Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κυριακὴ τῶν Βαΐων

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ «Κυριακοδρόμιο»
(Γραπτὰ Κηρύγματα βιβλικῶν Θεολόγων)
ἐκδ. «Ἄρτος Ζωῆς», Ἀθῆναι 2011, σελ. 280-282

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»

.             Ἡ Εὐαγγελικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς τῶν Βαΐων δίνει ἀφορμὴ στὴν Ἐκκλησία νὰ προβάλει τέσσερις χαρακτηριστικοὺς τύπους ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν ἕνα ἢ μὲ τὸν ἄλλο τρόπο σχετίζονται μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Κυρίου καὶ δίνουν παράδειγμα συμπεριφορᾶς. Μπροστά μας προβάλλεται μία στάση ζωῆς ποὺ χαρακτηρίζει καὶ τὴν ποιότητα τῆς θρησκευτικότητάς μας, ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ θέση ποὺ κατέχουμε καὶ ἀπὸ τὸν τρόπο ποὺ ἐνεργοῦμε ὡς ἄνθρωποι μὲ πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα.
.             Ὁ πρῶτος τύπος προβάλλεται ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους, ποὺ ἀκολουθοῦν τὸν Ἰησοῦ καὶ οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τὸν κλασικὸ καὶ παραδοσιακὰ διαμορφωμένο ἀνθρωπο τῆς ἐποχῆς, μὲ ἔντονα στοιχεῖα θρησκευτικῆς τυπολατρίας καὶ κραυγαλέας ὑποκρισίας. Ἀκολουθοῦν τὸν Κύριο ὄχι ὡς θεολόγοι καὶ ἑρμηνευτὲς τοῦ νόμου μὲ πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα, ἀλλὰ ὡς ἐπικριτές, μὲ ἐχθρικὴ στάση ἐναντίον κάθε διαφορετικοῦ ἀπὸ τὸν δικό τους θεολογικὸ λόγο. Πρόκειται γιὰ ἀνθρώπους ποὺ ἐκμεταλλεύονται τὴν θρησκευτικὴ ἐξουσία γιὰ προσωπικό, οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ ὄφελος εἶναι αὐτοὶ ποὺ αὐθαδιάζουν καὶ αὐθαιρετοῦν διαμέσου τῆς θρησκείας.
.             Ὁ δεύτερος τύπος εἶναι ὁ καθημερινὸς ἄνθρωπος καὶ ὁ θορυβώδης ὄχλος, χωρὶς παιδεία καὶ πνευματικὸ περιεχόμενο, ποὺ εὔκολα παρασύρεται εἴτε σὲ ἐνθουσιώδεις ἐκδηλώσεις εἴτε σὲ πεζοδρομιακὲς θρησκευτικὲς ἀρές. Πρόκειται γιὰ τὶς θρησκόληπτες μάζες ἀνθρώπων ποὺ ἄκριτα ἀφήνονται συνήθως στὴν καθοδήγηση ἡγετῶν μὲ θρησκευτικὲς ἀγκυλώσεις καὶ σκοταδιστικὸ ζηλωτισμό. Εἶναι αὐτοὶ ποὺ τὴ μία ζητωκραυγάζουν ὡσαννὰ καὶ τὴν ἄλλη ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν.
.             Ἡ τρίτη στάση ζωῆς ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν ἐκλεκτὴ ὁμάδα τῶν μαθητῶν τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ εἶναι ἄνθρωποι μὲ πολὺ θετικὰ στοιχεῖα, μὲ διάθεση γιὰ ἀνανέωση καὶ πνευματικὴ ἐξέλιξη, οἱ ὁποῖοι ἀποτίναξαν ἕνα ἀρνητικὸ παρελθόν, ἀλλὰ ποὺ δυστυχῶς βρίσκονται καὶ αὐτοὶ σὲ κατάσταση συγχύσεως. Παρὰ τὴν πνευματική τους ἐμπειρία κοντὰ στὸν Δάσκαλο, ἀκόμα μέσα τους κουβαλοῦν τὸν φόβο γιὰ μία κοινωνικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἀπόρριψη. Ἔτσι διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων, διασκορπίστηκαν καὶ ἐκρύβησαν. Καὶ αὐτοὶ χρειάζεται νὰ ὑπερβοῦν τὸν ἑαυτό τους καὶ τὸν φόβο τους.
.             Καὶ μία τέταρτη κατηγορία ἀνθρώπων ποὺ ἐκφράζεται στὸ πρόσωπο μίας ἁπλῆς καὶ ταπεινῆς κοπέλας τῆς Μαρίας τῆς ἀδερφῆς τοῦ Λαζάρου, ποὺ ἡ ζωή της καὶ ἡ στάση της ἔναντι τοῦ Ἰησοῦ χαρακτηρίζεται ἀπὸ μία ἄδολη καὶ ταπεινὴ ἀγάπη. Αὐθόρμητα καὶ ἀνεπιφύλακτα προσφέρει τὴν λατρεία της, δὲν συλλογίζονται τὶς ἀντιδράσεις τῶν ἄλλων ποτὲ καὶ τῶν μαθητῶν ἀκόμη, ὅπως τοῦ Ἰούδα, στὶς δαπανηρὲς ἐκδηλώσεις της μὲ τὴ χρήση τοῦ πολύτιμου μύρου, οὔτε μπαίνει στὴ λογικὴ διαδικασία τοῦ τί ἀποδέχονται οἱ ἄλλοι καὶ τί ὄχι, ἢ ἂν ὁ Κύριός της εἶναι ἀξιότερος ἀπὸ τὸν ὁποιονδήποτε φτωχὸ πλησίον της. Ὅλα ἔχουν τὴν κάθε στιγμὴ τὴ θέση τους καὶ τὴν ἀξία τους. Ἡ Μαρία, τὴν κρίσιμη ἐκείνη στιγμή, ἐκφράζει τὸν ἑαυτό της, τὴν ποιότητα τῆς ἀγάπης της καὶ τὸ βάθος τῆς δικῆς της βαθιᾶς πίστεως στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

(Γ. Πατρῶνος)

Σχολιάστε

Η ΘΡΑΜΒΕΥΤΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟΣ (Χαρ. Μπούσιας)

