Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κρίσι

ΠΑΙΖΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΚΡΗΚΤΗ ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΗ ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ

Τ κόμματα παίζουν μ τ φωτι

Γράφει ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 21.02.16

.             Τὴν κούραση τοῦ λαοῦ μας ποιός τὴν ὑπολογίζει, τὶς ἀντοχές του ποιός τὶς μετράει; Ἡ λέξη ἀπελπισία κυριολεκτεῖ σὲ πάμπολλα χείλη. Δοκιμάσαμε ὅλα τὰ κόμματα, κυβέρνησαν τὴ χώρα ἢ συγκυβέρνησαν ὅλα – ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἰδεοληπτικὲς ἀκρότητες καὶ τὶς γραφικὲς ἀποφύσεις. Πιστέψαμε ὅτι μετέχοντας στὸ καταγωγικὸ τοῦ κράτους μας ἴνδαλμα, στὴ «λελαμπρυσμένη καὶ πεφωτισμένη Ἑσπερία», καὶ μάλιστα ἔχοντας παρεισφρήσει, ἔστω μὲ κουτοπονηριές, στὸ νόμισμα τῶν ὑψηλῆς βιομηχανικῆς ἀνάπτυξης χωρῶν, ἐξασφαλιστήκαμε ὁριστικά: μπορούσαμε νὰ καταβροχθίζουμε «πακέτα», «ἐπιδοτήσεις», «προγράμματα» ἐσαεί.
.             Αὐτὴ τὴν αὐτοκαταστροφικὴ ψευδαίσθησή μας τὴν καλλιέργησαν μὲ ἰδιοτελέστατη πανουργία τὰ κόμματα: ἡ κοινωνική μας γάγγραινα. Μᾶς πούλησαν σὰν μπουναμὰ τὴν Εὐρώπη, γιὰ νὰ ἐξαγοράσουν τὴν ψῆφο μας – τὸ ἕνα κόμμα κορδακίζεται ποὺ μᾶς «ἔβαλε» στὴν E.E. μὲ ἐγκληματικὴ βιασύνη, ξιπασιὰ καὶ προχειρότητα, τὸ ἄλλο χιλιοδιαφήμισε, γιὰ νὰ τὸ ψηφίζουμε, τὶς πλαστογραφίες ποὺ μηχανεύτηκε (greek Statistics) γιὰ νὰ μᾶς βάλει στὸ «εὐρώ», στὸ «κλὰμπ τῶν ἰσχυρῶν» της Εὐρώπης.
.             Τομές, μεταρρυθμίσεις, οὐσιαστικὲς προσαρμογὲς ποὺ ἀπαιτοῦσε ἡ μετοχή μας στὴν εὐρωπαϊκὴ πορεία, δὲν τόλμησε καμιὰ κυβέρνηση. Ἄσκησαν ὅλες ὁλόιδια, πανομοιότυπη πολιτική, μὲ μοναδικὸ στόχο τὴν οἰκοδόμηση καὶ συντήρηση τοῦ πελατειακοῦ, κομματικοῦ τους κράτους – διοχέτευσαν τοὺς πακτωλοὺς τῶν εὐρωπαϊκῶν προγραμμάτων «σύγκλισης» στὶς τσέπες τῶν πραιτωριανῶν τους τοῦ ὑπόκοσμου.
.             Ἀπόδειξη χειροπιαστή τῆς ἐγκληματικῆς διαφθορᾶς ἢ ἀνικανότητας καὶ μικρόνοιας τῶν κομματικῶν κυβερνήσεων, ἀπὸ τὸ 1981 ὣς σήμερα, εἶναι ὅτι ὅλα τὰ καίρια προβλήματα τῆς κοινωνίας καὶ τοῦ κράτους στὴν Ἑλλάδα μένουν χρονίως ἄλυτα. Ὅλα: τὸ φορολογικό, τὸ ἀσφαλιστικό, τῆς Παιδείας, ὁ ἐκσυγχρονισμὸς τῆς Δημόσιας Διοίκησης, ἡ ἀπονομὴ δικαιοσύνης, τὸ σωφρονιστικὸ σύστημα. Ἄλυτο πρόβλημα τὸ σύστημα ὑγείας, ἡ ἀσφάλεια καὶ προστασία τοῦ πολίτη, ἡ ὀργάνωση καὶ προώθηση τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς καὶ τῆς κτηνοτροφίας. Κοινωνικὴ πληγὴ πάντα ὁ συνδικαλισμός, αὐτονόητη ἡ καταλήστευση τοῦ κοινωνικοῦ χρήματος ἀπὸ προμηθευτὲς καὶ ἐργολῆπτες τοῦ δημοσίου, αὐτονόητο καὶ τὸ φροντιστήριο νὰ ὑποκαθιστᾶ στὸ κύριο ἔργο τοῦ τὸ σχολεῖο – ἀτέλειωτος ὁ κατάλογος κεφαλαιωδῶν προβλημάτων ποὺ σέρνονται, δεκαετίες τώρα, ἄλυτα καὶ κακοφορμισμένα.
.             Κι ὅμως, μ πίστευτη νεκτικότητα κα δυσερμήνευτη μεγαλοψυχία (Σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Λάθος· τὸ ὀρθόν: Μὲ ἀβάσταχτη μωρία, ἀποτέλεσμα μακρόχρονης πνευματικῆς ἀλλοτριώσεως καὶ θεομαχίας), μ πομον θισμένων στ καπίστρι ποζυγίων, ο ψηφοφόροι συνεχίζουμε ν ψηφίζουμε κόμματα κα πρόσωπα πο χουν προφανέστατη τν εθύνη γι τν βασανισμό μας, τν καταστροφ τς μίας κα μοναδικς ζως μας. Ἀνεχόμαστε τὸν ἐμπαιγμὸ νὰ ἀκκίζεται σὰν «ἀριστερὴ» ἡ κυβέρνηση τοῦ κ. Τσίπρα ἀσκώντας πολιτικὴ ἀφανισμοῦ τοῦ κοινωνικοῦ κράτους δῆθεν ἀπὸ φιλολαϊκὴ εὐαισθησία. Μᾶς προκαλεῖ ναυτία, ἀλλὰ ἀνεχόμαστε τὴν κυρία πρόεδρο τοῦ ΠAΣOK, πρόωρη συνταξιοῦχο «εὐγενοῦς» ταμείου, νὰ μᾶς κουνάει τὸ δάχτυλο ἀπαιτώντας «συνεννόηση» καὶ νὰ ἠθικολογεῖ ἐκπροσωπώντας τὸ κόμμα τοῦ πιὸ ἀδίστακτου ἀμοραλισμοῦ καὶ τῆς θρασύτερης ἀλαζονείας ποὺ γνωρίσαμε ποτέ. Ἴσως ἐναποθέτουμε ἀκόμα καὶ ἐλπίδες στὸν καινούργιο ἀρχηγὸ τῆς χιλιοφθαρμένης N.Δ., ποὺ μὲ ἀρειμάνιο σταυροπόδι, ἐπιδεικτικὸ ἀποφασιστικότητας, ἐπαγγέλλεται «τομές», χωρὶς νὰ διανοεῖται ἔστω νὰ προτάξει συγγνώμη ἢ νὰ τολμήσει αὐτοκριτικὴ γιὰ τὴν ὀλέθρια ἀτολμία καὶ τὸν φτηνιάρικο χαμαιλεοντισμὸ τοῦ κόμματός του, τόσες δεκαετίες τώρα. [Σχ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: ὁ ὁποῖος ΨΗΦΙΣΕ πρῶτος καὶ καλύτερος τὸ βρωμερὸ ἀνοσιούργημα τοῦ συμφώνου συμβιώσεως]
.             Ἐπιτρέπουμε οἱ πολίτες στοὺς φυσικοὺς αὐτουργοὺς καταστροφῆς τῆς πατρίδας μας καὶ τῆς ζωῆς μας νὰ ἐπαγγέλλονται χωρὶς νὰ λογοδοτοῦν, νὰ συνεχίζουν νὰ ὑπόσχονται χωρὶς ἴχνος ἀξιοπιστίας καὶ ἐντιμότητας. (Δικαιωματικὰ μιλᾶμε γιὰ ἀνεντιμότητα κομμάτων καὶ προσώπων ποὺ πρῶτο τους μέλημα, σὲ κυβέρνηση «ἐθνικῆς σωτηρίας», ἦταν νὰ μοιραστοῦν τὰ ρουσφέτια ἀναλογικὰ – 4.2.1).
.             Παίζουν μ τν κόμα νέκρηκτη πελπισία μας τ κόμματα, παίζουν μ τ φωτιά. Μᾶς περισποῦν ἔντεχνα νὰ κατατριβόμαστε, μέρα – νύχτα, μὲ χίλιες δύο λεπτομέρειες τῶν ἐκβιασμῶν ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν οἱ «πεφωτισμένοι καὶ λελαμπρυσμένοι» τῆς Ἑσπερίας «θεσμοὶ» καὶ νομίζουν ὅτι ἔτσι ἀμβλύνεται ἡ ἀπελπισία καὶ ἡ ὀργή μας γιὰ τὰ ἐγχώρια κομματικὰ ἐγκλήματα. Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι ἀπελπισία σημαίνει κάτι περισσότερο ἢ ἄλλο ἀπὸ ἀγανάκτηση, δυσφορία, ἀπογοήτευση, πικρία, ὀργή. Ἀπελπισία σημαίνει νὰ χάνουν οἱ ἄνθρωποι τὰ ἐρείσματα ἢ τὴν ἀντοχὴ γιὰ νὰ συνεχίσουν νὰ ζοῦν, δὲν ἔχουν λόγο νὰ ζοῦν, σταθερὰ δεδομένα γιὰ νὰ βασίσουν τὴ συνέχιση τῆς ὕπαρξής τους, τὸν βιοπορισμό τους, τὸ ἂν θὰ τολμήσουν γάμο, ἂν θὰ κάνουν παιδιά, πῶς θὰ γιατροπορευτοῦν ἂν ἀρρωστήσουν, ἂν θὰ βρεθοῦν νὰ ζητιανεύουν ψωμὶ καὶ φάρμακα στὰ γεράματά τους.
.             Ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἀκόμα ἡ παραλυτική, ἀγχώδης ἀβεβαιότητα δὲν ἐξαντλεῖ τὴ σημερινὴ στὴν Ἑλλάδα ἀπελπισία: Δὲν ὑπάρχει συνταγματικὴ προστασία τοῦ πολίτη στὴν Ἑλλάδα σήμερα, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ περίπου συνώνυμη μὲ τὸν πανικὸ ἀπελπισία βιώνεται σὰν τρόμος μοναξιᾶς μέσα σὲ ζούγκλα. Οἱ θεσμοὶ Δικαιοσύνης δὲν ἐξασφαλίζουν τὸν πολίτη ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ καὶ κάθε κακόβουλου συμπολίτη. Ἡ ἐξουσία εἶναι τρομακτικὰ ἀνεξέλεγκτη καὶ ὁ πολίτης ἄοπλος. Τὸ νομικὸ πλαίσιο τελείως ἀσταθές: οἱ νόμοι ἀλλάζουν μὲ συχνότητα ποὺ σχετικοποιεῖ (ἐμφανίζει περιττὴ) κάθε πιστότητα στὶς διατάξεις τους. Ἡ ἀτιμωρησία καθεστώς, κυρίως γιὰ ἐγκλήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ κοινωνικὸ σύνολο. Μεταβαλλόμενο συνεχῶς τὸ φορολογικὸ σύστημα ἀκυρώνει τὴν ἐπιχειρηματικότητα, ἀποκλείει τὶς ἐπενδύσεις, ἀπαγορεύει στὸν πολίτη νὰ ὀργανώσει τὴ ζωή του, τὶς προοπτικές του.
.             Τὸ λειτούργημα τοῦ δημοσίου ὑπαλλήλου παγιδεύεται σὲ ἕναν πρωτογονισμὸ ἀναξιοκρατίας καὶ ἀδικίας, ἀφοῦ προϋπόθεση πρόσληψης καὶ προαγωγῆς εἶναι ἡ κομματικὴ στράτευση. Μισθοὶ καὶ συντάξεις, ὄροι συμβολαίου γιὰ τὸν διορισμὸ στὸ δημόσιο, ἀθετοῦνται μὲ αὐτονόητη αὐθαιρεσία. Στέγη καὶ ἀποταμιεύσεις φορολογοῦνται μὲ καινούργια συνεχῶς φιρμάνια, καταθέσεις «κουρεύονται» – τὸ κράτος λειτουργεῖ ὡς κοινὸς λωποδύτης. Τὴν ἴδια ὥρα ποὺ κατακλέβει τὸν πολίτη, διαγράφει τὰ ὑπέρογκα χρέη τῶν κομμάτων στὶς Τράπεζες καὶ ἀμνηστεύει, μὲ νόμο, τοὺς τραπεζίτες ποὺ διεκπεραίωσαν τὴ βρώμικη δουλειά.
.             Ἄλλοτε ὁ γενικευμένος ἀπελπισμὸς τῶν πολιτῶν ἐγκυμονοῦσε ἔκρηξη. Σήμερα, στὸ ἀτομοκεντρικὸ «παράδειγμα», οἱ κοινωνικὲς ἐκρήξεις ἀποκλείονται. Ὁ γενικευμένος πελπισμς δηγε νομοτελειακ στν στορικ ξαφάνιση.

