Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

γιος Εστάθιος1 ὁ Μεγαλομάρτυς (20.9)

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΠΛΑΚΙΔΑΣ: Ἡ ἱστορία τοῦ Ἁγίου Εὐσταθίου, εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ περίφημες τῆς χριστιανικῆς φιλολογίας, ἑλληνικῆς, λατινικῆς καὶ μεσαιωνικῆς γαλλικῆς. Κατὰ τὴν ἱστορία αὐτή, ὁ στρατηγὸς Πλακίδας, ἐνῶ κυνηγοῦσε, εἶδε ἕνα ἐλάφι ποὺ μεταξὺ τῶν κεράτων του ἔφερε τὸ Σταυρό, ἐνῶ μία ὑπερκόσμια φωνή, τοῦ Ἴδιου τοῦ Κυρίου, καλοῦσε τὸ στρατηγὸ νὰ γίνει Χριστιανός. Ἐν συνεχείᾳ ὁ Πλακίδας καὶ ἡ οἰκογένειά του βαπτίσθηκαν Χριστιανοί. Λουσμένος μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ πλέον ὁ Εὐστάθιος ἔτρεξε ξανὰπρὸς τὸ σημεῖο, ὅπου εἶχε δεῖ τὸ ὅραμα. Ἐκεῖ, γονάτισε εὐχαριστώντας τὸν Θεό. Ἄκουσε τότε πάλι τὴν γνώριμη φωνή: “Εὐτυχὴς εἶσαι Εὐστάθιε, διότι δέχθηκες τὸ σωτήριο Βάπτισμα. Νὰ ξέρεις ὅμως ὅτι ὁ διάβολος θὰ σοῦ κηρύξει πόλεμο. Θὰ πάθεις ὅσα ὁ Ἰώβ, ὅμως θὰ νικήσεις τὸν διάβολο. Ἀγωνίσου μὲ ἀνδρεία. Ἡ χάρη μου θὰ συνοδεύει ἐσένα καὶ τὴν συντροφιά σου καὶ θὰ φυλάξει τὶς ψυχές σας”.

ΙΩΒΙΕΣ ΔΟΚΙΜΑΣΙΕΣ: Ὁ φθονερὸς Σατανᾶς ἄρχισε τὸ “ἔργο” του. Χολέρα ἔπεσε στὸ μέρος ἐκεῖνο καὶ δοῦλοι καὶ συγγενεῖς του πέθαναν, ἐνῶ τὸ θανατικὸ ἐξαπλώθηκε καὶ στὰ ζωντανά του. Ἐκεῖνος, ἐμψυχώνοντας τὴ γυναίκα καὶ τὰ παιδιά του, τοὺς ὁδήγησε στὴν ἐξοχή. Στὴ διάρκεια τῆς ἀπουσίας τους, ὅμως, κλέφτες ρήμαξαν τὸ σπίτι τους. Ἔτσι ἀπὸ πλούσιοι ἔγιναν φτωχοὶ καὶ ἀξιολύπητοι! Ἔπειτα η οἰκογένεια κατευθύνθηκε μὲ πλοῖο στὴν Αἴγυπτο. Ὁ πλοίαρχος ὅμως, μὲ πρόσχημα τὴν ἀξία τῶν ναύλων, κατέβασε βιαίως αὐτὸν καὶ τὰ παιδιά του στὸ πρῶτο λιμάνι, κρατώντας τὴ σύζυγό του, Θεοπίστη. Τότε ἡ οἰκογένεια ἔκλαψε γοερὰ γιὰ τὸν φοβερὸ χωρισμό. Στὴν ἄγνωστη χώρα, θηριὰ ἅρπαξαν τὰ δύο του παιδιὰ (Ἀγάπιος καὶ Θεόπιστος). Ο Εὐστάθιος κλαίγοντας, ἀλλὰ μὲθέρμη προσευχήθηκε στὸν Κύριο λέγοντας: “Κύριε, δός μου θάρρος καὶ ὑπομονή, μὴ μὲ ἐγκαταλείψεις. Βοήθησε νὰ ξαναβρῶ τὴν οἰκογένεια μού”. Περπατώντας μέρες ὁλόκληρες, νηστικός, ἄυπνος ἔφτασε στὴν πόλη Βάδησσο. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἐργαζόταν γιὰ νὰ βγάζει τὸ ψωμί του. Στο μεταξὺ τὰ δύο του παιδιὰ εἶχαν ἀπελευθερωθεῖ ἀπ’ τὰ δόντια τῶν θηρίων ἀπὸ κάποιους βοσκοὺς τῆς περιοχῆς τὸ ἕνα, καὶ ἀπὸ ἁπλοὺς ἀγρότες τὸ ἄλλο. Αλλά καὶ ἡ γυναίκα τοῦ Ἁγίου γλίτωσε ἀπὸ τὴν ἀτίμωση, διότι ὁ πλοίαρχος ἀρρώστησε βαριὰ τὴν ἡμέρα ποῦ κατέβασαν τὸν ἅγιο καὶ τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸ καράβι καὶ ἔτσι δὲν ἔθιξε τὴ Θεοπίστη. Ὅταν μάλιστα ἐκεῖνος ἐπέστρεψε στὴν Πατρίδα τοῦ πέθανε. Ὁ Αὐτοκράτορας Τραϊανός, χρόνια ἀργότερα, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ βροῦν τὸν Πλακίδα γιὰ νὰ εἶναι ἐπικεφαλῆς στὸν πόλεμο κατὰ ἀπειλητικῶν βαρβάρων, πράγμα ποὺ ἔγινε. Ὁ ἅγιος ἔδωσε διαταγὴ νὰ στρατολογηθοῦν καὶ νέοι στρατιῶτες. Ἀνάμεσά τους ἦταν καὶ οἱ δύο γιοί του. Ὁ Ἅγιος σημείωσε μεγάλες ἐπιτυχίες στὴν ἐκστρατεία τοῦ ἐκείνη. Μάλιστα περνώντας τὸν ποταμὸΧρύσπη, ἔφθασε στὴν πόλη, ποῦ ζοῦσε ἡ Θεοπίστη. Ἔστησε, κατὰ θεία συγκυρία, τὴν σκηνή του στὸν κῆπο τῆς Θεοπίστης, διότι αὐτὸἦταν κτῆμα τοῦ πλουσίου, ἀλλὰ νεκροῦ ἤδη, πλοιάρχου, ποῦ εἶχε κατακρατήσει τὴν Θεοπίστη. Ἐκεῖ, κατὰ Θεία Οἰκονομία ἡ οἰκογένεια ξαναέσμιξε μὲ χαρά.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Μετὰ τὸ ἐπιτυχὲς τέλος τῶν ἐπιχειρήσεων, ὁ Ἅγιος γύρισε θριαμβευτὴς στὴν Ρώμη, ὅπου στὸ θρόνο ἀνέβηκε ὁχριστιανομάχος Ἀδριανός. Ἐκεῖνος τὸν ὑποδέχθηκε μὲ τιμὲς καὶ ζήτησε νὰ θυσιάσει στὸν Ἀπόλλωνα. Τότε ὁ Εὐστάθιος, θαρρετά, ἀρνήθηκε νὰ ὑπακούσει ὁμολογώντας τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ὁ Ἀδριανὸς διέταξε ὀργισμένος νὰ τοῦ βγάλουν τὴν στολὴ τοῦ στρατηγοῦ ἐνῶ καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔμενε σταθερὴ στὴν πίστη. Ἔπειτα, τοὺς ἔβαλε σὲ μία πεδιάδα κι ἄφησαν ἕνα λιοντάρι πεινασμένο. Τὸλιοντάρι τρέχοντας, τοὺς ἔφθασε, ἀλλὰ γύριζε χαρούμενο γύρω τους σὰν ἥμερο σκυλάκι. Στὴ συνέχεια ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε καὶτοὺς ἔβαλαν μέσα σὲ ἕνα διάπυρο χάλκινο βόδι. Προηγουμένως οἱ Ἅγιοι προσευχήθηκαν στὸ Θεὸ νὰ τοὺς δώσει δύναμη, ἐνῶ ὁ Εὐστάθιος ζήτησε ἀπὸ τοὺς στρατιῶτες νὰ θάψουν τὰ σώματά τους ὅλα μαζί. Μετὰ τρεῖς μέρες ἄνοιξαν τὸ χάλκινο βόδι κι εἶδαν ἔκπληκτοι ὅτι οἱ μὲν ψυχές τους εἶχαν ταξιδέψει στὶς οὐράνιες σκηνὲς τῶν δικαίων, ἀλλὰ οὔτε μία τρίχα δὲν εἶχε θιγεῖ ἀπὸ τὰ λείψανά τους. Ὁ κόσμος, βλέποντας τὸ θαῦμα, φώναξε: “Μεγάλος ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν.”! Οἱ χριστιανοὶ ἐκμεταλλευόμενοι τὴ σύγχυση, πῆραν τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων καὶ τοὺς ἐνταφίασαν, κατὰ τὴν ἐπιθυμία τους, μαζί2.

Μεγαλυνάριο: “Οὐρανόθεν μάκαρ καταυγασθεῖς, στήλη τῆς ἀνδρείας ἀνεδείχθης ἐν πειρασμοῖς, καὶ πανοικεσία, Εὐστάθιε, ἀθλήσας, τῆς ἄνω βασιλείας ἀξίως ἔτυχες.”

  1. Ἑλληνικά μαρτύρια τοῦ Ἁγίου δημοσιεύθηκαν στην P. G. 105 (376-417), ἐνῶ ἡ διασκευὴ τοῦ Συμεὼν Μεταφραστοῦ στὰ Analecta Bollandiana, 3 (1884), σ. 66-112.
  2. Ἡ τιμὴ πρὸς τὸν Ἅγιο Εὐστάθιο διαδόθηκε εὐρέως σὲ Ρώμη, Βυζάντιο, Βενετία, Παρίσι καὶ ὅλη τὴ χριαστιανοσύνη. Πάντως, οἱμάρτυρες δὲν ἐμφανίζονται στὰ ἀρχαιότερα καλενδάρια, οὔτε κανεὶς γνωρίζει ποῦ βρίσκονται τὰ λείψανά τους.

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Τ Γενέσιον τς Θεοτόκου [8 Σεπτεμβρίου] 

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου,
δασκάλου τοῦ 16ου Δημ. Σχ. Λαρίσης

ΓΕΝΙΚΑ: Σήμερα ἑορτάζουμε τὴν γέννηση τῆς ἀειπαρθένου Θεοτόκου Μαρίας, τοῦ ἄνθους «ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί». Ἑορτάζουμε «παγκοσμίου εὐφροσύνης γενέθλιον καὶ τὸ προοίμιο τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ» (Ἀνδρέας Κρήτης). Εἶναι ἡ κορύφωση, ἡὁλοκλήρωση τῆς παλαιοδιαθηκικῆς παιδαγωγικῆς προετοιμασίας τῆς ἀνθρωπότητος γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἡ Θεοτόκος εἶναι τὸ μεταίχμιο Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀποτελοῦσε κήρυγμα προφητῶν, προσδοκία δικαίων, ἐνῶ στὴν Καινὴ Διαθήκη γίνεται γλυκασμὸς ἀγγέλων, δόξα Ἀποστόλων, θάρρος μαρτύρων, καύχημα τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ Παναγία μας εἶναι «ὁ καρπὸς τῶν κτισμάτων» κατὰ τὸν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδὴ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο κατατείνει ὁλόκληρη ἡ κτίση. Ἡ Θεοτόκος ἦταν ἡ μοναδικὴ ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ κατεβάσει τὸν οὐρανὸ στὴν γῆ, νὰ κάνει τὸν Θεὸἄνθρωπο. Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» θὰ χωρέσει στὴν παρθενικὴ μήτρα τῆς Θεοτόκου, ὥστε ἡ Παναγία μητέρα Του νὰ καταστεῖ ἡ «χώρα τοῦἈχωρήτου». Σήμερα λύνεται ἡ στειρότητα τῆς Ἄννας καὶ γεννᾶται «τὸ κειμήλιον τῆς Οἰκουμένης», (Κύριλλος Ἀλεξανδρείας).

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Πληροφορίες γιὰ τὴ Γέννηση τῆς Θεοτόκου ἔχουμε ἀπὸ τὸ Πρωτευαγγέλιον τοῦ Ἰακώβου, ἕνα ἱερὸ κείμενο, ἐκτός του κανόνος τῶν βιβλίων τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὐτὲς οἱ πληροφορίες πέρασαν στὸν ἐκκλησιαστικὸ κύκλο καὶ ἔγιναν ἀποδεκτὲς ἀπὸ τὸπλήρωμα τῶν πιστῶν διὰ τῆς θείας λατρείας. Σύμφωνα μὲ τὴ διήγηση ὁ εὐσεβὴς καὶ πλούσιος Ἰωακεὶμ καὶ ἡ σύζυγός του, Ἄννα, θλίβονταν καθότι, λόγῳ τῆς στειρότητας τῆς Ἄννας, δὲν εἶχαν ἀποκτήσει τέκνο. Ὅταν μάλιστα, ἐξ αἰτίας τῆς ἀτεκνίας, ἀπαγορεύτηκε στὸν Ἰωακεὶμ νὰ προσφέρει πρῶτος θυσίες σὲ κάποια ἑορτή, ἀναχώρησε γιὰ τὴν ἔρημο, ὅπου σαράντα μέρες νήστευε προσευχόμενος, ζητώντας νὰ ἀποκτήσει ἕνα παιδί. Ἡ Ἄννα παρέμεινε στὸ σπίτι της καὶ παρὰ τὶς ταπεινώσεις ποὺ δεχόταν ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν ὑπηρέτριά της γιὰ τὴ στειρότητά της, προσευχόταν συνεχῶς στὸν Κύριο νὰ εἰσακουστεῖ τὸ αἴτημα γιὰ “καρπὸ κοιλίας”. Μερικὲς ἡμέρες ἀργότερα ἐμφανίστηκε στὴν Ἄννα, ἄγγελος Κυρίου, ποὺ τῆς ὑποσχέθηκε ὅτι σύντομα θὰ πραγματοποιηθεῖ ἡ ἐπιθυμία της. Κι ἐκείνη, περιχαρής, ὑποσχέθηκε ὅτι τὸ τέκνο θὰ τὸ ἀφιέρωνε στὸ Θεό. Ἄλλος ἄγγελος, στὸ μεταξύ, εἶχε ἐμφανισθεῖ στὸ Ἰωακεὶμ στὴν ἔρημο ὑποσχόμενος τὰ ἴδια. Τότε ὁ Ἰωακεὶμ ἱκανοποιημένος ἐπέστρεψε στὸ σπίτι του. Πραγματικὰ ἐννέα μῆνες ἀργότερα ἡ Ἄννα ἔφερε στὴ ζωὴ μία κόρη, τὴν ὁποία ὀνόμασε Μαριὰμ καὶ τὴν ἀνέθρεψε μὲ μεγάλη προσοχή, ἐνῶ ἀργότερα τὴν ἀφιέρωσε στὸν Θεό.