Ἡ θριαβευτικὴ εἴσοδος

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.             θρίαμβος προϋποθέτει νίκη καὶ ἡ νίκη νόμιμο ἀγώνα καὶ σκληρὴ μάχη. Ὁ νικητὴς στεφανηφόρος καὶ ἐπευφημούμενος ἀπὸ τὰ πλήθη εἰσέρχεται θριαμβευτὴς στὴν πατρίδα του μέσα ἀπὸ ἁψίδες ποὺ στήνονται γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν.
.             Στὶς πνευματικὲς μάχες, οἱ ὁποῖες εἶναι ἄπειρες φορὲς πιὸ σκληρὲς ἀπὸ τὶς κοσμικές, τὶς στρατιωτικές, τὶς τοπικιστικές, τὶς ἐθνικές, ἀφοῦ ὁ ἀντίπαλος εἶναι ἀδυσώπητος, ἀμείλικτος, ἀνυποχώρητος, θηριώδης, ὁ νικητὴς συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν αἰώνιο Νικητή, Αὐτὸν ποὺ μᾶς εἶπε «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν» (Ἰωάν. ιε´ 5) καὶ ἐπευφημούμενος ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀγγέλους εἰσέρχεται στὰ οὐράνια δώματα.
.             Γιὰ νὰ εἰσοδεύσει ὁ Χριστὸς θριαμβευτὴς στὰ Ἱεροσόλυμα, ἔπρεπε νὰ προηγηθεῖ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Μὲ αὐτὴν ὁ Θεάνθρωπος ἔδειξε τὴν θεϊκή του ὑπόσταση καὶ τὴν κυριαρχία του σὲ ζῶντες καὶ νεκρούς. Ὁ θρίαμβός Του ὑπῆρξε συνέπεια τῆς ἀναγνωρίσεως τῆς δυνάμεώς Του ἀπὸ τὸ λαό, αὐτὸν τὸν εὐμετάβλητο ποὺ βγῆκε στὸ δρόμο πρῶτα νὰ τὸν ὑποδεχθεῖ ὡς Μεσσία καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο νὰ τὸν ὁδηγήσει σὰν πλάνο στὸ Σταυρό. Ἡ εἴσοδός Του, ὅμως, αὐτὴ ἀποτελοῦσε τὴν ἀπαρχὴ τῆς εἰσόδου Του στὸ ἐπίγειο μαρτύριο καὶ στὸν διὰ Σταυροῦ θάνατο, μὲ τὸν ὁποῖο θανάτωσε τὸν θάνατο καὶ χάρισε σὲ ὅλους μας ζωὴ τὴν αἰώνια. Καὶ ἡ μαρτυρική Του ἔξοδος ἀπὸ τὴν πρόσκαιρη ζωὴ στὸ λόφο τοῦ Γολγοθᾶ σήμαινε τὴν τελικὴ θριαμβευτική Του εἴσοδο στὴν οὐράνια Βασιλεία Του, τὸν τόπο, «ὅπου ἦν τὸ πρότερον» (Ἰωάν. ϛ´ 62).
.             Γιὰ νὰ εἰσοδεύσει ὁ Χριστὸς θριαμβευτὴς στὶς καρδιές μας, πρέπει νὰ προηγηθεῖ ἡ ἀνάστασή μας ἀπὸ τὰ πάθη καὶ τὶς ἁμαρτίες. Μὲ τὴν ἀνάσταση αὐτὴ ἀπὸ τὸ βόρβορο τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς Τοῦ δείχνουμε τὴν πρόθεσή μας νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴ χοϊκή μας ὑπόσταση καὶ τὴν κυριαρχία ἐπάνω μας τοῦ ἀρχαίου πτερνιστοῦ τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στὶς καρδιές μας γίνεται ἡ ἀπαρχὴ τῆς σωτηρίας μας, ποὺ ὅμως περνάει μέσα ἀπὸ τοὺς πόνους, τὶς θλίψεις καὶ τὸ ἀγόγγυστο ἀνέβασμα στὸν προσωπικό μας Γολγοθᾶ. Στὸ Γολγοθᾶ, τὸν ὁποῖο δὲν ἀνεβαίνουμε μόνοι μας, ἀλλὰ ἔχοντας Κυρηναῖο τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας, Αὐτὸν ποὺ εἰσοδεύει στὶς καρδιές μας μὲ τὴ δική μας πάντοτε συγκατάθεση, ὥστε νὰ μὴ νοιώθουμε μόνοι, καὶ μᾶς διαβεβαιώνει: «Ἰδοὺ ἐγὼ μεθ’ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ὑμῶν» (Ματθ. κη´ 22). Τότε καὶ ἡ μαρτυρική μας ἔξοδος ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτὴ θὰ προμηνύει τὴν τελικὴ θριαμβευτική μας εἴσοδο, ἀφοῦ ὁ θάνατος συνοδεύεται ὁπωσδήποτε ἀπὸ πόνο καὶ δάκρυ, στὸν τόπο, ὅπου «οὐκ ἔστι πόνος οὐ λύπη, οὐ στεναγμός, ἀλλὰ ζωὴ ἀτελεύτητος».
.             Ὁ θρίαμβος τοῦ Χριστοῦ μας στὰ Ἱεροσόλυμα, τοῦ «πλουσίου ἐν οἰκτιρμοῖς» (Ἐφεσ. β´ 4) Παμβασιλέως Λόγου τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου, εἶναι θρίαμβος τῆς ταπεινώσεως, θρίαμβος τῆς φτώχειας. Εἰσῆλθε στὴν Ἁγία Πόλη ὁ Κύριος καθισμένος πάνω σὲ ἕνα καταφρονεμένο γαϊδουράκι. Δὲν βαστοῦσε σκῆπτρο οὔτε ράβδο χρυσοποίκιλτη στὸ χέρι, ἀλλὰ μὲ αὐτὸ εὐλογοῦσε τὸν κόσμο. Ἐρχόταν ἀπὸ μάχη δυσκολοκέρδιστη, τὴ μάχη ἐναντίον τῆς κακίας, τοῦ ψεύδους, τῆς ὑποκρισίας καὶ τῆς φιλαργυρίας. Ἐρχόταν ἀπὸ μάχη καὶ πήγαινε σὲ μάχη. Πήγαινε σὲ πόλεμο πιὸ σκληρό, γιὰ νὰ στεφανωθεῖ ὄχι μὲ ἀμαράντινο ἢ χρυσόπλοκο στεφάνι, ἀλλὰ μὲ ἀκάνθινο, καὶ νὰ μαστιγωθεῖ, νὰ περιπαιχθεῖ καὶ νὰ σταυρωθεῖ σὰν κακοῦργος. Δὲν προπορεύονταν τῆς εἰσόδου Του σάλπιγγες ποὺ νὰ ἠχοῦν τὸν παιάνα τῶν νικητῶν, ἀλλὰ τὸν ἀκολουθοῦσαν ἀθῶα παιδιά, σύμβολα τῆς ἁπλότητος τῶν Χριστιανῶν, ποὺ φώναζαν μὲ ὅλη τὴ δύναμη τῆς ψυχῆς τους «εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» (Μαρκ. ια´ 9) καὶ ἀντὶ γιὰ σημαῖες βάσταζαν βαΐα τῶν φοινίκων.
.             Ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στὶς καρδιές μας εἶναι θρίαμβος τῆς δικῆς μας ταπεινώσεως καὶ ἁπλότητος καὶ πραότητος. Ἄλλωστε μᾶς τὸ εἶχε εἰπεῖ ὁ ἴδιος μὲ τὸ στόμα τοῦ Προφήτου Του Ἡσαΐου: «Ἐπί τινα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾿ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον καὶ τρέμοντα τοὺς λόγους μου; (Ἡσ. Ξϛ´ 2). Εἰσοδεύει ὁ Χριστὸς μὲ τὴν ἄδειά μας στὶς καρδιές μας ὄχι ὡς βασιλιάς, ἀλλὰ ὡς πατέρας στοργικός, ὡς σωτήρας. Παρακολουθεῖ τὴν ταπείνωσή μας, παρακολουθεῖ τὸν κόπο μας καὶ τὸν διαρκῆ ἀγώνα μας πρὸς τὶς δυνάμεις τοῦ σκότους καὶ εἰσέρχεται στὶς καρδιές μας, γιὰ νὰ τὶς στηρίξει στοὺς ἐπερχόμενους τῆς ζωῆς μας πολέμους, τοὺς ὁποίους βλέποντες ἐμεῖς νὰ πλησιάζουν δειλιάζουμε, ἀπελπιζόμαστε καὶ μόνη καταφυγὴ βρίσκουμε στὸ κάλεσμά Του. Δὲν ἀκούγονται παιάνες ἀνθρώπινες κατὰ τὴν εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ στὶς καρδιές μας. Ὁ παιάνας τοῦ προσωπικοῦ μας θριάμβου ψάλλεται ἀπὸ τὰ χείλη μας, ἀπὸ τὸ σκίρτημα τῆς καρδιᾶς μας ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν ἀέναη δοξολογία: «Σὲ ὑμνοῦμεν, Σὲ εὐλογοῦμεν, Σοὶ εὐχαριστοῦμεν, Κύριε»! Καὶ τὰ χέρια μας ἀντὶ γιὰ σημαῖες βαστάζουν τὸ χειρόγραφο τῶν ἁμαρτιῶν μας, τὸ ὁποῖο Τοῦ τὸ παρουσιάζουμε, γιὰ νὰ τὸ σχίσει μὲ τὰ χέρια τῆς ἀγάπης Του, τῆς φιλανθρωπίας Του, τῆς ἄφατης ἀγαθότητάς Του. Αὐτὸ ἐξ ἄλλου ζητοῦσε καὶ ὁ ἴδιος λέγοντας «Υἱέ μου δός μοι σὴν καρδίαν» (Παροιμ. κγ´ 26) καὶ γιὰ τὸ σχίσιμο αὐτοῦ ἦλθε στὸν κόσμο ὡς «χρεωλύτης πάντων ἀνθρώπων», αὐτῶν ποὺ Τοῦ φωνάζουν καθημερινά «Ὠσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».
.             Ἡ εἴσοδος Τοῦ Χριστοῦ στὶς καρδιές μας, ποὺ κάνει τὸν φύλακα Ἄγγελό μας νὰ σκιρτᾶ ἀπὸ χαρὰ καὶ τὸν οὐρανὸ νὰ πανηγυρίζει, ἀλλοιώνει τὸν προσωπικό μας χαρακτήρα καὶ ἀλλάζει τὴν πορεία τῆς ζωῆς μας. Αὐτὸ μᾶς τὸ λέει καὶ ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος, Ἐπίσκοπος Κωνσταντίας Κύπρου, σημειώνοντας ὅτι ἔρχεται ὁ Κύριος ὁλόφωτος σὲ μᾶς, ποὺ βρισκόμαστε στὸ σκοτάδι καὶ στὴ σκιὰ τοῦ θανάτου, γιὰ νὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ φῶς καὶ στὴ ζωή. Ἔρχεται σὲ ἐμᾶς τοὺς ξεπεσμένους ὡς ἡ ἀνόρθωση, στοὺς αἰχμαλώτους ὡς ἡ ἀπελευθέρωση, στοὺς τυφλοὺς ὡς ἡ ἀνάβλεψη, στοὺς πενθοῦντες ὡς ἡ παρηγοριά,
στοὺς κουρασμένους ὡς ἡ ἀνάπαυση, στοὺς διψασμένους ὡς ἡ ἀναψυχή, στοὺς ἀδικημένους ὡς ἡ δικαίωση, στοὺς ἀπελπισμένους ὡς ἡ ἐνθάρρυνση, στοὺς χωρισμένους ὡς ἡ ἕνωση, στοὺς νοσοῦντες ὡς ἡ ἴαση καὶ στοὺς χειμαζομένους ὡς ἡ γαλήνη.
.             Γιὰ τὸν προσωπικό μας θριαμβο ἀπὸ ἐμᾶς ζητᾶ μόνο ὁ Κύριος νὰ τοῦ ἀνοίξουμε τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς καὶ νὰ τὸν παρακαλοῦμε νὰ καταδεχθεῖ νὰ κατοικήσει σὲ αὐτὴ λέγοντάς Του:
-Ἔρχου, Κύριε, ὡς νικητής, ὡς θριαμβευτής, καὶ «μεῖνον μεθ’ ἡμῶν» (Λουκ. κδ´ 29), γιὰ νὰ βγαίνουμε καὶ ἐμεῖς νικητὲς μὲ τὴ δική Σου δύναμη σὲ ὅλες τὶς μάχες τῆς ζωῆς μας. Καὶ ὡς νικητές, ὡς θριαμβευτὲς τοῦ δεινοῦ πολεμήτορος, νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ εἰσοδεύσουμε στὰ σκηνώματα τῆς δόξης Σου, καὶ   συνοικοῦντες μαζί Σου, στὴ Βασιλεία Σου, αὐτὴ ποὺ καὶ γιὰ ´μᾶς τοὺς ἀναξίους ἑτοίμασες ἀπὸ καταβολῆς κόσμου ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάνθρωπος, νὰ ψάλλουμε μαζὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Σου Ἀγγέλους τὸν παιάνα τῆς σωτηριώδους πίστεώς μας: «Εἷς Ἅγιος, εἷς Κύριος, Ἰησοῦς Χριστός, εἰς δόξαν Θεοῦ Πατρός. Ἀμήν».

