Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κωνσταντινούπολι

ΤΟ ΠΟΓΚΡΟΜ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Τὸ πογκρὸμ ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.             Τὸ πογκρὸμ σὲ βάρος τῶν 120.000 φιλήσυχων καὶ εἰρηνικῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινούπολης, τὴ νύχτα τῆς 6ης πρὸς τὴν 7η Σεπτεμβρίου 1955, ἀπὸ τὸν φανατισμένο καὶβάρβαρο τουρκικὸ ὄχλο εἶναι ἀπὸ τὶς μελανότερες σελίδες στὴν παγκόσμια ἱστορία. Ἡ  ἄνανδρηἐπίθεση ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸ βαθὺ τουρκικὸ κράτος, ποὺ σήμερα κατευθύνει  ὁ Πρόεδρος Ἐρντογάν.
.             Ἡ στρατηγικὴ τῶν Τούρκων εἶναι σταθερὰ ἴδια: ὁ ἀφανισμὸς τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης, ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν ζωντανοὶ μάρτυρες, ποὺ νὰ φανερώνουν τὴν ἀλήθεια, ὅτι τὰ μέρη ποὺ ἡΤουρκία κατέχει ἦσαν ἑλληνικά. Αὐτὸ πράττει καὶ στοὺς ναοὺς τῆς Ἁγίας Σοφίας, τῆς Μονῆς τῆς Χώρας, καὶ στοὺς διασκορπισμένους σὲ ὅλη τὴν Τουρκία, ποὺ τοὺς μετατρέπουν σὲ τζαμιά… Τὸβαθὺ τουρκικὸ κράτος καὶ ὁ πρόεδρος Ἐρντογὰν δείχνουν ὅτι μισοῦν τοὺς ἐλεύθερους Ἕλληνες, στὴν Ἑλλάδα καὶ στὴν Κύπρο. Δείχνουν ὅτι ἐπιδιώκουν νὰ μᾶς ταπεινώσουν, νὰ περιορίσουν τὸν χῶρο στὸν ὁποῖο ζοῦμε καὶ νὰ μᾶς μετατρέψουν σὲ ἡμιελεύθερους ἰθαγενεῖς ὑπὸ τὴν παντόφλα τοῦνεοσουλτανάτου τους.
 .             Τὰ ὅσα συνέβησαν στὴν Κωνσταντινούπολη τὴ νύχτα τῆς 6ης πρὸς τὴν 7η Σεπτεμβρίου σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων μοιάζουν μὲ τὴν παγκόσμια γνωστὴ «νύχτα τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου» (23 πρὸς 24 Αὐγούστου 1572) καὶ τὴν ἐπίσης γνωστὴ «νύχτα τῶν κρυστάλλων» (9 πρὸς 10 Νοεμβρίου 1938). Στὴν πρώτη σφαγιάστηκαν ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς χιλιάδες Οὐγενότοι (Διαμαρτυρόμενοι), ποὺ ζοῦσαν στὸ Παρίσι καὶ σὲ ἄλλα μέρη τῆς Γαλλίας, καταστράφηκαν καὶλεηλατήθηκαν περιουσίες τους καὶ πολλοί, γιὰ νὰ σωθοῦν, ἔγιναν πρόσφυγες σὲ γειτονικὲς χῶρες.
.              Στὴ «νύχτα τῶν κρυστάλλων» ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ ἀπάνθρωπο ναζιστικὸ καθεστὼς προπαρασκευασμένο σχέδιο σὲ βάρος τῶν Ἑβραίων τῆς Γερμανίας καὶ τῆς Αὐστρίας. Περιλάμβανε προβοκάτσια καὶ ἀπάνθρωπες ἐπιθέσεις σὲ βάρος τους. Καταστράφηκαν  χιλιάδες σπίτια τους, ἄνω τῶν 1500 συναγωγῶν, ἄνω τῶν 7.000 καταστημάτων καὶ πάνω ἀπὸ 30.000 Ἑβραῖοι συνελήφθησαν, κακοποιήθηκαν καὶ ὁδηγήθηκαν στὰ στρατόπεδα συγκέντρωσης.
.             Στὴν Κωνσταντινούπολη ὑπῆρξε ἐπίσης ὀργανωμένο σχέδιο ἐξοντώσεως τῶν Ἑλλήνων. Γνώριζε ὁ φανατισμένος τουρκικὸς ὄχλος ποιὲς εἶναι ἑλληνικὲς κατοικίες, ποιὰ εἶναι τὰκαταστήματα τῶν Ἑλλήνων. Λεηλάτησε 4.500 περίπου καταστήματα, κατέστρεψε πάνω ἀπὸ 1.000 σπίτια, βεβήλωσε τὶς Ἐκκλησίες, κατέστρεψε εἰκόνες καὶ σταυρούς, μίανε τοὺς τάφους τῶν Πατριαρχῶν καὶ χιλιάδων χριστανῶν. Χιλιάδες Ἕλληνες κακοποιήθηκαν, διαπομπεύθηκαν, βασανίστηκαν. Τὸ τουρκικὸ κράτος μεθόδευσε τὴ μετατροπὴ τῶν χιλιάδων Ἑλλήνων ὑπηκόων του σὲ ἀναγκαστικοὺς πρόσφυγες.
.             Τὸ σὲ βάρος τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης πογκρὸμ τῶν Τούρκων δὲν τὸ κατάγγειλε παγκοσμίως τὸ Ἑλληνικὸ κράτος. Ἡ βαριὰ ἀσθένεια τοῦ πρωθυπουργοῦ Ἀλέξανδρου Παπάγου (ἀπεβίωσε μετὰ ἀπὸ λίγες ἡμέρες – 4/10/1955) καὶ ἡ «συμβουλή» τοῦ τότε ὑπουργοῦ Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Τζὸν Φόστερ Ντάλες ἡ Ἑλλάδα νὰ μὴ δώσει συνέχεια στὰ τραγικὰ γεγονότα ἔκαμαν ἄνευρη τὴν ἀντίδραση τῆς χώρας μας.
.             Τὰ γεγονότα τοῦ 1955 καὶ ὁ πρόεδρος Ἐρντογάν, ποὺ μᾶς «φοβέρισε», πὼς μία νύχτα θὰδοῦμε τοὺς Τούρκους στὰ  νησιὰ μᾶς ἐπιβάλλει πολιτικὴ ἡγεσία καὶ λαὸς νὰ εἴμαστε ἑνωμένοι  καὶἕτοιμοι νὰ ὑπερασπισθοῦμε μὲ κάθε θυσία τὴν Πατρίδα μας.-

,

Σχολιάστε

Η ΝΕΑ ΡΩΜΗ- ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ

Ἡ νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη

Τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ἀπό τό βιβλίο «Παλαιά καί Νέα Ρώμη», 2009

.             Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἀποφάσισε νά μεταφέρη τήν Πρωτεύουσα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἀπό τήν Δύση στήν Ἀνατολή καί ὡς χῶρο ἐπέλεξε τήν ἀνατολική Θράκη, στά στενά τοῦ Βοσπόρου. Ἡ ἐπιλογή αὐτή ἀποδείχθηκε σημαντική πολιτική πράξη, πού ἐπηρέασε τά πολιτικά πράγματα γιά χίλια χρόνια, διότι κατ’ αὐτόν τόν τρόπο σταθεροποίησε τά σύνορα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἀπό ἀνατολάς καί ἔδωσε τήν δυνατότητα νά ἀναπτυχθῆ ἕνας μεγάλος πολιτισμός πού ὀνομάσθηκε ἀργότερα Βυζαντινός πολιτισμός.
.             Στό σημεῖο πού θά καθόριζε τήν Πρωτεύουσα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ὑπῆρχε μιά μικρή πόλη πού ὀνομαζόταν Βυζάντιο, ἀποικία τῶν Μεγαρέων, πού ἔλαβε τό ὄνομα τοῦ ἱδρυτοῦ της Βύζαντα. Αὐτή ἡ μικρή πόλη, πού ἔγινε Πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, μετονομάσθηκε σέ νέα Ρώμη καί ἀργότερα ἔλαβε τό ὄνομα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καί ὀνομάσθηκε Κωνσταντινούπολη
.             Ὁ Μ. Κωνσταντῖνος δέν εἶχε τήν αἴσθηση ὅτι δημιουργοῦσε μία ἐπί πλέον πόλη στήν Αὐτοκρατορία παράλληλα μέ τήν Ρώμη, ἀλλά ὅτι δημιούργησε τήν νέα Πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, πού ἦταν συνέχεια τῆς πρώτης Πρωτεύουσας, τῆς Παλαιᾶς Ρώμης. Μέ νόμο τήν ὀνόμασε «altera Roma» (ἡ ἄλλη Ρώμη), καθώς ἐπίσης ὀνομάσθηκε «πόλις ἀντίρροπος τῆς Ρώμης». Μάλιστα ἀπό τήν παλαιά Μητρόπολη ἡ νέα Πόλη κληρονόμησε καί τά «μυστικά» της ὀνόματα Flora καί Amor πού ἀποδόθηκαν στά ἑλληνικά ὡς Ἀνθοῦσα καί Ἔρως.
.             Στήν νέα Πρωτεύουσα ἀποδόθηκαν ὅλοι οἱ θεσμοί καί τά προνόμια πού εἶχε ἡ παλαιά Πρωτεύουσα, καθόρισε τήν σύγκλητο καί τῆς ἔδωσε καί ἕναν ἀνθύπατο. Συγχρόνως, ὁ Μ. Κωνσταντῖνος μετέφερε στήν νέα Ρώμη ὅ,τι σημαντικότερο ὑπῆρχε ἀπό πλευρᾶς ἑλληνορωμαϊκῆς τέχνης, ὅπως ὁμολογεῖ ἕνας σύγχρονος Χριστιανός: «μέ τήν ἀπογύμνωση ὅλων σχεδόν τῶν πόλεων ἐγκαινιάζεται ἡ Κωνσταντινούπολη».
.             Ἡ ἀρχαία πόλη, τό Βυζάντιο, ἦταν κτισμένη σέ ἕναν λόφο, ἐνῶ τώρα ἡ νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη περιέλαβε καί ἄλλους πέντε λόφους, καί ἀργότερα ἐπί τοῦ Θεοδοσίου περιέλαβε καί ἕναν ἕκτο. Τά ἐγκαίνια τῆς νέας Ρώμης ἔγιναν τήν 11η Μαΐου τοῦ 330 μ. Χ. μαζί μέ τόν ἑορτασμό τῆς 25ης ἐπετείου τῆς βασιλείας τοῦ Κωνσταντίνου. Πρόκειτο γιά μιά συμβολική ἡμερομηνία, διότι ἡ πόλη δέν εἶχε ἀκόμη ἀποπερατωθῆ, καί γι’ αὐτό μέχρι τό ἔτος 336 ἡ πόλη ἦταν ἕνα εἶδος ἐργοταξίου, πού συνέχιζε νά κατασκευάζεται, ὁπότε καί ὁ Κωνσταντῖνος ἑόρτασε τήν τριακονταετηρίδα τῆς βασιλείας του.
.             Ὁ Charles Diehl ἀναφερόμενος στήν ἵδρυση τῆς Κωνσταντινούπολης, τῆς νέας Πρωτεύουσας τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, γράφει: «Ὅταν ὁ Κωνσταντῖνος θεμελίωσε τήν πρωτεύουσα στό Βόσπορο, ἡ πρόθεσή του ἦταν νά δημιουργήση μιά δεύτερη Ρώμη. Θεσπίσθηκε σύγκλητος, κτίσθηκαν δημόσια κτίρια καί ὅλος ὁ μηχανισμός τῆς αὐτοκρατορικῆς γραφειοκρατίας μεταφέρθηκε στό νέο του διοικητικό κέντρο. Ἀριστοκρατικές οἰκογένειες ἀπό τήν Ἰταλία ἐνθαρρύνθηκαν νά ἀποκτήσουν κατοικίες ἐδῶ, ὅπου ψωμί καί θεάματα ἱπποδρομίου προβλεπόταν γιά τό λαό. Οἱ ἱπποδρομικές ὁμάδες, ἀφοῦ μεταφέρθηκαν ἐδῶ ἀπό τήν παλαιά Ρώμη, σχημάτισαν μιά πολιτοφυλακή γιά τήν ὑπεράσπιση τῆς πόλεως. Ἡ ἐφαρμοζομένη πολιτική ἦταν ἡ δημιουργία ἑνός πιστοῦ ἀντιγράφου ἀπό τήν παλαιά πρωτεύουσα πού ἦταν στόν Τίβερη».
.             Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου ἡ νέα Ρώμη ἀπέκτησε χριστιανικό χρῶμα, ὁπότε ἔγινε ἡ χριστιανική Ρώμη, πού στολιζόταν μέ Ναούς καί Ἱερές Μονές καί ὅλος ὁ πολιτισμός της καί ἡ κοινωνική της ὀργάνωση ποτίσθηκε ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία.
.             Ἡ νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη, μέ τόν Μ. Κωνσταντῖνο καί τούς διαδόχους του, ἀπέκτησε μεγάλη αἴγλη καί ὅλοι οἱ ἐπισκέπτες της θαύμαζαν τίς ὀμορφιές της, τόν πλοῦτο της, τούς θησαυρούς της, τά ἀνάκτορα, τόν ἱππόδρομο, τά μνημεῖα, ἰδιαιτέρως τήν Ἁγία Σοφία καί τήν ὅλη κοινωνική καί πολιτιστική της ζωή.
.             Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως καί νέας Ρώμης, στά «Ἔπη εἰς ἑαυτόν» ἐγκωμιάζει τήν νέα Ρώμη. Σέ ἕνα σημεῖο τήν ὀνομάζει κλεινή καθέδρα τοῦ Κωνσταντίνου, νεώτερη Ρώμη, πού ξεπερνᾶ τίς ἄλλες πόλεις, ὅπως ὁ ἀστερόεις οὐρανός τήν γῆ:

«Ὦ Κωνσταντίνου κλεινόν ἕδος μεγάλου,
ὁπλοτέρη Ρώμη, τόσσον προφέρουσα πολήων
ὁσσάτιον γαίης οὐρανός ἀστερόεις».

.             Ἀλλοῦ μακαρίζει τήν νέα Ρώμη, ὡς τό δεύτερο μάτι τῆς οἰκουμένης, τήν πατρίδα τῶν εὐγενῶν νέων, τήν πόλη τοῦ Κωνσταντίνου καί τό στήριγμα τοῦ κράτους:

«Ἄνδρες, τό κλεινόν ὄμμα τῆς οἰκουμένης,
οἵ κόσμον οἴκειθ’ ὡς ὁρῶν, τόν δεύτερον,
γῆς καί θαλάττης κόσμον ἠμφιεσμένοι,
Ρώμη νεουργής, εὐγενῶν ἄλλων ἕδος,
Κωνσταντίνου πόλις τε καί στήλη κράτους».

.             Ἐπίσης, ἀλλοῦ θεωρεῖ ὅτι, ἐνῶ ἡ φύση δέν μᾶς ἔχει δώσει δύο ἡλίους, ἐν τούτοις ὑπάρχουν δύο Ρῶμες πού φωτίζουν ὁλόκληρη τήν οἰκουμένη, τό παλαιό καί τό νέο κράτος. Οἱ δύο αὐτές Ρῶμες εἶναι διαφορετικές, ἀφοῦ ἡ μία προβάλλει ἀπό τήν Ἀνατολή καί ἡ ἄλλη βρίσκεται στήν Δύση, ἀλλά τό κάλλος τῆς μιᾶς ἰσοζυγίζει τό κάλλος τῆς ἄλλης. Καί στήν συνέχεια λέγει ὅτι σέ αὐτήν τήν δική του Ρώμη, πού τώρα δέν εἶναι δική του –προφανῶς ὅταν ἀποχώρησε ἀπό αὐτήν –περίσσευσε ἡ πίστη καί δένει μέ τόν λόγο τῆς σωτηρίας τήν Δύση.

«Δύω μέν οὐ δέδωκεν ἡλίους φύσις,
δισσάς δέ Ρώμας, τῆς ὅλης οἰκουμένης
λαμπτῆρας, ἀρχαῖον τε καί νέον κράτος,
τόσον διαφέροντας ἀλλήλων, ὅσον
τήν μέν προλάμπειν ἡλίου, τήν δ’ ἑσπέρας
κάλλει δέ κάλλος ἀντανίσχειν συζύγως.
Τούτων δέ πίστις, ἡ μέν ἦν ἐκ πλείονος,
καί νῦν ἔτ’ ἔστιν εὔδρομος, τήν ἑσπέραν
πᾶσαν δέουσα τῷ σωτηρίῳ λόγῳ,
καθώς δίκαιον τήν πρόεδρον τῶν ὅλων
ὅλην σέβουσαν τήν Θεοῦ συμφωνίαν».

.             Ἀλλοῦ ἀναφέρεται στήν σύγκληση τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στήν νέα Ρώμη μέ πρόεδρο τόν Μελέτιο Ἀντιοχείας:

«Ὅσον γάρ ἦν ἑῷον, Αἰγύπτου δίχα,
λαῶν πρόεδρον, ἄχρι Ρώμης δευτέρας,
γῆς καί θαλάττης ἐκ μυχῶν ἐσωτάτων,
κινηθέν, οὐκ’ οἶδ’ οἷς τίσι Θεοῦ λόγοις,
συνέρχεσθ’, ὡς πήξοντες εὐσεβῆ λόγον».

