Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κων. Ἀθ. Οἰκονόμου

Η ΑΣΩΤΙΑ (Κων. Ἀθ. Οικονόμου)

σωτία 

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου
δασκάλου – συγγραφέα

.               Κυριακή τοῦ Ἀσώτου σήμερα καὶ ἂς δοῦμε λίγο τὶς μορφὲς τῆς ἀσωτίας μέχρι καὶ τὶς μέρες μας….

Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΟΦΙΑ: Κατὰ τὸ Σόλωνα ὁ ἀπότομος πλουτισμὸς μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν ἀσωτία: “Ἡ χόρταση γεννᾶ τὴν ὕβριν, ὅταν πολλὰ πέσουν πλούτη, σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουνε τὸ νοῦ τους μετρημένο”. Καὶ ἀλλοῦ γενικεύει: “Ὁ πλοῦτος φέρνει τὸν κορεσμὸκαὶ ὁ κορεσμὸς τὴν ὕβριν”. Ὅπου ὕβρις ἐννοεῖται ἡ ἀλαζονία που γεννᾶται ἀπο την ἀσωτία μὲ κατάληξη τὴν πτώση. Σ’ αὐτὸ τὸσυλλογισμὸ συμφωνεῖ καὶ ὁ Πλούταρχος: “Οὐδέποτε ἀπορία (ἔλλειψη) χρημάτων ἐγέννησεν ἀσωτίαν”. Κατὰ τὸν Πλάτωνα: “Ἡ ζωὴ ποὺ ἔχει στὸ μερτικό της τὴν ἐγκράτεια, εἶναι πιὸ εὐχάριστη ἀπὸ ἐκείνη ὅπου βρίσκονται ἡ ἀσωτία”.

ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΟΡΟΥ: «Ἄσωτος» εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ζεῖ ἔκλυτη ζωή, ὁ διεφθαρμένος, αὐτὸς ποὺ σπαταλᾶ χρήματα γιὰ νὰ ζήσει μιὰ τέτοια ζωή, αὐτὸς ποὺ φέρνει συμφορὰ στὸν ἑαυτόν του, στὴν οἰκογένειά του καὶ στὴν εὐρύτερη κοινωνία. Τελικὰ ὁ«ἄσωτος» εἶναι αὐτὸς ποὺ σοῦ δίνει τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν ἔχει ἐλπίδα σωτηρίας, αὐτὸς ποὺ θὰ φτάσει τελικα σὲ ἀπελπισία καὶ ἀπόγνωση. Ἔτσι ἡ ἀσωτία ἐκφράζεται ὡς ὑπερβολικὴ στροφὴ πρὸς τὶς ὑλικὲς ἀπολαύσεις, ποὺ τὴν συνοδεύει ἡ σπατάλη. Πολλὲς φορὲς συμβαίνει νὰ ἔχουμε ὅλα τὰ καλὰ καὶ τ’ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου καὶ πάλι νὰ μὴ εἴμαστε εὐχαριστημένοι, ὅπως ὁ ἄσωτος υἱὸς τοῦ Εὐαγγελίου.

Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ: Στὸ πρόσωπο τοῦ ἀσώτου τῆς σημερινῆς Παραβολῆς ἀναγνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο ποὺ μὲ τὴν ἁμαρτίαἀποκόπτεται ἀπὸ τὸν Θεό. Ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ ἐνοχλεῖ καὶ πιέζει τὸν ἄσωτο. Νομίζει ὅτι ὁ Θεὸς τοῦ κάνει τὴ ζωὴ μονότονη καὶκουραστική. Ἔτσι προσπαθεῖ νὰ βγάλει ἀπὸ τὴν σκέψη του τὸν Θεὸν ἐξορίζοντας τὸν ἀπὸ τὴν καρδιά του. Βλέπει τὴν ἐλευθερία ὡς ἀσυδοσία. Ὁ ἄσωτος λησμονεῖ ὅτι ἡ πραγματικὴ ἐλευθερία συνδέεται μὲ τὸ δεσμὸ τῆς ἀγάπης. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν ἐμπιστεύεται τὸν Θεό, οὔτε τὴν οἰκογένειά του. Ἐμπιστεύεται τὶς δικές του δυνάμεις. Ἡ αὐτονομία κι ἡ αὐτάρκεια τοῦ ἐκφράζουν καὶ ἀλαζονεία, τὴν πηγὴκάθε ἁμαρτίας. Ὁ ἄσωτος ἐπιλέγει μία νέα “προοπτικὴ” ποὺ τὸν ὁδηγεῖ σε στέρηση καὶ μοναξιά. Τελικὰ μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν οἰκογένεια του γίνεται καὶ ἄσημος. Τότε ἀρχίζει νὰ συναισθάνεται τὴν προσωπική του ἐνοχή, παραδεχόμενος τὴν ἀποτυχία τῆς ἐπιλογῆς του. Ἡ παραδοχὴ εἶναι σημαντικὴ γιατί μπορεῖ νὰ φθάσει κανεὶς στὴ συνειδητοποιήση, ἀλλὰ ὁ ἐγωισμὸς νὰ μὴ τὸν ἀφήνει νὰπροχωρήσει σὲ παραδοχὴ ἐνοχῆς. Ὁ ἄσωτος παραδέχεται τὴν ἐνοχή του καὶ ἡ στροφή του πρὸς τὴν μετάνοια ἐκδηλώνεται μὲ τὴν ἐπιλογὴ μίας νέας προοπτικῆς. Ἡ ἐπιλογὴ θεμελιώνεται στὴ παραδοχὴ τῆς ἀναξιότητάς του. Γι’ αὐτὸ καὶ ζητεῖ νὰ γίνει ἰσότιμος μὲ ὑπηρέτη τοῦ πατέρα του. Ὁ ἄσωτος μετανοεῖ πραγματικά, γιατί δὲν ζητᾶ νὰ γίνει πάλι υἱὸς ἀλλὰ δοῦλος, ἐπειδὴ ἡ πλήρης συναίσθηση τῆς ἐνοχῆς τοῦ τὸν κάνει ταπεινό. Ὁ ἄσωτος γύρισε στὸ σπίτι τοῦ πατέρα του, ὅταν «ἦλθε εἰς ἑαυτόν», ἐπειδὴ εἶχε καλὲς κι ἄριστες ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸ σπίτι του. Θυμήθηκε στὴν ἐρημιά του τὴν ἀγάπη καὶ τὶς θυσίες τοῦ πατέρα καὶ γύρισε νὰ τὶς ξαναζήσει. Ἂν εἶχε κακὲς ἀναμνήσεις δὲν θὰ γύριζε. Ὅσοι ἔχουμε τὴν εὐθύνη τῆς δημιουργίας περιβάλλοντος, στὴν οἰκογένεια, στὴν κοινωνία, στὴν Ἐκκλησία, στὸ Σχολεῖο πρέπει νὰ προσέξουμε. Τὸ περιβάλλον, ποὺ δημιουργοῦμε, πρέπει νὰ ἔχει τέτοια μορφὴ ποὺ νὰ κάνει καὶ τὸν ἄσωτο τῆς ἐποχῆς μόλις «ἔλθη εἰς ἑαυτόν», νὰ τὸ θυμᾶται καὶ νὰ ξαναγυρίζει στὸ σπίτι του γιὰ νὰ βρεῖ στοργή. Πολλὲς φορὲς ἄνθρωποι διὰ μέσου τῶν αἰώνων ἔχουν τὴ τάση νὰ συμπεριφέρονται ὡς ἀμετανόητοι ἄσωτοι. Ἀλλὰ μακρυὰ ἀπὸ τὴν μετάνοια, ἀκολουθοῦν δρόμο καταστροφῆς, τῆς ἀπώλειας, τοῦ Ἰούδα. Ἡ ἀμετανοησία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἐκφράζεται ὡς ἄρνηση στὴν κλήση τοῦ Θεοῦ γιὰ σωτηρία,ἀποτελεῖ κατὰ τοὺς Πατέρες τὸ περιεχόμενο τῆς βλασφημίας κατὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΣ ΤΗΣ “ΑΣΩΤΙΑΣ”: Μὲ βάση τὴν συμπεριφορὰ τοῦ ἀμετανόητου ἀσώτου ἀνθρώπου μποροῦμε νὰ μιλήσουμε καὶ γιὰ τὴν ἀσωτία τῆς ἐποχῆς μας, ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν ἄδικη κατανομὴ τῆς παγκόσμιας παραγωγῆς ἀγαθῶν. Τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς νέμεται τὸ 95% τῆς παγκόσμιας παραγωγῆς. Ἡ ἀδικία αὐτὴ ἀποτελεῖ ταυτόχρονα καὶ ὀξύμωρο σχῆμα, γιατί τὸ τὸ 5% τοῦ πληθυσμοῦσυμβαίνει νὰ εἶναι σχεδὸν ὅλοι χριστιανοί. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς σύγχρονης “χριστιανικής” ἀσωτίας, εἶναι: To ἕνα τρίτο τῶν παιδιῶν τῆς Ἀφρικῆς ὑποσιτίζονται. Ἀκόμη ἐτησίως: “13 ἑκατομμύρια παιδιὰ πεθαίνουν στὶς ἀναπτυσσόμενες χῶρες, ἀπὸ ἀφυδάτωση, λιμό, κ.ἄ, στερούμενα ἀγαθῶν ποὺ ἔχουν τὰ παιδιὰ τῶν χριστιανῶν. 300.000 παιδιὰ τυφλώνονται ἀπὸ ἔλλειψη βιταμίνης Α. Στὴν Ἀσία 1.000.000 παιδιά, ἐκπορνεύονται ἀπὸ πλούσιους Εὐρωπαίους καὶ Ἀμερικανοὺς “χριστιανούς” τουρίστες. Γύρω στὰ 10.000.000 παιδιὰ ὑποφέρουν ἀπο aids λόγῳ ἀνευθυνότητας τῶν ἐνηλίκων. 10.000.000 παιδιὰ εἶναι ὀρφανά, ἐπειδὴ οἱ γονεῖς τους πεθαίνουν ἀπὸ φτώχεια καὶ ἀσθένειες, ἐνῶ 130.000.000 παιδιὰ δὲν ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ φοιτοῦν σὲ Σχολεῖο. Οἱ περισσότεροι θάνατοι τῶν παιδιῶν θὰ μποροῦσαν νὰ προληφθοῦν μὲ χορήγηση βασικῶν ἐμβολίων ποὺ κοστίζουν μόλις 15 εὐρὼ ἀνὰ παιδί. Τέλος στὸν Τρίτο κόσμο 1.5 δισεκατομμύρια ἄνθρωποι δὲν ἔχουν τὴ δυνατότητα νὰ γευθοῦν καθαρὸ νερὸ καὶ 2 δισεκατομμύρια δὲν ἔχουν πρόσβαση σὲ συστήματα ὑγιεινῆς.” (Γιούνισεφ). Ἡ ἀσωτία τῆς ἐποχῆς μας θὰ περιορισθεῖ μὲ τὴν μετάνοια τῶν ἀσώτων ἀνθρώπων τῆς κοινωνίας καὶτὴν ἰσοκατανομὴ τῶν ἀγαθῶν τῆς γῆς. Οἱ “πολιτισμένοι” τῆς Δύσης ἄνοιξαν τὶς χωματερές, ἀδειάζοντας τὸ γάλα στοὺς δρόμους καὶ πετώντας τοὺς καρποὺς τῆς παραγωγῆς τους σὲ σκουπιδότοπους. Ἡ ἀσωτία τῆς Δύσης δὲν εἶναι ἁπλῶς μία κοινωνικὴ ἀδικία σὲ βάρος συνανθρώπων μας, ποὺ στεροῦνται ὅσα οἱ ἄλλοι πετᾶνε καὶ κατασπαταλοῦν, εἶναι μία ἀσωτία ποὺ ὁδηγεῖ στὴν καταστροφὴ αὐτοὺς ποὺ ἀδικοῦνται. Ἡ ἀσωτία εἶναι ἡ ἁμαρτία σὲ ὅλες της τὶς μορφές. Εἶναι σκλαβιὰ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὅποιος πιάστηκε στὸ δόκανό της ἔχει ἕναν ἄγριο καὶ βάρβαρο δυνάστη, ποὺ τὸν ἐξαναγκάζει νὰ κάνει ἀξιοκατάκριτα ἔργα. Ὁ δυνάστης αὐτὸς εἶναι ἀδίστακτος καὶ ἀνηλεὴς γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἄνθρωπος χάνοντας τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἀγάπη στὸν Θεὸ καὶ τὸ συνάνθρωπο φτάνει στὴν ἀσωτία.

ΑΣΩΤΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΓΝΩΣΗ: Χειρότερη συνέπεια εἶναι ἡ ἀπόγνωση. Εἶναι τὸ ἁμάρτημα ποὺ περιέχει ὅλα τὰ ἄλλα. Εἶναι καρπὸς ἀμετανοησίας. Ἡ παραδοχὴ τοῦ λάθους δρόμου ὁδηγεῖ στὴν ἀλλαγὴ ζωῆς καὶ στὴν ἐλευθερία ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Ἡ ἀμετανοησία ὅμως δὲν ἐπιτρέπει στὸν ἄνθρωπο νὰ συνέλθει καὶ ἡ ἀπόγνωση κλείνει κάθε δρόμο ἀληθινῆς ἐπιστροφῆς καὶ μετάνοιας. Ἀκόμα ὅμως καὶ στὴν ἔσχατη κατάπτωση ὑπάρχουν καὶ τότε περιπτώσεις ἐπιστροφῆς καὶ διόρθωσης. Αὐτὸ συμβαίνει ὅταν στὴν πικρή του μεταμέλεια ὁ ἄνθρωπος δὲν ἐγκαταλείπει τὸν ἑαυτό του στὴν ἀπόγνωση. Συνέρχεται καὶ ἀποφασίζει νὰ ἐπιστρέψει. Τότε ἀρχίζει ἡ πορεία του πρὸς τὴν σωτηρία. Μετάνοια εἶναι τὸ αἴσθημα τὴν ἀνακούφισης ποὺ νοιώθει ὁ ἄνθρωπος στὴν καρδιά του. Εἶναι νοσταλγία ἐπιστροφῆς, ἐλπίδα σωτηρίας.

“ΤΙΜΗΤΕΣ” ΑΣΩΤΙΑΣ: Ὑπάρχουν ὅμως καὶ οἱ “δίκαιοι”, ποὺ προβάλλουν τὸν ἑαυτό τους σὰν κριτὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Αὐτοὶ εἶναι ἀπάνθρωποι καὶ σκληροὶ ἀπέναντι στοὺς ἁμαρτωλούς. Μπορεῖ νὰ εἶναι ὄντως δίκαιοι, πειθαρχικοὶ καὶ ἐργατικοί. Ἂν ὅμως τοὺς λείπει ἡ ἀγάπη, τότε ἡ πίστη τους μετατρέπεται σὲ ἄγριο καὶ ἀνεξέλεγκτο φανατισμὸ καὶ ἡ ἐλπίδα τους σὲ ψυχρὸ ὑπολογισμό. Ἡ ἐλεημοσύνη τους καταντᾶ ἁπλὴ ἐπίδειξη «πρὸς τὸ θεαθῆναι». Ὅλη ἡ ζωή τους εἶναι μία ὑποκρισία.

