Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κρυπτοχριστιανοί

«ΣΥΧΩΡΑ ΜΕ, ΠΑΤΕΡ, ΠΟΥ ΑΣΠΑΣΤΗΚΑ ΤΟ ΙΣΛΑΜ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Συχώρα με, πάτερ, ποὺ ἀσπάστηκα τὸ Ἰσλὰμ

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 .                  Ἡ μετάβαση στὴν Ἱερὰ Μονὴ Ἁγίου Γεωργίου Περιστερεώτα δὲν εἶναι εὔκολη, ὅταν μάλιστα γίνεται ὑπὸ δυσμενεῖς καιρικὲς συνθῆκες, ὅπως συνέβη στὴν περίπτωσή μας. Μὲ τὸν π. Κύριλλο ξεκινήσαμε ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα μὲ δύο βαθμοὺς πάνω ἀπὸ τὸ μηδέν, χιονόνερο καὶὁμίχλη. Ὁ Ἰμπραὴμ πάντα στὴν ὥρα του μᾶς περίμενε, ὅπως καὶ οἱ ἴδιοι μπρατσωμένοι μουστακαλῆδες.
.                  Τὸ μοναστήρι ψηλά, μέσα σὲ ἄγριο δάσος. Δύσκολη ἡ ἀνάβαση. Οἱ «γκρίζοι λύκοι» μᾶς ἀκολούθησαν γιὰ λίγο, παίρνοντας ἀλλεπάλληλες φωτογραφίες καὶ βιντεοσκοπώντας μας. Μετὰ βαρέθηκαν… Τί νὰ κάνουν στὰ κατσάβραχα… στὰ ἐρείπια. Μᾶς ἄφησαν  ἐμᾶς τοὺς τρελοὺς ρωμιοὺς νὰ πᾶμε μόνοι. Φυσικὰ δὲν τοὺς ἔλεγε τίποτα ὁ χῶρος, ἡ ἱστορία του, ἡ ζωὴ ἐκεῖ ἁγίων ἀνθρώπων, τὸ καταφύγιο χιλιάδων ἀνθρώπων γιὰ παρηγοριὰ καὶ προστασία κατὰ τὴ γενοκτονία…
.                    Φτάσαμε μὲ δυσκολία, ἀλλὰ ἀνταμειφθήκαμε. Εἴμασταν μόνοι. Δὲν ὑπῆρχε οὔτεἀστυνομία, οὔτε στρατός, οὔτε γκρίζοι λύκοι… Παρὰ τὸ ὅτι τὸ χιονόνερο εἶχε πυκνώσει καὶ ἕναἀσπρογκρίζο σύννεφο μᾶς εἶχε σκεπάσει, ὁ π. Κύριλλος ἄρχισε νὰ ψέλνει τὸ τροπάριο τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, τὸ «Φῶς Ἱλαρόν», τὸ «Τῇ Ὑπερμάχῳ». Μετὰ εἶπε τὸ τρισάγιο στὴ μνήμη ὅλων τῶν σφαγιασθέντων στὴν Ἱερὰ αὐτὴ Μονὴ καὶ σὲ ὅλο τὸν Πόντο… Εἴχαμε ἀδιάβροχα, ὀμπρέλες καὶμπότες ὀρειβασίας, ἀλλά, παρ’ ὅλα τὰ μέτρα μας,  εἴχαμε μουλιάσει… Ὅμως δὲν τὸ νιώθαμε Ἦταν τόσο γλυκιὰ ἡ ἀτμόσφαιρα καὶ νιώθαμε τόσο κοντά μας ὅλους τοὺς ζωντανοὺς νεκρούς τῆς περιοχῆς, ποὺ δὲν θέλαμε νὰ φύγουμε.
Βλέποντας τὰ ἐρείπια καὶ τὰ ἐγκλήματα ποὺ διέπραξαν οἱ Τοῦρκοι στὰ ἄψυχα καὶ τὰ ἔμψυχα τοῦ Μοναστηριοῦ ρώτησα τὸν π. Κύριλλο:
Ἔχει πάτερ μου ὅρια ἡ βαρβαρότητα;
Κούνησε τὸ κεφάλι του καὶ μοῦ εἶπε:
Διαβάζοντας στὴν ἱστορία μας γιὰ τοὺς μάρτυρες καὶ τοὺς νεομάρτυρες ἔχεις διαπιστώσει τὸ τί μηχανεύεται ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ βασανίσει τὸν συνάνθρωπό του καὶ γιὰ νὰ καταστρέψει τὸν πολιτισμό του. Στὸν εἰκοστὸ αἰώνα πρῶτος ὁ Κεμὰλ ἐφάρμοσε γενοκτονία καὶ ἀκολούθησαν οἱΣτάλιν, Χίτλερ καὶ Πὸλ Πὸτ μὲ τοὺς Ἐρυθροὺς Χμέρ…
.                  Χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε εἶχε προχωρήσει τὸ ἀπόγευμα.
Πᾶμε νὰ κατέβουμε, μοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος. Ἀρχίσαμε τὴν κάθοδο, ἐνῶ καὶ τῶν δύο μας τὰ μάτια ἦσαν ὑγρά. Φεύγαμε σὰ νὰ ἐγκαταλείπαμε κάτι τὸ δικό μας, κάτι τὸ πολύτιμο, κάτι ποὺ ἴσως δὲν θὰξαναβλέπαμε…
Ὅταν μᾶς εἶδε ὁ Ἰμπραήμ, ἔτρεξε κοντά μας.
Ἀνησύχησα, μᾶς εἶπε. Τί κάνατε τόσην ὥρα;
Μιλούσαμε μὲ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Μονῆς, τοῦ εἶπε γλυκὰ ὁ π. Κύριλλος.
Ἔμεινε ἄφωνος ὁ Ἰμπραήμ, ἀλλὰ δὲν τοῦ εἶπε τίποτε ἐκείνη τὴν ὥρα. Προφανῶς τὸν λυπήθηκε ποὺπαραλογιζόταν…
Βγάλαμε τὰ πανωφόρια μας καὶ μπήκαμε στὸ αὐτοκίνητο.
Ἀνησυχήσανε καὶ τὰ παιδιά, μᾶς εἶπε ὁ Ἰμπραὴμ μιλώντας μὲ ἕνα εἰρωνικὸ χαμόγελο γιὰ τοὺς «γκρίζους λύκους».
Ἐλπίζω νὰ μὴν ἀρρωστήσουν τόσην ὥρα μέσα στὴ βροχὴ καὶ στὸ κρύο μὲ ἕνα πουκάμισο ἕνα σακάκι καὶ παπούτσια κοινά, τοῦ ἀπάντησε ὁ π. Κύριλλος, μιλώντας μὲ ἀγάπη καὶ γιὰ αὐτοὺς ποὺμισοῦν τοὺς Ἕλληνες.
Μπά, εἶναι σκληραγωγημένοι, τοῦ ἀπάντησε ὁ Ἰμπραήμ… Καὶ πρόσθεσε:
Πέρασε ἡ ὥρα καὶ δὲν ἔχουμε φάει τίποτε. Νὰ πᾶμε σὲ ἕνα μαγέρικο, ποὺ ξέρω σὲ ἕνα κοντινὸ παραθαλάσσιο χωριό;
Καὶ δὲν πᾶμε, ἀπαντήσαμε.
.                  Σουρούπωνε, ὅταν φτάσαμε. Μικρὸ τὸ χωριό, σχετικὰ μικρὸ καὶ τὸ μαγαζί, μακρόστενο. Οἱ «γκρίζοι λύκοι» δὲν ἦρθαν στὸ ἴδιο μαγαζί. Ἔκατσαν σὲ ἕνα ἀπέναντί μας σουβλατζίδικο. Καθίσαμε στὸ βάθος τῆς αἴθουσας, κοντὰ στὴν κουζίνα.
.                  Ὅταν καθίσαμε, ἦρθε ὁ ἑστιάτορας. Περίπου πενήντα ἐτῶν, λίγο παχύς, κανονικοῦἀναστήματος, μὲ μουστάκι, χαμογελαστός, Κοίταξε ἐπίμονα τὸν π. Κύριλλο καὶ ρώτησε στὰτούρκικα τὸν Ἰμπραήμ, ποὺ φάνηκε ὅτι τὸν γνώριζε, τί θὰ πάρουμε καὶ ἂν εἴμαστε ξένοι. ὉἸμπραὴμ ρώτησε στὰ ποντιακὰ τὸν π. Κύριλλο καὶ ἐκεῖνος τοῦ εἶπε ἀπὸ ἕνα τσάι πρῶτα, γιὰ νὰζεσταθοῦμε καὶ μετὰ ψάρι μὲ πατάτες τηγανιτές, σαλάτα καὶ κρασί. Τὸ τσάι τὸ ἔφερε σὲ γυάλινα φλιτζάνια καὶ ἀκολούθησε τὸ φαγητό.
Ὅταν εἶδε ὅτι τελειώσαμε τὸ φαγητό, ὁ ἑστιάτορας ἦρθε καὶ κάθισε κοντά μας.
Ἄκουσα ποὺ μιλᾶτε ποντιακά, μᾶς εἶπε. Εἶστε Ἕλληνες; Τοῦ ἀπαντήσαμε καταφατικά. Τότε ἀπευθύνθηκε στὸν π. Κύριλλο.
Παπάς; Τὸν ἐρώτησε.
Παπάς! Τοῦ ἀπάντησε.
Ἔρχεστε γιὰ λίγο μαζί μου; Δὲν θὰ ἀργήσουμε. Ὁ π. Κύριλλος κοίταξε τὸν Ἰμπραήμ, ποὺ μὲ τὸβλέμμα του τὸν ἐνθάρρυνε. Ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα μοῦ τὰ διηγήθηκε ὁ π. Κύριλλος, ὅταν ἐπιστρέψαμε στὸ ξενοδοχεῖο.
Διέσχισαν τὸν διάδρομο, πέρασαν ἀπὸ τὴν κουζίνα, διάβηκαν μία πόρτα ποὺ ἔβγαζε στὸ πίσω μέρος τοῦ μαγαζιοῦ καὶ ἀνέβηκαν ἀπὸ μίαν ὑπαίθρια τσιμεντένια σκάλα. Μπῆκαν σὲ ἕνα χωριάτικο ἀλλὰ περιποιημένο σπίτι. Τὸ φῶς λιγοστό. Πέρασαν στὸν χῶρο ὑποδοχῆς, ὅπου φάνηκε ὅτι περίμενε τὸν π. Κύριλλο ἕνα ζευγάρι ἡλικιωμένων. Ἐκεῖνος πάνω ἀπὸ 80 ἐτῶν, μετρίου ἀναστήματος, ἀρχοντάνθρωπος, λίγο κυρτωμένος καὶ ρυτιδιασμένος ἀπὸ τὰ χρόνια, μὲ ἄσπρα μαλλιὰ καὶ μουστάκι. Ἐκείνη νεότερή του καλοστεκούμενη γιαγιά.
Ἀπὸ ἐδῶ ὁ πατέρας μου, τοῦ εἶπε ὁ ἑστιάτορας καὶ πρὶν πεῖ κάτι γιὰ τὸν π. Κύριλλο, αὐτὸς τοῦεἶπε:
Πήγαινε Τζαμάλ. Θὰ σὲ εἰδοποιήσω, ὅταν τελειώσουμε.
Τὸν κοίταξε στὰ μάτια ὁ γέρος.
Ἕλληνας; τὸν ρώτησε.
Ἕλληνας! Τοῦ ἀπάντησε.
Καὶ παπάς; Συνέχισε.
Καὶ παπάς! Ἀνταπάντησε.
Τότε συνέβη κάτι τὸ συγκλονιστικό.