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

,

Σχολιάστε

ΠΡΟ ΕΞ ΗΜΕΡΩΝ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

Σχολιάστε

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Κυριακὴ τῶν Βαΐων (Ἰωάν. ιβ´ 1-18)

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
«Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (‘Ιωάν. ιβ´ 13)

 .               Σήμερον, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, σήμερον εἶνε ἑορτὴ μεγάλη, ἔνδοξος ἡμέρα. Εἶνε δεσποτικὴ ἑορτή· εἶνε ἡ Βαϊφόρος.
Νὰ διηγηθῶ τὸ ἱστορικὸ τῆς σημερινῆς ἡμέρας; Τὸ ξέρετε ὅλοι. Καὶ τὰ παιδιὰ ἀκόμη ποὺ πᾶνε στὸ δημοτικὸ σχολεῖο, κάποιος καλὸς δάσκαλος τοὺς διηγήθηκε τὴν ἱστορία τῆς σημερινῆς ἡμέρας.
.               Ὅλοι λοιπὸν γνωρίζομεν, ὅτι σὰν σήμερα στὰ Ἱεροσόλυμα μαζεύτηκαν χιλιάδες λαός. Λένε ὅτι, γιὰ νὰ ἑορτάσῃ τὸ Πάσχα εἶχε συγκεντρωθῆ στὰ Ἰεροσόλυμα τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες ἕνα ἑκατομμύριο λαός! Καὶ ὅταν ὅλος ὁ λαὸς ἄκουσε ὅτι ἔρχεται ὁ Χριστός, ἀμέσως ἔγινε κάτι τὸ πρωτοφανές. Ἄφησαν τὶς δουλειές των ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἄνδρες γυναῖκες καὶ παιδιὰ ἀκόμη. Ἄδειασαν οἱ δρόμοι καὶ πλατεῖες εἰς τὰ Ἰεροσόλυμα. Ἔγινε ἔρημος ἡ πόλις. Καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ λαός, σὰν ποτάμι, σὰν χείμαρρος, βγῆκαν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν, γιὰ νὰ ὑποδεχθοῦνε τὸ Χριστό. Κι ἄλλοι κρατοῦσαν στὰ χέρια των βάϊα, ἄλλοι κρατοῦσαν κλαδιὰ ἐλιᾶς, ἄλλοι στρώνανε χάμω στὸ δρόμο τὰ ροῦχα τους, γιὰ νὰ γίνουν τάπητας νὰ τὰ πατήσῃ ὁ Χριστός. Καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ ἐφώναζαν μὲ ὅλη τὴν ἁγνή τους καρδιά· «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος…» (Ἰωάν. ιβ´13). Ἔτσι τὴν ἡμέρα ἐκείνη ἡ πρωτεύουσα τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ, τὰ Ἰεροσόλυμα, ὑπεδέχθη τὸ Χριστό.
.               Ἡ ἱστορία ἀναφέρει πολλὰς ὑποδοχὰς βασιλέων καὶ αὐτοκρατόρων. Ἀναφέρει, ὅτι αἱ Ἀθῆναι καὶ ἡ Ῥώμη καὶ ἡ Κωνσταντινούπολις πολλὲς φορὲς ὑπεδέχθησαν βασιλεῖς καὶ αὐτοκράτορας, νικητὰς καὶ θριαμβευτάς, οἱ ὁποῖοι ἤρχοντο ὕστερα ἀπὸ ἕνα νικηφόρο πόλεμο ἐναντίον ἰσχυρῶν ἐχθρῶν. Ἐδῶ στὴν Ἀθήνα οἱ παλαιότεροι ποὺ ἔχουν ἄσπρα μαλλιὰ θὰ θυμοῦνται, ὅτι τὸ 1913 ὅλη ἡ Ἀθήνα σὲ ἕναν ἔξαλλο ἐνθουσιασμὸ ὑπεδέχθη τότε τὸν βασιλιᾶ, ποὺ ἤρχετο νικητὴς καὶ θριαμβευτής, ὕστερα ἀπὸ δύο πολέμους ποὺ ἐδιπλασίασαν τὴν μικρά μας πατρίδα.
.               Ὑποδοχὲς λοιπὸν θριαμβευτῶν καὶ νικητῶν ἀναφέρει ἡ ἱστορία. Ἀλλὰ ὅλες αὐτὲς οἱ ὑποδοχές, ποὺ ἔκαναν οἱ λαοὶ γιὰ τοὺς νικητὰς καὶ θριαμβευτάς των, εἶνε πολὺ μικρὲς καὶ ὠχριοῦν μπροστὰ σ᾿ αὐτὴν τὴν θριαμβευτικὴ εσοδον τοῦ παμβασιλέως Χριστοῦ στὰ Ἰεροσόλυμα.
.               Θά ᾿θελα νά ᾿μουν ζωγράφος. Θά ᾿θελα νά ᾿χα χρώματα ζωηρά, νὰ πάρω τὸ πινέλλο καὶ μπροστὰ στὰ μάτια σας νὰ ζωγραφίσω τὴν ὑπέροχον αὐτὴν εἰκόνα, τοῦ ἀσυλλήπτου μεγαλείου, τὴν εἰκόνα τῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου τοῦ Χριστοῦ στὰ Ἰεροσόλυμα. Μὰ ζωγράφος δὲν εἶμαι οὔτε ποιητής, οὔτε καὶ ῥήτορας εἶμαι. Γι᾿ αὐτὸ ἀποβλέπω σὲ κάτι ἄλλο. Πρὶν βγῆτε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία, κάτι θὰ πρέπῃ νὰ διδαχθῆτε ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἔνδοξο ἡμέρα, τὴν Βαϊφόρον. Ὅλες οἱ λεπτομέρειες διδάσκουν. Καὶ ἀπὸ τὶς λεπτομέρειες τῆς σημερινῆς θριαμβευτικῆς εἰσόδου θὰ ἤθελα, ἀγαπητοί μου, νὰ προσέξετε μερικὰ σημεῖα.