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ δωρίζεται καὶ γίνεται ἀποδεκτὴ ἀπὸ ὅποιον θέλει νὰ τὴν δεχτεῖ. Περιμένει ὁ Θεὸς τὸ ἐλάχιστο τῆς προσπάθειας τοῦ ἀνθρώπου, τὴν μετάνοια. Καὶ τὴν ἀλλαγὴ τὴν δίνει ὁ ἴδιος, σὰν δώρο τῆς χαρᾶς καὶ τῆς ἀγάπης Του γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸποὺ διεσώθη. Τὸ νὰ μὴν ὑπολογίζουμε τόσο στὰ ἀσήμαντα δικά μας ἔργα ἀλλὰ στὴν ἄπειρη χάρη καὶ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ μᾶς ὁδηγεῖ στὸΘεό, ὅπου ὑπάρχει γιὰ ὅλους σωτηρία, χαρὰ καὶ εὐφροσύνη.

 

,

Σχολιάστε

H ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ (Κων. Οἰκονόμου)

ποκρισία
[Ὅταν τὸ “φαίνεσθαι” γίνεται σημαντικότερο τοῦ “εἶναι”]

τοῦ Κων/νου Οἰκονόμου
 δασκάλου -συγγραφέα

Κυριακὴ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ φαρισαίου σήμερα καὶ μὲ τὸ ἀντίστοιχο Εὐαγγέλιο εἰσερχόμαστε στὴν κατανυκτικὴ περίοδο τοῦΤριωδίου. Μία ἀπὸ τὶς δύο φιγοῦρες τῆς σημερινῆς Παραβολῆς τοῦ Κυρίου εἶναι ὁ Φαρισαῖος. Μὲ τὴν πάροδο τῶν χρόνων τὸ ὄνομα φαρισαῖος κατέστη συνώνυμο τῆς λέξης ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ. Ἂς δοῦμε λίγο τὸ θέμα ὑποκρισία, ὡς ἕνα ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα πάθη.

ΟΡΙΣΜΟΣ: Ὑποκρισία εἶναι ἡ ἐπιτηδευμένη ἀπόκρυψη αἰσθημάτων καὶ σκέψεων. Οἱ ὄροι, ὑποκριτὴς καὶ ὑπόκριση, προερχόμενοι ἀπὸ τὸἀρχαῖο ἑλληνικὸ θέατρο, δηλώνουν τὸν ἠθοποιὸ καὶ τὴν ἐπὶ σκηνῆς τέχνη του, ἀντίστοιχα. Ὅταν χρησιμοποιῶ ἠθοποιϊα στὶς σχέσεις μου μὲ συνανθρώπους, εἶμαι ὑποκριτής. Ἡ ὑποκρισία, εἶναι τὸ ἀντίθετο τῆς γνησιότητας καὶ τῆς εἰλικρίνειας. Ἕνας ἄνθρωπος πέφτει στὴν ὑποκρισία προσπαθώντας νὰ διατηρήσει καλὴ ἐξωτερικὴ εἰκόνα, χωρὶς νὰ φροντίζει ὥστε καὶ ἐσωτερικὰ νὰ εἶναι αὐτὸς ὁ καλὸς ἄνθρωπος ποὺ θέλει νὰ δείχνει.

Η ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΣΟΦΙΑ: Οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες οὐδέποτε ἐκτιμοῦσαν τὴν ὑποκρισία. Ὁ σοφιστὴς Γοργίας ἔλεγε: “Ὁ ἄνθρωπος ὀφείλει ὄχι νὰ φαίνεται καλός, ἀλλὰ νὰ εἶναι πράγματι.”, ἐνῶ ὁ Δημόκριτος τόνιζε: “Πολλοὶ δρῶντες τὰ αἴσχιστα λόγους ἀρίστους ἀσκέουσιν (λένε)”. Ο φιλόσοφος Λὰ Μπριγιὲρ ἔλεγε πὼς δὲν μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τοὺς ἀνθρώπους. Κι αὐτὸ γιατί “τὶς ἀρετὲς συνήθως σκεπάζει τὸ πέπλο τῆς σεμνότητας, ἐνῶ τὰ ἐλαττώματα φορᾶνε τὴ μάσκα τῆς ὑποκρισίας”. Ὁ Λούθηρος ἔγραψε εὔστοχα: “Ἡ ὑποκρισία εἶναι ὁ σεβασμός, ποὺ προσφέρει ἡ κακία στὴν ἀρετή.” Χαρακτηριστικὸ γνώρισμα τῶν ὑποκριτῶν εἶναι ἡ ἐπίδειξη. Ὅ,τι κάνουν γίνεται πρὸς τὸ “θεαθῆναι”, γι’ αὐτὸ καὶ κάθε ἐπίδειξη στὸν κοινωνικὸ βίο πηγάζει ἀπὸ τὴν ὑποκρισία. Εἶδος ὑποκρισίας εἶναι καὶ ἡψευτοειλικρίνεια ποὺ περιγράφει ὁ Οὐγκώ: “Ὁμολογοῦμε τὰ μικρά μας ἐλαττώματα, μόνο γιὰ νὰ πείσουμε ὅτι δὲν … ἔχουμε μεγάλα!”. ὉὌργουελ στηλιτεύοντας τὸν “ἀνθρωπισμὸ” ἔλεγε: “Ἕνας ἀνθρωπιστὴς εἶναι πάντα ἕνας ὑποκριτής”. Συχνὰ παρατηροῦμε πὼς ὁἀνθρώπινος χαρακτήρα, ποὺ ἡ κοινωνία ὀνομάζει εὐχάριστο, συνίσταται ἀπὸ εὐγένεια καὶ ὑποκρισία. Ὁ λαὸς συνηθίζει νὰ λέει: “Δάσκαλε ποὺ δίδασκες καὶ νόμο δὲν ἐκράτεις.” καί: “Στὴ γειτονιὰ τριαντάφυλλο καὶ μὲς στὸ σπίτι ἀγκάθι”, ὑπονοώντας τὸν ὑποκριτὴτῆς “διπλανῆς”, ἂν ὄχι τῆς δικῆς μας, πόρτας. Ἡ φύση μᾶς παραδειγματίζει μὲ τὴν παντελῆ ἀπουσία ὑποκρισίας. Ἐνῶ τὰ ζῶα, ἀγνοώντας τὴν ὑποκρισία, ἔχουν ἕνα ἀναγκαῖο, ἐξωτερικὸ καμουφλάζ, οἱ ἄνθρωποι ἔχουν ἕνα ἐπικίνδυνο ἐσωτερικὸ καμουφλὰζ ποὺ λέγεται ὑποκρισία.

ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ: Θεραπεία τῆς ὑποκρισίας, γιὰ τοὺς ψυχολόγους, δὲν εἶναι τὸ νὰ “ἀφεθοῦμε” στὶς παρορμήσεις, ὅσο τὸ νὰ ἐσωτερικεύσουμε τὴν προσπάθεια καλλιέργειάς μας, φροντίζοντας ὥστε ἡ καλοσύνη, ἡ εὐγένεια, νὰ γίνουν καταστάσεις τοῦ ψυχικοῦ κόσμου, ὄχι προσωπεῖα ἐντυπωσιασμοῦ. Γιὰ νὰ κατορθωθεῖ αὐτό, πρέπει νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ ἀξία μας κρίνεται μόνο ἀπὸτὴν μαρτυρία τῆς συνείδησής μας. Πρέπει νὰ στοχεύουμε στὴν ἐσωτερικὴ καλλιέργεια, χωρὶς νὰ σκοτώνουμε τὸν πολύτιμο χρόνο μας στὸ φτιασίδωμα ἀνώφελων “προσωπίδων συμπεριφορᾶς”. Βεβαίως, συχνὰ χρειάζεται νὰ κάνουμε κάποια τυπικὰ ἐξωτερικὰ πράγματα, ὅπως νὰ καλημερίσουμε ἢ νὰ καλέσουμε κάποιον στὸ σπίτι μας, χωρὶς κατὰ βάθος νὰ τὸ ἐπιθυμοῦμε τὴν ὥρα ποὺ τὸ κάνουμε. Αὐτά, κατὰ τοὺς κοινωνιολόγους-ψυχολόγους, δὲ συνιστοῦν ὑποκρισία, ἂν στόχος μας εἶναι νὰ ξυπνήσουμε ἔτσι τὴν ἐσωτερική μας διάθεση. Ἂν καταφέρουμε πράγματι νὰ εἴμαστε καλοί, εὐγενεῖς καὶ διαπνεόμενοι ἀπὸ ἀγάπη, αὐτὸ θὰ γίνει φανερὸ καὶ στοὺς ἄλλους. Ἡἐσωτερική μας ἀκτινοβολία θὰ φωτίζει τὸ πρόσωπό μας καὶ τὰ πρόσωπα τῶν ἄλλων.

Η ΑΝΩΘΕΝ ΣΟΦΙΑ: Ὁ Κύριος συχνὰ χαρακτήριζε τοὺς Φαρισαίους ὑποκριτὲς χρησιμοποιώντας τους στὸ κήρυγμά του ὡς πρὸς ἀποφυγὴ παράδειγμα. Ο Ἰησοῦς, ἐνῶ ὁμιλοῦσε μὲ τρόπο ἤρεμο καὶ ἐπιεικῆ, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, μιλάει καυστικὰ καὶἀνελέητα, ὅταν συναντάει τὴν ὑποκρισία τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν τῆς ἐποχῆς του. Σ’ αὐτοὺς ἀπευθύνει τὰ οὐαί, μὲ τὰ ὁποῖα ξεγυμνώνει τὴν ὑποκριτικὴ συμπεριφορά τους: “οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι. (…) πάντα τὰ ἔργα αὐτῶν ποιοῦσι πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις, (…) Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρᾷπροσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρίμα. Οὐαὶ ὑμῖν (…), ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.” (Μτθ. κγ΄2-14). Ἡ φαρισαΪκὴ ὑποκρισία συνίστατο στὸ ὅτι παρέβλεπαν τὶς σπουδαιότερες διατάξεις τοῦ νόμου, ἐνῶ δὲν παρέλείπαν νὰ καταβάλουν στὸ Ναὸ τὸ ἕνα δέκατο, ὄχι μόνο ὅλων τῶν καρπῶν, ὅπως προβλέπει ὁ Νόμος, ἀλλὰ ἐπεξέτειναν αὐτὸ καὶ στὰ εὐτελέστερα προϊόντα (δυόσμος, ἄνηθο, κύμινο), πράγμα ποὺ δὲν κοστίζει. Ὁ Ἰησοῦς τοὺς κατηγορεῖ, γιατί δίνουν προτεραιότητα στὰ δευτερεύοντα,παραμελώντας τὰ «βαρύτερα τοῦ Νόμου», τὴν κρίση, τὸ ἔλεος, τὴν πίστη. Ὁ Ἰησοῦς δὲν παραθεωρεῖ τὶς νομικὲς διατάξεις, ἀλλὰ καταγγέλλει τὴν διαστρέβλωση, ὅπου τὰἀσήμαντα γίνονται πρωτεύοντα, ἐνῶ περιθωριοποιοῦνται βασικὲς διατάξεις τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀντιστροφὴ αὐτὴ εἶναι ὑποκρισία, γιατί μὲτὴν εὔκολη τήρηση δευτερευουσῶν διατάξεων δημιουργεῖται εὐσεβιστικὸ προσωπεῖο σὲ δυσαρμονία μὲ τὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ἀνθρώπου. Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ «ὑποκριταί», ἔνας χαρακτηρισμὸς ἐπιτυχής, ποὺ συνδέθηκε στενὰ μὲ τὸν χαρακτηριζόμενο, ὥστε στὴ διάρκεια τῶν αἰώνων τὸ “ὑποκριτής” νὰ ἀποβεῖ συνώνυμο τοῦ «Φαρισαῖος».
Χαρακτηριστικότερο δεῖγμα τοῦ κηρύγματος τοῦ Κυρίου κατὰ τῆς ὑποκρισίας ἀποτελεῖ ἡ σημερινὴ παραβολὴ τοῦ Τελώνη καὶ τοῦΦαρισαίου. Ἡ σχετικὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ σηματοδοτεῖ τὴν ἔναρξη τῆς κατανυκτικότερης περιόδου μετανοίας, αὐτῆς τοῦ Τριωδίου. Ἡ θέσπιση τῆς ἀνάγνωσης αὐτῆς τῆς περικοπῆς μᾶς δείχνει ἀπὸ ποῦ μποροῦμε νὰ ξεκινήσουμε τὸν αὐτοέλεγχό μας. Κατά τὴν Κλίμακα τοῦ ὁσ. Ἰωάννου Σιναΐτου, ἡ ὑποκρισία: “μία κατάσταση ὅπου τὸ σῶμα, οἱ ἐξωτερικὲς δηλαδὴ ἐκδηλώσεις, βρίσκεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ψυχή” (24.20), καταλαμβάνει τὰ πάντα. Ἄλλα λέει κάποιος καὶ ἄλλα πραγματοποιεῖ, μὲ χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τοὺς πολιτικούς. Αὐτὸ ἐνοχλεῖ ἰδιαίτερα τοὺς νέους, ποὺ ἀναζητοῦν τὸ γνήσιο καὶ τὸ ἀληθινό. Ἀκόμη καὶ στὴν Ἐκκλησία, ὕφος καὶ ἦθος εἶναι κάποτε ἀπαράδεκτο σκανδαλίζοντας τοὺς πιστούς. Ἡ ἐπικέντρωση, ἀπὸ ἐκκλησιαστικοὺς ταγοὺς σὲ θέματα τυπολατρείας καὶ ὄχι οὐσίας, “ἐπιφάνειας καὶ ὄχι πνεύματος” (Μωυσῆς Ἁγιορ.), φανερώνει πνευματικὴ ἀσθένεια. Τὸ ὀρθόδοξο ἦθος βασίζεται σὲ ἄσκηση, ταπείνωση, ἀγάπη. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ φυλάττει ἀκέραια τὴν ὀρθὴ πίστη, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ μετάνοια καὶ τὴν ἀγάπη. Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο “θεραπεύεται” ἀπὸ ἐναρέτους μυσταγωγοὺς γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ὄχι ἀπὸ ὑποκριτές δικαστές. Πολλοὶ σήμερα ὑποκρινόμαστε θεοσέβεια, ποὺ ὑποκρύπτει ἀπιστία καὶ ψεῦδος, γιατί «ἡ υποκρισία εἶναι μητέρα καὶ αἰτία τοῦ ψεύδους». (Ἰωάννης Σιναΐτης), ἀκόμη καὶ μίσος: “Ἡ ὑπόκρισις εἶναι καρπὸς τοῦ φθόνου.” (Μέγας Βασίλειος). Ἡ προαίρεση, ἄλλωστε, τοῦ ἀνθρώπου εἶναι αὐτὴ ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεὸ ἢ στὸν δαίμονα. Ὁ Φαρισαῖος προσευχόμενος ἐπαίρεται. Ὁ Τελώνης στὸ ναὸ ταπεινώνεται εἰλικρινά. Ἡ φαρισαϊκὴ θρησκευτικότητα ἦταν σαφῶς ὑποκριτική. Διέβαλλαν τὸν Χριστό, γιατί τοὺς χάλαγε σχέδια καὶ προγράμματα. Ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο πράος, φτωχός, ταπεινός, ἔξω ἀπὸ τὴν φαρισαϊκὴ “κάστα”, γι’ αὐτὸ οἱ Φαρισαῖοι τὸν μισοῦσαν. Ὁ Χριστὸς ἐνανθρώπησε, γιὰ νὰ διακονήσει πονεμένους, νὰ θεραπεύσει ἀσθενεῖς, νὰ ὁδηγήσει σὲ μετάνοια ἁμαρτωλούς, νὰ σώσει ὅλους ὅσους θέλουν. Ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ εἶναι ὁ χῶρος τῆς θείας χάριτος, τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς σωτηρίας. Ἀντίθετα, ἡ ὑποκρισία μολύνει κάθε καλὴ πράξη. Ἡ ὑποκρισία εὐχαριστεῖ τὴ φιλαυτία, τὴ φιλοδοξία καὶ τὴ φιλαρέσκεια .