Β΄ Μέρος

.                  Ὁ γέροντας γονάτισε καὶ μέσα σὲ ἀναφιλητά του ἔσκυψε καὶ  φίλησε τὰ πόδια τοῦ π. Κυρίλλου. Αὐτὸς ξαφνιάστηκε. Γρήγορα ὅμως συνῆλθε, γονάτισε καὶ αὐτὸς καὶ τὸν ἀγκάλιασε. Μείνανε ἔτσι γιὰ λίγη ὥρα καὶ ὁ γέροντας ἐπαναλάμβανε «Παπά μου! Παπά μου!».
Σηκώθηκαν.
«Ἐμένα μὲ φωνάζουν Ἀχμέτ, τὸ δικό σου ὄνομα ποιό εἶναι;»
Τοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος τὸ ὄνομά του. Ἐν τῷ μεταξὺ ἡ σύζυγος τοῦ Ἀχμὲτ εἶχε διακριτικὰἀποσυρθεῖ.
Παπά, τοῦ εἶπε ἀνάμεσα σὲ λυγμούς, εἶμαι ἕνας ἁμαρτωλός, ἕνας τιποτένιος, ἕνας προδότης τῆς πίστης μου. Λέγομαι Τοῦρκος, ἐνῶ εἶμαι βέρος Πόντιος  Ρωμιός. Δὲν εἶχα καὶ δὲν ἔχω τὸ κουράγιο τοῦ μαρτυρίου. Ὁ Θεὸς νὰ μὲ συγχωρέσει! Θέλω νὰ μὲ εὐλογήσεις, νὰ μοῦ δώσεις τὴν εὐχή σου.
.                  Ὁ π. Κύριλλος συγκινημένος προσπάθησε νὰ τὸν στηρίξει.
Δὲν εἴμαστε ὅλοι γεννημένοι γιὰ τὸ μαρτύριο  Ἀχμέτ. Καὶ τὸ ὅτι χύνεις αὐτὰ τὰ δάκρυα μετανοίας εἶναι μεγάλο πράγμα.
.                  Τὸν σήκωσε ὁ π. Κύριλλος, κάθισαν μαζὶ στὸν καναπὲ καὶ ἐκεῖνος τοῦ κρατοῦσε συνεχῶς τὸ χέρι, λὲς καὶ ἦταν κάτι πολύτιμο ποὺ δὲν ἤθελε νὰ τὸ χάσει, ἂν καὶ ἤξερε ὅτι σὲ λίγο θὰμείνει πάλι μόνος μὲ τὶς τύψεις καὶ τὴ μετάνοιά του.
.                  Δὲν ἔχω τὴ δύναμη παπὰ νὰ δηλώσω ὅτι εἶμαι Ἕλληνας καὶ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸςἐπανέλαβε ὁ Ἀχμὲτ θυμωμένος μὲ τὸν ἑαυτό του. Δὲν ἔχω τὸ κουράγιο νὰ σηκωθῶ νὰ φύγω ἀπὸ τὸχωριό μου γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ ἐκεῖ  νὰ βρῶ, ἂν ὑπάρχουν, συγγενεῖς μου… Θα ᾽θελα νὰπροσευχηθεῖς πολὺ γιὰ μένα, νὰ μοῦ δώσει ὁ Χριστὸς τὸ θάρρος νὰ πεθάνω σὰ Χριστιανὸς καὶ ὄχι σὰ Μουσουλμάνος.
.                  Ὁ Θεὸς εἶναι κοντά σου. Κάμε, ὅ,τι σὲ φωτίσει, τοῦ εἶπε ὁ π. Κύριλλος. Ἔχεις τὴν πίστη σου, ἔχεις καὶ τὶς ὑποχρεώσεις σου… Ἐγὼ πάντως θὰ προσευχηθῶ τὰ τέλη σου νὰ εἶναι εἰρηνικὰ καὶχριστιανικά. Μεῖνε ἥσυχος. Ἔχεις παιδιὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Τζαμάλ;
Ἔχω τρία ἀκόμη παιδιά, τὰ δύο εἶναι δίδυμα κορίτσια, ἡ Τζαμίλα καὶ ἡ Ἀμάλ. Ζοῦν καὶ ἐργάζονται στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ μία εἶναι γιατρὸς καὶ ἡ ἄλλη νοσοκόμος. Παντρεύτηκαν Τούρκους, ἔκαμαν καὶ παιδιά. Ἔρχονται μία δύο φορὲς τὸ χρόνο νὰ μᾶς δοῦν. Ὁ ἄλλος γιός μας εἶναι ξενιτεμένος στὴ Γαλλία. Ἔκαμε ἐκεῖ οἰκογένεια. Παντρεύτηκε Γαλλίδα. Ἔχουν ἕνα παιδί. Νὰ πῶτὴν ἀλήθεια λίγα μαθαίνω ἀπὸ ἐκεῖνον. Σχεδὸν μᾶς ἔχει ξεχάσει….
Ξέρουν τὰ παιδιά σου τὴν καταγωγή σου; Τὸν ρώτησε.
Ὁ μόνος ποὺ εἶμαι βέβαιος ὅτι τὴν ξέρει εἶναι ὁ Τζαμὰλ καὶ αὐτὸς  δὲν τὴν ἔμαθε ἀπὸ ἐμένα, ἀλλὰτὴν κατάλαβε. Μπῆκε μία νύχτα στὴν κρεβατοκάμαρά μας καὶ μὲ εἶδε νὰ προσεύχομαι καὶ νὰ κάμω τὸ σταυρό μου… Τότε τοῦ ἐξήγησα τί συνέβη μὲ μένα καὶ κατάλαβε. Δὲν ἔχω κανένα παράπονο ἀπὸαὐτόν. Μένει κοντά μας καὶ μᾶς φροντίζει. Γιὰ τὰ ἄλλα παιδιὰ δὲν βάζω τὸ χέρι μου στὴ φωτιά, ἂνἔχουν καταλάβει κάτι. Ἐγὼ πάντως ποτὲ δὲν τοὺς μίλησα γιὰ τὴν καταγωγή μου. Ὅλα πῆγαν σὲτούρκικα σχολεῖα, ὅπου καλλιεργεῖται  μίσος κατὰ τῆς Ἑλλάδος. Ἡ μητέρα τους εἶναι τουρκάλα καὶγνωρίζει ὅτι εἶμαι Ρωμιός, ἀφοῦ τῆς ἔχω μιλήσει γιὰ τὸ παρελθόν μου, ἀλλὰ μὲ ἀγαπᾶ καὶ μοῦδείχνει κατανόηση. Ἀπὸ μικρὰ ποὺ ἦσαν τὰ παιδιά μας προσπαθοῦσε νὰ τὰ κάνει νὰ μὴν τρέφουν ἀρνητικὰ συναισθήματα γιὰ ἐμᾶς, τοὺς Ἕλληνες. Μουσουλμάνος καὶ ἐγώ, δὲν εἶχαν λόγο νὰ μὲρωτήσουν, ἂν καὶ θὰ μποροῦσαν νὰ θελήσουν νὰ μάθουν γιὰ τὸν παπποὺ καὶ τὴ γιαγιὰ ἀπὸ τὴμεριά μου, ἀφοῦ  γνώρισαν τὸν παπποὺ καὶ τὴ γιαγιὰ μόνο ἀπὸ τὴ μεριὰ τῆς μητέρας τους…
Ποιά εἶναι ἡ ἱστορία σου Ἀχμέτ; Τὸν ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
Βαπτίστηκα Λάζαρος. Γεννήθηκα τὸ 1913 σὲ κοντινὸ ἀπὸ ἐδῶ χωριό. Τὸ 1923 οἱ Τοῦρκοι σκότωσαν τὸν πατέρα μου καὶ ἡ μητέρα μου γιὰ νὰ μὴν ἀτιμασθεῖ πνίγηκε μαζὶ μὲ τὴν ἀδελφή μου. Σκοτώσανε καὶ ἄλλα δύο ἀδέλφια μου, μεγαλύτερα. Ἐμένα μὲ ἔκαμαν Μουσουλμάνο, μὲ ἔβαλαν στὴν ἀρχὴ σὲ ὀρφανοτροφεῖο καὶ μετὰ μὲ ἔδωσαν σὲ ἕνα ζευγάρι Τούρκων χωρὶς παιδιά. Αὐτοί, ἂν καὶ ἤξεραν τὴν καταγωγή μου, μοῦ   φέρθηκαν καλά. Σὰ νέος μισοῦσα μέσα μου κάθε τί τὸτουρκικό, μὲ αὐτὰ ποὺ ἔζησα στὴν τρυφερή μου ἡλικία. Ὅμως χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνω μὲπαράσερνε ἡ καθημερινότητα. Στρατός, δουλειά, γάμος μὲ τουρκάλα. Τὸ μίσος κατασίγαζε ἀπὸ τὴσυνήθεια…
Λέγεται ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ κρυπτοχριστιανοὶ στὸν Πόντο. Ἀκοῦμε γιὰ ἀρκετὲς χιλιάδες. Ἐσεῖςἐπικοινωνεῖτε μὲ κάποιον ἀπὸ αὐτούς; Τὸν ρώτησα.
Προσωπικὰ δυσκολεύομαι. Δὲν ξέρει κανεὶς ποιὸν ἔχουν πιάσει οἱ τουρκικὲς ἀρχὲς καὶ τὸν ἔχουνἐκβιάσει νὰ καταστεῖ σπιοῦνος. Καὶ ἂν κοινοποιηθεῖ ὅτι κάποιος συμπεριφέρεται ὡς Χριστιανός,θεωρεῖται προδότης καὶ ἀγνώμων στὴν «Μητέρα Πατρίδα», τὴν Τουρκία, ποὺ τὸν περιέθαλψε καὶτὸν περιμένουν βάσανα πολλά…
.                  Ὁ Γέροντας Λάζαρος καὶ μετὰ Ἀχμέτ, σηκώθηκε  ἀπὸ τὸν καναπὲ ποὺ καθόταν καὶγονάτισε πάλι στὸν π. Κύριλλο.
Πάτερ, εὐλόγησέ με. Μοῦ ἔδωσε ὁ Χριστὸς πολὺ χαρὰ ἀπόψε καὶ κουράγιο. Να ᾽σαι καλά. Καὶἀφοῦ πῆρε τὴν εὐλογία, σηκώθηκε ὄρθιος καὶ φώναξε τὴ γυναίκα του νὰ εἰδοποιήσει τὸν Τζαμάλ, νὰ ἔρθει νὰ πάρει τὸν παπά…
Ὅταν κατέβηκε ὁ π. Κύριλλος στὸ μαγαζί, εἶχε μία φωτισμένη ὄψη. Χαιρετίσαμε τὸν Τζαμὰλ καὶἐκεῖνος μᾶς χαιρέτισε θερμά.
Βγαίνοντας ἀπὸ τὸ μαγαζὶ εἴδαμε τοὺς «γκρίζους λύκους».
Τοὺς ταλαιπωρήσαμε πολὺ σήμερα, σχολίασε ὁ π. Κύριλλος  στὸν
Ἰμπραὴμ καὶ αὐτὸς γέλασε.
Δὲν πειράζει παπά, τοῦ εἶπε. Δείχνουν ὅτι ἀντέχουν τὴν ταλαιπωρία, κυρίως ὅταν εἶναι νὰ κάνουν μὲ Ἕλληνες…
.                  Τὸ βράδυ, στὸ ξενοδοχεῖο, ὅταν μοῦ διηγήθηκε ὁ π. Κύριλλος τὴ συνάντησή του μὲ τὸνἈχμὲτ – Λάζαρο, τοῦ εἶπα ἐντυπωσιασμένος, μὰ καὶ συγκινημένος:
Πάτερ μου, ὅπως εἶναι τὰ πράγματα οἱ κρυπτοχριστιανοὶ τοῦ Πόντου, τῆς ὑπόλοιπης Μικρᾶς Ἀσίας καὶ τῆς Κωνσταντινούπολης εἶναι χαμένοι γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ καὶ βέβαια γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Τὸτουρκικὸ  σύστημα τοὺς ἀφομοιώνει καὶ εἶναι σὲ ἕνα κλοιό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν μποροῦν νὰ βγοῦν…
Οὐδεὶς γνωρίζει τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, μοῦ ἀπάντησε. Σὰν ἄνθρωπος σωστὰ σκέφτεσαι. Ὅμως δὲν ξέρουμε τὸ πῶς σκέφτεται Ἐκεῖνος…-

, ,

Σχολιάστε

Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΒΕΪΚΟΓΛΟΥ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

2ο στὴ σειρὰ «Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ στὴ σύγχρονη Τουρκία»
(Καὶ αὐτὸ ὅπως καὶ τὰ ὑπόλοιπα σὲ δύο μέρη)

Ὁ καλὸς στρατιώτης Σβεΐκογλου

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλος

 Α΄ Μέρος

 .            Μὲ τὸν ἱερομόναχο Κύριλλο πήγαμε στὴν Τραπεζούντα τὸ 199… γιὰ προσκύνημα στὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας, ἐκκλησιὰ σύμβολο τῆς πίστης καὶ τῆς εὐλαβείας τῶν Ποντίων, καθὼς καὶ στὰ ἱστορικὰ καὶ ἄρρηκτα δεμένα μὲ αὐτοὺς Μοναστήρια Παναγίας Σουμελᾶ, Ἁγίου Γεωργίου Περιστερεώτα καὶ Ἁγίου Ἰωάννου Βαζελῶνος. Βγήκαμε ἀπὸ τὸ ἀεροδρόμιο καὶ πήραμε τὸ πρῶτο ταξὶ τῆς σειρᾶς. Ἦταν ἕνα παλιὸ Πασὰτ τῆς Βολκς Βάγκεν. Ὁ ὁδηγὸς γύρω στὰ ἑξήντα, εὐτραφὴς καὶ εὐχάριστος στὴν ὄψη.
.            Στὴ διαδρομὴ μᾶς ἐρώτησε, μὲ τὰ σπασμένα ἀγγλικά του, ποῦ πηγαίνουμε. Πῆγα νὰτοῦ ἀπαντήσω στὰ ἀγγλικά, ἀλλὰ μὲ πρόλαβε ὁ ἱερομόναχος Κύριλλος. Τοῦ εἶπε τὴδιεύθυνση τοῦ ξενοδοχείου στὰ ποντιακά. Ὁ ὁδηγὸς χαμογέλασε καὶ τοῦ εἶπε:
-Δὲν σᾶς καταλαβαίνω, σᾶς παρακαλῶ μιλῆστε μου ἀγγλικά…
.            Πῆρα τὸ λόγο καὶ τοῦ εἶπα τὸ ξενοδοχεῖο. Κούνησε τὸ κεφάλι, εἶπε ἕνα ΟΚ καὶσιώπησε.
.            Μοῦ εἶπε στὰ ἑλληνικὰ ὁ Κύριλλος:
Νὰ τὸν ρωτήσουμε πόσα θέλει νὰ μᾶς πάει στὰ τρία μοναστήρια;
Προτοῦ προλάβω νὰ ἀπαντήσω, μᾶς ρωτάει ὁ ταξιτζής, στὰ ἀγγλικά:
–Ἕλληνες εἴσαστε;
–Ναί, τοῦ ἀπαντῶ…
–Ξέρω λίγα  ποντιακὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς μου, μᾶς ἀποκαλύπτεται γιὰ πρώτη φορά. Οἱπαπποῦδες μου εἶχαν φίλους Ἕλληνες καὶ συνεννοοῦνταν στὰ ποντιακά…
–Κατάλαβες, τὸν ρώτησε ὁ Κύριλλος, ποὺ ρώτησα τί χρήματα θὰ ἤθελες νὰ μᾶς πᾶς στὰ τρία μοναστήρια; Γέλασε.
.            Κάτι κατάλαβα…
–Νὰ σᾶς πάω, ἀλλὰ θὰ προτιμοῦσα νὰ πληρωθῶ σὲ Εὐρὼ ἢ σὲ δολάρια καὶ ζήτησε ἕνα ποσὸσχετικὰ μικρὸ γιὰ ἐμᾶς. Κανονίσαμε κάθε μέρα νὰ βλέπουμε καὶ ἕνα  μοναστήρι καὶ ὅταν τελειώσει ἡ ἐπίσκεψή μας, νὰ μᾶς πάει στὸ ἀεροδρόμιο.
–Καὶ πῶς σὲ λένε; Τὸν ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
–Ἰμπραήμ, τοῦ ἀπάντησε.
–Ἀβραὰμ δηλαδή… Συνηθισμένο ὄνομα καὶ στοὺς Ρωμιοὺς Ποντίους, τοῦ παρατήρησε ὁ π. Κύριλλος καὶ αὐτὸς χαμογέλασε, ἀλλὰ δὲν μίλησε ἄλλο… Τὶς ὑπόλοιπες ἡμέρες ἡσυνεννόησή μας μαζί του γινόταν περισσότερο μὲ τὰ ἀγγλικὰ καὶ λίγο στὰ ποντιακά.
.            Τὸ ξενοδοχεῖο ἦταν ἕνα παλιὸ ἀρχοντικὸ τριώροφο κτίριο κοντὰ στὸ κέντρο τῆς Τραπεζούντας. Ὁ ὑπάλληλος τῆς ὑποδοχῆς μᾶς ὑποδέχτηκε μὲ μία παγερὴ εὐγένεια. Πήραμε τὰ κλειδιά μας καὶ ἀνεβήκαμε στὰ δωμάτιά μας, στὸν δεύτερο ὄροφο. Δὲν ἀργήσαμε νὰκατεβοῦμε γιὰ νὰ πᾶμε νὰ φᾶμε, ἦταν μεσημέρι.
Ἀφήνοντας τὰ κλειδιὰ ὁ ὑπάλληλος μᾶς ρώτησε μὲ τὸ ἴδιο ξινὸ χαμόγελο:
–Πῶς εἴδατε τὰ δωματιά σας;
–Καλὰ εἶναι, τοῦ ἀπάντησα, ἐπίσης στεγνά.
Ὁ ὑπάλληλος συνέχισε:
–Εἶναι ἀπὸ τὰ καλύτερα τοῦ ξενοδοχείου μας. Εἶναι ἄνετα τὰ δωμάτια καὶ μεγάλα τὰ μπάνια. Ἔχουν καὶ μπιντέ… Ὁ π. Κύριλλος μοῦ ἐξήγησε ὅτι ὁ μπιντὲς στὴν Τουρκία σημαίνει ἀρχοντιά…
.            Τὸν ρωτήσαμε καὶ μᾶς εἶπε κάποιο κοντινὸ ἑστιατόριο νὰ πᾶμε νὰ φᾶμε. Βγαίνοντας παρατήρησα ὅτι μαζί μας σηκώθηκαν ἀπὸ τὶς πολυθρόνες, ποὺ κάθονταν στὴν αἴθουσαἀναμονῆς καὶ ἔρχονταν πρὸς τὴν ἔξοδο, τέσσερις γιγαντόσωμοι ἄνδρες. Καὶ οἱ τέσσερις εἶχαν ἀρειμάνια μουστάκια καὶ φοροῦσαν μαῦρα κοστούμια, ἄσπρα πουκάμισα καὶ μαῦρες γραβάτες. Μοῦ θύμισαν «κοράκια» τῶν γραφείων κηδειῶν. Καθὼς περπατούσαμε πρὸς τὸἑστιατόριο, οἱ μουστακαλῆδες μᾶς ἀκολουθοῦσαν. Καθίσαμε νὰ φᾶμε, ἐνῶ αὐτοὶ ἔμειναν στὸ πεζοδρόμιο τοῦ ἑστιατορίου. Τρώγοντας ἔριχνα ματιὲς πρὸς τὴν πόρτα. Συζητοῦσαν, κάπνιζαν καὶ δὲν μᾶς ἄφηναν ἀπὸ τὰ μάτια τους. Τὸ κέφι μας εἶχε χαλάσει. Φάγαμε βιαστικὰκάτι ἕτοιμο καὶ σηκωθήκαμε νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ ξενοδοχεῖο. Οἱ μουστακαλῆδες πάντα πίσω μας. Εἴχαμε ἐκνευριστεῖ. Φτάνοντας πήγαμε στὴ ρεσεψιὸν νὰ πάρουμε τὰ κλειδιά, γιὰνὰ ἀνεβοῦμε στὰ δωμάτιά μας, ρώτησα τὸν ὑπάλληλο τῆς ὑποδοχῆς:
–Τί εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς παρακολουθοῦν;
–Ἔχουν ἀναλάβει τὴν προστασία σας, μοῦ ἀπάντησε ψυχρὰ χωρὶς νὰ μὲ κοιτάξει…
–Κινδυνεύουμε ἀπὸ κάποιους; Ρωτήσαμε ἀπορημένοι.
Ποιός ξέρει, μᾶς ἀπάντησε μὲ μία εἰρωνεία, ποὺ δύσκολα κρυβόταν. Εἶστε Ἕλληνες καὶεἰδικὰ στὸν Πόντο χρειάζεστε προστασία….
.            Παίρνοντας τὰ κλειδιὰ τοῦ δωματίου μας ρίξαμε στοὺς τέσσερις μουστακαλῆδες μία κλεφτὴ ματιά. Μᾶς ἔβλεπαν πάντα καὶ χασκογελοῦσαν…
.            Ἀνεβήκαμε στὸν 2ο ὄροφο καὶ ὁ π. Κύριλλος ἦρθε στὸ δωμάτιό μου νὰ συζητήσουμε τὴν κατάσταση.
–Ἂς κλειδώσουμε καλὰ τὴν πόρτα καὶ ὁ Θεὸς βοηθός, μοῦ εἶπε. Μοιάζουν γιὰ παρακρατικοὶ«γκρίζοι λύκοι». Δὲ νομίζω πάντως ὅτι θὰ μᾶς πειράξουν. Τὰ νεῦρα θέλουν νὰ μᾶς σπάσουν. Ἂς μὴν τὸ πετύχουν. Ἐμεῖς νά ᾽μαστε ψύχραιμοι. Αὔριο θὰ πᾶμε γιὰ προσκύνημα στὴΣουμελᾶ… Σηκώθηκε ἀπὸ τὴν καρέκλα καὶ πῆρε στὸ τηλέφωνο τὸν Ἰμπραήμ. Κανόνισαν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, στὶς ἐννέα τὸ πρωί, νὰ φεύγουμε γιὰ τὸ μοναστήρι…
.            Ἂν καὶ ἦταν ἀκόμη νωρὶς τὸ ἀπόγευμα δὲν μᾶς ἔκανε ὄρεξη νὰ κινηθοῦμε στὴν πόλη. Μείναμε στὰ δωμάτιά μας καὶ περάσαμε τὴν ὥρα μας διαβάζοντας. Ἀπὸ πλευρᾶς μου καὶγράφοντας στὸ ἡμερολόγιό μου…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΚΑΛΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΣΒΕΪΚΟΓΛΟΥ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, ,

Σχολιάστε

ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΛΕΝΗ… (Ἱστορίες μὲ κρυπτοχριστιανούς στὴν Τουρκία) [Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος]

Μὲ λένε Ἑλένη…

Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

στορίες μ κρυπτοχριστιανος στν Τουρκία. Οἱ ἱστορίες εἶναι ἀληθινές. Ὁ γράφων εἶναι στὶς περισσότερες  αὐτόπτης καὶ αὐτήκοος μάρτυρας. Τὶς ὑπόλοιπές τοῦ τὶς διηγήθηκαν κληρικοί, ποὺ τὶς ἔζησαν. Πάνω στὰ πραγματικὰ γεγονότα πλέκεται ἡ μυθοπλασία.