.             Σέ ἄλλο μέρος ἀποκαλεῖ τήν νέα Ρώμη εὐδαίμονα πόλη, τῆς ὁποίας οἱ πρῶτοι κάτοικοί της τήν γνώριζαν καί τήν ὑπολόγιζαν, ὅταν κλήθηκε γιά νά τούς διδάξη τήν ὀρθόδοξη πίστη.

«Ρώμης τόδ’ οἶδεν ἄστυ τῆς εὐδαίμονος,
καί τῆς μάλιστά φημι τό πρῶτον γένος,
οἵμ’ ἠξίωσαν καί λόγου τυχόν τινος,
παρ’ οἷς πλέον, καί μικρόν εὐκλείας ἔχειν,
ἤ πρῶτ’ ἐν ἄλλοις τιμίου παντός φέρειν».

.             Οἱ σταυροφόροι μέ τήν Δ΄ Σταυροφορία κατέλαβαν τήν Κωνσταντινούπολη τό 1204 καί σύλησαν ὅλους τούς θησαυρούς της μέ ἀποτέλεσμα νά γεμίσουν οἱ δυτικές πόλεις, κυρίως ἡ Βενετία, ἀπό τούς συληθέντες θησαυρούς. Πρόκειται γιά τήν πρώτη ἀποικιοκρατική ἐκστρατεία τοῦ ἐκκοσμικευμένου Χριστιανισμοῦ ἐναντίον τῆς Ἀνατολῆς καί εἶναι ἔκφραση τοῦ μίσους τῶν δυτικῶν Χριστιανῶν γιά τήν νέα Ρώμη-Κωνσταντινούπολη, πού ἀποτέλεσε τό κέντρο τῆς χριστιανικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας.
.             Ὁ Steven Runciman στόν Γʹ τόμο τοῦ βιβλίου Ἡ ἱστορία τῶν Σταυροφοριῶν, στήν ἑνότητα μέ τίτλο «Παραστρατημένες σταυροφορίες» καί εἰδικά στό κεφάλαιο μέ τίτλο «Ἡ σταυροφορία ἐναντίον τῶν χριστιανῶν», ἀναφέρεται στήν Δ΄ Σταυροφορία καί στό τί καταστροφές προξένησαν οἱ Σταυροφόροι. Θά παραθέσω ὁλόκληρο αὐτό τό κείμενο, γιατί εἶναι σημαντικό καί δείχνει τήν μεγάλη καταστροφή τῆς Πόλεως ἀπό τούς δυτικούς σταυροφόρους Χριστιανούς.
.             «Ἡ λεηλασία τῆς Κωνσταντινούπολης δέν ἔχει ἀντίστοιχό της στήν ἱστορία. Ἐπί ἐννέα αἰῶνες, ἡ μεγάλη πόλη ὑπῆρξε ἡ πρωτεύουσα τοῦ χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ. Ἦταν γεμάτη μέ ἔργα τέχνης πού εἶχαν ἐπιζήσει ἀπό τήν ἀρχαία Ἑλλάδα καί μέ τά ἀριστουργήματα τῶν δικῶν της ἔξοχων καλλιτεχνῶν. Οἱ Ἑνετοί ἤξεραν τήν ἀξία αὐτῶν τῶν πραγμάτων. Ὅπου μπόρεσαν, ἅρπαξαν θησαυρούς καί τούς μετέφεραν γιά νά στολίσουν τίς πλατεῖες, τούς ναούς καί τά παλάτια τῆς πόλης τους. Ἀλλά οἱ Γάλλοι καί οἱ Φλαμανδοί εἶχαν κυριευθεῖ ἀπό μανία καταστροφῆς. Ξεχύθηκαν, ἕνας ἐξαγριωμένος ὄχλος, στούς δρόμους καί στά σπίτια ἁρπάζοντας ὅ,τι γυάλιζε καί καταστρέφοντας ὅ,τι δέν μποροῦσαν νά κουβαλήσουν, σταματώντας μόνο γιά νά σκοτώσουν, νά βιάσουν ἤ νά ἀνοίξουν τά κελάρια γιά νά πιοῦν. Δέν γλύτωσαν οὔτε τά μοναστήρια οὔτε οἱ Ἐκκλησίες οὔτε οἱ βιβλιοθῆκες. Στήν ἴδια τήν Ἁγία Σοφία ἔβλεπε κανείς μεθυσμένους στρατιῶτες νά σχίζουν τίς μεταξωτές κουρτίνες καί νά γκρεμίζουν καί νά κομματιάζουν τό μεγάλο ἀσημένιο εἰκονοστάσιο, ἐνῶ ποδοπατοῦσαν ἀσεβέστατα ἅγιες εἰκόνες καί ἱερά βιβλία. Ἐνῶ ἔπιναν ἀπό τά ἱερά σκεύη τοῦ θυσιαστηρίου, μιά πόρνη κάθισε στόν πατριαρχικό θρόνο καί ἄρχισε νά τραγουδᾶ ἕνα ἄσεμνο γαλλικό τραγούδι. Καλόγριες βιάσθηκαν μέσα στά μοναστήρια τους. Χωρίς καμιά διάκριση, παλάτια καί καλύβες παραβιάσθηκαν καί καταστράφηκαν. Πληγωμένα γυναικόπαιδα κείτονταν ἑτοιμοθάνατα στούς δρόμους. Ἐπί τρεῖς ἡμέρες ἐξακολουθοῦσαν οἱ φρικιαστικές σκηνές τῆς λεηλασίας καί τῆς αἱματοχυσίας, ὥσπου ἡ τεράστια ὡραία πόλη ἔγινε ἕνα ἐρείπιο. Ἀκόμα καί οἱ Σαρακηνοί θά εἶχαν δείξει περισσότερο οἶκτο, ἀναφωνεῖ ὁ ἱστορικός Νικήτας, καί λέει τήν ἀλήθεια. Ἐπιτέλους, οἱ Λατίνοι ἀρχηγοί κατάλαβαν ὅτι τόσο μεγάλη καταστροφή δέν ἦταν πρός ὄφελος κανενός. Ὅταν οἱ στρατιῶτες ἐξαντλήθηκαν ἀπό τήν ἀσυδοσία τους, ἀποκαταστάθηκε ἡ τάξη. Ὅποιος εἶχε κλέψει πολύτιμα ἀντικείμενα ὑποχρεώθηκε νά τά παραδώσει στούς Φράγκους εὐγενεῖς. Δυστυχισμένοι πολίτες βασανίσθηκαν γιά νά ἀποκαλύψουν ποῦ βρίσκονταν τά ἀγαθά πού εἶχαν κατορθώσει νά κρύψουν. Ἀκόμα καί μετά ἀπό τέτοια ἀλόγιστη καταστροφή ὁ ὄγκος τῆς λείας ἦταν ἐκπληκτικός. Κανένας, ἔγραφε ὁ Βιλλαρδουίνος δέν μπόρεσε νά μετρήσει τό χρυσάφι καί τό ἀσήμι, τά πολύτιμα σκεύη καί τά κοσμήματα, τά χρυσοκέντητα καί μεταξωτά φορέματα, τίς γοῦνες ἀπό γκρίζες ἀλεποῦδες καί ἐρμίνες. Καί, ὅπως πρόσθετε μέ τό κύρος πού διέθετε, ἀπό τότε πού δημιουργήθηκε ὁ κόσμος ποτέ κανείς δέν εἶχε πάρει τόσα πολλά ἀπό μιά πόλη. Ὅλα μοιράσθηκαν σύμφωνα μέ τή συνθήκη: τρία ὄγδοα πῆγαν στούς σταυροφόρους, τρία ὄγδοα στούς Ἑνετούς καί ἕνα τέταρτο κρατήθηκε γιά τό μέλλοντα αὐτοκράτορα».
.             Μετά τήν ἐπανάκτησή της, τό 1261 μ. Χ., ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν πλέον ἡ σκιά τῆς δόξας τοῦ παλαιοῦ ἑαυτοῦ της, ὅμως δέν ἔπαυε νά θυμίζη τήν παλαιά της αἴγλη καί δόξα.
.             Ὁ Ἰωσήφ ὁ Βρυέννιος πού ἔζησε τόν 14ο–15ο αἰώνα ἐξυμνεῖ τήν Κωνσταντινούπολη. Γι’ αὐτόν τόν μεγάλο διδάσκαλο ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι «ἡ μεγαλόπολις αὕτη, καί Πόλις πασῶν ὑπό τόν ἥλιον πόλεων, καί πολυώνυμός ἐστι Πόλις, καί μεγαλώνυμος». Εἶναι πόλη τοῦ Μεγάλου Βασιλέως Χριστοῦ, βασίλισσα πού εἶναι ἀφιερωμένη ἀπό τήν καταβολή της στήν Βασίλισσα, τήν Θεοτόκο, τήν Δέσποινα τοῦ κόσμου. Εἶναι «ἑπτάλοφος Πόλις, καί βυζαντίς, καί Κωνσταντινούπολις, καί πολυκρατίστη τοῦ κραταιοῦ καί ἁγίου ἡμῶν αὐτοκράτορος». Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι «πόλις τῆς οἰκουμένης τό ἄγαλμα, τῆς καλλονῆς ἡ ἑστία, τό πρόσκαιρον τῆς τρυφῆς χωρίον, ἡ ξένη θέα πασῶν χαρίτων, τοῦ ἡ μετέρου γένους τό ἔδαφος, τό τῶν ἀγαθῶν πρυτανεῖον, ὁμόροις τό θέλγητρον, καί ἀλλογενέσιν ἡδύτατον λάλημα· Πόλις ἁγία καί μητρόπολις πιστή, νέα τε Ῥώμη καί νέα Ἱερουσαλήμ ἡ αὐτή· γῆ ἀγαθή, καί καλή γῆ ῥέουσα μέλι καί γάλα, καί πηγή παντοδαπῶν ἀγαθῶν· ὄρος τετυρωμένον καί πῖον, ὄρος δασύ καί κατάσκιον, ὄρος ἅγιον, ἐν ᾧ ὁ τῶν ὅλων Θεός κατοικεῖν ἡρετίσατο· κοινή πατρίς καί μήτηρ καί τροφός τῶν ὀρθοδόξων χριστιανῶν».
.           Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι κατά τόν Ἰωσήφ Βρυέννιο ὅ,τι ὁ οὐρανός στόν κόσμο, ὁ ἥλιος στόν οὐρανό, ὁ παράδεισος στήν γῆ, τό κοινό ἐμπόριο στά κλίματα τῆς γῆς, ἡ μητρόπολη στήν ἐπαρχία, ἡ ἀκρόπολη στήν πόλη, ὁ λιμένας στό πέλαγος, τό πανδοχεῖο στούς τετραόδους, τό ταμεῖο στήν οἰκία, τό διδασκαλεῖο στήν πολιτεία, τό θέατρο στίς πανηγύρεις, ἡ ἁρμονία στά μέλη, ὁ ὀφθαλμός στό πρόσωπο καί ἡ κεφαλή στό σῶμα.
.             Στήν συνέχεια λέγει ὅτι ἡ Κωνσταντινούπολη- Νέα Ρώμη εἶναι τό κέντρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί τῆς πολιτικῆς ζωῆς, τό κέντρο τῆς ἐπιστήμης καί τό σταυροδρόμι ὅλου τοῦ κόσμου. Ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι τό κοιμητήριο τῶν θεραπευτῶν τοῦ Θεοῦ, τό τέμενος τῆς Θεοτόκου, ἀφοῦ σέ αὐτήν ὑπάρχει ἡ ἐσθήτα καί ἡ ζώνη Της, ἀλλά καί ὁ τόπος τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ ἐκεῖ παραμένουν πολλά ἀντικείμενα τοῦ Πάθους Του, ὅπως ὁ χιτών, τά ἱμάτια, τό αἷμα πού ἔρρευσε ἀπό τήν πλευρά Του, ὁ σταυρός, ἡ λόγχη, οἱ ἧλοι, ὁ σπόγγος, ὁ κάλαμος. Στήν Πόλη αὐτή ὑπάρχουν τά ἐχέγγυα τῆς σωτηρίας, τά ἱερά λείψανα τῶν ἁγίων πού τελειώθηκαν σέ ὅλη τήν γῆ. Ἀκόμη, ἡ Κωνσταντινούπολη εἶναι ἡ βάση καί ἡ ἀκρώρεια τῆς θεολογίας, ἡ κορυφή τῶν δογμάτων.
.             Στήν Πόλη αὐτή μπορεῖ ὁ φιλοθεάμων καί ὠτακουστής νά δῆ τά κάλλη της πού ἔχουν σχέση μέ τήν θέση, τήν χρήση, τήν τέρψη, τό μέγεθος, τήν ποικιλία, τήν εὐκρασία σέ ὅλες τίς ἐποχές, τήν καλλονή, τήν φαιδρότητα. Μπορεῖ κανείς νά δῆ τούς ξενῶνες, τούς παρθενῶνες, τά φροντιστήρια, τίς ἅγιες Μονές, τό πλῆθος τῶν Ἐκκλησιῶν, τά ἀνάκτορα, τούς πύργους, τά ὑψηλά σπίτια, τούς κήπους, τούς παραδείσους, τάς κυπαρίσσους, τά ἄλση. Σέ αὐτήν τήν Πόλη μπορεῖ νά θαυμάση κανείς τήν σωφροσύνη τῶν εὐγενίδων, τήν φυλακή τῶν θαλαμευομένων, τήν εὐλάβεια τῶν μοναστριῶν, τούς ὁλονυκτίους ἤχους τῶν μοναχῶν, τήν εὐταξία τοῦ Κλήρου, τήν σεμνότητα τῶν Ἀρχιερέων, τούς χορούς τῶν ἱερέων, καί τήν κεκρυμμένη ζωή αὐτῶν πού ζοῦν ἐν Χριστῷ. Μπορεῖ νά μάθη τό πειθήνιο τοῦ λαοῦ, τό φιλόστοργο τῶν πολιτῶν σέ ὅλους, τό προσηνές, τό φιλάληθες καί καλοθελές, τήν παίδευση τῆς πολιτείας, τήν κατάσταση τῶν ἀρχόντων, τήν γαληνότητα τῶν Βασιλέων. Καί μέ ὅλα αὐτά μπορεῖ κανείς νά θαυμάση τίς συνεχεῖς ἑορτές, τά θαύματα τῶν ἁγίων, τό πολυτελές τῶν ἱερῶν σκευῶν, τό σεβάσμιο τῶν θείων εἰκόνων καί τήν ὑπεροχή τῶν ἁγίων παθῶν.
.             Ἀκολούθως, ἐπαινεῖ τούς δύο μεγάλους φωστῆρες τῆς Πόλεως πού εἶναι ὁ οἰκουμενικός ἐκκλησιαστικός θρόνος, πού καταφωτίζει τίς ψυχές, καί ὁ κραταιός Αὐτοκράτωρ πού καταφωτίζει τά σώματα, ἀφοῦ καί οἱ δύο αὐτοί περιθάλπουν καί ζωογονοῦν κάθε πιστό. Καί γύρω ἀπό αὐτούς τούς δύο φωστῆρες κινοῦνται οἱ χοροί τῶν ἀστέρων, στόν μέν αὐτοκράτορα ὁ κύκλος τῶν συγκλητικῶν καί τῶν στρατιωτικῶν, στόν δέ Πατριάρχη ὁ κατάλογος τοῦ Κλήρου καί ὅλος ὁ λαός. Καί στό στερέωμα αὐτό ἔχουν στερεωθῆ ἄδυτα ἄστρα πού ὑπερλάμπουν τό καλό, καί αὐτά εἶναι οἱ σεβάσμιες Μονές καί τό πλῆθος τῶν Ναῶν. Καί περιγράφοντας ὅλην αὐτήν τήν ὀμορφιά τῆς Πόλεως καταλήγει: «Τοιαύτη ἡμῖν ἡ Πόλις, ὡς ἐν συνόψει εἰπεῖν, καί τά τοιαῦτα ἐν ταύτῃ καλά περιέχεται».
.             Μετά τήν περιγραφή αὐτή τῆς Πόλεως προτρέπει τούς ἄρχοντες καί τόν λαό νά ἐνδιαφερθοῦν γιά τήν ὀχύρωσή της, γιά τήν κατασκευή τῶν τειχῶν της, πού ἔχουν καταρρεύσει ἀπό τόν χρόνο καί ὁμοιάζει ὡσάν μία γηρανθεῖσα καί συγκύπτουσα μητέρα, καί νά τῆς δώσουν χέρι βοηθείας ἔτσι ὥστε νά ἀποδώσουν «τά θρεπτήρια ἐν τῷ γήρᾳ» αὐτῆς.
.             Μέ τήν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως στούς Ὀθωμανούς τό 1453 μ.Χ. ὁλοκληρώθηκε ἡ καταστροφή της. Ὁ Ράνσιμαν στό βιβλίο του «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως» γράφει: «Τά ἰδιωτικά σπίτια λεηλατήθηκαν συστηματικά· κάθε τμῆμα λαφυραγωγῶν ἄφηνε μιά μικρή σημαία στήν εἴσοδο, γιά νά δείξει ὅτι τό σπίτι εἶχε λεηλατηθῆ ὁλοσχερῶς. Μαζί μέ τά ὑπάρχοντά τους ἔπαιρναν καί τούς ἐνοίκους. Ὅποιος λιποθυμοῦσε ἤ ἔπεφτε ἀπό ἀδυναμία, σφαζόταν μαζί μέ μερικά μικρά παιδιά πού θεωρήθηκαν ὅτι δέν εἶχαν ἀξία· ἀλλά κατά κανόνα τώρα πιά δέ θυσίαζαν τή ζωή τῶν αἰχμαλώτων. Ὑπῆρχαν ἀκόμα μεγάλες βιβλιοθῆκες στήν Πόλη, μερικές κοσμικές καί οἱ περισσότερες τῶν μοναστηριῶν. Τά περισσότερα βιβλία κάηκαν· ἀλλά ὑπῆρξαν μερικοί τοῦρκοι ἀρκετά ἔξυπνοι γιά νά καταλάβουν ὅτι ἦταν ἐμπορεύσιμα ἀντικείμενα καί διέσωσαν μερικά πού ἀργότερα πουλήθηκαν γιά εὐτελῆ ποσά σέ ὅποιον ἐνδιαφερόταν. Μέσα στίς ἐκκλησίες ἔγιναν σκηνές ἀκολασίας. Πολλοί ἐσταυρωμένοι μέ πολύτιμες πέτρες κουβαλήθηκαν μέ τούρκικα τουρμπάνια τυλιγμένα γύρω ἀπό τά κεφάλια τους. Πολλά κτίρια ἔπαθαν ἀνεπανόρθωτες ζημίες. Τό βράδυ δέν ὑπῆρχαν πολλά γιά νά λαφυραγωγηθοῦν· καί κανένας δέ διαμαρτυρήθηκε, ὅταν ὁ σουλτάνος προκήρυξε ὅτι ἡ λαφυραγωγία ἔπρεπε νά σταματήσει. Οἱ στρατιῶτες εἶχαν ἀρκετή ἀσχολία γιά τίς ὑπόλοιπες δύο μέρες νά μοιράσουν τά λάφυρα καί νά μετρήσουν τούς αἰχμαλώτους. Διαδόθηκε ὅτι αὐτοί ἦταν πενήντα χιλιάδες, ἀπό τούς ὁποίους μόνο πεντακόσιοι ἦταν στρατιῶτες. Οἱ ὑπόλοιποι ἀπό τούς χριστιανούς στρατιῶτες σκοτώθηκαν, ἐκτός ἀπό τούς λίγους ἄνδρες πού διέφυγαν μέ τά πλοῖα. Οἱ νεκροί, μαζί μέ τούς ἀμάχους πού ὑπῆρξαν θύματα τῆς σφαγῆς, λέγεται ὅτι ἦταν τέσσερις χιλιάδες».
.             Ὁ Μιχαήλ Δούκας θρήνησε γιά τήν ἅλωση τῆς Πόλης μέ τά ἑξῆς λόγια: «Ὦ πόλις, πόλις, πόλεων πασῶν κεφαλή! ὦ πόλις, πόλις κέντρον τῶν τεσσάρων τοῦ κόσμου μερῶν! ὦ πόλις, πόλις, Χριστιανῶν καύχημα καί βαρβάρων ἀφανισμός! ὦ πόλις, πόλις, ἄλλη παράδεισος φυτευθεῖσα πρός δυσμάς, ἔχουσα ἔνδον φυτά παντοῖα βρίθοντα καρπούς πνευματικούς! ποῦ σου τό κάλλος, παράδεισε; ποῦ σου ἡ τῶν χαρίτων τοῦ πνεύματος εὐεργετική ρῶσις ψυχῆς τε καί σώματος; ποῦ τά τῶν ἀποστόλων τοῦ κυρίου μου σώματα, τά πρό πολλοῦ φυτευθέντα ἐν τῷ ἀειθαλεῖ παραδείσῳ, ἔχοντα ἐν μέσῳ τούτων τό πορφυροῦν ἱμάτιον, τήν λόγχην, τόν σπόγγον, τόν κάλαμον, ἅτινα ἀσπάζοντες ἐφανταζόμεθα τόν ἐν σταυρῷ ὑψωθέντα ὁρᾶν, ποῦ τά τῶν ὀστῶν λείψανα, ποῦ τά τῶν μαρτύρων; ποῦ τά τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου καί τῶν λοιπῶν βασιλέων πτώματα;…».
.             Ὅμως καί κατά τήν διάρκεια τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας ἡ Κωνσταντινούπολη ἦταν τό κέντρο ὅλων τῶν Ρωμηῶν, ἀφοῦ ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἀναγνωρίσθηκε ὄχι μόνον ὡς θρησκευτικός ἀρχηγός, ἀλλά, καί κατά κάποιον τρόπο, καί πολιτικός ἀρχηγός, ὡς ἐθνάρχης (Millet Basi) τοῦ ρωμαίϊκου ἔθνους. Ἰδίως, ὅταν κατά τό 1517 ἡ Αἴγυπτος, ἡ Συρία καί ἡ Παλαιστίνη καταλήφθηκαν ἀπό τούς Ὀθωμανούς καί τά τρία Πατριαρχεῖα ἑνώθηκαν στό ἕνα Ὀθωμανικό Κράτος, ὡς τμήματα τοῦ ἑνός Rum Mileti, τοῦ ἑνός χριστιανικοῦ ἔθνους, «ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἔλαβε παρά τῆς Ὑψηλῆς Πύλης σαφεῖς πληρεξουσιότητας, ἐν τῇ ἰδιότητι αὐτοῦ ὡς Ἐθνάρχου (Millet Basi) νά εἶναι ἐθνικός ἀρχηγός καί ἐπί τῶν λοιπῶν Πατριαρχείων καί μεσίτης μεταξύ τῶν πατριαρχῶν τούτων καί τῆς κυβερνήσεως ἐν τῇ ἐκλογῇ τῶν πατριαρχῶν, τῇ ἐπικυρώσει τῶν βερατίων αὐτῶν, καί ἐπί πάντων τῶν ἔργων, ἐφ’ ὧν ἦσαν ἀπαραίτητοι αἱ ἀποφάσεις καί ἐντολαί τῆς ἐξουσίας, μέχρι καί τῆς παροχῆς ἀδείας ἐλεύσεως εἰς Κωνσταντινούπολιν πατριάρχου τινός». Οἱ Σουλτάνοι στά βεράτια τῆς ἐκλογῆς τῶν Οἰκουμενικῶν Πατριαρχῶν, ὅπως ἔγινε στήν ἐκλογή τοῦ Διονυσίου Δ΄, σημείωναν: «Οἱ πατριάρχαι τῶν ἄλλων χωρῶν διενεργήτωσαν τάς ὑποθέσεις αὐτῶν διά τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως» (Μητροπολἰτης Σάρδεων Μάξιμος).
.             Μέχρι σήμερα ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης καλεῖται «Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης καί Οἰκουμενικός Πατριάρχης» καί ἡ ἕδρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καλεῖται «Βασιλεύουσα Πόλη». Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο εἶναι τό συντονιστικό ὄργανο ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί διακονεῖ θυσιαστικῶς ὅλες τίς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες στά προβλήματα πού ἀντιμετωπίζουν, ἐνδιαφέρεται γιά τήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν μέσα στό πλαίσιο τοῦ συνοδικοῦ καί ἱεραρχικοῦ θεσμοῦ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης προεδρεύει στίς Συνόδους καί συντονίζει ὅλο τό διορθόδοξο ἐκκλησιαστικό ἔργο, γι’ αὐτό καί τοῦ ἀπονέμεται ὁ δίκαιος σεβασμός καί ἡ πρέπουσα τιμή. Εἶναι ὁ Πρῶτος τῶν ἄλλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
.             Στά ἀνωτέρω παρουσιάσθηκε μιά σύντομη στήν ἱστορία διαδρομή τῆς ἔνδοξης καί τιμημένης νέας Ρώμης.