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ἀπὸ τὴ θεατρικὴ σκηνὴ στὴ σκηνὴ τῆς καθημερινότητας ἡ ὑποκρισία κυριαρχεῖ. Ἐπίζηλη θέση-ρόλο στὴν κοινωνία-θέατρο κατέχουν ἄνθρωποι ποὺ ξεγελοῦν τοὺς διπλανούς τους καὶ συχνὰ καὶ τὸν ἑαυτό τους. Ὁ ὑποκριτής, νομίζοντας ὅτι ἐξυπηρετεῖκαλύτερα τὶς κοινωνικές του σχέσεις, στὴν πραγματικότητα βρίσκεται ἀπομονωμένος ἐντὸς τειχῶν, ποὺ ὁ ἴδιος ἔκτισε. Ἡ ὀχύρωση στὰτείχη τῆς ὑποκρισίας-ἀτομισμοῦ, ἀποτελεῖ ἀντικοινωνικὴ-αὐτιστικὴ στάση. Εἶναι ἐπιτυχία δαιμονικῶν δυνάμεων ποὺ κρύβονται μέσα στὸν ἄνθρωπο. Ὅλα τοῦτα, ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος δὲν ἀρέσκεται στὴν προσωπικότητά του καὶ προσπαθεῖ νὰ τῆς φορέσει “ψιμμίθια”, ἀνύπαρκτες ἀρετὲς καὶ φανταστικὲς ἱκανότητες. Δυνατότητα ἀνάπλασης τοῦ ἀνθρώπου προσφέρεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλὰ κατακτιέται ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Ἡ πτώση τῶν τειχῶν τῆς ὑποκρισίας, ποὺ ὁδηγεῖ στὴν προσέγγιση τῶν “εἰκόνων” τοῦ Θεοῦ μεταξύ τους, θὰ ἀποτελέσει νίκη τοῦ Χριστιανισμοῦ κατὰ τοῦ εἰδωλολατρικοῦ ἀνθρωποκεντρισμοῦ καὶ τοῦ ἀθέου οὑμανισμοῦ.

 

 

, , , ,

Σχολιάστε

O ΟΣΙΟΣ ΑΝΘΙΜΟΣ ὁ ΒΑΓΙΑΝΟΣ ὁ ἐν ΧΙῼ

σιος νθιμος Βαγιάνος ν Χί

15 Φεβρουαρίου

[Ἀντίδοτο στὸ φόβο τοῦ κορωνοϊοῦ!]

ἀπὸ τὸν Κων/νο Ἀθ. Οἰκονόμου δάσκαλο

.                       Ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος, κατὰ κόσμο Ἀργύριος Κ. Βαγιάνος, γεννήθηκε τὴν 1η Ἰουλίου 1869 μ.Χ. στὴν περιοχὴ τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ Λιβαδίων Χίου. Οἱ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετοι γονεῖς του, Κωνσταντῖνος καὶ Ἀργυρῶ, φρόντισαν νὰ τοῦ δώσουν Χριστιανικὴ ἀγωγή. Καὶ ὁ νεαρὸς Ἀργύριος ἔχοντας πνεῦμα σοφίας, ἦταν προορισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ ἀναδειχθεῖ σκεῦος ἐκλογῆς Του καὶ νὰ γίνει μέγας παιδαγωγὸς εἰς Χριστόν. Γράμματα δὲν ἔμαθε πολλά. Περιορίσθηκε στὶς ἁπλὲς γνώσεις τοῦ δημοτικοῦ σχολείου. Ἔτσι χωρὶς τὴν θύραθεν παιδεία, ἀλλὰ μὲ εὐφυΐα καὶ διεισδυτικότητα στὶς θεῖες ἀναζητήσεις του, ἔχοντας μάλιστα ἔντονη τὴν ἐπιθυμία γιὰ βίο πνευματικό, προχωροῦσε ἀταλάντευτα στὴν κατὰ Χριστὸν ἐνάρετη ζωή.

ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ: Ὁ θεῖος ἔρωτας τὸν ὁδηγεῖ στὴν ἀπάρνηση τῆς τύρβης τοῦ κόσμου καὶ στὴ μοναχικὴ πολιτεία, ὅπου καὶ τελικὰ ἔλαμψαν οἱ ἀρετές του. Ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἀκολουθήσει τὴν μοναχικὴ ὁδὸ ὑπῆρξε ἡ ἐπίσκεψή του στὴ Σκήτη τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Χίου γιὰ τὴν ἐπισκευὴ ἰδιόκτητης εἰκόνας τῆς Παναγίας. Μὲ αὐτὴ τὴν εἰκόνα ἔκτοτε συνέδεσε ἄρρηκτα ὁλόκληρη τὴν ζωή του. Ἡ Θεοτόκος ἔγινε γιὰ ἐκεῖνον πηγὴ ἀνεξάντλητης δύναμης στοὺς μετέπειτα σκληροὺς ἀγῶνες του, ἀλλὰ καὶ πηγὴ ἀναψύξεως καὶ παραμυθίας. Ὁδηγός του στὸν ἀσκητικὸ βίο ὑπῆρξε ὁ σεβάσμιος Γέροντας τῆς Σκήτης Παχώμιος, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐκάρη μικρόσχημος μοναχὸς καὶ μετονομάσθηκε Ἄνθιμος. Στὸ κελί του αὐτὸ μὲ ἀδιάλειπτη προσευχὴ καὶ μελέτη τοῦ βίου τῶν μεγάλων ἀσκητῶν ἔπαιρνε δύναμη, ἀλλὰ προκαλοῦσε καὶ τὴ δαιμονιώδη λύσσα τῶν δαιμόνων. Ὁ Ὅσιος ἀγωνιζόταν σκληρὰ καὶ ἀποτελεσματικά, διεξήγαγε πολυμέτωπους ἀλλὰ νικηφόρους ἀγῶνες κατὰ τοῦ πονηροῦ μὲ τὴν πύρινη προσευχὴ καὶ καθημερινὰ ἀνερχόταν τὴν εὐλογημένη κλίμακα τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἁγιότητας. Σὲ ἡλικία 40 ἐτῶν, τὸ ἔτος 1909, ἐκάρη μεγαλόσχημος μοναχὸς ἀπὸ τὸν διάδοχό του Παχωμίου,Ἱερομόναχο Ἀνδρόνικο.

ΣΤΟ ΑΞΙΩΜΑ ΤΗΣ ΙΕΡΩΣΥΝΗΣ: Ὁ ἐνάρετος ὅμως ἀσκητὴς Ἄνθιμος ἦταν σκεῦος ἐκλογῆς καὶ ἕτοιμος γιὰ τὸ ἀξίωμα τῆς ἱερωσύνης. Καλεῖται λοιπὸν στὸ Ἀδραμύττιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἀπὸ τὸν ἀνάδοχό του Στέφανο Διοματάρη τὴν ἑπόμενη χρονιὰ γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτό. Ἡ χειροτονία τοῦ Ἁγίου δὲν ἦταν κάτι τὸ συνηθισμένο. Στὴν περίπτωσή του εἴχαμε θεία συγκατάθεση ποὺ ἀπεκάλυψαν οἱ θεοσημίες στὴ διάρκεια τῆς χειροτονίας. Σεισμός, ἀστραπές, βροντές, κατακλυσμιαία βροχὴ συμβαίνουν τὴν ἱερὴ ἐκείνη ὥρα. Τὰ κανδήλια τοῦ ναοῦ κινοῦνται, ἐνῶ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ καταπίπτει. Μετὰ δὲ τὴ χειροτονία ἐπικρατεῖ γαλήνη, ἠρεμία, χαρὰ Θεοῦ. Ὅσο καιρὸ παρέμενε στὸ Ἀδραμύττιο, ἀκτινοβολοῦσε ἐκθαμβωτικὰ μὲ τὴν ἀρετὴ καὶ τὴν ἁγιότητά του. Κατόρθωσε μάλιστα ἐκεῖ νὰ θεραπεύσει δαιμονιζόμενο τῆς περιοχῆς, κάτι ποὺ δὲν κατόρθωσαν οἱ συλλειτουργοί του. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ πνευματική του ἀκτινοβολία προκάλεσε τὸ πάθος τῆς ἀντιζηλίας τῶν συλλειτουργῶν του.

ΣΤΟΝ ΑΘΩΝΑ: Ἐκεῖνος θέλοντας νὰ τοὺς ἐλευθερώσει ἀπὸ τὸ πάθος αὐτό, ἐγκατέλειψε τὸ Ἀδραμύττιο τὸ 1911 καὶ μετέβη στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὅπου τὸν ὑποδέχτηκαν περιχαρεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες μοναχοί. Ὑποτάσσεται ἐκεῖ στὸν Γέροντα Παχώμιο καὶ μὲ τὶς ἀδιάλειπτες προσευχὲς καὶ νηστεῖες καὶ μὲ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνες του ἀναδεικνύεται, μεγάλος στὴν ἄσκηση καὶ τὴν ἀρετή. Μὲ τὴν σωματικὴ καὶ πνευματική του ὅμως αὐτὴ ἄσκηση ἐξαντλήθηκε καὶ ἀσθένησε. Τότε μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Παχωμίου ἐπιστρέφει στὸ σπίτι του, ὅπου ἐγκαθίσταται γιὰ ἀνάρρωση.

ΣΤΑ ΛΙΒΑΔΙΑ: Ὅμως ὁ Ὅσιος Ἄνθιμος δὲν ἐγκατέλειψε τὴν ἄσκηση. Μόλις ἀποκαταστάθηκε μερικῶς ἡ ὑγεία του, ἀποσύρθηκε σὲ μικρὸ ἀπομονωμένο κελὶ μέσα στὰ πατρικά του κτήματα, στὰ Λιβάδια τῆς Χίου, συνεχίζοντας τοὺς πνευματικούς του ἀγῶνες. Ἐκεῖ μόναζε ἀσκώντας ταυτοχρόνως καὶ τὴν τέχνη τοῦ ὑποδηματοποιοῦ, γιὰ νὰ βοηθᾶ τοὺς φτωχοὺς γονεῖς του καὶ νὰ ἐλεεῖ τοὺς πάσχοντες.

ΙΕΡΟΥΡΓΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΛΕΠΡΟΚΟΜΕΙΟ: Ὅταν ἐπέστρεψε στὴ χώρα τῆς Χίου, τοποθετήθηκε ὡς ἐφημέριος στὸ Λεπροκομεῖο. Ἐκεῖ ἄνοιξε τὸ νέο στάδιο τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς ἀγαθοεργοῦ δράσης του. Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας Ὑπαπαντῆς ἐπικεντρώνει τὴν ὅλη του εὐεργετικὴ δράση. Ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, μὲ τὴν προσευχὴ τοῦ Ἁγίου Ἀνθίμου, ἐπιτελεῖ ἀναρίθμητα θαύματα θεραπείας ἀσθενῶν πολλῶν πιστῶν. Τὸ ἵδρυμα αὐτὸ μὲ τοὺς δυστυχεῖς λεπροὺς καθίσταται ἔτσι πνευματικὸ κέντρο σωματικῆς καὶ πνευματικῆς ὑγείας. Ἡ ὅλη διακονία του στὸ Λεπροκομεῖο καταδεικνύει τὴ βαθύτατη πίστη του καὶ τὴν πολύτιμη προσφορά του. Ἐδῶ φαίνεται καὶ τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ἁγίου. Ὁ Ἅγιος Ἄνθιμος ὡς ἐφημέριος τοῦ ναοῦ συμπαρευρισκόταν, συνέτρωγε καὶ συνομιλοῦσε μὲ τοὺς λεπρούς, τοὺς κοινωνοῦσε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καὶ μετὰ τὴ Θεία Λειτουργία κατέλυε! [Μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας, καθαγιάζεται ὁ πιστὸς καὶ ὑγιαίνει, δὲν νοσεῖ, ὅπως πιστεύουν πολλοί, δυστυχῶς, πιστοὶ καὶ διαδίδουν μὲ κάθε τρόπο ὁρισμένα ΜΜΕ, μὲ πρόσχημα τον COVID!].

ΚΤΗΤΩΡ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ: Τότε μέσα σὲ ἐκείνη τὴν ἁγιάζουσα ἀτμόσφαιρα ὁραματίστηκε τὴν ἵδρυση Μονῆς, γιὰ νὰ στεγάσει πρόσφυγες καλόγριες προερχόμενες ἀπὸ τὴν Μικρὰ Ἀσία. Ἔτσι καὶ ἔγινε: Ὑψώνει τὸν μεγαλοπρεπῆ Ἱερὸ Παρθενώνα τῆς Παναγίας Βοηθείας Χίου. Ἀπὸ τότε ἐγκαταστάθηκε στὴ Μονὴ ἀφοσιωμένος στὴν Παναγία καὶ ἐκεῖ μὲ τὴν ἀσκητική του ζωή, τὸ πλῆθος τῶν ἀρετῶν, τὴν ἁγιότητά του καὶ τὴ μεσιτεία τῆς Θεοτόκου ἔλαμψε σὰν ἀστέρας, ἐνῶ ποίμαινε μὲ στοργὴ καὶ ἀγάπη τὸ ποίμνιό του, ἐνίσχυε καὶ παρηγοροῦσε μὲτὸν γλυκὺ καὶ ἁπλό του λόγο καὶ θεράπευε ἀσθενεῖς ποὺ κατέφευγαν κοντά του.

ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΝΩ ΜΟΝΕΣ: Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ διὰ βίου διακονία, ὥριμος πλέον, πλήρης ἡμερῶν, σὲ ἡλικία 90 ἐτῶν, μὲ ὁσιότητα ποὺ θύμιζε τοὺς μεγάλους ἀσκητὲς τῆς ἐρήμου, τέλεσε τὴν τελευταία Θεία Λειτουργία τὴν 27η Ἰανουαρίου 1960 μ.Χ. καὶ λίγες ἡμέρες μετὰ κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ:

Ἦχος γ´

Νέον στήριγμα Ὀρθοδοξίας, νεοκόσμητον ἄνθος ἁγνείας, Νικομηδείας Ἀνθίμου συνώνυμος τῶν ἀρετῶν τε ἐκείνου ὁμότροπος, νέων Ὁσίων σφραγίς, καὶ ἀγλάϊσμα, Πάτερ Ἄνθιμε, τῆς Χίου πάσης τὸ καύχημα, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

,

Σχολιάστε

OI ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ τῆς Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΝΗΣΗ τοῦ ΚΥΡΙΟΥ (Κων. Οἰκονόμου)

Οἱ Προφητεῖες τῆς Π. Διαθήκης σχετικὰ μὲ τὴν Γέννηση τοῦ Κυρίου

ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλo

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ: Ἡ Γέννηση τοῦ Κυρίου προτυπώθηκε στὴν Παλαιὰ Διαθήκη αἰῶνες πρὶν τὴν πραγματοποίησή της, φανερώνοντας ὅτι τὸμυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας, δηλαδὴ ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Κυρίου, ἦταν ὁ κύριος σκοπὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κύρια στόχευση τῆς ἔμπνευσης τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς ἱεροὺς συγγραφεῖς τῆς Βίβλου. Πολλὲς προφητικὲς ἀναφορὲς τῆς Π. Διαθήκης στὸσωτηριῶδες αὐτὸ γεγονὸς φαίνονται ὡς τύπος ἢ σκιά, ἄλλες ὅμως ἀπ᾽ αὐτὲς εἶναι ὁλοφάνερες καὶ εὐθεῖες. Ἂς δοῦμε ὁρισμένες ἐξ αὐτῶν.