 .                     Ἀεροδρόμιο τῆς Ἀγκύρας, τὸ 199… Μὲ τὸν ἱερομόναχο Κύριλλο τῆς Μονῆς …. εἴμαστε στὸ χῶρο ἀναχωρήσεων τοῦ ἀεροδρομίου τῆς Ἀγκύρας. Προερχόμαστε ἀπὸ ταξίδι στὴν ἁγία Καππαδοκία, ὅπου λίγοι ἦσαν οἱ τουρίστες – προσκυνητὲς καὶ τὰ ἔχουμε λίγο χαμένα, βλέποντας τὸ πλῆθος καὶ τὴν ποικιλία τῶν φυλῶν καὶ τῶν ἐνδυμασιῶν. Πηγαίνουμε στὴν Τραπεζούντα, στὸ κέντρο τοῦ ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ. Μέσα σὲ αὐτὸ τὸ ἀνώνυμο πλῆθος, ποὺ ζαλίζεται κανεὶς βλέποντας τὸ πλῆθος  νὰ τρέχει σὰ ζαλισμένο κοπάδι, γιὰ νὰ προλάβει τὴν πτήση, ὁ π. Κύριλλος πέρασε ἀπαρατήρητος. Ψηλός, ξερακιανός, μὲ μακριὰ μαύρη γενειάδα, φοροῦσε τὸ ἀντερί του, τὸ ράσο του καὶ ἕνα μαῦρο πανωφόρι, λόγῳ τῆς ἐποχῆς. Ἦταν προχωρημένο φθινόπωρο. Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ταξιδιῶτες ἦσαν γενειοφόροι καὶ ἀρκετοὶ φοροῦσαν ἱμάτια καὶ κελεμπίες…  Ἦσαν πολλοὶ καὶ οἱ ἀστυνομικοὶ ποὺ γύριζαν σὲ ὅλο τὸ χῶρο τοῦ ἀεροδρομίου ὁπλισμένοι σὰν ἀστακοί…
.               Στὴν ὀθόνη ἀναχωρήσεων τῶν πτήσεων τοῦ ἀεροδρομίου εἴδαμε τοὺς ἀριθμοὺς τῶν γκισὲ ποὺ πρέπει νὰ πᾶμε γιὰ νὰ παραδώσουμε τὶς βαλίτσες μας καὶ νὰ πάρουμε τὴν κάρτα ἐπιβίβασης. Περιμέναμε μὲ ὑπομονὴ στὴν οὐρά, ἕως ὅτου φτάσαμε μπρὸς στὴ συνοδὸ ἐδάφους, μία καλοκαμωμένη νέα κοπέλα, μὲ ὄμορφο πρόσωπο, μελαχρινή, μὲ γαλάζια μάτια. Πρῶτος πέρασε ὁ π. Κύριλλος. Ἤμουν πίσω του. Ἔδωσε τὸδιαβατήριό του καὶ ἔβαλε τὴ βαλίτσα στὴ ζυγαριά. Ἡ κοπέλα ἄνοιξε τὸ διαβατήριο καὶ τὸν κοίταξε ἐπίμονα στὰ μάτια. Κάποια στιγμὴ τὰ βλέμματα συναντήθηκαν. Τοῦ εἶπε στὰ ἀγγλικά, σὲ χαμηλὸ εὐγενικὸ τόνο:

–Εἶστε Ἕλληνας…

–Μάλιστα, τῆς ἀπάντησε κοφτὰ ὁ π. Κύριλλος.

–Καὶ Πόντιος; Τὸν ξαναρώτησε
–Μάλιστα, τῆς ἀπάντησε πάλι ὁ π. Κύριλλος, αὐτὴ τὴ φορὰ ἀπορημένος.
Ἡ κοπέλα μὲ τὸ ἴδιο θερμὸ πάντα χαμόγελο συνέχισε τὶς ἐρωτήσεις.
–Ξέρετε ποντιακά;
Μάλιστα, τῆς ἀπάντησε μονολεκτικὰ ὁ π. Κύριλλος.
Τότε τοῦ μίλησε στὰ ποντιακά.
–Θέλω μία χάρη πάτερ, νὰ μοῦ διαβάσετε μίαν εὐχή, νὰ μὲ εὐλογήσετε.
Ξαφνιάστηκε ὁ π. Κύριλλος.
–Ποῦ κοπέλα μου νὰ σοῦ τὴν διαβάσω; Δεκάδες ἄνθρωποι συνωστίζονται στὰ γκισέ, μπορεῖ νὰ μᾶς δοῦν. Εἶναι καὶ ἡἀστυνομία… Ὁ π. Κύριλλος μοῦ εἶπε ἀργότερα πὼς δὲν σκεφτόταν τὸν ἑαυτό του γιὰ τὶς συνέπειες. Ἐκεῖνος ἦταν ταξιδιώτης, ἡ κοπέλα ἦταν Τουρκάλα…
–Θὰ πᾶμε λίγο πιὸ πέρα σὲ ἐκεῖνο τὸ ἄδειο γκισὲ καὶ λίγη ὥρα θὰ κάνουμε. Σᾶς παρακαλῶ…
      .                 Τὸ ὕφος της παρακλητικό. Σχεδὸν ἔκλαιγε ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τῆς εὐλογίας. Ἄφησε τὴ θέση της καὶ πῆγε πιὸ πέρα χωρὶς νὰ τὸν ἀφήσει ἀπὸ τὰ μάτια της καὶ μὲ τὸ βλέμμα της νὰ τὸν παρακαλεῖ. Ὁ π. Κύριλλος πῆγε κοντά της. Ἔβγαλε ἀπὸ τὴν τσέπη τοῦ ἀντεριοῦ του ἕνα ἐγκόλπιο εὐχολόγιο καὶ ἕνα μικρὸ Σταυρὸ εὐλογίας. Τῆς διάβασε σύντομη εὐχὴ καὶ μὲ τὴν πλάτη στὸ πλῆθος τὴν εὐλόγησε μὲ τὸν Σταυρὸ μέσα ἀπὸ τὸν πανωφόρι. Τὸ πρόσωπο τῆς κοπέλας φωτίστηκε. Ἔμοιαζε μὲ μικρὸ παιδί, ποὺ τοῦ ἔκαμαν ἕνα πολύτιμο δῶρο, δῶρο ζωῆς. Λάμποντας ἀπὸ χαρὰγύρισε στὴ θέση της, ἔδωσε τὸ διαβατήριο καὶ τὴν κάρτα ἐπιβίβασης στὸν π. Κύριλλο. Πρὶν ἀπομακρυνθεῖ, τὴνἐρώτησε  στὰ ποντιακά:
–Πῶς σὲ λένε κοπέλα μου, γιὰ νὰ σὲ μνημονεύω σὲ κάθε Θεία Λειτουργία; Καὶ ἐκείνη τοῦ ἀπάντησε:
–Μὲ λένε Ἑλένη…
Κάνοντας ὅτι τὴν χαιρετᾶ τῆς ἄφησε ἕνα μικρὸ φάκελο καὶ προχώρησε… Ἦρθε ἡ σειρά μου νὰ ἐξυπηρετηθῶ. Πάντα μὲ μίαν ἔκφραση χαρᾶς, ἀλλὰ χωρὶς κουβέντα μὲ ἐξυπηρέτησε. Ἁπλῶς κοιταχτήκαμε στὰ μάτια. Ἤμασταν καὶ οἱ δύο εὐτυχισμένοι. Ἐκείνη γιὰ τὴν ἀναπάντεχη εὐλογία, ἐγὼ γιὰ τὴν ὕπαρξη στὸ ἀεροδρόμιο τῆς Ἀγκύρας μίας Ἑλένης.
.             Καθὼς περιμέναμε νὰ ἐπιβιβαστοῦμε στὸ ἀεροπλάνο, δὲν μποροῦσα νὰ συγκρατήσω τὸν ἐντυπωσιασμό μου ἀπὸ τὴν κρυπτοχριστιανὴ καὶ ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ π. Κύριλλος πέρασε ἀπὸ τὸν ἔλεγχο ἁγιωτικὰ ἀντικείμενα.
–Πάτερ μου, ἐντύπωση μοῦ ἔκανε τὸ πῶς πέρασες ἀπὸ τὰ μηχανήματα τοῦ ἀεροδρομίου τὸν σταυρὸ καὶ τὸ εὐχολόγιο. Εἶδα πὼς ἔχεις μαζί σου καὶ εἰκονίτσες… Πιστεύω πὼς μίαν πρέπει νὰ ἔδωσες καὶ στὴν Ἑλένη…
Δὲν ἔκρυψα τίποτε στὸν ἔλεγχο. Οὕτως ἢ ἄλλως θὰ τὰ εὕρισκαν… Σχεδὸν μὲ ἔγδυσαν… Ὅταν μὲ πῆγαν στὸνἐπικεφαλῆς τῆς ἀσφάλειας τοῦ ἀεροδρομίου, τοῦ ἐξήγησα ὅτι εἶναι παλιὰ ἀντικείμενα χωρὶς ἀξία καὶ γιὰ δική μου χρήση. Τίποτε ἀπὸ τὰ ὅσα ἔχω μαζί μου δὲν περιέχει μέταλλο. Καὶ ὁ Σταυρὸς εἶναι ξύλινος…Τὶς εἰκονίτσες μοῦ ἐπέτρεψε νὰ τὶς πάρω. Σὲ προηγούμενα ταξίδια μου στὴν Τουρκία μοῦ τὶς εἶχαν κρατήσει. Εἶναι καὶ σὲ τί ἀστυνόμο θὰπέσει κανείς, ἀλλὰ καὶ μὲ πόση πίστη προσεύχεται…
.             Περιμένοντας νὰ ἐπιβιβαστοῦμε μᾶς πλησίασε ἕνας γύρω στὰ πενήντα σχετικὰ κοντὸς παχουλὸς κύριος, μὲγυαλάκια καὶ στρογγυλὸ πρόσωπο καὶ εὐχάριστος στὴν ὄψη καὶ στοὺς τρόπους. Μίλησε στὸν π. Κύριλλο ἀπ’ εὐθείας ποντιακά.
–Πάτερ μου πόντιος εἶσθε; Ἀπὸ ποῦ ἡ καταγωγή;
–Μάλιστα, τοῦ ἀπάντησε ὁ π. Κύριλλος. Οἱ γονεῖς μου γεννήθηκαν στὰ Κοτύωρα (Ὀρντοὺ) καὶ μωρὰ πῆγαν στὴνἙλλάδα. Αὐτοὶ γλύτωσαν ἀπὸ τὴ σφαγή. Οἱ παπποῦδες καὶ οἱ γιαγιάδες μου ἄφησαν στὸν Πόντο τὸ βιός τους καὶ πρὸπάντων τὴν καρδιά τους…
–Ἐσὺ ἀπὸ ποῦ εἶσαι; Τὸν ρώτησε ὁ π. Κύριλλος.
–Εἶμαι ἀπὸ τὴν Τραπεζούντα. Ἡ γιαγιά μου ἦταν Ρωμιά. Θεὸς σ᾽χωρέσ᾽τη… Καὶ ἡ μάνα μου αἰσθάνεται ρωμιὰ κι ἂς εἶναι ὁ πατέρας μου Τοῦρκος. Τὰ ποντιακὰ τὰ ξέρει ἀπὸ τὴ μάνα της, ξέρει καὶ τὴν ἱστορία της… Μὴ μὲ ρωτήσεις τὸπῶς καὶ τὸ γιατί καὶ οἱ δύο παντρεύτηκαν Τούρκους,
.               Ὁ π. Κύριλλος δὲν θέλησε νὰ δώσει συνέχεια στὴν τραγωδία τοῦ βίαιου γάμου Τούρκων μὲ κορίτσια ποὺμὲ τὴ βία κράτησαν κατὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ 1922 καὶ τὸν ρώτησε, μὲ τὸ θάρρος ποὺ τοῦ ἔδωσε μὲ τὰ ὅσα τοῦ εἶπε:
–Ἐσὺ πῶς αἰσθάνεσαι; Ρωμιός, Τοῦρκος,…;
–Αἰσθάνομαι πάτερ μπερδεμένος. Εἶμαι Τοῦρκος, ἀλλὰ ἔρχονται στιγμὲς ποὺ νιώθω Ρωμιός. Ψυχικὴ διέξοδος γιὰ μένα ἦταν ἡ Γερμανία. Ξενιτεύτηκα ἐκεῖ, σπούδασα, παντρεύτηκα Γερμανίδα, ἔγινα Γερμανὸς πολίτης, τὰ παιδιά μου τὰἔκαμα νὰ νιώθουν Γερμανοὶ καὶ εἶναι χριστιανόπουλα, στὴ θρησκεία τῆς μητέρας τους. Ὅσο ζοῦν οἱ γονεῖς μου ἔρχομαι στὴν Τραπεζούντα μία δύο φορὲς τὸ χρόνο καὶ τοὺς βλέπω, ἐδῶ ὡς Τοῦρκος… Ὅσο μπορῶ περνῶ στὴνἀφάνεια, γιὰ νὰ μὴν προκαλῶ τὶς ὑπηρεσίες ἐδῶ καὶ στὴ Γερμανία…
.           Συζητώντας  προχωρήσαμε στὸ ἀεροπλάνο καὶ πιὰ δὲν ξανασυναντηθήκαμε… Φτάσαμε στὴν Τραπεζούντα, κάναμε τὸ προσκύνημά μας στὶς Μονὲς Σουμελᾶ καὶ Βαζελῶνος. Ὑπὸ τὴν παρακολούθηση τῶν γκρίζων λύκων πήγαμε νὰ προσκυνήσουμε καὶ στὴν Ἁγία Σοφία, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἄφησαν νὰ μποῦμε, ἐπισκεφθήκαμε ὅ,τι ἑλληνικὸ ἔχειἀπομείνει στὴν καρδιὰ τοῦ ποντιακοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ διὰ μέσου Κωνσταντινούπολης ἐπιστρέψαμε στὴν Ἑλλάδα.
.            Πέρασε περίπου ἕνας χρόνος ἀπὸ τὸ ταξίδι μας στὴν Καππαδοκία καὶ στὸν Πόντο. Ἕνα ἀπόγευμα μοῦ τηλεφώνησε ὁ π. Κύριλλος.
–Κάθεσαι; μὲ ρώτησε.
–Νὰ καθίσω πάτερ μου, τοῦ εἶπα καὶ πράγματι τὸ ἔκαμα.
–Ποιός ἢ μᾶλλον ΠΟΙΑ βρίσκεται στὴν Ἀθήνα;
–Πάτερ μου δὲν ξέρω, δὲν μπορῶ νὰ σκεφθῶ…
–Εἶναι ἡ Ἑλένη!
–Ποιά Ἑλένη;
–Ἡ Ἑλένη τοῦ ἀεροδρομίου τῆς Ἀγκύρας. Τὸ χαρούμενο κορίτσι μὲ τὰ γαλανὰ μάτια καὶ μὲ τὸ γλυκὸ χαμόγελο. Ἡκρυπτοχριστιανή…
.             Ἔμεινα ἄφωνος ἀπὸ τὴν ἔκπληξη. Ὄχι ὅτι τὴν εἶχα βγάλει ἀπὸ τὸ μυαλό μου, ἀλλὰ θεωροῦσα ἀπίθανο νὰξανασυναντηθοῦμε…
–Πῶς ἔγινε αὐτὴ ἡ εὐχάριστη ἔκπληξη πάτερ μου;
–Ὅταν τῆς ζήτησα νὰ μοῦ πεῖ τὸ ὄνομά της καὶ μοῦ ἀπάντησε Ἑλένη, τῆς ἔδωσα, ὅπως εἶδες, ἕνα μικρὸ φάκελο. Μέσα εἶχε ἕνα χάρτινο εἰκόνισμα, καὶ τὴν κάρτα μου, μὲ τὸ τηλέφωνό μου. Χθὲς λοιπὸν μοῦ τηλεφώνησε καὶ μοῦ εἶπε πὼς εἶναι στὴν Ἀθήνα καὶ πὼς θέλει νὰ μᾶς συναντήσει.
–Μετὰ χαρᾶς, τοῦ εἶπα, νιώθοντας μία ψυχικὴ ἀγαλλίαση.
.             Μὲ τὸν π. Κύριλλο συναντηθήκαμε  στὸ ξενοδοχεῖο ποὺ ἔμενε ἡ Ἑλένη, καθίσαμε σὲ ἕναν καναπὲ τῆς αἴθουσας ὑποδοχῆς καὶ τὴν περιμέναμε. Σὲ λίγο κατέβηκε. Τώρα, χωρὶς τὴ στολή της, ἦταν μία κομψὰ καὶ σεμνὰντυμένη γυναίκα, πού, ὅπως μᾶς εἶπε, τῆς εἴχαμε ἀποτυπωθεῖ στὸ μυαλὸ καὶ στὴν καρδιά της… Μετὰ τὸν θερμὸχαιρετισμὸ καὶ τὴν ἔκφραση τῆς χαρᾶς της, μᾶς εἶπε γιὰ τὴν ἱστορία της καὶ γιὰ τὸ πῶς βρέθηκε στὴν Ἀθήνα.
–Τῆς γιαγιᾶς μου τοὺς Ρωμιοὺς γονεῖς τοὺς δολοφόνησαν οἱ Τοῦρκοι καὶ ἐκείνην δωδεκάχρονη τὴν παντρεύτηκε σὰν θήραμα ὁ Τοῦρκος παππούς μου. Ἔκαμαν τὴ μητέρα μου, ποὺ ξέροντας τὴν ἱστορία τῆς μητέρας της δὲν ἤθελε νὰπαντρευτεῖ μὲ Τοῦρκο. Εἶχε φτάσει στὰ σαράντα, ὅταν, πρὶν πεθάνει ὁ παππούς μου, τὴν πάντρεψε μὲ καλοστεκούμενοἡλικιωμένο συγγενῆ του καὶ ἔκαμαν ἐμένα. Ἡ γιαγιά μου πρότεινε καὶ ἡ μητέρα μου δέχτηκε μωρὸ κρυφὰ νὰ μὲβαπτίσουν, ἐνῶ ἤμουν τυπικὰ μουσουλμάνα, ὅπως καὶ ἐκεῖνες. Μοῦ ἔδωσαν τὸ ὄνομα Εἰρήνη, ποὺ τόσο ἔλειψε στὴγιαγιά μου… Ὅταν ὁ παπποὺς καὶ ὁ πατέρας μου πέθαναν καὶ ἐγὼ ἤμουν στὸ πανεπιστήμιο,  ἡ μητέρα καὶ ἡ γιαγιά μοῦ εἶπαν τὴν ἀλήθεια καὶ μοῦ συμπλήρωσαν ὅτι τώρα ποὺ ξέρω, μπορῶ νὰ κρίνω ἐλεύθερα τὸ ποιὰ εἶμαι. Διάλεξα νὰεἶμαι κρυφὰ Ρωμιά, ὅπως ἐκεῖνες. Πῆγα ἀπὸ τὸν Πόντο στὴν Ἄγκυρα, γιὰ νὰ σπουδάσω καὶ βρῆκα τὴ δουλειά. Διάβασα πολλὰ γιὰ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἐκεῖ βέβαια δὲν εἶχα καθόλου εὐκαιρίες νὰ συναντήσω ἱερέα καί,ὅταν σᾶς εἶδα, πάτερ μου, σκίρτησε ἡ καρδιά μου. Ζήτησα τὴν εὐλογία σας, λέγοντας μέσα μου νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχή μου. Ἡ κάρτα σας μὲ διευκόλυνε νὰ πάρω τὶς ἀποφάσεις μου…
–Καὶ οἱ προσευχές μου, τῆς εἶπε ὁ π. Κύριλλος. Σὲ κάθε προσευχή μου ἤσουνα παροῦσα ἀγαπητὴ Ἑλένη. Καὶ ποιὲς εἶναι οἱ ἀποφάσεις σου κόρη μου;
–Ἔψαξα καὶ βρῆκα ἐργασία σὲ ἑλληνικὴ ἑταιρεία. Τὸ ὅτι σπούδασα ἀγγλικὴ φιλολογία, ἡ καταγωγή μου καὶ οἱ γλῶσσες ποὺ ξέρω μὲ διευκόλυναν. Ἡ γιαγιά μου πέθανε. Ἐλπίζω κάποια στιγμὴ νὰ ἔρθει καὶ ἡ μητέρα μου, ποὺ τώρα εἶναι μόνη της καὶ νὰ μείνουμε μόνιμα στὴν Ἑλλάδα… Νὰ μὴν αἰσθανόμαστε μόνο καὶ νὰ τὸ κρύβουμε, ἀλλὰ νὰ δηλώνουμε περήφανες ποὺ νιώθουμε καὶ εἴμαστε Ρωμιές…
.            Μιλήσαμε πολλὴ ὥρα ἀκόμη, μέχρι ποὺ βράδιασε καὶ δειπνήσαμε μαζί. Χωρίσαμε, ἀλλὰ μείναμε σύμφωνοι σύντομα νὰ ξανασυναντηθοῦμε…-