, ,

Σχολιάστε

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΘΑΥΜΑ… «ἡ κατάσταση ἀνθρωπίνως δὲν εἶναι ἀναστρέψιμη πιά»

Ζητεται θαμα

Νεκτάριος Δαπέργολας, Δρ Ἱστορίας ΑΠΘ

.             Ἐδῶ καὶ καιρὸ ὁ τόπος μας βουλιάζει ὁλοένα καὶ πιὸ βαθιὰ μὲς στὴν ἀπόγνωση. Κυβερνήσεις ἀνεβοκατεβαίνουν, φέρνοντας ὅλες τους ἀνεξαιρέτως ὅλο καὶ πιὸ κοντὰ τὴν ἐκποίηση τῆς χώρας καὶ συνεχίζοντας μεθοδικὰ τὸ βασικὸ ἔργο τους, δηλαδὴ τὴν πνευματικὴ διάλυση αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, μέσα ἀπὸ τὸ ἐπὶ δεκαετίες συστηματικὸ ξεχαρβάλωμα τῶν ἀξιῶν του, τῆς πίστης, τῆς γλώσσας καὶ τῆς παιδείας του. Ἑνὸς λαοῦ ποὺ περνᾶ τραγικὲς στιγμές, ὄχι μόνο λόγῶ τῆς οἰκονομικῆς κρίσης, ἀλλὰ πρωτίστως πειδ χωρς πλέον στορικ μνήμη, θνικ πονευρωμένος κα θρησκευτικ ποχρωματισμένος, χει χάσει πι τ πνευματικά του ντισώματα, ατ πο το πέτρεπαν ν πιβιώνει κα ν ναγεννιέται σ οκονομικ πολιτικ πολ χειρότερους π τν σημεριν καιρούς. Κι ἔχει ἀπομείνει χαμένος μέσα στὶς αὐταπάτες τῶν «ἐκσυγχρονιστικῶν» του εἰδώλων καὶ τῆς εὐδαιμονιστικῆς του πλάνης, ἀποστερημένος ἀπὸ τὰ πιὸ ζωτικὰ στοιχεῖα τῆς ἴδιας του τῆς ταυτότητας, σὲ πλήρη ἀποστασία ἀπὸ τὸν Θεό, παραζαλισμένος κι ἀλλοπρόσαλλος, ἐθισμένος πλέον στὸ νὰ καταπίνει μάσητα τόσα κα τόσα νεοταξίτικα «προοδευτικ» σκουπίδια, βουλιάζοντας καθημερινὰ στὴν ἀνοησία, τὴν ἀσυναρτησία καὶ τὴ χυδαιότητα.
.             Ὑπὸ τὶς συνθῆκες αὐτές, εἶναι φανερὸ πὼς κατάσταση νθρωπίνως δν εναι ναστρέψιμη πιά. Βρισκόμαστε στὸ μακρὰν χειρότερο σημεῖο τῆς μακραίωνης Ἱστορίας μας, στὸ ἔσχατο σημεῖο τῆς πνευματικῆς παρακμῆς μας. Καὶ αὐτὸ εἶναι ξεκάθαρο πὼς δὲν μπορεῖ νὰ ἀλλάξει, παρὰ μόνο μὲ κάποιο μεγάλο θαῦμα. Κάποια μεγάλη ἄνωθεν παρέμβαση ποὺ θὰ ἀνακόψει τὴν ἐλεύθερη πτώση μας στὴν ἄβυσσο, ποὺ θὰ σταματήσει αὐτὴ τὴν τραγικὴ πορεία τοῦ λαοῦ μας πρὸς τὸ ἱστορικό του Τέλος. Ζητεῖται ἐπειγόντως ἕνα θαῦμα λοιπόν…
.             Αὐτὸ τὸ θαῦμα ὅμως δὲν εἶναι τόσο ἁπλὸ νὰ γίνει. Ὄχι ἀσφαλῶς γιατί δὲν μπορεῖ νὰ γίνει, οὔτε ἐπειδὴ δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός. Ἄλλος εἶναι ὁ λόγος – καὶ αὐτὸν τὸν φανερώνει μὲ ἐνάργεια τὸ περιστατικὸ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅπου ἐμφανίζεται ὁ Χριστὸς νὰ ἐπισκέπτεται τὴ Ναζαρὲτ γιὰ νὰ κηρύξει. Οἱ συντοπίτες του ὅμως δὲν τὸν ἀποδέχθηκαν, τὸν ἀντιμετώπισαν μὲ ἐχθρικὴ δυσπιστία καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μπόρεσε ἐκεῖ νὰ κάνει κανένα μεγάλο θαῦμα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ θεραπεία ἐλάχιστων ἀρρώστων, καὶ ἔφυγε στενοχωρημένος: «καὶ οὐκ ἠδύνατο ἐκεῖ οὐδεμίαν δύναμιν ποιῆσαι, εἰ μὴ ὀλίγοις ἀρρώστοις ἐπιθεὶς τὰς χεῖρας ἐθεράπευσε. καὶ ἐθαύμαζε διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν» (Μάρκ. ϛ´ 5-6).
.             Καὶ αὐτὸ τὸ εὔγλωττο συμβὰν δὲν σημαίνει βέβαια πὼς ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε πραγματικὰ τὴ δύναμη νὰ θαυματουργήσει. Ἀποδεικνύει ὅμως ξεκάθαρα ὅτι τ θαμα, γι ν συντελεστε, παιτε χι μόνο τ θεία νέργεια, λλ κα τν νθρώπινη συναίνεση, δηλαδὴ τὴν πίστη καὶ τὴν ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου. Γιατί ἂν ὁ Θεὸς θαυματουργοῦσε χωρὶς αὐτά, θὰ παραβίαζε πολὺ ἁπλὰ τὴν ἐλευθερία του – κι ἔτσι, ἐνῶ τὸν ἔπλασε γιὰ νὰ ἔχει τὸ αὐτεξούσιον καὶ ἐθελότρεπτον, τότε οὐσιαστικὰ θὰ τὸν κατέστρεφε.
.             Σὲ αὐτὸ λοιπὸν τὸ σημεῖο βρισκόμαστε σήμερα, λίγο μόλις μετὰ τὴν ἔλευση τῆς νέας χρονιᾶς. Τὸ θαῦμα ποὺ θὰ σώσει τὸν λαό μας μπορεῖ νὰ πραγματοποιηθεῖ, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴ δική του συνέργεια. Δν θ μς σώσουν π μόνες τους οτε ο προφητεες τν γίων (ἄδηλο καὶ κρύφιο τὸ πότε καὶ τὸ πῶς ἀκριβῶς θὰ ἐκπληρωθοῦν), οτε γιασμένη γ μας (μία γῆ γεμάτη κόκαλα ἁγίων καὶ ποτισμένη μὲ τὸ αἷμα χιλιάδων μαρτύρων καὶ ἡρώων, ποὺ ὅμως πλέον ἀπὸ πνευματικῆς πλευρᾶς τὴ βρωμίζουμε καὶ τὴν προδίδουμε καθημερινά), οτε κα τ τι πήρξαμε κάτι σν περιούσιος λας π αἰῶνες (γιατί οἱ βουλὲς τοῦ Θεοῦ μποροῦν νὰ ἀλλάζουν καί, πέραν τῆς ἀγάπης Του, ὑπάρχει καὶ τὸ ἐνδεχόμενο τῆς ὀργῆς Του – εἶναι ἄλλωστε δη ξιον πορίας ποι περινόητη μεγαλοθυμία Του μς κρατάει κόμα κα δν μς χει δη καταποντίσει ριστικ μς στ ποκαΐδια τς θλιότητάς μας). Τὸ πιὸ βασικὸ ἀπ’ ὅλα εἶναι νὰ ἀναρωτηθοῦμε ἂν μᾶς ἀξίζει νὰ σωθοῦμε, σὲ αὐτὲς τὶς ἐσχατιὲς τῆς παρακμῆς ποὺ ἔχουμε καταντήσει, καὶ φυσικὰ ἂν θέλουμε νὰ σωθοῦμε. πάντηση κα στ δύο ατ ρωτήματα εναι μία. Κα λέγεται μετάνοια. Μετάνοια ελικρινς κα λοκληρωτική. Ατ θ εναι δική μας συνέργεια κα συμμετοχή.
.             Καὶ φυσικὰ νὰ ξεκαθαρίσουμε ὅτι μετάνοια δὲν σημαίνει οὔτε παθητικότητα, οὔτε ἀδράνεια, ὅσον ἀφορᾶ τὶς ἐν τῷ κόσμῳ δραστηριότητές μας. Ὁ Θεὸς δὲν μᾶς θέλει παθητικούς, νὰ τὰ περιμένουμε ὅλα ἄνωθεν – καὶ αὐτὸ ποὺ ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι (γιὰ τὸ «σὺν Ἀθηνᾷ καὶ χεῖρα κίνει») ἰσχύει ἀπολύτως καὶ γιά μᾶς. Θὰ πολεμήσουμε λοιπὸν καὶ μέσα στὸν κόσμο, μὲ ὅποιες κοινωνικές, πολιτικὲς ἢ ἄλλες δράσεις μποροῦμε, γιατί ἁπλούστατα εἶναι τέτοια ἡ λαίλαπα ποὺ ἔρχεται, ποὺ κανεὶς δὲν ἔχει πλέον τὸ δικαίωμα νὰ παραμένει ἀδρανής. Ὅλες ὅμως οἱ πράξεις μας, γιὰ νὰ ἔχουν ἀποτέλεσμα, μπορεῖ νὰ γίνουν μόνο σὺν Θεῷ. Μόνο μὲ τὸ αὐτεπίγνωτον τῆς ἀθλιότητάς μας, μόνο μὲ τὴν ὁριστικὴ ταφὴ τοῦ ἐλεεινοῦ πτώματος μέσα μας, μόνο μὲ τὸ κλάμα τῆς εἰλικρινοῦς ἐπιστροφῆς μας, μόνο μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ἐλέους Του. Μόνο ἔτσι μποροῦμε νὰ προχωρήσουμε πιά. Σὲ κάθε ἄλλη περίπτωση, οἱ καιροί μας τελειώνουν πλέον κάπου ἐδῶ. Καὶ ὅ,τι ἐπὶ αἰῶνες χτίσαμε, χάνεται σὲ λίγο ὁριστικὰ μαζί μας μὲς στὰ συντρίμμια.

.             Ἑλλάδα 2016. Τὰ μαῦρα σύννεφα πυκνώνουν συνεχῶς πάνω ἀπὸ τὴν καταρρέουσα χώρα, κάνοντας ὁλοένα καὶ πιὸ ὁρατὰ τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν. Μέρες ζοφερὲς καὶ ταραγμένες ἀνοίγονται μπροστά μας, μὲ μία καὶ μόνη ἐλπίδα νὰ ἀχνοφέγγει μὲς στὸν ὀρυμαγδό. Ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω…

ΠΗΓΗ: alopsis.gr (ἀπὸ antifonitis.gr)

, , ,

Σχολιάστε

GREECE AND HER CLAIMANTS: CAN OUTSIDERS SOLVE DOMESTIC PROBLEMS? «The country needs her independence, her public central bank, her national currency (Drachma), her domestic fiscal and monetary policy, her industry, her agriculture, her services, and her social structure and values»

Greece and Her Claimants:
Can Outsiders Solve Domestic Problems?

By
Dr. John N. Kallianiotis
University of Scranton

Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν φυλὴ συνότζιαιρη τοῦ κόσμου,
Κανένας δὲν εὑρέθηκεν γιὰ νὰ τὴν ἠξηλείψει,
Κανένας, γιατί σκέπει την ᾽ποὺ τά ᾽ψη ὁ Θεός μου.
Ἡ Ρωμιοσύνη ἔν νὰ χαθεῖ, ὄντας ὁ κόσμος λείψει!

Βασίλης Μιχαηλίδης

The answer to the question of the title is obvious, No! Some claimants might have good intention, others might follow specific orders, but they do not know, they do not care, and they do not want to solve any problems for other countries. Then, they can only create huge problems, as it happened with Greece. We cannot trust the future of the country to outsiders and foreigners. Thus, the solution can come only from the citizens of the country, who are native, from the same race, same education, same true knowledge, same faith, same culture, same language, same value system, and same future. European Union, as a prototype of globalization, tries without any of the above characteristics to put with force different nations and different people under the same rules, same regulations, same currency, and under a suspicious control (servitude, occupation, colonization). For this reason, EU has failed, as it was expected from the conception of this cunning and abominable idea (the control and submission of European nations without any war, but only with the use of some domestic traitors as pseudo-leaders, actually followers).

Greece is at the sight of western Europeans since 1054 A.D. Due to their delusion and apostasy, they do not want to admit and compare themselves with the Greek history, culture, civilization, Orthodoxy, paideia, and contribution to the world. With seven crusades from 1096 A.D. (1st crusade) to 1254 A.D. (7th crusade) and the worst one the 4th (1204 A.D.), these barbarians destroyed everything in the Orthodox-Romania (Ρωμηοσύνη),[1] they stole, looted, enslaved, and carry the Empire’s wealth, antiquities, even the relics of the saints to the “christian” West to satisfy their greed, to “adorn” their museums, and to “bless” their faithful. Constantine XI Palaiologos (Palaeologus; Κωνσταντῖνος ΙΑ´ Δραγάσης Παλαιολόγος, Kōnstantinos XI Dragasēs Palaiologos; February 8, 1405 – May 29, 1453) tried and this was his deadly mistake, to unite Byzantium (Orthodoxy) with the West (Pope, kakodoxy) to save the Byzantine (Medieval Greek) Empire, Romania; as the pro-Europeans (Εὐρώδουλοι) leaders of Greece are doing today and have enslaved the country to the EU and EMU. The City (Constantinople) was not saved in 1453 A.D.,[2] the politicians of the new nation after its partial liberation in 1821 A.D. were trapped by the Western Europeans (establishing the German Party, the French Party, and the British Party), the Asia Minor was not saved in 1922 A.D., the Greek nation was occupied in 1940 A.D. by them, and the country cannot be saved today because the Western claimants want the same thing as the Ottomans, the occupation of Greece and they did it, lately (in 1981 and 2002) even without a war, but just with the accession of the country, without a referendum, to the European Union and the Euro-zone, which had as a result the loss of the independence and sovereignty of the nation. Greece is not the same anymore, until her new political, economic, spiritual, and educational revolution will start.

After 2008, with the planned global financial crisis, the country is under constant threats of bankruptcy, sell-offs of her public wealth, usurious interest rates and interest payment, restrictions and cutting completely of her liquidity from the ECB,[3] putting out of business all small and medium size of Greek firms, reductions in salaries, wages, and pensions, layoffs of millions of workers (in the public and private sectors), the creation of 60% youth unemployment, the migration of all the young educated Greeks to Europe to find employment, and the tens of thousands of suicides. Europeans are the only regulators and their foreign policies had as results the creation of millions of illegal Asian and African (mostly Muslims) immigrants and refugees, which are stacked in Greece; theirs are also the erroneous and the anti-growth policies of austerities in the middle of depression that were imposed on Greeks by the notorious outsiders, the “Troika” that they re-baptized, lately, to “Institutions”. This is an open war (making the life of people miserable and destroyed the social web of this historic nation) against Greeks and Greece and against their recently elected democratic government, which seems that cares for the welfare of its citizens, their future, their dignity, and their independence and sovereignty.

The country (government and people) have to say, NO; NOT ANY MORE to these malevolent claimants and leave the Euro-zone, today. Of course, this decision should had been taken in 2009 with the previous government leaders, but they proved that they were not leaders, but new age followers. All these pseudo-leaders from 1974 A.D. up to now that they caused the current destruction, demotion, and global mockery of the country must be tried and go to jail. The country needs her independence, her public central bank, her national currency (Drachma),[4] her domestic fiscal and monetary policy, her industry, her agriculture, her services, and her social structure and values, which are completely different than the West’s, otherwise Hellenism has no future. Greece has to be in union only with the other Orthodox nations and to solve her domestic problems by itself and not through the directed by the dark powers outsiders. Greece belongs to Europe and it is a European free and proud nation that cannot bow down to these “saviors”. But, West Europe does not belong to Greece because it chose to abandon the Hellenic-Orthodox paideia and took the road of perdition far from Greece. Greeks are not against Western Europeans, but they cannot follow them to their descent; Greeks wish to them and to all outsiders (foreign and domestic) good luck to their wrong journey.

[1] I remember my blessed grandmother, who was saying to us as children, <<Εἴμαστε Ρωμηοί, μιλοῦμε Ρωμαίικα…>> and we could not understand what the meaning of these words of wisdom was. But, we were respecting her and her admonitions and this is exactly the Greek tradition; the previous generation educates the current one.