Α΄ ΤΟ ΠΡΩΤΕΥΑΓΓΕΛΙΟ: Στὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Βίβλου, στὴ Γένεση, ποὺ σημειωτέον ἔχει γραφεῖ μεταξύ τοῦ 1500 καὶ τοῦ 1350 π.Χ. ἀπὸτὸν Θεόπτη Μωυσῆ, βρίσκουμε τὴν πρώτη ἀναφορὰ στὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ ἴδιου τοῦ Πατέρα Θεοῦ,καθὼς ὁμιλώντας στὸ φίδι ποὺ ὁδήγησε τοὺς Πρωτοπλάστους στὴν Πτώση τονίζει: «θὰ στήσω ἔχθρα ἀνάμεσα σὲ σένα καὶ στὴ γυναίκα, κι ἀνάμεσα στὸ σπέρμα σου καὶ στὸ σπέρμα της· αὐτὸ θὰ σοῦ συντρίψει τὸ κεφάλι, κι ἐσὺ θὰ τοῦ λογχίσεις τὴ φτέρνα του». Τὸσυγκεκριμένο ἐδάφιο ὀνομάζεται πρωτευαγγέλιο, ἀφοῦ ἀναφέρεται ταυτόχρονα στὴν γέννηση (σπέρμα γυναίκας!) τὸν προσωρινὸθάνατο (θὰ τοῦ λογχίσεις τὴν φτέρνα) καὶ τὴν ἀνάσταση (θὰ σοῦ συντρίψει τὸ κεφάλι) τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μάλιστα, μόνο σ’ αὐτὸ τὸχωρίο βρίσκουμε ἀναφορὰ στὸ σπέρμα τῆς γυναίκας, ἀφοῦ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ τῆς ἐπιστήμης, χρησιμοποιεῖ ἀποκλειστικὰ τὴν ἔκφραση αὐτὴ γιὰ τὸ ἀνδρικὸ φύλο. Διαφοροποιεῖται λοιπὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἐδῶ γιὰ νὰ φανερώσει μέσω τῆς ἐκπληκτικῆς προφητείας ὅτι ἠ Θεοτόκος Μαρία θα συλλάβει ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο χωρὶς νὰ ἔχει σχέση μὲ ἄνδρα. Ἡ ἀρχαία αὐτὴ προφητεία πρὸς τοὺς πρωτόπλαστους βρίσκει τὴν ἐκπλήρωσή της στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ. Στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο διαβάζουμε σχετικά: “Καὶ ὁἄγγελος τῆς εἶπε: Μὴ φοβᾶσαι, Μαριάμ·[…] θὰ μείνεις ἔγκυος, καὶ θὰ γεννήσεις ἕναν γιό· καὶ θὰ ἀποκαλέσεις τὸ ὄνομά του Ἰησοῦ. Και ἡΜαριὰμ εἶπε στὸν ἄγγελο: Πῶς θὰ μοῦ συμβεῖ αὐτό, ἀφοῦ ἐγὼ δὲν ἔχω συζυγικὲς σχέσεις μὲ κανένα ἄντρα; Και ὁ ἄγγελος, ἀπαντώντας, τῆς εἶπε: Το Ἅγιο Πνεῦμα θὰ ἔρθει ἐπάνω σου, καὶ δύναμη τοῦ Ὑψίστου θὰ σὲ ἐπισκιάσει· γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἅγιο παιδὶ ποὺ θὰ γεννήσεις θὰὀνομαστεῖ Υἱὸς Θεού”. Πλήρης λοιπὸν ἐπαλήθευση τῆς φράσης “σπέρμα γυναικός”!

Β΄ Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΣΑΪΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ: Στὸ βιβλίο τοῦ Ἡσαΐα [ζ΄14], ποὺ γράφηκε 7 αἰῶνες πρὶν τὴ Γέννηση τοῦΚυρίου, διαβάζουμε: “ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θὰ σᾶς δώσει ἕνα σημάδι· Δεῖτε, ἡ παρθένος θὰ συλλάβει καὶ θὰ γεννήσει γιό, καὶ τὸ ὄνομά του θὰ ἀποκληθεῖ Ἐμμανουήλ”. Στὸ ἴδιο βιβλίο [θ΄6] διαβάζουμε: “Ἐπειδή, παιδὶ γεννήθηκε σέ μᾶς, γιὸς δόθηκε σέ μᾶς· καὶ ἡ ἐξουσία θὰεἶναι ἐπάνω στὸν ὦμο του· καὶ τὸ ὄνομά του: Θαυμαστός, Σύμβουλος, Ἰσχυρὸς Θεός, Πατέρας τοῦ Μέλλοντος Αἰῶνος, Ἄρχοντας Εἰρήνης”! Ἑπτὰ αἰῶνες μετὰ τὴν προφητεία τοῦ Ἠσαΐα διαβάζουμε στὸ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγέλιο τὴν ἐκπλήρωσή της. Συγκεκριμένα, ὅταν ὁ μνήστωρ Ἰωσὴφ μαθαίνει ὅτι ἡ Θεοτόκος ἦταν ἔγκυος καὶ θέλει νὰ τὴν διώξει κρυφά, γιὰ νὰ μὴν τὴν ἐκθέσει, γράφει ὁΕὐαγγελιστὴς ὅτι ὁ ἄγγελος Κυρίου σὲ ὄνειρο τοῦ μίλησε: “Ἰωσήφ, γιὲ τοῦ Δαβίδ, μὴ φοβηθεῖς νὰ παραλάβεις τὴ Μαριάμ, τὴ γυναίκα σου· ἐπειδή, αὐτὸ ποὺ γεννήθηκε μέσα της εἶναι ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· καὶ θὰ γεννήσει ἕναν γιό, καὶ θὰ ἀποκαλέσεις τὸ ὄνομά του Ἰησοῦ· ἐπειδή, αὐτὸς θὰ σώσει τὸν λαό του ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες τους”. Και πιὸ κάτω: “ὅλο αὐτὸ ἔγινε γιὰ νὰ ἐκπληρωθεῖ ἐκεῖνο ποὺεἰπώθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο διαμέσου τοῦ προφήτη, ποὺ ἔλεγε: Δεῖτε, ἡ παρθένος θὰ συλλάβει, καὶ θὰ γεννήσει ἕναν γιό, καὶ θὰἀποκαλέσουν τὸ ὄνομά του Ἐμμανουήλ, ποὺ μεθερμηνεύεται: Μαζί μας [εἶναι] ὁ Θεός”. [α´20-23]. Συνεπῶς ἡ Θεοτόκος, καθὼς προφητεύτηκε ἀπὸ τὸν Ἠσαΐα, ἐνῶ ἦταν παρθένος, μένει ἔγκυος και γεννάει γιὸ ποὺ τὸν ονομάζει Ἰησοῦ (Σωτήρα) καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ἡἐνσάρκωση τοῦ ζῶντος Θεοῦ. 

Γ΄ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΒΗΘΛΕΕΜ: Στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Μιχαια [7ος π.Χ.αἰ.] διαβάζουμε: “Κι ἐσύ, Βηθλεέμ Ἐφραθά, ἡ μικρή, ἂν καὶ εἶσαι ἀπὸτὶς πιὸ μικρὲς πόλεις τοῦ Ἰούδα, ἐγὼ θὰ κάνω νὰ προέλθει ἐκεῖνος ποὺ θὰ γίνει ἄρχοντας τοῦ Ἰσραήλ. Ἡ καταγωγή του εἶναι ἀπὸ παλιά, ξεπερνᾶ τὴν ἀρχὴ τῶν ἡμερῶν τῆς δημιουργίας”. [ε΄ 2]. Στὴν περικοπὴ ὁ προφητικὸς λόγος ἀναφέρεται στὴν τοποθεσία τῆς γέννησης τοῦ Ἰησοῦ, ἐνῶ ταυτόχρονα ἐπιβεβαιώνει ὅτι τὸ παιδὶ ποὺ θὰ γεννηθεῖ εἶναι ὁ προαιώνιος Θεός. Ἡ Βηθλεέμ, μία ἀπὸ τὶς μικρότερες πόλεις τοῦ Ἰσραήλ, θὰ εἶναι αὐτὴ στὴν ὁποία θὰ γεννηθεῖ ὁ Θεάνθρωπος. Εἶναι ἐκπληκτικὸ ποὺ ἡ προφητεία αὐτὴ εἶναι τόσο ξεκάθαρη, ἐφ᾽ ὅσον ὁρίζει ἀνάμεσα στὶς ἑκατὸ περίπου τότε πόλεις τοῦ Ἰσραὴλ τὴν ἀσήμαντη Βηθλεὲμ σὰν τὴν γενέτειρα τοῦ σωτήρα καὶταυτοχρόνως φροντίζει νὰ ξεκαθαρίσει ὅτι ἡ Βηθλεέμ, γιὰ τὴν ὁποία ἀναφέρεται ἡ προφητεία, εἶναι ἡ Ἐφραθά, δηλαδὴ αὐτὴ ποὺ εἶναι κοντὰ στὴν Ἰερουσαλὴμ καὶ ὄχι ἡ ὁμώνυμη πόλη στὸ βορρᾶ τῆς Ἰουδαίας [Γαλιλαία]!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ ΚΥΡΙΟΥ: Στὸ βιβλίο τοῦ προφήτη Μαλαχίου, διαβάζουμε: “Ὁ Κύριος τοῦ σύμπαντος ἀπαντάει: θὰ ἀποστείλω τὸν ἀγγελιοφόρο μου γιὰ νὰ προετοιμάσει τὸ δρόμο πρὶν ἀπὸ μένα” [γ΄ 1]. Ἀναλόγως καὶ στὸ βιβλίο τοῦ Ἠσαΐα εἶναι γραμμένο: “Ἀκοῦστε! Κάποιος φωνάζει: Ἑτοιμάστε στὴν ἔρημο ἕνα δρόμο γιὰ τὸν Κύριο, ἰσιῶστε ἐκεῖ τὸν δρόμο νὰ περάσει ὁ Θεός μας” [μ΄ 3]. Οἱ δύο αὐτὲς προφητεῖες δηλώνουν ὅτι, πρὶν τὴν δημόσια παρουσία τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ἕνας προφήτης θὰ προετοίμαζε καὶ θὰ προανήγγειλλε τὸν ἐρχομό του στὴν ἔρημο. Ἡ προφητεία ἐπιβεβαιώνεται, ὅταν λίγο μετὰ τὴν ἀναγγελία τῆς γέννησης τοῦ Χριστοῦ στὴ Θεοτόκο, ἕνας ἄγγελος Κυρίου φανερώνει στὸν ἱερέα Ζαχαρία τὸν Πρόδρομο (αὐτὸν ποὺ θὰ προετοιμάσει τὸν δρόμο) τοῦ Χριστοῦ: “Καὶ ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε: Μὴ φοβᾶσαι, Ζαχαρία· ἐπειδή, ἡ δέησή σου εἰσακούστηκε· καὶ ἡ γυναίκα σου ἡ Ἐλισάβετ θὰ γεννήσει σὲ σένα ἕναν γιό, καὶ θὰἀποκαλέσεις τὸ ὄνομά του Ἰωάννη. […] Κι αὐτὸς θάρθει πρὶν ἀπὸ τὸ πρόσωπό του [ἔνν. τοῦ Κυρίου] μὲ πνεῦμα καὶ δύναμη τοῦ Ἠλία, γιὰνὰ στρέψει τὶς καρδιὲς τῶν πατέρων στὰ παιδιά, καὶ τοὺς ἀπειθεῖς στὴ φρόνηση τῶν δικαίων, γιὰ νὰ ἑτοιμάσει ἕναν προδιατεθειμένο λαὸ στὸν Κύριο”. [Λουκ. α΄13-17]. Παράλληλα στὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ματθαίου [α΄1-2], διαβάζουμε τὴν ἐκπλήρωση αὐτῆς τῆς προφητείας στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰωάννη τοῦ Βαπτιστῆ, ὅπως τὸ προεῖπε ὁ ἄγγελος καὶ τὸ ἀνέφεραν οἱ προφῆτες ἑκατοντάδες χρόνια πρὶν συμβεῖ: “κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἔρχεται ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, κηρύττοντας στὴν ἔρημο τῆς Ἰουδαίας, καὶ λέγοντας: Μετανοεῖτε· ἐπειδή, πλησίασε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν”.

ΓΙΑ ΤΗ ΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΝΗΠΙΩΝ: Ἡ φυγὴ στὴν Αἴγυπτο τοῦ Ἰωσήφ, τῆς Θεοτόκου καὶ τοῦ Ἰησοῦ ἀναφέρεται σὲ προφητεία ποὺ διαβάζουμε στὸ βιβλίο τοῦ Ὠσηέ: “ἐξ Αἰγύπτου ἐκάλεσα τὸν υἱόν μου”. Τὴν προφητεία αὐτὴ δανείζεται γιὰτεκμηρίωση καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος [β΄ 15]. Ἀκόμη, τὴ σφαγὴ τῶν νηπίων, ὁ Ματθαῖος τὴν τεκμηριώνει σὲ σχετικὴ προφητεία τοῦἹερεμία: “φωνὴ ἐν Ραμᾷ ἠκούσθη, κλαυθμὸς καὶ ὀδυρμὸς πολύς. Ραχὴλ κλαίουσα τὰ τέκνα αὐτῆς, καὶ οὐκ ἤθελεν παρακληθῆναι, ὅτι οὔκ εἰσιν” [Ματθ. β΄18 καὶ Ἱερ. λη΄ 15]. 

ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ: Στὸν Ἠσαΐα καὶ πάλι διαβάζουμε τὴν προφητεία γιὰ τὴν προσκύνηση τῶν τριῶν μάγων: “καὶ ἥξουσί σοι ἀγέλαι καμήλων, καὶ καλύψουσί σε κάμηλοι Μαδιὰμ καὶ Γαιφά· πάντες ἐκ Σαβὰ ἥξουσι φέροντες χρυσίον καὶ λίβανον οἴσουσι καὶ λίθον τίμιον καὶ τὸ σωτήριον Κυρίου εὐαγγελιοῦνται” [ξ΄6]. Γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ γεννιὰ τοῦ Ἰακὼβ ἔχουμε ἀναφορὰ στὴ Γένεση [μθ΄10-12], ἀκόμη καὶ γιὰ τὸν ὑπολογισμὸ τῆς ἔλευσης τοῦ Σωτῆρος ἀπὸ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ ναοῦ τὸ 455 π.Χ., στὸ βιβλίο τοῦπροφήτη Δανιὴλ [β΄24].

ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Σ΄αὐτὸ τὸ ἄρθρο ἀναφερθήκαμε μόνο σὲ πέντε-ἔξι ἀπὸ τὶς 330(!) περίπου προφητεῖες ποὺ ἐκπληρώθηκαν στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ καθηγητὴς Peter Stoner, στὸ βιβλίο του “Ἡ ἐπιστήμη μαρτυρεῖ”, ἔκανε μαθηματικοὺς ὑπολογισμοὺς βάσει τοῦνόμου τῶν πιθανοτήτων, οἱ ὁποῖοι ἐξετάστηκαν προσεκτικὰ ἀπὸ τὸν Ἀμερικανικὸ Σύνδεσμο Ἐπιστημόνων (American Scientific Affiliation) καὶ βρέθηκαν βάσιμοι καὶ πειστικοί. Ἀναφέρουμε μόνο ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὰ πολλὰ ποὺ ὁ ἴδιος ἀναφέρει στὶς μελέτες του, βάσει τοῦὁποίου, γιὰ νὰ ἐκπληρώσει ἕνα ἄτομο 8 μόνον ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς προφητεῖες, ποὺ ἀναφέρονται στὸ πρόσωπο τοῦ ἸησοῦΧριστοῦ, μέσα στὴν Βίβλο, ἡ πιθανότητα ὑπολογίζεται σὲ 1 στὰ 100.000.000.000.000.000 [δηλαδὴ μία πιθανότητα στὰ 100 τετράκις ἑκατομμ.!]. Νὰ τὸ δοῦμε πιὸ παραστατικά: σὰν νὰ στρώσουμε ὅλη τὴν Ἑλλάδα μὲ στοίβα χρυσῶν λιρῶν, ὕψους 1,5 μέτρων καὶ στὴν τύχη νὰ διαλέξω τὸ σωστὸ νόμισμα!! Ἀνάλογη πιθανότητα θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ τὴν ἐκπληρώσει κανεὶς παρὰ μόνο ὁ ἴδιος ὁ Θεός, πράγμα ποὺἔκανε στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ δευτέρου προσώπου τῆς ἀδιαιρέτου καὶ ὁμοουσίου Ἁγίας Τριάδος. Ἂς νιώσουμε λοιπὸν τὴν Ἀλήθεια τῶν Χριστουγέννων κι ἂς ἀγγίξει τὴν καρδιά μας ἡ μοναδικὴ ἀλήθεια: ὅτι στὸ ὄνομα τοῦ ἐνσαρκωμένου Θεοῦ ὑπάρχει τὸνόημα καὶ ἡ οὐσία τῆς ζωῆς. Κι αὐτὸ γιατί Ἰησοῦς σημαίνει Σωτήρ, καὶ Ἐμμανουήλ, ὁ Θεὸς μαζί Μας. Χρόνια πολλὰ κι εὐλογημένα!

, , ,

Σχολιάστε

O ΑΓ. ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ὁ ΘΕΟΦΟΡΟΣ

Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος (20/12)
τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου 

ΓΕΝΙΚΑ: Τὶς περισσότερες πληροφορίες για τὸ βίο τοῦ Ἁγίου τὶς παίρνουμε ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς ἐπιστολές του. Στὰ κείμενα αὐτά, ἡπροσωπικότητά του ἐμφανίζεται τόσο θερμή, ὥστε ὑποτέθηκε, μᾶλλον λανθασμένα, ὅτι τὸ ὄνομα Ἰγνάτιος (ignis= πῦρ) τοῦ ἀποδόθηκε ἐκ τῶν ὑστέρων.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ: Ἀπὸ στοιχεῖα τῶν ἐπιστολῶν του οἱ εἰδικοὶ διατείνονται πὼς ὁ Ἰγνάτιος ἦταν τέκνο ρωμαϊκῆς ἐξελληνισμένης οἰκογένειας. Στα κείμενά του ἀποδίδει στον ἑαυτό του τὴν προσφώνησῃη “Θεοφόρος”. Πιθανὴ ἐξηγήση, κατὰ τὴν παραδοση, τοῦ προσωνυμίου αὐτοῦ εἶναι τὸ ὑποτιθέμενο γεγονὸς ὅτι ὁ Ἰγνάτιος ἦταν τὸ μικρὸ παιδί που εἶχε πάρει στην ἀγκαλιά του ὁ Κύριος (Ματθ. ιη΄1). Ὅμως κατὰ τὸ χρόνο τοῦ μαρτυρίου του ὁ Ἰγνάτιος θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἑκατονταετής, ἂν ἰσχύει αὐτὴ ἡ ἄποψη. Ἡ ἄποψη τῶν Καθολικῶν ὅτι ὀνομάστηκε θεοφόρος ἐπειδὴ στὴν καρδιά του βρέθηκε γραμμένο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ δεν εὐσταθεῖ, διότι ὁ Ἅγιος κατασπαράχθηκε ἀπὸ λιοντάρια. Ὁ Χρυσόστομος ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἅγιος συναναστράφηκε μὲ τοὺς Ἀποστόλους, ἐνῶ ὁ Εὐσέβιος πιστεύει ὅτι ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη καὶ τοῦ Πολυκάρπου. Ὁ Ὡριγένης βεβαιώνει ὅτι ὁ Ἰγνάτιος ὑπηῆρξε δεύτερος ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας (70-107 μ.Χ.). Μετὰ ἀπὸ πολύχρονη ἐπισκοπεία, συνελήφθη ἀπὸ τὶς ρωμαϊκὲς ἀρχές, δικάστηκε στὴν Ἀντιόχεια καὶ καταδικάσθηκε σὲ θάνατο. Ἡ σύλληψή του συνέβη κατὰ τὸν διωγμὸ στὴ Μ. Ἀσία τοῦ 112, ὅταν ἔπαρχος ἦταν ὁ Πλίνιος ὁ Νεώτερος, ἐπὶ βασιλείας Τραϊανοῦ. Ἡ σύλληψή του πιθανότατα συνέβη κατὰ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Τραϊανοῦ κατὰ τῆς Ἀρμενίας καὶ τῆς Παρθίας.

ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ἡ μεταγωγὴ τοῦ Ἰγνατίου στὴ Ρώμη εἶχε τὴν ἔννοια προσφορᾶς θεάματος πρὸς τὸ ρωμαϊκὸ ὄχλο, ἐν εἴδει θριάμβου, μετὰ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ αὐτοκράτορα ἀπὸ τὴν ἐκστρατεία. Οἱ συνοδοὶ στρατιῶτες κατὰ τὴν ἐπιστροφὴ συνελάμβαναν καὶἄλλους χριστιανοὺς για μία πιὸ … “πληθωρικὴ” παράσταση μπροστὰ στὰ θηρία τῆς ἀρένας. Ὁ Ἰγνάτιος ἔκανε αὐτὴ τὴν πολυμήνη ἀναγκαστικὴ πορεία ἀγόγγυστα, μὲ ὅλο καὶ μεγαλύτερο πόθο για τὸ μαρτύριο, ἀντιλαμβανόμενος ὅτι ὁ μαρτυρικὸς θάνατος θὰ τὸν ὁδηγοῦσε στον Κύριο, ἀλλὰ καὶ ὅτι μὲ τὴν ὑπομονὴ καὶ πίστη του θὰ στήριζε τοὺς ὑπολοίπους αἰχμαλώτους. Ἡ πορεία τῶν χριστιανῶν καὶ τῶν συνοδῶν τους στρατιωτῶν διῆλθε ἀπὸ πόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἐνῶ στὴ Σμύρνη ἔγινε ὀλιγοήμερη στάση. Ἐκεῖ τοὺς κρατουμένους ἐπισκέφθηκε καὶ στήριξε ὁ ἐπίσκοπος Πολύκαρπος. Τὸν Ἰγνάτιο ἐπισκέφθηκαν ἀκόμη ἐπίσκοποι ἀπὸ τὴν Ἔφεσο (Ὀνήσιμος), τὴν Μαγνησία (Δημὰς) καὶ τὶς Τράλλεις (Πολύβιος). Οἱ ἀντιπρόσωποι αὐτοί, πέρα ἀπὸ τὴ στήριξη τοῦ Ἁγίου, ἐξέθεσαν καὶ τὰπροβλήματα ποὺ ἀντιμετώπιζαν στις ἐπισκοπές τους, τονίζοντας ἰδιαίτερα τὸ πρόβλημα τῶν Ἰουδαϊζόντων καὶ τῶν αἱρετικῶν Δοκητῶν. Ὁ Ἰγνάτιος τοὺς συμβούλευσε, ἐνῶ ἀργότερα συνέταξε ἐπιστολές, ποὺ τὶς παρέδωσε στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ἐκπροσώπους τῶν κοινοτήτων. Στὴ Σμύρνη ὁ Ἅγιος πληροφορήθηκε, ἀπὸ χριστιανοὺς ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὴ Ρώμη, πὼς κάποιοι πιστοὶ ἐπεδίωκαν τὴν ἀναθεώρηση τῆς δίκης του. Ὅμως ὁ ἴδιος ἔχοντας συνειδητοποιήσει τὴν ἀνάγκη τοῦ μαρτυρίου, τοὺς ἔγραψε ἐπιστολὴ μὲ τὴν ὁποία παρακαλοῦσε να παύσουν αὐτές τὶς προσπάθειες. Ἡ ἐπιστολὴ συντάχθηκε “τῇ πρὸ ἐννέα καλλανδῶν Σεπτεμβρίων”, δηλαδὴ στις 24/8, καὶ ἀποτελεῖ τὸ πρῶτο, κατὰ τὸ ρωμαϊκὸ ἡμερολόγιο, χρονολογημένο χριστιανικὸ κείμενο. Οἱ δέκα συνοδοὶ στρατιῶτες τοῦ Ἰγνατίου, ἦταν σκληροί, ἀλλὰ τοῦ ἐπέτρεπαν να δέχεται ἐπισκέπτες, συνήθως μετὰ ἀπὸ δωροδοκία. Ἐν συνεχείᾳ ἡ πορεία συνεχίστηκε καὶἔφθασαν στὴν Τρωάδα, ὅπου πληροφορήθηκάν πὼς ὁ διωγμὸς στὴν Ἀντιοχεία εἶχε σταματήσει. Ἔπειτα ἡ συνοδεία πέρασε στην Ἑλλάδα διὰ Νεαπόλεως καὶ Φιλίππων, ὅπου συνελήφθησαν καὶ ἄλλοι χριστιανοί. Ἀφοῦ διαπέρασαν Μακεδονία καὶ Ἤπειρο, ἀπὸ τὴν Ἐπιδαμνο πέρασαν μὲ πλοῖο στὴ Ρώμη. Ὁ Ἰγνάτιος μαρτύρησε τὴν 20ὴ Δεκεμβρίου στο Κολοσσαῖο γινόμενος βορὰ σὲ ἄγρια θηρία. Ἀξίζει να ἀναφέρουμε πὼς ὁ Λουκιανὸς στο ἔργο του “Περὶ Περεγρίνου τελευτῆς” εἰρωνεύεται, πιθανότατα,τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου.

ΟΙ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ: Διασώθηκαν 13 ἐπιστολὲς τοῦ Ἁγίου. Αὐτὲς εἶναι: Μαρίας ἐκ Κασσοβήλων πρὸς Ἰγνάτιον, Ἰγνατίου πρὸς Μαρίαν, πρὸς Τραλλιανούς, Μαγνησιεῖς, Ταρσεῖς, Φιλιππησίους, Φιλαδελφείς, Σμυρναίους, Πολύκαρπον Σμύρνης, Ἀντιοχεῖς, Ἥρωνα, Ἐφεσίους, Ῥωμαίους. Σὲ μία ἅλλῃ διασωθεῖσα συλλογὴ ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου συμπεριλαμβάνονται καὶ οἱ: Θεοτόκου πρὸς Ἰγνάτιον, Ἰγνατίου πρὸς Θεοτόκον, πρὸς Ἰωάννην Α΄καὶ πρὸς Ἰωάννην Β΄. Οἱ ἐπιστολές του ἀποσαφηνίζουν δογματικὰ θέματα καὶ ἀπαντοῦν στοὺς αἱρετικοὺς Δοκητές. Γράφει ὁ Ἰγνάτιος γιὰ νὰ δείξει τὶς δύο φύσεις τοῦ Κυρίου: “Εἷς ἰατρός ἐστι, σαρκικὸς καὶ πνευματικός, γεννητὸς καὶ ἀγέννητος, ἐν σαρκὶ γενόμενος Θεός, ἐκ θανάτου ζωὴ ἀληθινή, καὶ ἐκ Μαρίας καὶ ἐκ Θεοῦ,  πρῶτον παθητὸς καὶ τοῦτο ἀπαθής, Ἰησοῦς Χριστός,ὁ Κύριος ἡμῶν” (Ἐφεσ. 7,2).

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ καὶ ἡ ἁγία μητέρα του Ἀνθία

γιος λευθέριος (15.12)
[Προστάτης καὶ λυτρωτὴς τῶν φυλακισμένων]
καὶ ἡ ἁγία μητέρα του Ἀνθία

τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ:  Ὁ Ἅγιος Ἐλευθέριος καταγόταν ἀπὸ τὴ Ρώμη καὶ γεννήθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ δευτέρου αἰώνα. Μικρὸς ἔμεινε ὀρφανὸς ἀπὸ πατέρα καὶ μεγάλωσε μὲ τὴ μητέρα τοῦ Ἀνθία. Ἡ Ἀνθία, κατὰ τὴν παράδοση, διδάχθηκε τὸ Χριστιανισμὸ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Ἀπόστολο Παῦλο. Ὅταν ὁ Ἐλευθέριος ἦταν ἀκόμη παιδί, ἡ μητέρα του τὸν ἐμπιστεύτηκε στὸν ἐπίσκοπο τῆς Ρώμης, Ἀνίκητο, γιὰ νὰ μάθει τὰ ἱερὰ γράμματα. Ἔφηβος ἀκόμη, χειροτονήθηκε ἀναγνώστης καὶ ἐν συνεχείᾳ διάκονος. Πρὶν συμπληρώσει καλὰ-καλὰ τὸ εἰκοστὸ ἔτος τῆς ἡλικίας του, λόγῳ τῆς ἁγίας του βιωτῆς, χειροτονήθηκε ἱερέας. (Τότε δὲν εἶχαν δημιουργηθεῖ ἀκόμη οἱ ἡλικιακοὶ κανόνες χειροτονίας.) Δύο ἢ τρία χρόνια ἀργότερα χειροτονήθηκε ἐπίσκοπος στὴν ἐπαρχία τοῦ Ἰλλυρικοῦ.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Τὸ ἔργο του ἦταν σημαντικό, γιατί ἔφερε στὸ δρόμο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴ διδασκαλία του, πολλοὺς εἰδωλολάτρες. Αὐτὸ ἔφερε τὴν ἐχθρότητα τῶν δωδεκαθεϊστῶν, οἱ ὁποῖοι καὶ κατήγγειλαν τὸν Ἐλευθέριο στὸν αὐτοκράτορα Ἀδριανό. Ὁ αὐτοκράτορας, μετὰ τὴν ὁμολογία τοῦ Ἐλευθερίου, διέταξε νὰ τὸν βάλουν σὲ ἕνα πυρωμένο χάλκινο κρεβάτι, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖο διέταξε νὰ ἀνάψουν φωτιά. Ἔπειτα τὸν ἔβαλαν σὲ ἕνα τεράστιο πυρωμένο τηγάνι γεμάτο μὲ λάδι καὶ λίπος. Ὅμως ὁ Ἅγιος διαφυλάχτηκε θαυματουργικὰ καὶ στὶς δύο περιπτώσεις ἀπὸ τὴ Θεία Πρόνοια. Ὁ παριστάμενος ἔπαρχος Ἰλλυρικοῦ, Κορέμμων, βλέποντας τὴ θαυματουργὴ διάσωση τοῦ Ἐλευθερίου, ὁμολόγησε τὸν Χριστὸ ὡς τὸν μόνο πραγματικὸ Θεό. Τότε ὁ Ἀδριανὸς διέταξε νὰ ὁδηγήσουν καὶ τοὺς δύο μέσα σὲ ἀναμένο φοῦρνο ποὺ εἶχε σοῦβλες καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη. Ἐπειδὴ ὅμως, μετὰ ἀπὸ ὥρα, οἱ μάρτυρες δὲν ἔπαθαν τίποτε, διατάχθηκε ὁ ἀποκεφαλισμὸς τοῦ Κορέμμονα, ἐνῶ ὁ Ἐλευθέριος ρίχτηκε προσωρινὰ στὴ φυλακή. Τὴν ἑπομένη δέθηκε σὲ κάρο καὶ τραβιόταν ἀπὸ ἄγρια ἄλογα. Ὅμως λύθηκε θαυματουργικὰ καὶ κατέφυγε σὲ ψηλὸ βουνὸ τῆς περιοχῆς. Ὅταν ὁ Ἀδριανὸς ἔστειλε στὸ κατόπι τοῦ στρατιῶτες, ἐκεῖνοι, συναντώντας τὸν Ἅγιο, κατηχήθηκαν στὴν πίστη τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐν συνεχείᾳ βαπτίσθηκαν. Ἐν τέλει συνελήφθη ἀπὸ ἄλλους στρατιῶτες οἱ ὁποῖοι μὲ διαταγὴ τοῦ αὐτοκράτορα τὸν φόνευσαν. Ὅταν ἡ μητέρα τοῦ Ἁγίου, Ἀνθία, ἔμαθε γιὰ τὸ τέλος τοῦ μοναχογιοῦ της, ἦρθε κοντὰ στὸ ἄψυχο σῶμα του καὶ τὸ ἀγκάλιασε τρυφερά. Τότε ἕνας στρατιώτης τὴν σκότωσε μὲ τὸ ξίφος του. Ἔτσι κι αὐτή, μαζὶ μὲ τὸ γιό της, πῆρε τὸ στέφανο τῆς ἀθλήσεως. Τὴν 15η Δεκεμβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη καὶ τῶν δύο, μητρὸς καὶ υἱοῦ.