, ,

Σχολιάστε

«Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ Μ. ΑΣΙΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΝΤΖΙΚΕΡΤ (1071 Μ.Χ)». ΟΜΙΛΙΑ ΑΡΧΗΓΟΥ ἐ.τ. ΓΕΣ ΚΑΙ τ. ΥΕΘΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ Σ. ΦΡΑΓΚΟΥ ΣΤΟ Ι. ΚΟΙΝΟΒΙΟΝ ΟΣ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Ὁμιλία Ἐπιτίμου Ἀρχηγοῦ ΓΕΣ καί τ.ΥΕΘΑ
Φραγκούλη Σ. Φράγκου
στό Ἱερόν Κοινόβιον Ὁσίου Νικοδήμου
Πενταλόφου Παιονίας Κιλκίς
Κυριακή 22-11-2015
 

 

.               Στίς 22 Νοεμβρίου 2015 ἡμέρα Κυριακή, στό Ἱερό Κοινόβιο Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου στόν Πεντάλοφο Παιονίας Κιλκίς, ἑκατοντάδες πιστοί ἀνῆλθαν γιά νά συμμετάσχουν στό μυστήριο τῆς θείας Λειτουργίας καί νά παρακολουθήσουν τήν ὁμιλία τοῦ ἐπιτίμου Ἀρχηγοῦ ΓΕΣ καί τ. ΥΕΘΑ κ. Φραγκούλη Σ. Φράγκου μέ θέμα: «Ὁ Ἑλληνισμός τῆς Μ. Ἀσίας μετά τήν μάχη τοῦ Μαντζικέρτ (1071 μ.Χ)».
.               Τόν Ἀρχηγό προσφώνησε ἐκ μέρους τῶν παρευρισκομένων ὁ Πρόεδρος τοῦ Συλλόγου «Φίλοι τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου Ἁγίου Νικοδήμου» ἀξιότιμος κ. Ἰωάννης Μπούρας.
PRO_5490 .               Κατόπιν ἔλαβε τόν λόγο ὁ γενναιότατος Ἀρχηγός, ὁ ὁποῖος παρουσίασε στούς ἀκροατές τήν σημερινή κατάσταση πού ἐπικρατεῖ στίς ἀλησμόνητες Πατρίδες μέσα ἀπό τίς γνώσεις πού προσέλαβε, ἀλλά κυρίως μέσα ἀπό τήν προσωπική πείρα καί τά βιώματα πού ἀπέκτησε κατά τή διάρκεια τῆς θητείας του ὡς Στρατιωτικοῦ Ἀκολούθου καί Ἀκολούθου Ἄμυνας στήν Ἑλληνική πρεσβεία τῆς Ἄγκυρας. Ἀνέδειξε μέ ἀποδεικτικά στοιχεῖα ἰδιαιτέρως τό γεγονός ὅτι μέχρι καί σήμερα στήν γείτονα χώρα ὑπάρχει πλειάδα διαφορετικῶν ἐθνοτήτων, πού δέν ἐπιθυμοῦν νά αὐτοπροσδιορίζονται ὡς Τοῦρκοι καί οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦν ἕως καί τό 40% τοῦ σημερινοῦ πληθυσμοῦ της, κάτι πού ἐντέχνως ἀποκρύπτεται ἀπό τό σύγχρονο τουρκικό κράτος. Ἀνάμεσα σέ αὐτούς ξεχωριστή ἀναφορά ἔκανε στούς Κρυπτοχριστιανούς, πού, Κύριος οἶδε, μέ τί ἀγωνίες καί θυσίες διατηροῦν ἄσβεστη ἀπό γενιά σέ γενιά τήν φλόγα τῆς Πίστης στόν Χριστό. Ὄχι μόνον δέ ἡ Πίστη διατηρεῖται ζωντανή, ἀλλά καί ἡ ἑλληνική γλώσσα ὁμιλεῖται κρυφά σχεδόν σέ ὅλη τήν Μικρασία. Ἐν ὀλίγοις, ἐπιβεβαίωσε ὅτι ἡ Μικρασία παραμένει ἑλληνική καί ὀρθόδοξη καί ἀναμένει τό πλήρωμα τοῦ χρόνου γιά νά διεκδικήσει τήν ἐθνική, πολιτική καί θρησκευτική ἰδιοπροσωπία της.
PRO_5570.               Ὁ Ἀρχηγός κάνοντας παρεκβάσεις καί συγκρίσεις δέν παρέλειψε νά στηλιτεύσει ἀπερίφραστα τήν ζοφερή κατάσταση πού ἐπικρατεῖ σήμερα στήν Πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ὁδηγεῖται σταδιακά στήν καταστροφή ἀπό ὄψιμους γενιτσάρους, ἐπικουρούσης στό ἔργο τους τῆς κρίσης ἀξιῶν πού διερχόμαστε ὡς Ἔθνος.PRO_5534

.               Ἔστειλε ἀκόμη ἐναργῶς μήνυμα στούς σημερινούς Ἕλληνες γονεῖς –καί ἰδιαιτέρως στήν Ἑλληνίδα μάνα καί γιαγιά– νά διατηρήσουν τήν παράδοση τῶν πατέρων τους καί νά μπολιάζουν τά παιδιά τους μέ Χριστό καί Ἑλλάδα, τονίζοντας τήν ἐπιτακτική ἀνάγκη τῆς μετατροπῆς τῆς κάθε οἰκογένειας σέ «κρυφό σχολειό».
PRO_5587
.               Στό τέλος ἔλαβε τόν λόγο ὁ ἅγιος Καθηγούμενος, ὁ ὁποῖος εὐχαρίστησε τόν Ἀρχηγό γιά τήν ὁμιλία του καί τόν ἐπαίνεσε, ὄχι μόνον γιά τά παράσημα πού εὐλόγως τοῦ ἀπεδόθησαν ἀπό ἀνθρώπους, ἀλλά γιά τά δύο ἄλλα φωτεινά μετάλλια πού τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός καί τά ὁποῖα λάμπουν μέσα στήν καρδιά του· τόν Χριστό καί τήν Ἑλλάδα. Ὁ ἅγιος Καθηγούμενος ἔκλεισε τήν ἐκδήλωση ἀναφέροντας ὅτι πράγματι σήμερα ἡ Ἑλλάδα κινδυνεύει ἀπό τούς Ἕλληνες. Στά σχολεῖα τά παιδιά μας γίνονται γενίτσαροι, οἱ οἰκογένειες διαλύονται, ἡ δέ ὀρθόδοξη πίστη μας παραδίδεται στήν ἀγκαλιά τοῦ αἱρετικοῦ Πάπα. Ὁ ἅγιος Καθηγούμενος ἐπίσης ὑπογράμμισε ὅτι τά σπίτια μας πρέπει νά γίνουν κρυφά σχολειά, ὅπου θά δίνουμε στά παιδιά μας Χριστό καί Ἑλλάδα. Ἐν συνεχείᾳ, εὐχήθηκε στόν Ἀρχηγό νά συνεχίζει τόν ἀγώνα γιά «τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία», ἡ ὁποία ἐλευθερία, ἡ πραγματική ἐλευθερία, σύντομα θά ἔλθει, ἐάν ἔχουμε καλή προαίρεση. Τέλος, ὁ σεβαστός Καθηγούμενος δώρησε ὡς εὐλογία στόν Ἀρχηγό μιά ἱερή εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Βατάτζη τοῦ Ἐλεήμονος, ἐργόχειρο τῶν ἀδελφῶν τοῦ Ἱ. Κοινοβίου.