[2] See, Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ, https://christianvivliografia.wordpress.com/2015/05/29/%e1%bc%a1-%e1%bc%85%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82/

[3] «Ἑωσότου ὁ ἔλεγχος τῆς ἔκδοσης χρημάτων καί πιστώσεων νά ἐπανέλθῃ στήν κυβέρνησι καί νά ἀναγνωρισθῇ ὡς ἡ πλέον περίοπτη καί ἱερή εὐθύνη της, ὃλες οἱ συζητήσεις περί ἐθνικῆς κυριαρχίας τῆς Βουλῆς καί τῆς Δημοκρατίας εἶναι ἄσκοπες καί μάταιες. Ὅταν ἕνα ἔθνος δέν ἔχει πλέον τόν ἔλεγχο τοῦ πιστωτικοῦ συστήματος, δέν ἔχει σημασία ποιός θεσπίζει τούς νόμους του. Ἐφόσον τεθεῖ ἐπικεφαλῆς ἡ τοκογλυφία καταστρέφεται κάθε ἔθνος.» William Lyon Mackenzie King (Canadian Prime Minister, 1874-1950).

[4] See also, http://www.marketwatch.com/story/send-the-troika-packing-start-over-in-greece-2013-11-05

 

, ,

Σχολιάστε

ΟI ΚΡΟIΣΟΙ, ΠΟY ΜAΣ EΡΡΙΞΑΝ ΣΤHΝ ΚΡΙΣΗ, ΤΙ ΘA ΚΑΝΟΥΝ ΣΤHΝ EΣΧΑΤΗ ΚΡΙΣΗ; (Χαρ. Μ. Μπούσιας) «Ἂς μηχανεύον­ται ὅ,τι θέλουν, ἂς ἐ­φαρμόσουν ὅλα τὰ σατανικὰ σχέδια πρὸς ἐξ­όντωσή μας. Δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχουν. Θὰ βρεθοῦν στὰ σκουπίδια τῆς Ἱστορίας»

Οἱ κροῖσοι ποὺ μᾶς ἔρριξαν στὴν κρίση,
τί θὰ κάνουν στὴν ἐσχάτη Κρίση;

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.         Ζοῦμε, ἀσφαλῶς κατὰ παραχώρηση Θεοῦ, σὲ μιὰ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία  ἐπιχειροῦν τὰ μεγάλα κράτη καὶ οἱ ἰσχυροὶ τῆς γῆς, νὰ θέσουν ὑπὸ τὸν ἔλεγχό τους  τὰ μικρὰ καὶ ἀδύναμα κράτη, ὅπως τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Κύπρο μας, ἀλλὰ καὶ τὰ νοικοκυριὰ τῶν ἀνθρώπων. Περιμένουν μὲ δόλο στὴ γωνία νὰ δοῦν κάποιον ἀπὸ ἐμᾶς νὰ παραπατάει καὶ νὰ μᾶς δώσουν μιὰ κλωτσιὰ νὰ ἐξαφανισθοῦμε ἀπὸ προσώπου γῆς, γιὰ νὰ οἰκειοποιηθοῦν τὸ μόχθο μας, τὴν περιουσία τοῦ ἱδρώτα μας. Ἐμεῖς τοὺς ἐχθρούς μας τοὺς γνωρίζουμε καὶ καταβάλλουμε προσπάθειες νὰ προφυλαχθοῦμε ἀπὸ αὐτούς. Μὲ τοὺς φίλους μας, ὅμως, μὲ τοὺς ἑταίρους μας τί γίνεται; Πῶς νὰ προφυλαχθοῦμε ἀπὸ αὐτούς; Εἶναι, δυστυχῶς, λυκόφιλοι, Μὲ πικρία τοὺς βλέπουμε, ὄχι σὰν τὸν Καλὸ Σαμαρείτη, νὰ σπεύδουν νὰ μᾶς βοηθήσουν καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸ πανδοχεῖο τῆς ἀναρρώσεως, ἀλλὰ σὰν ὄρνεα σαρκοβόρα νὰ ἐκμεταλλεύονται τὰ δικά μας πάθη καὶ λάθη, τὶς δικές μας παραλείψεις, καὶ νὰ ἀσκοῦν μία ἐπιλεκτικὴ δικαιοσύνη ἐπιβάλλοντας δυσβάστακτα οἰκονομικὰ μέτρα σὲ βάρος τοῦ λαοῦ. Αὐτοὶ εἶναι οἱ σύγχρονοι Κροῖσοι, οἱ ὁποῖοι καὶ μᾶς ὁδήγησαν σὲ κρίση καὶ ἐξαθλίωση.
.         Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ βασιλιὰς τῆς Λυδίας Κροῖσος ἦταν ξακουστὸς σὲ ὅλο τὸν ἀρχαῖο κόσμο γιὰ τὰ ἀμύθητα πλούτη του. Ἀπὸ τοὺς φόρους ποὺ τοῦ ἔδιναν οἱ ἑλληνικὲς ἀποικίες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καὶ ἀπὸ τὰ χρυσωρυχεῖα τοῦ Πακτωλοῦ ποταμοῦ γινόταν ὅλο καὶ πιὸ πλούσιος καὶ πιὸ περήφανος γιὰ τὰ πλούτη του. Πίστευε μάλιστα ὅτι δὲν ὑπῆρχε πιὸ εὐτυχισμένος ἄνθρωπος ἀπὸ αὐτὸν στὸν κόσμο. Ὅταν τὸν ἐπισκέφτηκε ὁ Σόλων, ἕνας ἀπὸ τοὺς σοφοὺς τῆς ἀρχαιότητας, τοῦ ἔδειξε τοὺς ἀμύθητους θησαυρούς του καὶ τὸν ρώτησε ποιὸς ἦταν ὁ πιὸ εὐτυχισμένος ἄνθρωπος ποὺ εἶχε γνωρίσει στὸν κόσμο, περιμένοντας ἀπὸ τὸ Σόλωνα, ὅτι θὰ ἀνέφερε τὴ δική του μεγαλοσύνη! Ἐκεῖνος, ὅμως, τοῦ ἀνέφερε δύο ἐπώνυμα παραδείγματα καὶ ὄχι ἐκεῖνον, ποὺ στὸ ἄκουσμα αὐτὸ θύμωσε καὶ προτοῦ τὸν διώξει ξέσπασε λέγοντας: «Ὡραῖα ὅλα αὐτά, Ἀθηναῖε φίλε μου, ἀλλὰ τί ἔχεις νὰ πεῖς, γιὰ τὴ δική μου εὐτυχία;» Τότε ὁ σοφὸς Ἀθηναῖος τοῦ ἀποκρίθηκε μὲ μιὰ φράση ποὺ ἔμεινε στὴν ἱστορία: «Μηδένα πρὸ τοῦ τέλους μακάριζε». Τὰ μεγάλα πλούτη δὲν κάνουν τὸν ἄνθρωπο περισσότερο εὐτυχισμένο ἀπ’ ὅ,τι μιὰ μέτρια περιουσία. Μὴ θεωρήσεις κανέναν εὐτυχῆ, πρὶν γνωρίσεις τὸ τέλος του.
.         Ἔτσι, σύντομα μετὰ τὴν ἀναχώρηση τοῦ Σόλωνα πλῆθος συμφορῶν βρῆκε τὸν Κροῖσο. Ὁ γιός του σκοτώθηκε καὶ ὁ ἴδιος νικημένος ἀπὸ τὸ βασιλιὰ Κῦρο τῶν Περσῶν ὁδηγήθηκε στὴν πυρά, γιὰ νὰ καεῖ. Ἐκεῖ ὁ Κροῖσος θυμήθηκε τὰ λόγια τοῦ Σόλωνα καὶ φώναξε μετανιωμένος τρεῖς φορές: «Σόλων! Σόλων! Σόλων!». Ὁ Κῦρος ποὺ τὸν ἄκουσε, ζήτησε νὰ μάθει τί σήμαινε ἡ ἐπίκληση αὐτή. Ἀκούγοντας τὴν ἱστορία, συγκινήθηκε καὶ τοῦ χάρισε τὴ ζωή.
.         Ὁ Σόλων μὲ τὴ σοφία του, ὅταν ὁ ἐπαχθὴς δανεισμὸς εἶχε φέρει σὲ ἀπόγνωση τοὺς Ἀθηναίους ἔλαβε νομοθετικὰ μέτρα ὑπὲρ τῶν καταπιεσμένων ἐφαρμόζοντας τὴ σεισάχθεια, νόμο ποὺ καταργοῦσε τὰ χρέη ἀπὸ δανεισμὸ μὲ ὑποθήκη ἀκίνητης περιουσίας καὶ πώληση σώματος, δηλαδὴ τὰ χρέη κυρίως τῶν ἀγροτῶν, οἱ ὁποῖοι, μὴ μπορώντας νὰ τὰ ξεπληρώσουν, εἶχαν χάσει τὶς περιουσίες τους καὶ εἶχαν πουληθεῖ δοῦλοι ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς Ἀττικῆς. Μὲ τὴ σεισάχθεια ὁ Σόλων σήκωσε τὸ ἄχθος, δηλαδὴ τὸ βάρος, ἀπὸ τοὺς ὤμους τῶν ἀσθενεστέρων οἰκονομικὰ πολιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶχαν περιέλθει σὲ κατάσταση κοινωνικῆς ἐξαθλιώσεως. Ὅσοι εἶχαν πουληθεῖ δοῦλοι γιὰ χρέη ἀπελευθερώθηκαν καὶ ἐπέστρεψαν στὰ σπίτια τους.
.         Στὴν ἱστορία διδασκόμαστε ὅτι οἱ Κροῖσοι ποτὲ δὲν ἔχουν καλὸ τέλος. Ἂς τὸ γνωρίζουν αὐτοί, οἱ μεγάλοι τοῦ κόσμου, οἱ ἄσπονδοι φίλοι μας, ὅτι ἡ ἀδικία καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῶν λαῶν δὲν εἶναι ἔργο θεάρεστο καὶ κάποια στιγμὴ θὰ κριθοῦν αὐστηρά, ὄχι ἀπὸ τοὺς φτωχοὺς καὶ ταπεινοὺς τῆς γῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν δικαιοκρίτη Θεό, ὅπως λέει καὶ ἕνας στίχος τοῦ προφήτη Ἡσαΐα : «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς» (Ἡσ. κϛ´ 15). Τιμώρησέ τους, δηλαδή, Κύριε, τοὺς μεγάλους καὶ ἰσχυροὺς τῆς γῆς, τιμώρησέ τους. Τί λέει ἐδῶ ὁ προφήτης; Ὁμιλεῖ περὶ τῶν κακῶν ἀνθρώπων ποὺ εἶναι στὴν ἐξουσία, περὶ τῶν Κροίσων, ποὺ πέρα ἀπὸ τὸ στενὸ συμφέρον τους δὲν βλέπουν τίποτα ἄλλο. Καὶ δὲν εἶναι μόνο οἱ Γερμανοὶ σήμερα οἱ Κροῖσοι, γιὰ τοὺς ὁποίους ὁ Προφήτη Ἡσαΐας θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ: «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσθες αὐτοῖς κακὰ τοῖς στυγνοῖς Γερμανοῖς», ποὺ καταδυναστεύουν ὅλη τὴν Εὐρώπη καὶ ἰδιαίτερα ἐμᾶς ποὺ βρισκόμαστε σὲ οἰκονομικὴ δυσχέρεια καὶ ἀδυναμία.
.         Οἱ Κροῖσοι ταυτίζονται μὲ τοὺς ἐγωϊστές, μὲ τοὺς καταπιεστές, μὲ τοὺς κακούς. Καὶ ποιοί εἶναι οἱ κακοί; Ὁ π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης, ὁ φλογερὸς ἀγωνιστὴς ἱεράρχης, ἔλεγε ὅτι κακὸς δὲν εἶναι ὁ ἁμαρτωλός, ποὺ ἀπὸ συναρπα­­γὴ τοῦ διαβόλου διαπράττει κάποιο ἁμάρτημα, καὶ κατόπιν μετανοεῖ καὶ χύνει δάκρυα ζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Κακὸς εἶναι ὁ διαποτισμένος ἀπὸ τὴν ἁμαρτία μέχρι μυελοῦ ὀστέων, ὁ διεφθαρμένος μέχρι κυττάρων. Ἡ κακία σ᾽ αὐτὸν ἔχει προχωρήσει βαθειὰ στὸν ἐσωτερικό του κό­σμο καὶ τοῦ ἔχει γίνει δεύτερη φύση. Μέρα καὶ νύχτα σκέπτεται τὸ κακό. Διαλογίζεται καὶ σχεδιάζει τί κακὸ θὰ κάνει, πῶς θὰ ἐπιβληθεῖ στοὺς ἀνίσχυρους, πῶς θὰ πλουτίσει μὲ τὸν ἱδρώτα τῶν ἄλλων. Ἡ ἱστορία εἶναι γεμάτη ἀπὸ Κροίσους, ἀπὸ φιλάργυρους, ἀπατεῶνες, καταπιεστές, ἀπὸ τοὺς «ἐνδόξους τῆς γῆς», ἀπὸ πολιτικοὺς καὶ θρησκευτικοὺς ἄρχοντες κάθε ἐποχῆς. Ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τοὺς μωραίνει ὁ Κύριος, ὥστε νὰ μὴν διαβάζουν ἱστορία καὶ νὰ μὴν γνωρίζουν ὅτι ὅλων αὐτῶν τὸ τέλος εἶναι οἰκτρό. Τοὺς περιμένει εἴτε ἡ ἀγχόνη, ὅπως τὸν Ἰούδα, στὴ γῆ, εἴτε ἡ ἀγχόνη τοῦ οὐρανοῦ.
.         Οἱ σημερινοὶ Κροῖσοι τῆς Εὐρώπης δὲν εἶναι ἁπλῶς ἁμαρτωλοί. Μισοῦν ὅ,τι ὡραῖο, ὅ,τι ὑψηλό, ὅ,τι με­γάλο ἔχουμε ἰδίως ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες μὲ τὸ μοναδικὸ φυσικὸ περιβάλλον, τὸν ἥλιο καὶ τὴ θάλασσα, τὸν ὀρυκτό μας πλοῦτο, τὴν μακραίωνη ἱστορία μας, τὸν πολιτισμὸ καὶ προπάντων τὴν Ὀρθοδοξία μας. Ὅταν ἐμεῖς κτίζαμε Παρθενῶνες, οἱ Οὖνοι ζοῦσαν νομαδικὰ στὴ Μογγολία καὶ δὲν γνώριζαν παρὰ τὸν πρωτόγονο τρόπο ζωῆς. Ὅταν ἐμεῖς κτίζαμε τὴν Ἁγια-Σοφιά, ἐκεῖνοι ἐπιδίδονταν στὶς ἁρπαγὲς καὶ φυσικὰ οὔτε γνώριζαν τὸ λυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ τώρα ποὺ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας βρισκόμαστε ἐμεῖς σὲ παρακμή, σὲ ἀνάγκη, γινόμαστε ἀποδέκτες ὄχι τῆς ἑταιρικῆς συμπάθειάς τους, -ἂχ πῶς τὸ ἔφεραν τὰ γυρίσματα τῶν καιρῶν νὰ εἴμαστε σήμερα ἑταῖροι αὐτῶν ποὺ αἱματοκύλισαν τὴν πατρίδα μας καὶ τὴν ἀφαίμαξαν μὲ τὴν πραγματικὴ σημασία τῆς λέξεως,- ἀλλὰ τοῦ φθόνου καὶ τῆς σκληροκαρδίας τους. Ἂν ἔτσι εἶναι οἱ φίλοι μας, οἱ ἑταῖροι μέσα στὴν εὐρωπαϊκὴ ἕνωση, τότε δὲν τοὺς θέλουμε. Αὐτοὶ τὰ τελευταῖα χρόνια μᾶς ἐπέβαλαν ἕνα τρόπο ζωῆς ἄγνωστο γιὰ τὴν ἱστορία μας, μὲ χλιδή, ἀνέσεις, αὐτουργίες ἠθικῶν σκανδάλων, ἐξαγορὲς συνειδήσεων, θαλασσοδάνεια καὶ ἐπιζήτηση τῆς ὑπεραφθονίας, μὲ στόχο νὰ καταναλώνουμε τὶς ὑπερπαραγωγές τους καὶ νὰ ὁδηγούμαστε στὶς ὑπερχρεώσεις. Καὶ τώρα, ποὺ μᾶς ἔφεραν στὴν ἐξαθλίωση καὶ τὴν ἀπύθμενη οἰκονομικὴ κρίση, μᾶς προσβάλλουν, μᾶς θίγουν τὴν ἀξιοπρέπεια, ἀσχημονοῦν σὲ βάρος μας, μᾶς καταπιέζουν, ζητοῦν τὴν κεφαλήν μας «ἐπὶ πίνακι» (Ματθ. ιδ´ 11). Εἶναι οἱ μυρμηκολέοντες», ἀφοῦ μοιάζουν μὲ τὸν πονηρό, ὅπως αὐτὸν ὀνομάζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.
.         Κάθε κακὸ ὅμως ἔχει καὶ τὴν μισθαποδοσία του. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὑπενθυμίσουμε, ποιό θὰ εἶ­ναι τὸ τέλος αὐτῶν τῶν Κροίσων; Θὰ εἶναι τὸ ἴ­διο μὲ τὸ τέλος τοῦ Κροίσου, τὸν ὁποῖο ὁ σοφὸς Σόλων δὲν μακάριζε. Θὰ εἶναι ὅμοιο μὲ τὸ κακὸ τέλος ὅλων τῶν διωκτῶν τῆς ἱστορίας, τῶν «ἐνδόξων τῆς γῆς», ποὺ ἀπὸ τὰ ὕψιστα ἀξιώματα βρέθηκαν στὰ σκουπίδια τῆς ἱστορίας. Σὲ καθεμιὰ ἀπὸ τὶς περιπτώσεις αὐτὲς ἐφαρμόσθηκε τὸ «Πρόσθες αὐτοῖς κακά, Κύριε, πρόσ­θες αὐ­τοῖς κακὰ τοῖς ἐνδόξοις τῆς γῆς». Ἕνα μόνο χαρακτηριστικὸ παράδειγμα θὰ ἀναφέ­ρουμε ἀπὸ τὰ πολλά. Εἶναι αὐτὸ τοῦ ᾿Ιουλιανοῦ τοῦ Παρα­βάτη, ποὺ μίσησε πολὺ τὴ χριστιανικὴ πίστη καὶ κατεδίωξε τὴν ᾿Εκκλησία. Νόμιζε ὅτι θὰ ξερριζώσῃ ἀπὸ τὶς καρδιὲς τοῦ κόσμου τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι, ὅμως, αὐτὴ δὲν τὴν ξερρίζωσε, ἀλλὰ ὁ ἴδιος ξερριζώθηκε. Πολεμώντας ἐναντίον τῶν ἐχθρῶν στὰ βάθη τῆς Περσίας τραυματίσθη­κε θανάσιμα. Τὸν χτύπησε στὸ στῆθος ἕνα βέ­λος καὶ τὸ τραῦ­μα ἦταν θα­νατηφόρο. Πεσμένος κάτω στὸ χῶ­μα τῆς γῆς, ἔβαλε τὴ φούχτα του κάτω ἀπὸ τὴν πληγή, τὴ γέμισε μὲ τὸ αἷμα ποὺ ἔτρεχε, καὶ μετὰ τὸ σκόρ­πισε στὸν ἀέρα λέγοντας· «Νενίκηκάς με, Ναζωραῖε», Ναζωραῖε, μὲ νί­κη­σες!
.         Καὶ πάλι ἂν δὲν ἔλθει ἡ νέμεση, ἡ δικαιοσύνη στοὺς Κροίσους σ’ αὐτὴ τὴ ζωή, θὰ ἔλθει στὴν ἄλλη. Θὰ ἔλθει ἡ ἔσχατη Κρίση, ἡ Κρίση τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἐγγὺς καὶ τὴν ὁποία κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγει. Ἐκεῖ θὰ εἶναι «ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων» (Ματθ. ιγ´ 50). Τοὺς ἀνθρώπους μποροῦμε νὰ τοὺς κοροϊδέψουμε, τὸν Θεὸ δὲν μποροῦμε. «Ὁ Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται» (Γαλ. ϛ´ 7). Θὰ ἐπέμβει καὶ θὰ προσθέσει ἀτέλειωτα κακὰ στοὺς ἐνδόξους τῆς γῆς, ποὺ ὅσο ζοῦσαν κακοποιοῦσαν μὲ τὴ βδελυκτὴ συμπεριφορά τους τοὺς συνανθρώπους τους, τὰ ἔθνη, τὶς κοινωνίες, τὸν ἁπλὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο «Χριστὸς ἀπέθανε» (῾Ρωμ. ιδ´ 15).
.         Ἂς λυσσοῦν οἱ ἐχθροί μας, οἱ ἰ­σχυροὶ τῆς ἡμέρας. Ἂς πολεμοῦν τὴν πατρίδα μας, τὴν ἁγία μας Ὀρθοδοξία. Ἂς μηχανεύον­ται ὅ,τι θέλουν, ἂς ἐ­φαρμόσουν ὅλα τὰ σατανικὰ σχέδια πρὸς ἐξ­όντωσή μας. Δὲν θὰ τὸ ἐπιτύχουν. Προσωρινὰ μπορεῖ νὰ σημειώ­σουν μερικὲς ἐπιτυχί­ες, νὰ ἔχουν ὁρισμένες νίκες, ὅμως αὐτὲς θὰ εἶναι προσωρινές. Ἡ Ἑλληνικὴ πατρίδα μας καὶ ἡ Ὀρθοδοξία μας εἶναι δυὸ δένδρα συμφυτευμένα καὶ ἔχουν κλαδιὰ αἰωνόβια, ἀθάνατα. Ἔχουν ἀξίες φυ­τευμένες μέσα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν πανάχραντη Δεξιὰ τοῦ Ὑψίστου. Αὐτὰ τὰ δένδρα δὲν ξερριζώνονται ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια οὔτε κλονίζονται, ἰδιαίτερα ἀπὸ φιλάργυρους Οὔνους. Ὅλοι οἱ δαίμονες τῆς κολάσεως νὰ μαζευτοῦν καὶ νὰ τοὺς κατευθύνουν δὲν θὰ μπορέσουν νὰ τὰ κλονίσουν. Τὰ τσεκούρια τους θὰ σπάσουν καὶ οἱ ἴδιοι θὰ συντριβοῦν ὡς «σκεύη κεραμέως» (Ψαλμ. β´ 9). Πταίσαμε πολλὰ ὅλοι μας, τὸ ὁμολογοῦμε, ἀλλὰ ἔχουμε Πατέρα οὐράνιο ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς συμπαθήσει καὶ νὰ μᾶς σώσει. Ἕνα «ἥμαρτον, Κύριε, εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν Σου» ἑλκύει τὴ Χάρη Του. Ἡ τελικὴ Κρίση «ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους» (Ματθ. ε´ 45) ἔρχεται. Τὴν περιμένουμε οἱ καταδυναστευόμενοι σὰν λύτρωση. Ἀλλοίμονο στοὺς καταπιεστές μας, ποὺ τοὺς περιμένει τὸ «πῦρ τὸ ἐξώτερον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ» (Ματθ. κε´ 41). Τὸ ξέρουν οἱ δυνάστες μας; Τὸ ξέρουν οἱ δανειστές μας; Τὸ ξέρουν οἱ «ἑταῖροι» μας;