 

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

 

, ,

Σχολιάστε

1204: Η ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ! «Ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο βεβήλωσαν τὸν Σταυρό!» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

1204: Ἡ Σταυροφορία κατὰ τοῦ Σταυροῦ!

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.           Μία ἀπὸ τὶς μελανότερες σελίδες τῆς παγκόσμιας Ἱστορίας εἶναι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους, στὶς 13 Ἀπριλίου τοῦ 1204. Ὀκτακόσια δέκα πέντε χρόνια μετὰ τὸ τραγικὸ γεγονὸς οἱ ἐπιπτώσεις του παραμένουν ζωντανὲς καὶ ἡ νοοτροπία τῶν ἰσχυρῶν τῆς Δύσης δὲν διαφέρει πολὺ ἀπὸ αὐτήν τοῦ τότε Πάπα Ἰννοκεντίου Γ΄.
.           Ὁ Στῆβεν Ράνσιμαν στὸ κλασικὸ ἔργο του «Σταυροφορίες» σημειώνει ὅτι ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους δὲν ἔχει παρόμοιά της στὴν ἱστορία. Ἀπὸ τὴν πλευρά του ὁ Ρ. Μπράουνινγκ στὴ μελέτη του «Ἡ Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία» γράφει: «Ἂν ὑπῆρξε ἕνα καὶ μόνο μοιραῖο κτύπημα γιὰ τὴν ἐξόντωση τοῦ Βυζαντίου, αὐτὸ ἔγινε τὸ 1204 καὶ ὄχι τὸ 1453».
.           Οἱ σταυροφορίες ἦσαν ἰδέα τῆς Παποσύνης. Ὅπως γράφει ὁ ρωμαιοκαθολικὸς ἱερομόναχος π. Μάρκος Φώσκολος «χωρὶς τὴ “Γρηγοριανὴ Μεταρρύθμιση” δὲν θὰ ὑπῆρχε ἡ ἔννοια τῆς σταυροφορίας». Καὶ ἐξηγεῖ: «Μὲ τὸ μεταρρυθμιστικό του ἔργο, ποὺ ἀποσκοποῦσε στὸ νὰ φέρει τὴν παποσύνη ἐπικεφαλῆς τῆς χριστιανοσύνης,… ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ (1073 – 1085) καλλιέργησε τὴν ἰδέα (τῆς σταυροφορίας)» πιστεύοντας σὲ μεγάλα ὀφέλη. Ὁ ἴδιος συνέταξε τὸ κείμενο «Dictatus Papae». Πρόκειται γιὰ τὸ ντοκουμέντο, ποὺ ἐκφράζει τὴν διαχρονικὴ πεποίθηση τῆς Ρώμης περὶ τῆς ἀπόλυτης ἐξουσίας τοῦ Πάπα ἐπὶ τῆς Γῆς. Οὐσιαστικὰ ὁ Πάπας Γρηγόριος Ζ΄ εἶναι ὁ πρῶτος θεωρητικὸς τοῦ παποκαισαρισμοῦ καὶ τῆς θεοκρατικῆς ἀπολυταρχίας καὶ ὁ πρῶτος ἐκ δογματικῆς πεποιθήσεως πλανητάρχης.
.           Οἱ ἑπόμενοι πάπες ὑλοποίησαν τὸ σχέδιο τοῦ Γρηγορίου Ζ΄, μὲ πρῶτο τὸν Οὐρβανὸ Β΄, ποὺ ὀργάνωσε τὴν Πρώτη Σταυροφορία. Οἱ σταυροφορίες σκοπὸ εἶχαν νὰ ἀπελευθερώσουν τοὺς Ἁγίους Τόπους ἀπὸ τοὺς Μουσουλμάνους. Παράλληλα ὅμως γίνονταν πολλὰ πολιτικὰ καὶ στρατιωτικὰ παιχνίδια, γιὰ νὰ φτάσουν στὴν κατάντια οἱ σταυροφόροι στὴν Δ΄ Σταυροφορία ἀντὶ γιὰ τὰ κατακτημένα ἀπὸ τὸ Ἰσλὰμ Ἱεροσόλυμα νὰ κτυπήσουν τὴν Χριστιανικὴ Βασιλεύουσα, ἀντὶ νὰ πολεμήσουν τοὺς Μουσουλμάνους νὰ ἐξοντώσουν τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ἀντὶ νὰ πλήξουν τὴν ἡμισέληνο νὰ βεβηλώσουν τὸν Σταυρό!
.           Τί τοὺς ἔκανε νὰ προβοῦν σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ φρικτότερα ἐγκλήματα τῆς Ἱστορίας; Ὄχι βέβαια τὰ ἐσωτερικὰ προβλήματα σὲ ἐπίπεδο ἡγεσίας τοῦ Βυζαντίου. Ὁ φθόνος γιὰ τὸ μεγαλεῖο τῆς Βασιλεύουσας, καὶ ἡ ἀκόρεστη βάρβαρη ἐπιθυμία λεηλασίας τοῦ ὑλικοῦ, πνευματικοῦ, καὶ πολιτισμικοῦ πλούτου της. Ὁ ἐκ τῶν κατακτητῶν Γοδεφρεῖδος Βιλλαρδουίνος στὸ χρονικό, ποὺ ἔγραψε γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Πόλης, περιγράφει τὸ λάγνο μάτι τῶν βαρβάρων πολιορκητῶν, ὅταν τὴν ἀντίκρισαν: «Τώρα μπορεῖτε νὰ μάθετε πῶς κοίταζαν ἐπίμονα τὴν Κωνσταντινούπολη… Δὲν μποροῦσαν ποτὲ νὰ σκεφτοῦν πὼς μπορεῖ νὰ ὑπάρχει σὲ ὅλο τὸν κόσμο μία τόσο πλούσια πόλη, ὅταν εἶδαν αὐτὰ τὰ ψηλά της τείχη καὶ τοὺς πλούσιους πύργους κι αὐτὰ τὰ πλούσια παλάτια κι αὐτὲς τὶς ψηλὲς ἐκκλησίες, ποὺ ἦταν τόσο πολλὲς ποὺ κανεὶς δὲν θὰ τὸ πίστευε, ἂν δὲν τὸ ἔβλεπε μὲ τὰ μάτια του… Δὲν ὑπῆρξε ἄνθρωπος ποὺ τὴν εἶδε καὶ δὲν ἀνατρίχιασε…».
.           Ἡ περιγραφὴ τῶν λεηλασιῶν καὶ τῶν βεβηλώσεων ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς «σταυροφόρους» εἶναι πτωχὴ μπρὸς στὴν πραγματικότητα. Ὁ Βιλλαρδουίνος στὸ Χρονικό του σημειώνει σχετικά: «Πολλοὶ ποὺ εἶχαν σκορπιστεῖ στὴν πόλη πήρανε πολλὰ ποὺ κανεὶς δὲν ἤξερε νὰ πεῖ πόσα, χρυσάφι καὶ ἀσήμι καὶ σκεύη πολύτιμα πετράδια καὶ μετάξια καὶ γούνινα φορέματα ἀπὸ γκρίζο σκίουρο καὶ ἀπὸ ἐρμίνα καὶ ὅλα τὰ ἀκριβὰ πράματα ποὺ βρέθηκαν ποτὲ στὴ γῆ… Καὶ μεγάλη ἦταν ἡ χαρὰ γιὰ τὰ πλούτη καὶ γιὰ τὴ νίκη ποὺ τοὺς ἔδωσε ὁ Θεός. Γιατί ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν φτωχοί, βρεθήκανε σὲ πλούτη καὶ σὲ πολυτέλεια…».
.           Οἱ ἁρπαγὲς τῶν τιμαλφῶν ἦταν ἡ μία πλευρὰ τῆς λεηλασίας. Ἡ ἄλλη ἦσαν οἱ ἁρπαγὲς τῶν πολύτιμων ἔργων τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ καὶ βυζαντινοῦ πολιτισμοῦ, καθὼς καὶ τὰ πολλὰ λείψανα ἁγίων. Ὅλα σήμερα βρίσκονται στὴ Δύση… Ἕνα ὁρατὸ παράδειγμα: Τὰ τέσσερα μπρούτζινα ἄλογα ποὺ ἦσαν στὸν Ἱππόδρομο τῆς Κωνσταντινούπολης βρίσκονται σήμερα στὴν Ἐκκλησία (!) τοῦ Ἁγίου Μάρκου, στὴ Βενετία… Φρικτότερη γιὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ γιὰ κάθε πολιτισμένο ἄνθρωπο ἦταν ἡ βεβήλωση τῶν ἐντὸς τῶν Ναῶν καὶ τῶν Μοναστηριῶν ἱερῶν σκευῶν.