PRO_5628.               Ἀνάμεσα στίς ἑκατοντάδες κόσμου πού τίμησαν τήν ἐκδήλωση μέ τήν παρουσία τους, διεκρίνοντο ὁ Δήμαρχος Πέλλης κ. Γρηγόριος Στάμκος, οἱ Ἀντιδήμαρχοι Πέλλης Χρῆστος Πασσαλῆς καί Ἀθανάσιος Ἐπιτροπάκης, οἱ Ἀντιδήμαρχοι Παιονίας κ. Ἰωάννης Ἀδαμόπουλος καί κ. Ἰωάννης Ἀλίρης, ὁ Δημοτικός Σύμβουλος Παιονίας κ. Κωνσταντῖνος Σιωνίδης, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Διοικητοῦ τῆς 33ης Μηχανοκίνητης Ταξιαρχίας Πολυκάστρου, ὁ τ. Διοικητής τοῦ Ἀ.Τ. Γουμένισσας κ. Ἐμμανουήλ Πασχαλίδης, ὁ πρώην δήμαρχος Χαλκηδόνος κ. Ἰωάννης Μπίκος, ὁ ἀπόστρατος ἀξιωματικός τῆς Ἀστυνομίας κ. Ἀστέριος Πράτσας, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Συνδέσμου Ἀποστράτων Σωμάτων Ἀσφαλείας Ν. Κιλκίς κ. Κωνσταντῖνος Πιλάτος, ὁ δάσκαλος καί συντάκτης τοῦ Περιοδικοῦ «Ἁφυπνιση» Δημήτρης Νατσιός, οἱ ἐκπαιδευτικοί κ. Διονύσιος Τσιφτσιόπουλος καί κ. Χρῆστος Ἴντος, τά μέλη τοῦ ΔΣ τοῦ Συλλόγου τῶν Φίλων τοῦ Ἱεροῦ Κοινοβίου, ἐκπρόσωποι τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου «Παίονες» καί ἐκπρόσωποι ἄλλων πολιτιστικῶν κ.λπ. Συλλόγων.PRO_5654

, ,

Σχολιάστε

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΞΑΝΑΖΩΝΤΑΝΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

ρθοδοξία ναβιώνει στν Τουρκία
Διάσπαρτες ἑστίες σὲ Μικρὰ Ἀσία καὶ Ἀνατολικὴ Θράκη…

«Ἤρθαμε ἀπ’ τὴ γῆ τοῦ Ὁμήρου καὶ τοῦ Ἡροδότου. Ἤρθαμε ἐμεῖς, οἱ μαθητὲς τῶν Ἀποστόλων, οἱ πιστοὶ τῆς Ἑπτάφωτης Λυχνίας τῆς Ἀποκαλύψεως, τὰ στερνοπαίδια τῶν Κομνηνῶν καὶ τῶν Παλαιολόγων. Ἤρθαμε πρόσφυγες. Ριζώσαμε στὶς νέες πατρίδες καὶ σαλπάρουμε πάντα γιὰ τὶς χαμένες. Γιὰ τὰ ἱερά μας, γιὰ τὶς ἑστίες μας, γιὰ τὰ μνήματά μας. Γιὰ τὰ φρούρια καὶ τὶς ρεματιὲς μὲ τοὺς νεκροὺς φαντάρους μας. Γιὰ τὰ παράλια τῆς Μικρασίας μας πάντα, τῆς γλυκιᾶς καὶ προδομένης ἀπ’ τοὺς Μεγάλους τῆς γῆς! Ἀδέρφια, γιὰ μᾶς δὲν ὑπάρχουν καινούργιες πατρίδες! Γιὰ μᾶς δὲν ὑπάρχουν νεκροί!»
Ἴων, «Χρονικὸ»

τοῦ Δρ. Ἰωάννη Χρ. Ἰακωβίδη
Ἐπιστημονικοῦ συνεργάτη στὸ Κέντρο Ἀνατολικῶν Σπουδῶν
τοῦ Παντείου Πανεπιστημίου

.               Μὲ τὴν ἀνταλλαγὴ πληθυσμῶν τὸ διάστημα 1923-1925, ὅπως προβλεπόταν στὴ Συνθήκη τῆς Λωζάνης, πολλοὶ «ἄλλαξαν τὸ ὄνομά τους καὶ ἀναγκαστικὰ δήλωσαν μουσουλμάνοι. Ἔκρυψαν τὰ εἰκονίσματα καὶ τὸ καντήλι τους καὶ κάποιοι τὶς ἐκκλησιὲς ποὺ εἶχαν στὰ σπίτια τους. Ἔκρυψαν τὰ δάκρυά τους ποὺ δὲν μποροῦσαν νὰ βαπτίσουν καὶ νὰ παντρέψουν τὰ παιδιά τους σὲ χριστιανικὸ ναό». Βάσει ἔρευνας τοῦ Πανεπιστημίου Bogazici (2010), 10.000 χριστιανοὶ κάτοικοι τῆς Νοτιοδυτικῆς καὶ Κεντρικῆς Μικρᾶς Ἀσίας προσχώρησαν τὴν περίοδο 1924-1934 στὴν αἵρεση τῶν ἀλεβιτῶν, οἱ ὁποῖοι σήμερα ἀνέρχονται στὰ 20 ἑκατομμύρια. Δὲν ἀναγνωρίζονται, βεβαίως, ὡς μειονότητα ἐκ μέρους τοῦ τουρκικοῦ κράτους. Δὲν θεωροῦν ἑαυτοὺς σιίτες, ὅπως οἱ Ἰρανοί, οὔτε τηροῦν τὴν προσευχὴ (ναμὰζ) τῶν σουνιτῶν (οἱ ὀρθόδοξοι τοῦ Ἰσλὰμ) πέντε φορὲς τὴ μέρα.
.              Σήμερα χιλιάδες πολίτες ζητοῦν νὰ κατηχηθοῦν καὶ νὰ βαπτίζονται χριστιανοί. Σύμφωνα μὲ ἔρευνα τουρκικῆς ἐφημερίδας, τὰ τρία τελευταῖα ἔτη πωλήθηκαν στὴν Τουρκία 8 ἑκατομμύρια ἀντίτυπα τῆς Ἁγίας Γραφῆς στὴν τουρκικὴ γλώσσα. Μόνο στὶς περιοχὲς τῆς Ἀττάλειας καὶ τῆς Πισιδίας ἔχουν καταγραφεῖ 16.000 ἅγιοι. Τὰ τελευταῖα χρόνια συντελεῖται ἕνα θαῦμα. Χιλιάδες ὀρθόδοξοι ἀπὸ τὴν πρώην ΕΣΣΔ καὶ ἀλλοῦ ἐπέλεξαν νὰ κατοικήσουν στὴ Νοτιοδυτικὴ Μικρὰ Ἀσία. Οἱ ἐκκλησίες τοῦ Ἁγίου Βουκόλου στὴ Σμύρνη καὶ τοῦ Ἁγίου Χαραλάμπους στὸν Τσεσμὲ ἔχουν ἀνακαινιστεῖ. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τέλεσε τὴ Θεία Λειτουργία σὲ αὐτές, ὅπως καὶ στὴ Μονὴ τῆς Παναγίας τοῦ Σουμελᾶ στὸν Πόντο, ἀπὸ τὸ 2010 καὶ ἑξῆς καὶ στὰ Μύρα τῆς Λυκίας πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Στὰ Θεοφάνεια τοῦ 2015, ὅταν ὁ Πατριάρχης ἔριξε τὸν Σταυρὸ στὸν Κεράτιο Κόλπο, ἕνας Τοῦρκος ἔπεσε στὴ θάλασσα, τὸν ἔπιασε καὶ πλησιάζοντας τὸν Πατριάρχη φώναξε: «Θέλω νὰ γίνω χριστιανός». 144621660844b7ccde94a488feca076ec9a8dbafc2Ἡ εἴδηση βγῆκε σὲ κάποια μέσα ἐνημερώσεως καὶ στὸ Διαδίκτυο, ἀλλὰ ἀποσύρθηκε γρήγορα γιὰ εὐνόητους λόγους.
.               Ἀπὸ τὸ 2011 λειτουργεῖ ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Ἀλυπίου στὴν Ἀττάλεια μὲ μόνιμο ἱερέα. Πιστοὶ ἀπὸ διάφορες χῶρες, 5.000 στὸ σύνολό τους, κατάφεραν νὰ ἀνοίξει ὁ Ναὸς τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Βουνοῦ στὴν Ἀλάνυα ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα τοῦ 2012. Τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη» ψάλλεται ἔκτοτε στὰ ἑλληνικά, τὰ ρωσικὰ καὶ τὰ τουρκικά. Στὶς 21 Νοεμβρίου 2014 τελέστηκε Θεία Λειτουργία στὸν ἐγκαταλελειμμένο ναὸ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὴ Σπάρτη Πισιδίας. Ὁ δήμαρχος Ἀλάνυας, ἂν καὶ ὑποστηρίζει τὸ κόμμα τῶν Γκρίζων Λύκων, συμφώνησε στὴν παραχώρηση οἰκοπέδου 15 χιλιόμετρα ἀνατολικὰ τῆς Ἀλάνυας γιὰ νὰ ἀνεγερθεῖ ἐκκλησία πρὸς τιμὴν τῆς Παναγίας τῆς Πισιδιώτισσας, ποὺ ἑορτάζει στὶς 3 Σεπτεμβρίου. Πρόκειται γιὰ τὴ θεμελίωση τοῦ πρώτου ὀρθόδοξου ναοῦ μετὰ τὸ 1922.

Οἱ κρυπτοχριστιανοὶ

.               Σημαντικὸ εἶναι καὶ τὸ θέμα τῶν κρυπτοχριστιανῶν. Εἶναι ἐνδεικτικὸ ὅτι σὲ τοίχους οἰκημάτων στὸν Πόντο ἀναγράφονται συνθήματα ὅπως«Δὲν ἐπιθυμοῦμε πλέον νὰ εἴμαστε μουσουλμάνοι. Θέλουμε νὰ γίνουμε χριστιανοί», ἐνῶ Τοῦρκοι τονίζουν σὲ Ἕλληνες ἐπισκέπτες ὅτι «ὁ τόπος αὐτὸς σᾶς ἀνήκει». Στὴν ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Τριάδας Σταυροδρομίου Κωνσταντινουπόλεως, νεαρὴ Τουρκάλα ἐκμυστηρεύεται: «Μοῦ ἀρέσουν τὰ δικά σας»! Κάθε Παρασκευὴ ποὺ λειτουργεῖ ἡ Μονὴ Μεταμορφώσεως τῆς νήσου Πρώτης συρρέει πλῆθος Τούρκων. Στὴν Πρίγκηπο τιμοῦν τὸν Ἅγιο Γεώργιο τὸν Κουδουνᾶ στὶς 24 Σεπτεμβρίου. Σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ σαράντα ἁγιάσματα τῆς Πόλης, στὸ Μπαλουκλί, καταφεύγουν πολλοὶ Τοῦρκοι, πιστεύοντας στὰ θαύματα. Ἔξω ἀπὸ τὰ Ἄδανα, σὲ κατακόμβη ὅπου ἁγίασαν ἑπτὰ χριστιανοὶ προσέρχονται Τοῦρκοι προσκυνητές, θυμιάζοντας μὲ τὸ ἀπαγορευμένο γιὰ τὸ Ἰσλὰμ λιβάνι. Στὴν Ταρσὸ ὁ Ναὸς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἀποτελεῖ τόπο προσκυνήματος.
.               Ὁ δημοσιογράφος καὶ τουρκολόγος Νίκος Χειλαδάκης ἀποκάλυψε ἄρθρο τῆς ἐφημερίδας Radikal τῆς 15ης Φεβρουαρίου 2013 ὑπὸ τὸν τίτλο «Στὴν Τουρκία ζοῦν ἑκατοντάδες χιλιάδες κρυπτοαρμένιοι». Ἔκθεση τῆς ἀρμενικῆς διασπορᾶς, τὴν ὁποία ἐπικαλεῖται ἡ ἐφημερίδα, ἀναφέρεται σὲ ἑκατοντάδες χιλιάδες κρυπτοαρμένιους ποὺ ζοῦν στὴν Τουρκία καὶ κυρίως στὶς περιοχὲς Ἀμάσεια καὶ Κωνσταντινούπολη, Μπατμάν καὶ Ντιγιάρμπακιρ, Μοὺς καὶ Τούντζελι, ὑπογραμμίζοντας τὴν ἔλλειψη ἐλευθερίας ἔκφρασης τῆς πραγματικῆς θρησκευτικῆς ταυτότητας αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Ὁ ἴδιος ἀποκάλυψε στὸ ἑλληνικὸ κοινὸ καὶ ἄρθρο τῆς δημοσιογράφου Yasemin Guc τῆς Ekspres μὲ θέμα «Στὴν Ἀνατολία ὑπάρχουν χιλιάδες κρυμμένες ἀπὸ τὸ παρελθὸν χριστιανικὲς οἰκογένειες». Στὸ πλαίσιο τοῦ δημοσιεύματος ἡ Τουρκάλα ἀρθρογράφος, λαμβάνοντας ἀφορμὴ ἀπὸ τὸν πρόσφατο θάνατο ἑνὸς ζευγαριοῦ ρωμαίικης καταγωγῆς, ὅπου ὁ σύζυγος ὑπῆρξε μουσουλμάνος ἐνῶ ἡ σύζυγός του χριστιανή, ἀναφέρει ὅτι οἱ ἀπόγονοι τῶν Ρωμιῶν μπορεῖ ἐπισήμως νὰ δηλώνουν πίστη στὸ Ἰσλάμ, στὴν πραγματικότητα ὅμως ἡ ψυχή τους εἶναι δοσμένη στὸν Χριστό. Στὸ δημοσίευμα ἡ Yasemin Guc παραθέτει καὶ τὶς περιοχὲς ὅπου διαβιοῦν χιλιάδες οἰκογένειες κρυπτοχριστιανῶν Ρωμιῶν: στὴν Ἀδριανούπολη καὶ τὰ Ἄδανα, στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴ Σαμψούντα, στὶς Σαράντα Ἐκκλησιὲς καὶ τὴ Ραιδεστό, στὴ Μερσίνα καὶ τὴ Σμύρνη, στὴν Προῦσα καὶ τὴ Μαγνησία, στὴν Καισάρεια, στὸ Τσανάκαλε, στὸ Προκόπι (Καππαδοκία) κ.α.
.               Ἡ Δρ. Μαρία Χρόνη διαπιστώνει ὅτι «στὴ χριστιανικὴ Δύση ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία πουλᾶ τοὺς ναούς της γιατί δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς γεμίσει». Ἀντιθέτως, στὴν Τουρκία ποὺ ἐξουσιάζει ὁ ἰσλαμιστὴς Ἐρντογάν σὲ εὐρέα στρώματα τοῦ πληθυσμοῦ διαπιστώνονται ἡ θρησκευτικὴ ἀναζήτηση καὶ ἡ ἀμφισβήτηση. Ἀπόγονοι τῶν Ρωμιῶν τοῦ 1922 καὶ τῶν Ἀρμενίων προσπαθοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ διατηρήσουν τὴ χριστιανική τους ταυτότητα, ἐνῶ στὴν Ἑλλάδα τῆς πολύμορφης κρίσης καὶ παρακμῆς «ἡ ὀρθόδοξη πίστη ἀπαξιώνεται καὶ ἡ Ἐκκλησία διώκεται μὲ ἐπιτήδειους τρόπους». Ἂς γνωρίζουν οἱ παντοειδεῖς ἀμφισβητίες τῆς τελευταίας ὅτι «πύλαι Ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς»…

.               Σημείωση: Ὁρισμένοι πολιτιστικοὶ σύλλογοι καὶ ἀνάλογων ἐπιδιώξεων ἱδρύματα διακρίνονται γιὰ τὴν ποικιλόμορφη καὶ ἐνδιαφέρουσα δράση τους. Μεταξὺ αὐτῶν περιλαμβάνεται ἡ «Ἀδελφότης Βιθυνῶν» στὴ Νίκαια, τῆς ὁποίας ἡ περιοδικὴ τριμηνιαία ἔκδοση Βιθυνιακὰ Χρονικὰ ἀναδεικνύει τὴν προσφυγικὴ μνήμη τῶν καταγόμενων ἀπὸ τὴ Βιθυνία, καὶ ὄχι μόνο. Ἡ ὑπεύθυνη τῆς ἔκδοσης, φιλόλογος Ἐπίχαρις Μιχαηλίδου, καὶ ἡ συντακτικὴ ὁμάδα τῶν Ἰσαβέλλας Μελᾶ, δικηγόρου, Ναταλίας Συγγελίδου, κοινωνιολόγου, Ἐλισάβετ Ζέρβα, δασκάλας, Ἐλισάβετ Φιλιππίδου, φιλολόγου, καὶ Γιάννη Τυρμπᾶ, χημικοῦ μηχανικοῦ, ἐπιτελοῦν σημαντικὸ ἔργο. Ἀναφέρονται ἐνδεικτικὰ ἀπὸ τὴν ποικίλη ὕλη τοῦ 13ου τεύχους (Ὀκτώβριος – Δεκέμβριος 2015) οἱ στῆλες «Κατάγομαι ἀπὸ τὴ Βιθυνία» (οἰκογένεια Ἀχιλλέα καὶ Ἀντιγόνης Κερβανίδου), ἀπόσπασμα τοῦ ἔργου τοῦ Κοσμᾶ Πολίτη Στοῦ Χατζηφράγκου, τὸ Ἱστορικὸ ἐφηβικὸ ἡμερολόγιο τοῦ Ἰωάννη Π. Μελᾶ (ὑπουργοῦ Γεωργίας ἐπὶ Γεωργίου Παπανδρέου) τῆς Ἰσαβέλλας Ι. Μελᾶ, μικρασιατικὴ ποίηση (λ.χ. Ἴωνος «Χρονικὸ») κ.λπ. Ἰδιαίτερη ἐντύπωση προκαλεῖ τὸ δεύτερο μέρος τοῦ ἄρθρου τῆς Μαρίας Χρόνη, διδάκτορος Βυζαντινῆς Φιλολογίας καὶ Ἱστορίας, ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἀντλήθηκαν πληροφορίες γιὰ τὸ παρὸν ἄρθρο.