Η ΕΟΡΤΗ: Μετὰ τὴν τρίτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἀποφασίστηκε νὰ ἑορτάζονται οἱ Θεομητορικὲς ἑορτὲς σὲ διαφορετικὸ χρόνο. Μέχρι τότε ἡ Θεοτόκος ἐτιμᾶτο κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς. Ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ ε´αἰώνα ὁρίστηκε ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Γενεθλίου τῆς Θεοτόκου κατὰ τὴν 8η Σεπτεμβρίου. Τὸ περιεχόμενο τῆς ἑορτῆς περιελήφθη στοὺς Συναξαριστές.

ΠΑΤΕΡΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ: Ὁ Ἰωάννης Δαμασκηνὸς διακρίνει πολλὲς προτυπώσεις τῆς Θεοτόκου στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ἔτσι, ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ κιβωτὸς ποὺ διὰ τῆς γέννησης τοῦ Κυρίου, σώζει τὸν κόσμο κατασιγάζοντας τὰ κύματα τῆς ἁμαρτίας. Ἡ Θεοτόκος εἶναι φλεγόμενη, ἀλλὰ ὄχι καιόμενη, ἄφθαρτη βάτος. Λέει ἀκόμη ὁ μεγάλος Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας: “Ἐσένα προεζωγράφισε ἡ κιβωτὸς τοῦνόμου καὶ Σένα εἶχαν φανερὰ προτυπώσει ἡ στάμνα ἡ χρυσὴ καὶ ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα καὶ ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρὼν ποὺ εἶχε βλαστήσει. Ἀπὸ Σένα προῆλθε ἡ φλόγα τῆς θεότητος, ὁ Λόγος τοῦ Πατρός, τὸ οὐράνιο μάννα, τὸ ὄνομα πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ὀνόματα, τὸ φῶς τὸαἰώνιο καὶ ἀπρόσιτο, ὁ ἄρτος τῆς ζωῆς ὁ οὐράνιος, ὁ ἀγεώργητος καρπός, ποὺ βλάστησε ἀπὸ Σένα μὲ σῶμα ἀνθρώπινο. (…) Ὅπως ὁἸακὼβ εἶδε τὴ σκάλα νὰ ἑνώνει τὸν οὐρανὸ μὲ τὴ γῆ καὶ νὰ ἀνεβοκατεβαίνουν σ᾽ αὐτὴν Ἄγγελοι, ἔτσι κι ἐσὺ ἕνωσες αὐτὰ ποὺ ἦσαν πρὶν χωρισμένα, ἀφοῦ μπῆκες στὴ μέση Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων κι ἔγινες σκάλα, γιὰ νὰ κατεβεῖ σὲ ἐμᾶς ὁ Θεός, ποὺ πῆρε τὸ ἀδύναμο προζύμι μας καὶ τὸ ἔνωσε μὲ τὸν ἑαυτό Του (…) Ποιό εἶναι τὸ Δαβιτικὸ μαλλὶ τοῦ προβάτου ποὺ πάνω του ἔπεσε σὰν βροχὴ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺεἶναι συνάναρχος μὲ τὸν Πατέρα; Δὲν εἶσαι Σὺ ὁλοφάνερα; Ποιὰ εἶναι ἐπίσης ἡ Παρθένος, ποὺ ὁ Ἠσαΐας προφήτευσε ὅτι θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει Υἱὸν τοῦ Θεοῦ; Καὶ ποιό εἶναι τὸ βουνὸ τοῦ Δανιήλ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο κόπηκε πέτρα, ἀγκωνάρι, ὁ Χριστός, χωρὶς νὰ ὑποκύψει σὲ ἀνθρώπινο ἐργαλεῖο; Ἂς ἔρθει ὁ Ἰεζεκιὴλ ὁ θεϊκότατος κι ἂς δείξει πύλη ποὺ ἔχει κλειστεῖ καὶ ποὺ πέρασε ἀπὸ μέσα της μόνο ὁ Κύριος καὶ παραμένει κλειστή. Ἐσένα, λοιπόν, κηρύττουν οἱ Προφῆτες. Ἐσένα διακονοῦν οἱ Ἄγγελοι καὶ ὑπηρετοῦν οἱ Ἀπόστολοι.”

Ἀπολυτίκιοn: “Ἡ γέννησίς σου Θεοτόκε, χαρὰν ἐμήνυσε πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ· ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, καὶ λύσας τὴν κατάραν, ἔδωκε τὴν εὐλογίαν· καὶ καταργήσας τὸν θάνατον, ἐδωρήσατο ἡμῖν ζωὴν τὴν αἰώνιον.”

,

Σχολιάστε

Η ΑΠΟΤΟΜΗ τῆς κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννoυ

Ἡ ἀποτομὴ τῆς κεφαλῆς
τοῦ Τιμίου Προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννoυ

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

Μνημονεύει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας, τὴν «ἀποτομὴ τῆς τιμίας κεφαλῆς» τοῦ Ἰωάννου Προδρόμου ἀπὸ τὸν Ἡρώδη. Ἡ Ἐκκλησία θεωρεῖ τὴν ἑορτὴ μέρα νηστείας, διότι ὁ Ἰωάννης θανατώθηκε ἐξ αἰτίας τῆς οἰνοποσίας καὶ τοῦ ἡδονισμοῦ ἑνὸς βασιλιᾶ σὲ συμπόσιο τῆς ἑορτῆς τῶν γενεθλίων του. Πρόκειται γιὰ τὸν τελευταῖο προφήτη, στὸ μεταίχμιο δύο ἐποχῶν, ποὺ συνδέει Καινὴ καὶ Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τοῦ ὁποίου σκοπὸς τῆς ζωῆς ὑπῆρξε ἡ ἀναγγελία τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

ΤΟ ΠΥΡΙΝΟ ΚΗΡΥΓΜΑ: Ὁ ταπεινός, δίκαιος, ἅγιος, γιὸς τοῦ ἱερέα Ζαχαρία, ζεῖ ἁπλὰ καὶ φτωχικὰ στὴν ἔρημο (ὡς Ναζιραῖος, ἀσκητὴς δηλαδὴ) κηρύσσοντας τὴ μετάνοια στὸν Ἰσραὴλ καὶ μεταφέροντας τὸ ἐλπιδοφόρο μήνυμα τῆς ἔλευσης τοῦ Θεανθρώπου. Προετοιμάζει τὴν «ὁδὸν τοῦ Κυρίου», ἐξ οὗ καὶ Πρόδρομος. Βαπτίζει στὸν Ἰορδάνη ὅσους προσέρχονται ἐξομολογούμενοι τὶς ἁμαρτίες τους. Διδάσκει τὸν λόγο καὶ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ τονίζοντας τὴ λύτρωση ποὺ φέρνει ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας καλώντας ὅλους σὲ μετάνοια. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν διστάζει νὰ ἐλέγχει καὶ τὸν Ἡρώδη, ποὺ συζοῦσε μὲ τὴν Ἡρωδιάδα, γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ του Φιλίππου: “Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν τὴν γυναίκα τοῦ ἀδελφοῦ σου”. Ἐξ αἰτίας αὐτοῦ, ἡ Ἡρωδιάδα κατόρθωσε νὰπείσει τὸν Ἡρώδη νὰ τὸν φυλακίσει, ὥστε νὰ μὴν ἀκούγεται ὁ ἐνοχλητικὸς ἔλεγχός του. Ὡστόσο, κι ἀπὸ τὴ φυλακὴ ὁ ἀσυμβίβαστος Ἰωάννης δὲν ἔπαψε νὰ κηρύττει τὸ θεῖο λόγο, ἐλέγχοντας τοὺς ἐν “ἁμαρτίᾳ συζευχθέντας”. Παρ’ ὅλα αὐτά, ὁ Ἡρώδης τὸν διατηροῦσε ζωντανό. Ἦταν «δίκαιος» καὶ «ἅγιος». Ὁ λαὸς τὸν ἀγαποῦσε καὶ σεβόταν τὴ διδαχή του. Πίστευε στὸ προφητικό του κήρυγμα γιὰ τὴν ἔλευση τοῦ Σωτήρα. Γι’ αὐτὸ κι ὁ βασιλιὰς τῆς Ἰουδαίας δὲν τολμοῦσε νὰ τὸν θανατώσει. Ἡ Ἡρωδιάδα ὅμως δὲν ἀνεχόταν τὴν κατάσταση αὐτή, ποὺ τὴν ἔκανε νὰ νιώθει ταπεινωμένη, μεταξὺ τῶν καθὼς πρέπει κυριῶν τῶν Ἱεροσολύμων, καὶ ἔψαχνε εὐκαιρία. Κι ὅταν ὁ ἐπιπόλαια φερόμενος Ἡρώδης, στὴ γενέθλιο ἑορτή του, “γλεύκους μεμεστωμένος” ὑποσχέθηκε νὰ χαρίσει ὁτιδήποτε, «ἕως ἡμίσεως τῆς βασιλείας» του, στὴν κόρη της καὶ ἀνιψιά του, μετὰ ἀπὸ ἕναν ὡραῖο χορό, βρῆκε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐκδικηθεῖ. Συμβούλεψε τὴν κόρη της νὰ ζητήσει «τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου». Κι ὁ Ἡρώδης, ποὺ μὲ τόση εὐκολία ἔδωσε μία τόσο σοβαρὴ ὑπόσχεση, δὲν κατάφερε τώρα, ἂν καὶ «περίλυπος γενόμενος», νὰ ἀρνηθεῖ, βοηθώντας μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ πετύχει τὴν ἐκδίκησή της ἡ Ἡρωδιάδα. Σὲ ἀντίθεση πρὸς τὸν ἅγιο, ταπεινό, ἀλλὰ ἀσυμβίβαστο Ἰωάννη, παρουσιάζεται ὁ ἡδονιστής, ἀπερίσκεπτος Ἡρώδης, ποὺ ἐπιπόλαια δίνει σοβαρὲς ὑποσχέσεις. Καὶ εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος ποὺ συζεῖ μὲ τὴν μαινόμενη Ἡρωδιάδα, σκανδαλίζοντας. Καὶ ἐνῶ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ κηρυγματικοῦἐλέγχου τοῦ Ἰωάννη, τοῦ δίνει τὴν εὐκαιρία μετανοίας, αὐτός, δοῦλος τοῦ σαρκίου, ἐθελοτυφλώντας, προβαίνει στὸν ἀποκεφαλισμὸ τοῦ Ἰωάννη γιὰ χάρη τῆς κόρης τῆς παράνομης γυναίκας του.

“ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΕΣ” ΣΚΕΨΕΙΣ: Τὸ γεγονὸς τῆς ἀποτομῆς ἔχει σχέση μὲ τὸ σφοδρὸ Προδρομικὸ ἔλεγχο, ἀλλὰκαὶ μὲ τὴν ἐποχή μας. Ἡ ἐνέργεια τοῦ Προδρόμου, μὲ τὰ σημερινὰ κοσμικὰ δεδομένα καὶ τὴ λεγόμενη «νεοπατερικὴ» σκέψη τῶν ”Καιρῶν” μας, [ἂς φανταστοῦμε ὅτι ὁ Ἰωάννης ζοῦσε σήμερα] χαρακτηρίζεται ἀκραία, γραφική, φανατικὴ καὶ τελικὰ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν. Γιατί ὅμως; Τὸ τί ἔκανε ὁ Ἡρώδης στὴν προσωπική του ζωὴ ἐντάσσεται, σήμερα, στὰ «ἀπόρρητα προσωπικὰ δεδομένα» καὶ συνεπῶς ὄχι μόνο δὲν εἶχε δικαίωμα ἐλέγχου ὁ Βαπτιστής, ἀλλὰ μὲ τὴν πράξη αὐτή, παρανομεῖ, προσκρούοντας στὸ νόμο περὶ«ἐλεύθερης ἐπιλογῆς τῆς προσωπικῆς ζωῆς». Μὲ τὸν ἔλεγχό του, συνεχίζει ἡ “νεοπατερικὴ σκέψη”, ξεπέφτει ἀπὸ τὸ ὑψηλό του ἔργο. Εἶναι ἀσκητὴς καὶ συνεπῶς δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ἀφήνει τὸ χῶρο ἄσκησής του καὶ νὰκατεβαίνει στὰ κοσμικά, σὲ ἐπίπεδο ποὺ μπορεῖ νὰ χαρακτηριστεῖ «κοσμικὸ κουτσομπολιό». Κάνει, κατὰ τὴν ἴδια σκέψη, ὑπέρβαση καθήκοντος, καὶ μάλιστα, μὲ τὴν ἀδιακρισία του, θίγει τὴν «Ἱερὰ Σύνοδο» τῆς ἐποχῆς, τὸ «Μέγα Συνέδριον», ἀφοῦ δὲν ἔχει ἐξουσιοδοτηθεῖ σχετικὰ ἀπὸ τοὺς ἐπιχώριους Ἀρχιερεῖς. Δηλαδή, λειτουργεῖ ἀντιδεοντολογικά, ἀπρεπῶς, αὐθαιρέτως. Ἐπιτέλους, ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ “Ναζιραῖος”, ὁ”καλόγερος” ποὺ ἐλέγχει, ἐνῶ τὸ σῶμα τῶν ταγῶν-ἀρχιερέων καὶ τῶν “δοκούντων ὅτι εἶναι τί”, ἔστω καὶ ἀπὸ«διάκριση», ἀνέχεται αὐτὴν τὴν κατάσταση, δηλ. τὴν παρανομία τοῦ Ἡρώδη; Δημιουργεῖ μὲ τὸν πύρινο λόγο του «κοινωνικὴ ἀναταραχή», στὴν «εὐνομούμενη πολιτεία» καὶ μάλιστα γιὰ ἕναν τόπο ποὺ βρίσκεται κάτω ἀπὸ τὴν ἐξουσία τῆς κυρίαρχης Ρώμης. Εἶναι δυνατὸν «ἡσυχαστές», «ζηλωτὲς ἐρημίτες», νὰ γίνονται αἰτία συγχύσεων καὶ ταραχῶν, προσβάλλοντας “κεφαλές”, ἀφοῦ αὐτοὶ ἔχουν «ταχθεῖ παρὰ Θεοῦ» στὸ ἔργο τοῦτο; Λησμονοῦσε ὁ Βαπτιστὴς ὅτι ὁ Ἡρώδης, παρὰ τὰ πάθη καὶ τὶς ἰδιορρυθμίες του, ἔκανε ἔργα, ἀνέπτυσσε τὴν «πολιτισμικὴ παράδοση» καὶ τὴν «ἰουδαϊκὴ κουλτούρα», κρατοῦσε «λεπτὲς ἰσορροπίες» μὲ τὴν Ρώμη ἀλλὰκαὶ τὸ ἑλληνιστικὸ ὑπόβαθρο τῆς κατ᾽ ἀνάγκην τότε πολυπολιτισμικῆς Ἰουδαίας, καὶ τὸ σημαντικότερο, εἶχε προσφέρει χρήματα τοῦ δημόσιου κορβανᾶ γιὰ τὸ κτίριο τοῦ Ναοῦ. Κυρίως ὅμως μὲ τὸν ἔλεγχό του, διατάρασσε τὴν «ἀγαστὴ συνεργασία» μεταξὺ «θρησκείας καὶ πολιτείας». Ἀποδεικνύει τὸν ἑαυτόν τουἀκραῖο, φανατικό, μονοκόμματο, ἀδιάκριτο, ἀφοῦ ἀφήνει τὸ ἔργο τοῦ βαπτίσματος καὶ τοῦ κηρύγματος καὶ ἐγκαταλείπει τὸν κόσμο ποὺ προσέτρεχε στὴν ἔρημο, γιὰ νὰ τὸν ἀκούσει καὶ νὰ ὠφεληθεῖ. Θὰ μπορούσαμε βέβαια νὰ σημειώσουμε καὶ ἄλλα πολλά, τὰ ὁποῖα βγαίνουν ὡς συμπεράσματα ἀπὸ τὴν σύγχρονη «νεοθεολογικὴ-ἐπιστημονικὴ» σκέψη.