 

 

, ,

Σχολιάστε

Ο ΖΑΚΧΑΙΟΣ ΔΙΝΕΙ ΛΥΣΗ, ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠ’ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!

Ὁ Ζακχαῖος δίνει λύση,
νὰ ξεφύγουμε ἀπ’ τὴν κρίση!

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»
Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας
 

.         Εἴμαστε ἁμαρτωλοὶ ἄνθρωποι, ἅρπαγες, πλεονέκτες, ἰδιοτελεῖς, ὁμοιάζοντες μὲ τὸν ἀρχιτελώνη Ζακχαῖο πρὶν τὴ μεταστροφή του. Κλεισμένοι στὸν ἑαυτό μας δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἂν οἱ πλησίον μας ὑποφέρουν, πάσχουν, στεροῦνται καὶ αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων. Εἴμαστε ἄφρονες καὶ δὲν ζητοῦμε τὸ ψωμὶ τῆς ἡμέρας, «τὸν ἄρτον τὸν ἐπιούσιον», αὐτὸν ποὺ μᾶς χρειάζεται γιὰ τὴν ἡμερήσια διατροφή μας, ἀλλὰ ζητοῦμε νὰ αὐξήσουμε τὰ ἀγαθά μας γιὰ χρόνους πολλούς, νομίζοντες ὅτι θὰ εἴμαστε ἀθάνατοι. Εἴμαστε ὀλιγόπιστοι, ἂν ὄχι ἐντελῶς ἄπιστοι, ὅταν δὲν ἀφήνουμε τὶς μέριμνές μας στὸ Χριστό μας, Αὐτὸν ποὺ ἀνύστακτα μεριμνάει γιὰ ὅλους μας καὶ δὲν ἀκολουθοῦμε τὰ ρήματα τοῦ προφητάνακτος Δαβὶδ ποὺ μᾶς παροτρύνει: «Ἐπίῤῥιψον ἐπὶ Κύριον τὴν μέριμνάν σου καὶ αὐτός σε διαθρέψει» (Ψαλμ. 54, 22).
.         Ὁ Ζακχαῖος ἦταν πλούσιος σφόδρα καὶ εἶχε περίοπτη κοινωνικὴ θέση, ἂν καὶ τὸν ἀντιπαθοῦσε ὁ καταπιεσμένος λαός. Ἦταν ὁ σκληρόκαρδος καὶ τραχὺς φοροεισπράκτορας τῆς Ἰεριχοῦς, ποὺ νοιαζόταν μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ ἡ ἀδικία ἦταν τὸ μόνιμο καθημερινό του βίωμα. Σὰν παράσιτο, ποὺ ζοῦσε ἀπομιζώντας τοὺς γύρω του, βασίλευε καὶ εὐημεροῦσε μὲ τὴν ἀνέχεια καὶ τὴ δυστυχία τῶν ἄλλων. Ἡ κοινωνική του θέση ἦταν ὑψηλὴ καὶ ὅλοι τὸν ἔτρεμαν. Ὁ φτωχὸς λαὸς δὲν μποροῦσε νὰ σηκώσει μπροστά του τὸ ἀνάστημά του. Πόσοι Ζακχαῖοι ὑπάρχουν καὶ σήμερα γύρω μας, πολιτικοί, καναλάρχες, δημοσιογράφοι, καθηγητάδες, ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες, δικαστικοὶ καὶ ἄλλοι πονηροὶ καὶ γόητες ποὺ προκόβουν «πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. γ΄ 13)! Εἶναι οἱ ἔνδοξοι τῆς γῆς ποὺ ἐπιβάλλονται στοὺς λαοὺς μὲ ἀδικίες καὶ ἄνομη ἰσχὺ καὶ ποὺ ἐξακολουθοῦν γιὰ πολὺ νὰ ἄρχουν ἐπάνω στὴ γῆ. Θύματά του, δυστυχῶς, ὅλοι μας, μικρὲς κοινωνικὲς ὁμάδες, λαοί, ἔθνη ἀνίσχυρα, ἄνθρωποι ἁπλοὶ τοῦ μόχθου καὶ τῆς δουλειᾶς. Ἔτσι τρικλίζοντας ἡ κοινωνία ἐν μέσῳ δυναστῶν ἔφθασε στὴν κρίση. Κρίση ἠθική, κρίση οἰκονομική, κρίση πολιτισμική, κρίση ἀρχῶν καὶ ἰδεῶν, ποὺ δὲν φαίνεται νὰ ὁδεύει πρὸς τὸ τέρμα της, ἐνῶ μπορεῖ. Τίθεται τώρα τὸ ἐρώτημα. Ὑπάρχει λύση; Βεβαίως καὶ ὑπάρχει. Ἡ λύση βρίσκεται στὴν συνάντηση ὅλων μας μὲ τὸ Σωτήρα μας Χριστό. Αὐτὸν ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ, γιὰ νὰ συναντήσει τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ διαλεχθεῖ μαζί του μὲ σκοπὸ τὴ σωτηρία του. Αὐτὴ ἡ συνάντηση φέρνει γλυκεῖς καρπούς, ὅταν ἔλθει ἡ στιγμὴ τῆς μετανοίας, ἡ στιγμὴ τῆς ἐπισκιάσεως τῆς Θείας Χάριτος, ἡ στιγμὴ ποὺ μᾶς κάνει νὰ μὴν ὑπολογίζουμε τὴ γνώμη τοῦ κόσμου, τὴ γνώμη τῶν πολλῶν. Καὶ μὴ λησμονοῦμε ὅτι ἡ συνάντηση μας καὶ ὁ σύνδεσμος μας μὲ τὸ Θεὸ δὲν εἶναι κάτι δεδομένο καὶ αὐτονόητο λόγω τῆς χριστιανικῆς μας ἰδιότητας. Ἀποτελεῖ τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας. Κάτι ποὺ γιὰ νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε χρειάζεται ἰσόβιος ἀγώνας. Κάτι πού, σὲ ὅποιο βαθμὸ καὶ ἂν τὸ ἐπιτύχουμε, πάντοτε θὰ ὑπάρχουν περιθώρια ἐπεκτάσεως, ἀφοῦ ἡ συνάντησή μας μὲ τὸ Σωτήρα μας γίνεται στὰ ὅρια τῆς προσωπικῆς μας σχέσεως καὶ τότε μόνον, ὅταν ἐξαφανίσουμε τὴν ψευδαίσθηση τῆς πληρότητος καὶ τῆς αὐτάρκειας ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ στὴν αὐτονόμησή μας.
.         Ὁ Ζακχαῖος ἔκανε τὴν ὑπέρβαση, ἔκανε μία τρέλλα. Πόθησε νὰ συναντήσει τὸ Χριστὸ πραγματικὰ καὶ εἰλικρινὰ καὶ δὲν δίστασε παρὰ τὴν κοινωνική του θέση νὰ ἀνεβεῖ πάνω σὲ ἕνα δένδρο, γιὰ νὰ δεῖ τὸν ἄσημο κοινωνικὰ Ναζωραῖο καὶ νὰ ἀκούσει τὸ λόγο Του. Καταπάτησε κάθε καλὴ ἰδέα ποὺ εἶχε γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ ἀπεμπόλησε τὴν ἀξιοπρέπειά του στοχεύοντας στὴ σωτηρία του. Μηχανεύθηκε καὶ βρῆκε τρόπο νὰ Τὸν πλησιάσει. Ἀνέβηκε στὴ συκομωρέα, γιὰ νὰ δεῖ Αὐτὸν ποὺ ἐπευφημοῦσαν τὰ πλήθη, αὐτὰ ποὺ ὁ ἴδιος εἶχε ἀδικήσει. Δὲν τὸν ἐπηρέασε ἡ κοινὴ γνώμη. Δὲν φοβήθηκε μήπως γελάσουν οἱ ἄλλοι μαζί του. Δὲν λογαρίασε τὴν ἡλικία του καὶ τὴ θέση του, μόνο ἔτρεξε κι ἀνέβηκε στὸ δένδρο. Ἡ καλὴ ἐπιθυμία μέσα του νικοῦσε κάθε ἐξωτερικὴ δυσκολία καὶ κάθε ἐμπόδιο. Ἔτσι, ἡ συκομωρέα γιὰ ἐκεῖνον ἀναδείχθηκε τὸ δένδρο τῆς σωτηρίας του. Ἀπὸ αὐτὸ ὑπακούοντας στὰ λόγια τοῦ Κυρίου μας «κατάβηθι» κατέβηκε ταπεινωμένος, γιὰ νὰ ἀκούσει τὸν Κύριο νὰ τοῦ λέει ἀργότερα «Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο» (Λουκ. ιθ΄ 9). Καὶ τὴ συνάντηση τοῦ Ζακχαίου μὲ τὸν Κύριο ἀκολούθησε ἡ ἄλλη συνάντησή του μὲ τοὺς συνανθρώπους του. Μετὰ τὴν ἀγαλλίαση ποὺ ἔνοιωσε ἀπὸ τὴ συνάντηση μὲ τὸ γλυκύτατο Ναζωραῖο μας καὶ τὴν «καλή του ἀλλοίωση», μετὰ τὴν εἰλικρινῆ του μετάνοια, ἀκολούθησε ἡ συνάντηση μὲ αὐτοὺς ποὺ εἶχε κλέψει καὶ εἶχε ἀδικήσει, στοὺς ὁποίους ἐπέστρεψε τὰ κλοπιμαῖα στὸ τετραπλάσιο.
.         Ἀλήθεια, τὸν ἄξιζε ὁ Ζακχαῖος τὸ δημόσιο ἔπαινο, τὴν πανηγυρικὴ ἐπιβεβαίωση τῆς σωτηρίας; Ναί, τὸν ἄξιζε, γιατὶ ἀγωνίσθηκε νὰ νικήσει τὶς ἀναστολὲς ποὺ προξενεῖ ἡ γνώμη τοῦ κόσμου. Ἀσφαλῶς τότε πολλοὶ θὰ τὸν κοίταξαν παράξενα, θὰ κρυφογέλασαν, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ σκαρφαλώνει στὸ δένδρο. Ἀλλὰ ὁ Ζακχαῖος ἦταν ἀκάθεκτος στὴν ἀναζήτηση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὅταν αὐτοὶ γόγγυσαν γιὰ τὴν τιμητικὴ μεταχείριση τοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸ πρόσωπό του, αὐτὸς δὲν ἐξοργίσθηκε, οὔτε ὑποχώρησε. Στὴν κατηγορία τους προέβαλε τὴ μετάνοια. Τοὺς ἀπέδειξε ἁπλᾶ ὅτι ἔσφαλαν.
.         Μιὰ τέτοια εὐγενικὴ ἐπανάσταση σὰν ἐκείνη τοῦ Ζακχαίου χρειαζόμαστε νὰ κάνουμε καὶ ἐμεῖς, μιὰ θεοφιλῆ τρέλα, γιὰ νὰ κατακτήσουμε τὸ «βραβεῖο τῆς ἄνω κλήσεως» (Φιλιπ. γ´ 14). Ὁ τρελὸς δὲν ἐνδιαφέρεται τί θὰ ποῦν οἱ ἄλλοι. Ἄκρη δὲν βρίσκεις μὲ τὰ στόματα τοῦ κόσμου. Ἀνεβάζουν καὶ κατεβάζουν κυβερνήσεις στὸ δευτερόλεπτο. Τὸ τί ἔμαστε χθὲς ἢ τὸ τί εἴμαστε σήμερα δὲν προδιαγράφει ἀναγκαστικὰ καὶ τὸ τί θὰ εἴμαστε αὔριο. Μποροῦμε αὐτὴ τὴ στιγμὴ νὰ ξεκινήσουμε μιὰ νέα ζωή, νὰ βάλουμε ἀρχὴ μετανοίας, ἀρχὴ μιᾶς νέας ζωῆς ἀκολουθοῦντες τὸ Ζωοδότη μας Ἰησοῦ. Μόνο Ἐκείνου ἡ γνώμη πρέπει νὰ μᾶς ἐνδιαφέρει, γιατὶ Ἐκείνου ἡ Κρίση θὰ μᾶς σώσει. Ἂς βιασθοῦμε καὶ ἂς μὴν προβάλλουμε ἀναστολὲς ποὺ ἀδικοῦν τὴ μελλοντική μας πορεία καὶ σωτηρία. Λένε καὶ εἶναι ἀλήθεια, ὅτι κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀδικήσει κάποιον περισσότερο, ἀπὸ ὅτι ὁ καθένας ἀδικεῖ τὸν ἑαυτό του. Καὶ ὅταν δὲν φαίνεται φῶς στὸ βάθος τῆς σήραγγας, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἐλπίδα σωτηρίας ὑπάρχει ἡ ἄμεση διαπροσωπική μας σχέση μὲ τὸ Θεό μας, ὑπάρχει ἡ δύναμη τῆς προσευχῆς ποὺ δίνει ἐλπίδα. Ὁ Θεὸς ξέρει πότε, πῶς καὶ ποιὰ λύση θὰ δώσει στὰ αἰτήματά μας.
.         Καὶ ἐμεῖς σήμερα, ποὺ δύσκολα βλέπουμε φῶς ἐλπίδας στὴν κατάσταση ποὺ ἔχουμε περιέλθει σὰν ἄτομα, οἰκογένειες, ἔθνος, γιὰ νὰ ξεπεράσουμε τὴν οἰκονομικὴ κρίση ὀφείλουμε νὰ μιμηθοῦμε τὸ Ζακχαῖο καὶ νὰ συναντήσουμε τὸν Χριστό μας. Νὰ ἀνεβοῦμε στὸ δένδρο τοῦ σταυροῦ τῆς στερήσεως τῆς ὑπέρμετρης ἀνέσεως καὶ καλοζωΐας, στὸ σταυρὸ τῆς μιμήσεως τῆς πτωχείας τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ χωρὶς νὰ ὑπολογίζουμε τὴ γνώμη τοῦ κόσμου, τὸ τί θὰ πεῖ γιὰ ἐμᾶς ὁ κόσμος, τί γνώμη θὰ σχηματίσουν οἱ ἄλλοι γιὰ ἐμᾶς; Μήπως μᾶς παρεξηγήσουν; Μήπως μᾶς εἰρωνευθοῦν; Ντρεπόμαστε… διστάζουμε…Δὲν θέλουμε νὰ δώσουμε λαβὲς γιὰ σχόλια. Ἀναρριχόμενοι στὸ ἀγλαόκαρπο δένδρο τοῦ Σταυροῦ ἂς ἀναρτήσουμε σὲ αὐτὸ τὰ θραύσματα, τὰ τραύματα καὶ τα κλάσματα τῆς ὑπάρξεώς μας, γιὰ νὰ εἴμαστε πάντοτε συγκροτημένοι καὶ ἐλπίζοντες στὴ σωτηρία μας.
.         Μετὰ νὰ κατεβοῦμε σύμφωνα μὲ τὴν προσταγὴ τοῦ Κυρίου μας «κατάβηθι», πρῶτα στὴν ἐσωστρέφεια καὶ ἔπειτα στὰ ἐπίπεδα τῶν πεινασμένων, τῶν πτωχῶν, τῶν ἐνδεῶν. Νὰ μάθουμε νὰ ταπεινωνόμαστε καὶ νὰ κρατοῦμε τὴν Ψυχή μας στὸν Ἅδη, χωρὶς νὰ ἀπελπιζόμαστε, ὅμως μᾶς διδάσκει καὶ ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης. Τέλος νὰ ἐπιστρέψουνε αὐτὰ ποὺ δὲν μᾶς ἀνήκουν, καὶ εἶναι πολλά, στοὺς δικαιούχους τους. Νὰ ἐπιστρέψουμε τὰ κλοπιμαῖα. Ποιά εἶναι αὐτά; Ὅ,τι ἔχουμε περιττὸ στὴν καθημερινότητά μας τὸ ἔχουμε κλέψει ἀπὸ τοὺς φτωχούς.
.         Ἡ συνάντησή μας μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μὲ τοὺς συνανθρώπους μας μᾶς κάνει ζηλωτὲς τοῦ Ζακχαίου, ποὺ ἄκουσε τὸ δίκαιο ἔπαινο τοῦ Κυρίου. Ἂν θελήσουμε καὶ ἐμεῖς νὰ τὸν ἀκολουθήσουμε ὄχι μόνο ἡ οἰκονομικὴ κρίση θὰ ἀπομακρυνθεῖ σὰν ὁμίχλη, ἀλλὰ καὶ τὸ φῶς τῆς δικαιοσύνης σὲ μιὰ εὐνομούμενη πολιτεία θὰ ἀνατείλει γιὰ τὸ καλὸ ὅλων μας. Ὁ Ζακχαῖος, λοιπόν, εἶναι ἡ λύση, γιὰ νὰ ἐκδιωχθεῖ ἡ κρίση.

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΡΙΣΙΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ καὶ Η ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΝ καὶ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΝ καὶ Η ΚΑΤΑΛΗΞΙΣ ΤΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ «Ἔκλυτοι γυρολόγοι ἐξαπάτησαν τὸν Λαό».

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Dr. Ἰωάννης Καλλιανιώτης
Economics/Finance Department
The Arthur J. Kania School of Management
University of Scranton
Scranton, PA 18510-4602
U.S.A.

H Pneumatiki Krisis

, , ,

Σχολιάστε

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ «Τό “ὄχι” εἶναι μία πολύ μικρή λέξη. Ἔρχονται ὅμως στιγμές, πού ἀπαιτεῖται γιγάντιο χριστιανικό ἀνάστημα, γιά νά τήν προφέρης»- «Ὁ πιστός πού θέλει νά κάμη ἐναρμόνια τή ζωή του, πρέπει νά στρέψη τήν πλάτη του στίς παραφωνίες καί στά ἀτελείωτα φάλτσα τοῦ κόσμου».

Ἡ πνευματική κρίση – αἴτια – ἀποτελέσματα

Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Κατερέλος
Ἡγούμενος Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Νικολάου Δίβρης Φθιώτιδος
Ὁμιλία κατά τήν ἀγρυπνία πρός τιμήν τῶν Φθιωτῶν Ἁγίων
εἰς τόν Ἱ. Μητροπολιτικό Ναό Λαμίας 19-03-2011