,

Σχολιάστε

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ τοῦ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

Κυριακὴ ΙΑ΄ Λουκ
παραβολ το
Μεγάλου Δείπνου
(Λουκ.
ιδ΄ 16-24)

ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνο Ἀθ. Οἰκονόμου, δάσκαλο

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ: Κάποιο Σάββατο, ὁ Κύριος προσκλήθηκε καὶ κάθισε στὸ σπίτι κάποιου Φαρισαίου γιὰ φαγητό. Ἐκεῖ ἕνας συνδαιτυμόνας τοῦ εἶπε: “Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ φάει γεῦμα στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ!”. Ὁ Κύριος τότε, πῆρε ἀφορμὴ γιὰ νὰ πεῖ τὴν παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου: “Κάποιος ἀνθρωπος”, εἶπε, “ἔκανε μεγάλο βραδινὸ συμπόσιο καὶ κάλεσε πολλούς. Κι ἔστειλε τὸ δοῦλο του γιὰ νὰ πεῖ στοὺς προσκεκλημένους: Ἐλᾶτε, ὅλα πλέον εἶναι ἕτοιμα γιὰ τὸ μεγάλο δεῖπνο”. Κι ἐνῶ ὁ Κύριος ρωτήθηκε γιὰ γεῦμα, μιλάει γιὰ δεῖπνο, διότι συνήθως ἕνα βραδινὸ φαγητὸ ἔχει μεγαλύτερη διάρκεια ἀπὸ ἕνα μεσημεριανὸ τραπέζι καὶ ἔχει μεγαλύτερη εὐφροσύνη. Θέλει ἔτσι νὰ δείξει ὅτι τὸ πανηγύρι τῆς Βασιλείας Του καὶ τὸ πνευματικό, ποὺ δὲν θὰ δημιουργεῖ κορεσμό, δεῖπνο, θὰ εἶναι ἀτελεύτητο καὶ λαμπρό. Δὲν μποροῦμε, βεβαίως, οὔτε νὰ φαντασθοῦμε πῶς θὰ εἶναι ὅλα αὐτὰ τὰ εὐφρόσυνα στὴ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Πῶς νὰ καταλάβουμε τί σημαίνει ὅτι αἰωνίως θὰ συναναπαυόμαστε μὲ τοὺς δικαίους καὶ ὅλες τὶς ἀγγελικὲς θεῖες δυνάμεις καὶ θὰ γευόμαστε τὶς ἄπειρες πνευματικὲς δωρεὲς τοῦ Θεοῦ; Πῶς νὰ κατανοήσουμε τί σημαίνει αἰώνια ἀναψυχὴ καὶ εὐφροσύνη, τί σημαίνει πνευματικὸς χορτασμὸς τῶν ψυχῶν μας στὴν ἐπουράνια Βασιλεία του; Ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ προσφερθοῦν στοὺς “κλητοὺς Κυρίου” εἶναι ἀγαθὰ ὕψιστα, ἀτίμητα καὶ αἰώνια. Δηλαδή, «ἁμαρτιῶν ἀπόθεσις, Πνεύματος Ἁγίου μέθεξις, υἱοθεσίας λαμπρότης» (Κύριλλος Ἀλεξ.). Ὁ Θεὸς λοιπὸν ἑτοίμασε γιὰ μᾶς ἄπειρα καὶ ἀπερίγραπτα ἀγαθά, ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ σκεφθοῦμε καὶ νὰ συλλάβουμε. Καὶ ἀπευθύνεται στὸν καθένα μας, μέσα ἀπὸ τὶς περιστάσεις τῆς ζωῆς μας, μὲ διάφορα πρόσωπα ποὺ στέλνει στὴ ζωή μας, μὲ τὴν Ἐκκλησία Του καὶ τὰ Μυστήριά της, μὲ τὴ μελέτη καὶ τὴν ἀκρόαση τοῦ θείου λόγου, μὲ τὶς θεῖες ἐπισκέψεις στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά μας, μὲ θεία σκιρτήματα καὶ ἄρρητες καρδιακὲς νεύσεις, καλώντας μας στὴ Βασιλεία Του, γιὰ νὰ μᾶς καταστήσει αἰώνια εὐτυχισμένους. Μᾶς καλεῖ μὲ μία ἐσωτερικὴ φωνὴ στὴ συνείδησή μας, στὰ μύχια τῶν καρδιῶν μας. “Ἐλᾶτε”, μᾶς λέει, “τὸ οὐράνιο δεῖπνο εἶναι ἕτοιμο καὶ σᾶς περιμένει”. Μᾶς περιμένει δηλαδὴ μία ζωὴ αἰώνια, μία κοινωνία μὲ τὸ Θεὸ καὶ τοὺς ἁγίους, ἕνα πανηγύρι ποὺ δὲν θὰ τελειώσει ποτέ. Πλούσιο, λοιπόν, Δεῖπνο καὶ πρόσκληση συμμετοχῆς σ’ αὐτό, ὄχι μόνο γενικὴ καὶ καθολική, ἀλλὰ ἰδιαίτερα πρόσκληση προσωπική. Ὅπως ἕνας πρὸς ἕναν ἔχουν προσκληθεῖ οἱ ἄνθρωποι, γιὰ νὰ συμμετάσχουν στὸ Δεῖπνο, ἔτσι καὶ ἕνας πρὸς ἕναν προσκαλοῦνται γιὰ νὰ παρακαθίσουν στὸ Δεῖπνο. Ὅπως ἡ πρόσκληση ἦταν προσωπική, ἔτσι καὶ ἡ συμμετοχὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν ἀπόφαση ὄχι μόνο προσωπική, ἀλλὰ καὶ συνειδητή, ὅμως….

“ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ”: Δυστυχῶς, ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀρνητική, ἀλλὰ καὶ ἀποκαρδιωτική. Πρῶτον, γιατί ἦταν καθολική, ἀφοῦ «ἤρξαντο ἀπὸ μιᾶς παραιτεῖσθαι πάντες»! Ἀκόμη, οἱ προσκεκλημένοι τῆς Παραβολῆς, σὰ συνεννοημένοι, ἄρχισαν νὰ ἀρνοῦνται τὸ κάλεσμα τοῦ οἰκοδεσπότη καὶ νὰ δικαιολογοῦν τὴν ἀπουσία τους. «Ἀγρὸν ἠγόρασα», εἶπε ὁ πρῶτος «καὶ ἔχω ἀνάγκη νὰ πάω νὰ τὸ δῶ». Μία ἀπάντηση ποὺ ἔγινε παροιμιώδης καὶ ποὺ ἐκφράζει διαχρονικὰ τὴν πλήρη ἀδιαφορία. Ὁ δεύτερος, γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὴν ἄρνησή του, ἐπικαλεῖται ἐπαγγελματικοὺς λόγους. Καὶ αὐτοὶ οἱ ἐπαγγελματικοὶ λόγοι ὄχι μόνο τὸν ἀπορρόφησαν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἔκαναν ἄπληστο καί, πρὸ πάντων, ὑλόφρονα. Ὄχι ἕνα, οὔτε δύο, ἀλλὰ «ζεύγη βοῶν ἠγόρασα πέντε(!) καὶ πορεύομαι δοκιμάσαι αὐτά». Ὁ ἀριθμὸς «πέντε» δὲν ὑποδηλώνει μόνο ἐμπορικὴ δραστηριότητα καὶ ἀπληστία, ἀλλὰ ἀκόμη συμβολίζει τὴν πλήρη ὑποταγὴ τοῦ ἀνθρώπου στὶς πέντε αἰσθήσεις. Ἂν ὁ πρῶτος ἦταν ἀδιάφορος γιὰ πνευματικὰ θέματα, ὁ δεύτερος δὲν ἐκδηλώνει μόνο ἀδιαφορία, ἀλλὰ εἶναι καὶ ὑποδουλωμένος στὴν ὕλη, τὴν ὁποίαν ὑπηρετεῖ μὲ ὅλα του τὰ πάθη. Ὁ τρίτος θὰ προβάλει σὰν δικαιολογία τῆς ἄρνησής του τὸ γάμο καὶ τὴν οἰκογένεια. Σὰν ἄλλος Ἀδὰμ μεταθέτει τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών του στὴ γυναίκα! «Γυναίκα ἔγημα». Εἶμαι νιόπαντρος. Δικαιολογία ποὺ φανερώνει ὄχι μόνο τὴν ἀπορρόφηση ἀπὸ τὶς οἰκογενειακὲς ἀνέσεις καὶ ἀπολαύσεις, ἀλλὰ καὶ στὸ ὅτι οἱ ἄλλοι –γυναίκα, παιδιά, συγγενεῖς– τὸν ἐμποδίζουν ἀπὸ τοῦ νὰ ἀσκήσει τὰ θρησκευτικά του καθήκοντα! Σὰν νὰ λέει «φταῖνε ἄλλοι! Φταίει ἡ γυναίκα! Φταίει ἡ οἰκογένεια». Ξεχνᾶ ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι ἡ «κατ’ οἶκον Ἐκκλησία» (Ρωμ. ιϛ΄ 5). Ξεχνᾶ ὅτι ἡ οἰκογένεια εἶναι φυτώριο ἁγίων καὶ ἐργαστήριο ἀρετῆς. Μέσα στὸ χῶρο τῆς οἰκογένειας θὰ καλλιεργηθεῖ ἡ θρησκευτικότητα, θὰ θεμελιωθεῖ ἁγιότητα, καθὼς καὶ ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα καὶ τὴν κοινωνία. Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ δοῦλος στὸν κύριό του καὶ τοῦ διηγήθηκε τὰ καθέκαστα, ἐκεῖνος θύμωσε καὶ τοῦ εἶπε: “Βγὲς γρήγορα στὶς πλατεῖες καὶ τὰ στενὰ καὶ φέρε ἐδῶ μέσα τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς σακάτηδες, τοὺς χωλοὺς καὶ τυφλούς”. Ὕστερα ἀπὸ λίγο ἐπέστρεψε πάλι ὁ δοῦλος καὶ εἶπε: “Κύριε, ἔγινε ὅπως διέταξες. Ὑπάρχει ὅμως ἀκόμη χῶρος στὸ σπίτι”. “Βγὲς λοιπὸν ἔξω ἀπ’ τὴν πόλη στοὺς δρόμους καὶ παρακίνησε ἐπίμονα ὅσους βρεῖς νὰ ᾽ρθοῦν ἐδῶ, νὰ γεμίσει τὸ σπίτι μού”, τοῦ εἶπε ὁ οἰκοδεσπότης. Κι ἔκλεισε ὁ Κύριος τὴν παραβολὴ λέγοντας: “Κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀρνήθηκαν τὸ κάλεσμα, δὲν θὰ γευθεῖ τὸ δεῖπνο μου”.

ΟΙ ΝΕΟΙ ΚΛΗΤΟΙ ΤΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ: Οἱ καλεσμένοι τῆς παραβολῆς πρόταξαν τρεῖς διαφορετικοὺς λόγους γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἄρνησή τους. Τὸ Δεῖπνο ὅμως δὲν ματαιώθηκε, οὔτε καὶ ἡ πρόσκληση ἀκυρώθηκε. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ ἀνθρώπινη θέληση ἢ διάθεση, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἔχει τὴ δύναμη νὰ μεταμορφώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ τὸν ζωοποιεῖ. Καλεῖ λοιπὸν τοὺς “πτωχοὺς τῷ πνεύματι”, δηλαδὴ τοὺς ταπεινοὺς καὶ τοὺς πλουτίζει μὲ τὴ θεϊκή Του σοφία. Καλεῖ ἀναπήρους καὶ τοὺς κάνει ὑγιεῖς. Καλεῖ χωλοὺς καὶ βαδίζουν τὸν ὀρθὸ δρόμο. Καλεῖ τυφλούς, ὥστε νὰ βλέπουν τὸ “ὄντως Φῶς”. Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τὶς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καὶ ἡ Ἐκκλησία, ὅπου τὸ πνευματικὸ δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ προσφέρεται σὲ ὅλους μας κάθε Κυριακή, εἶναι ὁ χῶρος ὅπου ὁ ἄνθρωπος θεραπεύεται ἀπὸ κάθε πνευματικὴ ἀσθένεια ἢ ἀναπηρία καὶ μεταμορφώνεται σὲ τέκνο Θεοῦ. Ἡ πρόσκληση τοῦ Θεοῦ εἶναι προσωπικὴ καὶ διαχρονική. Ἀρνήθηκαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὴν δεχθοῦν. Ἔτσι ὁ Θεὸς ἀπευθύνθηκε στὰ ἔθνη. Ἀπευθύνεται στοὺς Χριστιανούς, τὸ νέο Ἰσραὴλ τῆς Χάριτος, καὶ πάλι λίγο πρὶν τὸ γεγονὸς τῆς ἐνανθρώπησης. Ὅμως, σὰν Χριστιανοί, πόσοι καὶ πόσο βιώνουμε αὐτὸ τὸ γεγονός; Μήπως περιοριζόμαστε στὸν ἐξωτερικὸ διάκοσμο, ὅπως οἱ βιτρίνες τῶν ἡμερῶν, ἢ ἀρκούμαστε νὰ συμμετάσχουμε στὰ λεγόμενα «ρεβεγιὸν» γιὰ νὰ νιώθουμε Χριστούγεννα; Ἀλλὰ καὶ ὅσοι βρισκόμαστε στὴν Ἐκκλησία, ἀνταποκρινόμαστε στὴν πρόσκληση γιὰ συμμετοχὴ στὸ Δεῖπνο τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τὴ Θεία Κοινωνία καὶ ἀπαντᾶμε θετικὰ στὸ «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης προσέλθετε»; Κι ἀκόμη περισσότερο, ὅσοι ἀνταποκρινόμαστε θετικά, μήπως ἡ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας ἔγινε ἁπλὴ συνήθεια; Πόσοι πλησιάζουμε στὸ μυστήριο μὲ συναίσθηση φόβου Θεοῦ, ἢ τὴν πίστη ὅτι ζοῦμε τὸ γεγονὸς τῆς Ἐνανθρώπησης τοῦ Θεοῦ καὶ ζοῦμε πραγματικὰ τὴ δική μας ἀνάσταση; Γιατί, γιὰ νὰ ζήσουμε τὴν ἀνάσταση, πέρα ἀπὸ τὴν πίστη στὸ Θεὸ καὶ τὸ φόβο τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ σηκώσουμε καὶ τὸ δικό μας σταυρὸ ποὺ εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὁ Ι. Χρυσόστομος συμβουλεύει: “ἐννόησον ὢ ἄνθρωπε, ποίας μέλλεις ἀπτεσθαι θυσίας, ποία προσέρχεσαι τραπέζη”. Σκέψου, σὺ τὸ χῶμα καὶ ἡ στάχτη πῶς μεταλαμβάνεις Αἷμα καὶ Σῶμα Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ! Ἀπαραίτητη, λοιπόν, εἶναι ἢ ψυχικὴ προετοιμασία μας πρὶν τὴ Θεία Μετάληψη. Ἂς μὴν ὑποτιμοῦμε τὴν ἀσύλληπτη τιμή του, ὅταν πλησιάζουμε τὸ Ἅγιο Ποτήριο. Ἂς προσερχόμαστε «ψυχαῖς καθαραῖς καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι», «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης». Ὁ Ἰησοῦς, μὲ τὴ μορφὴ τοῦ «δούλου» τῆς παραβολῆς, μᾶς προσκαλεῖ καὶ σήμερα «ἔρχεσθαι ὅτι ἕτοιμά ἐστι πάντα». Μᾶς καλεῖ νὰ μετατρέψουμε τὸ σπήλαιο τῆς καρδιᾶς μας σὲ νέα Βηθλεὲμ ἀπ’ ὅπου θὰ διαλαλεῖται ἡ ἐνανθρώπηση καὶ θὰ ἀντανακλᾶ στὴν ὅλη μὰ ζωή.