Ἡ συγγνώμη τοῦ Πάπα

.           Οἱ Ἕλληνες διατηροῦν μὲ πικρία στὴ μνήμη τους τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Κατὰ τὴν ἐπίσκεψη, μετὰ ἀπὸ πρόσκληση τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας Κων. Στεφανόπουλου, τοῦ Πάπα Ἰωάννου Παύλου Β΄ στὴν Ἀθήνα ὁ μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος τοῦ ἔθεσε ἐνώπιον τῆς παγκόσμιας κοινῆς γνώμης καὶ γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανὸ Προκαθήμενο τὴν «ἀφιλάδελφο» συμπεριφορὰ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας (Δ΄ Σταυροφορία, Φραγκοκρατία, Οὐνία) πρὸς τοὺς Ἕλληνες Ὀρθοδόξους καὶ τοῦ ἐπισήμανε ὅτι γι’ αὐτὴν ἡ Ρώμη οὐδέποτε ζήτησε συγγνώμη.
.           Στὴν ἀπάντησή του πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο ὁ Πάπας εἶπε: «Γιὰ ὅλες τὶς παρελθοῦσες καὶ παροῦσες περιστάσεις ὅπου τὰ τέκνα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἁμάρτησαν μὲ πράξεις καὶ παραλείψεις κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν τους, ὁ Κύριος ἂς μᾶς χορηγήσει τὴ συγχώρηση, ποὺ τοῦ ζητοῦμε… Ἀναλογίζομαι τὴ δραματικὴ ἅλωση τῆς αὐτοκρατορικῆς πόλεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία ἀπὸ τόσο μακροὺς χρόνους ἦταν ὁ προμαχώνας τὴ Χριστιανοσύνης στὴν Ἀνατολή. Εἶναι τραγικὸ ὅτι οἱ ἐπιδρομεῖς, ξεκινώντας γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἐλεύθερη πρόσβαση τῶν χριστιανῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους, ἐστράφησαν κατὰ τῶν ἀδελφῶν τους ἐν τῇ πίστει. Τὸ γεγονὸς ὅτι χριστιανοὶ λατίνοι συμμετεῖχαν σ’ αὐτὸ προκαλεῖ στοὺς καθολικοὺς βαθιὰ θλίψη». Οἱ δύο ὁμιλίες εἶναι ἱστορικὲς καὶ ἀποσπάσματά τους περιέχονται σὲ διάφορες γλῶσσες στὴν Wikipedia καὶ στὸ λῆμμα «Ἡ ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης (1204)». –

 

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΠΡΩΤΟΘΡΟΝΟΣ ΔΕΝ ΣΤΑΥΡΩΝΕΙ ΑΛΛΑ ΣΤΑΥΡΩΝΕΤΑΙ. Θυσιαστικῶς ἵδρυσε καὶ ἀνεγνώρισεν ὅλας τὰς ἀνὰ τὸν κόσμον σήμερον Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας». (Οἰκουμεν. Πατριάρχης)

.            Στὴν ἰδιαίτερη τιμὴ ποὺ ἀποδίδει ὁ πιστὸς λαὸς στοὺς Μεγαλομάρτυρες στρατιωτικοὺς Ἁγίους, γιὰ τὴν ἀνυποχώρητη στάση τους, «πρὸ τῶν κινδύνων, πρὸ τοῦ ψεύδους τῆς εἰδωλολατρείας καὶ εἰδωλομανίας», ἀναφέρθηκε ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὁ ὁποῖος χοροστάτησε κατὰ τὴ θεία λειτουργία ποὺ τελέστηκε τὴν Παρασκευή, 26 Ὀκτωβρίου, στὸν πανηγυρίζοντα Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Δημητρίου Ξηροκρήνης (Κουρούτσεσμε), ὅπου βρίσκεται καὶ τὸ θαυματουργικὸ ἁγίασμα. Ἰδιαίτερη ἀναφορὰ ἔκανε στὸν ἑορταζόμενο, σήμερα,  Ἅγιο Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο καὶ στὸν σεβασμὸ μὲ τὸν ὁποῖο τὸν περιβάλλουν οἱ πιστοὶ στὴν Πόλη, τὴν Θεσσαλονίκη ἀλλὰ καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
.           «Τιμᾶται πάρα πολὺ ὄχι μόνον εἰς τὴν ἄλλοτε συμβασιλεύουσαν καὶ σήμερον συμπρωτεύουσαν Θεσσαλονίκην, ἀλλὰ καὶ εἰς ὅλον τὸν Ὀρθόδοξον κόσμον. Καὶ ἐδῶ, εἰς τὴν βασιλεύουσαν Πόλιν, ἀπὸ τῆς ἱδρύσεώς της σχεδόν, ἐτιμᾶτο ἰδιαιτέρως ὁ Μεγαλομάρτυς Ἅγιος», εἶπε καὶ ὑπενθύμισε ὅτι, «καὶ σήμερον, παρ᾽ ὅλας τοῦ Γένους τὰς περιπετείας καὶ τὰς πικρὰς δοκιμασίας, τέσσαρες Ναοὶ ἐπ᾽ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στολίζουν τὴν χριστιανικήν μας Κωνσταντινούπολιν».
.             «Εἴμεθα ὀλίγοι ἀλλὰ ἀμέρτητοι. Ἡ δύναμις ἐξ ἄλλου τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας δὲν εἶναι κοσμική, οὔτε ἀποδεικνύεται διὰ τῶν ἀριθμῶν. Τὸ Οἰκουμενικόν μας Πατριαρχεῖον εἶναι δυνατό, διότι διαθέτει θυσιαστικὴν ἀγάπην, καὶ πολιτεύεται διὰ τῆς ταπεινώσεως καὶ τοῦ Σταυροῦ. Ἡ ἱστορία του εἶναι γεμάτη ἀπὸ μαρτύριον καὶ θυσίας ὑπὲρ τοῦ κόσμου, ὑπὲρ ὅλων τῶν λαῶν καὶ “εἰς πάντα τὰ ἔθνη”. Εἰς τὰ σωματεῖα καὶ τοὺς κοσμικοὺς ὀργανισμούς, ἀσφαλῶς, λαμβάνεται ὑπ᾽ ὄψιν μόνον ἡ δύναμις τῶν ἀριθμῶν, τῶν χρημάτων, τῆς κοσμικῆς καὶ πολιτικῆς ἐξουσίας, ἀλλ᾽ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν κυριαρχοῦν οἱ πνευματικοὶ νόμοι, οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, ἡ εὐσεβὴς τοῦ Γένους μας παράδοσις, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια τῶν προγόνων μας, ὁ καταγεγραμμένος λόγος τοῦ Χριστοῦ ἐν τῷ Ἱερῷ Εὐαγγελίῳ. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τῆς ὁποίας πιστὰ τέκνα τυγχάνετε ἐσεῖς ὅλοι οἱ εὐλαβεῖς προσκυνηταί, ἀποτελεῖ τὴν ἐνσάρκωσιν τῆς ἐλευθέρας ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία δὲν σταυρώνει, ἀλλὰ σταυρώνεται, θυσιάζουσα τὴν ψυχὴν τῆς χάριν τῶν φίλων αὐτῆς, ποὺ εἶναι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Θυσιάζει ὅμως καὶ τὴν ψυχὴν αὐτῆς χάριν τῶν ἐχθρῶν της καὶ ὅλων αὐτῶν οἱ ὁποῖοι δὲν δύνανται νὰ ἀνεχθοῦν αὐτὴν τὴν μεγάλην πραγματικότητα: ὅτι δηλαδὴ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία καὶ ἡ ἀρχὴ ὅλων τῶν νεοπαγῶν κατὰ τόπους Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν. Καὶ αὐτὸ διότι θυσιαστικῶς ἵδρυσε καὶ ἀνεγνώρισεν ὅλας τὰς ἀνὰ τὸν κόσμον σήμερον Ὀρθοδόξους Αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας.
.             Ἡ μεγίστη αὕτη εὐθύνη τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας δὲν ἦτο ἀσφαλῶς μὲ ἡμερομηνίαν λήξεως. Δι᾽ αὐτό, ὅπως ἐδώσαμεν αὐτοκεφαλίαν εἰς ὅλας τὰς τοπικὰς Ἐκκλησίας, κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον ἡ περὶ ἡμᾶς Ἁγία καὶ Ἱερὰ Σύνοδος ἀποφάσισε νὰ ἐκχωρήση τὸ Αὐτοκέφαλον καὶ εἰς τὴν πολλαπλῶς βασανισμένην Οὐκρανίαν, διὰ νὰ πορευθῆ καὶ αὐτὴ ἐντός τοῦ συστήματος τῶν Ὀρθοδόξων ἐν ἑνότητι καὶ ἐσωτερικῇ εἰρήνῃ. Αὐτὴν τὴν ὑψίστην εὐθύνην τὴν ἔχει ἐκ τῶν Θείων καὶ Ἱερῶν Κανόνων μόνον ἡ πρωτόθρονος Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἀφοῦ αὐτῆς ὁ Προκαθήμενος εἶναι ὁ Πρῶτος εἰς τοὺς Ὀρθοδόξους. Ὁσάκις ἐπιχειρεῖται νὰ διαστραφῆ αὐτὴ ἡ βασικὴ ἐκκλησιολογικὴ ἀρχή, πράττεται τὸ βαρύτατον παράπτωμα τῆς ἀντιποιήσεως ἀρχῆς, δηλαδὴ ὠρισμένοι προσποιοῦνται τὸν Πρῶτον δίχως νὰ εἶναι, καὶ λαμβάνουν πρωτοβουλίας δίχως νὰ ἔχουν τοιοῦτον δικαίωμα, λησμονοῦντες ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον ἀσκεῖ τὸ χρέος του διὰ τῆς ἀγάπης, ἡ ὁποία εἶναι θυσιαστικὴ καὶ ἀνιδιοτελής.  Τὸ ὄντως καινὸν αὐτῆς τῆς μοναδικῆς ἀγάπης, τὸ ὁποῖον ἀντιτίθεται εἰς κάθε ἠθικισμὸν καὶ εἰς κάθε νεολογισμόν, ὁ ὁποῖος ἐπιχειρεῖ νὰ εἰσαγάγη νέας ἰδέας καὶ φιλοσοφίας εἰς τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι τὸ ὅτι δὲν διαχωρίζει τὸν Ἅγιον Θεὸν ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ ἐπιχειρεῖ νὰ διδάξη καὶ νὰ πείση διὰ τοῦ κηρύγματός της ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι “ὁ φίλος τῶν ἁμαρτωλῶν” (Λουκ. ζ´, 34). Καὶ ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ Ἐκκλησία τῶν ἁμαρτανόντων καὶ τῶν μετανοούντων καὶ ἡ τῆς σωτηρίας τῶν ἀναξίων καὶ πενήτων.  Ἐὰν ἔχωμεν τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐλπίδα μας εἰς Ἐκεῖνον, τότε ἔχομεν τὰ πάντα. Ὁ Θεὸς εἶχε πάντοτε τὴν ἀγκαλιά του ἀνοικτὴν εἰς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος εἰσήρχετο πονεμένος καὶ ἀπογοητευμένος εἰς τὸν ταπεινὸν τοῦτον ναὸν τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, καὶ εἰς ὅλους ὅσοι ἐλάμβαναν τὴν χάριν τοῦ ἁγιάσματός του. Ἀλλά, ἀκόμη καὶ σήμερον, συνεχίζεται ἡ ἁγιαστικὴ καὶ θαυματουργική του δύναμις. Δὲν φοβούμεθα, λοιπόν, τὰς παροδικὰς θυέλλας οἱ ὀρθόδοξοι Ρωμιοί, τὰς ὁποίας μετατρέπει εἰς γαλήνην ὁ περιπατῶν ἐπὶ τῶν ὑδάτων Κύριος, ἐνισχύων ἠμᾶς, ὅπως κάποτε τὸν λιποψυχήσαντα Ἀπόστολον Πέτρον».

ΠΗΓΗ: ec-patr.org

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ἆραγε ΥΠΑΡΧΕΙ “ΤΡΙΤΗ” ΡΩΜΗ; (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Ὑπάρχει «Τρίτη Ρώμη»;

τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.             Στήν ἱστορία ἐμφανίσθηκε ἀπό πολλούς ἡ θεωρία ὅτι ἡ Μόσχα εἶναι ἡ Τρίτη Ρώμη, ἀφοῦ ἡ Πρώτη Ρώμη εἶναι ἡ ἀρχαία Ρώμη, πού ἦταν πρωτεύουσα τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους, ἡ Δεύτερη Ρώμη εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολη, τήν ὁποία ἵδρυσε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, καί ἡ Τρίτη Ρώμη εἶναι ἡ Μόσχα τῆς Ρωσίας.
.             Ἡ ἰδέα περί τῆς Τρίτης Ρώμης γεννήθηκε μετά τήν Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-39) καί ἐπισημοποιήθηκε μέ τήν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τό 1453, ὅταν ἡ Βασιλεύουσα κυριεύθηκε ἀπό τούς Ὀθωμανούς, ὁπότε ἀρχίζει, κατά τήν θεωρία αὐτή, ἡ Τρίτη Ρώμη μέ τήν Χριστιανική Αὐτοκρατορία τῶν Ρώσων, ἀφοῦ ὁ νέος Ρῶσος Αὐτο­κρά­τορας προστατεύει τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς πού βρίσκον­ται κάτω ἀπό τήν Ὀθωμανική Αὐτοκτρατορία.
.             Ἔτσι, κατά τήν θεωρία αὐτή ἡ Πρώτη, Δεύτερη καί Τρίτη Ρώμη εἶναι συνδεδε­μένες μέ τήν πολιτική καί τήν δημιουργία τῆς Πρω­τεύουσας τῶν Αὐτοκρατοριῶν, ἡ ὁποία ἐπηρεάζει καί τούς ἐκκλησιαστικούς θρόνους πού βρίσκονται στίς Πρωτεύου­σες αὐτές.
.             Γιά τό θέμα τῆς θεωρίας περί τῆς Τρίτης Ρώμης θά παρου­σιάσω μερικά στοιχεῖα τά ὁποῖα παραθέτει ὁ διάσημος βυζαντι­νολόγος Στῆβεν Ράνσιμαν.
.             Κατά τόν μεγάλο αὐτόν βυζαντινολόγο «τό πιό περήφανο κατόρθωμα τῆς Βυζαντινῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε ὁ ἐκχριστια­νισμός τῶν Ρώσων». Παρά τό ὅτι διάφοροι ἱστορικοί λόγοι συνετέλεσαν στό νά ἀλλάξουν οἱ σχέσεις μεταξύ Βυζαντίου καί Ρωσίας στήν πορεία τοῦ χρόνου, ἐν τούτοις «τό Βυζάντιο ἐξακολουθοῦσε νά διατηρεῖ ἄμεσο ἔλεγχο ἐπί τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας», ἀφοῦ ὁ Μητρο­πολίτης Ρωσίας ἐκλεγόταν ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κων­σταν­τι­νουπόλεως.
.             Αὐτό ἔγινε καί μέ τόν Μητροπολίτη Κιέβου Ἰσί­δωρο, ὁ ὁποῖος συμπεριελήφθηκε στήν συνοδεία τοῦ Αὐτο­κρά­τορα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καί τοῦ Πατριάρχου Κωνσταν­τι­νουπόλεως στίς συνομιλίες πού γίνονταν μέ τούς Λατίνους στήν Φερράρα-Φλωρεντία (1438-39). Ὁ Ἰσίδωρος ὑπέγραψε τήν ψευδένωση καί αὐτό εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα νά ἀποδοκιμασθῆ ἀπό τόν Ρωσικό λαό, νά καθαιρεθῆ ἀπό Σύνοδο στήν Μόσχα τό 1441, νά φύγη ἀπό τήν Ρωσία, καί στήν συνέχεια νά γίνη Καρδινάλιος τοῦ Πάπα.
.             Ὁ Ρῶσος Πρίγκιπας Βασίλειος Β΄ ἀπέστειλε ἐπιστολή στόν Οἰκου­μενικό Πατριάρχη καί παρακαλοῦσε νά ἐπικυρώση τόν διορισμό τοῦ Μητρο­πολίτου Ἰωνᾶ σέ διαδοχή τοῦ Ἰσιδώρου. Στήν ἐπιστολή αὐτή καυχᾶται «γιά τήν μακρά παράδοση ὀρθοδοξίας στή Ρωσία ἀπό τόν καιρό τοῦ νέου Μεγάλου Κωνσταντίνου, τοῦ εὐσεβοῦς τσάρου τῆς ρωσικῆς χώρας, Βλαδιμήρου». Ἡ ἐπιστολή αὐτή εἶναι σημαντική, γιατί ὁ Βλαδίμηρος πού ἔγινε Χριστιανός, χαρακτη­ρίζεται ὡς νέος Κωνσταντῖνος καί σαφῶς δείχνει ὅτι ὁ Πρίγ­κιπας Βασίλειος Β΄ «ἦταν ἕτοιμος νά διεκδι­κή­ση τήν κληρονομία καί τήν διαδοχή τοῦ Κωνσταντίνου».
.              Σέ ἄλλη ἐπιστολή ὁ Πρίγκιπας Βασίλειος δικαιολογεῖ τήν πρότασή του νά διορίση τόν Ἰωνᾶ ὄχι ἀπό ὑπερηφάνεια ἤ αὐθάδεια, ἀλλά γιατί «ὡς τόν αἰώνα τόν ἅπαντα θά παρα­μείνουμε πιστοί στήν ὀρθοδοξία πού μᾶς δόθηκε». Σαφῶς ὑπενίσσεται τήν ἔκπτωση τῶν Ρωμαίων Ὀρθοδόξων ἀπό τήν ἀλήθεια μέ τήν ὑπογραφή τους στήν Σύνοδο Φερράρας-Φλω­ρεντίας, πού σημαίνει ὅτι ἡ Σύνοδος αὐτή ἔπαιξε ἀρνητικό ρόλο στήν ἑνότητα μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.
.             Εἶναι ἀξιοπρόσεκτο ὅτι ὁ Μητροπολίτης Ἰωνᾶς σέ ἐπι­στολή του πού ἔγραψε τό ἔτος 1451, μετά τήν Σύνοδο Φερ­ράρας-Φλωρεντίας, καί δύο χρόνια πρίν τήν πτώση τῆς Νέας Ρώμης-Κωνσταντινουπόλεως στούς Ὀθωμανούς, «προεῖπε τήν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τῆς Δεύτερης Ρώμης. Κινού­μαστε τώρα πρός τήν ἀντίληψη τῆς Μόσχας ὡς τῆς  Τρίτης Ρώμης καί τοῦ Μεγάλου Πρίγκιπα τῆς Μοσχοβίας ὡς Ἁγίου Αὐτοκράτορα».
.               Ἑπομένως, ἡ θεωρία περί τῆς Τρίτης Ρώμης συνελήφθη με­τά τήν ψευδένωση μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν στήν Φερράρα-Φλωρεντία (1438-1439) καί ἄρχισε νά κυοφορεῖται πρίν τήν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως τό 1453, καί τό ἔτος αὐτό θεωρεῖται ὡς ἡ γενέθλια ἡμέρα τῆς Τρίτης Ρώμης.
.             Μετά λίγα χρόνια, καί συγκεκριμένα τό 1470, ἐνῶ ὁ Ἰβάν Γ΄ «διεκήρυξε ὅτι τό πατριαρχεῖο (Κωνσταντινουπόλεως) εἶχε στερηθεῖ παντός δικαιώ­ματος ἐπί τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας» ἐν τούτοις «ὁ ἐκλεγόμενος μητροπολίτης ἐξακολουθοῦσε νά ζητάει ἐπικύρωση ἀπό τόν Πατριάρχη, τόν ὁποῖον ἀνεγνώριζε ὡς ἀνώτερό του». Ὅμως, ἐπειδή ἔπαυσε νά ὑπάρχη ἕνας χριστιανός αὐτοκράτορας πού θά στηρίζη τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, αὐτό τό κενό θέλησε νά καλύψη ὁ Ρῶσος ἡγεμόνας. Αὐτό προσδιορίσθηκε στό πρόσωπο τοῦ Ἰβάν Γ΄, ὁ ὁποῖος νυμφεύθηκε τό 1472 «τήν Ζωή Παλαιολογίνα, ἀνεψιά τοῦ τελευταίου Βυζαντινοῦ αὐτοκράτορα», καί ἔτσι χαρακτηρίσθηκε «νέος Κωνσταντῖνος». Ὁ Ρῶσος Μητροπολίτης Ζώσιμος τό ἔτος 1492 γράφει: «Ὁ αὐτοκράτωρ Κωνσταντῖνος ἔκτισε τήν Νέα Ρώμη, τό Τσάριγκραδ, ἀλλά ὁ ἡγεμών καί κυρίαρχος πασῶν τῶν Ρωσιῶν, Ἰβάν Βασίλιεβιτς, ὁ νέος Κωνσταντῖνος, ἔθεσε τά θεμέλια γιά μιά νέα Κωνσταντι­νού­πολη, τῆς Μόσχας».
.             Τό 1498 ὁ Ἰβάν Γ΄ στέφθηκε «Τσάρος, Μέγας Πρίγκιπας καί Αὐτοκράτορας Πασῶν τῶν Ρωσιῶν» ἀπό τόν Μητροπολίτη Συμεών. Ἡ τελετή στέψεως ἦταν ἀντιγραφή τῆς στέψεως τῶν Ρωμαίων Αὐτοκρατόρων καί ὁ Μητροπολίτης τοῦ ἀνέθεσε «νά φροντίζει γιά ὅλες τίς ψυχές καί γιά τήν ὀρθόδοξη χριστια­νωσύνη». Ἀπό τότε χρησιμοποιεῖται ὁ τίτλος τοῦ Τσάρου. Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Θεόληπτος ὁ Α΄ τό ἔτος 1516 ἔγραφε στόν Ρῶσο Ἡγεμόνα Βασίλειο Γ΄ καί τόν χαρακτήριζε ὡς «τόν ὑψηλότατο καί εὐμενέστατο Τσάρο καί μέγα Βασιλέα ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων χωρῶν τῆς Μεγάλης Ρωσίας», καί ἄφηνε νά νοηθῆ ὅτι θά μποροῦσε νά δημιουργηθῆ ἕνα «ρωσο-βυζαν­τινό Κράτος».
.             Τό 1511 ἕνας μοναχός ἀπό τό Πσκώφ πού ὀνομαζόταν Φιλόθεος, σέ μία προσφώνησή του στόν Τσάρο ἐξέ­φραζε αὐτές τίς διεκδικήσεις. Ἔλεγε: «Χάρη εἰς τήν παντοδύναμη καί τά πάντα στηρίζουσαν δεξιάν τοῦ Θεοῦ χεῖρα, βασιλεύουν οἱ αὐτοκράτορες …καί αὐτή σέ ἀνύψωσε, Γαληνότατο καί Ὑπέρτατο Ἡγεμόνα, Μεγάλο Πρίγκιπα Ὀρθόδοξο Χριστιανό, Τσάρο καί Κυρίαρχο ὅλων, ἐσένα πού εἶσαι ὁ κάτοχος τῶν κτήσεων τῶν ἱερῶν θρόνων τοῦ Θεοῦ, τῶν ἁγίων οἰκουμενικῶν καί ἀποστολικῶν Ἐκκλησιῶν τῆς ἁγιοτάτης Μητέρας τοῦ Θεοῦ… ἀντί τῆς Ρώμης καί τῆς Κωνσταντινουπόλεως … Τώρα λάμπει μέσα στήν οἰκουμένη, ὅπως ὁ ἥλιος στόν οὐρανό, ἡ Τρίτη Ρώμη, τῆς κυρίαρχης αὐτοκρατορίας Σου καί τῆς ἁγίας συνοδικῆς ἀποστολικῆς Ἐκ­κλη­σίας, ἡ ὁποία εἶναι στήν ὀρθόδοξη Χριστιανική πίστη… Ἐπίβλεψε καί φρόντισε εὐσεβέστατε Τσάρε, ὥστε ὅλες οἱ χριστιανικές αὐτοκρατορίες νά ἑνωθοῦν μέ τή δική σου. Γιατί δύο Ρῶμες ἔπεσαν, ἀλλά ἡ τρίτη στέκεται ὄρθια καί τέταρτη δέν θά ὑπάρξει. Γιατί ἡ χριστιανική σου αὐτοκρατορία δέν θά περιέλθει σέ κανένα ἄλλον, σύμφωνα μέ τό παντοδύναμο λόγο τοῦ Θεοῦ».
.             Παρά τίς διεργασίες αὐτές στήν Ρωσία, καί παρά τήν δουλεία στούς Ὀθωμανούς ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἐξακο­λου­θοῦσε νά ἔχη θέση ἀνώτερη στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Γρά­­φει ὁ Ράνσιμαν: «Ἀκόμα καί ὁ πιό φανατικός ὑποστηρικτής τῆς Τρίτης Ρώμης δέν ἤξερε πῶς νά τόν ὑποβιβάσει. Ὁ ἴδιος ὁ Τσάρος ὄχι μόνο ἐπιθυμοῦσε ἀναγνώριση ἀπό τόν Πατριάρχη, χάρη στό παραδοσιακό του γόητρο, ἀλλά καί ἀντιλαμβανόταν ὅτι δέν μποροῦσε νά γίνει κληρονόμος τῶν Βυζαντινῶν Καισάρων καί νά βρίσκεται ἐπικεφαλῆς τῆς ὀρθόδοξης οἰκουμένης χωρίς τήν καλή θέληση καί τήν ὑποστήριξη τοῦ Πατριάρχη».
.             Στήν συνέχεια ἀκολούθησαν διάφορα γεγονότα, ἀφοῦ οἱ Ρῶσοι στηρίζονταν στήν Ὀρθοδοξία τους, καί ζητοῦσαν νά λάβουν τήν πατριαρχική τιμή καί ἀξία.
.             Ἐν ὄψει αὐτῶν τῶν γεγονότων ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἱερεμίας ὁ Β΄, πού ἦταν «εὐέλικτος καί ρεαλιστής διπλωμάτης», σέ μιά περιοδεία του στήν Ρωσία ἔδωσε τήν Πατριαρχική τιμή καί ἀξία τό 1589, ὡς πέμπτο κατά σειράν μετά τόν Πατριαρχεῖο τῶν Ἱεροσολύμων καί ὄχι τρίτο μετά τό Πατριαρχεῖο Ἀλεξανδρείας ὅπως ἤθελαν ἐξ ἀρχῆς οἱ Ρῶσοι, καί ἐξελέγη πρῶτος Πατριάρχης ὁ Ἰώβ.
.             Ὁ Τσάρος, κατά τήν ἀνταλλαγή προσφωνήσεων πού ἀκολούθησαν τῆς ἐκλογῆς, χαρακτήρισε τόν Πατριάρχη Ἱερεμία Β΄ ὡς «Πατριάρχη μέ τήν χάρη τοῦ ἁγίου καί ζωο­ποιοῦ Πνεύματος, προερχόμενον ἀπό τόν ὑψηλότερο ἀποστο­λικό θρόνο, κληρονόμο καί ποιμένα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κων­σταν­τινουπόλεως, Πατέρα τῶν Πατέρων».
.             Ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἱερεμίας Β΄ προσεφώνησε τόν Τσάρο ὡς «ὀρθόδοξο καί φιλόχριστο θεοστεφάνωτον τσάρο, τιμώμενον ἀπό τόν Θεό καί στολισμένον ἀπό τόν Θεό … γαληνότατο καί ἐνδοξότατο ἀπό τούς κυρίαρχους ἡγεμόνες». Ἔπειτα πρόσθεσε: «Ἐφ’ ὅσον ἡ πρώτη Ρώμη ἔπεσε ἀπό τήν Ἀπολλινάρια αἵρεση καί ἡ δεύτερη Ρώμη, πού εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολη, κατέχεται ἀπό τούς ἄπιστους Τούρκους, τότε λοιπόν ἡ μεγάλη σου ρωσική αὐτοκρατορία, εὐλαβέστατε τσάρε, ἡ ὁποία εἶναι εὐσεβέστερη ἀπό προηγούμενα βασίλεια, εἶναι ἡ Τρίτη Ρώμη καί σύ μόνος κάτω ἀπό τόν οὐρανό ὀνομάζεσαι τώρα Χριστια­νός Αὐτοκάτωρ γιά ὅλους τούς Χριστιανούς σ’ ὁλόκληρο τόν κόσμο∙ γι’ αὐτό ἡ πράξη μας τῆς ἱδρύσεως τοῦ Πατριαρχείου θά γίνει σύμφωνα μέ τήν θέληση τοῦ Θεοῦ, τίς προσευχές τῶν Ρώσων ἁγίων, τῆς δικῆς σου προσευχῆς πρός τόν Θεό καί σύμφωνα πρός τή γνώμη σου».
.             Ὁ Ράνσιμαν παρατηρεῖ: «Κατ’ αὐτόν τόν τρόπο ὁ Ἱερεμίας διασαφηνίζει ὅτι ἀνα­γνω­ρίζει τόν ἰσχυρισμό τῆς Ρωσίας ὅτι εἶναι ἡ τρίτη Ρώμη πολιτικῶς, ἀλλ’ ὄχι ἐκκλησιαστικῶς. Τά δικαιώματα καί τά καθήκοντα τῆς κοσμικῆς κεφαλῆς τῆς οἰκουμένης πέρασαν ἀπό τούς αὐτοκράτορες τῆς Παλιᾶς Ρώμης καί τούς αὐτοκράτορες τῆς Νέας Ρώμης στούς αὐτοκράτορες τῆς Μοσχοβίας. Ἀλλά ἡ ἀνώτατη ἐκκλησιαστική ἀρχή ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἡ Πενταρχία τῶν Πατριαρχῶν μέ τήν Κωνσταντινούπολη ὡς κεφαλή της καί τή Μόσχα στήν οὐρά τοῦ καταλόγου, γιά νά συμπληρώσει τήν πεντάδα τώρα πού ἡ Ρώμη εἶχε διαγραφεῖ γιά αἵρεση.
.             Ἡ λύση τοῦ Ἱερεμία ἦταν εὔστοχη καί ἔξυπνη. Ἔδωσε στούς ὀρθοδόξους ἕναν ἰσχυρό κοσμικό προστάτη μέ ἀρκετά κολακευτικούς ὅρους γιά τόν προστάτη ὥστε νά ἐγκαταλείψει μεγαλύτερες ἐκκλησιαστικές διεκδικήσεις. Οἱ Ρῶσοι δέν ἐγκα­τέλειψαν τελείως τήν πίστη τους στήν ἀνώτερη ἁγιότητά τους, ἀλλά οἱ σχέσεις τους μέ τούς Ἕλληνες ἔκτοτε διορθώ­θηκαν. Οἱ ὑπό τουρκική κυριαρχία ὀρθόδοξοι ἔνιωθαν τώρα ὅτι δέν ἦταν ἐντελῶς χωρίς φίλους. Ἡ ἐμπιστοσύνη τους ἀναζωογο­νήθηκε. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι αὐτή ἡ φιλία δέν διευκόλυνε τίς σχέσεις τους μέ τούς Τούρκους κυριάρχους τους, οἱ ὁποῖοι τήν ἔβλεπαν μέ ὑποψία, οὔτε στό μέλλον τούς βοήθησε στίς σχέσεις τους μέ τίς δυτικές δυνάμεις. Ἀλλά βοήθησε στήν διάσωση τῆς ὀρθοδο­ξίας».
.             Τά στοιχεῖα αὐτά προέρχονται ἀπό τόν Βυζαντινολόγο Στῆβεν Ράνσιμαν, καί στά ὁποῖα φαίνεται ἡ σύλληψη τῆς ἰδέας τῆς Ρωσίας ὡς Τρίτης Ρώμης, πού ἄρχισε μετά τά τραγικά γεγονότα τῆς Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-39), κυοφορήθηκε  τό διάστημα μεταξύ 1439-1453, καί τελικά γεννή­θηκε τό 1453 μέ τήν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως στούς Ὀθω­­μα­νούς. Οἱ Ὀρθόδοξοι Ρῶσοι ἔβλεπαν τόν Τσάρο τους ὡς τόν μόνον Ὀρθόδοξο Αὐτοκράτορα, καί οἱ ὑπόδουλοι Ρωμηοί τόν θεωροῦσαν προστάτη τους.
.             Κάπως ἔτσι ἀναπτύχθηκε ἡ ἰδέα τῆς Τρίτης Ρώμης, ἀπό ἀπόψεως πολιτικῆς, ὄχι ὅμως ἐκκλησιαστικῆς. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου τήν ἰδέα τῆς Τρίτης Ρώμης τήν ἐγκολπώθηκε καί τό Πατριαρχεῖο  Ρωσίας.
.             Τό ἐρώτημα εἶναι: Ὑπάρχει Τρίτη Ρώμη;
.             Φυσικά ὑποστηρίζω ὅτι δέν ὑπάρχει Τρίτη Ρώμη, γιά τρεῖς βασικούς λόγους.
.             Ὁ πρῶτος λόγος, γιατί ποτέ δέν ὑπῆρξε Δεύτερη Ρώμη. Ἡ ἱστορία γνωρίζει τήν Ρώμη τῆς Ἰταλίας, τήν πρωτεύουσα τοῦ ἀρχαίου Ρωμαϊκοῦ Κράτους, πού ἀργότερα ὀνομάστηκε Παλαιά Ρώμη, ἀλλά καί τήν Νέα Ρώμη, πού εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολη μετά τήν μεταφορά τῆς Πρω­τεύουσας τοῦ Ρωμαϊκοῦ Κράτους ἀπό τόν Μέγα Κωνσταντῖνο ἀπό τήν Ρώμη τῆς Ἰταλίας, στό Βυζάντιο τῆς Ἀνατολικῆς Θράκης, πού ὀνομάσθηκε Νέα Ρώμη. Ἑπομένως ἐφ’ ὅσον δέν ὑπάρχει Δεύτερη Ρώμη (καί κακῶς λέγεται ἔτσι ὅπου λέγεται) δέν μπορεῖ νά ὑπάρξη Τρίτη Ρώμη.
.             Πρέπει νά σημειωθῆ ὅτι ἡ ἑνωμένη Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία εἶχε κατ’ ἀρχάς Πρω­τεύουσα τήν Ρώμη τῆς Ἰταλίας καί ἔπειτα τήν Νέα Ρώμη τῆς Θράκης. Τό δυτικό τμῆμα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας κυριεύ­θηκε ἀπό τά Γερμανικά φῦλα, μέ τελευταῖο τούς Φράγ­κους, καί ἀργότερα καί τό ἀνατολικό τμῆμα κυριεύθηκε ἀπό τούς Ὀθω­μανούς. Ἐφ’ ὅσον καταλύθηκε ἡ Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ὡς Κράτος-Αὐτοκρατορία, δέν μπορεῖ νά ὑπάρξη κάποια ἄλλη Τρίτη Ρώμη. Αὐτό ἐνδεχομένως θά προϋπέθετε ὑπάρχουσα Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία ὡς κρατικό μόρφωμα.
.             Ὁ δεύτερος λόγος πού δέν ἰσχύει ἡ θεωρία περί Τρίτης Ρώμης εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία στηρίζεται στό Κανονικό της δίκαιο, ἔχει ἄλλους ρυθμούς, καί μάλιστα στηρίζεται στούς Κανόνες τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Κυρίως μνημονεύω τόν 28ο Κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ ὁποῖος ἔχει οἰκουμενικό κῦρος. Ἔτσι, ὁ Πατριάρχης Νέας Ρώμης-Κωνσταν­τι­νουπόλεως, καί μάλιστα μετά τήν ἀπομά­κρυνση τοῦ Πα­τριάρχου τῆς Παλαιᾶς Ρώμης-Πάπα, λόγῳ τῆς αἱρέσεως εἶναι ἡ Πρωτόθρονη Ἐκκλησία μέ ἀποφάσεις Πατέρων πού καθοδη­γοῦνταν ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, καί κανείς δέν μπορεῖ νά ὑπο­νομεύση αὐτό τόν θεσμό τῆς Πενταρχίας.
.             Ὁ τρίτος λόγος γιά τόν ὁποῖον δέν ἰσχύει ἡ θεωρία περί Τρίτης Ρώμης ἐκκλησιαστικῶς εἶναι ὅτι ἡ Ρωσική Ἐκκλησία, κατά τόν 19ο αἰώνα ἀνέπτυξε μιά ἰδιαίτερη θεολογία, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἡ ρωσική θεολογία εἶναι ἀνώτερη τῆς θεολογίας τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας τῶν ὀκτώ πρώτων αἰώνων.
.             Νά θυμίσω τήν θεωρία τοῦ Ἀλέξη Χομιακώφ καί ἄλλων ὁμοϊδεατῶν του, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τήν θεωρία ὅτι ὁ πολι­τισμός διαιρεῖται σέ δύο μεγάλες κατευθύνσεις, ἤτοι τόν Ἰρανιανισμό, πού ἐκδηλώθηκε στό Ἰράν, εἶναι γεωργικός πολιτισμός καί διακρίνεται ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἐλευθερίας τῆς κοινότητος, καί τόν Κουσιτισμό, πού ἀναπτύχθηκε στήν Αἴγυπτο, τήν Βαβυλώνα, τήν Νότια Ἰνδία, τήν Κίνα, καί διακρίνεται γιά τήν ἀνάλυση, τήν λογική, τά μεγάλα οἰκοδομήματα.
.             Ὁ Χομιακώφ ὑποστήριζε ὅτι οἱ κουσιτικές ἀρχές ἐπηρέασαν τόν δυτικό Χριστιανισμό καί ἐν μέρει τόν ἀνατολικό Χριστιανισμό μέ τίς ἰσχυρές ἐπιδράσεις τῆς Ρωμαϊκῆς πολιτικῆς ὀργάνωσης, τοῦ νόμου πάνω στόν χαρακτῆρα τοῦ ἀνθρώπου καί τήν λογικοκρατία, ἐνῶ ἡ ρωσική ζωή καί θεολογία διακρίνεται ἀπό τίς ἰρανιανικές ἀρχές, δηλαδή τήν ἐλευθερία καί τήν ἀγάπη. Αὐτές οἱ ἰδέες γέννησαν τήν μεταπατερική θεολογία, τήν ὁποία θεωροῦν ὡς ἀνώτερη ἀπό τήν πατερική θεολογία καί τόν σχολαστικισμό.
.             Κατά συνέπεια οἱ θεωρίες περί Τρίτης Ρώμης εἶναι ἀπαράδεκτες ἀπό κάθε πλευρᾶς. Ἄν αὐτό κατανοηθῆ, τότε πιθανόν νά λυθοῦν καί ἄλλες κατά καιρούς ἀναφυόμενες διενέξεις. Ὅποιος ὑπονομεύει τόν ἱερό θεσμό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μέ ὁποιονδήποτε τρόπο, ὁ ὁποῖος θεσμός καθιερώθηκε ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα στίς Οἰκουμενικές Συνόδους, αὐτός θά ἀποτύχη σέ ὅλους τούς χρόνους καί σέ ὅλα τά ἐπίπεδα. Γιατί δέν πρέπει νά ὑπερ­βαίνουμε τά ὅρια «ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν».