Η ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ: Ὅμως, δόξα τῷ Θεῷ, ὁ Τίμιος τοῦ Κυρίου Πρόδρομος, ὁ ἀσυμβίβαστος τῶν Προφητῶν, ζοῦσε γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὴ δόξα τοῦ Χριστοῦ, ὑπογράφοντας τὴν ἀγάπη του μὲ τὴν ἴδια του τὴν κεφαλή. Ὁ Πρόδρομος, ὡς γνήσιος Προφήτης, ἀνυποχώρητος, ἀρνεῖται νὰ καλύψει τὴν δειλία, μὲ ἕνα διάτρητο «θεολογικὸ» μανδύα καὶ μὲ ἐπιχειρήματα «νεοπατερικά». Ἀρνεῖται τὴν διαστροφὴ τῆς ἀποκτηνώνουσας ἁμαρτίας καὶ ἐπικυρώνει τὴν ἀλήθεια: οἱ πολιτικοὶ ἄρχοντες, πόσο μᾶλλον οἱἐκκλησιαστικοί, μὲ τὴ ζωή τους, πρέπει νὰ ἀποτελοῦν παράδειγμα. Τὸ δὲ αἷμα του, εἶναι ἡ μεγαλύτερη μαρτυρία τῆς συνέπειας στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἂς πρεσβεύει ὁ Μάρτυρας τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἤθους, ὥστε νὰδεχθοῦμε τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία, γιὰ μία συνειδητὴ Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ ζωή.

, ,

Σχολιάστε

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ (Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου)

νάληψη το Κυρίου

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου 

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ: Ἡ Ἀνάληψη, ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν Ἀνάσταση, εἶναι μία δεσποτικὴ ἑορτή. Εἶναι ἀμέσως μετὰ τὸδιάστημα τῶν σαράντα ἡμερῶν, ποὺ ὁ Κύριος ἐμφανιζόταν συχνὰ στοὺς μαθητές του. Στὸ διάστημα αὐτὸ ὁ Κύριος, μὲ τὶς συνεχεῖς ἐμφανίσεις Τοῦ ἀλλὰ καὶ ἐξαφανίσεις Του, πρῶτον ἀποδεικνύει τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναστάσεώς Του καὶ δεύτερον γυμνάζει πνευματικά τους μαθητές Του. Πρέπει οἱ μαθητές Του καὶ μελλοντικοὶ Ἀπόστολοι νὰ χειραφετηθοῦν ἀπὸ τὴ συνεχῆ σωματικὴ αἴσθηση καὶἀντίληψη τοῦ Χριστοῦ. Τοὺς προετοιμάζει ὥστε νὰ Τὸν ἐπιζητοῦν μὲ τὰ πνευματικά τους μάτια στὸ ἑπόμενο διάστημα τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς πρὸς τὰ ἔθνη. Ἔτσι ἡ ἔνσαρκος παρουσία τοῦ Κυρίου στὴ γῆ, ποὺ ἄρχισε μὲ τὴ γέννησή Του, ἐδῶ σταματᾶ. Ὅμως, ὁἔνσαρκος Κύριος θὰ ξαναφανεῖ. Τότε: “φανήσεται τὸ σημεῖον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ οὐρανῶ, καὶ τότε κόψονται πᾶσαι αἳ φυλαὶτῆς γὴς καὶ ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλής” (Ματθ. Κδ΄ 30). Μέχρι τότε οἱ πιστοὶ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες μαθαίνουμε νὰ ζοῦμε μὲ τὴ διαρκῆ, ἀόρατη παρουσία Του, ὅπως ὁ Ἴδιος τόνισε: “καὶ ἰδοὺ ἐγὼμεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος. Ἀμήν.” (Μτθ. κη΄20). Βεβαίως ἡ σωματικὴ παρουσία τοῦ Κυρίου δὲν ἐξέλιπε ἐντελῶς. Ἡ σωματική Του παρουσία, ποὺ ἀκόμη ὑπάρχει καὶ θὰ ὑπάρχει ἕως τῆς συντελείας τοῦ κόσμου, εἶναι στὸ ἱερὸμυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Στὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο, ποὺ μεταβάλλονται σὲ σῶμα καὶ αἷμα Κυρίου. Ἔτσι ὁ πιστὸς μπορεῖ νὰ δεχθεῖτὸν Κύριο μέσα του καὶ Ἐκεῖνος νὰ εἰσέλθει μέχρι καὶ τὸ τελευταῖο του κύτταρο, νὰ εἰσδύσει στὴν οὐσία τῆς ὕπαρξής του, καὶ ἐν τέλει ὁ δεχόμενος τὸν Κύριον νὰ θεωθεῖ.

ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ: Σύμφωνα μὲ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Λουκᾶ, ὁ Κύριος ὁδήγησε τοὺς μαθητές Του πρὸς τὸ δρόμο τῆς Βηθανίας καὶ τὸ ὅρος τῶν Ἐλαιῶν. Ἐκεῖ, ἀφοῦ σήκωσε τὰ χέρια Του, τοὺς εὐλόγησε (Λουκ. κδ΄50). Ἔτσι, “ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογειν αὐτὸν αὐτούς, διέστη ἀπ’ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης” (Λουκ. κδ΄51-51). Ἀλλὰ πς νελήφθη; Κα μ τν νθρώπινή Του φύση! τσι τν νθρώπινή Του φύση, τν νωμένη μ τ Θεία Του πόσταση, πο τν νωσε χωρίστως, τρέπτως, συγχύτως κα διαιρέτως, τν πρε κα τν τοποθέτησε πάνω π γγέλους καρχαγγέλους, ψηλότερα π Χερουβεμ κα Σεραφείμ, δίπλα στ θρόνο το Θεο Πατέρα. Μ πλ λόγια Κύριος θέωσε κα τν νθρώπινη φύση Του, δίνοντάς μας μία ἰδέα γιὰ τὸ πῶς θὰ εἶναι τὰ σώματα τῶν ἀναστημένων πιστῶν κατὰ τὴν Δευτέρα τοῦ Κυρίου Παρουσία.

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ: Ἀξίζει νὰ τονιστεῖ πὼς ἡ Ἀνάληψη ὁδηγεῖ στὴν Πεντηκοστή, τὴ γενέθλια ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας μας. Κι αὐτὸδιότι ὁ Κύριος εἶχε ὑποσχεθεῖ, πρὶν τὴν Ἀνάληψή Του, ὅτι θὰ τοὺς ἔστελνε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πράγμα ποὺ τελικὰ ἔγινε δέκα ἡμέρες ἀργότερα. Ὁ Κύριος Ἰησοῦ Χριστὸς ἀνῆλθε στοὺς οὐρανούς, ἀλλὰ δὲν ἐγκατέλειψε τὸ ἀνθρώπινο γένος, γιὰ τὸ ὁποῖο ἔχυσε τὸ τίμιο Αἷμα Του. Μπορεῖ νὰ κάθισε στὰ δεξιὰ τοῦ Θεοῦ (Μάρκ. Ιϛ´ 19), στοὺς οὐρανούς, ὅμως ἡ παρουσία Του ἐκτείνεται ὡς τὴ γῆ καὶ ὡς τὰἔσχατα τῆς δημιουργίας. Ἄφησε στὴ γῆ τὴν Ἐκκλησία Του, ἡ ὁποία εἶναι τὸ ἴδιο τὸ ἀναστημένο, ἀφθαρτοποιημένο καὶ θεωμένο σῶμα Του, γιὰ νὰ εἶναι τὸ μέσον της σωτηρίας ὅλων τῶν πιστῶν ἀνθρώπινων προσώπων. Νοητὴ ψυχὴ τοῦ σώματός Του, τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή, εἶναι ὁ Παράκλητος, τὸ Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας (Ἰωάν. ιε΄26), ὁ ὁποῖος ἐπεδήμησε (ἦρθε καὶ ἐγκαταστάθηκε) κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς σὲ αὐτό, γιὰ νὰ παραμείνει ἕως τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου.

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ: Κατὰ τὸ γεγονὸς τῆς Ἀναλήψεως, πραγματοποιήθηκε ἐμπράκτως ἡ συμφιλίωση τοῦ Θεοῦ μὲ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Διαλύθηκε ἡ παλιὰ ἔχθρα, τελείωσε ὁ μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αὐτὸ συνέβαινε πρὶν ἀπ’ αὐτὸ τὸ γεγονός, ὄχι ἐπειδὴ μισοῦσε ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος ἐπιδείκνυε ἀδιαφορία καὶ ἀχαριστία. Καὶ τώρα, ἡ ἀλλαγὴ δὲν ἔγινε ἐξ αἰτίας ἀνθρωπίνων κατορθωμάτων ἢ ἀλλαγῆς στάσης καὶ συμπεριφορᾶς, ἀλλὰ λόγῳ τῆς ἀπροσμέτρητης ἀγάπης καὶ τοῦ ἐνδιαφέροντος τοῦ Θεοῦ. ὉἸωάννης ὁ Χρυσόστομος προσθέτει: “Τώρα στὴν Ἀνάληψη, ἐμεῖς ποὺ δὲν ἤμασταν ἄξιοι νὰ κατοικοῦμε στὸν παράδεισο, (…) ἐμεῖς οἱἀνάξιοι, ἀνεβαίνουμε στὸν οὐρανό. Τὰ χερουβίμ, παλαιά, φυλάγαν τον παράδεισο γιὰ νὰ μὴν μποῦμε ξανὰ καὶ τώρα ἐμεῖς τὰὑπερβαίνουμε. Ἡ ἀνθρώπινη φύση, στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ἔτυχε τιμῆς ποὺ δὲν ἔτυχε ἡ φύση τῶν ἀγγέλων. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος. Δὲν ἔγινε ἄγγελος. Ἑνώθηκε μόνο μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Καὶ οἱ ἄγγελοι δὲν ζηλεύουν, ἀντίθετα χαίρονται, διότι χαρὰ τῶν ἀγγέλων εἶναι ἡ προκοπή μας καὶ πόνος τους ἡ ἐξαθλίωσή μας.”

Ο ΜΕΣΙΤΗΣ ΚΥΡΙΟΣ: Γιὰ τὴν ἀλλαγὴ αὐτὴ ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη στὸν Χριστό. Αὐτὸς ὁ Ἴδιος, κι ὄχι κάποιος ἄγγελος, ἔγινε μεσίτης. Ὁ Θεὸς ἦταν ὀργισμένος μέ μας καὶ ἐμεῖς τὸν μισούσαμε. Καὶ μᾶς συμφιλίωσε ὁ Υἱός Του. Μᾶς συμφιλίωσε δεχόμενος τὴν τιμωρία ποὺἔπρεπε νὰ ἐπιβάλει σέ μας. “Εξηγόρασεν ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου γενόμενος ὑπὲρ ἠμῶν κατάρα” (Γαλ. γ΄ 13). Δέχτηκε τὴν τιμωρία τοῦ οὐρανοῦ, δέχτηκε καὶ τὶς προσβολὲς τῶν ἀνθρώπων. “Οι ὀνειδισμοὶ τῶν ὀνειδιζόντων σε ἐπέπεσον ἐπ’ ἐμέ” (Ψάλμ. ΞΗ´10). Πολλὲς φορὲς μιλοῦμε γιὰ τὴ μεσιτεία τῆς Παναγίας καὶ τῶν ἁγίων ξεχνώντας ὅτι μεσίτης πάνω ἀπ’ ὅλους τοὺς ἁγίους εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Αὐτὸς ὡς ἄνθρωπος συνεχῶς μεσιτεύει γιὰ μᾶς τοὺς ἐλεεινοὺς ἀδελφούς Του. Ὅπως ἀκριβῶς παίρνουμε κάτι ἀπὸ τὴ σοδειά μας καὶ τὸπροσφέρουμε στὸ Θεό, γιὰ νὰ τὸν εὐχαριστήσουμε καὶ νὰ εὐλογήσει ὅλη τὴ σοδειά μας, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ ὁ Χριστὸς τὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ προσέλαβε στὴ μήτρα τῆς Ἀειπαρθένου Μαρίας τὴν κάνει προσφορὰ στὸν Θεό, γιὰ νὰ εὐλογηθεῖ ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος. Ἀκόμη προσθέτει ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος: “Ἐνῶ πλαστήκαμε ἀπὸ τὸν Θεὸ κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή Του, ὁ ἄνθρωπος δὲν πρόσεξε καὶὡμοιώθη τοῖς κτήνεσι. Τὸ νὰ σέρνεται ἕνα φίδι εἶναι φυσικό, τὸ νὰ σέρνεται, ὅμως, ἕνας ἀετὸς εἶναι ἐσχάτη κατάπτωση. Μερικὲς φορές, ὁ ἄνθρωπος γίνεται χειρότερος τῶν ζώων. Ἔτσι ὁ Ἠσαΐας λέγει, «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον, καὶ ὄνος τὴν φάτνη τοῦ κυρίου αὐτοῦ· Ἰσραήλ, δέ, ἐμὲ οὐκ ἔγνω» (Ἠσ. α΄ 3) … Γιὰ νὰ μᾶς συνετίσει ὁ Κύριός μας, βάζει διδασκάλους τὰ ἔντομα. «Πορεύθητι πρὸς τὸν μύρμηγκα, καὶ ζήλωσον τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ» (Παροιμ. ϛ΄6). Ἐμεῖς οἱ κατώτεροι τῶν ζώων, τὰ παιδιὰ τοῦ διαβόλου, μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦΧριστοῦ γίναμε ἀνώτεροι καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους” (Ἅγ. Ἰω. Χρυσόστομος)

,

Σχολιάστε

Η ΑΣΩΤΙΑ (Κων. Ἀθ. Οικονόμου)

σωτία 

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου
δασκάλου – συγγραφέα

.               Κυριακή τοῦ Ἀσώτου σήμερα καὶ ἂς δοῦμε λίγο τὶς μορφὲς τῆς ἀσωτίας μέχρι καὶ τὶς μέρες μας….