ΤΟ ΜΕΓΑ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ: Ἂν ὅλοι ἱεραρχούσαμε σωστὰ τὰ πράγματα καὶ ἐκτιμούσαμε τὴν πρόσκληση τοῦ Θεοῦ, θὰ λέγαμε: Μὲ καλεῖ ὁ Θεὸς στὴ Βασιλεία του. Κανένα ἐμπόδιο δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἱκανὸ νὰ μοῦ στερήσει τὸν Παράδεισο. Διαφορετικά, περιφρονώντας τὴν πρόσκληση καὶ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ προβάλλοντας προφάσεις ποὺ ἁπλῶς δείχνουν πόσο περισποῦν καὶ δένουν οἱ φροντίδες μας τῆς ζωῆς, ἡ ἐργασία καὶ οἱ οἰκογενειακές μας ὑποχρεώσεις, κινδυνεύουμε νὰ τὴ χάσουμε γιὰ πάντα. “Ο Χριστὸς μᾶς προσκαλεῖ. Ὄχι ἀπὸ δική του ἀνάγκη, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἱκανοποίησει δική μας ἀνάγκη. Μὴν ἀρνηθοῦμε καὶ ἐμεῖς τὴν πρόσκληση. Ἂς ἀνταποκριθοῦμε μὲ προθυμία κι ἂς τρέξουμε στὸ δεῖπνο τῆς θείας Λειτουργίας. Κι ἐκεῖ νὰ σταθοῦμε μὲ προσοχή”, συμβουλεύει ὁ μακαριστὸς Ἐπίσκοπος Αὐγουστίνος Καντιώτης. Ἄλλωστε, κινδυνεύουμε νὰ χάσουμε ὄχι κάτι μικρό, ἀλλὰ τὸ μεγαλύτερο, τὸ ἄπειρο, τὸν ἴδιο τὸν Θεό. Κι ἂν χάσουμε τὸν Θεό, χάσαμε τὰ πάντα. Καμία πρόφαση λοιπὸν νὰ μὴ σταθεῖ ἐμπόδιο στὸ δρόμο μας πρὸς τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δὲν θὰ ἔχουμε καμία δικαιολογία.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:

ΕΠΕ, Τ. 11, Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, σελ. 376 κ.ἐξ.

“Πατερικὸν Κυριακοδρόμιον, σελὶς 403 κ.ἐξ.. Ἐπιμέλεια: Δημήτρης Δημουλᾶς

 Θεόδωρος Ἀντωνιάδης –Μητρόπολη Πάφου, Ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγ. Δείπνου.

Αὐγουστίνος Ν. Καντιώτης, Ἄρνηση σὲ πρόσκληση.

Ἀρχ. Χ.Π.Α., “Φωνή Κυρίου”, 13 Δεκεμβρίου 1992”

,

Σχολιάστε

O ΑΓ. ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ἀρχιεπίσκοπος Φαναρίου

γιος ερομάρτυς Σεραφείμ,
ρχιεπίσκοπος Φαναρίου κα
Νεοχωρίου 4/12

Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου δασκάλου

.               Ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ καταγόταν ἀπὸ τὴν Πεζούλα Ἀγράφων. Οἱ γονεῖς του, Σωφρόνιος καὶ Μαρία, τὸν ἀνέθρεψαν μὲ τὰ νάματα τῆς πίστεως, ἐγγράφοντάς τον στὸ σχολεῖο τῶν ἱερῶν γραμμάτων. Ὁ μικρὸς Σεραφείμ, ἀκόμη καὶ ὅταν δὲν πήγαινε στὸ σχολεῖο, τὸν περισσότερο καιρὸ τὸν περνοῦσε μὲ ἀνάγνωση γραφῶν καὶ βίων ἁγίων, ἐνῶ ποτὲ δὲν ἔλειπε ἀπὸ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες. Ὅταν ἐνηλικιώθηκε, ψάχνοντας γιὰ τόπο ἡσυχίας καὶ ἄσκησης, κατέληξε στὴν Ι. Μονὴ τῆς Κρυερᾶς Πηγῆς ἢ Κυρίας Θεοτόκου (Κορώνης), ὅπου ἐκάρη μοναχός. Μὲ τὸν καιρό, βλέποντας οἱ συμμοναστές του τὶς ἀρετές του (νηστεία, ἀγρυπνία, ταπείνωση, ἀγάπη), πρότειναν καὶ ὁ ἅγιος δέχτηκε νὰ χειροτονηθεῖ, ἀρχικὰ ἀναγνώστης, μετέπειτα διάκονος καὶ ἐν τέλει πρεσβύτερος. Ἦταν τόση ἡ ἐκτίμηση τοῦ λαοῦ στὸ πρόσωπό του, ποὺ μετὰ τὴν ἐκδημία τοῦ Μητροπολίτη Φαναρίου καὶ Νεοχωρίου, ὁ Σεραφεὶμ ἐκλέχτηκε Ἐπίσκοπος. Ὁ Ἅγιος, ἀναλαμβάνοντας τὴ φροντίδα καὶ τὴν καθοδήγηση τόσων ψυχῶν, πολλαπλασίασε τοὺς ἀγῶνες του φροντίζοντας μὲ ταπείνωση τὸ ποίμνιό του, ἀποκαλώντας συχνὰ τὸν ἑαυτό του ἀχρεῖο δοῦλο. Τὴν περίοδο ἐκείνη, ἀρχὲς τοῦ 17ου αἰ., ὁ μητροπολίτης Λαρίσης, Διονύσιος Φιλόσοφος κήρυξε τὴν ἐπανάσταση στὶς περιοχὲς Ἠπείρου καὶ Θεσσαλίας, ποὺ ἀπέτυχε, ἐνῶ ὁ ἴδιος, ὡς ὑπαίτιος, φονεύτηκε βασανιζόμενος ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανούς.

ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Σ᾽ αὐτὴ τὴ συγκυρία ὁ Σεραφεὶμ μετέβη στὸ Φανάρι Καρδίτσας, γιὰ νὰ δώσει τὰ καθιερωμένα πεσκέσια στοὺς ἀγάδες. Οἱ Ὀθωμανοί, πιστεύοντας ὅτι καὶ ὁ Σεραφεὶμ μετεῖχε στὴν ἐπανάσταση, τοῦ ἐπετέθησαν, στὴν ἀρχὴ λεκτικά, προτείνοντάς του νὰ ἀπαρνηθεῖ τὴν πίστη του γιὰ νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴν τιμωρία σβήνοντας τὶς ὑποψίες. Μετὰ τὴ θαρρετὴ ἄρνηση τοῦ Ἁγίου, ὁ τουρκικὸς ὄχλος τὸν ὁδήγησε στὸν Χαμοὺζ μπέη, πασὰ τοῦ Φαναρίου. Ὁ πασὰς ἄρχισε μὲ ἤρεμο τρόπο νὰ μιλᾶ στὸν Ἅγιο λέγοντάς του ὅτι ἀκόμα κι ἂν ἀπατήθηκε ἀπὸ τὸν Διονύσιο, μποροῦσε νὰ γλυτώσει ἂν γινόταν μουσουλμάνος. Ὁ Ἅγιος ὑπερασπίστηκε τὴν ἀλήθεια τῶν λόγων του, ἐπιμένοντας ὅτι καὶ δὲν εἶχε ἀνάμιξη στὴν ἐπανάσταση καὶ ὅτι δὲν εἶχε σκοπὸ νὰ ἀποχωρισθεῖ πότε τὸν Ἰησοῦ Χριστό, προσθέτοντας: “κἂν μυρίους θανάτους ἤθελα λάβει διὰ τὸ ὄνομά Του τὸ ἅγιον, χαράν μου καὶ εὐφροσύνην τὸ ἔχω· πρὸς ταῦτα, ὦ ἡγεμών, παῖε, κόπτε, ποίει, ὅ,τι εἶναι τῆς ἐξουσίας σου”1 Τότε ὁ ἀγὰς διέταξε νὰ τὸν δείρουν ἀνηλεῶς καὶ νὰ τοῦ κόψουν τὴ μύτη. Ἐνῶ ὁ Ἅγιος ἔπασχε αὐτά, εὐχαριστοῦσε τὸν Θεὸ ποὺ τὸν ἀξίωνε νὰ μαρτυρήσει γιὰ τὸ ὄνομά Του. Κατόπιν φυλακίστηκε χωρὶς φαγητὸ καὶ νερό. Ἐκεῖ ὁ Ἅγιος ἔχαιρε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Θεό, εὐχαριστώντας τον γιὰ τὰ παθήματα ποὺ ἀξιώθηκε νὰ ὑπομένει πρὸς δόξαν τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ, προσευχόμενος νὰ τοῦ δώσει δύναμη γιὰ νὰ ἀντέξει τὸ μαρτύριο. Τὴν ἑπομένη ὁ τύραννος διέταξε νὰ τοῦ ξαναφέρουν τὸν Σεραφείμ. Ὁ Χαμούζ, μὲ νέες ἀπειλές, προσπαθοῦσε νὰ κάμψει τὸ φρόνημα τοῦ Ἁγίου. Μὰ ἐκεῖνος ἐπαναλάμβανε ἀποφασιστικότερα τὴν ἀπόφασή του νὰ μὴν ἀρνηθεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Τότε ὁ ἀγὰς διέταξε νὰ τὸν ξαναδείρουν ἀγριότερα. Οἱ βασανιστὲς συνέχισαν τὰ ἀπάνθρωπα κατορθώματά τους, τανώντας μὲ σχοινιὰ χέρια καὶ πόδια τοῦ Ἁγίου, ἐνῶ συγχρόνως τοῦ ἔβαλαν στὴν κοιλιὰ μία μεγάλη πέτρα καὶ τὸν κατέκοπταν μὲ μαχαίρια συνεχῶς. Ἔπειτα τοῦ ἔδωσαν νὰ πιεῖ νερὸ μὲ χῶμα καὶ χολή, ἐνῶ τὸ πρόσωπο τοῦ Ἁγίου ἔλαμπε δείχνοντας σὰν νὰ μετεῖχε σὲ εὐωχία κι ὄχι σὲ βασανισμό. Ἀκόμη καὶ οἱ βασανιστές του θαύμαζαν. Κοντὰ σ᾽ ἕνα κυπαρίσσι, στὸ χῶρο τοῦ φαναριώτικου παζαριοῦ, ὁ Ἅγιος παρέδωσε τὸ πνεῦμα του πληγωμένος θανάσιμα στὰ σπλάχνα του. Ἦταν 4 Δεκεμβρίου. Τὸ ἅγιο σῶμα ἔμεινε ἐκεῖ ἀρκετὲς μέρες, καρφωμένο στὸ βασανιστικὸ ξύλο ἀλλὰ δὲν ἀλλοιώθηκε. Τὸ ἀντίθετο: φαινόταν σὰν σῶμα ζωντανοῦ καὶ ἔβγαζε ἄρρητη εὐωδία, προξενώντας θαυμασμὸ στοὺς πιστοὺς καὶ ἀπορία στοὺς Ὀθωμανούς. Μετὰ ἀπὸ ἡμέρες διετάχθη νὰ ἀποκοπεῖ ἡ κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ μεταφερθεῖ στὰ Τρίκαλα μαζὶ μὲ ἄλλα κεφάλια ἀγωνιστῶν τῆς ἐπανάστασης τοῦ Διονυσίου. Ἐκεῖ τοποθετήθηκαν ὅλα πάνω σὲ κοντάρια, δημιουργώντας ἕνα μακάβριο δάσος γιὰ νὰ παραδειγματιστοῦν οἱ “γκιαούρηδες” τῆς περιοχῆς. Ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς Δουσίκου, ποὺ βρέθηκε στὰ Τρίκαλα ἔδωσε σὲ κάποιον Ἀλβανὸ χριστιανὸ πενήντα γρόσια, γιὰ νὰ κλέψει τὴν κεφαλὴ τοῦ Ἁγίου, μὲ σκοπὸ νὰ τὴν ἀποθησαυρίσει στὴ Μονή του. Τὴν προσπάθεια κλοπῆς τοῦ λειψάνου ἀντιλήφθηκαν φύλακες ποὺ ὅρμησαν κυνηγώντας τὸ χριστιανὸ ποὺ ἔτρεχε γρήγορα μαζὶ μὲ τὸ λείψανο. Κοντὰ σὲ γέφυρα τοῦ Πηνειοῦ, οἱ διῶκτες του τὸν πλησίασαν ἐπικίνδυνα. Τότε ἐκεῖνος ἔριξε τὸ ἅγιο λείψανο στὸ ποτάμι ξεφεύγοντας ἀπὸ τοὺς Τούρκους, ποὺ σταμάτησαν βλέποντας τὴν προηγούμενη σκηνή. Λίγο πιὸ κάτω ἀπὸ τὴ γέφυρα δύο ψαράδες ποὺ εἶχαν στήσει φράκτη στὴν κοίτη τοῦ Πηνειοῦ μὲ θαυμαστὸ τρόπο βρῆκαν τὸ ἅγιο λείψανο κι ἀφοῦ τὸ ἀναγνώρισαν, τὸ πῆραν εὐλαβικὰ καὶ τὸ παρέδωσαν στὸν ἡγούμενο, ποὺ προαναφέραμε. Ἀργότερα ὁ ἡγούμενος τῆς Ι. Μ. Κορώνης ζήτησε τὸ λείψανο ἀπὸ τοὺς Δουσικιῶτες, ἐπειδὴ ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ ἐκεῖ εἶχε μονάσει, δίνοντάς τους καὶ τὰ πενήντα γρόσια ποὺ εἶχαν πληρώσει στὸν χριστιανό, ποὺ πῆγε νὰ τὸ κλέψει. Ἔκτοτε ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου βρίσκεται ἐκεῖ ἀποθησαυρισμένη καὶ μέχρι σήμερα εὐωδιάζει καὶ ἐλευθερώνει τοὺς προσφεύγοντας στὴ μεσιτεία τοῦ Ἁγίου ἀπὸ κάθε νόσο ἢ κακό.