 

, , ,

Σχολιάστε

Η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ Η ΘΡΑΚΗ (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ἡ Κωνσταντινούπολη καὶ ἡ Θράκη

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

.                 Ἡμέρες μνήμης εἶναι οἱ τελευταῖες ἡμέρες τοῦ Μαΐου. Εἶναι οἱ ἡμέρες ποὺ ὁ Ἑλληνισμὸς ἔζησε τὴν τραγωδία τῆς ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ βάρβαρο κατακτητή. Ἔτσι ὁλοκληρώθηκε ὁ κύκλος τῆς ρωμαίικης αὐτοκρατορίας, ποὺ γιὰ πάνω ἀπὸ 1100 χρόνια φώτιζε μὲ τὸν πολιτισμό της τὴν οἰκουμένη καὶ ταυτόχρονα τὸν προστάτευε ἀπὸ τὶς βαρβαρικὲς ὀρδές.
.                 Ἀπότοκο τῆς τραγωδίας τῆς ἁλώσεως καὶ τῆς πάνω ἀπὸ 400 χρόνια δουλείας ἦταν νὰ ἐπιτελεσθεῖ τὸ θαῦμα τῆς ἐπιβιώσεως καὶ τῆς ἀνάπτυξης τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ, συνέχεια τοῦ ὁποίου εἶναι ἡ γενιά μας. Ὁ Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης γράφει σχετικὰ στὸ προλογικό του σημείωμα, στὸ ἐξαίρετο ἱστορικὸ μυθιστόρημά του «Οἱ Μαυρόλυκοι»:

«Ἀκαταμέτρητα, χιλιάδες –μυριάδες– ἱερὰ τῶν Ἑλλήνων κόκαλα στρώθηκαν καὶ λίπαναν τὸ φτωχὸ ἑλληνικὸ χῶμα, γιὰ νὰ βαστηχτεῖ στὴ ζωὴ Ζωὴ Ἑλληνική, Φυλὴ Ἑλληνική. Ἑλληνισμός. Κι’ ἀπὸ τ’ ἄσαρκο, τὸ σκελεθρωμένο σῶμα, ἀπὸ ἐτοῦτα τὰ κόκαλα φύτρωσε, βγῆκε, ἄνθισε ὁ Καινούργιος Ἑλληνισμός, ὁ δικός μας Ἑλληνισμός, ποὺ ἔφτιασε τὸ 21, τὸ 12 καὶ τὸ 40. Στ’ ἀλήθεια, κατεβήκαμε ὣς τὸ τελευταῖο σκαλί, γιὰ ν’ ἀρχίσουμε τὸ βαρύ, τὸ κοπιαστικὸ ξανανέβασμα. Γιατί τὸ θαῦμα δὲ γίνηκε ὡσὰν τὰ θαύματα: μονοστιγμή. Ὡρίμασε λίγο – λίγο, δούλεψε δειλὰ – δειλά, κουφὰ σὰ φλόγα μὲς τὴ χόβολη, κομματιασμένη δύναμη, πολὺν καιρό, πολλά, πολλὰ τραγικὰ χρόνια, μὲς στὸ σκοτάδι, στὸ διωγμό, στὴ φοβέρα στὴ φτώχεια καὶ στὴν τύφλα τῆς ἀγραμματοσύνης. Καὶ λίγο – λίγο πάλι μὰ ὄχι πιὰ δειλά, ὄχι κούφια … ὁ Ἑλληνισμὸς ξέσπασε καὶ νίκησε καὶ φωτίζει».

.               Στὸ ἐπιτελεσθὲν θαῦμα τῆς ἐπιβίωσης καὶ τῆς ἀνάπτυξης ἐκ τῆς τέφρας τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ σπουδαία θέση κατέχει ὁ Θρακικὸς Ἑλληνισμός. Τὸ μεγαλούργημά του εἶναι ἀξιοθαύμαστο, γιατί ἦταν δυσκολότερο ἀπὸ τῶν ἄλλων περιοχῶν τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ἀφοῦ ἦταν δίπλα στὸ κέντρο καὶ ἄμεσα οἱ Ὀθωμανοὶ ἀντιδροῦσαν. Γι’ αὐτὸ ὁ φόρος αἵματος καὶ θυσιῶν ποὺ πλήρωσε ἀπὸ τὸ 1361, ὅταν ὑποδουλώθηκε, ἕως τὸ 1920, ποὺ ἀπελευθερώθηκε, ἦταν βαρύτατος. Λεηλασίες, δηώσεις καὶ σφαγὲς στὶς περιοχὲς Ἀδριανούπολης, Σωζοπόλεως, Διδυμοτείχου, Σαμοθράκης, Σηλυβρίας, Ραιδεστοῦ, Καλλίπολης, Μυριοφύτου. Ἑκατόμβη ὁλόκληρη κληρικῶν Νεομαρτύρων, μὲ πρῶτο τὸν Πατριάρχη Κύριλλο Ϛ΄, ποὺ ἀπαγχονίστηκε στὴν Ἀδριανούπολη, καὶ σειρὰ μεγάλη λαϊκῶν, ποὺ τοὺς ἀκολούθησαν στὸ μαρτύριο.
.       Οἱ Θρακιῶτες εἶχαν συμμετοχὴ καὶ στοὺς ἐκτός τῆς Θράκης διεξαχθέντες ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πατρίδας καὶ συνέβαλαν στὴν πνευματικὴ ἄνθηση τοῦ Ἔθνους. Μεταξὺ τῶν ἄλλων, ἀπὸ τὴ Θράκη κατάγονταν ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ Κεφαλᾶς, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος καὶ Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, ὁ συγγραφέας Γεώργιος Βιζυηνός, καὶ ὁ ὀνομαστὸς μαθηματικὸς Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆ.
.           Σήμερα ἡ ἐλευθερία τῆς Θράκης ὑπονομεύεται ἐσωτερικὰ καὶ ἀπειλεῖται ἐξωτερικά. Σήμερα, γιὰ νὰ ζεῖ ἀσφαλὴς καὶ εὐημερῶν στὶς πατρογονικὲς ἑστίες του καὶ νὰ μὴν ὑποστοῦμε μία νέα ἅλωση ὁ Θρακικὸς Ἑλληνισμὸς χρειάζεται νὰ τοῦ ἀνταποδοθοῦν λίγα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς προσέφερε καὶ μᾶς προσφέρει.-

, ,

Σχολιάστε

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΠΟΝΑΕΙ! ΣΤΗΝ «ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΙ…»!

Ὁ Ἄσαντ ἐπαναφέρει τὸ «Κωνσταντινούπολη»!

Κατήργησε τὸ «Ἰστανμποὺλ» ἀπὸ τὰ σχολικὰ βιβλία προκαλώντας τὴ σφοδρὴ ἀντίδραση τῶν Τούρκων

Ἀπὸ τὸν
Γιῶργο Τραπεζιώτη

.              Μὲ τὰ περί… συνωστισμοῦ στὸ λιμάνι τῆς Σμύρνης, καὶ τὴν κυρία Μαρία Ρεπούση, γιὰ εὐνόητους λόγους, δὲν εἶχαν κανένα λόγο νὰ ἀσχοληθοῦν. Πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ ἐξοργιστοῦν. Οἱ Τοῦρκοι ἄλλωστε ἔχουν συνηθίσει νὰ προσαρμόζουν τὴν Ἱστορία στὰ μέτρα τους. Ἡ εἴδηση ὅμως ὅτι ὁ πρόεδρος τῆς Συρίας Μπασὰρ Ἂλ Ἄσαντ ἀπὸ τὴ νέα σχολικὴ χρονιὰ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ καταργηθεῖ στὰ βιβλία τὸ ὄνομα «Ἰστανμποὺλ» καὶ νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ τὸ «Κωνσταντινούπολη» προκάλεσε τὴν ἔντονη ἀντίδραση τῆς Ἄγκυρας. Δὲν ἦταν ὡστόσο μόνο ἡ ἐπαναχρησιμοποίηση τοῦ ὀρθοῦ ὀνόματος τῆς Βασιλεύουσας, ποὺ ἐνόχλησε τοὺς Τούρκους. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν κατάργηση τοῦ «Ἰστανμπούλ», ὁ Σύρος πρόεδρος ἀποφάσισε νὰ προχωρήσει καὶ παραπέρα: στὴν κατάργηση καὶ τοῦ ὀνόματος Φατὶχ γιὰ τὸν κατακτητὴ τῆς Κωνσταντινούπολης, τὸν ὁποῖο τὰ βιβλία τῶν σχολείων τῆς Συρίας στὸ ἑξῆς θὰ ἀναφέρουν ὡς Μεχμὲτ Β´, ἐνῶ ἡ Ἅλωση θὰ χαρακτηρίζεται ἁπλῶς «εἴσοδος τῶν Ὀθωμανῶν στὴν Πόλη», μὲ στόχο νὰ χαρακτηριστεῖ τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς ὡς «προσωρινό»!
.               Γιὰ δὲ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία θὰ χρησιμοποιοῦνται τὰ πιὸ μελανὰ χρώματα γιὰ νὰ περιγραφεῖ ἡ ἐποχὴ τῆς κυριαρχίας της, ἐνῶ δὲν παραλείπονται οἱ χαρακτηρισμοὶ γιὰ τοὺς Ὀθωμανοὺς Τούρκους, ποὺ περιγράφονται σὰν ἕνα ἀπὸ τὰ χειρότερα εἴδη ποὺ πέρασαν στὴν Ἱστορία, μὲ τὴ σημείωση βέβαια ὅτι καὶ ὁ συριακὸς λαὸς ὑπέφερε τὰ πάνδεινα ἀπὸ αὐτούς. Πῶς θὰ ἀντιδράσει ἐπίσημα ὁ σουλτάνος Ρετζὲπ Ταγὶπ Ἐρντογὰν σὲ ὅλα αὐτά, εἰδικὰ τώρα ποὺ ἡ χώρα διανύει περίοδο ἐκκαθαρίσεων στὸ ἐσωτερικὸ καὶ ὁ ὑπερ-πρόεδρος καλλιεργεῖ τὸν τυφλὸ φανατισμὸ στοὺς κόλπους τῶν ὀπαδῶν του; Μένει νὰ τὸ δοῦμε τὸ ἑπόμενο διάστημα…

ΠΗΓΗ: dimokratianews.gr

Σχολιάστε

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ (ἱστορικὸ μαγνητοσκόπημα)

,

Σχολιάστε

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 15ος – 21ος ΑΙΩΝΑΣ –ἀπό τήν Ἅλωση στήν Ἀνάσταση! (Ὁ Ν. Χειλαδάκης στὸ Ἱ. Κοιν. Ὁσ. Νικοδήμου) «Ἡ Τουρκία εἶναι σήμερα ἕνα ἡφαίστειο πού ἀνά πᾶσα στιγμή μπορεῖ νά ἐκραγεῖ»

ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΜΕΝΗ ΕΛΠΙΔΑ…

τοῦ περιοδικοῦ τῶν Φίλων τοῦ Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου
Γουμενίσσης