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΟΦΙΑ: Κατὰ τὸ Σόλωνα ὁ ἀπότομος πλουτισμὸς μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἀσωτία: “Ἡ χόρταση γεννᾶ τὴν ὕβριν, ὅταν πολλὰ πέσουν πλούτη, σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουνε τὸ νοῦ τους μετρημένο”. Καὶ ἀλλοῦ γενικεύει: “Ὁ πλοῦτος φέρνει τὸν κορεσμὸκαὶ ὁ κορεσμὸς τὴν ὕβριν”. Ὅπου ὕβρις ἐννοεῖται ἡ ἀλαζονία που γεννᾶται ἀπο την ἀσωτία μὲ κατάληξη τὴν πτώση. Σ’ αὐτὸ τὸσυλλογισμὸ συμφωνεῖ καὶ ὁ Πλούταρχος: “Οὐδέποτε ἀπορία (ἔλλειψη) χρημάτων ἐγέννησεν ἀσωτίαν”. Κατὰ τὸν Πλάτωνα: “Ἡ ζωὴ ποὺ ἔχει στὸ μερτικό της τὴν ἐγκράτεια, εἶναι πιὸ εὐχάριστη ἀπὸ ἐκείνη ὅπου βρίσκονται ἡ ἀσωτία”.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΡΟΥ: «Ἄσωτος» εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ ἔκλυτη ζωή, ὁ διεφθαρμένος, αὐτὸς ποὺ σπαταλᾶ χρήματα γιὰ νὰ ζήσει μιὰ τέτοια ζωή, αὐτὸς ποὺ φέρνει συμφορὰ στὸν ἑαυτόν του, στὴν οἰκογένειά του καὶ στὴν εὐρύτερη κοινωνία. Τελικὰ ὁ«ἄσωτος» εἶναι αὐτὸς ποὺ σοῦ δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν ἔχει ἐλπίδα σωτηρίας, αὐτὸς ποὺ θὰ φτάσει τελικα σὲ ἀπελπισία καὶ ἀπόγνωση. Ἔτσι ἡ ἀσωτία ἐκφράζεται ὡς ὑπερβολικὴ στροφὴ πρὸς τὶς ὑλικὲς ἀπολαύσεις, ποὺ τὴν συνοδεύει ἡ σπατάλη. Πολλὲς φορὲς συμβαίνει νὰ ἔχουμε ὅλα τὰ καλὰ καὶ τ’ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου καὶ πάλι νὰ μὴ εἴμαστε εὐχαριστημένοι, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱὸς τοῦ Εὐαγγελίου.

Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ: Στὸ πρόσωπο τοῦ ἀσώτου τῆς σημερινῆς Παραβολῆς ἀναγνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο ποὺ μὲ τὴν ἁμαρτίαἀποκόπτεται ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ ἐνοχλεῖ καὶ πιέζει τὸν ἄσωτο. Νομίζει ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ κάνει τὴ ζωὴ μονότονη καὶκουραστική. Ἔτσι προσπαθεῖ νὰ βγάλει ἀπὸ τὴν σκέψη του τὸν Θεὸν ἐξορίζοντας τὸν ἀπὸ τὴν καρδιά του. Βλέπει τὴν ἐλευθερία ὡς ἀσυδοσία. Ὁ ἄσωτος λησμονεῖ ὅτι ἡ πραγματικὴ ἐλευθερία συνδέεται μὲ τὸ δεσμὸ τῆς ἀγάπης. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, οὔτε τὴν οἰκογένειά του. Ἐμπιστεύεται τὶς δικές του δυνάμεις. Ἡ αὐτονομία κι ἡ αὐτάρκεια τοῦ ἐκφράζουν καὶ ἀλαζονεία, τὴν πηγὴκάθε ἁμαρτίας. Ὁ ἄσωτος ἐπιλέγει μία νέα “προοπτικὴ” ποὺ τὸν ὁδηγεῖ σε στέρηση καὶ μοναξιά. Τελικὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν οἰκογένεια του γίνεται καὶ ἄσημος. Τότε ἀρχίζει νὰ συναισθάνεται τὴν προσωπική του ἐνοχή, παραδεχόμενος τὴν ἀποτυχία τῆς ἐπιλογῆς του. Ἡ παραδοχὴ εἶναι σημαντικὴ γιατί μπορεῖ νὰ φθάσει κανεὶς στὴ συνειδητοποιήση, ἀλλὰ ὁ ἐγωισμὸς νὰ μὴ τὸν ἀφήνει νὰπροχωρήσει σὲ παραδοχὴ ἐνοχῆς. Ὁ ἄσωτος παραδέχεται τὴν ἐνοχή του καὶ ἡ στροφή του πρὸς τὴν μετάνοια ἐκδηλώνεται μὲ τὴν ἐπιλογὴ μίας νέας προοπτικῆς. Ἡ ἐπιλογὴ θεμελιώνεται στὴ παραδοχὴ τῆς ἀναξιότητάς του. Γι’ αὐτὸ καὶ ζητεῖ νὰ γίνει ἰσότιμος μὲ ὑπηρέτη τοῦ πατέρα του. Ὁ ἄσωτος μετανοεῖ πραγματικά, γιατί δὲν ζητᾶ νὰ γίνει πάλι υἱὸς ἀλλὰ δοῦλος, ἐπειδὴ ἡ πλήρης συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς τοῦ τὸν κάνει ταπεινό. Ὁ ἄσωτος γύρισε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα του, ὅταν «ἦλθε εἰς ἑαυτόν», ἐπειδὴ εἶχε καλὲς κι ἄριστες ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸ σπίτι του. Θυμήθηκε στὴν ἐρημιά του τὴν ἀγάπη καὶ τὶς θυσίες τοῦ πατέρα καὶ γύρισε νὰ τὶς ξαναζήσει. Ἂν εἶχε κακὲς ἀναμνήσεις δὲν θὰ γύριζε. Ὅσοι ἔχουμε τὴν εὐθύνη τῆς δημιουργίας περιβάλλοντος, στὴν οἰκογένεια, στὴν κοινωνία, στὴν Ἐκκλησία, στὸ Σχολεῖο πρέπει νὰ προσέξουμε. Τὸ περιβάλλον, ποὺ δημιουργοῦμε, πρέπει νὰ ἔχει τέτοια μορφὴ ποὺ νὰ κάνει καὶ τὸν ἄσωτο τῆς ἐποχῆς μόλις «ἔλθη εἰς ἑαυτόν», νὰ τὸ θυμᾶται καὶ νὰ ξαναγυρίζει στὸ σπίτι του γιὰ νὰ βρεῖ στοργή. Πολλὲς φορὲς ἄνθρωποι διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἔχουν τὴ τάση νὰ συμπεριφέρονται ὡς ἀμετανόητοι ἄσωτοι. Ἀλλὰ μακρυὰ ἀπὸ τὴν μετάνοια, ἀκολουθοῦν δρόμο καταστροφῆς, τῆς ἀπώλειας, τοῦ Ἰούδα. Ἡ ἀμετανοησία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ἄρνηση στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ γιὰ σωτηρία,ἀποτελεῖ κατὰ τοὺς Πατέρες τὸ περιεχόμενο τῆς βλασφημίας κατὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΣ ΤΗΣ “ΑΣΩΤΙΑΣ”: Μὲ βάση τὴν συμπεριφορὰ τοῦ ἀμετανόητου ἀσώτου ἀνθρώπου μποροῦμε νὰ μιλήσουμε καὶ γιὰ τὴν ἀσωτία τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν ἄδικη κατανομὴ τῆς παγκόσμιας παραγωγῆς ἀγαθῶν. Τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς νέμεται τὸ 95% τῆς παγκόσμιας παραγωγῆς. Ἡ ἀδικία αὐτὴ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ ὀξύμωρο σχῆμα, γιατί τὸ τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦσυμβαίνει νὰ εἶναι σχεδὸν ὅλοι χριστιανοί. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς σύγχρονης “χριστιανικής” ἀσωτίας, εἶναι: To ἕνα τρίτο τῶν παιδιῶν τῆς Ἀφρικῆς ὑποσιτίζονται. Ἀκόμη ἐτησίως: “13 ἑκατομμύρια παιδιὰ πεθαίνουν στὶς ἀναπτυσσόμενες χῶρες, ἀπὸ ἀφυδάτωση, λιμό, κ.ἄ, στερούμενα ἀγαθῶν ποὺ ἔχουν τὰ παιδιὰ τῶν χριστιανῶν. 300.000 παιδιὰ τυφλώνονται ἀπὸ ἔλλειψη βιταμίνης Α. Στὴν Ἀσία 1.000.000 παιδιά, ἐκπορνεύονται ἀπὸ πλούσιους Εὐρωπαίους καὶ Ἀμερικανοὺς “χριστιανούς” τουρίστες. Γύρω στὰ 10.000.000 παιδιὰ ὑποφέρουν ἀπο aids λόγῳ ἀνευθυνότητας τῶν ἐνηλίκων. 10.000.000 παιδιὰ εἶναι ὀρφανά, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς τους πεθαίνουν ἀπὸ φτώχεια καὶ ἀσθένειες, ἐνῶ 130.000.000 παιδιὰ δὲν ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ φοιτοῦν σὲ Σχολεῖο. Οἱ περισσότεροι θάνατοι τῶν παιδιῶν θὰ μποροῦσαν νὰ προληφθοῦν μὲ χορήγηση βασικῶν ἐμβολίων ποὺ κοστίζουν μόλις 15 εὐρὼ ἀνὰ παιδί. Τέλος στὸν Τρίτο κόσμο 1.5 δισεκατομμύρια ἄνθρωποι δὲν ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ γευθοῦν καθαρὸ νερὸ καὶ 2 δισεκατομμύρια δὲν ἔχουν πρόσβαση σὲ συστήματα ὑγιεινῆς.” (Γιούνισεφ). Ἡ ἀσωτία τῆς ἐποχῆς μας θὰ περιορισθεῖ μὲ τὴν μετάνοια τῶν ἀσώτων ἀνθρώπων τῆς κοινωνίας καὶτὴν ἰσοκατανομὴ τῶν ἀγαθῶν τῆς γῆς. Οἱ “πολιτισμένοι” τῆς Δύσης ἄνοιξαν τὶς χωματερές, ἀδειάζοντας τὸ γάλα στοὺς δρόμους καὶ πετώντας τοὺς καρποὺς τῆς παραγωγῆς τους σὲ σκουπιδότοπους. Ἡ ἀσωτία τῆς Δύσης δὲν εἶναι ἁπλῶς μία κοινωνικὴ ἀδικία σὲ βάρος συνανθρώπων μας, ποὺ στεροῦνται ὅσα οἱ ἄλλοι πετᾶνε καὶ κατασπαταλοῦν, εἶναι μία ἀσωτία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν καταστροφὴ αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦνται. Ἡ ἀσωτία εἶναι ἡ ἁμαρτία σὲ ὅλες της τὶς μορφές. Εἶναι σκλαβιὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅποιος πιάστηκε στὸ δόκανό της ἔχει ἕναν ἄγριο καὶ βάρβαρο δυνάστη, ποὺ τὸν ἐξαναγκάζει νὰ κάνει ἀξιοκατάκριτα ἔργα. Ὁ δυνάστης αὐτὸς εἶναι ἀδίστακτος καὶ ἀνηλεὴς γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος χάνοντας τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ τὸ συνάνθρωπο φτάνει στὴν ἀσωτία.

ΑΣΩΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΓΝΩΣΗ: Χειρότερη συνέπεια εἶναι ἡ ἀπόγνωση. Εἶναι τὸ ἁμάρτημα ποὺ περιέχει ὅλα τὰ ἄλλα. Εἶναι καρπὸς ἀμετανοησίας. Ἡ παραδοχὴ τοῦ λάθους δρόμου ὁδηγεῖ στὴν ἀλλαγὴ ζωῆς καὶ στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἡ ἀμετανοησία ὅμως δὲν ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο νὰ συνέλθει καὶ ἡ ἀπόγνωση κλείνει κάθε δρόμο ἀληθινῆς ἐπιστροφῆς καὶ μετάνοιας. Ἀκόμα ὅμως καὶ στὴν ἔσχατη κατάπτωση ὑπάρχουν καὶ τότε περιπτώσεις ἐπιστροφῆς καὶ διόρθωσης. Αὐτὸ συμβαίνει ὅταν στὴν πικρή του μεταμέλεια ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐγκαταλείπει τὸν ἑαυτό του στὴν ἀπόγνωση. Συνέρχεται καὶ ἀποφασίζει νὰ ἐπιστρέψει. Τότε ἀρχίζει ἡ πορεία του πρὸς τὴν σωτηρία. Μετάνοια εἶναι τὸ αἴσθημα τὴν ἀνακούφισης ποὺ νοιώθει ὁ ἄνθρωπος στὴν καρδιά του. Εἶναι νοσταλγία ἐπιστροφῆς, ἐλπίδα σωτηρίας.

“ΤΙΜΗΤΕΣ” ΑΣΩΤΙΑΣ: Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ “δίκαιοι”, ποὺ προβάλλουν τὸν ἑαυτό τους σὰν κριτὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Αὐτοὶ εἶναι ἀπάνθρωποι καὶ σκληροὶ ἀπέναντι στοὺς ἁμαρτωλούς. Μπορεῖ νὰ εἶναι ὄντως δίκαιοι, πειθαρχικοὶ καὶ ἐργατικοί. Ἂν ὅμως τοὺς λείπει ἡ ἀγάπη, τότε ἡ πίστη τους μετατρέπεται σὲ ἄγριο καὶ ἀνεξέλεγκτο φανατισμὸ καὶ ἡ ἐλπίδα τους σὲ ψυχρὸ ὑπολογισμό. Ἡ ἐλεημοσύνη τους καταντᾶ ἁπλὴ ἐπίδειξη «πρὸς τὸ θεαθῆναι». Ὅλη ἡ ζωή τους εἶναι μία ὑποκρισία.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δωρίζεται καὶ γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅποιον θέλει νὰ τὴν δεχτεῖ. Περιμένει ὁ Θεὸς τὸ ἐλάχιστο τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου, τὴν μετάνοια. Καὶ τὴν ἀλλαγὴ τὴν δίνει ὁ ἴδιος, σὰν δώρο τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγάπης Του γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸποὺ διεσώθη. Τὸ νὰ μὴν ὑπολογίζουμε τόσο στὰ ἀσήμαντα δικά μας ἔργα ἀλλὰ στὴν ἄπειρη χάρη καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁδηγεῖ στὸΘεό, ὅπου ὑπάρχει γιὰ ὅλους σωτηρία, χαρὰ καὶ εὐφροσύνη.