* * *

  .                 Καὶ ἐν πρώτοις, ἂς ἐρωτήσωμεν· Πῶς εἰσῆλθε ὁ Χριστὸς στὰ Ἰεροσόλυμα;
Οἱ βασιλιᾶδες, ποὺ ἀναφέραμε, καὶ οἱ αὐτοκράτορες ἐκάθηντο ἐπάνω σὲ ἄλογα ὑπερήφανα, σὲ ἄλογα ἄσπρα χρυσοστολισμένα, ἢ ἐκάθηντο ἐπάνω σὲ ἅμαξες πολυτελέστατες. Λένε μάλιστα, γιὰ κάποιον τέτοιο βασιλιᾶ καὶ αὐτοκράτορα ὅτι, γιὰ νὰ τρομοκρατήσῃ τὸ λαὸ καὶ νὰ φανῇ ὅτι αὐτὸς εἶνε πιὸ μεγάλος καὶ πιὸ ἰσχυρὸς ἀπὸ κάθε ἄλλον βασιλιᾶ, διέταξε τὸ ἁμάξι του νὰ μὴ τὸ σέρνουν ἄλογα, ἀλλὰ νὰ τὸ σέρνουν λιοντάρια. Φαντασθῆτε ἕνα ἁμάξι νὰ τὸ σέρνουν λιοντάρια, τί τρόμος ἦταν στὴ Ῥώμη. Καὶ ἄλλοι ἐκάθησαν ἐπάνω σὲ ἐλέφαντας, καὶ ἄλλοι ἐπάνω σὲ ἄγρια θηρία.
.               Ἀλλὰ κοιτάξτε, τί διαφορὰ ἔχει ὁ Χριστός μας! Εἶνε ὁ βασιλιᾶς, εἶνε ὁ ποιητὴς τοῦ παντός. Εἶνε ἐκεῖνος ποὺ ἔφτειασε τὸν ἥλιο, τὴ σελήνη, τὰ ἄστρα· ποὺ ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν» (Γέν. Α´ 26). Εἶνε, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας, «ὁ τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφίμ» (δοξ. ἑσπ. Ὑπαπαντῆς).
.               Αὐτός, ἐξ ἄκρας ἀγάπης καὶ συγκαταβάσεως πρὸς τὸν ἄνθρωπον, συγκαταβαίνει, ταπεινώνεται τόσο πολύ, ὥστε ἀπ᾿ ὅλα τὰ ζῷα νὰ διαλέξῃ ἕνα γαϊδουράκι, ἕνα «πῶλον ὄνου» (ἔ.ἀ. ιβ´ 15), καὶ ἐπάνω στὴ ῥάχι ἑνὸς τέτοιου ζῴου νὰ καθήσῃ ὁ Χριστός. Καὶ μᾶς διδάσκει μὲ τὸ παράδειγμά του, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ὅτι πρέπει νὰ είμεθα ταπεινοὶ στὸν κόσμο αὐτόν. Μᾶς διδάσκει αὐτὸ τὸ γαϊδουράκι, ὁ «πῶλος ὄνου», ὅτι πρέπει ν᾿ ἀγαπήσωμεν τὴν ταπείνωσιν, ἂν θέλουμε νὰ είμεθα Χριστιανοί.
.               Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ «πῶλος ὄνου» δὲν διδάσκει μόνο αὐτό. Διδάσκει καὶ κάτι ἄλλο. Τί μᾶς διδάσκει; Σημαίνει τὸ ἀθῷο αὐτὸ γαϊδουράκι, ὅπως λέγουν οἱ πατέρες, τὸ ἄλογον μέρος τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. Σημαίνει τὸ ἄγριον, τὸ πεῖσμα, τὸ πεισματάρικο «γαϊδουράκι», ποὺ κάθε ἄνθρωπος ἔχει, καὶ δὲν θέλει νὰ ὑποταχθῇ στὸν Θεό. Θέλει ὁ κάθε ἄνθρωπος νὰ κάνῃ τὰ κέφια του, τὰ δικά του θελήματα, καὶ δὲν θέλει νὰ ὑποταχθῇ στὸ Χριστό.
.               Σημαίνει ἀκόμη ὄχι μόνον τὸ πεισματάρικο ἄτομον, ἀλλὰ καὶ τὰ ἔθνη, λέγουν οἱ πατέρες· τὰ εἰδωλολατρικὰ ἐκεῖνα ἔθνη, ποὺ ἦταν βυθισμένα μέσα στὸ πηκτὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας καὶ τῆς πλάνης. Τὰ ἑκατομμύρια ἐκεῖνα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ τὰ πάθη τους τοὺς εἶχαν κάνει τέτοιους, ὥστε νὰ καταντήσουν χαμηλότερα καὶ ἀπὸ τὰ τετράποδα ἀκόμα, γιὰ τοὺς ὁποίους εἶπε καὶ ὁ Δαυΐδ, ὅτι «ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. ΜΗ´13). Πρέπει νὰ τὸ ὁμολογήσωμεν· ὅτι ἄνθρωπος ποὺ φεύγει ἀπὸ τὸν Θεό, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ὑποδουλώνεται στὰ πάθη καὶ τὶς κακίες του, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πέφτει σιγὰ – σιγὰ ἀπὸ τὰ ὕψη τοῦ οὐρανοῦ καὶ γίνεται χειρότερος ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὰ τετράποδα.
.            Μάλιστα, ἀγαπητοί. Τὸ γαϊδουράκι αὐτό, μόλις κατάλαβε ὅτι τὸ ζητάει ὁ Χριστός, ―γιατὶ καὶ τὰ ζῷα ἔχουν κάποια διαίσθησι―, ἔτρεξε μὲ πόθο. Μὲ χαρὰ ἐδέχθη ἐπάνω στὴ ῥάχι του τὸ Χριστό. Καὶ πόσο θὰ καμάρωνε ποὺ εἶχε τὸ Χριστὸ ἐπάνω του! ὅπως εἶπα, καὶ τὰ ζῷα κάτι αἰσθάνονται.
.               Ἕνας φίλος μου ἱεροκήρυξ μοῦ ἔλεγε τὸ ἑξῆς. Κάποτε περιώδευε καὶ ἔφθασε κουρασμένος σ᾿ ἕνα χωριό. Ὅταν ἔφθασε, ἐπῆγε στὴν πλατεῖα νὰ μιλήσῃ. Δὲν ἔδειξαν μεγάλη προθυμία οἱ ἄνθρωποι γιὰ ν᾿ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, μολονότι ὁ ἱεροκήρυξ περνοῦσε μιὰ φορὰ τὸ χρόνο· ἔπρεπε ν᾿ ἀφήσουν κάθε δουλειὰ καὶ νὰ πᾶνε ν᾿ ἀκούσουν τὰ ζωντανὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Ἐνῷ λοιπὸν ὁ ἱεροκήρυκας ἦταν στὴν πλατεῖα καὶ ἔβλεπε ὅτι ὁ λαὸς δὲν ἔχει προθυμία, ξαφνικὰ ἔρχεται καὶ σταματᾷ ἀπὸ κάτω του ἕνα πουλαράκι καὶ τέντωσε τ᾿ αὐτιά του. Ὅση ὥρα μιλοῦσε ὁ ἱεροκήρυκας, αὐτὸ δὲν κουνήθηκε ἀπὸ τὴ θέσι του. Αὐτὸ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωσι στὸν ἱεροκήρυκα καὶ ἄρχισε νὰ λέγῃ· Ἦρθα στὸ χωριό σας, καὶ σεῖς ποὺ ἔχετε αὐτιά, σεῖς ποὺ ἔχετε λογικό, σεῖς ποὺ ἀκούσατε τὴν καμπάνα νὰ χτυπᾷ, δὲν ἤρθατε. Τὸ γαϊδουράκι αὐτὸ ἄφησε τὴ μάνα του, ἄφησε τὸ χορτάρι του, καὶ ἦρθε καὶ στάθηκε ἐδῶ.
.               Αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα πράγματα γίνονται, γιατὶ τὰ ζῷα εἶνε ἀθῷα, ἐνῷ ὁ ἄνθρωπος ἔχει καταντήσει ἕνας διάβολος. Τὰ ζῷα εἶνε πολὺ ἀνώτερα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον. Καὶ ἂν κανεὶς ἀπὸ σᾶς ἀμφιβάλλῃ, ἂς ἀνοίξῃ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη γιὰ νὰ δῇ κάτι ἀνώτερο. Βλέπουμε ἕνα γαϊδουράκι, αὐτὸ ποὺ εἶχε ὁ προφήτης Βαλαάμ, νὰ ὁμιλῇ (βλ. Ἀριθμ. ΚΒ´ 28). Ἐλάλησε τὸ γαϊδουράκι καὶ ἤλεγξε τὸν προφήτη, ποὺ ἔκανε μιὰ ἀτοπία καὶ κάποιο παράπτωμα. Γι᾿ αὐτὸ μᾶς συμβουλεύει ἡ ἁγία Γραφή, ὅτι πρέπει ν᾿ ἀγαποῦμε τὰ ζῷα. Μάλιστα πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη ποταμὸ εἶνε κάποια ἄγρια φυλὴ ποὺ ἐπίστευσε στὸ Χριστό, καὶ ἀπὸ τὸν καιρὸ ἐκεῖνο τὰ γαϊδουράκια δὲν τὰ φορτώνουν οὔτε κάθεται κανεὶς στὰ γαϊδουράκια. Γιατὶ λένε· Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ ἐκάθησε στὴ ῥάχι τους ὁ Χριστός, πρέπει νὰ τ᾿ ἀφήσωμε ἐλεύθερα, νὰ βόσκουν ἐλεύθερα, πέραν τοῦ Ἰορδάνου ποταμοῦ.
Νά λοιπὸν τί μᾶς διδάσκει αὐτὸ τὸ γαϊδουράκι. Τὸ γαϊδουράκι ἔχει φωνὴ καὶ μᾶς φωνάζει σήμερα· Ταπεινωθῆτε, ὅπως ταπεινώθηκε ὁ Χριστός. Μᾶς φωνάζει· Ὑποταχθῆτε στὸ Χριστό· ὅπως ἐγὼ εἶχα χαρὰ ποὺ ἔφερα στὴ ῥάχι μου τὸ Χριστό, κ᾿ ἐσεῖς νὰ ὑποταχθῆτε στὸ χρηστὸ ζυγὸ τοῦ Χριστοῦ.
.                  Ἀλλὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ γαϊδουράκι αὐτό, ποὺ μᾶς ἀναφέρει σήμερα τὸ Εὐαγγέλιο, μᾶς ἀναφέρει καὶ κάτι ἄλλο. Κρατοῦσαν, λέει, «βαΐα» (ἔ.ἀ. ιβ´ 13).