Ἐνδεικτικὴ βιβλιογραφία

  • Γεράκης Γιῶργος, «Δὲν θέλουμε πλέον νὰ εἴμαστε μουσουλμάνοι», ἐφημερίδα Δημοκράτης τῆς Λέσβου, 25/12/2008.
  • Ἠλιάδης Μάνος, «Ἡ ἐπέλαση τῶν τζαμιῶν σὲ Εὐρώπη καὶ Ἑλλάδα», «Ἐπίκαιρα», τεῦχος 187ο, 16/5/2013.
  • Μπατρακούλης Σπ. Θεόδωρος, Τουρκία καὶ «Ἀνατολικὰ Ζητήματα», τόμος Ἅ’, Ἰνφογνώμων, 2015.
  • Φράγκος Σ. Φραγκούλης, Ποιὰ Τουρκία; Ποιοὶ Τοῦρκοι;, ἐκδόσεις Α.Α. Λιβάνη, 2012.
  • Χειλαδάκης Νίκος «Ἀνοίγει ξανὰ τὸ ζήτημα τῶν κρυμμένων χριστιανῶν στὴν Τουρκία», στὸ ἰστολόγιο «Ἑνωμένη Ρωμιοσύνη», 17/2/2013.
  • Χειλαδάκης Νίκος, Ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ ἑλληνισμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία, ἐκδόσεις Ἀδελφῶν Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη, 2013.
  • Χρόνη Μαρία, «Ἡ Ὀρθοδοξία στὴν Τουρκία σήμερα», Βιθυνιακὰ Χρονικά, τεῦχος 13ο, Ὀκτώβριος – Δεκέμβριος 2015.

ΠΗΓΗ: epikaira.gr

, ,

Σχολιάστε

35.000 ΣΠΙΤΙΑ-ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ!

35.000 ΣΠΙΤΙΑ-ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ!

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

 .           Τὸ γνωρίζουμε ἐδῶ καὶ χρόνια πὼς στὴν Τουρκία ὑπάρχει τεράστιο ζήτημα θρησκευτικῆς συνείδησης, ὅτι στὴν Τουρκία ὑπάρχει τεράστια θρησκευτικὴ καταπίεση ἀπὸ ἕνα ἀπολυταρχικὸ ἰσλαμικὸ-ἐθνικιστικὸ κατεστημένο, ὅτι στὴν Τουρκία ἀναπτύσσεται ραγδαία ὁ ἰσλαμικὸς φανατισμός, ποὺ ἐκφράζεται ἀκόμα καὶ μὲ τὸ αἱματοβαμμένο ἰσλαμικὸ χαλιφάτο τῶν Τζιχαντιστῶν. Παρ’ ὅλα αὐτὰ φαίνεται πὼς κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιφάνεια στὴν γειτονικὴ χώρα ὑπάρχει καὶ λειτουργεῖ ἕνα κρυφὸ θρησκευτικὸ ὑπόστρωμα ποὺ βρίσκει διαφόρους τρόπους νὰ ἐκδηλωθεῖ μὲ κρυπτοχριστιανικὸ περιεχόμενο καὶ μὲ τὸν πόθο τῆς ἐπιστροφῆς, ἔστω καὶ μὲ πλάγιο τρόπο, στὴν πατρογονικὴ χριστιανικὴ θρησκεία ποὺ εἶχε «ἀνθήσει» ἐπὶ αἰῶνες στὴν Μικρὰ Ἀσία.
.           Σύμφωνα μὲ μία συγκλονιστικὴ ἔρευνα-ἄρθρο τῆς τουρκικῆς ἑβδομαδιαίας ἐπιθεώρησης, Aksiyon, στὴν γειτονικὴ μουσουλμανικὴ Τουρκία ὑπάρχουν τουλάχιστον περὶ τὰ 35.000 σπίτια μέσα στὰ ὁποῖα λειτουργοῦν κατὰ διαστήματα κρυφὰ χριστιανικὲς ἐκκλησίες. Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ «σπίτια-ἐκκλησίες» εἶναι ἄγνωστο ἂν τελοῦνται μυστήρια καὶ ἂν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα νὰ παραβρίσκονται χειροτονημένοι ἱερεῖς, ἐνῶ ἡ ἔρευνα κάνει λόγο γιὰ δραστηριότητα χριστιανικῶν ἀποστολῶν δυτικῆς προέλευσης. Εἶναι γνωστὸ πὼς τὶς τελευταῖες δύο δεκαετίες στὴν Τουρκία ἔχει ἀναπτυχθεῖ μὲ ἀπροσδόκητο τρόπο ἕνα εὐρὺ δίκτυο θρησκευτικῶν ἀποστολῶν, κυρίως ἀμερικανικῆς καὶ γερμανικῆς προέλευσης, ἐνῶ ἔχουν μοιραστεῖ, σύμφωνα πάντα μὲ τὰ τουρκικὰ δημοσιεύματα, περὶ τὰ 8 ἑκατομμύρια, Incil, δηλαδὴ εὐαγγέλια, σὲ ὅλη τὴν ἔκταση τῆς Τουρκίας μὲ ἰδιαίτερη ἀποδοχὴ στὴν ἐσωτερικὴ Ἀνατολία ὅπου καί, ἐδῶ εἶναι τὸ παράδοξο, τὸ ἰσλαμικὸ θρησκευτικὸ συναίσθημα εἶναι ἰδιαίτερα ἀνεπτυγμένο. Τὸ ἐνδιαφέρον ὅμως στοιχεῖο αὐτῶν τῶν ἀποκαλύψεων γιὰ τὴν ραγδαία ἐξάπλωση τῶν χριστιανικῶν ἀποστολῶν στὴν ἐσωτερικὴ Τουρκία, εἶναι πώς, ὅπως τονίζουν τὰ ἴδια τὰ τουρκικὰ δημοσιεύματα καὶ ἰδιαίτερα ἡ τουρκικὴ ἑβδομαδιαία ἐπιθεώρηση Aksiyon, ποὺ ἔχει ἀσχοληθεῖ κατὰ καιροὺς μὲ ἐκτενῆ ρεπορτὰζ μὲ τὸ θέμα, ὅτι ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, ποὺ προσελκύονται ἀπὸ τὶς χριστιανικὲς αὐτὲς ἀποστολὲς γιὰ νὰ πάρουν τὸ εὐαγγέλιο καὶ νὰ τὸ διαβάσουν, εἶναι ἀπόγονοι γηγενῶν χριστιανῶν, ποὺ ἐξισλαμίστηκαν κυρίως στὶς ἀρχὲς τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα μὲ τὰ τότε τραγικὰ γεγονότα καὶ τὴν γενοκτονία τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Ἀνατολῆς. Αὐτὲς οἱ συγχυσμένες θρησκευτικὲς συνειδήσεις ἔχοντας κάπου βαθειὰ στὸ ὑποσυνείδητό τους τὴν μνήμη τῆς χριστιανικῆς τους καταγωγῆς καὶ ζώντας σὲ ἕνα ἀσφυκτικὰ ἰσλαμικὸ περιβάλλον, βρίσκουν «διέξοδο» σὲ αὐτὲς τὶς δυτικὲς χριστιανικὲς ἀποστολὲς καὶ καταφεύγουν ἐκεῖ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ βροῦν τὴν χαμένη θρησκευτική τους συνείδηση.
.           Φυσικὰ καὶ τὸ θέμα αὐτὸ εἶναι ταμποὺ στὴν Τουρκία, ἐνῶ εἶναι γνωστὲς ἀκόμα καὶ οἱ ἐπιθέσεις ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς μουσουλμάνους μὲ ἀνθρώπινα θύματα. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ὅμως κάποια τουρκικὰ ΜΜΕ ὅπως ἡ τουρκικὴ ἐπιθεώρηση Aksiyon τὸ τολμοῦν, ὅπως ἔχει γίνει καὶ στὸ παρελθόν, νὰ φέρουν τὸ ζήτημα στὴν δημοσιότητα. Μάλιστα γίνονται καὶ συγκεκριμένες ἀποκαλύψεις γιὰ τὶς ἔρευνες ποὺ ἔχουν γίνει καὶ ἔχουν ἀνακαλύψει πὼς χιλιάδες σπίτια στὴν Τουρκία λειτουργοῦν σὰν κρυφὲς ἐκκλησίες. Τὸ ζήτημα ἔχει πάρει ἰδιαίτερη ἔκταση στὸν Πόντο, σὲ μία περιοχὴ ὅπου μαρτύρησε τὸ ἑλληνορθόδοξο χριστιανικὸ στοιχεῖο μὲ χιλιάδες θύματα, ἐνῶ μετὰ τὴν ἀνταλλαγή, ὅπως ἔχουν γράψει καὶ πολλοὶ Τοῦρκοι μελετητές, πολλοὶ χριστιανοὶ παρέμειναν στὶς ἑστίες τοὺς ὑποκρινόμενοι ὅτι ἔχουν ἐξισλαμιστεῖ. Ἄλλωστε ὁ Πόντος εἶχε γίνει γνωστὸς γιὰ τοὺς ἐπὶ αἰῶνες κρυπτοχριστιανούς, (ὅπως ἡ περιοχὴ τῆς Κρώμνης), ποὺ ζοῦσαν καὶ λάτρευαν τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ κάτω ἀπὸ μία μουσουλμανικὴ πλαστὴ ἐπικάλυψη. (Ortodoks Misyonerlik Faaliyetler: 1980’li yillardan itibaren Dogu Karadeniz Bolgesi’nde suni bir Ortodoks ayrimciligi yaratma cabasi icerisindeler). Ἀπὸ πρακτορεῖο εἰδήσεων ANKA
.           Ἔτσι γιὰ παράδειγμα ἡ τουρκικὴ ἐπιθεώρηση ἀναφέρει πὼς στὴν πόλη Akcaabat, (ἐννοεῖται πὼς αὐτὸ ποὺ κάνουμε γιὰ νὰ μὴν δημιουργήσουμε πρόβλημα, εἶναι μόνο νὰ ἀναφέρουμε τὸ τουρκικὸ δημοσίευμα), τῆς περιοχῆς Τραπεζούντας, στὴν Inonu Caddesi, μέσα σὲ διαμέρισμα ὅπου κατοικοῦσε ὁ Mahmut Kandar, δόθηκε ἐντολὴ ἀπὸ τὶς δυνάμεις ἀσφαλείας νὰ κλείσει ἀμέσως τὴν ἐκκλησία ποὺ λειτουργοῦσε μέσα στὸ διαμέρισμά του. Ὅπως ἀναφέρεται, στὸ διαμέρισμα αὐτὸ, συγκεντρώνονταν κάποιοι ἀπὸ τὴν περιοχὴ καὶ τελοῦσαν χριστιανικὴ λατρεία κάτι ποὺ ἔγινε ἀντιληπτὸ ἀπὸ τὶς δυνάμεις ἀσφαλείας, οἱ ὁποῖες καὶ ἐπενέβησαν γιὰ νὰ σταματήσουν αὐτὴ τὴν λειτουργία. Στὸ διαμέρισμα αὐτὸ ὑπῆρχε ἕνας μεγάλος σταυρός, ἐνῶ οἱ πιστοὶ ποὺ συγκεντρώνονταν ἦταν ἀνωτέρου μορφωτικοῦ ἐπιπέδου δηλαδὴ σπουδαστὲς πανεπιστημίου. Ὅπως ἀναφέρεται χαρακτηριστικὰ τὸ διαμέρισμα ὀνομάζονταν «Kilise Ev», δηλαδὴ τὸ «Σπίτι-Ἐκκλησία». Τὸ τουρκικὸ δημοσίευμα ἀναφέρει καὶ ἄλλες περιπτώσεις τὶς ὁποῖες σκόπιμα δὲν ἀναφέρουμε γιὰ εὐνόητους λόγους, παρά τὸ ὅτι προβάλλονται ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ τουρκικὸ δημοσίευμα.
.           Ἡ Τουρκία σήμερα προβάλλεται σὰν μία καθαρὰ μουσουλμανικὴ καὶ μάλιστα σουνιτικοῦ δόγματος χώρα. Τὸ πρόβλημα ὅμως τῶν κρυπτοχριστιανῶν ὑπῆρχε πάντα ἐπὶ ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας καὶ ὅπως ἀποκαλύπτεται κατὰ καιροὺς μὲ ἐντυπωσιακὸ τρόπο, ὑπάρχει καὶ ἴσως εἶναι ἐντονότερο σήμερα. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ζητοῦν μὲ διαφόρους τρόπους, συχνὰ ἀπεγνωσμένα καὶ μὲ μεγάλη ἀγωνία, νὰ ἐκδηλώσουν ἐλεύθερα τὴν καταπιεσμένη θρησκευτική τους πίστη.
.           Δυστυχῶς ἀπὸ τὴν δική μας πλευρὰ δὲν ὑπῆρξε μέχρι σήμερα κανένα ἐπίσημο ἐνδιαφέρον γιὰ ἕνα κόσμο ποὺ στὴν συντριπτική του πλειοψηφία προέρχεται ἀπὸ τοὺς «χαμένους» χριστιανοὺς τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: olympia.gr 

, ,

Σχολιάστε

TΟ ΚΟΡΑΝΙ ΥΠΟ… ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

TΟ ΚΟΡΑΝΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΣΚΕΠΗ
ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΑ-ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Γράφει ὁ Νίκος Χειλαδάκης