.         Στίς 27 Μαΐου τοῦ 2014, στό Ἱερό Κοινόβιο τοῦ Ὁσίου Νικοδήμου πραγματοποιήθηκε, ὅπως κάθε χρόνο, ἐκδήλωση γιά τήν ἐπέτειο τῆς ἅλωσης τῆς Πόλης. Ἦταν ἕνα ἱερό Μνημόσυνο ἀφιερωμένο στή μνήμη τῶν προγόνων μας. ΜΝΗΜΟΣ.Μιά ἀπότιση φόρου τιμῆς πρός ὅλους ἐκείνους πού θυσιάσθηκαν ὑπέρ Πίστεως καί Πατρίδος στήν Κωνσταντινούπολη καί στίς ἀλησμόνητες πατρίδες τῆς Ρωμιοσύνης κατά τήν μακρόχρονη πορεία τοῦ μαρτυρικοῦ Γένους μας.
.         Πρῶτα «συναντηθήκαμε» μέ τούς ἀθάνατους νεκρούς μας μέσα στό Μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας. Στή συνέχεια «ἀνάψαμε» ἕνα κερί στή μνήμη τους μέ τό ἱερό Μνημόσυνο πού τελέσαμε. Καί ὕστερα συγκεντρωθήκαμε στό Ἀρχονταρίκι νά ἀκούσουμε ἀπό τόν προσκεκλημένο ὁμιλητή κάτι σχετικό μέ τήν ἡμέρα, μέ σκοπό νά συντηρήσουμε τήν ἱστορική μνήμη μας. Γιά νά διατηρήσουμε ἄσβηστη μέσα μας τήν ἐλπίδα γιά τήν ἀνάσταση τοῦ Γένους μας. Γιά νά ἐκπληρώσουμε ἴσως ἔτσι ἕνα ὀφειλόμενο χρέος ἀπέναντι στίς ψυχές τῶν προγόνων μας…
.         Καί πράγματι, μέσα στήν ζοφερή περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῶν ἡμερῶν μας, ὅπου τά πάντα λειτουργοῦν θέλοντας θαρρεῖς νά μᾶς ὑποτάξουν στήν ἀπελπισία, ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Νικολάου Χειλαδάκη ἦρθε σάν ἕνας ζείδωρος ἄνεμος, πού φύσηξε ἀπό τήν ἀπέναντι ὄχθη τοῦ Αἰγαίου καί ἔφθασε ὥς ἐδῶ. Ἕνας ἄνεμος ἐλπίδας, πού ἤχησε σάν «φωνή αὔρας λεπτῆς» καί χαΐδεψε εὐχάριστα τά αὐτιά μας. Μιά φωνή αἰσιοδοξίας πού ἦρθε νά ἀναθερμάνει τήν ἀποσταμένη ἐλπίδα τοῦ Γένους μας καί νά δώσει ξανά φτερά στά ἀποκαμωμένα ὄνειρα τῆς φυλῆς μας…
.         Πρωτοτύπησε ὁ φετινός ὁμιλητής. Δέν στάθηκε τόσο στά γεγονότα τοῦ παρελθόντος (λίγο-πολύ γνωστά) πού ὁδήγησαν στήν ἅλωση τῆς Πόλης. Ἑστίασε κυρίως τήν προσοχή τοῦ ἀκροατηρίου του (πού τόν παρακολουθοῦσε μέ ἀδιάπτωτο ἐνδιαφέρον), σέ τρέχουσες καθημερινές ἐξελίξεις καί γεγονότα, τά ὁποῖα γιά λόγους σκοπιμότητας δέν βλέπουν συνήθως τό φῶς τῆς δημοσιότητας καί δέν γίνονται εὐρέως γνωστά! Ὁ κ. Χειλαδάκης, ὡς δημοσιογράφος καί συγγραφέας καί ἔχοντας ἐπίσης –ὡς τουρκολόγος– ἐφόδιο τήν πολύ καλή γνώση τῆς τουρκικῆς γλώσσας, παρουσίασε στούς ἀκροατές του (μέ τήν ὁμιλία του καί τήν προβολή ἀποκλειστικῶν βιντεοταινιῶν), μιά εἰκόνα τῆς σύγχρονης Τουρκίας. Ἡ ἐπισταμένη καί καθημερινή παρακολούθηση ὅλων τῶν ἐξελίξεων στή γειτονική χώρα ἐκ μέρους τοῦ κ. Χειλαδάκη, τοῦ ἔδωσαν τό δικαίωμα νά μιλήσει γιά μιά Τουρκία ἡ ὁποία, σήμερα, ζεῖ μέσα στήν ἀνασφάλεια καί τόν φόβο ἐπικείμενων ἐξελίξεων πού θά ἔχουν ὡς ἄμεση συνέπεια τήν ἴδια τήν ὕπαρξή της! Μιᾶς Τουρκίας, ἡ ὁποία μέ ἀφορμή κάποια ἀποκαλυπτικά σημεῖα πού συνέβησαν καί συμβαίνουν μέσα στόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας ἀλλά καί κάποιων νέων δεδομένων –σέ πολιτικό καί κοινωνικό ἐπίπεδο– , πού ἀρχίζουν νά διαμορφώνονται στό ἐσωτερικό τῆς χώρας τόν τελευταῖο καιρό, ζεῖ μέ τό ἄγχος μιᾶς ἐπικείμενης διάλυσής της! Ἡ Τουρκία εἶναι σήμερα ἕνα ἡφαίστειο πού ἀνά πᾶσα στιγμή μπορεῖ νά ἐκραγεῖ, τόνισε χαρακτηριστικά ὁ κ. Χειλαδάκης…
.         Στήν ὁμιλία του ὡστόσο ὁ κ. Χειλαδάκης ἐπεσήμανε παράλληλα ὅτι ὑπάρχει κάτι πού πρέπει νά μᾶς ἀνησυχεῖ. Ἡ ἐπικίνδυνη ἡφαιστειώδης κατάσταση πού ἐπικρατεῖ σήμερα στή χώρα αὐτή, μπορεῖ κάποια στιγμή νά ἐκτονωθεῖ μέ ἀποδέκτη τόν πιό ἀδύναμο γείτονα πού βρίσκεται δίπλα της. Καί ὁ γείτονας αὐτός εἶναι ἡ Ἑλλάδα… (Ἐδῶ καί πολλά χρόνια ὑπάρχει ἕνας ἀκήρυχτος πόλεμος Ἑλλάδας– Τουρκίας, μοναδικός στά παγκόσμια ἱστορικά χρονικά, μέ τίς καθημερινές καί ἀλλεπάλληλες ἀεροπορικές ἐμπλοκές καί ἀερομαχίες μέ τούς Τούρκους στό Αἰγαῖο!!!).
.         Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι βρισκόμαστε σέ μιά πολύ κρίσιμη ἱστορική περίοδο. Ὁ Ἑλληνισμός καί ἡ Ὀρθοδοξία κινδυνεύουν ἄμεσα!! Ἄν δέν συνειδητοποιήσουμε τήν κατάσταση, ἄν δέν ἀντιδράσουμε, ἐνῶ θά καταρρέουν ἐκεῖνοι στήν ἄλλη πλευρά τοῦ Αἰγαίου, ἐμεῖς θά θρηνοῦμε τήν δεύτερη Κωνσταντινούπολη!! Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό τελευταῖο ὀχυρό ἐνάντια στήν παγκοσμιοποίηση–εἶπε– καί αὐτό τό ὀχυρό θέλουν νά τό ἐξουδετερώσουν!!
.         Πιστεύω ὅμως–κατέληξε τόν λόγο του ὁ κ. Χειλαδάκης– αὐτό τό πολύ ἐλπιδοφόρο πού εἶπε ὁ π. Παΐσιος, ὅταν τόν ρώτησαν γιά τό μέλλον τῆς χώρας μας καί γιά τή Νέα Τάξη πραγμάτων. Εἶχε πεῖ: «Ἔχουν αὐτοί τά σχέδιά τους, ἀλλά ἔχει καί ὁ Θεός τά δικά Του»…

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ 15ος – 21ος ΑΙΩΝΑΣ
–ἀπό τήν Ἅλωση στήν Ἀνάσταση!

(Παρατίθενται ἐδῶ περιληπτικά τά κυριότερα σημεῖα τῆς ὁμιλίας τοῦ κ. Νικολάου Χειλαδάκη ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στίς 27 Μαΐου τοῦ 2014 στό Ἱερό Κοινόβιο. Οἱ ἀναφορές τοῦ ὁμιλητῆ στηρίζονται σχεδόν ἀποκλειστικά σέ τουρκικές πηγές καί δημοσιεύματα)

Χειλαδάκης- άλωση.         Ἕνας πολύ γνωστός Τοῦρκος ἱστορικός, ὁ Halik Inalcik, σέ πρόσφατο δημοσίευμά του ἀναφορικά μέ τήν ἅλωση τῆς Κωνσταντινούπολης (29 Μαΐου 1453), ἔκανε τήν ἑξῆς χαρακτηριστική παρατήρηση: Κατά τή διάρκεια τῆς πολιορκίας τῆς Πόλης καί κατά τήν ἀνάπαυλα τῶν μαχῶν, πολλοί στρατιῶτες τοῦ Σουλτάνου πήγαιναν κάτω ἀπό τά τείχη καί συζητοῦσαν μέ τούς ἀμυνομένους πού βρίσκονταν στίς ἐπάλξεις. Ἡ γλῶσσα στήν ὁποία διεξαγόταν ἡ συζήτηση ἦταν ἡ Ἑλληνική!! Αὐτό σήμαινε ὅτι τόσο οἱ ἐπιτιθέμενοι (οἱ στρατιῶτες τοῦ Σουλτάνου, οἱ γενίτσαροι) ὅσο καί οἱ ἀμυνόμενοι ἦσαν ἑλληνικῆς καταγωγῆς!!! Οἱ ἐπιτιθέμενοι κάτω ἀπό τά τείχη παρακαλοῦσαν τούς ἀμυνομένους νά παραδοθοῦν γιά νά σταματήσει ἡ αἱματοχυσία!!
.               Ὁ Ἰωσήφ Βρυέννιος (ὁ πνευματικός πατέρας τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ) εἶχε προφητεύσει τήν πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης. Τοῦ ὑπέβαλαν τό ἐρώτημα, γιατί ἄραγε ὁ Θεός νά ἐπιτρέψει νά γίνει ἕνα τόσο μεγάλο κακό. Δέν ὑπῆρχαν ἔστω δέκα εὐσεβεῖς ἄνθρωποι, οἱ προσευχές τῶν ὁποίων θά ἀπέτρεπαν τήν καταστροφή; Καί ἐκεῖνος ἀπάντησε τά ἑξῆς: Ὑπῆρχαν πολλοί εὐσεβεῖς, ἀλλά δυστυχῶς δέν ἔκαναν τίποτα. Εἶχαν ταυτιστεῖ μέ τήν θρησκευτική ἀποστασία τῆς ἐποχῆς–τήν ὁποία, δυστυχῶς, ὅπως τόνισε ὁ ὁμιλητής, τήν ξαναζοῦμε καί σήμερα! Ἡ τελευταία Λειτουργία στόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας ἔγινε, ὄχι ἀπό ὀρθόδοξο ἐπίσκοπο, ἀλλά ἀπό ἕναν καρδινάλιο! Ἡ Κωνσταντινούπολη προδόθηκε! Ἀπό τό ἕνα μέρος ἦσαν οἱ Ἕλληνες ἐξωμότες πού εἶχαν προσχωρήσει στόν Μωάμεθ καί τό Ἰσλάμ, καί ἀπό τό ἄλλο μέρος ἦσαν οἱ Δυτικόφιλοι πού εἶχαν προσχωρήσει στόν Πάπα! Αὐτή ἡ διπλή προδοσία ἦταν ἡ αἰτία γιά τήν ὁποία ἔπεσε ἡ Κωνσταντινούπολη! Καί δυστυχῶς ἡ Ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται καί σήμερα μέ τραγικές συνέπειες…

(Ὁ ὁμιλητής στό σημεῖο αὐτό τόνισε ὅτι παρόλη τήν ζοφερή κατάσταση τῶν ἡμερῶν μας, μιά καινούργια ἀνάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας ἔρχεται στήν ἄλλη πλευρά τοῦ Αἰγαίου, πρόβλεψη τήν ὁποία στηρίζει στά παρακάτω γεγονότα:

.               Στίς 28 Ἰανουαρίου τοῦ 2014, σ’ ἕνα τζαμί ἔξω ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη, ἕνας ἱμάμης ἄρχισε νά διαβάζει τό Κοράνι. Τήν ὥρα ἐκείνη ἀποκαλύφθηκε στόν τροῦλο –γιατί τό τζαμί ἦταν ἐκκλησία– ἡ εἰκόνα τοῦ Παντοκράτορα!! Τό γεγονός αὐτό –ἀποτυπωμένο σέ φωτογραφία– ἐντυπωσίασε πολύ τούς Τούρκους πού ἔβλεπαν ἕναν χότζα νά διαβάζει τό Κοράνι καί πάνω ἀπό τό κεφάλι του νά δεσπόζει ὁ Παντοκράτωρ Ἰησοῦς Χριστός!!
.           Τόν Ἰανουάριο τοῦ 2012, μιά ἀπό τίς μεγαλύτερες τουρκικές ἐφημερίδες, ἡ Sabah, ἔκανε ἕνα ἐντυπωσιακό ἀφιέρωμα γιά τόν ναό τῆς Ἁγίας Σοφίας. Σ’ αὐτό τό δημοσίευμα γινόταν ἀναφορά στόν κρυμμένο Πατριάρχη πού βρίσκεται μέσα στήν Ἁγία Σοφία! (Πρόκειται γιά ἕναν θρῦλο πού τόν ἀναφέρουν οἱ ἴδιοι οἱ μουσουλμάνοι καί φαίνεται νά μοιάζει μέ τόν ἑλληνικό θρῦλο, τόν σχετικό μέ τόν ἱερέα, ὁ ὁποῖος τελοῦσε τήν θεία Λειτουργία κατά τή στιγμή πού εἰσέβαλαν οἱ Ὀθωμανοί μέσα στόν ναό. Τότε ἐκεῖνος, μαζί μέ τά Τίμια Δῶρα, μπῆκε μέσα σέ μιά μυστική πύλη, ἡ ὁποία παραμένει ἔκτοτε ἑρμητικά κλειστή…). Κάθε χρόνο, ἀναφέρει ἡ Sabah, στήν Ἀνάσταση τῶν χριστιανῶν –καί ἐδῶ εἶναι τό συγκλονιστικό– ἔξω ἀπό τήν πύλη αὐτή ἐμφανίζονται κόκκινα αὐγά!!!
Χειλαδάκης- άλωση (1).           Ὁ θρῦλος συμπληρώνεται ἀπό τήν προφητεία πού φοβίζει πολύ τούς Τούρκους, πώς ὅταν ἡ πύλη αὐτή κάποτε ἀνοίξει, τότε στόν ναό θά ἀκουστοῦν ξανά χριστιανικές ψαλμωδίες!!! Καί μόνο στήν ἰδέα ὅτι ἡ πύλη θά ἀνοίξει, αὐτό εἶναι κάτι πού δημιουργεῖ μεγάλο τρόμο στούς Τούρκους! (Αὐτός εἶναι καί ὁ λόγος γιά τόν ὁποῖο τό τουρκικό κατεστημένο προσπαθεῖ σήμερα–ἕνεκα τῆς μεγάλης ἀνασφάλειας πού τό διακατέχει– νά μετατρέψει ξανά τόν ναό σέ μουσουλμανικό τέμενος!). Ἡ ἴδια ἐφημερίδα ἀναφέρει ἐπίσης ὅτι μεγάλο δέος ἔχει προκαλέσει στούς Τούρκους καί ἡ ἀποκάλυψη ψηφιδωτῶν τοῦ ναοῦ (πού ἦσαν ὥς τώρα καλυμμένοι μέ σοβά), ὅπως γιά παράδειγμα ἡ ψηφιδωτή εἰκόνα μέ τόν Χριστό πού ἔχει στά δεξιά τήν Μητέρα Του τήν Παναγία καί στά ἀριστερά Του τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Τό ψηφιδωτό αὐτό οἱ Τοῦρκοι τό χαρακτήρισαν «μωσαϊκό τῆς ἀποκάλυψης» καί ὁ συμβολισμός αὐτός φαίνεται νά ἔχει τεράστια ἐσχατολογική σημασία…
.           Ἐκεῖνο ὅμως πού συνετάραξε πραγματικά τούς Τούρκους ἦταν αὐτό πού συνέβη στίς 24 Ἰουλίου τοῦ 2009. Πρόκειται γιά τό ἐντυπωσιακό γεγονός τῆς ἐμφάνισης τοῦ ἀγγέλου τῆς Ἁγίας Σοφίας (ἐφημερίδα «Χουριέτ»). Τό καλοκαίρι ἐκεῖνο γίνονταν κάποιες ἐργασίες στά ψηφιδωτά τοῦ τρούλου τῆς Ἁγίας Σοφίας. Τό ἀπόγευμα τῆς ἡμέρας αὐτῆς κάποιες ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου ἔπεσαν στό συγκεκριμένο σημεῖο τῶν ἐργασιῶν καί τότε ἐμφανίστηκε μιά, πραγματικά, ἐπιβλητικότατη καί καταπληκτική μορφή ἑνός ἀγγέλου, ἑνός Σεραφίμ, ἡ ὁποία δέσποζε πάνω στόν τροῦλο!
.          Ὁ ἐπίλογος τῆς καταπληκτικῆς αὐτῆς ὑπόθεσης γράφτηκε στίς 16 Αὐγούστου τοῦ 2009, ὅταν ἕνας πολύ γνωστός Τοῦρκος πολιτικός, ὁ Ὀλμάν Κουρτουλμούς, σέ μιά ὁμιλία του πού ἔκανε σέ ἕνα κλειστό στάδιο τῆς Κωνσταντινούπολης, ἀναφερόμενος στήν ἀποκάλυψη τοῦ ἀγγέλου τῆς Ἁγίας Σοφίας δήλωσε ὅτι ἡ ἀποκάλυψη αὐτή ἦταν ἕνα προμήνυμα –σέ συνδυασμό μέ τίς ἐξελίξεις γενικότερα τῆς εὐρύτερης περιοχῆς– γιά τόν τελικό διαμελισμό καί τήν ὁριστική κατάρρευση τῆς σύγχρονης Τουρκίας!! Ὁ Κουρτουλμούς τόνισε ὅτι, τό γεγονός αὐτό τοῦ ἑξαπτέρυγου ἀγγέλου, ὅπως ἐμφανίστηκε στόν τροῦλο τῆς Ἁγίας Σοφίας, θά πρέπει νά μᾶς βάλει σέ μεγάλη ἀνησυχία, καί ἄν δέν λάβουμε τά ἀπαραίτητα μέτρα, θά δοῦμε πολύ τραγικές στιγμές γιά τό μέλλον τῆς Κωνσταντινούπολης!!
.           Στίς 6 Ἰανουαρίου τοῦ 2014, ὁ Τοῦρκος ἀρθρογράφος Χασάν Γκιουλέν Καχραμάν (ἐφημερίδα Sabah) τόνισε σέ δημοσίευμά του ὅτι τά ψηφιδωτά πού ἐμφανίζονται στήν Ἁγια-Σοφιά δείχνουν τήν ἀναγκαιότητα ἐπιστροφῆς τῆς Κωνσταντινούπολης στή βυζαντινή κληρονομιά της! Καί τό πιό ἐντυπωσιακό: Πρότεινε, σάν πρῶτο σημαντικό βῆμα, νά ἀφαιρεθοῦν ὅλοι οἱ σοβάδες μέ τούς ὁποίους εἶχαν καλυφθεῖ τά ψηφιδωτά καί τά μωσαϊκά τοῦ ναοῦ μετά τήν ἅλωση τῆς Πόλης!! (Ἡ ἀπεικόνιση εἰκόνων καί Ἁγίων θεωρεῖται, ὡς γνωστόν, θανάσιμη ἁμαρτία γιά τό Ἰσλάμ. Παρ’ ὅλα αὐτά ὁ ἴδιος τόλμησε καί τό πρότεινε ἐπίσημα!).