.              Μπροστά στίς σοβαρότατες, τραγικές καί πρωτόγνωρες δυσχέρειες τῆς ἐποχῆς πού ζοῦμε, τρεῖς λύσεις εὑρίσκονται ἐνώπιόν μας.
.              Ἡ μία λύση εἶναι νά κλείσουμε τά μάτια καί νά ποῦμε ὅτι δέν εἶναι ἔτσι τά πράγματα. Νά γίνουμε στρουθοκάμηλοι. Ἀλλά ἡ λύση αὐτή, μοιάζει μέ τό νά ἐπιχειρήσης, τήν θεραπεία τοῦ πυρετοῦ, σπάζοντας τό θερμόμετρο.
.              Ἡ ἄλλη λύση εἶναι, νά συμμορφωθοῦμε μέ τόν αἰῶνα τοῦτον. Νά γίνουμε ὄρνιθες. Δηλαδή, ἄς μοῦ ἐπιτραπῆ ἡ ἔκφραση –κοινῶς- ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΤΤΑ. Ὅταν ὅμως, εἶσαι ἀετός, δέν μπορεῖς νά πῆς: «Θά κόψω τά φτερά μου, καί θά γίνω ἑρπετό, γιά νά ζῶ κι ἐγώ, ὅπως ζοῦν τά ἑρπετά». Ἀλλά ὁ μαδημένος ἀετός, ὁ ἀετός χωρίς φτερά, δέν εἶναι κἄν ἀετός, εἶναι μελλοθάνατος.
.              Μένει μία τρίτη λύση, ἡ χριστιανική ἀντίσταση. «Ἀντιστῆναι τῇ ἡμέρᾳ τῇ πονηρᾷ» λέγει ὁ Ἀπόστολος (Ἐφεσ. ϛ´ 13). Τό “ὄχι” εἶναι μία πολύ μικρή λέξη. Ἔρχονται ὅμως στιγμές, πού ἀπαιτεῖται γιγάντιο χριστιανικό ἀνάστημα, γιά νά τήν προφέρης.
.              Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἄς ἀποκτήσουμε ὅλοι αὐτό τό γιγάντιο ἀνάστημα, μέ προσευχή, μέ μετάνοια, μέ ἀντίσταση, πού θά ἔχει διάκριση, χωρίς ἀκρότητες καί φανατισμούς, μέ ὀρθή πίστη καί πειθώ, νά μήν δεχθοῦμε καί νά ποῦμε ΟΧΙ σ’ ἐκεῖνα πού θέλουν νά μᾶς ἐπιβάλλουν!
.              Ποῦ φθάσαμε!….. Νά διεκδικοῦμε τά δεδομένα, τά προφανῆ, νά διεκδικοῦμε τά κεκτημένα!
.              Ὅσο βαρύ φορτίο κι ἄν προσπαθήσουν νά μᾶς φορτώσουν, νά μήν γονατίσουμε, ἁπλῶς νά εἴμαστε ἕτοιμοι γιά γερές πλάτες. Καί γερές πλάτες ἔχουμε, ὅταν ἔχουμε μέσα μας τόν Χριστό, ὅταν ζοῦμε κατά Θεόν. Ὁ Χριστός μέ τήν Σταύρωση καί τήν Ἀνάσταση Του ἔθεσε τήν Ἐκκλησία μέσα στόν κόσμο. Ὁ Σατανᾶς ἐφρύαξε καί ἀγωνίζεται νά θέση τόν κόσμο, τήν ἐκκοσμίκευση, μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἐπιπλέον δέ, τώρα θέλει νά διώξη καί τούς ἐναπομείναντας πιστούς ἀπό τήν Ἐκκλησία.
.              Ἡ Ἐκκλησία ἱδρύθηκε μέ τόν Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ καί σύμφωνα μέ τήν ὑπόσχεσή Του θά συνεχίση τήν πορεία Της μέχρι τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὅπου ἐκεῖ ἀνήκει τό πραγματικό καί ὁριστικό εἶναι τῆς Ἐκκλησίας Γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία οὐσιαστικά εἶναι ΕΙΚΩΝ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ. Καί πρέπει ὁ καθένας μας νά ἀναζωγραφῆ τά ὑστερήματα τῶν παθημάτων τοῦ Χριστοῦ, καί νά σηκώνη καί νά ἀντιμετωπίζη τούς σταυρούς, ἀπ’ ὅπου κι ἄν προέρχωνται. Εἴτε εἶναι προσωπικοί, εἴτε ἀπό τόν Σατανᾶ, εἴτε ἀπό τόν κόσμο.
.              Ἡ πολιτική σημερινή ἀνθρωπίνη δικαιοσύνη μοιάζει μέ τήν ἀράχνη, πού μέ τόν ἱστό της (τούς νόμους της δηλαδή), μπορεῖ νά πιάνη τά μικρά ζωΰφια, τά κουνουπάκια καί τίς μυγοῦλες καί νά τά καταβροχθίζη. Ἀδυνατεῖ ὅμως νά συλλάβη τά μεγάλα θηρία τοῦ δάσους (δηλαδή τοῦ ΚΡΑΤΟΥΣ) τίς ΑΡΚΟΥΔΕΣ καί τά ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ, πού τήν ἀγνοοῦν –τήν περιφρονοῦν καί τήν ξεσκίζουν!…Καί μετά ἀπό ὅλα αὐτά, ἔχουν τό θράσος νά ξεφωνίζουν: «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ», γιά νά καλύψουν τόν παράνομο, ἐξωφρενικό πλοῦτο, τά καμουφλαρισμένα συμφέροντά τους καί γιά νά προχωρήσουν στά διαβολο-κατευθυνόμενα σχέδιά τους.
.              Οἱ ἄνθρωποι σήμερα ζοῦν σάν νά πρόκειται νά μήν πεθαίνουν καί πεθαίνουν σάν νά μήν ἔχουν προλάβει νά ζήσουν.
.              Καί νομίζουν ὅλοι αὐτοί, πού ζοῦν μέσα στήν κρυμμένη σατανική χλιδή, ὅτι κοιμοῦνται ἥσυχα. Ἡ στιγμή τῆς πραγματικῆς ἡσυχίας, δέν εἶναι ἐκείνη πού κοιμόμαστε, ἀλλά ἐκείνη πού κοιμᾶται ἥσυχη ἡ συνείδησί μας. ΟΥΑΙ! ΣΤΟΥΣ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥΣ!…
.              Ἄνθρωποι μικροί, χωρίς Χριστό, χωρίς ἀξίες καί ἠθικό ἀνάστημα, πού κατάφεραν, ἀνέντιμα, νά ἀναρριχηθοῦν σέ μεγάλα κοσμικά ἀξιώματα. Τό μόνο πού πέτυχαν ἤ θά πετύχουν εἶναι ὅ,τι καί ὁ νᾶνος πού ἔκλεψε καί φόρεσε στολή γίγαντα –ΤΗΝ ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΗΣΗ.
.              Ὁ κόσμος εἶναι σήμερα τόσο διεφθαρμένος, ὥστε ὑπάρχει ἕνα ἐπάγγελμα, πού μπορεῖ νά δοξάση ὅποιον τό ἐξασκήσει, γιατί λίγοι τό ξέρουν. Τό ἐπάγγελμα αὐτό εἶναι ἡ τιμιότητα.
.              Μέ θλίψη καί πόνο λέγω, ἀγαπτοί μου ἀδελφοί: Ποῦ φθάσαμε!….
.              Ἔλεγε ὁ Διογένης: «Μέ τό φανάρι ψάχνω νά βρῶ ἄνθρωπο». Φοβᾶμαι καί λυπᾶμαι, μήπως στόν καιρό πού ζοῦμε, πρέπει νά λέμε, πρίν ζητήσεις τόν ἄνθρωπο, ψάξε γιά τό φανάρι.
.              Τόν ἄνθρωπο, λέει ὁ Ἀριστοτέλης, τόν ξεχωρίζουν ἀπό τό ζῶον, δύο πράγματα, «ὁ γέλως καί ἡ αἰδώς», δηλαδή τό γέλιο καί ἡ ντροπή. Τό ζῶον δέν γελάει ποτέ, καί δέν ντρέπεται γιά τίποτε. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως, πού δέν γελάει ποτέ, ρέπει πρός τήν ψυχοπάθεια ὅπως αὐτοί πού γελᾶνε χωρίς λόγο… Κοιτάξτε γύρω σας. Στήν κοινωνία πού ζοῦμε. Βλέπετε συχνά ὑγιῆ χαμόγελα; Πολύ σπάνιο.
.              Ὅπου δέν ὑπάρχει Χριστός -ὑπάρχει ψυχίατρος.  Καί ἐκεῖνος πού δέν ντρέπεται γιά τίποτε, ρέπει πρός τήν ἀποκτήνωση.  Καί ζοῦμε στήν ἐποχή πού δέν ὑπάρχει ντροπή. Πατᾶμε ἐπί πτωμάτων καί αὐτό εἶναι τραγικό καί κτηνῶδες. Ἐάν δέν συμμορφωθοῦμε, τά ἀποτελέσματα θά εἶναι ὀλέθρια. ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΘΕΟΙ καί αὐτό μᾶς ΕΜΠΟΔΙΖΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.
.              Στήν Ἀμερική, στόν τεράστιο ζωολογικό κῆπο τῆς Νέα Ὑόρκης, ὅπου ἐκτίθενται ὅλα τά θηρία τῆς γῆς, ὑπάρχει μία μικρή σπηλιά μέ τήν ἐπιγραφή: «Ἐδῶ κατοικεῖ, τό φοβερώτερο θηρίο πού ζεῖ στόν πλανήτη». Ὁ ἐπισκέπτης, περίεργος, προχωρεῖ στό βάθος τῆς σπηλιᾶς καί βλέπει ξαφνικά ἕνα πελώριο καθρέφτη πού μέσα του ἀντικρύζει, φυσικά, τό εἴδωλό του. Στήν βάση ὑπάρχει ἡ ἐπεξήγησι: «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι τό φοβερώτερο θηρίο τῆς γῆς, γιατί ἀπό τήν ἐμφάνισή του μέχρι σήμερα, ψάχνει νά βρῆ τρόπους, γιά νά ἀφανίση τό εἶδος του».
.              Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί!  Ὁ ἄνθρωπος, στήν κλίμακα τῶν ἀξιῶν, εἶναι προτελευταῖος. Ἐπάνω, στό πρῶτο, τό κορυφαῖο σκαλί, στέκει ὁ Θεός. Κάτωθέν του, στό ἔσχατο σκαλί, κυλιέται τό κτῆνος, ἡ ἀθλιότητα. Γιά τό ἐπάνω, γιά τόν Θεό, ἀπαιτεῖται ἅλμα ἀγωνιστικό (ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι μας).  Γιά τό κάτω, πήδημα θανάτου. Ἡ ἐπιλογή,  μεταξύ ἀθλιότητος καί Μεγαλείου ἀνήκει  στόν ΙΔΙΟ τόν ἄνθρωπο. Δυστυχῶς, πολλοί, σήμερα, ἔχουν ἐπιλέξει τήν ἀθλιότητα.
.           Οἱ πολιτικοί μας, οἱ ἄρχοντες, οἱ διοικοῦντες τήν διαλυμένη χώρα μας, διαμορφώνουν, λόγῳ συμφερόντων, καί γνωρίζουν καλά τίς τιμές γιά μισθούς, τίς τιμές γιά φόρους, τίς τιμές γιά περικοπές! ΜΟΝΟ ΤΙΜΕΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ!..  Δέν γνωρίζουν ὅμως ἀπό ἀξίες. Περιφρονοῦν, δέν ὑπολογίζουν, δέν σέβονται καί θέλουν νά ἀφανίσουν ἀξίες καί θεσμούς. Ὅπου δέν ὑπάρχει Χριστός, αὐτές δυστυχῶς εἶναι οἱ συνέπειες. Οἱ συνέπειες τῆς πνευματικῆς κρίσεως. ΑΥΤΗ εἶναι ἡ κρίση πού περνάει ἡ χώρα μας (καί γενικά ἡ ἀνθρωπότητα).
.              Φταῖνε μόνο οἱ μεγάλοι; ΟΧΙ… Φταῖμε καί ἐμεῖς!… Οἱ μεγάλοι τήν δουλεία τους ἔκαναν! Ἐμεῖς τί κάναμε; Βάλαμε μετάνοια καί βοηθήσαμε τά σχέδιά τους!…. Γίναμε σκουλήκια καί παραπονιόμαστε καί ἀναρωτιόμαστε γιατί μᾶς πατοῦν!  Δέν μπορεῖ κανείς, νά ἀνεβῆ στήν πλάτη σου, ἐκτός ἐάν ΕΣΥ ὁ ΙΔΙΟΣ σκύψης. Σκύψαμε, λοιπόν, ὑπεκύψαμε, συμβιβαστήκαμε, ἀνεχτήκαμε, ὑπεχωρήσαμε, ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΑΜΕ, ΔΕΛΕΑΣΤΗΚΑΜΕ καί ἄλλα πολλά….
Γιατί ὅλα αὐτά;
.              Ἀπό τά πάθη μας, ἀπό τά λάθη μας. Ὑπάρχουν λάθη, πού τά δικαιολογῶ καί πάθη πού τά συγχωρῶ, εἶναι…. τά δικά μου. Ἐγωισμός, ὑπερηφάνεια, πλεονεξία, φιλαυτία, αὐταρέσκεια κ.λ.π. Εἶναι αὐτό τό φρόνημα Χριστιανικό; Τί ἔκαναν οἱ Ἅγιοί μας; Ταπείνωση, λιτότητα καί πολλά ἄλλα.
.              Μᾶς σερβίρανε τήν ὑπερκατανάλωση καί τήν δεχθήκαμε μέ σατανική εὐχαρίστηση. ΕΙΠΕ ΓΕΡΩΝ: «Κάποιος, εἶχε τά πάντα, ὅλα ὅσα ἤθελε, ἐκτός ἀπό τά ἀναγκαῖα. Γι’ αὐτό ἤτανε φτωχός».
.              Ὁ Σατανᾶς δέν μᾶς παρασύρει ἀπότομα στήν καταστροφή. Μᾶς ἑλκύει λίγο-λίγο. Ἀλλά ἐμεῖς δέν χρειαζόμαστε μεγάλη ἕλξη, τρέχουμε ἀπό μόνοι μας. Καί μετά ἀπό τήν ὑπερκατανάλωση καί ὅλα τά ὑπόλοιπα, μᾶς πασσάρανε καί τήν οἰκονομική κρίση.  Θά ὑπῆρχε οἰκονομική κρίση ἄν δέν προϋπῆρχε πνευματική κρίση;
.              Εἴμαστε λοιπόν συνυπεύθυνοι.  Καί κατά τά ἄλλα εἴμαστε Χριστιανοί.  Καί φθάσαμε σήμερα μέσα στό κράτος μας, μέσα στά σπίτια μας καί παντοῦ νά μᾶς σπέρνουν τόν φόβο καί τήν ἀνασφάλεια γιά νά μᾶς ἀποπροσανατολίσουν.  Καί τώρα πιά ὁ Σατανᾶς χορεύει, ἤ μᾶλλον ὁ Σατανᾶς τραγουδάει κι ἐμεῖς χορεύουμε στόν δικό του ρυθμό.
.              Φταίει μόνο ὁ Σατανᾶς; ΟΧΙ! …. Ἐμεῖς τοῦ δώσαμε τήν ἄδεια. ΕΜΕΙΣ, ἡ κακή μας προαίρεση, τά πάθη μας καί πάνω ἀπ’ ὅλα τό ΕΓΩ ΜΑΣ. Γνώσεις ἔχουμε πολλές. ΓΝΩΣΗ ΔΕΝ ἔχουμε. Ἡ ἐποχή μας πνίγεται ἀπό πληροφορίες ἀλλά πεθαίνει ἀπό δίψα γιά γνώση.  Γι’ αὐτό μία ζωή ὀρθολογισμό, ζοῦμε ἀνάμεσα στό πῶς, στό πότε, στό ποῦ καί στό γιατί. Τό πρῶτο βῆμα πρός τήν γνώση εἶναι νά καταλάβη κανείς τήν ἄγνοιά του.
.             Οἱ Ἀρχαῖοι ἔλεγαν: «Γνῶθι σαυτόν». ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΠΟΥΜΕ πρῶτα «Γνῶθι Θεόν», διότι χωρίς “γνῶθι Θεόν”, δέν ὑπάρχει “γνῶθι σαυτόν”. Ἀλλά ποῦ τέτοιο πρᾶγμα!…. Μᾶς ἀφήνει τό ἐγώ μας; Μᾶς ἀφήνουν οἱ πλάνες μας, μᾶς ἀφήνει ἡ κοσμική δόξα;
.           Εἶπε ὁ Παστέρ: Θά ἔδινα εὐχαρίστως ὅλη τήν δόξα μου ὡς ἐπιστήμονας, γιά ἕνα ψίχουλο ἀπό τήν δόξα τοῦ Μεγάλου Ἀντωνίου, ὁ ὁποῖος δέν ἤξερε οὔτε νά διαβάζη. Ἐμεῖς καί μόνο στή σκέψη ὅτι θά χάσουμε τήν κοσμική δόξα, τίς ὑπερβολικές ἀνέσεις καί πολυτέλειες, μᾶς πιάνει κατάθλιψη.
.              Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ χριστιανισμός ἐκπολιτίζει, ἀλλά ὁ πολιτισμός δέν ἐκχριστιανίζει. Θεωροῦμε κατόρθωμα ὅτι φθάσαμε σέ μηχανές πού «σκέπτονται» καί ἐνεργοῦν σάν «ἄνθρωποι». Ὁ κίνδυνος ὅμως εἶναι νά καταντήσουν οἱ ἄνθρωποι νά σκέπτονται καί νά αἰσθάνωνται σάν μηχανές. Ἤ, μήπως ἤδη ἔχουμε καταντήσει ἔτσι; Διερωτῶμαι….
.              Τήν ἐποχή μας κατακλύζουν οἱ “κομπιοῦτερς – μνῆμες”. Ὁ σύγχρονος ὅμως ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος χωρίς Χριστό, πάσχει κυρίως ἀπό “κομπιοῦτερ – λήθης”. Δηλαδή, θέλει καί προσπαθεῖ νά ξεχάση τούς φόβους του, τίς ἀνασφάλειές του καί τίς ἐν γένει ἐνοχές του καί ΟΧΙ νά ἀποβάλλη τά πάθη του καί ὅλες τίς συνέπειες ἀπό αὐτά. Ἐνῶ, ὅταν καί ἐάν ζοῦμε κατά Θεόν, θέλουμε, ὄχι νά ξεχάσουμε τά πάθη μας, ἀλλά νά τά θεραπεύσουμε.
.              Πολλοί ἄνθρωποι καταναλώνουν τό μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς τους, γιά νά κάνουν ἄθλιο τό ὑπόλοιπο. Γι’ αὐτό, συχνά ἀντιπαθοῦμε τούς σωστούς ἀνθρώπους -ὄχι γιά τό τί εἶναι-ἀλλά γιά τό τί εἴμαστε ἐμεῖς! ….
.              Δέν μᾶς συμφέρει νά κυκλοφοροῦν σωστοί ἄνθρωποι στήν πιάτσα. Θίγεται τό λερωμένο ἐγώ μας καί φοβόμαστε μήν ἀποκαλυφθῆ καί τσαλακωθῆ…
.              Στό χτύπημα τῆς θύρας τοῦ Παραδείσου, βαρειά ἀντήχησε ἡ ἐρώτηση: «Ποιός εἶναι»; ρώτησε ἀπό μέσα ὁ Χριστός. «Ἐγώ», ἀπήντησε ὁ ἀσκητής. Ἡ πόρτα ἔμεινε κλειστή. Ἔφυγε πάλι ὁ ἀσκητής γιά τήν ἔρημο, ὑποβλήθηκε σέ νέες πνευματικές ἀσκήσεις καί ξαναγύρισε. Χτύπησε τήν πόρτα καί στό ἐρώτημα “Ποιός εἶναι;” αὐτήν τήν φορά ἀπήντησε «Ἐσύ». Ἄνοιξε, τότε, διάπλατα ἡ θύρα, γιατί εἶχε τώρα πιά ἀνακαλύψει ποιό ἦταν ἐκεῖνο τό ἐμπόδιο πού τήν κρατοῦσε πρίν κλειστή. Ἦταν τό “ἐγώ” τοῦ ἐγωιστῆ ἀνθρώπου, πού ἔπρεπε τώρα νά ἀντικατασταθῆ μέ τό “Ἐσύ” τοῦ Χριστοῦ.
.              Ὅποιος νίκησε τόν ἑαυτό του, δέν ἔχει νά φοβᾶται κανέναν ἀντίπαλο. Εἶπε Γέρων: «Σέ ὅλη μου τήν ζωή πάλαιψα μέ τόν ἑαυτό μου, γιά νά σώσω τόν ἑαυτό μου ἀπό τόν ἑαυτό μου». Ψάχνουμε γύρω μας, ἔχουμε ἀτελείωτους λογισμούς μέ τούς πνευματικούς μας, μέ τούς φίλους, μέ τούς γνωστούς, μέ τούς ἄλλους, μέ ὅλους.  Πάντοτε φταῖνε οἱ ἄλλοι.  Ταλαίπωρε ἄνθρωπε, ψάξε μέσα σου, ψάξε γιά σένα. Ἀπό σένα πηγάζουν ὅλα, ἀπό τά πάθη σου, ἀπό τόν ἐγωϊσμό σου, ἀπό τίς ζήλειες σου, ἀπό τίς κακίες, τά κόμπλεξ σου καί τόσα ἄλλα. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός μας εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ΕΥΑΤΟΣ.
.              Μή στάζεις δηλητήριο, δέν προξενεῖς τίποτε στούς ἄλλους. Ἐσύ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ αὐτοδηλητηριάζεσαι καί αὐτοτιμωρεῖσαι.
.              Ἐκεῖνοι πού μποροῦν, πράττουν. Ἐκεῖνοι πού δέν μποροῦν, σχολιάζουν. Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία, ὅτι ἀπαιτεῖ τυφλή ὑπακοή τό δόγμα της; Ἐκεῖνοι πού πιστεύουν στίς χειρότερες ἐφημερίδες, στά ἐντελῶς διεστραμμένα καί παραπλανητικά κανάλια τῶν τηλεοράσεων καί πιό συχνά στίς πιό γελοῖες δεισιδαιμονίες.
.              Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία ὅτι ὑποβιβάζει τόν ἄνθρωπο; Ἐκεῖνοι πού διεκδικοῦν τόν πίθηκο γιά πατέρα, ἤ γιά πεθερό – ὅπως θέλετε πάρτε το -, τήν τύχη γιά δάσκαλο, τήν ἡδονή γιά κανόνα τῆς ζωῆς, τό μηδέν γιά τέλος.
.              Ποιοί κατηγοροῦν τήν Ἐκκλησία πώς δέν εἶναι ἐπιεικής; Ὅσοι δέν ἐπιτρέπουν σέ κανέναν νά ἔχη ἄλλη γνώμη ἀπό τήν δική τους.
.              Κατηγοροῦν ἐπισκόπους, παπᾶδες, μοναχούς, ἀλλά ποιό τό ὄφελος; Ἡ λάσπη πού ρίχνουμε στούς ἄλλους, λερώνει μόνον τόν ἑαυτό μας. Εἰρωνεύονται καί χλευάζουν ταπεινούς ἀνθρώπους, γνησίους Χριστιανούς πού ἀγωνίζονται γιά τήν πίστη τους. Ὅποιος μιλᾶ μέ καταφρόνηση γιά ταπεινό ἄνθρωπο, εἶναι σάν νά ἄνοιξε τό στόμα του ἐναντίον τοῦ Θεοῦ….
.              Σέ μία λαϊκή ἐξέγερση, ὁ λαός εἶχε πετροβολήσει ἕνα ἄγαλμα τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οἱ αὐλικοί, τότε, συνέστησαν στόν Μέγα Κωνσταντῖνο νά προβῆ σέ παραδειγματική τιμωρία. «Ἔγκλημα διέπραξαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοί», τοῦ εἶπαν. «Τόλμησαν νά λιθοβολήσουν τό σεπτό πρόσωπό σου». «Μά, τί λέτε;» εἶπε ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος μέ ἀγαθότητα, φέρνοντας συγχρόνως τά δάκτυλά του στό πρόσωπό του. «Ἐγώ, δέν νοιώθω καμμία πληγή στό μέτωπό μου, λέγει ὁ Ἅγιος. Τούς συγχωρῶ ὅλους».
.              Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, στήν ἐποχή μας ΛΙΓΑ μέτωπα καθαρά ὑπάρχουν!…. Ἀλλά ποῦ ἔχουμε καταντήσει! Λερωμένα δάκτυλα νά δείχνουν καί νά κατηγοροῦν τά καθαρά μέτωπα.
.              Ἡ Ἐκκλησία εἶναι σάν τό τζάκι. Ἄλλοι παίρνουν ἀπ’ αὐτό τήν φλόγα καί ἄλλοι τήν στάχτη. Οἱ πρῶτοι ἀσχολοῦνται καί ἐμβαθύνουν στά «θεῖα» καί ὑπερκόσμια καί ἀνεξάντλητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἀπολαμβάνουν ζεστασιά, καί ὄχι μόνο. Οἱ ἄλλοι, ἀπασχολοῦνται, ἀνασκαλεύουν, κουτσομπολεύουν καί ὄχι μόνο, τά ἀνθρώπινα, τά εὐτελῆ, πού συμβαίνουν ἀπό ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας, καί γεύονται στάχτη.
.              Κάποιος, κουτοπόνηρος, πλησίασε ἕναν ἀσκητή καί τόν ρώτησε: «Τί εἶναι Γέροντα γιά τόν Θεό 1.000 χρόνια;» «Ἕνα λεπτό τῆς ὥρας, παιδί μου», ἀποκρίθηκε ὁ ἀσκητής…. «Καί τί εἶναι μία βαλίτσα χρυσάφι;» «ΤΙΠΟΤΕ, μία δραχμή», εἶπε ὁ ἀσκητής. «Τότε, παρακάλεσε, Γέροντα, τόν Θεό νά μοῦ δώση μία δραχμή!…». Τόν λοξοκοίταξε ὁ ἀσκητής, σιώπησε, καί σέ λίγο τοῦ ἀπάντησε: «Τό εἶπα στόν Θεό καί μοῦ εἶπε νά περιμένης ἕνα λεπτό τῆς ὥρας!..».
.              Ἕνας ἄλλος, ἐξυπνάκιας, θέλοντας νά κάνη φτηνό πνεῦμα καί νά εἰρωνευτῆ, πλησίασε μετά τό κήρυγμα τόν Ἱερέα καί τόν ρώτησε: «Πάτερ, δέν μᾶς εἴπατε κάτι!  Στήν κόλαση, τούς ἁμαρτωλούς τούς ψήνουν ἤ τούς βράζουν;» «Δέν ξέρω φίλε μου», εἶπε ὁ Ἱερέας. «Αὐτό θά τό διαπιστώσεις μόνος σου»!
.              Ἄνθρωποι, ποὺ ἀντί νά ἀγωνίζωνται πῶς θά ζήσουν κατά Θεόν, ἀπεραντολογοῦν σέ σχολαστικές συζητήσεις περί Θεοῦ καί Ἁγίων! Ἄν τύχη καί δοῦν δύο πόρτες, πού στή μία εἶναι γραμμένο “ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ” καί στήν ἄλλη “Διάλεξις περί Παραδείσου” θά προτιμήσουν νά μποῦν στήν δεύτερη πόρτα…. Νά μή λατρεύης τόν Θεό πού ΕΣΥ δημιούργησες, ἀλλά τόν Θεό πού δημιούργησε ἐσένα!Μέ τίς ἀτέρμονες δογματικές συζητήσεις, ἐκζητήσεις καί ἐκκλησιολογικές φιλονεικίες ἐπιχειροῦμε νά μποῦμε στά οἰκογενειακά τοῦ Θεοῦ. Καί τό μόνο πού καταφέρομε εἶναι νά μένωμε, δυστυχῶς, ἔξω ἀπό τήν οἰκογένεια τοῦ Θεοῦ. Ἔλεγε ὁ μακαριστός Γέροντας Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης: «Ὅλοι εἴμαστε, ἀναμφισβήτητα, παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά πόσοι ἀπό μᾶς βρίσκονται στό σπίτι τοῦ Πατέρα τους»;

.              Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Θεός δέν ζητᾶ συνηγόρους, πού προβάλλουν μέ τά λόγια τους τήν ἀξία τοῦ Χριστιανισμοῦ.  Ζητᾶ πιστούς πού νά δείχνουν, μέ τόν ἄψογο βίο τους, τήν δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Ἡ καλύτερη ὑπεράσπιση τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἀλλά καί ἡ χειρότερη δυσφήμισή του, προέρχεται ἀπό τόν βίο καί τήν πολιτεία τῶν φερομένων ὡς πιστῶν του. Πολλοί μιλοῦν γιά τόν Χριστιανισμό μέ τό μέτρο, ἀλλά τόν ζοῦν μέ τόν πόντο. Ἡ διαφορά μεταξύ τοῦ φανατισμοῦ καί τῆς πίστης εἶναι ὅτι τήν πίστη μπορεῖς νά τήν ἐξηγήσης, χωρίς νά γίνης ἔξω φρενῶν. Ὁ φανατικός ἄνθρωπος εἶναι σάν ἐκεῖνον πού φωνάζει δυνατά, μόνο καί μόνο γιά νά ἀκούη τόν ἀντίλαλο τῆς φωνῆς του ὁ ἴδιος. Ποιός εἶναι ὁ φανατικός; Ὁ ἄνθρωπος πού δέν ἀλλάζει γνώμη, ἀλλά δέν ἀλλάζει καί θέμα. Πολλοί ἄνθρωποι φιλονεικοῦν γιά τήν θρησκεία, γράφουν περί αὐτῆς, μάχονται γι᾽ αὐτή, λένε ὅτι εἶναι ἕτοιμοι νά πεθάνουν χάριν αὐτῆς, ἐκτός ἀπό τό νά ζοῦν σύμφωνα μέ αὐτήν.
.              Ἕνας σοφός εἶπε γιά τόν δραστήριο ἄνθρωπο, πού ἀγωνίζεται χωρίς σκοπό: «Τρέχει, τρέχει ἀκούραστα, πάνω – κάτω στό γήπεδο, μόνο πού ξεχνάει πώς ὑπάρχει καί μπάλα»!
.              Ὁ πιστός πού θέλει νά κάμη ἐναρμόνια τή ζωή του, πρέπει νά στρέψη τήν πλάτη του στίς παραφωνίες καί στά ἀτελείωτα φάλτσα τοῦ κόσμου. Πολλοί θεολογοῦμε, ἀλλά πόσοι θεοπρακτοῦμε; Πόσοι δηλαδή κάνουμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ;
.              Ἕνας Γέροντας ἀσκητής συνήθιζε νά λέη: «Ἄν ὁ Θεός μέ πρόσταζε νά περάσω διά μέσου ἑνός τοίχου, θά τό ἔκανα. Ἡ δική μου δουλειά θά ἦταν νά περάσω, ἡ δική Του, ἡ δουλειά τοῦ Θεοῦ, νά γκρεμίση τόν τοῖχο».
.              Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἐκεῖνα στά ὁποῖα σκοντάφτουμε εἶναι τά πετραδάκια. ΟΧΙ τό βουνό.
.              Οἱ κλέφτες, παλαιά, πεταλώνανε τά ἄλογά τους ἀνάποδα, ὥστε νά παραπλανοῦν τούς διῶκτες τους, πού ἔψαχνα τά χνάρια τους. Ἔτσι καί ὁ Διάβολος, δέν μᾶς κάνει μετωπική ἐπίθεση, ἀλλά μᾶς στήνει παγίδες.  Καί ὅταν μπαίνει στήν καρδιά μας, καί ὅταν προσποιῆται ὅτι τάχα φεύγει.
.              Ἔλεγε κάποιος Γέροντας: «Γι’ αὐτό χρειάζεται ΛΑΓΩΝΙΚΟ, γιά νά τόν πιάσης τόν Διάβολο, καί ΤΕΤΟΙΟ Λαγωνικό εἶναι ὁ καλός ἐξομολόγος». Ἀρκεῖ νά ἔχη προηγηθεῖ μετάνοια. Διότι, ἐξομολόγηση ΧΩΡΙΣ μετάνοια, δέν εἶναι κἄν ἐξομολόγηση. Ὁ ἄνθρωπος ὁ ἀμετανόητος, πού συνεχῶς ἁμαρτάνει καί οὔτε κἄν προσπαθεῖ νά μετανοήση, εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δέν θέλει τελικά νά μετανοήση. Εἶναι σάν ἐκεῖνον πού σκότωσε τούς γονεῖς του καί στήν ἀπολογία ζήτησε ἀπό τό Δικαστήριο νά τόν λυπηθῆ, γιατί ἦταν ὀρφανός!