Μὰ αὐτὰ τὰ βάϊα πότε τὰ κρατοῦσαν; Ὅταν ἤθελαν νὰ ὑποδεχθοῦν ἕνα νικητή. Τὰ βάϊα ἦταν, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία, «τὰ τῆς νίκης σύμβολα». Καλά στοὺς νικητάς, ἀλλὰ γιατί νὰ ὑποδεχθοῦν μὲ βάϊα τὸν Χριστό; Ἀπὸ ποιόν πόλεμο ἦρθε; Ἐνίκησε κανένα; Μάλιστα ἐνίκησε! Ποῖον ἐνίκησε; Δὲν ἔχετε αὐτιά; Σὰν χθὲς ὁ Χριστὸς ἐπολέμησε· ἐπολέμησε καὶ ἐνίκησε τὸν πιὸ μεγάλο ἐχθρό. Ἐπολέμησε ἕνα ἐχθρό, ποὺ ἅμα αὐτὸς παρουσιασθῇ, βλέπεις αὐτοὺς ποὺ ἔχουν τὰ στέμματα καὶ κρατοῦν στὰ χέρια τὰ σπαθιά, νὰ παραλύουν καὶ νὰ πέφτουν ἀπὸ τὰ χέρια τους τὰ μαχαίρια, τὰ σπαθιὰ καὶ ὅλα τὰ ὅπλα. Ἐνίκησε ὁ Χριστὸς ἐκεῖνον ποὺ τρέμει ὁ κόσμος ὅλος. Ἐνίκησε τὸν ἀήττητον. Καὶ ἀήττητος ποιός ἦτο; Ἐπῆγε κάτω στὸν ᾅδη ὁ Χριστός. Ἐπάλεψε στῆθος μὲ στῆθος μὲ τὸ χάρο. Σὰν χθές, τὸ Σάββατο, ἐπῆγε ὁ Χριστὸς στὰ μνήματα καὶ ἐστάθηκε μπροστὰ σὲ ἕνα μνῆμα ποὺ ἦταν μέσα θαμμένος ἕνας τέσσερις ἡμέρες καὶ εἶχε σαπίσει. Καὶ μὲ τὴ φωνή του τὴν παντοκρατορική, μὲ τὴν φωνὴν ποὺ σείει τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ, εἶπε· «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» (ἔ.ἀ. ια´ 43). Καὶ ὁ Λάζαρος βγῆκε ὁλοζώντανος ἔξω ἀπὸ τὸν τάφο. Εἶνε αὐτὸ τὸ μεγαλύτερο θαῦμα, ποὺ ἀποδεικνύει τὴ δύναμι τοῦ Χριστοῦ μας. Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἔκανε χθὲς ὁ Χριστός. Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν ἔρχονται μὲ τὰ βάϊα καὶ λέγουν· Σὲ χαιρετοῦμε. Χαῖρε, ὁ νικητὴς τοῦ θανάτου. Σὺ ποὺ ἐθριάμβευσες ἐπάνω στὸν θάνατο, ποὺ ἐταπείνωνε τοὺς πιὸ μεγάλους στρατηγοὺς καὶ στρατάρχας καὶ ὑπεδούλωνε ὁλόκληρον τὸ ἀνθρώπινο γένος.
.               Γι᾿ αὐτὸ κρατοῦν τὰ βάϊα. Καὶ νὰ εἶσθε βέβαιοι, Χριστιανοί μου· ὅπως στάθηκε ἐπάνω στὸ μνῆμα τοῦ Λαζάρου, θὰ σταθῇ πάλιν ὁ Χριστός μας. Τὸ πιστεύομεν ἀκραδάντως. Ἄλλως, δὲν εἴμεθα Χριστιανοί. Θὰ σταθῇ ὁ Χριστὸς στὸ μνῆμα τῆς μάνας μου καὶ τῆς μάνας σου καὶ τοῦ πατέρα σου καὶ ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Θὰ σταθῇ καὶ στὰ δικά μας μνήματα καὶ θ᾿ ἀκουσθῇ ἡ φωνή· Νεκροί, ἀναστηθῆτε! Καὶ οἱ νεκροὶ θ’ ἀναστηθοῦν.
.          Αὐτὴ τὴ σημασία ἔχει ἡ ἑορτὴ ποὺ κρατοῦσαν βάϊα καὶ ἑορτάζομεν σήμερα.
.                  Ἀλλ᾿ ἐκτὸς ἀπὸ τὰ βάϊα μερικοὶ ἀνεβήκανε πάνω σὲ ἐλιὲς καὶ κόψανε κλαδιὰ ἐλιᾶς. Γιατί λοιπὸν ἄλλοι κρατοῦσαν βάϊα καὶ ἄλλοι κλαδιὰ ἐλιᾶς; Τί μᾶς λέγουν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Ἐγὼ δὲν σᾶς λέγω δικά μου λόγια. Τὰ δικά μου λόγια δὲν ἔχουν καμμίαν ἀξίαν. Ἐγὼ σᾶς λέγω λόγια τῶν πατέρων. Ἀπὸ ἐκεῖ παίρνω καὶ διδάσκω. Ἂν θέ᾿τε, ἀκοῦστε τα· ἂν δὲν θέ᾿τε, δική σας ἁμαρτία εἶνε. Γιατί, λοιπόν, κρατοῦσαν κλαδιὰ ἐλιᾶς;
Ἂν διαβάζετε ἁγία Γραφή, θὰ δῆτε ὅτι κάπου ἀναφέρεται ἡ ἐλιά. Ἡ ἐλιὰ εἶνε ἕνα ἱερὸ φυτό. Ἡ ἐλιὰ συμβολίζει πολλὰ πράγματα. Ὅταν ὁ Νῶε ἄνοιξε τὴ θυρίδα τῆς κιβωτοῦ καὶ ἔδιωξε τὸ περιστέρι, τὸ περιστέρι πέταξε, διέγραψε κύκλους κύκλους, ἀλλὰ παντοῦ συνήντησε πτώματα. Δὲν εἶνε κοράκι τὸ περιστέρι, νὰ κάθεται στὰ πτώματα, ἀλλὰ νά το πάλι γύρισε κουρασμένο. Ἄνοιξε τὴν θυρίδα ὁ Νῶε, τὸ ἔπιασε καὶ τὸ ἔβαλε μέσα. Ἀλλὰ ὅταν διὰ δευτέραν φορὰν ἔστειλε τὸ περιστέρι καὶ πέταξε πάνω στὴ γῆ, παρουσιάστηκαν τὰ δέντρα. Τὰ νερὰ εἶχαν χαμηλώσει, καὶ τότε τὸ περιστέρι ἔκοψε ἕνα κλαδάκι ἀπὸ τὴν ἐλιά, καὶ τὸ ἔφερε μὲ τὸ ῥάμφος του (βλ. Γέν. Η´11). Καὶ ὁ Νῶε ἐδάκρυσε καὶ εἶπε· Δόξα σοι, ὁ Θεός· ἔπεσαν τὰ νερά, φάνηκαν οἱ κορυφές, φάνηκαν τὰ ἄνθη… Καὶ εἶνε πιὰ ἡ ἐλιὰ τὸ σύμβολο τῆς εἰρήνης. Σημαίνει ἡ ἐλιὰ τὴν εἰρήνη. Σημαίνει χαρὰ καὶ εἰρήνη.
Ὁ ὄχλος ποὺ ὑποδέχθηκε τὸν Χριστό, κρατοῦσε ἐλιὰ στὰ χέρια του, γιὰ νὰ πῇ· Χριστέ, σὺ μόνον εἶσαι ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης, ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης· σὺ εἶσαι ὁ Θεὸς ποὺ σκορπᾷς στὸν κόσμο τὰ πλούσια αὐτὰ ἀγαθά σου.
.               Περάσανε, ἀπὸ τότε ποὺ κρατοῦσε ὁ λαὸς στὰ χέρια του κλαδιὰ ἐλιᾶς καὶ φωνάζανε «ζήτω!», τόσα χρόνια, καὶ ὁ κόσμος διψάει εἰρήνη. Τίποτε ἄλλο δὲν διψάει περισσότερο σήμερα ὁ κόσμος ὅσο τὴν εἰρήνη. Τὴν εἰρήνη δός μας, Χριστέ· τὴν παγκόσμια εἰρήνη. «Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου», εὔχεται ἡ Ἐκκλησία μας.
Ἡ ἐλιὰ λοιπόν, ποὺ κρατούσανε, εἶνε τὸ σύμβολον μιᾶς εἰρήνης, τῆς εἰρήνης ἐκείνης τὴν ὁποία δὲν θὰ τὴν φέρουν τὰ συνέδρια τὰ μεγάλα, ἀλλὰ τῆς εἰρήνης τὴν ὁποίαν θὰ τὴν φέρῃ μόνον ὁ Χριστός, ἐὰν ὅλοι μας, ἐὰν ὅλοι μας ὑποταχθοῦμε εἰς τὸ ἅγιόν του θέλημα.
.                  Κάτι ἀκόμη καὶ τελειώνω. Εἶπα γιὰ τὸν πῶλον τοῦ ὄνου, εἶπα γιὰ τὰ βάϊα, εἶπα γιὰ τὰ κλαδιὰ τῆς ἐλιᾶς. Δὲν εἶπα κάτι ἄλλο.
.               Εἴδαμε, ὅτι αὐτὸς ὁ ἁπλοϊκὸς λαός, ποὺ τόσον ἀγαποῦσε τὸ Χριστό, ἔβγαζε τὰ ροῦχα του καὶ τὰ ξάπλωνε κάτω, σὰν περσικὸ τάπητα, γιὰ νὰ περάσουν ἐπάνω καὶ νὰ τὰ πατήσουν τὰ εὐλογημένα πόδια τοῦ Χριστοῦ μας. Μπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε αὐτὴ τὴ σκηνή, μπορεῖτε νὰ φαντασθῆτε αὐτὸ τὸ λαό, ποὺ δὲν εἶχε τάπητας, ἀλλὰ ἔβγαλε τὰ ροῦχα γιὰ νὰ πατήσουν τὰ εὐλογημένα πόδια τοῦ Χριστοῦ;
.               Μὰ τί σημαίνουν αὐτὰ τὰ ροῦχα, τὰ «ἱμάτια»; Γιατί τ᾿ ἀναφέρει στὴ σημερινὴ ἑορτὴ τὸ Εὐαγγέλιο (Ματθ. 21,8· Μᾶρκ. 11,8· Λουκ. 19,36); Δὲν τὸ λέγω ἐγώ, ὁ ἀπόστολος τὸ λέγει.
.               Κ᾿ ἐσὺ ἔχεις νὰ βγάλῃς ἕνα ροῦχο. Κ᾿ ἐσύ, γυναίκα, παιδί… Καὶ ὅλοι μας ἔχομε νὰ βγάλωμε ἕνα ροῦχο. Τὸ ροῦχο τὸ βγάζεις καὶ τὸ βάζεις στὴ μπουγάδα. Ἀλλὰ ἔχεις ἕνα ροῦχο ποὺ τὸ ἔχεις μέρες, χρόνια, καὶ εἶνε βρωμερὸν καὶ ἀκάθαρτον.
Ἔλα, Χριστιανέ μου. Ἔχεις τὸ μαῦρο πουκάμισο τῆς κολάσεως, τὸ μαῦρο πουκάμισο ποὺ φορᾷς, τὸ ὁποῖο κόλλησε μὲ τὴ σάρκα σου, μὲ τὸ εἶναι σου, μὲ τὴν ψυχή σου. Γι᾿ αὐτὸ σὲ καλεῖ τώρα ἡ Ἐκκλησία, νὰ τὸ βγάλῃς τὸ βρωμερὸ πουκάμισο καὶ νὰ τὸ πᾷς στὸ πλυντήριο γιὰ νὰ τὸ πλύνῃς.
.              Γιατὶ καὶ τὰ καθαρώτερα ροῦχα νὰ βάλῃς, καὶ τὸ κορμί σου ν᾿ ἀρωματίσῃς, ἂν δὲν βγάλῃς τὸ μαῦρο πουκάμισο ποὺ φορᾷς τόσα χρόνια, σοῦ τὸ λέγω ἐνώπιον Κυρίου, τὸ πουκάμισο τῆς κολάσεως, τῆς μοιχείας, τῆς πορνείας, τῆς ψευτιᾶς, τῆς ἀτιμίας· ἐὰν δὲν τὸ βγάλῃς καὶ τὸ πετάξῃς γιὰ νὰ τὸ πατήσῃ ὁ Χριστός μας, Χριστιανὸς δὲν εἶσαι.
Διαβάστε πρὸς Κολασσαεῖς (γ´ 9)· «Ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον…». Γδυθῆτε τὸν παλαιὸ ἄνθρωπο, καὶ ἐνδυθῆτε τὸν νέον… Καὶ θὰ ἀκούσωμεν τὴ νύχτα τῆς Ἀναστάσεως στὴν θεία λειτουργία ―ὅσοι μένομεν, γιατὶ ἀδειάζει ἡ ἐκκλησία τὴν ὥρα ἐκείνη καὶ εἶνε αὐτὸ μεγάλη ἁμαρτία―, θ᾿ ἀκούσωμε· «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε. Ἀλληλούϊα». Ὅσοι, λέγει, πιστεύσανε στὸ Χριστό, βγάλανε τὸ πουκάμισο τῆς ἁμαρτίας καὶ φορέσανε τὴ λαμπρὰ στολή, τὸ ἔνδυμα τῶν πριγκίπων καὶ βασιλέων ποὺ δίδει ὁ Χριστὸς σὲ κάθε ψυχὴ ποὺ πιστεύει καὶ εἰλικρινῶς ἀκολουθεῖ αὐτόν.