, ,

Σχολιάστε

Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑ («Παρ᾽ ὅλο τὸν ἀποκλεισμό, ἐσωτερικὰ ἦταν ἤδη Χριστιανή»)

Μεγαλομάρτυς γία Βαρβάρα (4 Δεκεμβρίου)

τοῦ Κωνσταντίνου  Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

ΠΗΓΕΣ: Ὡς πρὸς τὸ χρόνο ποὺ αὐτὴ ἔζησε καὶ κυρίως γιὰ τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου τῆς σπουδαίας αὐτῆς Ἁγίας ὑπάρχουν διαφωνίες μεταξὺ τῶν ἐρευνητῶν. Ὑπάρχουν συναξάρια τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας καὶ ὀρθόδοξοι συναξαριστές, ὅπως τοῦ Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ, τοῦ Ἀρσενίου καὶ τοῦ Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Πιθανότατη περίοδος δράσης τῆς Ἁγίας εἶναι ὁ 3ος αἰώνας, ἐνῶ τόπος μαρτυρίου της φαίνεται πὼς εἶναι ἡ Νικομήδεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ἢ ἡ Ἡλιούπολη τῆς Αἰγύπτου. Οἱ ἀρχαιότεροι κώδικες βεβαιώνουν ὅτι ἡ Ἁγία Βαρβάρα ἔζησε στὴ Μικρὰ Ἀσία. Ὁ ἀρχαιότερος βίος τῆς Ἁγίας (Ἄκτα) μαρτυρεῖ ὅτι ἡ Ἁγία ἄθλησε γύρω στὸ 237, ἐπὶ Μαξιμίνου.

Ο ΒΙΟΣ ΤΗΣ: Ἡ Βαρβάρα ἦταν μοναχοκόρη ἑνὸς πλουσίου καὶ ἐπιφανῆ ἐθνικοῦ, τοῦ Διοσκόρου, καὶ διακρινόταν γιὰ τὴν εὐφυία καὶ τὴν ὀμορφιά της. Ὁ πατέρας της τὴν ἀγαποῦσε ὑπερβολικὰ καὶ φρόντιζε νὰ ἔχει τὴν καλύτερη ἐθνικὴ μόρφωση. Γιὰ νὰ τὴν προφυλάξει ἀπὸ ἐξωτερικοὺς κινδύνους, λόγῳ τῆς ὀμορφιᾶς της, κατασκεύασε μέσα στὸ σπίτι του ἕνα κλειστὸ διαμέρισμα, ἕνα εἶδος πύργου, ὅπου ὑπὸ τὴν ἐποπτεία διαλεγμένων ἀπὸ τὸν ἴδιο κοριτσιῶν ἔκλεισε τὴν κόρη του, πιστεύοντας ὅτι μέσα στὴν ἀπομόνωση αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὲ ὁλοκληρώσει τὴ μόρφωσή της. Ἡ Βαρβάρα, παρ᾽ ὅλο τὸν ἀποκλεισμό, ἐσωτερικὰ ἦταν ἤδη Χριστιανή. Διδάσκαλός της, γιὰ ὁρισμένους, ἦταν ὁ Ὠριγένης. Κατ᾽ ἄλλους, στὴν ἄποψη περὶ μηδαμινότητας τῶν εἰδώλων ὁδηγήθηκε ἀπὸ τὴ θεία πρόνοια καὶ τὴ θεωρία τῶν ἀστέρων καὶ γενικότερα τῆς φύσης, δημιουργημάτων ποὺ ἀπὸ κάποιες γυναῖκες ποὺ τὴ συντρόφευαν ἔμαθε πὼς ποιητής τους ἦταν ὁ Θεὸς τῶν Χριστιανῶν. Ὅταν ὁ πατέρας της θέλησε νὰ τὴν παντρέψει μὲ κάποιον πλούσιο, ἐκείνη ἀρνήθηκε κατηγορηματικά. Τότε ὁ πατέρας της, πιστεύοντας ὅτι αὐτὸ ὀφείλετο στὴν ἀπομόνωσή της, ἀποφάσισε νὰ τὴν ἀφήσει νὰ βγαίνει ἐλεύθερα καὶ νὰ συναναστρέφεται μὲ οἱονδήποτε ἐκείνη ἐπιθυμοῦσε. Σύμφωνα μὲ ἄλλες διηγήσεις, τότε ἡ Βαρβάρα γνωρίστηκε μὲ νεαρὲς χριστιανὲς κοπέλες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες πῆρε τὰ πρῶτα οὐσιαστικὰ μαθήματα γιὰ τὴ χριστιανικὴ πίστη. Μάλιστα ἀπὸ ἕναν ἱερέα, ποὺ ἔφτασε τυχαία στὴν περιοχή, δέχθηκε τὸ βάπτισμα. Κάποια μέρα ὁ πατέρας τῆς Ἁγίας ἑτοιμάστηκε γιὰ ἕνα μακρινὸ ταξίδι. Πρὶν ἀναχωρήσει, ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευασθεῖ νέο λουτρό, μετὰ ἀπὸ παράκληση τῆς κόρης του, σύμφωνα μὲ δικό του σχέδιο. Ὅμως, μετὰ τὴν ἀναχώρησή του, ἡ Βαρβάρα ἄλλαξε τὸ σχέδιο καὶ παρακάλεσε τοὺς ἐργάτες νὰ ἐπιταχύνουν τὴν ἐργασία τους. Ἔτσι ἀντὶ ἑνός, διέταξε νὰ γίνουν τρία παράθυρα ἐπ᾽ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἐνῶ ἡ ἴδια χάραξε σὲ τοῖχο τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Ἀκόμη ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κατασκευασθεῖ μέσα στὸ λουτρὸ καὶ μεγάλη λεκάνη ὕδατος. Ἐκεῖ σ᾽ αὐτὸ τὸ λουτρὸ βαπτίσθηκε ἀπὸ τὸν προαναφερθέντα ἱερέα.

ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Ὅταν ἐπέστρεψε ὁ Διόσκορος καὶ ἔμαθε τὰ μυστικὰ τῆς κόρης του ἐξεμάνη. Ὅταν δὲ ἡ ἴδια τοῦ ὁμολόγησε ὅτι εἶναι Χριστιανή, ἐκεῖνος τῆς ἐπέβαλε φρικτὰ βασανιστήρια. Βλέποντας ὅτι δὲν πετύχαινε τίποτα μ᾽ αὐτὰ τὴν παρέδωσε ὁ ἴδιος στὸν διοικητὴ τῆς ἐπαρχίας. Ὅταν ἡ Ἁγία, γεμάτη τραύματα, προσπάθησε νὰ δραπετεύσει, ὁ πατέρας της τὴν κυνήγησε καὶ τὴν προφθάσε σὲ κοντινὴ σπηλιά. Ἐκεῖ, τὴν ἅρπαξε ἀπὸ τὰ μαλλιὰ καὶ τὴν ἔσυρε, χτυπώντας την συνεχῶς, πρὸς τὸν ἡγεμόνα. Ὁ ἔπαρχος τὴν ὑπέβαλε ἐκ νέου σὲ βασανιστήρια, στὰ ὁποῖα συμμετεῖχε καὶ ὁ πατέρας της. Τέλος ὁ ἴδιος ὁ πατέρας της τὴν ἀποκεφάλισε μπροστὰ σὲ πλῆθος λαοῦ. Τὴν ὥρα τῶν βασάνων της ἡ Ἁγία παρηγορεῖτο, γιατί ἔβλεπε συνεχῶς τὸ Χριστό.

Η ΠΡΟΣΤΑΤΙΣ ΑΓΙΑ: Στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ Ἁγία Βαρβάρα θεωρεῖται προστάτης τοῦ Πυροβολικοῦ καὶ τῶν παιδιῶν. Ἀκόμη, ἐπὶ σειρὰ αἰώνων, ἡ Ἁγία θεωροῦνταν προστάτης καὶ θεραπεύτρια τῶν νοσούντων ἀπὸ εὐλογιά. Οἱ ναοὶ καὶ τὰ ἐξωκλήσια πρὸς τιμὴν τῆς Ἁγίας σ᾽ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, κυρίως δὲ τὴν Ἀττική, βεβαιώνουν πόσο θαυματουργὴ ὑπῆρξε ἡ Ἁγία, πολὺ πρὶν ἀνακαλυφθεῖ τὸ ἐμβόλιο γιὰ τὴν ἀσθένεια αὐτή.

,

Σχολιάστε

AΓΙΑ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

Ἁγία Αἰκατερίνη ἡ Μεγαλομάρτυς (25/11)
Τοῦ Κωνσταντίνου Ἀθ. Οἰκονόμου, δασκάλου

“ΜΑΧΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ”: Ἡ Ἁγία Μεγαλομάρτυς Αἰκατερίνη ἔζησε ἐπὶ ἐποχῆς Μαξιμίνου, ἄρχοντα τῆς Αἰγύπτου, καὶ ἦταν κόρη τοῦ ἀριστοκράτη Κώνστα. Σπούδασε φιλοσοφία, ρητορικὴ καὶ ξένες γλῶσσες τῆς ἐποχῆς της. Νεαρὴ ἑλκύστηκε ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία, τὴν ὁποία μελέτησε καὶ ἀφοῦ ἀσπάσθηκε τὸν Χριστιανισμό, ἐργάσθηκε γιὰ τὴν διάδοσή του, ἐπιτυγχάνοντας πολλὰ χάριν τῆς ρητορικῆς της ἱκανότητας καὶ τῶν πολλῶν γνώσεών της. Τὴν Αἰκατερίνη, ὅμως, ἐκτὸς τῆς σοφίας καὶ τῶν ἀρετῶν της, τὴν διέκρινε καὶ ἡ σπάνια ὀμορφιά της. Στὰ 18 της ἐπισκέφτηκε τὸν Ρωμαῖο αὐτοκράτορα, ποὺ ἦταν πιθανὸν ὁ Μαξιμίνος Β΄ἢ ὁ Μαξέντιος, καὶ προσπάθησε νὰ τὸν πείσει νὰ παύσει τοὺς διωγμοὺς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πετυχαίνοντας μάλιστα νὰ μεταστρέψει στὸν Χριστιανισμὸ τὴν γυναίκα τοῦ αὐτοκράτορα. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, ὅταν πληροφορήθηκε ὁ Αὐτοκράτορας ὅσα διαδίδονταν περὶ τῶν ἰδεῶν της καὶ τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς τῆς Ἁγίας, ἀνέθεσε σὲ ὁμάδα ρητόρων, συζητώντας μαζί της, νὰ τῆς ἀποδείξουν τὸ ἀβάσιμο τῶν ἰδεῶν της. Ἀποτέλεσμα ὅμως ὑπῆρξε τὸ ἀντίθετο. Ἡ Αἰκατερίνη μὲ τὸ λόγο της καὶ τὰ ἐπιχειρήματά της «ἐφίμωσε λαμπρῶς τοὺς κομψοὺς τῶν ἀσεβῶν, τοῦ πνεύματος τῇ δυνάμει». Ἀκόμη μὲ σοφὰ ἐπιχειρήματα, κατάφερε νὰ τοὺς προσηλυτίσει στὸ Χριστιανισμό. Ὅταν ὁ Αὐτοκράτορας ἔμαθε τὸ ἀποτέλεσμα, ὀργίσθηκε διατάσσοντας τὴν θανατικὴ καταδίκη ὅλων στὴ πυρά, ἐνῶ στὴν Αἰκατερίνη ἐπέβαλε μαρτύρια μέχρι θανάτου.
ΣΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ: Στὴν ἀρχικὴ φυλάκιση, ἡ νεαρὴ Ἁγία ὑπέμεινε τὶς πιέσεις καὶ τὶς κακουχίες μὲ θάρρος ποὺ ἀντλοῦσε ἀπὸ τὴν δύναμη τῆς βαθιᾶς της πίστης. Ὅταν ἔμαθε ἡ Φαυστίνα, σύζυγος τοῦ αὐτοκράτορα, τὸν λόγο τῆς καταδίκης τῆς Ἁγίας, θαύμασε τὴν καρτερικότητά της καὶ ζήτησε νὰ τὴν ἐπισκεφθεῖ, πράγμα ποὺ ἔγινε μὲ συνοδεία στρατιωτῶν ὑπὸ τὸν Φρούραρχο Πορφυρίωνα. Ὅλοι αὐτοὶ τελικὰ κατηχήθηκαν στὴ νέα θρησκεία. Τότε ὁ Αὐτοκράτορας διέταξε τὸν ἀποκεφαλισμὸ τῆς Φαυστίνας καὶ τῆς ἀκολουθίας της καὶ τὴν θανάτωση τῆς Ἁγίας. Μέσον θανάτωσης ἦταν ὁ “βασανιστικὸς τροχός”, ἕνας τροχός, ἡ περιφέρεια τοῦ ὁποίου ἔφερε καρφιά, ποὺ ἐτίθετο σὲ κίνηση μὲ σχοινιὰ καὶ τροχαλίες πλησιάζοντας ἀργὰ τὸ δεμένο σῶμα τοῦ καταδίκου, μὲ συνέπεια τὶς ὅλο καὶ βαθύτερες ἐκδορὲς μέχρι διαμελισμοῦ. Ἡ παράδοση ἀναφέρει πὼς τὰ καρφιὰ τοῦ τροχοῦ, ὅταν πλησίασαν τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας ξεκολλοῦσαν ἢ ἔσπαζαν. Ἔτσι ἀποφασίσθηκε τελικὰ ὁ ἀποκεφαλισμὸς τῆς Ἁγίας, ποὺ ὅταν συνέβη αὐτός, οἱ παριστάμενοι ἀντιλήφθηκαν νὰ ρέει γάλα ἀντὶ αἷμα.
ΣΤΟ ΘΕΟΒΑΔΙΣΤΟ ΣΙΝΑ: Ἡ Ἱερὰ Παράδοση ἀναφέρει ὅτι τὸ πάναγνο σῶμα τῆς Ἁγίας μεταφέρθηκε ὑπὸ “πτερύγων ἀγγέλων” στὸ ὄρος Σινᾶ τῆς ὁμώνυμης χερσονήσου, ὅπου ἐπὶ αἰῶνες ἔμεινε ἄταφο, κατὰ τοὺς συναξαριστές, μέχρι τὸν 6ο αἰώνα, ὅταν ἐρημίτες μοναχοί τῆς περιοχῆς, μέσῳ ὁράματος, εἰδοποιήθηκαν καὶ κατέβασαν ἀπὸ τὸ ὄρος τὸ σῶμα τῆς Ἁγίας, τὸ ὁποῖο καὶ ἐναπέθεσαν σὲ μαρμάρινη θήκη. Ὁ αὐτοκράτορας Ἰουστινιανὸς ἔκτισε τὴν ἱερὰ Μονὴ Ἁγίας Αἰκατερίνης τοῦ Σινᾶ καὶ τὸ καθολικό τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος (548-565), ἐντὸς τῆς ὁποίας τοποθετήθηκε ἡ μαρμάρινη θήκη. Στὴ Μονὴ διασώζεται σημαντικὸ θησαυροφυλάκιο τῆς πρώιμης Χριστιανικῆς τέχνης, κυρίως εἰκονογραφημένων χειρογράφων, ἐνῶ οἱ μοναστές της καὶ σήμερα εἶναι Ἕλληνες.
ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ: Ἡ ἡμέρα τοῦ μαρτυρίου τῆς Ἁγίας Αἰκατερίνης θεωρεῖται ἡ 24 Νοεμβρίου, τῆς δὲ εὕρεσης τῶν λειψάνων της ἡ 25 Νοεμβρίου. Ὅλοι οἱ χριστιανοί, ἐκτὸς τῶν σλαβικῶν ἐκκλησιῶν, συνέπτυξαν σὲ μία καὶ τὶς δύο ἑορτὲς καὶ ὅρισαν τὴν 25 Νοεμβρίου ἡμέρα τιμώμενη τῆς ἱερῆς μνήμης της, συνεορταζόμενη μὲ τὴν ἀπόδοση τῆς ἑορτῆς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου.

,

Σχολιάστε