσις· τὰ ἀρχαῖα παρῆλθεν, ἰδοὺ γέγονε καινά τά πάντα» (Β’ Κορ. ε’ 15-17).
.      Ὁ κόσμος, ὅσοι δέν ζοῦν ἐν Χριστῷ, ὅσοι δέν εἶναι καινή κτίσις, δέν γνωρίζουν τό περιεχόμενο αὐτῆς τῆς ζωῆς. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος νικητής τοῦ θανάτου. Δέν πρξε οτε θά πάρξ λλος τρόπος νά νικηθ θάνατος, κτός πό ατόν πού πενόησε πειρος γάπη το Θεο. Οἰκειοῦται ὁ ἀθάνατος Λόγος τοῦ Θεοῦ τόν δικό μας θάνατο καί τόν καταργεῖ μέ τήν Ἀνάστασί Του. Προσλαμβάνει τόν θάνατό μας καί μᾶς ἀντιπροσφέρει τήν ζωή.
.      Ὁ κόσμος πρέπει νά γίνῃ σῶμα Χριστοῦ γιά νά ζήσῃ. Ὅλοι μας πρέπει νά ὑπερβαίνουμε τούς καθημερινούς μας θανάτους, γιά νά γίνῃ ἡ ζωή οὐσία τῆς ὑπάρξεώς μας. Διότι θάνατος δέν εἶναι μόνο ὁ τερματισμός τῆς βιολογικῆς ἐπιγείου ζωῆς μας. Θάνατος εἶναι καί κάθε ἁμαρτία, ὅπως λέγει ἡ θεία Γραφή: «ᾗ δ᾽ ἂν ἡμέρᾳ φάγητε ἀπ᾽ αὐτοῦ [τοῦ καρποῦ τῆς παρακοῆς], θανάτῳ ἀποθανεῖσθε» (Γεν. β’ 17). Ὅπως ἐπίσης ζωή, ληθινή ζωή, δέν εναι βιολογική μας ζωή λλά Χριστός. Κάθε μαρτία εναι νας θάνατος. Κάθε μετάνοια εναι πανάκλησις στήν ζωή. Ὁ νόμος τῆς ἁμαρτίας μέσα μας εἶναι νόμος θανάτου πρός θάνατον. Ὁ νόμος τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ νόμος τῆς Χάριτος, εἶναι νόμος ζωῆς πρός ζωήν.
.      Κόσμος δέν εἶναι μόνο οἱ ἐκτός Ἐκκλησίας. Κόσμος δυστυχς γινόμαστε καί μες ο βαπτισμένοι ρθόδοξοι Χριστιανοί στόν βαθμό πού δέν ζομε κατά Χριστόν. Κόσμος εναι τό φρόνημα τς σαρκός, φιλαυτία μας, φιλαργυρία μας, φιλαρχία μας, ο φιλοδοξίες μας, τά πάθη μας, πού στίς μέρες ατές περιγράφονται μέ τόν ρο «διαφθορά».
.      Ἰδιαίτερα ἐφέτος, μέσα σέ ἕνα τέτοιο κλίμα πού ὑποδαυλίζει τήν ἀπαισιοδοξία, τά ἑορτολογικά γεγονότα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος καί τοῦ Πάσχα μᾶς καλοῦν νά μιμηθοῦμε τόν ἀγῶνα ὅλων τῶν τιμίων συνανθρώπων μας πού δέν ὑπέκυψαν στούς πειρασμούς τῆς «διαφθορᾶς», ἀλλά προτίμησαν τήν ἑκούσια πτωχεία τῆς ἀρετῆς. Μᾶς καλοῦν πέραν τούτου καί σέ ἀνώτερη βαθμίδα: νά μιμηθοῦμε τόν ὑπέρ ἡμῶν Παθόντα καί Ἀναστάντα Χριστό, ὁ ὁποῖος αὐτεξουσίως ὡς ἄνθρωπος, κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο, «ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινεν σταυρὸν αἰσχύνης» (Ἑβρ. ιβ’ 12).
.      Ἄν ὑποτεθῇ ὅτι ὁ λαός μας εὕρισκε τόν τρόπο νά ἀνακάμψῃ οἰκονομικά προδίδοντας τόν Χριστό γιά τριάκοντα ἀργύρια, ἡ ψυχή μας δέν θά τό δεχόταν. Θά προτιμοῦσε τόν ἑκούσιο θάνατο μαζί μέ τόν Χριστό.
.      Εναι τραγικές κάποιες διακηρύξεις πολιτικν γιά τήν συμμαχία τους καί μέ τόν διάβολο, προκειμένου νά σωθ Πατρίδα.
.      Ὁ λαός μας ξέρει νά ἀνεβαίνῃ ἑκουσίως στόν σταυρό του μαζί μέ τόν Χριστό. Γιατί μόνο πίσω ἀπό αὐτόν τόν σταυρό βρίσκεται ἡ ἀνάστασις.
.      Ἀναμφίβολα θλιβερή οκονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική καί θνική βεβαιότητα το λαο μας εναι νας θάνατος. νας θάνατος πού το πιβάλλεται πό κείνους πού θέλουν τόν πνευματικό του φανισμό, πό κείνους πού χρόνια τώρα μεθοδικά το φρεσαν τά πνευματικά του ρείσματα καί τόν φησαν μετέωρο, δύναμο, χωρίς πνευματικό δυναμισμό.
.      Ὅμως ὁ λαός μας ἔχει ἱστορία. Ἔχει γράψει καί ἄλλες πολλές ἡρωϊκές σελίδες σέ παρόμοιες περιστάσεις. Τότε πού εἶχε αὐθεντικά κριτήρια γιά τήν ζωή καί τόν θάνατο, γιά τήν τιμή καί τήν ὐπόληψι. Τότε πού κέντρο τῆς ζωῆς του ἦταν ὁ Θεάνθρωπος Χριστός καί ὄχι οἱ τιμές τῶν χρηματιστηριακῶν ἀγορῶν. Τότε πού προτιμοῦσε νά εἶναι φτωχός ἀλλά ὄχι ἄδικος. Τότε πού μποροῦσε νά ζήσῃ ἐλεύθερος πολιορκημένος χωρίς νά προδώσῃ «ψυχή καί Χριστό». Τότε πού μποροῦσε νά γεννήσῃ Νεομάρτυρες καί νά φυλάξῃ τήν Ὀρθόδοξη ψυχή του, τό «πολύτιμον τζιβαϊρικόν», ὅπως ἔλεγε ὁ στρατηγός Μακρυγιάννης.
.      Τίς κρίσιμες ὧρες πού περνᾶ ἡ Πατρίδα μας μποροῦμε αὐτή τήν Μεγάλη Ἑβδομάδα νά τίς κατανοήσουμε ὡς συνοδοιπορία της μέ τόν Χριστό πρός τόν Γολγοθᾶ καί ὡς συσταύρωσι μαζί Του. Μπορεῖ ὁ λαός μας σήμερα νά νοιώθῃ ὅτι σταυρώνεται, ἀλλά στό χέρι του εἶναι νά ὁμολογῇ μαζί μέ τόν εὐγνώμονα ληστή: «ἡμεῖς μὲν δικαίως, ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος δὲ [ὁ Χριστός] οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξεν» (Λουκ. κγ’ 41). Μπορεῖ τότε νά ἀπευθύνεται μέ θάρρος στόν Χριστό καί νά τοῦ λέγῃ: «Ἰησοῦ, μνήσθητί μου ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. κγ’ 43). Εἶναι βέβαιον ὅτι τότε ὁ Κύριος θά λυτρώσῃ τόν λαό μας ἀπό τήν καταδυναστεία τῶν ἰσχυρῶν, διότι πίσω ἀπό τόν ἑκούσιο Σταυρό τοῦ Γένους πάντοτε ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις.