Χειλαδάκης- άλωση (2).           Ἕνας ἄλλος δημοσιογράφος (Hincal Ulun) τῆς ἴδιας ἐφημερίδας, ἐπικαλούμενος ἕναν ἀπό τούς μεγαλύτερους Τούρκους βυζαντινολόγους, τόν Radi Dikici (ὁ ὁποῖος ἔχει γράψει πολλά βιβλία σχετικά μέ τό Βυζάντιο), στίς 23 Μαρτίου τοῦ 2014 δημοσίευσε ἕνα ἄρθρο μέ τόν τίτλο: «Μέσα στήν Ἁγία Σοφία “κρύβεται” ὁ Τίμιος Σταυρός τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ». Ἡ Ἁγία Ἑλένη, ὡς γνωστόν, μετά τήν εὕρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, μετέφερε ἕνα μεγάλο τμῆμα του ἀπό τά Ἱεροσόλυμα στήν Κωνσταντινούπολη. Μέχρι τό 1204, ὅπως ἀναφέρουν ἱστορικές πηγές τίς ὁποῖες ὑποστηρίζει ὁ Τοῦρκος ἱστορικός, ὁ Τίμιος Σταυρός βρισκόταν σ’ ἕνα συγκεκριμένο σημεῖο μέσα στό ἐσωτερικό τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Σοφίας. Ὅταν οἱ Σταυροφόροι κατέλαβαν τήν Κωνσταντινούπολη –ἄλλη ἀποφράδα ἡμέρα γιά τόν Ἑλληνισμό καί τήν Ὀρθοδοξία– ὁρισμένοι ἱερεῖς καί κάποιοι βυζαντινοί ἀξιωματοῦχοι τόν ἔκρυψαν σέ κάποιο μυστικό μέρος γιά νά μήν τόν βροῦν καί τόν ἁρπάξουν οἱ Φράγκοι. Κι ἐνῶ ἡ Κωνσταντινούπολη τελοῦσε ὑπό φραγκική κατοχή γιά περισσότερο ἀπό πενήντα χρόνια, ἐκεῖνοι πού γνώριζαν τό μυστικό, εἴτε πέθαναν εἴτε χάθηκαν κάτω ἀπό ἄλλες συνθῆκες. Τό μυστικό ὅμως παρέμεινε… μυστικό! Τό κρατάει, ἑπτασφράγιστο ἀκόμη, καί τό γνωρίζει μόνο ἡ ἴδια ἡ Ἁγια-Σοφιά! Καί ἡ ἡμέρα κατά τήν ὁποία θά ἀποκαλυφθεῖ ὁ Τίμιος Σταυρός, αὐτό θά σημάνει τό τέλος–θά εἶναι δηλαδή τά ἔσχατα– γιά ἕνα τεχνητό κράτος, (δηλ. ἡ Τουρκία) πού τό ἵδρυσε ὁ Μουσταφᾶ Κεμάλ, ὁ πατέρας τῆς ἐθνοκάθαρσης τῆς Μ. Ἀσίας, ὁ σφαγέας ἑκατομμυρίων Ἑλλήνων, Ἀρμενίων, Ἀσσυρίων καί Ἀράβων Χριστιανῶν!!!
.           Τό ἄγχος ὡστόσο τῆς σύγχρονης Τουρκίας γιά τήν ἐπικείμενη διάλυσή της ἀρχίζει πλέον νά ἐκφράζεται καί ἀπό ἐπίσημα χείλη! Ὁ μεγάλος Τοῦρκος ἱστορικός Halik Inalcik (ἕνα πολύ σεβαστό πρόσωπο πού χαίρει μεγάλης ἐκτιμήσεως στήν Τουρκία) στίς 8 Μαρτίου τοῦ 2014 δημοσίευσε ἕνα ἄρθρο πού δημιούργησε τρομερή αἴσθηση καί συγκλόνισε τή χώρα. Προειδοποιοῦσε τούς Τούρκους καί τούς συμβούλευε ταυτοχρόνως νά μήν ἐφησυχάζουν, διότι τά γεγονότα τῆς Κριμαίας ἔχουν ὡς κύριο στόχο τήν κάθοδο τῶν Ρώσσων στήν Κωνσταντινούπολη καί τά Στενά (ἐδῶ βέβαια ἀνακαλεῖ κανείς στή μνήμη του τήν σχετική προφητεία τοῦ π. Παϊσίου!), καί ἐπεσήμανε τόν μεγάλο κίνδυνο πού διατρέχει σήμερα ἡ Τουρκία ἀπό τίς ἐξελίξεις στήν Οὐκρανία. Ἡ οὐκρανική κρίση, ὑπεστήριξε, ἔχει ὡς βασικό στόχο τήν ἴδια τήν Τουρκία καί τήν παρουσία τῆς Τουρκίας στή Μαύρη Θάλασσα. Ὁ βασικός στόχος τῶν Ρώσσων εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολη καί ὁ Βόσπορος–τό παλιό ὄνειρο τῶν Ρώσσων– διότι καί γεωπολιτικά καί γεωστρατηγικά ἡ Ρωσσία ἔχει ἀνάγκη τῶν Στενῶν. (Μετά τά γεγονότα τῆς Οὐκρανίας καί τῆς Κριμαίας ἔχει ἀρχίσει ἤδη μιά ἔντονη ἀντιπαράθεση στή Μαύρη Θάλασσα μεταξύ τοῦ ρωσσικοῦ καί τοῦ τουρκικοῦ παράγοντα).
.           Γιά τή διάλυση τῆς Τουρκίας ἀρχίζουν πλέον νά ὁμιλοῦν ἀνοιχτά καί Ἀμερικανοί ἀξιωματοῦχοι. Στίς 15 Μαρτίου τοῦ 2014 (ἐφημερίδα «Τζουχμουριέτ») δύο πρώην πρέσβεις τῆς Ἀμερικῆς στήν Τουρκία (οἱ πιό ἄριστα ἐνημερωμένοι γιά τά τουρκικά πράγματα) ἀνέφεραν ὅτι ἡ Τουρκία στούς ἑπόμενους μῆνες θά ἀντιμετωπίσει μιά φοβερή κρίση! Δεδομένης τῆς κρισιμότατης (στίς 10 Αὐγούστου τοῦ 2014) ἐκλογῆς–γιά πρώτη φορά ἀπό τόν λαό– Τούρκου προέδρου, θεωροῦν ἀναπόφευκτη τήν πτώση τοῦ Ἐρτογάν (πού εἶναι ὁ κυριότερος ὑποψήφιος), τήν ἔναρξη τρομερῶν ταραχῶν στό ἐσωτερικό τῆς Τουρκίας καί τήν πολύ πιθανή, ἐν συνεχείᾳ, διάλυσή της!! Τό ἐντυπωσιακό εἶναι ὅτι τήν θεωρία αὐτή τήν ὑποστηρίζει καί ὁ ἴδιος ὁ ἀντιπρόεδρος τῆς κυβέρνησης Ἐρτογάν, ὁ ὁποῖος στίς 19 Μαρτίου τοῦ 2014 προέβλεψε (μέ βάση τά γεγονότα πού ἐξελίσσονται στήν Τουρκία) ὅτι ἡ χώρα θά ὁδηγηθεῖ σέ ἕναν αἱματηρό ἐμφύλιο πόλεμο πού θά ἔχει ἄμεσες συνέπειες γιά τή συνοχή καί τήν ἑνότητα ἀλλά καί γιά τήν ἴδια τήν ὕπαρξη τῆς Τουρκίας…

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΘΑ ΚΑΤΕΒΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ «Οἱ ἐξελίξεις θὰ εἶναι ραγδαῖες μέσα στὸ 2014, ποὺ θὰ ἀπειλήσουν μὲ πλήρη διάσπαση καὶ κατατεμαχισμὸ τῆς Τουρκίας».

ΟΙ ΡΩΣΟΙ ΘΑ ΚΑΤΕΒΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ (ΑΝΑΓΓΕΛΛΕΙ ΔΙΑΣΗΜΟΣ ΤΟΥΡΚΟΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ!)

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

.              Ἡ ἐπαναφορὰ τῆς χερσονήσου τῆς Κριμαίας στὴν Ρωσία μετὰ τὴν γνωστὴ κρίση ποὺ ξέσπασε στὴν Οὐκρανία, εἶναι τὸ πρῶτο σημαντικὸ βῆμα γιὰ τὴν ἀναμενομένη κάθοδο καὶ κατάληψη ἀπὸ τοὺς Ρώσους τοῦ Βοσπόρου καὶ στὴ συνέχεια τῶν στενῶν τοῦ Ἑλλησπόντου, ὑποστηρίζει σὲ δηλώσεις του ποὺ δημοσιεύονται στὴν τουρκικὴ ἐφημερίδα MilliGazete, ὁ πολὺ γνωστὸς Τοῦρκος ἱστορικός, Halik Inalcik.
.              Σύμφωνα μὲ τὸν Τοῦρκο ἱστορικό, ἡ Σεβαστούπολη εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς νέας καθόδου τῶν Ρώσων πρὸς τὸ νότο, ὑλοποιώντας ἕνα παλιὸ ἱστορικὸ ἀλλὰ καὶ στρατηγικὸ αἴτημα ποὺ ἤθελε τὴν Ρωσία νὰ προχωρεῖ νότια καὶ νὰ γίνεται κυρίαρχoς τ[hς Κωνσταντινούπολης καὶ τοῦ Βοσπόρου καὶ στὴ συνέχεια τῶν στενῶν τοῦ Ἑλλησπόντου, ἐλέγχοντας ἔτσι τὶς διόδους πρὸς μία ρώσικης κυριαρχίας Μαύρη Θάλασσα.
.               Ὁ Halik Inalcik ἐπισημαίνει τὸν μεγάλο κίνδυνο ποὺ διατρέχει ἡ Τουρκία ἀπὸ τὶς ἐξελίξεις στὴ Οὐκρανία καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ οὐκρανικὴ κρίση ἔχει σὰν βασικὸ στόχο τὴν ἴδια τὴν Τουρκία καὶ τὴν παρουσία τῆς Τουρκίας στὴν Μαύρη Θάλασσα καὶ κυρίως στὴν τουρκικὴ κυριαρχία τῶν Στενῶν καὶ τοῦ Βοσπόρου. Ὅπως ἀναφέρει στὶς δηλώσεις του, ὁ βασικὸς στόχος τῶν Ρώσων εἶναι ἡ Κωνσταντινούπολη, ἡ τσαρίδα τῶν πόλεων καὶ ὁ Βόσπορος, τὸ παλιὸ ὄνειρο τῶν Ρώσων ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν Τσάρων
.              Γιὰ τοὺς Τατάρους, ὁ Inalcik ὑποστηρίζει ὅτι εἶναι ἀμφιλεγόμενη ἡ καταγωγή τους. Ἄλλοι ὑποστηρίζουν ὅτι εἶναι μογγολικῆς καταγωγῆς καὶ ἄλλοι τουρκικῆς. Ὁ ἴδιος τοὺς ἀνάγει στὴν τουρκογενῆ φυλὴ τῶν Kipcak, καὶ ἀφοῦ κάνει μία ἱστορικὴ ἀναδρομὴ στοὺς πολέμους τῶν Τατάρων μὲ τοὺς Ρώσους, συμπεραίνει ὅτι μὲ τὴν ἐπικράτηση τῶν Ρώσων στὴν Κριμαία τὸ τελευταῖο ἀνάχωμα τῶν τουρκογενῶν, δηλαδὴ οἱ Τάταροι, οὐσιαστικὰ πέφτει στὰ χέρια τῶν Ρώσων ἀνοίγοντας τὸν δρόμο πρὸς τὸ νότο, δηλαδὴ πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη. Παράλληλα ἐπισημαίνει τὸν μεγάλο κίνδυνο γιὰ τὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὸν σχηματισμὸ τῆς λεγόμενης Εὐρασιατικῆς Ἕνωσης, στὴ ὁποία κυριαρχεῖ ἡ Ρωσία καὶ στὴν ὁποία μετέχουν ἐνεργὰ πολλὲς χῶρες τῆς κεντρικῆς Ἀσίας ποὺ στηρίζουν αὐτὴ τὴν ἀναμενόμενη κάθοδο τῶν Ρώσων πρὸς τὰ νότια καὶ κυρίως πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη. Ὁ στόχος τῶν Ρώσων, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ Τοῦρκος ἱστορικός, εἶναι ἡ δημιουργία μίας μεγάλης ἐπικράτειας ἀπὸ τὴν Πολωνία μέχρι τὸν Εἰρηνικὸ Ὠκεανό, κάτι ποὺ σὲ πολλοὺς θυμίζει τὴν παλιὰ Σοβιετικὴ Ἕνωση. Ἡ συμμετοχὴ στὴν Εὐρασιατικὴ Ἕνωση καὶ τουρκογενῶν χωρῶν, ὅπως τὸ Οὐζμπεκιστάν, τὸ Κιργιζιστάν καὶ κυρίως τὸ Καζακστάν, ποὺ εἶναι ἀπὸ πιὸ τὰ βασικὰ μέλη τῆς Ἕνωσης, εἶναι ἕνα σημαντικὸ στοιχεῖο ποὺ δείχνει πὼς ἡ προσπάθεια ποὺ εἶχε ἀναπτύξει παλαιότερα ἡ Τουρκία νὰ συνδεθεῖ στρατηγικὰ μὲ αὐτὲς τὶς χῶρες, ἔχει ἀποτύχει πλήρως. Ὁ μεγάλος κίνδυνος σήμερα εἶναι, ὅπως ἀναφέρει ὁ Halik Inalcik, ὅτι ἡ Ρωσία δὲν θὰ σταματήσει στὴν Κριμαία καὶ θὰ προχωρήσει πρὸς τὰ νότια σύμφωνα μὲ ἕνα παλιὸ ρωσικὸ στρατηγικὸ σχέδιο καὶ μὲ τὴν οὐσιαστικὴ βοήθεια τῆς Εὐρασιατικῆς Ἕνωσης γιὰ τὴν ἀνάκτηση τῆς Κωνσταντινούπολης καὶ τὴν ἐπανεγκαθίδρυση τῆς Ἀνατολικῆς Αὐτοκρατορίας, αὐτὴ τὴν φορὰ ὑπὸ τὴν προστασία τοῦ ρωσικοῦ γένους.
.              Ὁ Τοῦρκος ἱστορικὸς χτυπᾶ τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὴν Τουρκία, καταλήγοντας πὼς ἡ οὐκρανικὴ κρίση θὰ ἔχει σὰν μεγαλύτερο θύμα ὄχι κανένα ἄλλο, ἀλλὰ τὴν ἴδια τὴν Τουρκία, μία Τουρκία ποὺ σήμερα σπαράσσεται ἀπὸ ἔντονες ἐσωτερικὲς καὶ διασπαστικὲς διαμάχες οἱ ὁποῖες κλυδωνίζουν αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ οἰκοδόμημα τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας. Ο ξελίξεις μάλιστα, πως ποστηρίζεται, θ εναι ραγδαες μέσα στ 2014, μία π τς πι κρίσιμες χρονιές, πο θ πειλήσουν μ πλήρη διάσπαση κα κατατεμαχισμ τς Τουρκίας.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: olympia.gr

, , ,

Σχολιάστε