*  *  *

  .               Ἀδελφοί μου, δὲν τελείωσα. Ἄ, ξέχασα. Συγχωρέστε μου. Ἀφήνω τὰ ροῦχα ποὺ ἔστρωναν, ἀφήνω τὰ βάϊα, ἀφήνω τὰ κλαδιά, ἀφήνω τὸ πουλαράκι καὶ ἀκούω, ὤ τί ἀκούω! Μουσικὴ ἀκούω. Τί μουσικὴ εἶνε αὐτή; λέγει κάπου ἱερὸς Φώτιος· τί ἀκούω; «Ὡσαννά…» (Ἰωάν. ιβ´ 13). Ποιοί τὰ ψάλλουνε; Τὰ ἀηδόνια κελαϊδοῦνε; Ποιοί ψάλλουνε; Οἱ σοφοὶ καὶ οἱ μεγάλοι; Ποιοί; Τὰ ἀθῷα παιδάκια! Αὐτὰ ἦταν πιὸ κοντὰ στὸ Χριστό. Σὰν τ᾿ ἀηδόνια, πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ, τραγουδοῦσαν· «Ὡσαννά…» (ἔ.ἀ. ιβ´ 13). Τ᾿ ἄκουσε ὁ οὐρανὸς καὶ χάρηκε. Τ᾿ ἄκουσαν οἱ ἄγγελοι καὶ χάρηκαν, ἀλλὰ τ᾿ ἄκουσε καὶ ὁ διάβολος καὶ ἐπικράνθηκε. Ἄκου, λέει, τὰ μικρὰ παιδιὰ νὰ φθάσουν σὲ τέτοια ὕψη, νὰ ψάλλουν στὸ Χριστό!… Καὶ ἀμέσως λοιπὸν ἔβαλε τὰ ὄργανά του, τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς φαρισαίους, καὶ σήμερα ἐπήρανε ἀπόφασι νὰ ἐκτελέσουν τὸ Χριστό. Πιάσανε τὰ ῥαβδιὰ οἱ φαρισαῖοι καὶ κυνηγούσανε τὰ παιδιὰ τὰ ἀθῷα. Σὰν τοὺς πατεράδες τοὺς ἀπίστους τῆς γενεᾶς μας. Πρέπει οἱ πατέρες καὶ μητέρες νὰ παίρνουν ἀπὸ τὸ χέρι τὰ τέκνα στὸ ναό, κι ὄχι ὁ δάσκαλος. Ἀλλὰ ποῦ τώρα αὐτό; Ἄλλαξε ὁ κόσμος. Ἀπ᾿ τὸ χέρι στὸν κινηματογράφο, ναί· στὸ ναό, ὄχι.
.               Σὰν τοὺς ἀπίστους πατεράδες ποὺ μὲ τὰ ῥαβδιὰ κυνηγοῦνε τὰ παιδιά, γιὰ νὰ τὰ διώξουν ἀπὸ τὰ κατηχητικὰ σχολεῖα. Ἔτσι καὶ αὐτοὶ οἱ φαρισαῖοι τὴν ἡμέρα ἐκείνη μὲ τὰ ῥαβδιὰ κυνηγοῦσαν τὰ παιδιὰ ποὺ φωνάζανε τὰ «Ὡσαννά…». Καὶ ὁ Χριστὸς τοὺς εἶπε κάτι λόγια, ποὺ δὲν ὑπάρχει ζυγαριὰ γιὰ νὰ τὰ ζυγίσουμε. Τί τοὺς εἶπε ὁ Χριστός; «Καὶ ἂν ἀκόμη τὰ παιδιὰ σιωπήσουνε, καὶ ἂν ἀκόμη ὅλοι οἱ ἄνθρωποι σιωπήσουνε, καὶ ἂν βουβαθῇ ὁ κόσμος, οἱ πέτρες ποὺ πατᾶμε κι αὐτὲς ἀκόμα θὰ φωνάξουνε» (βλ. Λουκ. ιθ´ 40).
.               Δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ μᾶς τὰ σκουλήκια ὁ Χριστός. Καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἀδειάσουμε τὶς ἐκκλησίες, καὶ ἂν ἡμεῖς τὸν ἀρνηθοῦμε, καὶ ἂν ἡμεῖς γίνωμεν ἀντίχριστοι, ἐπάνω τὰ ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ καὶ οἱ σφαῖρες καὶ τὰ λουλούδια καὶ οἱ θάλασσες καὶ οἱ ἄβυσσοι καὶ οἱ τάφοι θὰ φωνάξουν· «Εἷς ἅγιος…»· αὐτὸν ὑμνεῖτε, αὐτὸν ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

,

Σχολιάστε

«ΕΝΔΥΜΑΤΑ, ΒΑΪΑ, ΩΣΑΝΝΑ»

Ἀπόσπασμα γραπτοῦ κηρύγματος
τοῦ Μητρ. Κυθήρων Σεραφείμ

Η ΘΕΟΦΙΛΗΣ ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΜΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

baiforos_1

[…] Ὁ ἀείμνηστος ἐκκλησιαστικός διδάσκαλος Ἠλίας Μηνιάτης, Ἐπίσκοπος Κερνίκης καί Καλαβρύτων, λέγει τά ἑξῆς σχετικά μέ τήν Βαϊοφόρο: «Τρία περιστατικά σημειώνω ἐγώ στή σημερινή βαϊοφόρο πανήγυρι˙ πρῶτο, τά ἐνδύματα, τά ὁποῖα ρίχνονται στή γῆ˙ δεύτερο, τά βαΐα τῶν φοινίκων, πού εἶναι σύμβολο νίκης καί τρίτον, τό χαροποιό ἐκεῖνο˙ «Ὡσαννά εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος».