Ἀδελφοί,

.      Ὁ νικητήριος παιάνας τῆς Ἐκκλησίας, τό «Χριστός Ἀνέστη», θά ἠχήσῃ καί ἐφέτος γιά νά συνεγείρῃ τούς δεσμίους τοῦ ᾍδου. Ἐλπίζουμε ὅτι ἡ Πατρίδα μας, ἄν καί πολλαπλῶς δεσμία στόν δικό της σύγχρονο ᾍδη, θά ἀκούσῃ τόν Λυτρωτή καί θά τόν ἀκολουθήσῃ σέ μία λαμπρή συνανάστασι μαζί Του. Ὁ Ἀναστάς Κύριος προτείνει τήν παντοδύναμη δεξιά Του. ς το πλώσουμε μες τό δικό μας χέρι, τήν προσωπική καί συλλογική μας μετάνοια. Θά μς ναστήσ. Ὁ σταυρός μας, ὁ σταυρός τῆς Πατρίδος μας, τῶν συμπολιτῶν μας, δέν θά εἶναι τό σκοτεινό τέρμα. Θά γίνῃ ἡ χαρά μας. Θά γίνῃ ὁ προάγγελος μιᾶς νέας ἐπιγείου βιοτῆς, τῆς αἰωνίου ζωῆς ἡ ἀπαρχή, διότι ὄντως ὁ Χριστός Ἀνέστη!

Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους
+ Ἀρχιμανδρίτης Γεώργιος

Ἅγιον Πάσχα 2012

ΠΗΓΗ:  agioros.blogspot.com

, , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ ΜΑΣ

ΕΙΣ. ΣΧΟΛΙΟ τοῦ κ. Γ. Κ., ΦΙΛΟΥ ΤΗΣ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ὅλως παραδόξως μὲ τὸ δίδαγμα τοῦ κατωτέρω παρατιθεμένου ἀποσπάσματος ἐναρμονίζονται οἱ χθεσινὲς δηλώσεις τοῦ ὑπουργοῦ Δικαιοσύνης: «Ὁ λαὸς θὰ πρέπει νὰ γνωρίζει ὅτι μποροῦμε νὰ ἀπεξαρτηθοῦμε ἀπὸ τοὺς δανειστές, ἀρκεῖ νὰ καταναλώνουμε τὰ 54 δισ. εὐρώ, τὰ ὁποῖα ἡ χώρα παράγει ἐτησίως. Καὶ νὰ ποῦμε στοὺς πολίτες ὄτι αὺτὸ ὁδηγεῖ σὲ πτώση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἀλλὰ μᾶς ἀνεξαρτητοποιεῖ πλήρως ἀπὸ τὸν ἐξωτερικὸ δανεισμό». Ἐνδεχομένως μερικοὶ ὑπουργοί νὰ πιέζονται ἀπὸ τὴν συνείδησή τους («Χ.Β.»: μακάρι) καὶ νὰ ἀντιδροῦν, ἀλλά δυστυχῶς ἐκβιάζονται ἀγρίως ἀπὸ τὶς ἄνωθεν ὀδηγίες….

Ἡ θάλασσα τοῦ κόσμου

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
 «Ἕνας ἀσκητὴς ἐπίσκοπος – Ὅσιος Νήφων ἐπίσκοπος Κωνσταντιανῆς»,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττ., σελ. 273-275.