 

,

Σχολιάστε

H ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ (Κων. Οἰκονόμου)

ποκρισία
[Ὅταν τὸ “φαίνεσθαι” γίνεται σημαντικότερο τοῦ “εἶναι”]

τοῦ Κων/νου Οἰκονόμου
 δασκάλου -συγγραφέα

Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ φαρισαίου σήμερα καὶ μὲ τὸ ἀντίστοιχο Εὐαγγέλιο εἰσερχόμαστε στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τοῦΤριωδίου. Μία ἀπὸ τὶς δύο φιγοῦρες τῆς σημερινῆς Παραβολῆς τοῦ Κυρίου εἶναι ὁ Φαρισαῖος. Μὲ τὴν πάροδο τῶν χρόνων τὸ ὄνομα φαρισαῖος κατέστη συνώνυμο τῆς λέξης ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ. Ἂς δοῦμε λίγο τὸ θέμα ὑποκρισία, ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα πάθη.

ΟΡΙΣΜΟΣ: Ὑποκρισία εἶναι ἡ ἐπιτηδευμένη ἀπόκρυψη αἰσθημάτων καὶ σκέψεων. Οἱ ὄροι, ὑποκριτὴς καὶ ὑπόκριση, προερχόμενοι ἀπὸ τὸἀρχαῖο ἑλληνικὸ θέατρο, δηλώνουν τὸν ἠθοποιὸ καὶ τὴν ἐπὶ σκηνῆς τέχνη του, ἀντίστοιχα. Ὅταν χρησιμοποιῶ ἠθοποιϊα στὶς σχέσεις μου μὲ συνανθρώπους, εἶμαι ὑποκριτής. Ἡ ὑποκρισία, εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς γνησιότητας καὶ τῆς εἰλικρίνειας. Ἕνας ἄνθρωπος πέφτει στὴν ὑποκρισία προσπαθώντας νὰ διατηρήσει καλὴ ἐξωτερικὴ εἰκόνα, χωρὶς νὰ φροντίζει ὥστε καὶ ἐσωτερικὰ νὰ εἶναι αὐτὸς ὁ καλὸς ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ δείχνει.

Η ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΣΟΦΙΑ: Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες οὐδέποτε ἐκτιμοῦσαν τὴν ὑποκρισία. Ὁ σοφιστὴς Γοργίας ἔλεγε: “Ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὄχι νὰ φαίνεται καλός, ἀλλὰ νὰ εἶναι πράγματι.”, ἐνῶ ὁ Δημόκριτος τόνιζε: “Πολλοὶ δρῶντες τὰ αἴσχιστα λόγους ἀρίστους ἀσκέουσιν (λένε)”. Ο φιλόσοφος Λὰ Μπριγιὲρ ἔλεγε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τοὺς ἀνθρώπους. Κι αὐτὸ γιατί “τὶς ἀρετὲς συνήθως σκεπάζει τὸ πέπλο τῆς σεμνότητας, ἐνῶ τὰ ἐλαττώματα φορᾶνε τὴ μάσκα τῆς ὑποκρισίας”. Ὁ Λούθηρος ἔγραψε εὔστοχα: “Ἡ ὑποκρισία εἶναι ὁ σεβασμός, ποὺ προσφέρει ἡ κακία στὴν ἀρετή.” Χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῶν ὑποκριτῶν εἶναι ἡ ἐπίδειξη. Ὅ,τι κάνουν γίνεται πρὸς τὸ “θεαθῆναι”, γι’ αὐτὸ καὶ κάθε ἐπίδειξη στὸν κοινωνικὸ βίο πηγάζει ἀπὸ τὴν ὑποκρισία. Εἶδος ὑποκρισίας εἶναι καὶ ἡψευτοειλικρίνεια ποὺ περιγράφει ὁ Οὐγκώ: “Ὁμολογοῦμε τὰ μικρά μας ἐλαττώματα, μόνο γιὰ νὰ πείσουμε ὅτι δὲν … ἔχουμε μεγάλα!”. ὉὌργουελ στηλιτεύοντας τὸν “ἀνθρωπισμὸ” ἔλεγε: “Ἕνας ἀνθρωπιστὴς εἶναι πάντα ἕνας ὑποκριτής”. Συχνὰ παρατηροῦμε πὼς ὁἀνθρώπινος χαρακτήρα, ποὺ ἡ κοινωνία ὀνομάζει εὐχάριστο, συνίσταται ἀπὸ εὐγένεια καὶ ὑποκρισία. Ὁ λαὸς συνηθίζει νὰ λέει: “Δάσκαλε ποὺ δίδασκες καὶ νόμο δὲν ἐκράτεις.” καί: “Στὴ γειτονιὰ τριαντάφυλλο καὶ μὲς στὸ σπίτι ἀγκάθι”, ὑπονοώντας τὸν ὑποκριτὴτῆς “διπλανῆς”, ἂν ὄχι τῆς δικῆς μας, πόρτας. Ἡ φύση μᾶς παραδειγματίζει μὲ τὴν παντελῆ ἀπουσία ὑποκρισίας. Ἐνῶ τὰ ζῶα, ἀγνοώντας τὴν ὑποκρισία, ἔχουν ἕνα ἀναγκαῖο, ἐξωτερικὸ καμουφλάζ, οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἕνα ἐπικίνδυνο ἐσωτερικὸ καμουφλὰζ ποὺ λέγεται ὑποκρισία.

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ: Θεραπεία τῆς ὑποκρισίας, γιὰ τοὺς ψυχολόγους, δὲν εἶναι τὸ νὰ “ἀφεθοῦμε” στὶς παρορμήσεις, ὅσο τὸ νὰ ἐσωτερικεύσουμε τὴν προσπάθεια καλλιέργειάς μας, φροντίζοντας ὥστε ἡ καλοσύνη, ἡ εὐγένεια, νὰ γίνουν καταστάσεις τοῦ ψυχικοῦ κόσμου, ὄχι προσωπεῖα ἐντυπωσιασμοῦ. Γιὰ νὰ κατορθωθεῖ αὐτό, πρέπει νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ ἀξία μας κρίνεται μόνο ἀπὸτὴν μαρτυρία τῆς συνείδησής μας. Πρέπει νὰ στοχεύουμε στὴν ἐσωτερικὴ καλλιέργεια, χωρὶς νὰ σκοτώνουμε τὸν πολύτιμο χρόνο μας στὸ φτιασίδωμα ἀνώφελων “προσωπίδων συμπεριφορᾶς”. Βεβαίως, συχνὰ χρειάζεται νὰ κάνουμε κάποια τυπικὰ ἐξωτερικὰ πράγματα, ὅπως νὰ καλημερίσουμε ἢ νὰ καλέσουμε κάποιον στὸ σπίτι μας, χωρὶς κατὰ βάθος νὰ τὸ ἐπιθυμοῦμε τὴν ὥρα ποὺ τὸ κάνουμε. Αὐτά, κατὰ τοὺς κοινωνιολόγους-ψυχολόγους, δὲ συνιστοῦν ὑποκρισία, ἂν στόχος μας εἶναι νὰ ξυπνήσουμε ἔτσι τὴν ἐσωτερική μας διάθεση. Ἂν καταφέρουμε πράγματι νὰ εἴμαστε καλοί, εὐγενεῖς καὶ διαπνεόμενοι ἀπὸ ἀγάπη, αὐτὸ θὰ γίνει φανερὸ καὶ στοὺς ἄλλους. Ἡἐσωτερική μας ἀκτινοβολία θὰ φωτίζει τὸ πρόσωπό μας καὶ τὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων.

Η ΑΝΩΘΕΝ ΣΟΦΙΑ: Ὁ Κύριος συχνὰ χαρακτήριζε τοὺς Φαρισαίους ὑποκριτὲς χρησιμοποιώντας τους στὸ κήρυγμά του ὡς πρὸς ἀποφυγὴ παράδειγμα. Ο Ἰησοῦς, ἐνῶ ὁμιλοῦσε μὲ τρόπο ἤρεμο καὶ ἐπιεικῆ, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, μιλάει καυστικὰ καὶἀνελέητα, ὅταν συναντάει τὴν ὑποκρισία τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν τῆς ἐποχῆς του. Σ’ αὐτοὺς ἀπευθύνει τὰ οὐαί, μὲ τὰ ὁποῖα ξεγυμνώνει τὴν ὑποκριτικὴ συμπεριφορά τους: “οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι. (…) πάντα τὰ ἔργα αὐτῶν ποιοῦσι πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, (…) Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρᾷπροσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρίμα. Οὐαὶ ὑμῖν (…), ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.” (Μτθ. κγ΄2-14). Ἡ φαρισαΪκὴ ὑποκρισία συνίστατο στὸ ὅτι παρέβλεπαν τὶς σπουδαιότερες διατάξεις τοῦ νόμου, ἐνῶ δὲν παρέλείπαν νὰ καταβάλουν στὸ Ναὸ τὸ ἕνα δέκατο, ὄχι μόνο ὅλων τῶν καρπῶν, ὅπως προβλέπει ὁ Νόμος, ἀλλὰ ἐπεξέτειναν αὐτὸ καὶ στὰ εὐτελέστερα προϊόντα (δυόσμος, ἄνηθο, κύμινο), πράγμα ποὺ δὲν κοστίζει. Ὁ Ἰησοῦς τοὺς κατηγορεῖ, γιατί δίνουν προτεραιότητα στὰ δευτερεύοντα,παραμελώντας τὰ «βαρύτερα τοῦ Νόμου», τὴν κρίση, τὸ ἔλεος, τὴν πίστη. Ὁ Ἰησοῦς δὲν παραθεωρεῖ τὶς νομικὲς διατάξεις, ἀλλὰ καταγγέλλει τὴν διαστρέβλωση, ὅπου τὰἀσήμαντα γίνονται πρωτεύοντα, ἐνῶ περιθωριοποιοῦνται βασικὲς διατάξεις τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀντιστροφὴ αὐτὴ εἶναι ὑποκρισία, γιατί μὲτὴν εὔκολη τήρηση δευτερευουσῶν διατάξεων δημιουργεῖται εὐσεβιστικὸ προσωπεῖο σὲ δυσαρμονία μὲ τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου. Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ «ὑποκριταί», ἔνας χαρακτηρισμὸς ἐπιτυχής, ποὺ συνδέθηκε στενὰ μὲ τὸν χαρακτηριζόμενο, ὥστε στὴ διάρκεια τῶν αἰώνων τὸ “ὑποκριτής” νὰ ἀποβεῖ συνώνυμο τοῦ «Φαρισαῖος».
Χαρακτηριστικότερο δεῖγμα τοῦ κηρύγματος τοῦ Κυρίου κατὰ τῆς ὑποκρισίας ἀποτελεῖ ἡ σημερινὴ παραβολὴ τοῦ Τελώνη καὶ τοῦΦαρισαίου. Ἡ σχετικὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ σηματοδοτεῖ τὴν ἔναρξη τῆς κατανυκτικότερης περιόδου μετανοίας, αὐτῆς τοῦ Τριωδίου. Ἡ θέσπιση τῆς ἀνάγνωσης αὐτῆς τῆς περικοπῆς μᾶς δείχνει ἀπὸ ποῦ μποροῦμε νὰ ξεκινήσουμε τὸν αὐτοέλεγχό μας. Κατά τὴν Κλίμακα τοῦ ὁσ. Ἰωάννου Σιναΐτου, ἡ ὑποκρισία: “μία κατάσταση ὅπου τὸ σῶμα, οἱ ἐξωτερικὲς δηλαδὴ ἐκδηλώσεις, βρίσκεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ψυχή” (24.20), καταλαμβάνει τὰ πάντα. Ἄλλα λέει κάποιος καὶ ἄλλα πραγματοποιεῖ, μὲ χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τοὺς πολιτικούς. Αὐτὸ ἐνοχλεῖ ἰδιαίτερα τοὺς νέους, ποὺ ἀναζητοῦν τὸ γνήσιο καὶ τὸ ἀληθινό. Ἀκόμη καὶ στὴν Ἐκκλησία, ὕφος καὶ ἦθος εἶναι κάποτε ἀπαράδεκτο σκανδαλίζοντας τοὺς πιστούς. Ἡ ἐπικέντρωση, ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς ταγοὺς σὲ θέματα τυπολατρείας καὶ ὄχι οὐσίας, “ἐπιφάνειας καὶ ὄχι πνεύματος” (Μωυσῆς Ἁγιορ.), φανερώνει πνευματικὴ ἀσθένεια. Τὸ ὀρθόδοξο ἦθος βασίζεται σὲ ἄσκηση, ταπείνωση, ἀγάπη. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ φυλάττει ἀκέραια τὴν ὀρθὴ πίστη, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια καὶ τὴν ἀγάπη. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο “θεραπεύεται” ἀπὸ ἐναρέτους μυσταγωγοὺς γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ὄχι ἀπὸ ὑποκριτές δικαστές. Πολλοὶ σήμερα ὑποκρινόμαστε θεοσέβεια, ποὺ ὑποκρύπτει ἀπιστία καὶ ψεῦδος, γιατί «ἡ υποκρισία εἶναι μητέρα καὶ αἰτία τοῦ ψεύδους». (Ἰωάννης Σιναΐτης), ἀκόμη καὶ μίσος: “Ἡ ὑπόκρισις εἶναι καρπὸς τοῦ φθόνου.” (Μέγας Βασίλειος). Ἡ προαίρεση, ἄλλωστε, τοῦ ἀνθρώπου εἶναι αὐτὴ ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεὸ ἢ στὸν δαίμονα. Ὁ Φαρισαῖος προσευχόμενος ἐπαίρεται. Ὁ Τελώνης στὸ ναὸ ταπεινώνεται εἰλικρινά. Ἡ φαρισαϊκὴ θρησκευτικότητα ἦταν σαφῶς ὑποκριτική. Διέβαλλαν τὸν Χριστό, γιατί τοὺς χάλαγε σχέδια καὶ προγράμματα. Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο πράος, φτωχός, ταπεινός, ἔξω ἀπὸ τὴν φαρισαϊκὴ “κάστα”, γι’ αὐτὸ οἱ Φαρισαῖοι τὸν μισοῦσαν. Ὁ Χριστὸς ἐνανθρώπησε, γιὰ νὰ διακονήσει πονεμένους, νὰ θεραπεύσει ἀσθενεῖς, νὰ ὁδηγήσει σὲ μετάνοια ἁμαρτωλούς, νὰ σώσει ὅλους ὅσους θέλουν. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ εἶναι ὁ χῶρος τῆς θείας χάριτος, τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς σωτηρίας. Ἀντίθετα, ἡ ὑποκρισία μολύνει κάθε καλὴ πράξη. Ἡ ὑποκρισία εὐχαριστεῖ τὴ φιλαυτία, τὴ φιλοδοξία καὶ τὴ φιλαρέσκεια .