»Τρία ἀναγκαιότατα πράγματα, πού πρέπει νά κάνουμε ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί, ὅταν δεχόμεθα τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό στήν Ἱερή Μετάληψι τῶν ἀχράντων Μυστηρίων. Πρῶτο, μέ μία ἀληθινή ἐξομολόγησι νά ρίπτωμε τά ἐνδύματα τῶν ἁμαρτιῶν, πού τόσο καιρό ἐφορέσαμε. Νά ἀφήνωμε δηλαδή τήν παληά κακή συνήθεια καί νά ἀποβάλλωμε τόν παλαιό ἄνθρωποι μέ τίς πράξεις του (Γαλ. ε´ 24). Δεύτερο, μέ μιά τέλεια ἐπιστροφή καί ἀνάνηψι, νά σηκώνωμε τά βαΐα τῆς νίκης καταπατοῦντες τούς τρεῖς μεγάλους μας ἐχθρούς, τήν σάρκα, τόν κόσμο καί τόν διάβολο. Καί τρίτον, μέ χαρά καί ἀγαλλίασι πνευματική καρδία συντετριμμένη νά πλησιάζωμε στήν Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ἄρτου τῆς ζωῆς λέγοντες˙ «Ὡσαννά εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

ΠΗΓΗ: imkythiron.gr

,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΤΑΛΥΕΙ ΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ

Ὁ Χριστὸς καταλύει τὴν τυραννία

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2086, 01.04.2014

.           Ἡ Κυριακὴ τῶν Βαΐων μᾶς προσφέρει συμπυκνωμένο ὅλο τὸ νόημα τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Δὲν ἔχει τὸ συνηθισμένο ἀναστάσιμο χρῶμα τῶν ἄλλων Κυριακῶν. Ἀντὶ γι᾿ αὐτὸ προβάλλει τὴ θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Βασιλέ­ως Χριστοῦ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὴν παλλαϊκὴ ὑποδοχή Του κατὰ τὴν ὁποία σείσθηκε ὁλόκληρη ἡ πόλη. Μᾶς ἐμφανίζει τὸν Κύριο ὡς Βασιλέα ξεχωριστὸ ποὺ διακρίνεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους βασιλεῖς καὶ τυράννους. Εἶναι «βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων» (Α΄ Τιμ. ς΄ 15). Βασιλιὰς τὸν Ὁποῖο ὁ λα­ὸς τῆς Ἱε­ρουσαλὴμ ὑποδέχεται κραυγάζοντας «ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ» (Ἰω. ιβ΄ 13), χωρὶς ὅμως νὰ ἔχει συνειδητοποιήσει τὴ φύση τῆς βασιλείας Του.
.           Ὁ Κύριος εἶναι αἰώνιος Βασιλιάς. Αὐ­τὸς τὸν Ὁποῖο τώρα θριαμβευτικὰ ὑποδέχονται στὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ μόνος, ὁ ἀληθινὸς Βασιλιὰς τοῦ κόσμου. Καὶ ἔρ­χεται γιὰ νὰ καταλύσει τὴν τυραννία τοῦ κακοῦ ποὺ ἐπὶ χιλιάδες χρόνια καταδυνάστευε τὸν κόσμο. Τριπλὴ μάλιστα τυραννία: τυραννία τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου.
.           Πρῶτος τύραννος τοῦ ἀνθρώπου ἡ ἁ­­­μαρτία. Μετὰ τὴν πτώση τῶν Πρωτο­πλά­στων στὸν κόσμο «ἐβασίλευσεν ἡ ἁ­­­­μαρ­τία» (Ρωμ. ε´ 21) καὶ ­ἐγκαθίδρυσε τὸ τυραννικὸ καθεστώς της μεταξὺ τῶν ἀνθρώ­πων. Καὶ ὑπῆρξε σκληρὴ καὶ φρικτὴ ἡ τυραννία τῆς ἁμαρτίας: «Τὰ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος»· ὁ μισθὸς μὲ τὸν ὁ­­ποῖο ἡ ἁμαρτία πλήρωσε τοὺς δούλους της εἶναι ὁ θάνατος (Ρωμ. ς´ 23).
.           Γι᾿ αὐτὸ καὶ ὁ δεύτερος τύραννος τοῦ δυστυχισμένου ἀνθρωπίνου γένους ὑ­­­πῆρξε καὶ εἶναι ὁ θάνατος: «Τῷ τοῦ ἑνὸς παραπτώματι ὁ θάνατος ἐβασίλευσε διὰ τοῦ ἑνός»· διὰ τῆς πτώσεως τοῦ ἑνός, δηλαδὴ τοῦ προπάτορος Ἀδάμ, ὁ θάνατος κυριάρχησε διὰ τοῦ ἑνὸς ἀνθρώπου σὲ ὅλο τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων (Ρωμ. ε´ 17). Μὲ τὴν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων ἐπέβαλε ὁ θάνατος τὴ δική του τυραννικὴ ἐξουσία στὸν κόσμο. Ἀπόλυτη ἐξουσία. Κανένας δὲν μποροῦσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν κυριαρχία του. Καθυπέταξε καὶ τοὺς πλέον σοφοὺς καὶ ἰσχυροὺς τῆς γῆς.
.           Ὁ τρίτος τύραννος ἦταν ὁ ἐφευρέτης τοῦ κακοῦ, ὁ διάβολος, ὁ προαιώνιος ἐ­­χ­­θρὸς τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸς ποὺ παρέ­συρε στὸ κακὸ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔα, αὐτὸς ποὺ πολεμάει μανιωδῶς τὸν κάθε ἄνθρωπο, αὐτὸς ποὺ τόλμησε ἀκόμη καὶ τὸν Κύριο νὰ πειράξει. Σὲ ἕναν μάλι­στα ἀπὸ τοὺς τρεῖς πειρασμοὺς ποὺ Τοῦ ὑπέβαλε, τότε ποὺ ὁ Κύριος νήστευε στὴν ἔρημο, «ἔδειξεν αὐτῷ πάσας τὰς βασιλεί­ας τῆς οἰκουμένης ἐν στιγμῇ ­χρόνου» καὶ Τὸν παρεκίνησε νὰ πέσει ­μπροστά του καὶ νὰ τὸν προσκυνήσει, γιὰ νὰ Τοῦ τὶς χαρίσει. Τοῦ ἔδινε δηλαδὴ βασιλικὴ ἐξουσία πάνω σὲ ὅλη τὴ γῆ. Ὁ ­Κύριος ἀρνήθηκε αὐτὴ τὴν ψεύτικη βασιλεία καὶ τὸν ἀποστόμωσε μὲ τὰ λόγια «Κύριον τὸν Θε­όν σου προσκυνήσεις καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις» (Λουκ. δ´ 5-8). Ὁ Κύριος δὲν ἦλθε γιὰ νὰ γίνει ἐπίγειος βασιλιάς. Μπροστὰ στὸν Πιλάτο θὰ Τὸν ἀκούσουμε τὴ Μεγάλη Παρασκευὴ νὰ λέει ὅτι εἶναι Βασιλιάς, ἀλλὰ ὄχι βασιλιὰς ἐπίγειος: «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου» (Ἰω. ιη´ 36), τοῦ εἶπε.
.           Πραγματικὰ ὁ Κύριος, ὁ ὄντως Βασιλιάς, δὲν ἐρχόταν νὰ ἀνακηρυχθεῖ ἐπί­γει­ος βασιλιὰς στὴν Ἱερουσαλήμ, ἀλλὰ ἦλ­­θε νὰ ἀσκήσει αἰώνια ἐξουσία καταλύοντας τὴν τυραννία τῆς ἁμαρτίας, τοῦ διαβόλου καὶ τοῦ θανάτου.
.           Καὶ αὐτὸ ἔκανε. Πάνω στὸ Σταυρὸ ἐν­θρονίστηκε στὸν ἀληθινὸ θρόνο Του καὶ «κατέκρινε τὴν ἁμαρτίαν ἐν τῇ σαρκί» Του (Ρωμ. η´ 3), κατέλυσε τὴ δύναμή της, συν­έτριψε τυραννία χιλιετιῶν. Μὲ τὸν θάνατό Του κατέβηκε στὸν Ἅδη καταπληγωμένος ἀλλὰ παντοδύναμος, «κατάστικτος τοῖς μώλωψι, καὶ πανσθενουργός» (τροπάριο δ΄ ὠδῆς κανόνος Μεγάλου Σαββάτου) καὶ κατέλυσε τὸ κράτος του. Μὲ τὴν Ἀνάστασή Του νίκησε τὸν θάνατο, ἐκμηδένισε τὴ δύναμη τοῦ διαβόλου καὶ πλέον «βασιλεύει οὐρανίων, ἐπιγείων καὶ καταχθονίων».
.           Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος βάζει στὸ στόμα τοῦ εὐγνώμονος ληστοῦ τοῦτα τὰ λόγια: «Διὰ τοῦτο δὲ αὐτὸν βασιλέα καλῶ, ἐπειδὴ βλέπω αὐτὸν σταυρούμενον· βασιλέως γάρ ἐστι τὸ ὑπὲρ τῶν ἀρχομένων ἀποθνήσκειν»· τὸν ὀνομάζω Βασιλιά, ἀκριβῶς ἐπειδὴ Τὸν βλέπω νὰ σταυρώνεται· διότι χαρακτηριστικὸ τοῦ βασιλιᾶ εἶναι τὸ νὰ πεθαίνει χάριν τῶν ὑπηκόων του (PG 49, 403).
.           Εὐγνώμονες καὶ ἐμεῖς, μετέχοντας γιὰ μιὰ ἀκόμη χρονιὰ στὰ γεγονότα τῆς Με­γάλης Ἑβδομάδος, ἂς Τὸν παρακαλέσου­με νὰ εἶναι καὶ Βασιλιὰς τῆς καρδιᾶς μας ἐδῶ καὶ στὴν αἰώνια δόξα τῆς εὐλογημένης Βασιλείας Του.