.          ΠΡΟΣΕΥΧΟΤΑΝ πάλι μία μέρα, ὅταν ὁ νοῦς του πῆγε στὸν θάνατό του καὶ στὴν ἀναχώρησή του γιὰ τὴν ἄλλη ζωή. Κι ἐνῶ συλλογιζόταν ἐκείνη τὴν μεγάλη καὶ φοβερὴ ὥρα, ἔπεσε σὲ ἔκσταση.
.          Βλέπει τότε μία μεγάλη θάλασσα, ὅπου κολυμποῦσαν ἀναρίθμητοι ἄνθρωποι. Ὅλοι ἔδειχναν πὼς ἀγωνίζονταν νὰ φτάσουν σὲ κάποιαν ἀκτή, ποὺ βρισκόταν ἀπέναντι, ἀρκετὰ μακριά. Μερικοὶ ὅμως, καθὼς κολυμποῦσαν, σήκωναν στοὺς ὤμους τους τεράστια φορτία – πέτρες, λάσπη, ξύλα, στάχτη, μπακίρι, χρυσάφι…, ὅλα τὰ ὑλικὰ τοῦ κόσμου. Οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπ’ αὐτοὺς – ἀλίμονο! – πνίγονταν κάτω ἀπ’ τὸ βάρος τοῦ φορτίου τους. Ἄλλοι πάλι σήκωναν μικρὰ φορτία, κολυμπώντας ὅμως μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Κι ἐνῶ οἱ ταλαίπωροι βούλιαζαν, πρόσθεταν συνέχεια βάρος στὸ φορτίο τους, ὥσπου πνίγονταν κι αὐτοί!
.          Ἡ θάλασσα ἦταν φουρτουνιασμένη. Κι ὁλόγυρά της βασίλευε σκοτάδι πηχτό. Παγωνιὰ καὶ φόβος παντοῦ.
.          Ἀρκετοὶ κολυμβητὲς δὲν εἶχαν φορτία. Ὁρισμένοι προχωροῦσαν σταθερὰ πρὸς τὴν ἀκτή, περνώντας ἄνετα μέσ’ ἀπὸ τὰ κύματα. Ἄλλοι ὅμως, ἐκεῖ ποὺ κολυμποῦσαν, ἔκαναν ξαφνικὰ ἕνα μακροβούτι, καὶ χάνονταν γιὰ πάντα μέσα στὴν θανάσιμη ἀγκαλιὰ τοῦ βυθοῦ.
.          Μερικοὶ περπατοῦσαν πάνω στὸ νερὸ σὰν σὲ στέρεο ἔδαφος. Μὰ τὸ πιὸ θαυμαστὸ ἦταν, ὅτι κάποιοι εἶχαν φωτεινὰ φτερά. Μ’ αὐτὰ πετοῦσαν πάνω ἀπὸ τὴν θάλασσα κι ἔφταναν γοργὰ στὴν ἀκτή.
.          Ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ κολυμποῦσαν, οἱ περισσότεροι σταματοῦσαν πότε-πότε, γιατί, καθὼς φαίνεται, κουράζονταν. Πολλοί, ἐνῶ κινδύνευαν νὰ πνιγοῦν ἀπὸ τὸ βάρος τοῦ φορτίου τους, μάζευαν κι ἄλλα πράγματα. Ἀντίθετα, κάποιοι βαρυφορτωμένοι, θέλοντας νὰ σωθοῦν, τὰ πετοῦσαν λίγα-λίγα ἀπὸ πάνω τους, καὶ ξαλαφρωμένοι κολυμποῦσαν γρήγορα πρὸς τὴν ἀκτή. Ὅσα ὅμως πετοῦσαν ἐκεῖνοι, τὰ μάζευαν ἄλλοι, ποὺ ἔρχονταν ἀπὸ πίσω.
.          Θλιβερὸ θέαμα… Ἕνας ἔσπρωχνε τὸν μπροστινό του. Ἄλλος ἔπνιγε τὸν διπλανό του. Καὶ οἱ περισσότεροι, ἐνῶ εἶχαν τὴν δυνατότητα νὰ μποῦν σὲ πλοῖα, προτιμοῦσαν νὰ θαλασσοπνίγονται σφιχταγκαλιασμένοι μὲ τὰ φορτία τους…
.          Μὲ βαρειὰ τὴν καρδία παρακολουθοῦσε ὁ ἅγιος τὸ ὅραμα.
.          – Τί θέλουν νὰ ποῦν ἄραγε ὅλα τοῦτα; μουρμούρισε.
.          Καὶ ἄκουσε φωνή, ποὺ τοῦ ἐξήγησε:
.          – Θάλασσα εἶναι ὁ κόσμος. Καὶ κολυμβητὲς οἱ ἄνθρωποι. Τὸ πέρασμα ἀπὸ τὴ μιὰν ἀκτὴ στὴν ἄλλη σημαίνει τὴν παροῦσα ζωή. Καὶ οἱ διάφοροι τρόποι τοῦ περάσματος φανερώνουν τὸ πόσο εἶναι κάθε ἄνθρωπος δεμένος μὲ τὴν ὕλη καὶ μὲ τὶς βιοτικὲς μέριμνες. Ὅποιος λοιπὸν θέλει νὰ φτάσει μὲ ἀσφάλεια στὴν αἰώνια βασίλεια τοῦ Θεοῦ, ἂς ξέρει πὼς πρέπει νὰ πετάξει ἀπὸ πάνω του κάθε μάταιο φορτίο καὶ ν’ ἀναγεννηθεῖ πνευματικά. Ἀλλιῶς, ἂν προσπαθήσει νὰ περάσει τὴν θάλασσα τῆς ζωῆς αὐτῆς φορτωμένος μὲ τὴν ὕλη καὶ τὴν ματαιότητα, ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ βρεθεῖ στὸν βυθὸ τοῦ ἅδη…

,

Σχολιάστε

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑΣ

ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: «Ὁ πνευματικός ἄνθρωπος ἀποφεύγει τήν προβολή καί ἐπιλέγει τήν ἀπομόνωση», ὑπογραμμίζεται τόσο ὡραῖα καὶ εὔστοχα στὸ κατωτέρω ἄρθρο τοῦ π. Διονυσίου Τάτση. Πρόκειται γιὰ μιὰ πνευματικὴ σταθερά, τὴν ὁποία ἡ κρατοῦσα «ἐκκλησιαστικὴ» ἀντίληψη ἔχει ἐν πολλοῖς ἀναποδογυρίσει, ἀποβλέποντας στὰ κοντὰ ὀφέλη τῆς Προβολῆς καὶ τῆς Διαφημίσεως. Τόσο πολὺ ποὺ μιὰ Ἀρτοκλασία ἢ μιὰ Βάπτιση ἑνὸς «ἐπωνύμου» βρέφους ἢ τὰ θυρανοίξια ἐξωκκλησίου «Παράγοντός τινος» (!) νὰ ἀποτελοῦν πολυφωτογραφιζόμενη …εἴδηση, ὥστε ὁ Τελετάρχης νὰ βρίσκεται διαρκῶς στὸ Σαθρὸ Προσκήνιο τῆς Ματαιοδοξίας καὶ τῆς Ἐξουσιοθηρίας

ΟΙ ΑΝΑΧΩΡΗΤΑΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Διονυσίου Τάτση