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ἀπὸ τὴ θεατρικὴ σκηνὴ στὴ σκηνὴ τῆς καθημερινότητας ἡ ὑποκρισία κυριαρχεῖ. Ἐπίζηλη θέση-ρόλο στὴν κοινωνία-θέατρο κατέχουν ἄνθρωποι ποὺ ξεγελοῦν τοὺς διπλανούς τους καὶ συχνὰ καὶ τὸν ἑαυτό τους. Ὁ ὑποκριτής, νομίζοντας ὅτι ἐξυπηρετεῖκαλύτερα τὶς κοινωνικές του σχέσεις, στὴν πραγματικότητα βρίσκεται ἀπομονωμένος ἐντὸς τειχῶν, ποὺ ὁ ἴδιος ἔκτισε. Ἡ ὀχύρωση στὰτείχη τῆς ὑποκρισίας-ἀτομισμοῦ, ἀποτελεῖ ἀντικοινωνικὴ-αὐτιστικὴ στάση. Εἶναι ἐπιτυχία δαιμονικῶν δυνάμεων ποὺ κρύβονται μέσα στὸν ἄνθρωπο. Ὅλα τοῦτα, ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀρέσκεται στὴν προσωπικότητά του καὶ προσπαθεῖ νὰ τῆς φορέσει “ψιμμίθια”, ἀνύπαρκτες ἀρετὲς καὶ φανταστικὲς ἱκανότητες. Δυνατότητα ἀνάπλασης τοῦ ἀνθρώπου προσφέρεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ κατακτιέται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ πτώση τῶν τειχῶν τῆς ὑποκρισίας, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν προσέγγιση τῶν “εἰκόνων” τοῦ Θεοῦ μεταξύ τους, θὰ ἀποτελέσει νίκη τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ τοῦ εἰδωλολατρικοῦ ἀνθρωποκεντρισμοῦ καὶ τοῦ ἀθέου οὑμανισμοῦ.

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

O ΟΣΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ὁ ΒΑΓΙΑΝΟΣ ὁ ἐν ΧΙῼ

σιος νθιμος Βαγιάνος ν Χί

15 Φεβρουαρίου

[Ἀντίδοτο στὸ φόβο τοῦ κορωνοϊοῦ!]

ἀπὸ τὸν Κων/νο Ἀθ. Οἰκονόμου δάσκαλο

.                       Ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος, κατὰ κόσμο Ἀργύριος Κ. Βαγιάνος, γεννήθηκε τὴν 1η Ἰουλίου 1869 μ.Χ. στὴν περιοχὴ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Λιβαδίων Χίου. Οἱ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι γονεῖς του, Κωνσταντῖνος καὶ Ἀργυρῶ, φρόντισαν νὰ τοῦ δώσουν Χριστιανικὴ ἀγωγή. Καὶ ὁ νεαρὸς Ἀργύριος ἔχοντας πνεῦμα σοφίας, ἦταν προορισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀναδειχθεῖ σκεῦος ἐκλογῆς Του καὶ νὰ γίνει μέγας παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν. Γράμματα δὲν ἔμαθε πολλά. Περιορίσθηκε στὶς ἁπλὲς γνώσεις τοῦ δημοτικοῦ σχολείου. Ἔτσι χωρὶς τὴν θύραθεν παιδεία, ἀλλὰ μὲ εὐφυΐα καὶ διεισδυτικότητα στὶς θεῖες ἀναζητήσεις του, ἔχοντας μάλιστα ἔντονη τὴν ἐπιθυμία γιὰ βίο πνευματικό, προχωροῦσε ἀταλάντευτα στὴν κατὰ Χριστὸν ἐνάρετη ζωή.

ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ: Ὁ θεῖος ἔρωτας τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἀπάρνηση τῆς τύρβης τοῦ κόσμου καὶ στὴ μοναχικὴ πολιτεία, ὅπου καὶ τελικὰ ἔλαμψαν οἱ ἀρετές του. Ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἀκολουθήσει τὴν μοναχικὴ ὁδὸ ὑπῆρξε ἡ ἐπίσκεψή του στὴ Σκήτη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Χίου γιὰ τὴν ἐπισκευὴ ἰδιόκτητης εἰκόνας τῆς Παναγίας. Μὲ αὐτὴ τὴν εἰκόνα ἔκτοτε συνέδεσε ἄρρηκτα ὁλόκληρη τὴν ζωή του. Ἡ Θεοτόκος ἔγινε γιὰ ἐκεῖνον πηγὴ ἀνεξάντλητης δύναμης στοὺς μετέπειτα σκληροὺς ἀγῶνες του, ἀλλὰ καὶ πηγὴ ἀναψύξεως καὶ παραμυθίας. Ὁδηγός του στὸν ἀσκητικὸ βίο ὑπῆρξε ὁ σεβάσμιος Γέροντας τῆς Σκήτης Παχώμιος, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐκάρη μικρόσχημος μοναχὸς καὶ μετονομάσθηκε Ἄνθιμος. Στὸ κελί του αὐτὸ μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ μελέτη τοῦ βίου τῶν μεγάλων ἀσκητῶν ἔπαιρνε δύναμη, ἀλλὰ προκαλοῦσε καὶ τὴ δαιμονιώδη λύσσα τῶν δαιμόνων. Ὁ Ὅσιος ἀγωνιζόταν σκληρὰ καὶ ἀποτελεσματικά, διεξήγαγε πολυμέτωπους ἀλλὰ νικηφόρους ἀγῶνες κατὰ τοῦ πονηροῦ μὲ τὴν πύρινη προσευχὴ καὶ καθημερινὰ ἀνερχόταν τὴν εὐλογημένη κλίμακα τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἁγιότητας. Σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν, τὸ ἔτος 1909, ἐκάρη μεγαλόσχημος μοναχὸς ἀπὸ τὸν διάδοχό του Παχωμίου,Ἱερομόναχο Ἀνδρόνικο.

ΣΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ: Ὁ ἐνάρετος ὅμως ἀσκητὴς Ἄνθιμος ἦταν σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ἕτοιμος γιὰ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης. Καλεῖται λοιπὸν στὸ Ἀδραμύττιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν ἀνάδοχό του Στέφανο Διοματάρη τὴν ἑπόμενη χρονιὰ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Ἡ χειροτονία τοῦ Ἁγίου δὲν ἦταν κάτι τὸ συνηθισμένο. Στὴν περίπτωσή του εἴχαμε θεία συγκατάθεση ποὺ ἀπεκάλυψαν οἱ θεοσημίες στὴ διάρκεια τῆς χειροτονίας. Σεισμός, ἀστραπές, βροντές, κατακλυσμιαία βροχὴ συμβαίνουν τὴν ἱερὴ ἐκείνη ὥρα. Τὰ κανδήλια τοῦ ναοῦ κινοῦνται, ἐνῶ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ καταπίπτει. Μετὰ δὲ τὴ χειροτονία ἐπικρατεῖ γαλήνη, ἠρεμία, χαρὰ Θεοῦ. Ὅσο καιρὸ παρέμενε στὸ Ἀδραμύττιο, ἀκτινοβολοῦσε ἐκθαμβωτικὰ μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁγιότητά του. Κατόρθωσε μάλιστα ἐκεῖ νὰ θεραπεύσει δαιμονιζόμενο τῆς περιοχῆς, κάτι ποὺ δὲν κατόρθωσαν οἱ συλλειτουργοί του. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ πνευματική του ἀκτινοβολία προκάλεσε τὸ πάθος τῆς ἀντιζηλίας τῶν συλλειτουργῶν του.

ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ: Ἐκεῖνος θέλοντας νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ πάθος αὐτό, ἐγκατέλειψε τὸ Ἀδραμύττιο τὸ 1911 καὶ μετέβη στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου τὸν ὑποδέχτηκαν περιχαρεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες μοναχοί. Ὑποτάσσεται ἐκεῖ στὸν Γέροντα Παχώμιο καὶ μὲ τὶς ἀδιάλειπτες προσευχὲς καὶ νηστεῖες καὶ μὲ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες του ἀναδεικνύεται, μεγάλος στὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀρετή. Μὲ τὴν σωματικὴ καὶ πνευματική του ὅμως αὐτὴ ἄσκηση ἐξαντλήθηκε καὶ ἀσθένησε. Τότε μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Παχωμίου ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του, ὅπου ἐγκαθίσταται γιὰ ἀνάρρωση.

ΣΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ: Ὅμως ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος δὲν ἐγκατέλειψε τὴν ἄσκηση. Μόλις ἀποκαταστάθηκε μερικῶς ἡ ὑγεία του, ἀποσύρθηκε σὲ μικρὸ ἀπομονωμένο κελὶ μέσα στὰ πατρικά του κτήματα, στὰ Λιβάδια τῆς Χίου, συνεχίζοντας τοὺς πνευματικούς του ἀγῶνες. Ἐκεῖ μόναζε ἀσκώντας ταυτοχρόνως καὶ τὴν τέχνη τοῦ ὑποδηματοποιοῦ, γιὰ νὰ βοηθᾶ τοὺς φτωχοὺς γονεῖς του καὶ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πάσχοντες.

ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΛΕΠΡΟΚΟΜΕΙΟ: Ὅταν ἐπέστρεψε στὴ χώρα τῆς Χίου, τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος στὸ Λεπροκομεῖο. Ἐκεῖ ἄνοιξε τὸ νέο στάδιο τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἀγαθοεργοῦ δράσης του. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας Ὑπαπαντῆς ἐπικεντρώνει τὴν ὅλη του εὐεργετικὴ δράση. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου, ἐπιτελεῖ ἀναρίθμητα θαύματα θεραπείας ἀσθενῶν πολλῶν πιστῶν. Τὸ ἵδρυμα αὐτὸ μὲ τοὺς δυστυχεῖς λεπροὺς καθίσταται ἔτσι πνευματικὸ κέντρο σωματικῆς καὶ πνευματικῆς ὑγείας. Ἡ ὅλη διακονία του στὸ Λεπροκομεῖο καταδεικνύει τὴ βαθύτατη πίστη του καὶ τὴν πολύτιμη προσφορά του. Ἐδῶ φαίνεται καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἁγίου. Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὡς ἐφημέριος τοῦ ναοῦ συμπαρευρισκόταν, συνέτρωγε καὶ συνομιλοῦσε μὲ τοὺς λεπρούς, τοὺς κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία κατέλυε! [Μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας, καθαγιάζεται ὁ πιστὸς καὶ ὑγιαίνει, δὲν νοσεῖ, ὅπως πιστεύουν πολλοί, δυστυχῶς, πιστοὶ καὶ διαδίδουν μὲ κάθε τρόπο ὁρισμένα ΜΜΕ, μὲ πρόσχημα τον COVID!].

ΚΤΗΤΩΡ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ: Τότε μέσα σὲ ἐκείνη τὴν ἁγιάζουσα ἀτμόσφαιρα ὁραματίστηκε τὴν ἵδρυση Μονῆς, γιὰ νὰ στεγάσει πρόσφυγες καλόγριες προερχόμενες ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἔτσι καὶ ἔγινε: Ὑψώνει τὸν μεγαλοπρεπῆ Ἱερὸ Παρθενώνα τῆς Παναγίας Βοηθείας Χίου. Ἀπὸ τότε ἐγκαταστάθηκε στὴ Μονὴ ἀφοσιωμένος στὴν Παναγία καὶ ἐκεῖ μὲ τὴν ἀσκητική του ζωή, τὸ πλῆθος τῶν ἀρετῶν, τὴν ἁγιότητά του καὶ τὴ μεσιτεία τῆς Θεοτόκου ἔλαμψε σὰν ἀστέρας, ἐνῶ ποίμαινε μὲ στοργὴ καὶ ἀγάπη τὸ ποίμνιό του, ἐνίσχυε καὶ παρηγοροῦσε μὲτὸν γλυκὺ καὶ ἁπλό του λόγο καὶ θεράπευε ἀσθενεῖς ποὺ κατέφευγαν κοντά του.

ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΝΩ ΜΟΝΕΣ: Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ διὰ βίου διακονία, ὥριμος πλέον, πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν, μὲ ὁσιότητα ποὺ θύμιζε τοὺς μεγάλους ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, τέλεσε τὴν τελευταία Θεία Λειτουργία τὴν 27η Ἰανουαρίου 1960 μ.Χ. καὶ λίγες ἡμέρες μετὰ κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ:

Ἦχος γ´

Νέον στήριγμα Ὀρθοδοξίας, νεοκόσμητον ἄνθος ἁγνείας, Νικομηδείας Ἀνθίμου συνώνυμος τῶν ἀρετῶν τε ἐκείνου ὁμότροπος, νέων Ὁσίων σφραγίς, καὶ ἀγλάϊσμα, Πάτερ Ἄνθιμε, τῆς Χίου πάσης τὸ καύχημα, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

,

Σχολιάστε

OI ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ τῆς Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ (Κων. Οἰκονόμου)

Οἱ Προφητεῖες τῆς Π. Διαθήκης σχετικὰ μὲ τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου

ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλo

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Ἡ Γέννηση τοῦ Κυρίου προτυπώθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη αἰῶνες πρὶν τὴν πραγματοποίησή της, φανερώνοντας ὅτι τὸμυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, δηλαδὴ ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Κυρίου, ἦταν ὁ κύριος σκοπὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κύρια στόχευση τῆς ἔμπνευσης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς ἱεροὺς συγγραφεῖς τῆς Βίβλου. Πολλὲς προφητικὲς ἀναφορὲς τῆς Π. Διαθήκης στὸσωτηριῶδες αὐτὸ γεγονὸς φαίνονται ὡς τύπος ἢ σκιά, ἄλλες ὅμως ἀπ᾽ αὐτὲς εἶναι ὁλοφάνερες καὶ εὐθεῖες. Ἂς δοῦμε ὁρισμένες ἐξ αὐτῶν.