,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-5 «Ἄχ, πότε θἀ ἀπομακρύνουμε καὶ μεῖς τὸν νοῦ μας ἀπὸ τοὺς ὑπερήφανους καὶ ἰσχυροὺς μηχανισμοὺς αὐτοῦ τοῦ κόσμου καὶ θὰ τὸν στρέψουμε πρὸς τὸν Βασιλέα Χριστό; Ἡ ψυχή μας ἀναζητᾶ τὸν Νικητὴ τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ θανάτου, προβλήματα ποὺ ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη δὲν μπορεῖ νἀ ξεπεράσει ἀπὸ μόνη της».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ἰωάν. ιβ´ 1-18)
[Ε´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 237-240

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-2/

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-3/

Δ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/28/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-4/

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-5

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-4 «Ὁλόκληρες στρατιὲς ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας τὴν πολέμησαν, ἀπὸ μέσα καὶ ἀπ’ ἔξω. Ὅλες οἱ ἐπιθέσεις τους ὅμως ὄχι μόνο δὲν εὐοδώθηκαν, ἀλλ’ ἀντίθετα βοήθησαν τὴν Ἐκκλησία νὰ ἑδραιωθεῖ καὶ ν’ ἁπλωθεῖ στὸν κόσμο».

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ἰωάν. ιβ´ 1-18)
[Δ´ Μέρος] 

 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 226-232

 

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-1/

 

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-2/

 

Γ´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-3/

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ–4

ΣYNEXIZETAI: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/29/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-5/

, , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-3 «Ἡ πράξη τῆς Μαρίας εἶναι καὶ θυσία καὶ ἔργο ἐλεημοσύνης πρὸς τὸν μεγαλύτερο Φτωχὸ ποὺ περπάτησε ποτὲ πάνω στὴν γῆ».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ἰωάν. ιβ´ 1-18)
[Γ´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 226-232

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-1/

Β´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-2/

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ–3

 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙhttps://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/28/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-4/

, , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ-2 « Ὁ Κύριος κάθεται στὸ τραπέζι μαζί μὲ δυὸ ἀνθρώπους στοὺς ὁποίους εἶχε χαρίσει κάτι, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς δώσει ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη».

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
(Ἰωάν. ιβ´ 1-18)
[Β´ Μέρος] 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012, μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 224-226

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-1/

.            Ἕξι μέρες πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα ὁ Κύριος γύρισε στὴν Βηθανία ὅπου ζοῦσε ὁ φίλος Του Λάζαρος, αὐτὸς ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε νεκραναστήσει. Ἐκεῖ τὸν περίμενε ἕνα δεῖπνο. «Ἐποίησαν οὖν αὐτῷ δεῖπνον ἐκεῖ καὶ ἡ Μάρθα διηκόνει· ὁ δὲ Λάζαρος εἷς τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ» (Ἰωάν. ιβ´ 2). Ἐκεῖ, στὴν Βηθανία, τοῦ ἑτοίμασαν δεῖπνο καὶ ἡ Μάρθα ἦταν καταπιασμένη μὲ τὴν ἑτοιμασία. Ἕνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ καθόταν κοντά Του ἦταν κι ὁ Λάζαρος. Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης δὲν ἀναφέρει σὲ ποιὸ σπίτι τοῦ παρέθεσαν τὸ γεῦμα. Ἀπὸ μιὰ πρώτη ματιὰ φαίνεται πὼς ἦταν τὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου. Σύμφωνα ὅμως μὲ τὸν Ματθαῖο (κϛ´ 6) καὶ τὸν Μάρκο (ιδ´ 3), ποὺ ἀναφέρουν ἐπίσης τὸ γεγονός, φαίνεται καθαρὰ πὼς ἦταν στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ Λεπροῦ. Διαφορετικὰ θά ᾽βγαζε κανεὶς τὸ συμπέρασμα πὼς τὸ συγκεκριμένο γεγονὸς ἔγινε δυὸ φορὲς στὴν Βηθανία, μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα: μιὰ φορὰ στὸ σπίτι τοῦ Λαζάρου, καὶ μιὰ στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ Λεπροῦ, κάτι ὅμως ποὺ δὲν φαίνεται πιθανό. Ἀναμφισβήτητα ὁ Σίμων ὑποδέχτηκε τὸν Κύριο, ἐπειδὴ Ἐκεῖνος τὸν εἶχε θεραπεύσει ἀπὸ τὴν λέπρα. Διαφορετικὰ θὰ ἦταν ἀπερίσκεπτο νὰ τὸ κάνει, ὅταν λάβει κανεὶς ὑπ᾽ ὄψιν πὼς ὁ Μωσαϊκὸς νόμος ἀπαγορεύει αὐστηρὰ τὴν ἑτοιμασία φαγητοῦ καὶ τὴν ὑποδοχὴ καλεσμένων, ἀφοῦ μαζί του δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ ἔχουν ἐπαφὴ οὔτε κι οἱ στενότεροι συγγενεῖς του.
.          Ὁ δὲ Λάζαρος εἷς ἦν τῶν ἀνακειμένων σὺν αὐτῷ. Ὁ εὐαγγελιστὴς τὸ ἐπισημαίνει μὲ ἔμφαση αὐτό, γιὰ νὰ καταδείξει τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου. Ὁ νεκρὸς ἄνθρωπος ποὺ ἀναστήθηκε ζοῦσε κανονικὰ ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Κυκλοφοροῦσε, ἐπισκεπτόταν τοὺς ἄλλους, ἔτρωγε κι ἔπινε. Δὲν ἦταν κάποια ἄυλη σκιὰ ποὺ ἀπὸ κάποια παραίσθηση ἐμφανίστηκε στοὺς ἀνθρώπους κι ὕστερα ἐξαφανίστηκε. Ἦταν ἕνας ζωντανός, ὑγιὴς καὶ κανονικὸς ἄνθρωπος, ὅπως ἦταν καὶ προτοῦ ἀρρωστήσει καὶ πεθάνει. Ὁ Κύριος τὸν ἀνέστησε, τοῦ χάριστε ζωὴ κι ὕστερα ἀποσύρθηκε γιὰ λίγες μέρες ἀπὸ τὴν Βηθανία στὴν πόλη Ἐφραίμ. Ὁ Λάζαρος παρέμενε ζωντανὸς ὅσο κοντά του ἦταν ὁ Χριστός, ὅπως καὶ μετά. Δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ κανεὶς πὼς ὁ Λάζαρος ἦταν ζωντανὸς μόνο ὅσο βρισκόταν κοντὰ στὸν Χριστό.
.          Προσέξτε τώρα. Ὅταν ὁ Κύριος γυρίζει στὴν Βηθανία, ὁ Λάζαρος κάθεται μαζί Του στὸ τραπέζι, εἶναι καλεσμένος τοῦ Σίμωνα, ποὺ ἦταν γείτονάς του, ἴσως καὶ συγγενής του. Τί θαυμάσιο θέαμα! Ὁ Κύριος κάθεται στὸ τραπέζι μαζί μὲ δυὸ ἀνθρώπους στοὺς ὁποίους εἶχε χαρίσει κάτι, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς δώσει ἡ οἰκουμένη ὁλόκληρη. Τὸν ἕνα εἶχε νεκραναστήσει καὶ τὸν ἄλλον εἶχε θεραπεύσει ἀπὸ τὴ λέπρα. Τὰ σώματα καὶ τῶν δυὸ εἶχαν φθαρεῖ, τοῦ ἑνὸς στὸν τάφο καὶ τοῦ ἄλλου ἀπὸ τὴ λέπρα. Μὲ τὴν θαυματουργικὴ δύναμή Του ὁ Κύριος ἔδωσε στὸν ἕνα τὴ ζωὴ καὶ στὸν ἄλλον τὴν ὑγεία. Καὶ τώρα, λίγο προτοῦ πάρει τὸν δρόμο γιὰ τὴν σταύρωση, πῆγε νὰ τοὺς δεῖ καὶ τοὺς συνάντησε σὰν δυὸ εὐγνώμονες φίλους. Ἂχ, καὶ νὰ ξέραμε ὅλοι μας πὼς μᾶς σώζει ὁ Χριστὸς κάθε μέρα ἀπὸ τὴν φθορὰ κι ἀπὸ τὴν λέπρα αὐτῆς τῆς γῆς, ποὺ προκαλοῦνται ἀπὸ τὰ πάθη! Τότε θὰ τὸν ὑποδεχόμασταν διαρκῶς μέσα στὴν καρδιά μας καὶ δὲν θὰ τὸν ἀφήναμε ποτὲ νὰ φύγει ἀπὸ τὸν οἶκο τῆς ψυχῆς μας.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/04/27/ὁμιλία-στὴν-κυρ-βαΐων-3/

, , , , ,

Σχολιάστε