.     Οἱ ἄνθρωποι θέλουν νά ἐπικοινωνοῦν καί ἄς μή ἔχουν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό. Ἀρέσκονται στό νά μιλᾶνε καί να ἀκοῦν, νά διαφωνοῦν καί νά παρεξηγοῦνται. Αὐτή ἡ ἐπικοινωνία, ὡστόσο, κουράζει, ἄν δέν ἀπογοητεύει κιόλας, τούς συγκροτημένους καί πνευματικούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι βλέπουν το πολύ χαμηλό ἐπίπεδο τῶν συζητήσεων καί δέν τό ὑποφέρουν.
.   Οἱ γνωστοί καί φημισμένοι γιά κάποιο χάρισμα, πού ἔχουν, τραβοῦν συνήθως τό ἐνδιαφέρον τῶν πολλῶν, πού θέλουν νά ἱκανοποιήσουν τήν περιέργειά τους, νά τούς δοῦν ἀπό κοντά καί νά συνομιλήσουν μαζί τους. Νά μάθουν καί λεπτομέρειες ἀπό τή ζωή τους. Ἡ ἀναζήτηση αὐτή ἐνοχλεῖ πολύ. Εἶναι χαρακτηριστικά τά λόγια τοῦ Φώτη Κόντογλου: «Ἔρχονται στό παλάτι μας (τό φτωχικό του σπίτι κατ᾽ εὐφημισμόν) νά μᾶς δοῦνε κάμποσοι ἄνθρωποι, λογιῶν-λογιῶν Ἐγώ τούς ἀποφεύγω, γιατί πολλοί ἀπό δαύτους εἶναι κούφιοι, κ᾽ ἔρχονται νά μᾶς δοῦνε ἀπό περιέργεια, τί λογῆς ἄνθρωποι εἴμαστε. Μά ἐγώ δέν εἶμαι κανένας ρινόκερως ἤ κανένας ἱπποπόταμος, γιά νά ᾽ρχονται νά μέ βλέπουνε».
.   Ὁ πνευματικός ἄνθρωπος ἀποφεύγει τήν προβολή καί ἐπιλέγει τήν ἀπομόνωση. Δέν εἶναι ἰδιορρυθμία αὐτό. Εἶναι τρόπος γιά να μπορεῖ νά δημιουργεῖ, διατηρώντας τήν ἐλευθερία τῆς σκέψης και τῆς ἔκφρασης. Ἀξιοποιεῖ τό χρόνο του, ἀποφεύγοντας τούς περίεργους καί ἀδειανούς ἀνθρώπους. Ὅταν ὅμως ἐπικοινωνεῖ με ἀνθρώπους, πού ἔχουν πνευματικά ἐνδιαφέροντα, πρόθυμα ἀναφέρεται σέ διάφορα θέματα, ὅπως πρόθυμα ἀκούει καί τούς συνομιλητές του. Οἱ περιπτώσεις αὐτές ὅμως εἶναι λίγες. Οἱ ἄνθρωποι στήν ἐποχή μας δέν ἔχουν πνευματικά ἐνδιαφέροντα. Ἐναγωνίως ἀσχολοῦνται μέ τήν σκληρή καί δυσάρεστη καθημερινότητά τους. Δέν ἔχουν πνευματικές ἀνησυχίες. Δέν ἐνοχλοῦνται ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ κοινωνία ἔχει γίνει ζούγκλα καί κανένας δέν μιλάει γιά ἠθικές ἀξίες. Ὅπως κανείς δέν μιλάει καί γιά τόν Θεό. Ὅλοι ἐνδιαφέρονται γιά τόν ἑαυτό τους, τά συμφέροντά τους, τήν καλοπέρασή τους καί σχεδόν κανένας δέν θέλει νά ἐργαστεῖ γιά νά βελτιωθοῦν τά κακῶς κείμενα. Δέν ὑπάρχουν πιά ἄνθρωποι μέ ὁράματα καί εὐγενικές φιλοδοξίες.
.    Ἐκεῖνο πού δέν βρίσκει ὁ πνευματικός ἄνθρωπος στήν κοινωνία, τό ὁραματίζεται ὅταν εἶναι ἑκουσίως μακριά της. Αὐτή εἶναι ἡ μοναδική διέξοδος. Φεύγει μακριά ἀπό τούς ἀνθρώπους καί χαίρεται τή μοναξιά σέ ἐρημικούς τόπους. Ὁ Κόντογλου ἐκφράζει μέ τόν δικό του τρόπο αὐτή τήν ἐπιθυμία τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν πολυμέριμνο καί θορυβώδη κόσμο: «Μ᾽ ὅλο πού ζῶ παράμερα στο ἐρημητήρι μου, σάν νά βρίσκουμαι μακρυά ἀπό τήν Ἀθήνα, ὡστόσο τώρα πού καλοκαιρεύει πεθύμησα νά φύγω μακρυά, νά πάγω κατά τή θάλασσα. Νά κρυφτῶ, νά μή μέ ξέρει κανένας, νά ξεχαστῶ σά νά ᾽μαι πεθαμένος. Πόσο εὐτυχισμένος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, πού δέν τόν ξέρει κανένας! Ἄν γνώριζε τήν εὐτυχία του! Πόσο ζηλεύω κάτι ἀνθρώπους, ὁπού ζοῦνε σέ κάποια μέρη, πού δέν τά βάζει κανένας στό νοῦ του, καί πού κανένας δέν μαθαίνει ἄν ζοῦνε ἤ ἄν πεθάνανε! Τούς συλλογίζουμαι καί ξεκουράζουμαι. Καλότυχος ὁ ἄνθρωπος, πού κατάλαβε ἀπό νωρίς, πώς ὅποιος ζεῖ μέ πολλές ἔγνοιες εἶναι δυστυχισμένος καί πώς ὅποιος ζεῖ κρυφά, δίχως να τόν ξέρουνε οἱ ἄλλοι, αὐτός εἶναι βλογημένος. Ἄς εἶναι φτωχός, ἄς εἶναι στεναχωρημένη ἡ ζωή του, πάντα ἔχει ἕνα μεγάλο κέρδος ὁ τέτοιος ἄνθρωπος: γλυτώνει ἀπό πολλά φαρμάκια».
.  Μέ αὐτόν τόν τρόπο σκέφτεται ὁ ἄνθρωπος, πού θέλει νά ἀξιοποιεῖ τόν χρόνο του καί νά δημιουργεῖ. Ἡ ἐπιθυμία ἀπομάκρυνσης ἀπό τόν κόσμο εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς καλῆς του ἀνησυχίας τόσο γιά τή δική του πνευματική προκοπή ὅσο καί γιά τήν δίχως Θεό πορεία τῶν ἀνθρώπων.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «Ὀρθόδοξος Τύπος», 15.07.2011
(Διαδίκτυο: «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»)

, , , ,

Σχολιάστε

ΓΙΑΤI ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ (Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς)

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΠΟΠΟΒΙΤΣ
ΓΙΑΤI ΚΑΙ ΠΩΣ ΠPEΠEI ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

.      Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι κατὰ κάποιο τρόπο ἡ βιογραφία τοῦ Θεοῦ στὸν κόσμο αὐτό. Καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ ἡ Καινὴ Διαθήκη εἶναι ἡ βιογραφία τοῦ σαρκωθέντος Θεοῦ σ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο .
.     Μέσα σ᾽ αὐτὴν περιγράφεται πῶς ὁ Θεός, γιὰ νὰ δείξει τὸν Ἑαυτό Του στοὺς ἀνθρώπους, ἔστειλε τὸν Θεὸ Λόγο, ὁ ὁποῖος σαρκώθηκε καὶ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ σὰν ἄνθρωπος εἶπε στοὺς ἀνθρώπους ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἔχει, ὅλα ὅσα ὁ Θεὸς ἐπιθυμεῖ γιὰ τὸν κόσμο αὐτὸν καὶ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν σ᾽ αὐτόν.
. Ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς Λόγος τ σχέδιο το Θεο πρς τν κόσμο. Ὁ Θεὸς Λόγος μὲ τὴν βοήθεια τοῦ λόγου, ἔδειξε τὸν Θεὸ στοὺς ἀνθρώπους, ὅσο εἶναι δυνατὸν ὁ ἀνθρώπινος λόγος νὰ περιλάβει τὸν Ἀπερίληπτο Θεό.
.     Ὅ,τι εἶναι ἀπαραίτητο στὸν κόσμο αὐτὸ καὶ στοὺς ἀνθρώπους ποὺ ζοῦν σ᾽ αὐτόν, ὁ Κύριος τὸ ἔδωσε μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Μέσα σ᾽ Αὐτὴν ἔδωσε τὶς ἀπαντήσεις γιὰ ὅλα τὰ ἐρωτήματα.
.    Δὲν ὑπάρχουν ἐρωτήματα ποὺ νὰ βασανίζουν τὴν ἀνθρώπινη ψυχὴ καὶ γιὰ τὰ ὁποῖα νὰ μὴν ἔχει δοθεῖ μέσα στὴν Ἁγία Γραφὴ εἴτε ἄμεση εἴτε ἔμμεση ἀπάντηση. Οἱ ἄνθρωποι δὲν μποροῦν νὰ ἐπινοήσουν περισσότερα ἐρωτήματα ἀπ᾽ ὅσες ἀπαντήσεις ὑπάρχουν μέσα στὴν Ἁγία Γραφή. Τ τι δν βρίσκεις στν Ἁγία Γραφ πάντηση σ κάποιο σου ρώτημα, σημαίνει τι θεσες σήμαντο ρώτημα τι δν μπόρεσες ν διαβάσεις τν γία Γραφ κα ν πάρεις τν τελικ πάντηση.

ΤΙ ΜΑΣ ΕΔΕΙΞΕ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ Ο ΘΕΟΣ

.     Τί εἶναι ὁ κόσμος, ἀπὸ ποῦ προέρχεται, γιὰ ποιό λόγο ὑπάρχει, πρὸς τὰ ποῦ πορεύεται, ποῦ θὰ καταλήξει.

.      Τί εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ ποῦ ἔρχεται, ποῦ πηγαίνει, ποιὰ εἶναι ἡ οὐσία του, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς θὰ τελειωθεῖ.

.      Τί εἶναι τὰ ζῶα, τί εἶναι τὰ φυτά, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχουν, τί ἐξυπηρετεῖ ἡ ὑπαρξή τους, τί προσφέρουν.

.      Τί εἶναι τὸ καλό, ἀπὸ ποῦ πορέρχεται, ποῦ ὁδηγεῖ, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς ἀποκτᾶται.

.      Τί εἶναι τὸ κακό, ἀπὸ ποῦ προέρχεται, πῶς ὑπάρχει, γιὰ ποιὸ λόγο ὑπάρχει, πῶς θὰ τελειώσει.

.     Τί εἶναι δίκαιοι καὶ τί ἁμαρτωλοί, πῶς ἀπὸ ἕναν ἁμαρτωλὸ βγαίνει δίκαιος καὶ πῶς ἕνας ἐπηρμένος δίκαιος μπορεῖ νὰ καταντήσει ἁμαρτωλός, πῶς ὁ ἄνθρωπος ὑπηρετεῖ τὸν Θεὸ καὶ πῶς τὸν διάβολο. Ὁλόκληρος ὁ δρόμος ἀπὸ τὸ ἀγαθὸ ὣς τὸ κακό, ἀπὸ τὸν Θεὸ ὣς τὸν διάβολο. Ὅλα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλος, ὁλόκληρος ὁ δρόμος τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν σάρκα ὣς τὸν Θεό, ἀπὸ τὴν σύλληψή του μέχρι τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασή του. Τί εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ ἱστορία τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, τί εἶναι ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητος, ποιὸς ὁ δρόμος τους, ὁ σκοπὸς καὶ ἡ τελείωσή τους.
.     Γενικά, ὁ Θεὸς στὴν Ἁγία Γραφὴ εἶπε ὅσα χρειάζονταν νὰ πεῖ στοὺς ἀνθρώπους. Στὴν Ἁγία Γραφὴ βρίσκεται ἡ βιογραφία τοῦ κάθε ἀνθρώπου, τοῦ καθενός μας ἀνεξαιρέτως. Σ᾽ αὐτὴν ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ βρεῖ ὁλόκληρο τὸν ἑαυτό του νὰ παρουσιάζεται καὶ νὰ περιγράφεται λεπτομερῶς. Ὅλες οἱ ἀρετές σου καὶ τὰ ἐλαττώματα ποὺ ἔχεις καὶ δὲν ἔχεις.
.     Θὰ βρεῖς τοὺς δρόμους μέσῳ τῶν ὁποίων ἡ ψυχή σου καὶ ἡ ψυχὴ κάθε ἀνθρώπου βαδίζει ἀπὸ τὴν ἁμαρτία στὴν τελειότητα καὶ ὁλόκληρο τὸν δρόμο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὣς τὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ὣς τὸν διάβολο.
.        Στὴν Ἁγία Γραφὴ θὰ βρεῖς τρόπους πῶς νὰ ἀπελευθερωθεῖς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, θὰ βρεῖς μὲ μία λέξη, ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἁμαρτωλότητος, καὶ ὅλη τὴν ἱστορία τῆς ἀρετῆς καὶ τῶν δικαίων.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΕΣ», ἀρ. φ. 232, Φλώρινα, Ἰούνιος 2011
(ἀπὸ ”ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ”,
Ἔκδοση Παγκυπρίου Συλλόγου Ὀρθοδόξου Παραδόσεως
«Οἱ φίλοι τοῦ Ἁγίου Ὄρους», ἀριθ. 93/2011, σ.σ. 50-51.)

, , , , , ,

Σχολιάστε

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ (Κυρ. Ἁγ. Πατέρων)

TΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ
(Ἰω. ιζ´ 1–13)