.              Ἐκτός τῶν ἄλλων πού προανεφέραμε, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,  ἕνα πάρα πολύ σοβαρό θέμα, πού ἀπασχολεῖ τήν ἐποχή μας, εἶναι ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας. Ὑπάρχει σήμερα σωστή χριστιανική οἰκογένεια; Σπάνιο! …
.              Ἡ καλή οἰκογένεια, εἶναι ὅπως ἡ κατοικία.  Δέν φυτρώνει, κατασκευάζεται ἀπό τήν χριστιανική ἀγωγή τῶν γονέων, πού δέν ξέρω σέ ποιό βαθμό ὑπάρχει σήμερα καί ἀπό τήν παιδεία τῶν σχολείων πού σήμερα εἶναι ἀνύπαρκτη ἕως πολύ ἀρνητική. Παλαιότερα, τό ἀνδρόγυνο ἔπρεπε νά ἔχη ἕνα πολύ σοβαρό λόγο γιά νά χωρίση.  Σήμερα, ἀναζητεῖ ἕνα πολύ σοβαρό λόγο γιά νά μή χωρίση.
.              Συζητᾶνε οἱ γονεῖς πολύ γιά τά παιδιά τους.  Δέν συζητᾶνε ὅμως μέ τά παιδιά τους.
.              Λέει ἕνα γνωμικό: «Σέ ὅποιο σπίτι δέν μπαίνει ὁ ἥλιος, μπαίνει ὁ γιατρός». Οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι, στίς σημερινές οἰκογένειες, διαπιστώνουν ὅτι: «Σέ ὅποιο σπίτι δέν μπαίνει ὁ Χριστός, μπαίνει ὁ ψυχίατρος». Ἕνα παιδί, ἐπισκέφθηκε ἕναν ψυχίατρο, καί ὁ γιατρός τόν ρώτησε: «Σέ ἀγαπᾶνε, παιδί μου, οἱ γονεῖς σου;» Καί τό πληγωμένο παιδί ἀπάντησε: «Τό πρόβλημα δέν εἶναι ἄν μέ ἀγαπᾶνε, ἀλλά ἄν ἔχουν οἱ ἴδιοι ἀγάπη μεταξύ τους».
.              Μία κυρία εἶπε σέ κάποιο Γέροντα γιά τόν γυιό της, ὅτι δέν ἔδινε καμμία σημασία στά ὅσα αὐτή τοῦ ἔλεγε γιά τόν Θεό καί τήν πίστη. «Θά σᾶς δώσω μία συμβουλή», τῆς εἶπε ὁ Γέροντας. «Νά μιλήσετε στόν Θεό γιά τόν γυιό σας καί ὄχι μόνο στόν γυιό σας γιά τόν Θεό».
.              Μέ πόνο καί λύπη εἶπε κάποιος: «Μή καταπιέζετε τά παιδιά σας. Σκεφθεῖτε ὅτι ἔχουν ‟δίκαιο”. Μεγαλώνουν σ’ ἕνα κόσμο ἐντελῶς ἀπάνθρωπο. Ἐσεῖς, μεγαλώσατε σ’ ἕναν κόσμο, ὅπου εἴχατε καί πεῖνα καί ἀνέχεια καί δυστυχία καί φτώχεια. Ἑπομένως μπορούσατε νά ἐλπίζετε!…  Σήμερα, τά παιδιά σας δέν ἔχουν σέ τί νά ἐλπίζουν, ὅταν τά ἔχουν πρό πολλοῦ ὅλα.  Καί τοῦ πουλιοῦ τό γάλα, χάμπουργκερ, χρήματα, τηλεόραση, ὑπολογιστές, κινητά, μηχανάκια, ἐπώνυμα ὡραῖα ροῦχα κ.λ.π.. εἶναι τά φτωχά, μπουκωμένα. Λυπηθεῖτε τα!» Καί μετά ψάχνουμε νά βροῦμε τί φταίει! …

.              Οἱ σήμερα τιμώμενοι Ἅγιοι μας καί γενικά ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας, ἀπό τί ἔγιναν Ἅγιοι; Ἀπό τά θαύματα; ΟΧΙ! Αὐτό εἶναι δουλειά μόνο τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά, ἀπό τήν προσωπική τους Ἀρετή ἔγιναν Ἅγιοι! Ἡ ἀρετή εἶναι κατάσταση ἐμπόλεμη. Ἕνας πόλεμος διαρκής καί ἀκατάπαυστος κατά τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας.
.              Δέν ἔδωσε στόν Χριστό τίποτε ἐκεῖνος πού δέν τοῦ τά ἔδωσε ὅλα. Ὁ Χριστός  -μία λάθος ἀντίληψη πού ἔχομε – δέν ἀποτελεῖ ὑπόσχεση γιά τήν μή δημιουργία θύελλας. Ἀποτελεῖ ὅμως ἀσφάλεια μέσα στή θύελλα.
.              Ἄς συνετισθοῦμε καί ἄς ἀκούσωμε τόν συνεχῆ καί ποικίλο συναγερμό μέ ὅλα αὐτά πού συμβαίνουν τόν καιρό ἐτοῦτο. Διάλυση κράτους, οἰκογένειας, παιδείας, ἀνελέητος καί πονηρός πόλεμος κατά τῆς θρησκείας μας καί λοιπά. Ὅλα αὐτά, εἶναι σειρῆνες καί χτυπᾶνε.
.              Ἂς μετανοήσουμε καί ἄς προσευχηθοῦμε. Εἴμαστε ὅλοι συνυπεύθυνοι. Νά ἀρνηθοῦμε ὅλα ὅσα θέλουν νά μᾶς περάσουν.  Δέν διεκδικοῦμε κάτι, ἁπλῶς τά δεδομένα, τά ἀπαιτοῦμε. Ἄς ἀποκτήσουμε τό φρόνημα τῶν τοπικῶν προστατῶν Ἁγίων μας. Ταπείνωση -προσευχή-μετάνοια.
.              Τί εἶναι μετάνοια; Ἀλλάζω νοῦ!  Παύω νά ἁμαρτάνω. Μίμησις τῶν Ἁγίων.  Ἄν οἱ δύσκολες περιστάσεις μᾶς βροῦν κοντά στό Θεό, τότε σίγουρα θά βροῦμε τόν Θεό μέσα στίς δύσκολες περιστάσεις.
.              Αὐτός ὁ ὁποῖος δέν εἶναι πνευματικός ἕως τήν σάρκα του, τελικά γίνεται σαρκικός ἕως τό πνεῦμα του.
.              Ὑπάρχουν δύο εἰδῶν ἐλευθερίες. Ὑπάρχει ἡ ψεύτικη ἐλευθερία, ὁπότε εἶναι κανείς ἐλεύθερος νά κάνη ὅ,τι θέλει, καί ἡ ἀληθινή ἐλευθερία ὁπότε εἶναι κανείς ἐλεύθερος νά κάνη ὅ,τι πρέπει.  Κι ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ξέρουμε τί πρέπει νά κάνουμε.  Νά ἀναλάβουμε, λοιπόν, ὅλοι μας τίς εὐθῦνες μας πρίν εἶναι πολύ ἀργά. Νά ψάξουμε νά βροῦμε τό σφουγγάρι πού θά σβύσει τίς ἀνορθογραφίες πού γεμίζουν τόν μαυροπίνακα πού ἔχουμε μέσα στήν ψυχή μας. Γιά πολλούς ἀνθρώπους τό πρόβλημα δέν εἶναι πού δέν μποροῦν νά βροῦν τήν λύση, ἀλλά πού δέν μποροῦν νά δοῦν οὔτε τό πρόβλημα.
.              Τό ἐρώτημα δέν πρέπει νά εἶναι ποιός ἔχει δίκαιο, ἀλλά ποιό εἶναι τό δίκαιο!  Ὅταν οἱ θεσμοί διατρέχουν κίνδυνο, ἡ σιωπή δέν εἶναι χρυσός. Εἶναι κάρβουνο πού μουτζουρώνει!… Καί μία σπίθα, εἶναι ἀρκετή γιά νά δημιουργήσει πυρκαγιά. Καί στήν περίπτωσή μας ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ. Γιατί ὅπως εἴμαστε ὑπόλογοι γιά κάθε βλαβερό μας λόγο, ἔτσι εἴμαστε ὑπόλογοι καί γιά κάθε ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ μας. Εἶπε κάποιος: «Τήν ἐποχή μας βαραίνει ἡ ἐνοχή, ὄχι τόσο γιά τίς κακές πράξεις τῶν κακῶν ἀνθρώπων, ὅσο ἡ ἀποτρόπαιη, ἀπαράδεκτη, σιωπή τῶν καλῶν ἀνθρώπων γιά τίς κακουργίες τῶν κακῶν».
.              Στήν παροῦσα ζωή, ὁ ἕνας, μικρός ἤ μεγάλος, θά κρίνεται πάντοτε ἀπό τούς ἄλλους. Στή μέλλουσα ὅμως ζωή οἱ πολλοί, δηλαδή οἱ πάντες, θά κριθοῦμε ἀπό τόν ΕΝΑ! Τό Θεόν. Ἡ ἀπόφαση γιά τούς πολλούς θά εἶναι τότε ἡ ἐτυμηγορία τοῦ ΕΝΟΣ. Ἐδῶ σ’ αὐτή τήν ζωή, οἱ κρίσεις τῶν ἀνθρώπων γιά τούς ἄλλους στηρίζονται σέ ὅ,τι βλέπουν μόνον ὡς θεατές. Ἡ κρίσις τοῦ Θεοῦ γιά ὅλους μας ὅμως βασίζεται σέ ὅσα γνωρίζει, ὡς τέλειος καρδιογνώστης ὁ Θεός.
.              Προσπάθησε, νά μήν ἐξογκώνης τά σφάλματα τῶν ἄλλων!  Νά μή σέ χαρακτηρίζη δηλ. ἡ τακτική τοῦ γελοιογράφου, πού ἐξογκώνει κάτι γιά νά τό σατυρίση.  Νά σέ διακρίνη, ἀντίθετα, ἡ εὐγένεια τοῦ καλοῦ ζωγράφου πού διορθώνει κάτι γιά νά τό ὀμορφήνη. Μήν ἀσχολεῖσαι μέ τό κακό πού βλέπεις πανεύκολα γύρω σου. Προσπάθησε νά ἀνακαλύψης τήν ἀρετή, πού εἶναι συνήθως κρυμμένη. Νά εἶσαι ἐξερευνητής τῶν μαργαριταριῶν τῆς ἀρετῆς στόν ἀπέραντο ὠκεανό τῶν ἀνθρώπων καί ὄχι ρακοσυλλέκτης τῆς κακίας στόν σκουπιδοντενεκέ τῆς ἀνθρωπίνης ἀπέραντης ἀθλιότητας!….
.              Πολλοί ἄνθρωποι σέβονται καί τιμοῦν τούς πεθαμένους Ἁγίους, ἀλλά τούς βασάνιζαν καί τούς ἐδίωκαν, ὅταν ζοῦσαν. Μᾶς κουβαλήσανε καί τούς –δῆθεν Κυρίους- ἀπό τό Διεθνές Νομισματικό ταμεῖο σάν ἀθῶα περιστέρια πού θά φέρουν τήν λύση. Μόνο πού δέν εἶναι περιστέρια. Κόρακες, κοράκια εἶναι. Καί, ἐννοεῖται, ὅτι μεταξύ τους: Κόρακας, κοράκου μάτι δέν βγάζει ποτέ! Ὅσο μέ ἐμᾶς, τούς πῆρε ὁ πόνος!…. Ἄν ἔχουμε δάσκαλο καί ὁδηγό κοράκια, μέ μαθηματική ἀκρίβεια, θά μᾶς ὁδηγήσουν σέ ψοφίμια. Τέτοιους ὁδηγούς ΔΕΝ χρειαζόμαστε. ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΘΕΛΟΥΜΕ.
.              Ἐμεῖς πρέπει νά ἔχουμε ὁδηγό τό ΔΙΗΝΕΚΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ τόν Χριστό, τό ταμεῖο τῆς ἀστείρευτης Θείας Χάριτος. ΟΧΙ λοιπόν ΔΟΥ ΝΟΥ ΤΟΥ (ΔΝΤ), ἀλλά ΔΟΥ ΠΟΥ ΤΟΥ, δηλαδή ΔΙΗΝΕΚΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ. Σ’ αὐτό τό ΔΙΗΝΕΚΕΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ, μέ χριστιανική αὐταπάρνησι, κατέθεταν οἱ σήμερα τιμώμενοι Ἅγιοι μας.  Καί ΤΩΡΑ, ΠΑΜΠΛΟΥΤΟΙ, μποροῦν καί θέλουν νά μᾶς δίδουν πλούσιες καί ἀνεξάντλητες ΔΩΡΕΕΣ, ἀπό τήν ἀστείρευτη τράπεζα τοῦ οὐρανοῦ, ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ, μέ μόνο ἀντάλλαγμα τήν δική μας ἀγαθή προαίρεση.
.              Ἄς μή χάσουμε, λοιπόν, τήν ΕΥΚΑΙΡΙΑ. Ἰδού καιρός πνευματικῆς κατάθεσης. Ὁ δέ ΤΟΚΟΣ αὐτῆς τῆς συνδιαλλαγῆς, σύμφωνα μέ τήν ἀψευδῆ καί προφητική ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ εἶναι, γι’ αὐτή τήν ζωή, ὁ τόκος ὑπερπολλαπλάσιος, γιά δέ τήν ἄλλη ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΑΙΩΝΙΟΣ.
.              Ἡ σημερινή δέ θλιβερή κατάστασις μεγιστοποιεῖ  τελικά τήν μεγάλη σημασία, ὠφέλεια καί ἀνάγκη τῆς σημερινῆς ἐξαισίας ἑορτῆς. Ὁπότε καί ἡ εὐγνωμοσύνη μας, βεβαίως καί εἶναι ἀκόμα πιό μεγάλη πρός τόν Ἐπίσκοπό μας κ.κ. Νικόλαον, πού ὡς γνωστόν ἐθέσπισε τήν σημερινή ἑορτή.

.              Εὔχομαι, ὁλόθερμα, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, διά πρεσβειῶν τῶν Φθιωτῶν Ἁγίων μας, στά δύσκολα χρόνια πού ζοῦμε, ἀντιστεκόμενοι θεοπρεπῶς, νικηταί τῆς ἁμαρτίας, νά εἰσέλθουμε εἰς τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν, ἐκεῖ ὅπου ΟΛΩΣ ΙΔΙΑΙΤΕΡΩΣ μᾶς περιμένουν οἱ τοπικοί μας Ἅγιοι! … Ἀμήν. Γένοιτο!…

 

ΠΗΓΗ: tideon.org (ἀπὸ impantokratoros.gr)

 

, ,

Σχολιάστε