cebacebfcf81ceb1cebdceb9-ceb9ceb7cf83cebfcf85cf82.                 Σίγουρα κανεὶς δὲν θὰ τὸ πίστευε, ἂν δὲν ἔβλεπε τὸ δημοσίευμα-ὁμολογία τῆς τουρκικῆς ἐφημερίδας, Aksam, μὲ τὴν πραγματικὰ πρωτοφανῆ καὶ συνάμα ἐκπληκτικὴ φωτογραφία ὅπου προβάλλεται ἕνας Τοῦρκος ἰμάμης νὰ ἀναγινώσκει περικοπὲς ἀπὸ τὸ Κοράνι στοὺς μουσουλμάνους ὑπό… τὴν σκέπη τοῦ Παντοκράτορα Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Σημεῖα τῶν καιρῶν;
.                 Τὸ ἐκπληκτικὸ αὐτὸ γεγονὸς ἔγινε στὴν περιοχὴ  τῆς Ἀμάσειας, μία περιοχὴ ποὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν κατοικοῦσε πυκνὸς ἑλληνορθόδοξος πληθυσμὸς καθὼς καὶ πολλοὶ κρυπτοχριστιανοὶ ποὺ ἄλλοι μὲν διασώθηκαν φεύγοντας γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἢ τὴν Ρωσία, πολλοὶ ὅμως… καὶ μὲ τὶς ἴδιες τὶς τουρκικὲς μαρτυρίες παρέμειναν καὶ ἴσως ἐξακολουθοῦν νὰ ζοῦν, (οἱ ἀπόγονοί τους), στὰ μέρη ἐκεῖνα ὅπου γράφτηκαν πολλὲς μαρτυρικὲς σελίδες τοῦ ἡρωικοῦ Πόντου.
.                 Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν τουρκικὴ ἐφημερίδα στὴν περιοχὴ τῆς Ἀμάσειας καὶ συγκεκριμένα στὴν κωμόπολη, Gumushacikoy καὶ στὸ μουσουλμανικὸ τζαμὶ ποὺ λειτουργοῦσε μέχρι τὸ 1923 σὰν ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησία, ὁ τοπικὸς Ἰμάμης ὄρθιος διαβάζει τὸ Κοράνι ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ Παντοκράτορα Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Ὅπως φαίνεται καὶ στὴν ἀποκαλυπτικὴ φωτογραφία τοῦ δημοσιεύματος, οἱ ντόπιοι μουσουλμάνοι (;;;) δὲν θέλησαν νὰ καταστρέψουν τὴν εἰκόνα παρὰ τὸ ὄτι  ἡ ἀπεικόνιση μορφῶν θεωρεῖται γιὰ τὸ Ἰσλὰμ μεγάλη ἁμαρτία.  Ἔτσι στὸν τροῦλο αὐτοῦ τοῦ τζαμιοῦ διακρίνει κανεὶς μία περίτεχνη ἁγιογραφία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ – Παντοκράτορα καθὼς καὶ τοὺς δώδεκα ἀποστόλους ποὺ τὸν πλαισιώνουν ἀπὸ ὅλες τὶς μεριές. Μία πραγματικὰ ἐντυπωσιακὴ τοιχογραφία ποὺ δεσπόζει ἐν ἔτει 2014 μέσα σὲ ἕνα μουσουλμανικὸ τέμενος. Ἡ ἐκκλησία αὐτὴ ποὺ σήμερα εἶναι τζαμί, ὅπως ἀναφέρεται κτίστηκε τὸ 1800, ὅταν ἀνθοῦσαν τὰ τοπικὰ μεταλλεῖα ἀπὸ Ἕλληνες ἐργάτες καὶ τὸ ἑλληνικὸ στοιχεῖο τῆς περιοχῆς ἀριθμοῦσε πάνω ἀπὸ 100.000 κατοίκους μὲ πάνω ἀπὸ 300 ἐνορίες μὲ ἰσάριθμες ἐκκλησίες ἐνῶ ἦταν καὶ ἕδρα Μητρόπολης. Σήμερα στὴν πόλη τῆς Ἀμάσειας ἐπιβιώνουν οἱ παλιὲς ἑλληνικὲς γειτονιές, μὲ σπίτια-φαντάσματα. Πολλὰ ἀπὸ αὐτὰ βρίσκονται στὶς ὄχθες τοῦ ποταμοῦ Ἴρι, ποὺ διασχίζει τὴν πόλη.
.                 Ἀλλὰ τὸ ἐντυπωσιακό, ὅπως ἀναφέρεται στὴν τουρκικὴ ἐφημερίδα ποὺ παίρνει τὶς διαστάσεις θαύματος, εἶναι ὅτι στὴν ἐκκλησία αὐτή, ἡ ὁποία μετὰ τὸ 1924 ἔγινε τζαμί, ἡ μεγαλοπρεπὴς αὐτὴ τοιχογραφία τοῦ Ἰησοῦ Χρηστοῦ, ποὺ μέχρι τότε ἦταν καλυμμένη, ἐμφανίστηκε μετὰ ἀπὸ ἕνα τοπικὸ σεισμό. Οἱ ντόπιοι μουσουλμάνοι δὲν τόλμησαν στὴ συνέχεια νὰ τὴν καταστρέφουν ἢ νὰ τὴν σκεπάσουν μὲ ἀσβέστη, ὅπως εἶναι ἡ συνήθης πρακτικὴ τῶν μουσουλμάνων γιὰ τὶς τοιχογραφίες, ὅταν μία ἐκκλησία μετατρέπεται σὲ τζαμί. Ἔτσι σήμερα ποὺ ἡ ἐκκλησία αὐτὴ συγκεντρώνει τοὺς μουσουλμάνους γιὰ τὴν προσευχή, ἀναδίδει τὸ ἄρωμα τῆς ἑλληνορθόδοξης ταυτότητάς της καὶ μάλιστα στὸ κορυφαῖο σημεῖο τοῦ κτίσματος, δηλαδὴ στὸν τροῦλο μὲ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ τῶν Ρωμιῶν ποὺ λατρευόταν ἐπὶ αἰῶνες στὴν περιοχή. Ἴσως ἐδῶ πρόκειται γιὰ ἄλλο ἕνα δεῖγμα μπερδεμένων θρησκευτικῶν συνειδήσεων, ἴσως ἀκόμα καὶ γιὰ κάποια ἴχνη κρυπτοχριστιανῶν ποὺ ἐκδηλώνονται μὲ αὐτὸν τὸν  τρόπο κάτω ἀπὸ ἕνα καταπιεστικὸ ἰσλαμικὸ καθεστώς.
.                 Εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ Πόντος ἐπὶ αἰῶνες εἶχε ζήσει τὸ μεγάλο δράμα τῶν κρυπτοχριστιανῶν ποὺ ἐπιφανειακὰ ζοῦσαν σὰν μουσουλμάνοι ἐνῶ στὴν πραγματικότητα καὶ κρυφὰ λάτρευαν τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἔχουν γραφεῖ ἄπειρες ἱστορίες ἀπὸ ζωντανὲς μαρτυρίες γιὰ τὰ χρόνια αὐτὰ ποὺ οἱ κρυπτοχριστιανοὶ μὲ χίλια βάσανα κράτησαν κρυφὰ τὴν πίστη τους, εἶχαν διπλὰ ὀνόματα, ἕνα μουσουλμανικὸ καὶ ἕνα χριστιανικὸ καί, ὅταν ἦρθε ἡ ὤρα, οἱ περισσότεροι ἐκδηλώθηκαν φανερὰ πὼς εἶναι χριστιανοὶ καὶ ὄχι μουσουλμάνοι. Ὅταν ἔγινε ἡ ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν ἔφυγαν γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὄχι ὅμως ὅλοι, κάποιοι παρέμειναν ἐκεῖ στὴν πατρίδα τους καὶ οἱ ἀπόγονοί τους ζοῦν μέχρι σήμερα τὸ δικό τους συνειδησιακὸ δράμα.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΠΗΓΗ: olympia.gr

, ,

Σχολιάστε

ΣΕ ΜΙΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΓΑΛΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ (Μία πραγματικὴ ἱστορία μὲ κρυπτοχριστιανοὺς τὴν Μεγάλη Σαρακοστὴ τοῦ 1954)

ρχιμ. Γαβριλ Διονυσιάτου

Σ μία κκλησία το Γαλατᾶ τν Μεγάλη Σαρακοστ το 1954
(Μία πραγματικ
στορία μ κρυπτοχριστιανος τς Πόλης)
Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ»
Ἁγιορειτικές Διηγήσεις Ἀρχιμ. Γαβριήλ Διονυσιάτου (+)

.              Σέ μιὰ Ἐκκλησία τοῦ Γαλατᾶ στήν Πόλη, ὅπου συχνάζουν οἱ ναυτικοί καί ταξιδιῶται ν’ ἀνάψουν τό κεράκι τους γιά τούς δικούς τους καί τό καλό ταξείδι πρός τίς φουρτουνιασμένες θάλασσες τοῦ Πόντου. Ἐκεῖ τή Μεγάλη Σαρακοστή τοῦ 1954  πῆγε νά λειτουργήση καί νά ξομολογήση τούς Χριστιανούς κάποιος Γέρων Πνευματικός*, γιά πρώτη φορά ἐπισκεπτόμενος τήν Πόλη.
.              Ὁ τακτικός ἐφημέριος, ἐξυπηρετῶν καί ἄλλην Ἐκκλησίαν εἰς γειτονικόν Ἁγίασμα, ἀφοῦ τόν κατετόπισε εἰς τά τοῦ Ἱεροῦ Βήματος, τοῦ ἔδωσε καί μερικές δεκάδες ὀνομάτων «ζώντων καί τεθνεώτων», τόν ὡδήγησε εἰς συνεχόμενον σκοτεινόν Παρεκκλήσιον, καί ἀφοῦ τοῦ ἔδειξε μικρὰν κλίμακα ἀνερχομένην ἑλικοειδῶς τά κατηχούμενα τοῦ Ναοῦ, τοῦ εἶπεν ἐμπιστευτικῶς, ὅτι τόν περιμένουν ἐπάνω καμμιά δεκαριά ἄνθρωποι γιά νά ἐξομολογηθοῦν καί εἶναι ἀνάγκη ν’ ἀνεβῆ νά τούς ἐξομολογήση καί μεταλάβουν εἶτα εἰς τήν Λειτουργίαν, διότι ἐπείγονται νά φύγουν τό βράδυ μέ τό πλοῖον τῆς γραμμῆς, εἶναι ξένοι ἀπό μακρυά. Ἀνέβαινε ὁ Γέρων συλλογιζόμενος τό δύσκολον ζήτημα τῆς συνεννοήσεως μετ’ αὐτῶν, ἐφ’ ὅσον ἦσαν ξένοι ἀπό μακρυά΄ αὐτός δέ πλήν τῆς Ἑλληνικῆς δέν ἐγνώριζεν ἄλλην γλῶσσαν. Ἐκεῖ εἰς τό ἡμίφως τοῦ ὑπερώου διέκρινε δεκάδα ἀνδρῶν χωρικῶν μεγάλης ἡλικίας, οἵτινες εἰς τό ἀντικρυσμά του ἔβαλον ὅλοι μετάνοιαν καί ὁ γεροντότερος τοῦ εἶπεν εἰς ποντιακήν διάλεκτον:
.              «Ἡμεῖς Χριστιανοί, πάτερ, ἄ σόν Πόντον, καί λαλεύομεν (φιλοῦμεν) τά πόδα σου, νά ξαγουρεύουμεν καί μεταλάβομεν σήμερον καί ἀπές νά λέομεν στήν ἁγιωσύνην σου ντό θέλομεν ἕνα κι ἄλλον».
.              Εὐτυχῶς ὅτι ὁ Γέρων συναναστραφείς πρό ἐτῶν μετά Ποντίων προσφύγων ἐν Μακεδονίᾳ ἐνεθυμεῖτο ἀρκετά τῆς ἀπηρχαιωμένης αὐτῆς ἑλληνικῆς διαλέκτου καί ἐννόησε τί ήθελον, καί τί θά τοῦ ἔλεγον ἐξομολογούμενοι.
.              Ἔμαθε λοιπόν παρ’ αὐτῶν ὅτι ὁλόκληρον τό χωρίον των εἶναι κρυπτοχριστιανοί ἀπό πολλῶν ἐτῶν, καί εἰς τήν ἀνταλλαγήν δέν τούς ἐπετράπη νά φύγουν εἰς τήν Ἑλλάδα, διότι τά «νεφούζια» τους (ταυτότητες) ἦσαν μέ τουρκικά ὀνόματα, ὅτι στό φανερό εἶναι Ὀθωμανοί καί Τοῦρκοι, καί στό κρυφό εἶναι Χριστιανοί καί Ἕλληνες καί περιμένουν νά τούς γλυτώσει ὁ Θεός ἀπό τήν σκλαβιά. Στά φανερά λέγονται Χασάνηδες καί Μεμέτηδες, καί τά πραγματικά  ὀνόματά τους εἶναι Γεώργιος, Παναγιώτης κ.λ.π. Ἔχουν ἕνα δικό τους δῆθεν Χότζα, ἀλλά οὔτε περιτομή κάνουν, οὔτε ραμαζάνια καί Μπαϊράμια΄τουναντίον, μυστικά σέ ὑπόγειες Ἐκκλησίες ἑορτάζουν Χριστιανικά τό Πάσχα, τά Χριστούγεννα, τῆς Παναγίας. Πρίν τῆς «ἀνταλλαγῆς» ἔπαιρναν Παπά ἀπό γειτονικά χωριά καί τούς βάπτιζε, τούς στεφάνωνε, τούς λειτουργοῦσε τίς μεγάλες ἑορτές καί μετελάμβανον. Ἀλλά τώρα δέν ὑπάρχει πουθενά Παπάς καί ἀναγκαστικῶς ἔρχονται στήν Πόλη ἐκ περιτροπῆς γιά δουλειές δῆθεν καί γίνονται Χριστιανοί.
.              Ὁ Γέρων Πνευματικός τά ἤκουσε σαστισμένος, τοῦ ἐφαίνετο ὅτι διάβαζε συναξάρι τῆς ἐποχῆς τοῦ Διοκλητιανοῦ καί δέν ἠμποροῦσε νά συγκρατήση τά δάκρυα ἀπό τήν συγκίνηση.
.              Ἐξωμολογήθηκαν βιαστικά, καί ὅλοι μαζί κατέβηκαν ἀθόρυβα εἰς τό σκοτεινό Παρεκκλήσι, ἀπ’ ὅπου θά ἤκουον τήν Λειτουργίαν τῶν Προηγιασμένων, χωρίς κανείς νά τούς βλέπη. Καί ὅταν μετά τήν λῆξιν ἐμετάλαβον οἱ ἄλλοι ἐκκλησιαζόμενοι, ἐγένετο ἡ ἀπόλυσις καί ἔφυγε καί ὁ κανδηλάπτης, ἔμεινε δέ μόνος ὁ λειτουργός Πνευματικός μέ τόν γνωστόν σκοπόν τῆς ἐξομολογήσεως, τότε κλείσας ἔσωθεν τάς θύρας καί λαβῶν τά Ἅγια εἰσῆλθεν εἰς τό Βῆμα τοῦ Παρεκκλησίου καί ἐκάλεσε τούς μαρτυρικούς Κρυπτοχριστιανούς, ἴνα «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης προσέλθωσι».
.              «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ, Γιορίκας-Γεώργιος, τό τίμιον καί πανάσπιλον καί ζωοποιόν Σῶμα καί αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἠμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον. Ἀμήν».
.              «Μεταλαμβάνει ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ, Ἀναστας- Ἀναστάσιος εἰς….».
.              Μετά τήν «Εὐχαριστίαν» καί τήν ἀπόλυσιν, εἶπον εἰς τόν Πνευματικόν: Πάτερ, νά κάνης μᾶς ἄλλον κι’ ἕναν χάριν, ἔχουμες ἀδά σήν Πόλιν καί τάς καρίδας (γυναίκας) καί τέσσαρα παιδία μοῦν, καί τό πουρνίν (αὔριον) νά βαπτίζης τά παιδία, νά μυρώνης τα, Πάτερ, κουρπᾶν Πάτερ*, ποῖσον τα Χριστιανούς. Ὁ Πουπὰν ἀδά τῆς Ἐκκλησίας φοβόσκετεν, Πάτερ, τούς Τουρκάδες κ’ ἐβάπτιζέ τα. Ντό νά κάνουμεν, Πάτερ, σεμέτερον τήν Ἑλλάδαν κι’ ἀφήνουν μας νά δεβαίνουμεν. Στόν Χριστό καί στήν Παναγίαν τήν Σουμελᾶν ὁρκίζομέν σε, Πάτερ, ποῖσον τό καλόν ἄ σέ μᾶς τά παιδία σου».
.              «Μά ὁ Παπάς ἀδά εἶπε με, πώς θά φύγετε τό βράδυν μέ τό παπόρ».
.              «Νά συγχωρέης μας, Πάτερ, λέομεν ψεματίας, ὡσάν νά λάσκομεν τές δουλεῖες μας. Ντό νά κάνουμεν, Πάτερ; Ὁ Θεόν νά λυπᾶται τά μετεραν τά βάσαναν».
.              Ἔμειναν σύμφωνοι νά ἔλθουν τό βράδυ μέ τάς γυναίκας καί τά παιδία, νά μείνουν στό δωμάτιο τοῦ Παπᾶ, ὁ ὁποῖος ὑπό μίαν πρόφασιν θά ἔλειπε, καί τήν νύκτα μυστικά θά γινόταν ἡ βάπτισις τῶν παιδιῶν κ.λ.π.
.              Ἦλθον τμηματικά καί μέ προφυλάξεις τό βράδυ πρός τό σουρούπωμα, ἕως ὅτου καθησυχάση ὁ κόσμος. Ἐξωμολογήθηκαν καί αἱ γυναῖκες, καί πρό τοῦ μεσονυκτίου ἐγένετο καί ἡ βάπτισις, τό μύρωμα καί ὁ Ἐκκλησιασμός τῶν παιδίων εἰς τό Παρεκκλήσιον. Μετά τό νεοβάπτισμα κοιμηθήκανε ἐπάνω ὑπό τήν φύλαξιν μιᾶς γυναικός, οἱ δέ ἄλλοι ἐξημερώθηκαν εἰς τόν Ναόν…  Ὁ Γέρων Πνευματικός τούς ἔκαμε εὐχέλαιον, κατόπιν τούς ἔκανε καί παράκλησιν τῆς Παναγίας, καί ἐν ὅσῳ αὐτός ἐδιάβαζεν καί ἔψαλλεν, αὐτοί ὅλοι, ἄνδρες καί γυναῖκες γονατιστοί ἐψιθύριζον τό «Κύριε ἐλέησον» καί «Παναγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς».
.              Ὅταν ἐξημέρωσε, τούς εἶπε νά μή φύγουν, νά πᾶνε νά ἡσυχάσουν καί τήν ἄλλην ἡμέραν τήν Παρασκευήν θά κάμη πάλιν Λειτουργίαν νά μεταλάβουν αἱ γυναῖκες καί τά νεοβάπτιστα παιδία. Τούς ἄφησε καί εἰσῆλθε εἰς τό Ἱερόν, ἵνα ρίψη ὀλίγον νερό εἰς τό πρόσωπόν του εἰς τόν «Νιπτήρα» καί ἀνανήψη ἐκ τῆς ἀγρυπνίας. Αὐτοί ἀνέβηκαν ἐπάνω καί σέ λίγο κατέβηκαν πάλιν δύο, οἱ γεροντότεροι καί τοῦ εἶπαν:
.              -«Ἀτώρα, Πάτερ, νά λέομεν σε ἕναν κι’ ἄλλον τά’ ἀμέτεραν τάς δουλείας. Τά πόδα σου νά λαλεύομεν, κουρμπᾶν Πάτερ, ν’ ἀκούης μας, σ’ ἐμέτερον τό χωρίον Πουπὰν κι’ ἔχουμεν, ἀνάστασιν καί ξέρομεν ἀδά στά τράντα χρονίας. Ντό ψυήν νά δίομεν σόν Θεόν, Πάτερ; Τά παιδία μουν ἀντρέβουν χωρίς Πουπάν, στεφὰν ποῖον νά θέκη τά στό ἀφκάλ; Γκουρτσουλᾶν (οἱ καϋμένοι) παποῦδες μας καί χασταλῆδες (ἄρρωστοι) ποθαίνουν χωρίς Λειτουργίαν, Πάτερ. Ἄχ! Ἀφωρισμένον σκλαβίαν. Ἐνέγκαμεν, Πάτερ, ἕνα σακίν μικρό, χῶμα τεμέτερον τό κοιμητήρ, νά διαβάζης το νά ρίξωμεν ἐκεῖ καί σήν τάφοιν του. Νά διής μας, Πάτερ, λειτουργίαν, νά δίομεν σαμέτερα τα παιδία, Πάσχα ἔρχετεν, Πάτερ, καί νά κάνης μας καί ἵνα ἀνάστασιν, ν’ ἀκούσουμε “Χριστός ἀνέστη”. Πάτερ, κι’ ἀπές ἄς πεθάσκομεν». Τούς εἶπεν ὁ Πνευματικός νά ἔλθουν πάλι καί τό βράδυ ὅλοι τους, ὅπως καί ἔγινε. Καί ἀφοῦ κοιμήθηκαν τά παιδία, τούς εἶπε ὅσα ἠδύνατο περί τῆς θρησκείας μας, τούς συνεβούλευσε νά εἶναι σταθεροί εἰς τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καί νά ἔχουν εἰς αὐτόν τήν ἐλπίδα τους, ὅτι μία μέρα θά τελειώσουν τά βάσανά τους. Τόν διέκοπταν μέ ἐρωτήσεις σπαρακτικές: «Ντό κάνουν ταμέτερα τά παιδία, Πάτερ, στήν Πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα; Ντό κάνει ὁ Βασιλέαν ὁ Κωνσταντῖνον;…».
.              Τοῦ ξέφυγε καί τούς εἶπε μέ δάκρυα στούς ὀφθαλμούς ὅτι ὁ Κωνσταντῖνον ὁ Βασιλέαν ἀπέθανεν!….  Ὅλοι τους ἤρχισαν τά κλάματα, καί αἱ γυναῖκες περισσότερον νά κλαίγουν λέγοντας: «Ὁ Κωνσταντῖνον μας κι’ ἐπεθαίνει, ὁ Βασιλέαν μας ζῆ, ὁ Κωνσταντῖνον μας θά παίρνη μας νά δεβαίνομεν στήν Πατρίδα, ἀοῖκον λόγον χαπάρ κι’ ἔχουμε, Πάτερ». Τούς καθησύχασε λέγοντας, ὅτι ὁ Θεός θά στείλη ἄλλον Κωνσταντῖνον νά τούς ἐλευθερώση καί νά τούς πάγη ὅπου αὐτός θέλει, καί μόνον ὑπομονήν καί ἐλπίδα νά ἔχουν καί ἀγάπη μεταξύ των. Μετά κατέβηκαν στήν Ἐκκλησίαν καί ὁ Γέρων Πνευματικός ἀνέγνωσε τήν νεκρώσιμον ἀκολουθίαν μέ τά ὀνόματατων «τεθνεώτων» ἐπί τοῦ χώματος, ἔπειτα τούς ἔδωσε καί τό κλειδίον τοῦ ἄλλου δωματίου, ὅπου ἔμενεν αὐτός καί τούς ἔστειλε νά ξεκουραστοῦν, καί τό πρωί θά τούς ξυπνοῦσε ὁ ἴδιος.
.              Ὄρθρου βαθέος ἀνέβηκε καί τούς ἐξύπνησε, καί ἕως ὅτου αὐτοί ἑτοιμασθοῦν, ἔψαλλε τόν κανόνα τοῦ Μεγάλου Σββάτου «Κύματι θαλάσσης», κατέβηκαν καί αὐτοί καί ἀπό τά γράμματα κατάλαβαν, ὅτι θά τούς κάνη τήν Ἀνάστασιν. Ἐκάλεσε τόν γεροντότερον καί τοῦ εἶπε νά πάρη ἀπό τό παγκάρι κηρία, ὅσες ψυχές εἶναι εἰς τό χωρίον των καί νά μοιράση εἰς ὅλους ἀνά δέκα. Εἰσελθών δέ εἰς τό Ἅγιον Βῆμα καί φορέσας λευκά ἄμφια ἐξῆλθεν εἰς τήν ὡραίαν Πύλην μέ ἀναμμένη λαμπάδα καί εἶπε μέ φωνήν παλλομένην: «Δεῦτε λάβετε φῶς», «δεῦτε λάβετε φῶς», «δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός καί δοξάσατε Χριστόν τόν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν».
.              Τούς εἶπε καί ἤναψαν ὅλα τά κηρία, ἀνέγνωσεν ἔπειτα τό β΄ἑωθινόν «Διαγενομένου τοῦ Σαββάτου» καί μετά τό «Δόξα τή ἁγία καί ζωοποιῶ καί ἀδιαιρέτω Τριάδι….» ἔψαλλε τό «Χριστός ἀνέστη» ἐκ τρίτου. Καί ὄτε ἔστρεψε ἴνα εἴπη εἰς αὐτούς νά ψάλλουν καί αὐτοί, ὅλοι τους ἤσαν ἀγκαλιασμένοι καί ἔκλαιον καί κατεφιλοῦντο. Ἤρπασε καί αὐτός εἰς τάς ἀγκάλας του τά μικρά νεοφώτιστα καί τά ἐφίλησε, εἴτα τούς εἶπε παρηγορητικούς λόγους, ὅτι «καί τό Γένος θ’ ἀναστηθῆ μίαν ἡμέραν ὁλόκληρον, καί ἡνωμένον θά ἑορτάζη πλέον τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, ὡς μία οἰκογένεια». Τούς συνέστησε ἔπειτα νά σβήσουν τά κηρία, καί ὅταν ὑπάγουν εἰς τό χωρίον των τήν ἡμέραν τοῦ Πάσχα νά τά μοιράσουν εἰς ὅλους νά τά’ ἀνάψουν βαπτισμένοι καί ἀβάπτιστοι, νά ψάλλουν τό «Χριστός ἀνέστη», καί ὅτι ὅσοι εἶναι βαπτισμένοι καί στεφανωμένοι νά μεταλάβουν ἀπό τήν Ἁγίαν Κοινωνίαν, πού θά τούς δώση αὔριον νά πάρουν μαζί τους.
.              Ἕως ὅτου ξημερώση καλά, ἐδιάβαζεν εἰς ἐπήκοον πάντων τήν Ἀκολουθίαν τή Μεταλήψεως, εἴτα τήν συγχωρητικήν εὐχήν. Ὅλοι τους εἰσῆλθον εἰς τό Παρεκκλήσιον, ἀφ’ ὅπου ἤκουον τήν θείαν Λειτουργίαν. Εἰς τό τέλος μετέδωκε πρῶτον τά ἄχραντα Μυστήρια εἰς τά νεοφώτιστα παιδία, εἰς τάς γυναίκας ἔπειτα, καί κατόπιν εἰς τούς ἄνδρας.
Ἐκεῖνοι ἐδίσταζαν: «Ἴνεται, Πάτερ, ἕναν καί ἄλλον κοινωνίαν;»
«Γίνεται», τούς εἶπε, «Σῶμα Χριστοῦ μεταλάβετε, πηγῆς ἀθανάτου γεύσασθε».
Ὅλα ἔγιναν ἐν τάξει. Καί ὅταν μετ’ ὀλίγον ἀνέβηκε εἰς τό δωμάτιον καί ἐπρόκειτο νά χωρισθοῦν, ἴνα πρός τό ἑσπέρας φύγουν μέ τό πλοῖον, θρῆνος καί κλαυθμός καί ὀδυρμός πολύς, ἀλλά σιωπηλό κατέκλυσε τήν αἴθουσα: Αὐτοί δέν ἤθελον νά τόν ἀφήσουν, καί αὐτός δέν ἠμποροῦσε νά τούς ξεπροβοδίση πέραν τῆς Ἐκκλησίας, διότι φοροῦσε τά ράσα…. Καί ἡ …. Πολιτισμένη αὐτή χώρα δέν τά ἐπιτρέπει. «Νά λαλεύομέν σε, Πάτερ…. Νά μνημονεύης, Πάτερ, ντό νά λέομεν σέ, Πάτερ;».
.              «Νά εἰπῆτε τάς εὐχάς μου στούς Χριστιανούς μας, νά εἶναι καλοί Χριστιανοί, νά πιστεύουν στόν Χριστόν μας καί στήν Ἑλλάδα μας καί ὁ Θεός θά τούς εὐλογῆ, ἡ Πατρίδα μας θά τούς σκέφτεται πάντοτε καί ἐγώ δέν θά σᾶς λησμονήσω ποτέ».
.              Καί πῶς νά τούς λησμονήση, ὅπου τά δάκρυα των κατέβρεξαν τάς χείρας του, πῶς νά μήν ἐνθυμῆται τήν ἄκραν εὐλάβειάν των καί τά περιστατικά των, ὅμοια πρός τά τῶν Χριστιανῶν τῶν πρώτων αἰώνων, πῶς νά ξεχάση τήν κατακόμβην τοῦ Παρεκκλησίου τῆς Γοργοεπηκόου; Πάντοτε τούς ἐνθυμεῖται καί ἀρκεῖται ἤδη ἐν γήρει εἰς τό ψαλμικόν: «Μνήσθητι, Κύριε, τῆς ταλαιπωρίας τῶν πτωχῶν καί τοῦ σπαραγμοῦ τῶν πενήτων· Κύριε, ἐπίφανον τό πρόσωπόν σου καί σωθησόμεθα».
.              Πῶς νά λησμονήσω τά βάσανα τῆς ἐκλεκτῆς αὐτῆς Φυλῆς, πού βρέθηκε γεωγραφικῶς μεταξύ λαῶν  βαρβάρων τήν ψυχήν, λαῶν ἀνεπιδέκτων πραγματικοῦ πολιτισμοῦ, λαῶν μέ θηριώδη ἔνστικτα!…..