Α΄ ΤΟ ΠΡΩΤΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Στὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Βίβλου, στὴ Γένεση, ποὺ σημειωτέον ἔχει γραφεῖ μεταξύ τοῦ 1500 καὶ τοῦ 1350 π.Χ. ἀπὸτὸν Θεόπτη Μωυσῆ, βρίσκουμε τὴν πρώτη ἀναφορὰ στὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἴδιου τοῦ Πατέρα Θεοῦ,καθὼς ὁμιλώντας στὸ φίδι ποὺ ὁδήγησε τοὺς Πρωτοπλάστους στὴν Πτώση τονίζει: «θὰ στήσω ἔχθρα ἀνάμεσα σὲ σένα καὶ στὴ γυναίκα, κι ἀνάμεσα στὸ σπέρμα σου καὶ στὸ σπέρμα της· αὐτὸ θὰ σοῦ συντρίψει τὸ κεφάλι, κι ἐσὺ θὰ τοῦ λογχίσεις τὴ φτέρνα του». Τὸσυγκεκριμένο ἐδάφιο ὀνομάζεται πρωτευαγγέλιο, ἀφοῦ ἀναφέρεται ταυτόχρονα στὴν γέννηση (σπέρμα γυναίκας!) τὸν προσωρινὸθάνατο (θὰ τοῦ λογχίσεις τὴν φτέρνα) καὶ τὴν ἀνάσταση (θὰ σοῦ συντρίψει τὸ κεφάλι) τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μάλιστα, μόνο σ’ αὐτὸ τὸχωρίο βρίσκουμε ἀναφορὰ στὸ σπέρμα τῆς γυναίκας, ἀφοῦ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπιστήμης, χρησιμοποιεῖ ἀποκλειστικὰ τὴν ἔκφραση αὐτὴ γιὰ τὸ ἀνδρικὸ φύλο. Διαφοροποιεῖται λοιπὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐδῶ γιὰ νὰ φανερώσει μέσω τῆς ἐκπληκτικῆς προφητείας ὅτι ἠ Θεοτόκος Μαρία θα συλλάβει ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο χωρὶς νὰ ἔχει σχέση μὲ ἄνδρα. Ἡ ἀρχαία αὐτὴ προφητεία πρὸς τοὺς πρωτόπλαστους βρίσκει τὴν ἐκπλήρωσή της στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο διαβάζουμε σχετικά: “Καὶ ὁἄγγελος τῆς εἶπε: Μὴ φοβᾶσαι, Μαριάμ·[…] θὰ μείνεις ἔγκυος, καὶ θὰ γεννήσεις ἕναν γιό· καὶ θὰ ἀποκαλέσεις τὸ ὄνομά του Ἰησοῦ. Και ἡΜαριὰμ εἶπε στὸν ἄγγελο: Πῶς θὰ μοῦ συμβεῖ αὐτό, ἀφοῦ ἐγὼ δὲν ἔχω συζυγικὲς σχέσεις μὲ κανένα ἄντρα; Και ὁ ἄγγελος, ἀπαντώντας, τῆς εἶπε: Το Ἅγιο Πνεῦμα θὰ ἔρθει ἐπάνω σου, καὶ δύναμη τοῦ Ὑψίστου θὰ σὲ ἐπισκιάσει· γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἅγιο παιδὶ ποὺ θὰ γεννήσεις θὰὀνομαστεῖ Υἱὸς Θεού”. Πλήρης λοιπὸν ἐπαλήθευση τῆς φράσης “σπέρμα γυναικός”!

Β΄ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ: Στὸ βιβλίο τοῦ Ἡσαΐα [ζ΄14], ποὺ γράφηκε 7 αἰῶνες πρὶν τὴ Γέννηση τοῦΚυρίου, διαβάζουμε: “ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θὰ σᾶς δώσει ἕνα σημάδι· Δεῖτε, ἡ παρθένος θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει γιό, καὶ τὸ ὄνομά του θὰ ἀποκληθεῖ Ἐμμανουήλ”. Στὸ ἴδιο βιβλίο [θ΄6] διαβάζουμε: “Ἐπειδή, παιδὶ γεννήθηκε σέ μᾶς, γιὸς δόθηκε σέ μᾶς· καὶ ἡ ἐξουσία θὰεἶναι ἐπάνω στὸν ὦμο του· καὶ τὸ ὄνομά του: Θαυμαστός, Σύμβουλος, Ἰσχυρὸς Θεός, Πατέρας τοῦ Μέλλοντος Αἰῶνος, Ἄρχοντας Εἰρήνης”! Ἑπτὰ αἰῶνες μετὰ τὴν προφητεία τοῦ Ἠσαΐα διαβάζουμε στὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο τὴν ἐκπλήρωσή της. Συγκεκριμένα, ὅταν ὁ μνήστωρ Ἰωσὴφ μαθαίνει ὅτι ἡ Θεοτόκος ἦταν ἔγκυος καὶ θέλει νὰ τὴν διώξει κρυφά, γιὰ νὰ μὴν τὴν ἐκθέσει, γράφει ὁΕὐαγγελιστὴς ὅτι ὁ ἄγγελος Κυρίου σὲ ὄνειρο τοῦ μίλησε: “Ἰωσήφ, γιὲ τοῦ Δαβίδ, μὴ φοβηθεῖς νὰ παραλάβεις τὴ Μαριάμ, τὴ γυναίκα σου· ἐπειδή, αὐτὸ ποὺ γεννήθηκε μέσα της εἶναι ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· καὶ θὰ γεννήσει ἕναν γιό, καὶ θὰ ἀποκαλέσεις τὸ ὄνομά του Ἰησοῦ· ἐπειδή, αὐτὸς θὰ σώσει τὸν λαό του ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τους”. Και πιὸ κάτω: “ὅλο αὐτὸ ἔγινε γιὰ νὰ ἐκπληρωθεῖ ἐκεῖνο ποὺεἰπώθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο διαμέσου τοῦ προφήτη, ποὺ ἔλεγε: Δεῖτε, ἡ παρθένος θὰ συλλάβει, καὶ θὰ γεννήσει ἕναν γιό, καὶ θὰἀποκαλέσουν τὸ ὄνομά του Ἐμμανουήλ, ποὺ μεθερμηνεύεται: Μαζί μας [εἶναι] ὁ Θεός”. [α´20-23]. Συνεπῶς ἡ Θεοτόκος, καθὼς προφητεύτηκε ἀπὸ τὸν Ἠσαΐα, ἐνῶ ἦταν παρθένος, μένει ἔγκυος και γεννάει γιὸ ποὺ τὸν ονομάζει Ἰησοῦ (Σωτήρα) καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἡἐνσάρκωση τοῦ ζῶντος Θεοῦ. 

Γ΄ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ: Στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Μιχαια [7ος π.Χ.αἰ.] διαβάζουμε: “Κι ἐσύ, Βηθλεέμ Ἐφραθά, ἡ μικρή, ἂν καὶ εἶσαι ἀπὸτὶς πιὸ μικρὲς πόλεις τοῦ Ἰούδα, ἐγὼ θὰ κάνω νὰ προέλθει ἐκεῖνος ποὺ θὰ γίνει ἄρχοντας τοῦ Ἰσραήλ. Ἡ καταγωγή του εἶναι ἀπὸ παλιά, ξεπερνᾶ τὴν ἀρχὴ τῶν ἡμερῶν τῆς δημιουργίας”. [ε΄ 2]. Στὴν περικοπὴ ὁ προφητικὸς λόγος ἀναφέρεται στὴν τοποθεσία τῆς γέννησης τοῦ Ἰησοῦ, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐπιβεβαιώνει ὅτι τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ εἶναι ὁ προαιώνιος Θεός. Ἡ Βηθλεέμ, μία ἀπὸ τὶς μικρότερες πόλεις τοῦ Ἰσραήλ, θὰ εἶναι αὐτὴ στὴν ὁποία θὰ γεννηθεῖ ὁ Θεάνθρωπος. Εἶναι ἐκπληκτικὸ ποὺ ἡ προφητεία αὐτὴ εἶναι τόσο ξεκάθαρη, ἐφ᾽ ὅσον ὁρίζει ἀνάμεσα στὶς ἑκατὸ περίπου τότε πόλεις τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἀσήμαντη Βηθλεὲμ σὰν τὴν γενέτειρα τοῦ σωτήρα καὶταυτοχρόνως φροντίζει νὰ ξεκαθαρίσει ὅτι ἡ Βηθλεέμ, γιὰ τὴν ὁποία ἀναφέρεται ἡ προφητεία, εἶναι ἡ Ἐφραθά, δηλαδὴ αὐτὴ ποὺ εἶναι κοντὰ στὴν Ἰερουσαλὴμ καὶ ὄχι ἡ ὁμώνυμη πόλη στὸ βορρᾶ τῆς Ἰουδαίας [Γαλιλαία]!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΚΥΡΙΟΥ: Στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Μαλαχίου, διαβάζουμε: “Ὁ Κύριος τοῦ σύμπαντος ἀπαντάει: θὰ ἀποστείλω τὸν ἀγγελιοφόρο μου γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸ δρόμο πρὶν ἀπὸ μένα” [γ΄ 1]. Ἀναλόγως καὶ στὸ βιβλίο τοῦ Ἠσαΐα εἶναι γραμμένο: “Ἀκοῦστε! Κάποιος φωνάζει: Ἑτοιμάστε στὴν ἔρημο ἕνα δρόμο γιὰ τὸν Κύριο, ἰσιῶστε ἐκεῖ τὸν δρόμο νὰ περάσει ὁ Θεός μας” [μ΄ 3]. Οἱ δύο αὐτὲς προφητεῖες δηλώνουν ὅτι, πρὶν τὴν δημόσια παρουσία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἕνας προφήτης θὰ προετοίμαζε καὶ θὰ προανήγγειλλε τὸν ἐρχομό του στὴν ἔρημο. Ἡ προφητεία ἐπιβεβαιώνεται, ὅταν λίγο μετὰ τὴν ἀναγγελία τῆς γέννησης τοῦ Χριστοῦ στὴ Θεοτόκο, ἕνας ἄγγελος Κυρίου φανερώνει στὸν ἱερέα Ζαχαρία τὸν Πρόδρομο (αὐτὸν ποὺ θὰ προετοιμάσει τὸν δρόμο) τοῦ Χριστοῦ: “Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε: Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία· ἐπειδή, ἡ δέησή σου εἰσακούστηκε· καὶ ἡ γυναίκα σου ἡ Ἐλισάβετ θὰ γεννήσει σὲ σένα ἕναν γιό, καὶ θὰἀποκαλέσεις τὸ ὄνομά του Ἰωάννη. […] Κι αὐτὸς θάρθει πρὶν ἀπὸ τὸ πρόσωπό του [ἔνν. τοῦ Κυρίου] μὲ πνεῦμα καὶ δύναμη τοῦ Ἠλία, γιὰνὰ στρέψει τὶς καρδιὲς τῶν πατέρων στὰ παιδιά, καὶ τοὺς ἀπειθεῖς στὴ φρόνηση τῶν δικαίων, γιὰ νὰ ἑτοιμάσει ἕναν προδιατεθειμένο λαὸ στὸν Κύριο”. [Λουκ. α΄13-17]. Παράλληλα στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου [α΄1-2], διαβάζουμε τὴν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς προφητείας στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ, ὅπως τὸ προεῖπε ὁ ἄγγελος καὶ τὸ ἀνέφεραν οἱ προφῆτες ἑκατοντάδες χρόνια πρὶν συμβεῖ: “κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἔρχεται ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, κηρύττοντας στὴν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας, καὶ λέγοντας: Μετανοεῖτε· ἐπειδή, πλησίασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν”.

ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ: Ἡ φυγὴ στὴν Αἴγυπτο τοῦ Ἰωσήφ, τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Ἰησοῦ ἀναφέρεται σὲ προφητεία ποὺ διαβάζουμε στὸ βιβλίο τοῦ Ὠσηέ: “ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου”. Τὴν προφητεία αὐτὴ δανείζεται γιὰτεκμηρίωση καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος [β΄ 15]. Ἀκόμη, τὴ σφαγὴ τῶν νηπίων, ὁ Ματθαῖος τὴν τεκμηριώνει σὲ σχετικὴ προφητεία τοῦἹερεμία: “φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς. Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελεν παρακληθῆναι, ὅτι οὔκ εἰσιν” [Ματθ. β΄18 καὶ Ἱερ. λη΄ 15]. 

ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ: Στὸν Ἠσαΐα καὶ πάλι διαβάζουμε τὴν προφητεία γιὰ τὴν προσκύνηση τῶν τριῶν μάγων: “καὶ ἥξουσί σοι ἀγέλαι καμήλων, καὶ καλύψουσί σε κάμηλοι Μαδιὰμ καὶ Γαιφά· πάντες ἐκ Σαβὰ ἥξουσι φέροντες χρυσίον καὶ λίβανον οἴσουσι καὶ λίθον τίμιον καὶ τὸ σωτήριον Κυρίου εὐαγγελιοῦνται” [ξ΄6]. Γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ γεννιὰ τοῦ Ἰακὼβ ἔχουμε ἀναφορὰ στὴ Γένεση [μθ΄10-12], ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ὑπολογισμὸ τῆς ἔλευσης τοῦ Σωτῆρος ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ ναοῦ τὸ 455 π.Χ., στὸ βιβλίο τοῦπροφήτη Δανιὴλ [β΄24].

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Σ΄αὐτὸ τὸ ἄρθρο ἀναφερθήκαμε μόνο σὲ πέντε-ἔξι ἀπὸ τὶς 330(!) περίπου προφητεῖες ποὺ ἐκπληρώθηκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ καθηγητὴς Peter Stoner, στὸ βιβλίο του “Ἡ ἐπιστήμη μαρτυρεῖ”, ἔκανε μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς βάσει τοῦνόμου τῶν πιθανοτήτων, οἱ ὁποῖοι ἐξετάστηκαν προσεκτικὰ ἀπὸ τὸν Ἀμερικανικὸ Σύνδεσμο Ἐπιστημόνων (American Scientific Affiliation) καὶ βρέθηκαν βάσιμοι καὶ πειστικοί. Ἀναφέρουμε μόνο ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ὁ ἴδιος ἀναφέρει στὶς μελέτες του, βάσει τοῦὁποίου, γιὰ νὰ ἐκπληρώσει ἕνα ἄτομο 8 μόνον ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς προφητεῖες, ποὺ ἀναφέρονται στὸ πρόσωπο τοῦ ἸησοῦΧριστοῦ, μέσα στὴν Βίβλο, ἡ πιθανότητα ὑπολογίζεται σὲ 1 στὰ 100.000.000.000.000.000 [δηλαδὴ μία πιθανότητα στὰ 100 τετράκις ἑκατομμ.!]. Νὰ τὸ δοῦμε πιὸ παραστατικά: σὰν νὰ στρώσουμε ὅλη τὴν Ἑλλάδα μὲ στοίβα χρυσῶν λιρῶν, ὕψους 1,5 μέτρων καὶ στὴν τύχη νὰ διαλέξω τὸ σωστὸ νόμισμα!! Ἀνάλογη πιθανότητα θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ τὴν ἐκπληρώσει κανεὶς παρὰ μόνο ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πράγμα ποὺἔκανε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς ἀδιαιρέτου καὶ ὁμοουσίου Ἁγίας Τριάδος. Ἂς νιώσουμε λοιπὸν τὴν Ἀλήθεια τῶν Χριστουγέννων κι ἂς ἀγγίξει τὴν καρδιά μας ἡ μοναδικὴ ἀλήθεια: ὅτι στὸ ὄνομα τοῦ ἐνσαρκωμένου Θεοῦ ὑπάρχει τὸνόημα καὶ ἡ οὐσία τῆς ζωῆς. Κι αὐτὸ γιατί Ἰησοῦς σημαίνει Σωτήρ, καὶ Ἐμμανουήλ, ὁ Θεὸς μαζί Μας. Χρόνια πολλὰ κι εὐλογημένα!

, , ,

Σχολιάστε

O ΑΓ. ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ὁ ΘΕΟΦΟΡΟΣ

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος (20/12)
τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου 

ΓΕΝΙΚΑ: Τὶς περισσότερες πληροφορίες για τὸ βίο τοῦ Ἁγίου τὶς παίρνουμε ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς ἐπιστολές του. Στὰ κείμενα αὐτά, ἡπροσωπικότητά του ἐμφανίζεται τόσο θερμή, ὥστε ὑποτέθηκε, μᾶλλον λανθασμένα, ὅτι τὸ ὄνομα Ἰγνάτιος (ignis= πῦρ) τοῦ ἀποδόθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ: Ἀπὸ στοιχεῖα τῶν ἐπιστολῶν του οἱ εἰδικοὶ διατείνονται πὼς ὁ Ἰγνάτιος ἦταν τέκνο ρωμαϊκῆς ἐξελληνισμένης οἰκογένειας. Στα κείμενά του ἀποδίδει στον ἑαυτό του τὴν προσφώνησῃη “Θεοφόρος”. Πιθανὴ ἐξηγήση, κατὰ τὴν παραδοση, τοῦ προσωνυμίου αὐτοῦ εἶναι τὸ ὑποτιθέμενο γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰγνάτιος ἦταν τὸ μικρὸ παιδί που εἶχε πάρει στην ἀγκαλιά του ὁ Κύριος (Ματθ. ιη΄1). Ὅμως κατὰ τὸ χρόνο τοῦ μαρτυρίου του ὁ Ἰγνάτιος θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἑκατονταετής, ἂν ἰσχύει αὐτὴ ἡ ἄποψη. Ἡ ἄποψη τῶν Καθολικῶν ὅτι ὀνομάστηκε θεοφόρος ἐπειδὴ στὴν καρδιά του βρέθηκε γραμμένο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ δεν εὐσταθεῖ, διότι ὁ Ἅγιος κατασπαράχθηκε ἀπὸ λιοντάρια. Ὁ Χρυσόστομος ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἅγιος συναναστράφηκε μὲ τοὺς Ἀποστόλους, ἐνῶ ὁ Εὐσέβιος πιστεύει ὅτι ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη καὶ τοῦ Πολυκάρπου. Ὁ Ὡριγένης βεβαιώνει ὅτι ὁ Ἰγνάτιος ὑπηῆρξε δεύτερος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας (70-107 μ.Χ.). Μετὰ ἀπὸ πολύχρονη ἐπισκοπεία, συνελήφθη ἀπὸ τὶς ρωμαϊκὲς ἀρχές, δικάστηκε στὴν Ἀντιόχεια καὶ καταδικάσθηκε σὲ θάνατο. Ἡ σύλληψή του συνέβη κατὰ τὸν διωγμὸ στὴ Μ. Ἀσία τοῦ 112, ὅταν ἔπαρχος ἦταν ὁ Πλίνιος ὁ Νεώτερος, ἐπὶ βασιλείας Τραϊανοῦ. Ἡ σύλληψή του πιθανότατα συνέβη κατὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Τραϊανοῦ κατὰ τῆς Ἀρμενίας καὶ τῆς Παρθίας.

ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ἡ μεταγωγὴ τοῦ Ἰγνατίου στὴ Ρώμη εἶχε τὴν ἔννοια προσφορᾶς θεάματος πρὸς τὸ ρωμαϊκὸ ὄχλο, ἐν εἴδει θριάμβου, μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ αὐτοκράτορα ἀπὸ τὴν ἐκστρατεία. Οἱ συνοδοὶ στρατιῶτες κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ συνελάμβαναν καὶἄλλους χριστιανοὺς για μία πιὸ … “πληθωρικὴ” παράσταση μπροστὰ στὰ θηρία τῆς ἀρένας. Ὁ Ἰγνάτιος ἔκανε αὐτὴ τὴν πολυμήνη ἀναγκαστικὴ πορεία ἀγόγγυστα, μὲ ὅλο καὶ μεγαλύτερο πόθο για τὸ μαρτύριο, ἀντιλαμβανόμενος ὅτι ὁ μαρτυρικὸς θάνατος θὰ τὸν ὁδηγοῦσε στον Κύριο, ἀλλὰ καὶ ὅτι μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ πίστη του θὰ στήριζε τοὺς ὑπολοίπους αἰχμαλώτους. Ἡ πορεία τῶν χριστιανῶν καὶ τῶν συνοδῶν τους στρατιωτῶν διῆλθε ἀπὸ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἐνῶ στὴ Σμύρνη ἔγινε ὀλιγοήμερη στάση. Ἐκεῖ τοὺς κρατουμένους ἐπισκέφθηκε καὶ στήριξε ὁ ἐπίσκοπος Πολύκαρπος. Τὸν Ἰγνάτιο ἐπισκέφθηκαν ἀκόμη ἐπίσκοποι ἀπὸ τὴν Ἔφεσο (Ὀνήσιμος), τὴν Μαγνησία (Δημὰς) καὶ τὶς Τράλλεις (Πολύβιος). Οἱ ἀντιπρόσωποι αὐτοί, πέρα ἀπὸ τὴ στήριξη τοῦ Ἁγίου, ἐξέθεσαν καὶ τὰπροβλήματα ποὺ ἀντιμετώπιζαν στις ἐπισκοπές τους, τονίζοντας ἰδιαίτερα τὸ πρόβλημα τῶν Ἰουδαϊζόντων καὶ τῶν αἱρετικῶν Δοκητῶν. Ὁ Ἰγνάτιος τοὺς συμβούλευσε, ἐνῶ ἀργότερα συνέταξε ἐπιστολές, ποὺ τὶς παρέδωσε στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἐκπροσώπους τῶν κοινοτήτων. Στὴ Σμύρνη ὁ Ἅγιος πληροφορήθηκε, ἀπὸ χριστιανοὺς ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ρώμη, πὼς κάποιοι πιστοὶ ἐπεδίωκαν τὴν ἀναθεώρηση τῆς δίκης του. Ὅμως ὁ ἴδιος ἔχοντας συνειδητοποιήσει τὴν ἀνάγκη τοῦ μαρτυρίου, τοὺς ἔγραψε ἐπιστολὴ μὲ τὴν ὁποία παρακαλοῦσε να παύσουν αὐτές τὶς προσπάθειες. Ἡ ἐπιστολὴ συντάχθηκε “τῇ πρὸ ἐννέα καλλανδῶν Σεπτεμβρίων”, δηλαδὴ στις 24/8, καὶ ἀποτελεῖ τὸ πρῶτο, κατὰ τὸ ρωμαϊκὸ ἡμερολόγιο, χρονολογημένο χριστιανικὸ κείμενο. Οἱ δέκα συνοδοὶ στρατιῶτες τοῦ Ἰγνατίου, ἦταν σκληροί, ἀλλὰ τοῦ ἐπέτρεπαν να δέχεται ἐπισκέπτες, συνήθως μετὰ ἀπὸ δωροδοκία. Ἐν συνεχείᾳ ἡ πορεία συνεχίστηκε καὶἔφθασαν στὴν Τρωάδα, ὅπου πληροφορήθηκάν πὼς ὁ διωγμὸς στὴν Ἀντιοχεία εἶχε σταματήσει. Ἔπειτα ἡ συνοδεία πέρασε στην Ἑλλάδα διὰ Νεαπόλεως καὶ Φιλίππων, ὅπου συνελήφθησαν καὶ ἄλλοι χριστιανοί. Ἀφοῦ διαπέρασαν Μακεδονία καὶ Ἤπειρο, ἀπὸ τὴν Ἐπιδαμνο πέρασαν μὲ πλοῖο στὴ Ρώμη. Ὁ Ἰγνάτιος μαρτύρησε τὴν 20ὴ Δεκεμβρίου στο Κολοσσαῖο γινόμενος βορὰ σὲ ἄγρια θηρία. Ἀξίζει να ἀναφέρουμε πὼς ὁ Λουκιανὸς στο ἔργο του “Περὶ Περεγρίνου τελευτῆς” εἰρωνεύεται, πιθανότατα,τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου.

ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ: Διασώθηκαν 13 ἐπιστολὲς τοῦ Ἁγίου. Αὐτὲς εἶναι: Μαρίας ἐκ Κασσοβήλων πρὸς Ἰγνάτιον, Ἰγνατίου πρὸς Μαρίαν, πρὸς Τραλλιανούς, Μαγνησιεῖς, Ταρσεῖς, Φιλιππησίους, Φιλαδελφείς, Σμυρναίους, Πολύκαρπον Σμύρνης, Ἀντιοχεῖς, Ἥρωνα, Ἐφεσίους, Ῥωμαίους. Σὲ μία ἅλλῃ διασωθεῖσα συλλογὴ ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου συμπεριλαμβάνονται καὶ οἱ: Θεοτόκου πρὸς Ἰγνάτιον, Ἰγνατίου πρὸς Θεοτόκον, πρὸς Ἰωάννην Α΄καὶ πρὸς Ἰωάννην Β΄. Οἱ ἐπιστολές του ἀποσαφηνίζουν δογματικὰ θέματα καὶ ἀπαντοῦν στοὺς αἱρετικοὺς Δοκητές. Γράφει ὁ Ἰγνάτιος γιὰ νὰ δείξει τὶς δύο φύσεις τοῦ Κυρίου: “Εἷς ἰατρός ἐστι, σαρκικὸς καὶ πνευματικός, γεννητὸς καὶ ἀγέννητος, ἐν σαρκὶ γενόμενος Θεός, ἐκ θανάτου ζωὴ ἀληθινή, καὶ ἐκ Μαρίας καὶ ἐκ Θεοῦ,  πρῶτον παθητὸς καὶ τοῦτο ἀπαθής, Ἰησοῦς Χριστός,ὁ Κύριος ἡμῶν” (Ἐφεσ. 7,2).

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ καὶ ἡ ἁγία μητέρα του Ἀνθία

γιος λευθέριος (15.12)
[Προστάτης καὶ λυτρωτὴς τῶν φυλακισμένων]
καὶ ἡ ἁγία μητέρα του Ἀνθία

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:  Ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος καταγόταν ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ γεννήθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ δευτέρου αἰώνα. Μικρὸς ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ μεγάλωσε μὲ τὴ μητέρα τοῦ Ἀνθία. Ἡ Ἀνθία, κατὰ τὴν παράδοση, διδάχθηκε τὸ Χριστιανισμὸ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὅταν ὁ Ἐλευθέριος ἦταν ἀκόμη παιδί, ἡ μητέρα του τὸν ἐμπιστεύτηκε στὸν ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης, Ἀνίκητο, γιὰ νὰ μάθει τὰ ἱερὰ γράμματα. Ἔφηβος ἀκόμη, χειροτονήθηκε ἀναγνώστης καὶ ἐν συνεχείᾳ διάκονος. Πρὶν συμπληρώσει καλὰ-καλὰ τὸ εἰκοστὸ ἔτος τῆς ἡλικίας του, λόγῳ τῆς ἁγίας του βιωτῆς, χειροτονήθηκε ἱερέας. (Τότε δὲν εἶχαν δημιουργηθεῖ ἀκόμη οἱ ἡλικιακοὶ κανόνες χειροτονίας.) Δύο ἢ τρία χρόνια ἀργότερα χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος στὴν ἐπαρχία τοῦ Ἰλλυρικοῦ.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Τὸ ἔργο του ἦταν σημαντικό, γιατί ἔφερε στὸ δρόμο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴ διδασκαλία του, πολλοὺς εἰδωλολάτρες. Αὐτὸ ἔφερε τὴν ἐχθρότητα τῶν δωδεκαθεϊστῶν, οἱ ὁποῖοι καὶ κατήγγειλαν τὸν Ἐλευθέριο στὸν αὐτοκράτορα Ἀδριανό. Ὁ αὐτοκράτορας, μετὰ τὴν ὁμολογία τοῦ Ἐλευθερίου, διέταξε νὰ τὸν βάλουν σὲ ἕνα πυρωμένο χάλκινο κρεβάτι, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο διέταξε νὰ ἀνάψουν φωτιά. Ἔπειτα τὸν ἔβαλαν σὲ ἕνα τεράστιο πυρωμένο τηγάνι γεμάτο μὲ λάδι καὶ λίπος. Ὅμως ὁ Ἅγιος διαφυλάχτηκε θαυματουργικὰ καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἀπὸ τὴ Θεία Πρόνοια. Ὁ παριστάμενος ἔπαρχος Ἰλλυρικοῦ, Κορέμμων, βλέποντας τὴ θαυματουργὴ διάσωση τοῦ Ἐλευθερίου, ὁμολόγησε τὸν Χριστὸ ὡς τὸν μόνο πραγματικὸ Θεό. Τότε ὁ Ἀδριανὸς διέταξε νὰ ὁδηγήσουν καὶ τοὺς δύο μέσα σὲ ἀναμένο φοῦρνο ποὺ εἶχε σοῦβλες καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη. Ἐπειδὴ ὅμως, μετὰ ἀπὸ ὥρα, οἱ μάρτυρες δὲν ἔπαθαν τίποτε, διατάχθηκε ὁ ἀποκεφαλισμὸς τοῦ Κορέμμονα, ἐνῶ ὁ Ἐλευθέριος ρίχτηκε προσωρινὰ στὴ φυλακή. Τὴν ἑπομένη δέθηκε σὲ κάρο καὶ τραβιόταν ἀπὸ ἄγρια ἄλογα. Ὅμως λύθηκε θαυματουργικὰ καὶ κατέφυγε σὲ ψηλὸ βουνὸ τῆς περιοχῆς. Ὅταν ὁ Ἀδριανὸς ἔστειλε στὸ κατόπι τοῦ στρατιῶτες, ἐκεῖνοι, συναντώντας τὸν Ἅγιο, κατηχήθηκαν στὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐν συνεχείᾳ βαπτίσθηκαν. Ἐν τέλει συνελήφθη ἀπὸ ἄλλους στρατιῶτες οἱ ὁποῖοι μὲ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα τὸν φόνευσαν. Ὅταν ἡ μητέρα τοῦ Ἁγίου, Ἀνθία, ἔμαθε γιὰ τὸ τέλος τοῦ μοναχογιοῦ της, ἦρθε κοντὰ στὸ ἄψυχο σῶμα του καὶ τὸ ἀγκάλιασε τρυφερά. Τότε ἕνας στρατιώτης τὴν σκότωσε μὲ τὸ ξίφος του. Ἔτσι κι αὐτή, μαζὶ μὲ τὸ γιό της, πῆρε τὸ στέφανο τῆς ἀθλήσεως. Τὴν 15η Δεκεμβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη καὶ τῶν δύο, μητρὸς καὶ υἱοῦ.

,

Σχολιάστε