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ταῦτα ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπῆρε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· πάτερ, ἐλήλυθεν ἡ ὥρα· δόξασόν σου τὸν υἱόν, ἵνα καὶ ὁ υἱός σου δοξάσῃ σε, καθὼς ἔδωκας αὐτῷ ἐξουσίαν πάσης σαρκός, ἵνα πᾶν ὃ δέδωκας αὐτῷ δώσῃ αὐτοῖς ζωὴν αἰώνιον. Αὕτη δέ ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί σε τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ὃν ἀπέστειλας Ἰησοῦν Χριστόν. Ἐγώ σε ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, τὸ ἔργον ἐτελείωσα ὃ δέδωκάς μοι ἵνα ποιήσω· καὶ νῦν δόξασόν με σύ, πάτερ, παρὰ σεαυτῷ τῇ δόξῃ ᾗ εἶχον πρὸ τοῦ τὸν κόσμον εἶναι παρὰ σοί. Ἐφανέρωσά σου τὸ ὄνομα τοῖς ἀνθρώποις οὓς δέδωκάς μοι ἐκ τοῦ κόσμου. Σοὶ ἦσαν καὶ ἐμοὶ αὐτοὺς δέδωκας, καὶ τὸν λόγον σου τετηρήκασι. Νῦν ἔγνωκαν ὅτι πάντα ὅσα δέδωκάς μοι παρὰ σοῦ ἐστιν· ὅτι τὰ ρήματα ἃ δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, καὶ αὐτοὶ ἔλαβον, καὶ ἔγνωσαν ἀληθῶς ὅτι παρὰ σοῦ ἐξῆλθον, καὶ ἐπίστευσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας.
Ἐγὼ περὶ αὐτῶν ἐρωτῶ· οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα σά ἐστι καὶ τὰ σὰ ἐμά, καὶ δεδόξασμαι ἐν αὐτοῖς. Καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἐν τῷ κόσμῳ, καὶ οὗτοι ἐν τῷ κόσμῳ εἰσί, καὶ ἐγὼ πρὸς σὲ ἔρχομαι. Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου ᾧ δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς. Ὅτε ἤμην μετ’ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου· οὓς δέδωκάς μοι ἐφύλαξα, καὶ οὐδεὶς ἐξ αὐτῶν ἀπώλετο εἰ μὴ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, ἵνα ἡ γραφὴ πληρωθῇ. Νῦν δὲ πρὸς σὲ ἔρχομαι, καὶ ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Τὸν καιρὸ ἐκεῖνο, αὐτὰ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐσήκωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε, «Πατέρα, ἦλθε ἡ ὥρα· δόξασε τὸν Υἱόν σου, διὰ νὰ σὲ δοξάσῃ καὶ ὁ Υἱός σου, σύμφωνα μὲ τὴν ἐξουσίαν ποὺ τοῦ ἔδωκες ἐπὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ δώσῃ ζωὴν αἰώνιον εἰς τὸν καθένα ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τοῦ ἔδωκες. Αὐτὴ εἶναι ἡ αἰώνιος ζωή: τὸ νὰ γνωρίζουν σὲ τὸν μόνον ἀληθινὸν Θεὸν καὶ τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ὁποῖον ἔστειλες. Ἐγὼ σὲ ἐδόξασα ἐπὶ τῆς γῆς, ἐτελείωσα τὸ ἔργον ποὺ μοῦ ἔδωκες νὰ κάνω, καὶ τώρα δόξασέ με σύ, Πατέρα, πλησίον σου μὲ τὴν δόξαν ποὺ εἶχα μαζί σου πρὶν νὰ ὑπάρξῃ ὁ κόσμος. Ἐφανέρωσα τὸ ὄνομά σου εἰς τοὺς ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους μοῦ ἔδωκες ἀπὸ τὸν κόσμον. Δικοί σου ἦσαν καὶ τοὺς ἔδωκες σ’ ἐμένα, καὶ τὸν λόγον σου ἔχουν τηρήσει. Τώρα κατάλαβαν ὅτι ὅλα ὅσα μοῦ ἔδωκες, εἶναι ἀπὸ σένα, διότι τὰ λόγια ποὺ μοῦ ἔδωκες, τοὺς τὰ ἔδωκα καὶ αὐτοὶ τὰ ἐδέχθησαν καὶ ἐγνώρισαν ἀληθινὰ ὅτι ἐβγῆκα ἀπὸ σένα καὶ ἐπίστεψαν ὅτι σὺ μὲ ἔστειλες. 
Ἐγὼ γι’ αὐτοὺς παρακαλῶ, δὲν παρακαλῶ γιὰ τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ ἐκείνους ποὺ μοῦ ἔδωκες, ἐπειδὴ εἶναι δικοί σου, καὶ ὅλα τὰ δικά μου εἶναι δικά σου καὶ τὰ δικά σου εἶναι δικά μου, καὶ ἔχω δοξασθῆ δι’ αὐτῶν. Δὲν θὰ εἶμαι πλέον εἰς τὸν κόσμον, ἐνῷ αὐτοὶ θὰ εἶναι εἰς τὸν κόσμον, καὶ ἐγὼ ἔρχομαι σ’ ἐσένα. Πατέρα ἅγιε, φύλαξέ τους μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός σου ποὺ μοῦ ἔδωκες, διὰ νὰ εἶναι ἕνα ὅπως εἴμεθα ἐμεῖς. Ὅταν ἤμουν μαζί τους εἰς τὸν κόσμον, ἐγὼ τοὺς ἐφύλαττα μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός σου· ἐκείνους ποὺ μοῦ ἔδωκες τοὺς ἐφύλαξα καὶ κανένας ἀπ’ αὐτοὺς δὲν ἐχάθηκε παρὰ ὁ υἱὸς τῆς ἀπωλείας, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἡ γραφή. Ἀλλὰ τώρα ἔρχομαι σ’ ἐσένα, καὶ αὐτὰ τὰ λέγω ἐνῷ εἶμαι ἀκόμη εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ ἔχουν τὴν χαράν μου μέσα τους τελείαν.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ
«Οὐ περὶ τοῦ κόσμου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς μοι, ὅτι σοί εἰσι»

.     Κατὰ τὴν σηµερινὴ Κυριακή, ποὺ εἶναι ἀφιερωµένη στὴν µνήµη τῶν ἁγίων καὶ θεοφόρων Πατέρων τῆς Α´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου, ἀναγινώσκεται µία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες εὐαγγελικὲς περικοπές. Πρόκειται γιὰ ἕνα τµῆµα τῆς λεγοµένης ἀρχιερατικῆς προσευχῆς τοῦ Κυρίου. Σ᾽ ἕνα σηµεῖο αὐτῆς τῆς συγκινητικῆς προσευχῆς ὁ Θεάνθρωπος Κύριος ἀπευθυνόµενος ὡς ἀρχιερεὺς καὶ µεσίτης µας πρὸς τὸν Οὐράνιο Πατέρα λέγει: «οὐ περὶ τοῦ κόσµου ἐρωτῶ, ἀλλὰ περὶ ὧν δέδωκάς µοι, ὅτι σοί εἰσι». Δηλαδή: Τὴν στιγµὴ αὐτὴ δὲν Σὲ παρακαλῶ γιὰ τὸν κόσµο τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς ἀµαρτίας, ἀλλὰ γιὰ ἐκείνους τοὺς ὁποίους µοῦ ἔδωσες, διότι ἂν καὶ µοῦ τοὺς ἔδωσες, δὲν παύουν νὰ εἶναι δικοί σου. Ἂς δοῦµε ὅμως ποιοί εἶναι αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους προσεύχεται ὁ Κύριος καὶ τί σηµασία ἔχει αὐτὴ ἡ ἀρχιερατικὴ προσευχή του γιὰ τὴν δική µας ζωή.

1. OΙ ΔΙΚΟΙ ΤΟΥ MAΘHTΕΣ

.      Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀναφέρει ποιοί εἶναι αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους προσεύχεται: Εἶναι οἱ µαθητές του, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι «ἔγνωσαν ἀληθῶς» καὶ «ἐπίστευσαν» ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ ἀπεσταλµένος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ ποὺ Τὸν ἀναγνώρισαν ὡς Σωτήρα καὶ Λυτρωτὴ καὶ Τὸν ἀκολούθησαν µἐ πλήρη καὶ τέλεια ἐµπιστοσύνη.
.      Εἶναι αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι «τὸν λόγον αὐτοῦ τετηρήκασι», δηλαδὴ ἀγωνίστηκαν νὰ ἐφαρµόσουν στὴν ζωή τους τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.     Αὐτοὶ γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος Ἰησοῦς εἶπε ὅτι «δεδόξασµαι ἐν αὐτοῖς», διότι πράγµατι δοξάζεται ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ Τὸν ἀναγνωρίζουν ὡς Βασιλέα καὶ Κύριο µὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ζωή τους.
.    Γι᾽ αὐτοὺς προσεύχεται ὁ Κύριος! Ὅµως, ὅπως διευκρίνισε ὁ Ἴδιος, ἡ προσευχή του δὲν ἀφορᾶ µόνο στοὺς ἁγίους Ἀποστόλους ἀλλὰ καὶ σ᾽ ὅλους τοὺς πιστοὺς χριστιανοὺς κάθε ἐποχῆς: Δὲν σὲ παρακαλῶ µόνο γι᾽ αὐτοὺς ἐδῶ τοὺς µαθητές µου, εἶπε, «ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐµέ» (Ἰω. ιζ´ 20).
.     Ἐφ᾽ ὅσον λοιπὸν πιστεύουµε στὸν Κύριο Ἰησοῦ ὡς Υἱὸ τοῦ Θεοῦ καὶ ἀγωνιζόµαστε νὰ ζοῦµε σύµφωνα µὲ τὸ θεληµά του, τότε ἔχουµε κι ἐµεῖς τὸ ξεχωριστὸ προνόµιο νὰ ἀνήκουµε σ᾽ Αὐτοὺς γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος ἀπευθύνει τὴν εἰδικὴ αὐτὴ ἀρχιερατική του Προσευχή. Ἔχουµε τὴν ἰδιαίτερη τιµὴ νὰ µᾶς θεωρεῖ ὁ Κύριος δικούς του: «Σοὶ ἦσαν καὶ ἐµοὶ αὐτοὺς δέδωκας», λέγει πρὸς τὸν Οὐράνιο Πατέρα. Δικοί σου ἦταν καὶ ἐσὺ µοῦ τοὺς ἔδωσες, γιὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσω στὴν σωτηρία.
.     Ναί! Εἴµαστε δικοί του! Τί σηµαίνει ὅμως αὐτὸ γιὰ τὴν ζωή µας;

2. ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ

.     Καὶ µόνο τὸ γεγονὸς ὅτι µᾶς διάλεξε ὁ πανάγαθος Θεὸς ἀνάµεσα ἀπὸ τὰ δυσεξαρίθµητα πλήθη τῶν ἀνθρώπων καὶ µᾶς ἀξίωσε νὰ γνωρίσουµε τὴν ἀλήθειά του, ἀποτελεῖ ἀφορµὴ δοξολογίας καὶ εὐγνωµοσύνης πρὸς τὴν πάνσοφη Πρόνοιά του.
.       Πολὺ περισσότερο ὅμως συγκινεῖ τὴν ψυχή µας καὶ µᾶς χαρίζει ἐλπίδα καὶ ἀσφάλεια ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ Κύριος Ἰησοῦς δείχνει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον καὶ µεσιτεύει πρὸς τὸν Οὐράνιο Πατέρα γιὰ καθέναν ἀπὸ τοὺς µαθητές του: «Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόµατί σου», Τοῦ εἶπε. Φύλαξέ τους µὲ τὴν πατρικὴ καὶ παντοδύναµη προστασία Σου …
.     Ἀλήθεια, µποροῦµε νὰ συνειδητοποιήσουµε τί δύναµη ἔχει ἡ µεσιτεία τοῦ Κυρίου; Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεὸς Πατέρας δέχεται καὶ δὲν περιφρονεῖ τὶς προσευχὲς τῶν ἁµαρτωλῶν ἀνθρώπων, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ παραβλέψει τὴν ἀρχιερατικὴ µεσιτεία τοῦ Υἱοῦ του;
.    Ἂς αἰσθανόµαστε λοιπὸν ἀσφαλεῖς, διότι ἀνήκουµε στὸν Κύριο. Στὸν Καλὸ Ποιµένα ποὺ δὲν θέλει νὰ χαθεῖ κανένα ἀπὸ τὰ πρόβατά του.
.     Παράλληλα ἂς φιλοτιµούµαστε νὰ ἀνταποκρινόµαστε στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Διότι καὶ ὁ Ἰούδας, ἂν καὶ ὁ Κύριος προσευχήθηκε καὶ γι᾽ αὐτὸν τόσες φορές, χάθηκε! Μόνος του διάλεξε τὸν δρόµο τῆς ἀπωλείας. Ἂς ἀγωνιζόµαστε λοιπόν, ὥστε ἡ µεσιτεία τοῦ Κυρίου νὰ µὴ βρίσκει ἐµπόδιο ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἀδυναµίες µας, ἀλλὰ νὰ µᾶς ὁδηγεῖ µὲ ἀσφάλεια στὸν δρόµο τῆς σωτηρίας.

* * *

.      Ἄξιοι µαθητὲς τοῦ Κυρίου ἀνεδείχθησαν καὶ οἱ σεπτοὶ Πατέρες τῆς Α´ Οἰκουµενικῆς Συνόδου, τοὺς ὁποίους ἑορτάζουµε σήµερα. Ἔζησαν σὲ µιὰ ἐποχὴ ὅπου τὸ ψεῦδος καὶ ἡ πλάνη τῶν δυσσεβῶν αἱρετικῶν ἀπειλοῦσαν τὴν συνοχὴ τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ τὴν δύναµη ὅμως τῆς ἀρχιερατικῆς µεσιτείας τοῦ Κυρίου καὶ τὸν προσωπικό τους ἀγώνα ἔµειναν πιστοὶ στὸ ὄνοµά του καὶ διεκήρυξαν σθεναρὰ τὴν ἀληθινὴ πίστη. Μὲ τὸ παραδειγµά τοὺς µᾶς µεταδίδουν τὸ ἐλπιδοφόρο µήνυµα ὅτι οἱ πιστοὶ µαθητὲς τοῦ Κυρίου στὴν γῆ ἀπολαµβάνουν τὴν θεϊκή του προστασία καὶ στὸν οὐρανὸ δοξάζονται µὲ αἰώνια τιµὴ καὶ δόξα!

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», ἀρ. τ. 2024, 01.06.2011

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , ,

Σχολιάστε

«ΟΧΙ» ΣΤΗΝ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡ. ΚΗΦΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΛΗΡΙΚΟΥΣ

Ὁ Μητροπολίτης Κηφισίας καὶ ἅπαντες οἱ κληρικοὶ
δὲν θὰ παραλάβουν τὴν «Κάρτα τοῦ Πολίτου»

Πραγματοποιήθηκε  σήμερα  Πέμπτη 4 Νοεμβρίου 2010, στὸν Ἱερὸ  Ναὸ  Ἁγίου Νεκταρίου Κάτω Κηφισιᾶς, τὸ πρῶτο Ἱερατικὸ Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κηφισίας, Ἁμαρουσίου & Ὠρωποῦ. Τὸ πρωὶ ἐτελέσθη Ὄρθρος καὶ  Θεία Λετουργία ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Κυρίλλου. Κεντρικὸς εἰσηγητὴς τοῦ Συνεδρίου ἦταν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης  ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τὸ θέμα: «Ἡ ἀποστολὴ τοῦ ἱερέως στὸν σύγχρονο κόσμο».
Μεταξὺ ἄλλων ἐπεσήμανε ὅτι «Ὁ διάλογος τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν ἐποχή της δὲν εἶναι κάτι ἄγνωστο στὴν ἱστορικὴ πορεία τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀντιθέτως μάλιστα ἀποτελεῖ συστατικὸ στοιχεῖο τῆς πατερικῆς παραδόσεώς της, καθότι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας βρίσκονταν πάντα σὲ διαρκῆ διάλογο μὲ τὴν ἐποχή τους. Γνώριζαν πολὺ καλὰ τὰ φιλοσοφικὰ ρεύματα τῆς ἐποχῆς τους καὶ κατόρθωναν μὲ μία θαυμαστὴ δημιουργικότητα νὰ μεταμορφώσουν ὁλόκληρο τὸν πολιτισμὸ τῆς ἀρχαιότητος. Ὅπως ἀκριβῶς τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἔπρεπε νὰ διαλεχθοῦν καὶ νὰ μεταμορφώσουν τὸν κόσμο της ὕστερης ἑλληνικῆς φιλοσοφίας, ἔτσι ἀντίστοιχα καλούμαστε καὶ ἐμεῖς σήμερα νὰ ἐγκύψουμε μὲ τόλμη καὶ εὐαισθησία στὰ προβλήματα τοῦ σύγχρονου κόσμου καὶ νὰ βοηθήσουμε τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀπεγκλωβισθοῦν ἀπὸ τὶς σύγχρονες ὑλιστικὲς ἰδεολογίες καὶ τὸν εὐδαιμονισμό.
Ἡ Ἐκκλησία μας γνωρίζει πολὺ καλὰ ὅτι αὐτὸ εἶναι ἕνα δύσκολο ἐγχείρημα ποὺ ἀπαιτεῖ τὴν γνώση καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς θεολογίας τῶν Πατέρων. Γι᾽ αὐτὸ ἐνίοτε διστάζει νὰ ἀποτολμήσει, φοβούμενη πώς, χωρὶς θεολογία, οἱ ποιμένες ἀντὶ νὰ ἀσκήσουν ἐποικοδομητικὴ καὶ δημιουργικὴ κριτικὴ ἔναντι τοῦ συγχρόνου πολιτισμοῦ, θὰ καταφύγουν μᾶλλον στὴ μέθοδο τῆς πολεμικῆς καὶ ἐχθρικῆς στάσης. Ὁ δισταγμὸς ὅμως εἶναι σημεῖο σοφίας καὶ δὲν σχετίζεται μὲ τὴν ἔνοχη σιωπή…. Ἡ Ἐκκλησία μας πορεύεται μέσα στὸν κόσμο μὲ συστολὴ καὶ σύνεση, διότι γνωρίζει πὼς στὴ σχέση της μὲ τὸν κόσμο ὑπάρχει πάντα τὸ ἐπικίνδυνο ἐνδεχόμενο νὰ αὐτοακυρωθεῖ  ἐκκοσμικευόμενη καί, ἀντὶ νὰ μεταμορφώσει τὸν κόσμο, νὰ γίνει ἡ ἴδια κόσμος. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι πολὺ συχνὰ ξεχνοῦμε τὸν ἐσχατολογικὸ χαρακτήρα, τὴν ἐσχατολογικὴ διάσταση τῆς πίστεώς μας καὶ ἐγκλωβιζόμαστε σὲ ἕνα ἐγκοσμιοκρατικὸ πνεῦμα. Ἡ Ἐκκλησία μας ὅμως ζεῖ καὶ κινεῖται «ἐν τῷ κόσμῳ, ἀλλ’ οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου». Τὴν ἀληθινή της ὑπόσταση τὴν ἀντλεῖ ὄχι ἀπὸ παρελθὸν τῆς ἱστορίας της, οὔτε ἀπὸ τὸ παρὸν τῆς δράσεώς της καὶ τοῦ λόγου της, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ μέλλον,  ἀπὸ τὸ ὅραμα ἑνὸς κόσμου, ὄχι ὅπως ἦταν ἢ ὅπως εἶναι ἀλλά ὅπως θὰ εἶναι στὸ τέλος τῆς Ἱστορίας. Τὸ οὐσιαστικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι νὰ δημιουργεῖ ἦθος καὶ εἶδος ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἀναπαύονται μέσα στὸν κόσμο αὐτό, ἀλλὰ ἐπιδιώκουν τὴν ὑπέρβασή του. Σήμερα ἡ μεγάλη πρόκληση πρὸς τὴν Ἐκκλησία μας εἶναι  τὸ πῶς θὰ ἀπαντήσει στὴν κρίση τῶν ἀξιῶν. Οἱ περισσότεροι ἀναμένουν πὼς θὰ στρέψουμε τὸ βλέμμα στὸ παρελθὸν καὶ θὰ ἀναζητήσουμε τὴν ἀσφάλεια στὴν παράδοση. Ἴσως αὐτὸ  καὶ νὰ τοὺς βολεύει, καθότι προτιμοῦν τὴν ἀπομόνωση καὶ τὴν περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ ἀποστολὴ τῆς Ἐκκλησίας μας ὅμως ἀπὸ τὴν φύση της εἶναι νὰ ἐπικοινωνεῖ καὶ νὰ συνδιαλέγεται. Ἐπιδιώκει τὴν συνάντησή της ἀκόμη καὶ μὲ ἐκεῖνες τὶς κοινωνικὲς ὁμάδες ποὺ τὴν ἔχουν ἀπορρίψει, ἐπειδὴ δὲν τὴν γνωρίζουν. Δὲν φοβούμαστε τὶς κοινωνικὲς ἀλλαγές, διότι ἀντιλαμβανόμαστε πὼς αὐτὲς δὲν εἶναι πάντοτε ἀρνητικές, ἀλλὰ ἐμπεριέχουννεες εὐκαιρίες ἐμπειρίας καὶ ἔκφρασηςετου Εὐαγγελίου. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ κληρικοὶ στάθηκαν καὶ στέκονται πάντοτε κοντὰ στὸ λαό, ἄκουσαν καὶ ἀκοῦνε τὸν πόνο καὶ τὴν ἀγωνία του. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λαὸς τοὺς τιμᾶ, ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχει, συχνὰ ἄδικη, πολεμικὴ ἐναντίον τους».

Ἀναφέρθηκε ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο  καὶ τὸ θέμα τῆς κάρτας τοῦ πολίτου, τὸ ὁποῖο ἀνησυχεῖ καὶ προβληματίζει τοὺς πιστοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς ὑπευθύνους ποιμένες, μία καὶ εἶναι βέβαιο ὅτι καταργεῖ τὴν ἐλευθερία τοῦ προσώπου καὶ προσβάλλει βάναυσα τὴν θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν πιστῶν. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κηφισίας, Ἁμαρουσίου & Ὠρωποῦ  κ. Κύριλλος καὶ ἅπαντες οἱ κληρικοὶ ἐξέφρασαν τὴν πλήρη ἀντίθεσή τους ὡς πρὸς τὴν παραλαβὴ τῆς κάρτας τοῦ πολίτου καὶ ἐδήλωσαν ὅτι δὲν θὰ τὴν παραλάβουν.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

 

, , , , ,

Σχολιάστε