(*πρόκειται γιά τόν ἴδιο τόν γράφοντα)

(*κουρμπᾶν Πάτερ: ἅγιε Πάτερ)

ΠΗΓΗ: vatopaidi.wordpress.com

,

Σχολιάστε

ΚΟΝΤΕΥΕΙ ΜΗΠΩΣ Η ΩΡΑ: «ΤΟ 1/3 ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ» [δηλ. 18.000.000], ΟΤΑΝ ΠΟΥΛΗΘΗΚΑΝ 8.000.000 ΑΓ. ΓΡΑΦΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;

Best Seller στν Τουρκία τ Εαγγέλιο

.            Μὲ κομμένη κυριολεκτικὰ ἀνάσα παρακολούθησε τὸ κοινὸ τὴν διάλεξη τοῦ Δημοσιογράφου Νίκου Χειλαδάκη, ποὺ ἔγινε στὸν Δῆμο Θέρμης καὶ μεταδόθηκε ἀπὸ ….τὸν Τηλεοπτικὸ Σταθμὸ 4Ε τῆς Θεσσαλονίκης, σχετικὰ μὲ τὴν Ὀρθοδοξία στὴν σημερινὴ Τουρκία. Ὁ Δημοσιογράφος, μὲ πολυετῆ ἔρευνα, μὲ ἀπολύτως τεκμηριωμένα στοιχεῖα, πολλὰ ἐκ τῶν ὁποίων δημοσιεύματα τοῦ ἴδιου τοῦ Τουρκικοῦ Τύπου, ἀκόμα καὶ μὲ βίντεο ἀπὸ ἐκπομπὲς τῆς τουρκικῆς τηλεόρασης, ἀποκάλυψε μία ἄλλη, ἐντελῶς ἄγνωστη καὶ θαμμένη πλευρὰ τῆς πραγματικότητας στὴ σημερινὴ Τουρκία, κατὰ τὴν ὁποία δεκάδες, ἑκατοντάδες βαφτίζονται φανερὰ πλέον Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, χιλιάδες εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ μεταβαίνουν στὰ Ὀρθόδοξα προσκυνήματα, Ἐκκλησιὲς καὶ Ἁγιάσματα, ἐνῶ ἐπιφανεῖς Τοῦρκοι παρακολουθοῦν μὲ δέος τὴν Θεία Λειτουργία!
.            Ὁ Νίκος Χειλαδάκης, ἀνέφερε πάμπολλες, συγκεκριμένες καὶ ἐπώνυμες περιπτώσεις μουσουλμάνων ποὺ ζήτησαν νὰ βαφτιστοῦν Χριστιανοί, ἐνῶ παρουσίασε τὰ ἀποκαλυπτικὰ στοιχεῖα ἔρευνας τουρκικῆς ἐφημερίδας, ποὺ καταγράφει μόνο τὰ τελευταῖα τρία χρόνια στὴν Τουρκία τὸν ἐξωφρενικὸ ἀριθμὸ τῶν 8.000.000 πωλήσεων Ἁγίων Γραφῶν, στὴν τουρκικὴ γλώσσα!!! (σ.σ. πράγμα ποὺ δείχνει πὼς εἶναι πραγματικὰ πολλὰ ἑκατομμύρια οἱ Κρυπτοχριστιανοὶ στὴν Τουρκία, ἐνῶ σύμφωνα μὲ τὶς Προφητεῖες τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ γιὰ τὸ «1/3 τῶν Τούρκων ποὺ θὰ γίνουν Χριστιανοὶ» καὶ μὲ βάση τὸν σημερινὸ πληθυσμό, φαίνεται πὼς πρόκειται γιὰ περίπου 15 μὲ 20 ἑκατομμύρια ψυχές!!!)

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

, , ,

Σχολιάστε

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ

Γεωργίου Ἀχ. Παπαδημητρίου
Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ ΟΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ
(ἐν ΑΝΑΛΕΚΤΑ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ,
30 κείμενα προβληματισμοῦ, κατάθεση στὴν ἱστορικὴ μνήμη
ἔκδ. Ἱ. Κοινοβίου Ὁσ. Νικοδήμου, Γουμένισσα 2005)

Ἡ Ἐκκλησία ποὺ ἱδρύθηκε στὸ ὑπερῷο τῆς Ἱερουσαλὴμ τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς πορεύεται ἐπὶ εἴκοσι αἰῶνες μέσα στὴν Ἱστορία καὶ θὰ πορεύεται μέχρι τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Πρὶν ἀπὸ 2000 χρόνια «ἐξεχύθη τὸ ὕδωρ τῆς ζωῆς» στὴ γῆ, «ἀλλὰ ἐμεῖς δὲν γνωρίζουμε ἀρκετὰ μὲ ποιοὺς τρόπους, μυστικούς, πότισε τὰ χερσωμένα ἐδάφη τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ἔκανε τὴν ἔρημο, κατὰ τὸν προφήτη Ἡσαΐα, νὰ ”ἀνθήσῃ” καὶ νὰ ”ὑλοχαρήσῃ”».
Οἱ πρῶτες χριστιανικὲς κοινότητες, οἱ πρῶτες Ἐκκλησίες, ἱδρύθηκαν στὴν Παλαιστίνη, τὴ Συρία, τὴ Μικρὰ Ἀσία, τὴν Ἑλλάδα, τὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Ἰταλία. Στίς πρῶτες Ἐκκλησίες γιὰ πρώτη φορὰ σχηματίσθηκαν οἱ πρότυπες χριστιανικὲς κοινότητες, οἱ ἰδανικὲς ἐκεῖνες κοινωνίες ὅπου «τὰ πάντα ἦσαν κοινὰ τοῖς πάσι», δηλαδὴ ὁ Χριστιανισμὸς ἔγινε ζωή.

, , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε