Ἄρθρα σημειωμένα ὡς κρίση ταυτότητος

ΟΙ ΠΛΗΓEΣ ΤΗΣ ΠΑΤΡIΔΑΣ: Η ΚΟΧΛΙΑΡΙΟΦΟΡIΑ ΚΑΙ Ο ΚΩΘΩΝΙΣΜOΣ (Δ. Νατσιός) «Ἡ εὐφυία ἔχει ὅρια, ὁ… κωθωνισμὸς εἶναι ἀπεριόριστος…»

Ο πληγς τς Πατρίδας: κοχλιαριοφορία κα κωθωνισμς

Γράφει ὁ Δημ. Νατσιός
Δάσκαλος-Κιλκίς

.               Κοχλιάριον ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι τὸ κουτάλι ἢ χουλιάρι ἢ χλιάρ(ι) στὰ χωριὰ τῆς Μακεδονίας.
.               Ἡ λέξη παράγεται ἀπὸ τὸ «κοχλίας», τὸ κοινῶς λεγόμενον σαλιγκάρι. «Κατὰ τοὺς ἀρχαιοτάτους χρόνους», διαβάζουμε στὸ λεξικὸ τοῦ «ΗΛΙΟΥ», «ἀντὶ κοχλιαρίων ἐχρησιμοποιοῦντο κογχύλια», δηλαδὴ ὄστρακα κοχλιῶν. Εἶναι γνωστὸ ὅτι καὶ σήμερα σὲ πολλὰ νησιά μας τὰ σαλιγκάρια ὀνομάζονται κοχλιοί.
.               Ἂς ἔρθουμε τώρα στοὺς «νεωτάτους» χρόνους. Ἡ λέξη «κοχλιαριοφόροι» εἶναι ἐπινόηση τοῦ Ροΐδη, ποὺ πολλὰ μπορεῖ νὰ τοῦ καταλογίσει κανείς, ὅμως ἀνήκει σ’ αὐτοὺς τοὺς ἀδέσποτους, τοὺς ἀπροσάρμοστους τῆς νεοελληνικῆς πνευματικῆς ζωῆς, ποὺ μαστίγωσε ἀλύπητα τὴν διεφθαρμένη καὶ φαυλεπίφαυλη ἐν Ἑλλάδι κομματοκρατία. (Ἁπλῶς, σὰν τὸν Κοραῆ κι αὐτός, εἶχε «μαῦρα μεσάνυχτα» ἀπὸ Ὀρθοδοξία καὶ φόρτωνε πολλὰ κακῶς κείμενα στὸν κλῆρο νομίζοντας, ἐσφαλμένως, ὅτι οἱ δικοί μας κληρικοὶ εἶναι σὰν τοὺς «καπουτζίνους τῆς Εὐρώπης», ποὺ θά ᾽λεγε καὶ ὁ Μακρυγιάννης, «δὲν ἤξεραν ὅτ’ εἶναι σεμνοὶ κι ἀγαθοὶ ἄνθρωποι καὶ μὲ τὰ ἔργα τῶν χεριῶν τους ἀπόχτησαν αὐτά, ἀγωνίζοντας καὶ δουλεύοντας τόσους αἰῶνες». (Ἀπομνημονεύματα).
.               Ἀριστοκρατικῆς ἀντίληψης, Συριανὸς καὶ εὐρωτραφὴς ὁ Ροΐδης -ἔχασε ὅλη του τὴν περιουσία στὰ «Λαυρεωτικὰ»- πολυτάλαντος γραφιάς, νόσησε κι αὐτὸς ἀπὸ τὴν ἀνίατο ἀσθένεια τοῦ νεογραικυλισμοῦ, δὲν κατάλαβε τὴν γενέθλια παράδοσή του, μὲ μία μόνη διαφορὰ ἀπὸ τοὺς τότε καὶ νῦν εὐρωπιθήκους: Δὲν συμπορεύτηκε ἀλλὰ στηλίτευε ἀμείλικτα τὴν περιρρέουσα σκυβαλοκρατία).
.               Ἔλεγε, λοιπόν, ὁ Ροΐδης: «Ἕκαστος ἐν τῇ ἐξουσίᾳ κομματάρχης ἔχει ὑπὸ τὰς διαταγάς του ἀριθμὸν τινὰ κοκλιαριοφόρων, ἱκανὸν μὲν νὰ τρώγη, ὁλόκληρον τὸ περιεχόμενον τῆς χύτρας, οὐχὶ ὅμως καὶ νὰ ὑπερασπίζη αὐτὴν κατὰ τῶν ἀντιζήλων της». Κατὰ τὸν ἴδιο συγγραφέα «οἱ Ἕλληνες διαιροῦνται εἰς τρεῖς κατηγορίες: Α) εἰς συμπολιτευομένους, ἤτοι (=δηλαδή), ἔχοντας κοχλιάριον νὰ βυθίζωσιν εἰς τὴν χύτραν τοῦ προϋπολογισμοῦ, β) εἰς ἀντιπολιτευομένους, ἤτοι μὴ ἔχοντας κοχλιάριον καὶ ζητοῦντας παντὶ τρόπῳ νὰ λάβωσι τοιοῦτον, καὶ γ) εἰς ἐργαζομένους, ἤτοι οὔτε ἔχοντας κοχλιάριον οὔτε ζητοῦντας, ἀλλ’ ἐπιφορτισμένους νὰ γεμίζωσι τὴν χύτραν διὰ τοῦ ἱδρῶτος αὐτῶν». Κοχλιαριοφόροι εἶναι τὰ κομματόσκυλα -ὑπέροχος χλευασμὸς- τὰ ὁποῖα κάθε κυβέρνηση, γιὰ νὰ ἀποφύγει τὶς ἐνοχλητικὲς ὑλακές τους -ἡ γλώσσα μας τοὺς ὀνομάζει ὑλακόμωρους, ὁ διαρκῶς ὑλακτῶν- τοὺς παραδίδει τὴν κουτάλα, τὸ κοχλιάριον γιὰ νὰ γευτοῦν καὶ αὐτοὶ τὰ καλούδια τῆς χύτρας τοῦ προϋπολογισμοῦ.
.               Αὐτὰ γιὰ τὴν κοχλιαριοφορία. Ἐρχόμαστε τώρα στὸ δεύτερο σκέλος τοῦ ἄρθρου, τὸν κωθωνισμό. Προσφεύγουμε καὶ πάλι στὸ εὐκλεὲς καὶ εὐφρόσυνο θησαυροφυλάκιο τῆς ἐτυμολογίας. Ἀείρροη πηγὴ τιμαλφῶν ἑρμηνειῶν. Ξεφλουδίζεις κάποιες «ἄσημες» λέξεις καὶ αἴφνης, ἀνακαλύπτεις ἔκπληκτος ὅτι στὸ «φυλλόχωμά» τους φιλοξενοῦν χρυσόσκονη.
.                Ὁ κώθων ἦταν ἀρχαῖο στρατιωτικὸ ποτήριον. Ἐπινοήθηκε, τὸ πρῶτον, στὴν Σπάρτη. Γιατί στρατιωτικό; Εἶχε τὰ χείλη του γυριστὰ πρὸς τὰ μέσα (=στρεψαύχην). Ἔτσι δὲν ἄφηνε τοὺς ἐν ἐκστρατείᾳ στρατιῶτες, ποὺ πολλὲς φορὲς ἀναγκάζονταν νὰ πίνουν ἀκάθαρτο νερό, νὰ βλέπουν τὶς βορβορώδεις ἀκαθαρσίες, οἱ ὁποῖες κατακάθονταν, συγκρατοῦνταν ἀπὸ τὰ γυριστὰ πρὸς τὰ μέσα χείλη. Γιὰ νὰ τὸ ποῦμε ἁπλά, ἔκρυβε τὸν κουρνιαχτὸ τῆς μάχης. Μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ νερὸ ἔφτανε στὰ χείλη τοῦ μαχητῆ καθαρότερο. Βοηθοῦσε σ’ αὐτὸ καὶ τὸ «λασπῶδες» χρῶμα τοῦ κώθωνος. Ἀργότερα, γράφει ὁ Ἀθήναιος, ὁ κώθων -καὶ τὸ κωθώνιον, ὑποκοριστικό του, δηλαδή, ποτηράκι- χρησιμοποιοῦνταν καὶ γιὰ οἰνοποσία, γιὰ μέθη καὶ ὄργια καὶ σιγὰ-σιγά, ἡ λέξη κωθώνιον, κωθώνι, κατὰ τὸ παιδίον, παιδί, πῆρε τὴ σημασία τοῦ ἀνόητου.
.             Μάλιστα σὲ σύγχρονα ἐτυμολογικὰ λεξικὰ διαβάζουμε ὅτι «τὸ κωθώνιον χρησιμοποιήθηκε στὴν στρατιωτικὴ ὁρολογία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, δηλώνοντας τὸ κύπελλο μὲ τὸ πρωινὸ ρόφημα».
.             Ὅταν δὲ κατέφτασε στὴν Ἑλλάδα ὁ βασιλιὰς Ὄθων καὶ ἡ βαυαρέζικες ἀκρίδες, ἕνα ἀπὸ τὰ προσωνύμια, μὲ τὰ ὁποῖα τὸν στόλισαν, εἶναι καὶ τό… «κόθων».
.             Ἔκτοτε πολλοί… «κόθωνες» ἢ κωθώνια ταλαιπώρησαν καὶ ταλαιπωροῦν τὴν πολιτικὴ ζωὴ τούτου τοῦ τόπου. Ὁ κωθωνισμός, ἡ λέξη ἀπαντᾶται στὸν Ἀθήναιο, περίσσεψε τὰ τελευταῖα, ἰδίως τὰ «μνημονιακά», χρόνια. Ἐρωτῶ: Δὲν εἶναι κωθωνισμὸς τὸ νὰ λές, κατέχοντας ὑψηλότατο ἀξίωμα, ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι τεμπέληδες; Δὲν εἶναι κωθωνισμός, βαρυτάτης μορφῆς, νὰ ἰσχυρίζεσαι πῶς «μαζὶ τὰ φάγαμε»; Δὲν εἶναι κωθωνισμὸς νὰ ἀναλαμβάνεις τὴν διεξαγωγὴ ὀλυμπιακῶν games, ὄντας δανειοσυντήρητος; Δὲν εἶναι κωθώνια ὅσοι χαίρονταν καὶ γελοῦσαν; Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι τὸν κωθωνισμὸ κάποιων, ἐμεῖς τὸν εἰσπράττουμε ὡς καταστροφὴ καὶ οἰκονομικὴ φρίκη.
.             Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἕνα εἶδος κωθωνισμοῦ, ἐπὶ τῶν ἐθνικῶν θεμάτων, τὸ ὁποῖο ἰσοδυναμεῖ μὲ ἔγκλημα. (Πρὶν προχωρήσω νὰ παραπέμψω σὲ ἕνα διαχρονικὸ φαινόμενο κωθωνισμοῦ τῆς νεοελληνικῆς πολιτικῆς ζωῆς. Δὲν εἶναι κωθωνισμὸς τὸ νὰ κατηγορεῖ πάντοτε ἡ ἀντιπολίτευση τὴν κυβέρνηση γιὰ πράγματα ποὺ ἴδια, ὅταν ἦταν κυβέρνηση, ἔπραττε ἀσυστόλως; Νὰ παραθέσω ἕνα ἱστορικὸ ἀνέκδοτο ἀπὸ τὴν βιογραφία τοῦ μεγάλου πολιτικοῦ ἀνδρὸς Ἰω. Κωλέττη, τὸν ὁποῖο ὁ Μακρυγιάννης ὀνόμαζε «ἀπατεώνα καὶ ξένη κρεατούρα». Ὁ Γ. Βλαχογιάννης στὴν «Ἱστορικὴ Ἀνθολογία» του ἀναφέρει τὰ ἑξῆς:
.             «Συνέβηκε, κατὰ τὸ 1844-1847, ὁ τότε πρωθυπουργὸς Ἰω. Κωλέττης, νὰ ἀγορεύει στὴν Βουλή. Ἡ ἀντιπολίτευση μάνιζε καὶ φαροκοποῦσε ἐνάντιά του:
-«Δὲν σὲ θέλουμε! Δὲν σὲ θέλουμε», φώναζαν μία μέρα οἱ βουλευτές.
-«Ἀγαπητοί μου», εἶπε γλυκοπόνητα ὁ Κωλέττης, «σεῖς δὲν μὲ θέλετε ἐγὼ ὅμως σᾶς θέλω».
Ὅλοι οἱ πρωθυπουργοὶ θέλουν τὴν ἀντιπολίτευση, γιὰ νὰ ξεθυμαίνουν, νὰ ἀμολοῦν τοὺς λεονταρισμοὺς ποὺ δὲν μποροῦν, ὅταν στέκονται προσοχὴ ἐνώπιον τῶν… θεσμῶν).
.             Ἔρχομαι, κλείνοντας, στὸ θέμα τοῦ ἐγκληματικοῦ κωθωνισμοῦ. Πρόσφατα, ἕνας πολιτικὸς ἀρχηγός, ὁ ὁποῖος ὅταν δημοσιογραφοῦσε, γύριζε τὸ 2008 στὰ χωριὰ τῆς Φλώρινας προβάλλοντας καὶ προωθώντας τὶς σκοπιανὲς τρισαθλιότητες, κατήγγειλε σὲ μία ἐκπομπὴ τὴν περιφορὰ τοῦ Ἐπιταφίου στὸν Ἐχίνο τῆς Ξάνθης, υἱοθετώντας τὴν στάση τῶν πιὸ φανατικῶν τουρκολάγνων τῆς μουσουλμανικῆς μειονότητας. Ἡ ἐξαιρετικὴ ἐφ. «ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ» τῆς Κομοτηνῆς, στὶς 1.5 εἶχε ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ θέμα καὶ δημοσίευσε τὶς ἀπόψεις τῶν γνωστῶν πρακτόρων τοῦ προξενείου, ἀλλὰ καὶ νηφάλιες ἀπόψεις Μουσουλμάνων, ποὺ ἔβαζαν τὰ πράγματα στὴν θέση τους. Δὲν ὑπῆρξε καμμιὰ πρόκληση κατὰ τῆς μειονότητας, ἁπλῶς τὰ γνωστὰ γιουσουφάκια τσίριξαν γιὰ νὰ δημιουργηθεῖ θέμα. Ὁ ἐν λόγῳ, λοιπόν, …«κώθων» ἕνωσε καὶ τὴν δική του τσιριξιὰ μὲ αὐτὴν τῶν τουρκοπιασμένων. Τί νὰ πεῖ κανείς; Ὅπως προσφυῶς εἰπώθηκε, ἡ εὐφυία ἔχει ὅρια, ὁ… κωθωνισμὸς εἶναι ἀπεριόριστος…

, ,

Σχολιάστε

ΕΞΑΓΟΡΑΣΜΕΝΑ ΚΝΩΔΑΛΑ ΚΑΙ ΛΑΚΕΔΕΣ ΚΑΚΟΥΡΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ (Ἡ καταστροφὴ ποὺ ἔχει συντελεστεῖ στὴ χώρα μας καὶ στὴ ζωή μας εἶναι, ὁλοφάνερα, συνάρτηση τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθορᾶς, ἀνικανότητας).

 Ναὶ στὴν ἑνοποίηση, ὄχι στὴν εὐρωμαρμελάδα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 15.12.13

.             Ἡ καταστροφὴ ποὺ ἔχει συντελεστεῖ στὴ χώρα μας καὶ στὴ ζωή μας εἶναι, ὁλοφάνερα, συνάρτηση τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθορᾶς, ἀνικανότητας (σὲ βαθμὸ κακουργήματος) τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς ἐξουσίας. Κάποιοι ἐπιλέγουν νὰ προσθέτουν ἀμέσως ὅτι ἡ «κρίση» εἶναι διεθνής, παγκόσμια. Τὸ χρειάζονται, σαφέστατα, γιὰ ψυχολογικὴ καταφυγὴ στὴν παρηγοριὰ τῆς γενίκευσης: Ὅ,τι εἶναι νὰ συμβεῖ γιὰ ὅλους, θὰ συμβεῖ καὶ γιὰ μᾶς. Καὶ μέσα στὸ «σὲ ὅλους» ἐμπεριέχονται ὁπωσδήποτε παράγοντες ἱκανοὶ νὰ μᾶς χαρίσουν (δωρεὰν) τὴν ἀνάκαμψη.
.             Ἕνας λαὸς ξεπερνάει κρίσεις καὶ δυσκολίες, ὅταν τολμάει νὰ κοιτάζει τὴν πραγματικότητα κατὰ πρόσωπο. Νὰ μὴ γλιστράει σὲ δικαιολογίες ἀνώδυνες καὶ αἰσιοδοξίες ἡδονικές. Σίγουρα, νὰ μὴν ὀμφαλοσκοπεῖ. Νὰ μὴν ἀπολυτοποιεῖ τὴ συμφορά του μὲ κοντόφθαλη μονομέρεια, μυωπικὸ ἐπαρχιωτισμό, νὰ μὴν τὴν ἀπομονώνει ἀπὸ τὸ ἱστορικό της πλαίσιο, ἀπὸ τὰ συμβαίνοντα στὸν διεθνῆ σήμερα στίβο. Ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ στρουθοκαμηλίζει καταφεύγοντας στὴν «κοινὴ μοίρα», στὸ γενικευμένο ἀναπόφευκτο.
.             Μόνο λαοὶ ποὺ ἀντιπαλεύουν τὴ συμφορά τους σὰν πρόβλημα μὲ εὐρύτερη σημασία καὶ συνέπειες γιὰ τὴν ἀνθρωπιὰ τοῦ ἀνθρώπου, τὴν πάλη γιὰ «νόημα» τῆς Ἱστορίας, μόνο αὐτοὶ οἱ λαοὶ σώζονται ἀπὸ τὴν περιθωριοποίηση, ἀπὸ τὴν ἀσημαντότητα τὴν ταυτόσημη μὲ τὴν ἀνυπαρξία.
.             Ἡ καταστροφ πο χει συντελεστε στ χώρα μας κα στ ζωή μας (καταστροφὴ ποὺ μόνο μία ἐπιμέρους πτυχή της εἶναι ἡ οἰκονομικὴ) χει ποδειχθε συνάρτηση τς φαυλότητας, τς διαφθορς, τς νικανότητας τν πολιτικν μας. λλ κα συνάρτηση τς δραματικς κρίσης πο μαστίζει τν Ερώπη κα εναι κρίση ταυτότητας.
.             Τὸ ὅραμα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποίησης μοιάζει νὰ μὴν κατανοεῖται εὐρωπαϊκά, νὰ πρυτανεύουν κριτήρια καὶ σκοποθεσίες ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὶς ἕως τώρα κατακτήσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν κοινωνιῶν, τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν ἀναγκῶν καὶ προτεραιοτήτων τοῦ εὐρωπαίου ἀνθρώπου. Εἶναι πιὰ σαφέστατη ἡ ἀπειλὴ νὰ ὁδηγηθεῖ ἡ Εὐρώπη σὲ μία ἐξομοιωτικὴ τῶν λαῶν της πολτοποίηση, μὲ ὁλοκληρωτικὴ τὴν ὑποταγή τους στοὺς ὅρους τοῦ παγκοσμιοποιημένου, δίχως ἀντίπαλο, καὶ γι’ αὐτὸ ἀχαλίνωτου παιχνιδιοῦ τῶν «ἀγορῶν».
.             Βέβαια ἡ Εὐρώπη γέννησε τὸν Ἱστορικὸ Ὑλισμὸ (τυπικὸ προϊὸν τοῦ θρησκευτικοῦ [αὐγουστίνειου] ἀτομοκεντρισμοῦ καὶ συνακόλουθα τῆς χρησιμοθηρίας) μὲ τὰ δύο ἐφιαλτικά του πλοκάμια: κομμουνισμὸ καὶ καπιταλισμό. Καὶ τὰ δύο, μὲ συγγενικὲς ἢ καὶ ἀπαράλλαχτες στρατηγικὲς ἀπανθρωπίας, αὐτονομοῦν τὴν οἰκονομία ἀπὸ τὴν κοινωνία, θυσιάζουν σαδιστικὰ καὶ ἀνάλγητα ἀναρίθμητες ἀνθρώπινες ὑπάρξεις γιὰ νὰ δοκιμάσουν τὶς ἐφαρμογὲς τῶν ἰδεολογικῶν τους ἐφευρημάτων ἢ καὶ μόνο γιὰ τὴν ἡδονὴ τοῦ διεθνοποιημένου τζόγου στὰ χρηματιστήρια. Αὐτονομοῦν καὶ τὴν πολιτικὴ ἀπὸ τὴν κοινωνία, παίζουν τὸ παιχνίδι τους μὲ «πολιτικοὺς» – ξαγορασμένα κνώδαλα, λακέδες ξυπηρετικοὺς τῆς διαστροφικῆς κερδολαγνείας.
.             Σὰν τὸν μαθητευόμενο μάγο, τὸν πανικόβλητο μπροστὰ στὰ αὐτονομημένα γεννήματα τῆς θαυματουργίας του, προσπάθησε ἡ Εὐρώπη νὰ καταφύγει σὲ συμβιβασμοὺς ἐξισορροπητικῆς μεσότητας, δύο αἰῶνες τώρα, ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ἀκροτήτων μπολσεβικισμοῦ καὶ ἀχαλίνωτης κεφαλαιοκρατίας. Πέτυχε, σὲ κάποιες περιπτώσεις, θαυμαστὰ ἐπιτεύγματα «κοινωνικοῦ κράτους» – κράτους πρόνοιας, ἰσονομίας, σεβασμοῦ τῆς προσωπικότητας, ἔντιμης ὁριοθέτησης τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Πέτυχε νὰ διασώσει τὴ γονιμότητα τῶν διαφορῶν, τὴν ποικιλότητα παραδόσεων, ἐθισμῶν, νοοτροπιῶν, ποὺ χαρακτηρίζει τὶς εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες. Νὰ σεβαστεῖ τὴν ἐμμονὴ στὴ διαφορὰ τῶν γλωσσῶν, τὴν ξεχωριστὴ στὰ περισσότερα κράτη ἱστορικὴ μνήμη καὶ συνείδηση, τὴν καύχηση γιὰ ἐθνικὲς σχολὲς καὶ ἰδιαιτερότητες ἐκφραστικῆς στὴν Τέχνη.
.             Καθόλου τυχαία, οἱ ἀκρότητες τοῦ (εὐρωπαϊκότατου) Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ ἀναπτύχθηκαν ἐκτὸς τοῦ κυρίως εὐρωπαϊκοῦ χώρου: στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ στὴν Κίνα ὁ κομμουνισμός, στὶς HΠA ὁ σκληρὸς καπιταλισμός. Ἡ ἀκαταγώνιστη δυναμικὴ τῶν ἐνστικτωδῶν ἐνορμήσεων ἡδονῆς (ἡ Lustprinzip, ποὺ εἶπε ὁ Φρόυντ) ἀποδείχτηκε σαρωτικὰ ἰσχυρότερη τῶν ἐνορμήσεων αὐτοσυντήρησης (Selbsterhaltungstrieb): μὲ δόλωμα τὸν καταναλωτισμὸ ὁ καπιταλισμὸς νίκησε κατὰ κράτος τὸν ἀπάνθρωπο ἰσοπεδωτισμὸ τοῦ κομμουνισμοῦ. Σὰν λάβαρο λειτούργησε τὸ ἀμερικανικὸ μοντέλο: μία «κοινωνία τῆς εὐκαιρίας», τῆς προτεραιότητας τοῦ χρήματος ὡς αὐταξίας, ὅπου ἀκόμα καὶ ἡ πίστη στὸν Θεὸ ἀναγράφεται ἐμβληματικὰ στὸ χαρτονόμισμα («In God we trust»). Μετ τ συντριβ το σοβιετισμο, καπιταλισμς εναι πι μονόδρομος, χαλίνωτος σ μότητα, δίστακτος σ κβιαστικς μεθοδεύσεις, παγερ διάφορος γι τν τεράστιο ριθμ τν νθρώπων πο βυθίζονται καθημεριν στν πόγνωση.
.             Τελευταία παρουσία εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ ἀντίστασης στὸν ἀνδραποδώδη ἐξαμερικανισμὸ τῆς Εὐρώπης ἦταν ἴσως ὁ Ζὰκ Ντελόρ. Μετὰ ἀπὸ αὐτόν, ἡ εὐθύνη πλοήγησης τῆς E.E., ὅπως καὶ ἡ διακυβέρνηση τῶν κρατῶν-μελῶν της, παραδόθηκε σ θλιβερς μετριότητες, διεκπεραιωτς ντολν πο παγορεύουν ο «γορς» (χαρακτηριστικὸ παράδειγμα: τὸ ποιοὶ πρωτάρηδες, νεοσσοί, ἐπελέγησαν ὡς ὑπουργοὶ Οἰκονομικῶν ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν γκάμα ἔμπειρων καὶ ἰδιοφυῶν Ἑλλήνων οἰκονομολόγων, γιὰ νὰ διαχειριστοῦν τὴν «ἀνάκαμψη» τῆς χώρας ἀπὸ τὴν καταστροφή).
.             Μεθοδικά, ὁ ἐξαμερικανισμὸς τῆς Εὐρώπης ξεκίνησε ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια (πως κα φελληνισμς τν λλαδιτν π τς κπαιδευτικς μεταρρυθμίσεις). Αἰῶνες τώρα, ἡ ταυτότητα τῆς Εὐρώπης ἦταν τὰ πανεπιστήμιά της, ὅλα κρατικὰ – μετάδοση τς γνώσης κα δυνατότητα τς ρευνας δν ταν μπορεύσιμα γαθά, ταν διανόητο ν ποταχθον στ λογικὴ τῆς προσφορς κα τς ζήτησης. Στὴν εὐρωπαϊκὴ παιδεία δέσποζε ἡ ἀρχή: «ἡ γνώση γιὰ τὴ γνώση», ἡ γνώση γιὰ τὴ χαρὰ τῆς καλλιέργειας, τῆς ποιότητας, τὴ χαρὰ τοῦ καινούργιου, ὄχι τοῦ χρήσιμου. Ὁ ἐξαμερικανισμὸς καταργεῖ ἀπὸ τὴν Ὀξφόρδη τὴ σπουδὴ τῶν σανσκριτικῶν, μεταφέρει τὸ σχετικὸ κονδύλι σὲ ἄλλο, «παραγωγικὸ» ἀντικείμενο – ἀλλὰ ἡ Εὐρώπη ἦταν αὐτὸ ἀκριβῶς: ἡ σπουδὴ τῶν σανσκριτικῶν, σύμβολο τῆς ἀντίστασης στὸν πρωτογονισμὸ τῆς ὠφελιμοθηρίας.
.             Ὁ ἐκβιαστικός, ραγδαῖος ἐξαμερικανισμὸς τῆς Εὐρώπης ἔχει παμπλήθια πτυχῶν καὶ ἡ κάθε πτυχὴ προσθέτει ἔνταση στὴν ὀδύνη τῆς ἀπώλειας – κατ᾽ ἐξοχὴν ἡ βάναυσα γενικευμένη ἀγγλοφωνία καὶ ἡ ἐμπορευματοποίηση τῆς ἐκπαίδευσης. Ὁ καινοφανὴς «εὐρωσκεπτικισμός», ἂν γλιτώσει τὴν παγίδευση στὸν ἐθνικισμό, θὰ μποροῦσε νὰ ἐκφράσει τὴ ριζικὴ διαφορὰ τῆς «εὐρωπαϊκῆς ἑνοποίησης» ἀπὸ τὴ χρησιμοθηρικὴ (τυπικὰ ἱστορικὸ-ὑλιστικὴ) διεθνικ μαρμελάδα μιᾶς κοινωνίας μεταναστν, πο τος συνδέει μόνο «εκαιρία» γι χρμα – χι κοινς πολιτισμός, χι «καλλιέργεια».

.             Ἡ Ἑλλάδα τῆς «γενιᾶς τοῦ ’30» θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε πρωτοστατήσει σὲ μία αὐθεντικὴ «εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση».

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 2. «Πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος» (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

 κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας [Β´]

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Α´ Μέρος: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/23/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας/

3. Ἡ Ἑλληνορθόδοξη Παράδοση σήμερα

.                Ζοῦμε σὲ μιὰ ἐποχή, στὴν ὁποία δημιουργοῦνται νέα δεδομένα, οἱ κοινωνίες ἀλλάζουν, ἀφοῦ ἀπὸ τὴν βιομηχανικὴ ἐποχὴ περάσαμε στὴν τεχνολογικὴ καὶ βιοτεχνολογικὴ ἐποχή, μὲ συνέπειες γιὰ τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῶν κοινωνιῶν. Οἱ ἄνθρωποι ὅλης τῆς γῆς ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, ἔρχονται σὲ σχέση μὲ ἄλλους πληθυσμούς, θρησκεύματα, ἀντιλήψεις, ὅλη ἡ παγκόσμια κοινότητα γίνεται μιὰ μικρὴ γειτονιά, ἀλλὰ πολλοὶ βιώνουν τὴν μοναξιά.
.                Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ ἡ ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἔχει μέσα της τὸ σταθερό, τὴν οὐσία, ἀλλὰ συγχρόνως περιβάλλεται καὶ ἀπὸ τὸ καιρικό, ἀφοῦ ἐκεῖνος ποὺ βιώνει τὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση, μπορεῖ νὰ ζήση τὴν οὐσία της μέσα στὶς σύγχρονες ἀντιλήψεις τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας.
.                Πολλοὶ προσπάθησαν νὰ ἐντοπίσουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὰ σταθερὰ στοιχεῖα τῆς παραδόσεως, ποὺ πρέπει νὰ διαφυλαχθοῦν, γιατί αὐτὰ νοηματοδοτοῦν τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τοὺς σύγχρονους τρόπους ζωῆς, μέσα στοὺς ὁποίους ζοῦν.
.                Ὁ καθηγητὴς Μάριος Μπέγζος στὸ βιβλίο του «ἡ μεταφυσικὴ τῆς οὐσιοκρατίας στὸν μεσαίωνα καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση», ἀναφερόμενος στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ βυζαντινοῦ καὶ τοῦ μεσαιωνικοῦ κοσμοειδώλου, οὐσιαστικὰ στὴν διαφορὰ μεταξὺ τοῦ δυτικοῦ κόσμου καὶ τῆς ἑλληνορθοδόξου Παραδόσεως, καθορίζει τὶς πέντε διαφορὲς ποὺ ἐπικρατοῦν μεταξὺ τῆς Δύσεως καὶ τῆς Ἀνατολῆς. Πρόκειται γιὰ τὶς πέντε μεγάλες διαφορὲς ποὺ ἐκφράζονται ὡς «λατινικὴ οὐσιοκρατία καὶ ἑλληνικὴ προσωποκρατία», «μεσαιωνικὸς ὀρθολογισμὸς καὶ βυζαντινὸς ἀποφατισμός», «νομικὴ καὶ ἰατρικὴ» ἀντίληψη, «ρωμαϊκὸς παπισμὸς καὶ ὀρθόδοξη συνοδικότητα», «μεσαιωνικὴ φεουδαρχία καὶ βυζαντινὴ πρόνοια».
.                Ἔτσι, στὴν ἑλληνορθόδοξη Παράδοση ἐπικρατεῖ ἡ ἔννοια τοῦ προσώπου, σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν οὐσιοκρατία ποὺ γέννησε τὸ Filioque, ὁ ἀποφατισμὸς-ἐμπειρία σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν ὀρθολογισμό, ἡ θεραπεία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν νομικιστικὴ ἀντίληψη, ἡ συνοδικότητα σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν παπισμό, ἡ πρόνοια καὶ φιλανθρωπία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν φεουδαρχία.
.                Νομίζω, ὅμως, ὅτι ς βασικ διαφορ πρέπει ν πογραμμίσουμε τ θέμα τς θεραπείας το νθρώπου, διότι δι’ αὐτοῦ τοῦ τρόπου ὁ ἄνθρωπος βιώνει τὸν ἡσυχασμό, ἀποφεύγει τὸν ὀρθολογισμό, τὸν νομικισμό, τὸν ὁλοκληρωτισμό, τὸν φεουδαλισμό. Γιατί, ἐκεῖνος ποὺ ζῆ ἡσυχαστικὰ-νηπτικά, ὅπως τὸ συναντοῦμε στὴν Φιλοκαλία, καὶ ὅπως τὸ ἐκφράζουν ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀποφεύγει τὶς προσωπικὲς ἐξαρτήσεις, ἀλλὰ ταυτοχρόνα σέβεται καὶ τὴν ἐλευθερία τοῦ ἄλλου, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ ποικίλα πάθη καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο ζῆ αὐθεντικὰ μέσα στὴν κοινωνία.
.                Μ τν ρθόδοξο συχασμό, ποὺ εναι θεραπευτικ πράξη τς κκλησίας, νθρωπος ποφεύγει ν κλαμβάνη τν Χριστιανισμ ς δεολογία κα τν Θε ς μεταφυσική. Μὲ τὴν βίωση τῆς ἡσυχαστικῆς παραδόσεως ὁ ἄνθρωπος μετέχει τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ καὶ κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, αἰσθάνεται τὸν Θεὸ ὡς Ὄντα καὶ ὄχι ὡς ἀφηρημένη ἰδέα, τὸν κάθε ἄνθρωπο ὡς εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωση Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἀντικείμενο ἡδονῆς καὶ ἐκμεταλλεύσεως, καὶ τὸν κόσμο ὡς δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, μέσα στὸν ὁποῖο εὑρίσκονται οἱ οὐσιοποιὲς καὶ ζωοποιὲς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι ὡς ἕνα ἀντικείμενο βιασμοῦ.
.                Μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἀσκητικὴ μέθοδο ὁ ἄνθρωπος θεραπεύει τὰ πάθη τῆς φιλοδοξίας, τῆς φιληδονίας καὶ τῆς φιλαργυρίας καὶ ἔτσι ἀντίστοιχα ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὰ τρία μεγάλα θηρία ποὺ δημιουργοῦν προβλήματα στὴν σημερινὴ ἀνθρωπότητα, ἤτοι τὴν ἰδεολογία-ὁλοκληρωτισμό, τὸν πανσεξουαλισμὸ καὶ τὴν κεφαλαιοκρατία. Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴν κατὰ Χριστὸν ὑπακοή, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλοδοξία-ὁλοκληρωτισμό, μὲ τὴν σωφροσύνη καὶ τὴν ἐγκράτεια, ἐλευθερώνεται ἀπὸ τὴν φιληδονία-πανσεξουαλισμὸ καὶ μὲ τὴν ἀκτημοσύνη ἢ τὴν κοινοκτημοσύνη, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ὁ Ὀρθόδοξος μοναχὸς ποὺ τηρεῖ τὶς τρεῖς μοναχικὲς ἀρετὲς τῆς ὑπακοῆς, τῆς παρθενίας καὶ τῆς ἀκτημοσύνης, κρατᾶ τὴν οὐσία τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὰ τρία θηρία ποὺ μνημονεύσαμε προηγουμένως καὶ ἑπομένως εἶναι ὁ πλέον κοινωνικὸς ἄνθρωπος. Αὐτὴ ἡ πρακτική, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς Χριστιανοὺς ποὺ ζοῦν στὸν κόσμο, γιατί ἡ ἄσκηση στὴν ὁποία ὁδηγεῖ τὸ Εὐαγγέλιο ἰσχύει γιὰ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ ἡ ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Τὸ συμπέρασμα εἶναι ὅτι, ἂν μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ σύγχρονη κρίση ταυτότητας, περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο. Καὶ δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι διάφοροι πολιτισμοὶ καὶ παραδόσεις προσεγγίζουν διαφορετικὰ τὸν κόσμο.
.                Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας ἀπαντᾶ στὸ ἐρώτημα τί εἶναι ὁ κόσμος, οἱ Χριστιανοὶ ἀπαντοῦν στὸ ἐρώτημα ποιὸς ἔκανε τὸν κόσμο καὶ οἱ Ρωμαῖοι ἐξετάζουν τί χρησιμεύει ὁ κόσμος. Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος ζῆ τὸ τελευταῖο, δηλαδὴ διακρίνεται γιὰ τὴν χρησιμοθηρικὴ ἀντίληψη τοῦ κόσμου.
.                Πρέπει, ὅμως, νὰ ὑπερβοῦμε αὐτὴν τὴν νοοτροπία καὶ νὰ προχωρήσουμε στὸ τί εἶναι ὁ κόσμος καὶ κυρίως ποιὸς εἶναι ὁ δημιουργὸς τοῦ κόσμου καὶ ἀκόμη ποιὸ εἶναι τὸ νόημα τῆς ζωῆς μας καὶ πῶς θὰ αἰσθανθοῦμε προσωπικὰ τὴν αἴσθηση τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τελικὰ θὰ πρέπει νὰ νοηματοδοτοῦμε τὸν κόσμο καὶ τὸν βίο μας.
.                Αὐτὴ εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ βίου μας καὶ τῆς ζωῆς μας.–

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ – 1. «Αὐτὴ ἡ σύγχυση ἐπικρατεῖ καὶ στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, μεταξὺ τῶν Κληρικῶν καὶ τῶν θεολόγων. Μερικοί, ἐνῶ ὑποστηρίζουν τὴν Ὀρθοδοξία, διακρίνονται ἀπὸ ἀντιορθόδοξες ἀντιλήψεις». (Μητρ. Ναυπάκτοιυ Ἱερόθεος)

κρίση τς νεοελληνικς ταυτότητας

Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

.                Ὅταν μελετᾶ κανεὶς τὸ θέμα «Ἡ κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας», στὴν ἀρχὴ τὸ θεωρεῖ κοινότυπο θέμα, ὅμως στὴν συνέχεια διακρίνει μερικὰ οὐσιαστικὰ στοιχεῖα.
.                Ἀπὸ πολλοὺς γίνεται λόγος γιὰ τὴν κρίση τῆς νεοελληνικῆς ταυτότητας, ὅπως γενικὰ γίνεται καὶ λόγος γιὰ τὴν κρίση στὴν οἰκογένεια, τὴν κοινωνία, τοὺς θεσμούς, τοὺς νέους κλπ. Κάθε ἀλλαγὴ καὶ κάθε μετάβαση ἀπὸ τὴν μιὰ γενιὰ στὴν ἄλλη δημουργεῖ κρίσεις μὲ διάφορα ἀποτελέσματα, θετικὰ ἢ ἀρνητικά, γόνιμα ἢ ἀποδιοργανωτικά.
.                Τὸ θέμα αὐτὸ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ προσεγγίση πολιτιστικά, κοινωνικά, πολιτικά, ἐθνικά. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ θὰ ἐπιδιωχθῆ νὰ ἀντιμετωπισθῆ κυρίως ἐκκλησιαστικά.

1. Ἀνάλυση τῶν ὅρων

.                Τρεῖς λέξεις σὲ αὐτὴν τὴν θεματικὴ πρόταση ἔχουν μεγάλη σημασία, ἤτοι ἡ ταυτότητα, ἡ νεοελληνικὴ καὶ ἡ κρίση.
.                Ἡ λέξη ταυτότητα σήμερα δηλώνει τὸ ἔγγραφο τῆς ἀστυνομίας ποὺ ταυτοποιεῖ τὴν βιολογική μας ὕπαρξη, δηλαδὴ καταγράφει τὰ στοιχεῖα τῆς γεννήσεώς μας, τῆς διαμονῆς μας, καὶ τὰ στοιχεῖα τοῦ σώματός μας (ἡλικία, ὕψος, χρῶμα ὀφθαλμῶν κλπ.).
.                Εἰδικότερα, ὅμως, ἡ λέξη ταυτότητα συνιστᾶ ἀριστοτελικὸ ὅρο ποὺ συναντοῦμε στὰ μετὰ τὴν φύση συγγράμματά του (τὰ μεταφυσικὰ) ποὺ σημαίνει «τὸ εἶναι τί ταυτόν, τὸ ἴδιον». Εἶναι κάτι ποὺ πιστοποιεῖ τὴν ὕπαρξη ἑνὸς ἀνθρώπου, ἑνὸς ὄντος, ἑνὸς πράγματος, ποὺ δείχνει τὴν συνέχεια καὶ τὴν ἀκρίβεια.
.                Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους τοῦ ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.
.                Στὴν νέα φιλοσοφικὴ ὁρολογία, γίνεται λόγος γιὰ τὴν «ἀρχὴ τῆς ταυτότητος», ποὺ εἶναι μιὰ λογικὴ ἀρχή, κατὰ τὴν ὁποία «κάθε πράγμα εἶναι τὸ ἴδιο μὲ τὸν ἑαυτό του, κάθε ἔννοια ἡ ἴδια μὲ τὸν ἑαυτό της. Σύμφωνα μὲ ἄλλη –καὶ πιὸ σωστὴ- ἄποψη ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας ἀπαιτεῖ κάθε ἔννοια νὰ ἐννοεῖται πάντοτε ὡς ἡ ἴδια, ὄχι ἄλλοτε ὡς α καὶ ἄλλοτε ὡς β ἢ γ». Ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητας προϋποθέτει μιὰ ἔννοια νὰ ἐννοῆται πάντοτε μὲ τὸ ἴδιο περιεχόμενο, σὲ ἀντίθετη ὅμως περίπτωση, ὅταν ἀλλάζη τὸ ἐννοιολογικὸ περιεχόμενο τῶν λέξεων καὶ ἐννοιῶν, ἀπὸ τὴν μιὰ πρόταση στὴν ἄλλη, τότε ἐπικρατεῖ ἡ ἐννοιολογικὴ σύγχυση.
.                Στὴν περίπτωσή μας ἡ «ταυτότητα» προσδιορίζεται μὲ τὸ ἐπίθετο νεοελληνική, ποὺ σημαίνει προσπαθοῦμε νὰ δοῦμε ποιὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα ἐκεῖνα ποὺ συγκροτοῦν τὴν ταυτότητα τοῦ νεοέλληνος. Ἀμέσως αὐτὸ τὸ γεγονὸς δημιουργεῖ ἕναν ἔντονο προβληματισμό, γιατί χωρίζουμε τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα διαλεκτικὰ σὲ ἀρχαία, μέση καὶ νέα.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» χαρακτηρίζει τὸν Ἕλληνα ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἵδρυσης τοῦ νέου ἑλληνικοῦ Κράτους (1832). Μέχρι σήμερα ὁ ὅρος χρησιμοποιήθηκε συχνὰ ἀπὸ Ἕλληνες καὶ ξένους γιὰ νὰ ἀντιδιασταλοῦν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους κυρίως ἀλλὰ καὶ τοὺς βυζαντινούς, μὲ μιὰ τάση γιὰ χειραφέτηση ἀπὸ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ παράδοση καὶ προβολὴ τῆς ἀξίας τοῦ νεότερου ἑλληνισμοῦ.
.                Ἡ λέξη «νεοέλληνας» καὶ τὰ παράγωγά της ἀντικατέστησε στὴν οὐσία τὴν λέξη Ρωμηὸς καὶ Ρωμηοσύνη. Ὅπως ἔχει γραφῆ: «ἡ λέξη “νεοελληνικός” ἀπαντᾶται ἀπὸ τὸ 1818, ἀλλὰ ἡ ἐπικράτησή της καὶ ὁ συνακόλουθος ἐκτοπισμὸς τῆς Ρωμηοσύνης, τὴν ὁποία προοδευτικῶς ἀντικατέστησε, θὰ διαρκέσει ἀρκετὲς δεκαετίες –ἁδρότατα πάντοτε ἐπικουρούμενος ἀπὸ τὸ νέο ἐθνικὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν. Ἡ λέξη “νεοέλληνας” μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ 1854 καὶ “νεοελληνισμός” ἀπὸ τὸ 1887».
.                Ἡ οὐσία τῆς Ὀρθοδόξου ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως, ποὺ εἶναι συνέχεια καὶ ὁλοκλήρωση ἄλλων παρόμοιων ρευμάτων ποὺ παρατηροῦνται ἐν σπέρματι καὶ στὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ παράδοση, καὶ τὴν ὁποία διαφυλλάσσει ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ ἡ μοναχικὴ παράδοση, ποὺ συνιστᾶ τὴν εὐαγγελικὴ ὁδό, εἶναι ἐκείνη ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς διαφυλάξη ἀπὸ κάθε σύγχρονη ἰδεολογία καὶ ὁλοκληρωτισμὸ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὴν παγκοσμιοποίηση, τὴν πολυπολιτισμικότητα καὶ κάθε –ισμό.
.                Σὲ δημοσίευμα ἀναφέρεται ὅτι ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες», ἀναφέρεται σὲ βιβλίο ποὺ τυπώθηκε στὴν Βενετία τὸ 1675 ἀπὸ τὸν Ἱερέα Γεώργιο Κονταρῆ καὶ παρουσιάζει τὴν ἱστορία τῆς ἀρχαίας Ἀθήνας. Στὸ βιβλίο αὐτὸ δὲν ἀποκαλεῖ τοὺς Ἕλληνες τῆς ἐποχῆς του Ρωμαίους ἢ Γραικούς, ἀλλὰ «νέους Ἕλληνες». Βέβαια, ὁ ἀρθρογράφος ποὺ φέρνει στὸ φῶς αὐτὴ τὴν μαρτυρία, συγχρόνως γράφει ὅτι «ὁ νεολογισμὸς» «νέοι Ἕλληνες», ἂν καὶ καταγράφεται σὲ βιβλίο, ἐν τούτοις «δὲν καθιερώθηκε τὴν ἐποχὴ ποὺ παρουσιάσθηκε, οὔτε καὶ ἀναφέρθηκε κανεὶς στὸν Κονταρῆ, ὅταν, ἀργότερα, οἱ ἱστορικὲς συνθῆκες εὐνόησαν τὴν καθιέρωση τῶν ὅρων αὐτῶν».
.                Οὕτως ἢ ἄλλως ὁ νεολογισμὸς «νέοι Ἕλληνες» εἶναι καρπὸς μιᾶς παραχαράξεως ποὺ ἔγινε ἀπὸ τοὺς Φράγκους. Ἐνῶ, ὅπως πιστεύουμε, ὁ ἑλληνισμὸς εἶναι ἕνα μεγάλο ρεῦμα ποὺ ἐκφράζεται σὲ κάθε ἐποχὴ μὲ διαφορετικοὺς τρόπους, τώρα χωρίζεται σὲ τρεῖς κατηγορίες, τὸν ἀρχαῖο, τὸν μεσαῖο καὶ τὸν νέο. Θὰ ἦταν διαφορετικὸ ἐὰν καταγράφαμε ὅτι ἐκφράζεται ὁ ἑλληνισμὸς σὲ διάφορες φάσεις τοῦ ἱστορικοῦ του βίου ἢ ἔστω νὰ λέγαμε “ὁ ἑλληνισμὸς σήμερα” ἢ “οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες”. Ὁπότε, χρησιμοποιώντας τν φράση «νεοελληνικ ταυτότητα» μέσως καθορίζουμε να πρόβλημα ποὺ φίσταται κα μι κρίση.
.                Συνέχεια αὐτοῦ εἶναι ὅτι ἡ λέξη κρίση δείχνει τὴν διαφοροποίηση τῆς ταυτότητος τοῦ Ἕλληνα. Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε ἡ ἴδια ταυτότητα, ὡς ἔκφραση καὶ τρόπος ζωῆς, νὰ ἐκφράζεται σὲ διάφορες ἐποχές, ἀνάλογα μὲ τὶς ἰδιαιτερότητες, τώρα οἱ ἄνθρωποι διαφόρων ἐποχῶν λαμβάνουν μιὰ διαφορετικὴ ταυτότητα. Δηλαδή, δὲν ἀλλάζουν οἱ ἄνθρωποι κρατώντας τὴν ἴδια ταυτότητα, ἀλλὰ ἀλλάζουν οἱ ταυτότητες στοὺς ἀπογόνους του ἰδίου ἔθνους. Αὐτὸ συνιστᾶ τὴν κρίση.

 2. Αὐτοσυνειδησία τῶν συγχρόνων Ἑλλήνων

.                ταυτότητα χει σχέση μ τν ατοσυνειδησία. Λέγοντας αὐτοσυνειδησία ἐννοοῦμε τὴν συνείδηση, τὴν ἄποψη ποὺ ἔχουμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας καὶ τὸν περίγυρό μας. Καὶ αὐτὸ ἔχει σχέση μὲ τὴν διαφοροποίηση τῆς πολιτιστικῆς μας ταυτότητας.
.                Ἡ Ἕλλη Σκοπετέα στὸ σημαντικὸ βιβλίο της «Τὸ “πρότυπο Βασίλειο” καὶ ἡ Μεγάλη ἰδέα», χρησιμοποιώντας τὸ ὑλικὸ τοῦ καθημερινοῦ καὶ περιοδικοῦ Τύπου τῆς ἐποχῆς τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸν Τουρκικὸ ζυγὸ -ἄλλωστε ὁ Τύπος συνήθως εἶναι πιὸ αὐθεντικός, γιατί ἐκεῖ ἀποτυπώνονται καλύτερα ὅλες οἱ παραδόσεις καὶ οἱ νοοτροπίες τῶν ἀνθρώπων- κάνει μερικὲς παρατηρήσεις ποὺ φανερώνουν αὐτὴν τὴν προσπάθεια τῆς ἀλλοιώσεως τῆς ταυτότητος.
.                Περισσότερο πρέπει νὰ μιλοῦμε γιὰ κρίση τοῦ νεοέλληνος, ποὺ ὡς νεοέλλην, ἔχει ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὶς ἀναζητήσεις τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων καὶ τὴν βίωση τοῦ νοήματος τῆς ζωῆς, ποὺ παρατηρεῖται στὴν Ὀρθόδοξη ἀποκαλυπτικὴ ἀλήθεια, ὅπως ἐκφράζεται στὸν Ὀρθόδοξο ἡσυχασμό, κατὰ τὴν Ρωμαϊκὴ – Βυζαντινὴ περίοδο.
.                Μὲ τὴν ἀπελευθέρωση καὶ τὴν διοργάνωση τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους καὶ μὲ τὴν ἐπιρροὴ τῶν ξένων, πιδιώχθηκε ν καθορισθ κα ν διαφοροποιηθ νεοελληνικ ταυτότητα, ποὺ θ καθορίζη στ ξς τν λληνα. Πρόκειται γι τρες κφράσεις, τοι προσανατολισμς στν ρχαία λλάδα, φο ο λληνες πρεπε ν καταλάβουν τι εναι πόγονοι τν ρχαίων λλήνων φιλοσόφων, ποδέσμευση π τν Κωνσταντινούπολη, γι ν σπάση μφάλιος λρος μ ,τι συνδέει τν λλάδα π τ λεγόμενο Βυζάντιο, κα σύνδεση τς λλάδος μ τν Ερώπη κα τ δεολογικ ρεύματα ποὺ τν ξέφραζαν.
.                Πέρα ἀπὸ τοὺς τρεῖς αὐτοὺς προσανατολισμούς, στὴν Πατρίδα μας ἐπικρατεῖ καὶ τὸ ὑπόγειο ρεῦμα τῆς ἑλληνορθόδοξης Παράδοσης, ἀπὸ τὸ ὁποῖο διαποτίσθηκαν οἱ παλαιότερες γενιὲς καὶ μεταδίδεται αὐτὸ τὸ ρεῦμα ἀπὸ γενιὰ σὲ γενιά, μὲ τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, μὲ τὶς παραδόσεις καὶ τὴν πολιτιστικὴ ζωή.
.               Γίνεται φανερὸ ὅτι στὴν Ἑλλάδα, στὴν ἐποχή μας, ὑπάρχει μιὰ ἰδεολογικὴ καὶ πολιτιστικὴ σύγχυση, ὁπότε δὲν μποροῦμε νὰ μιλοῦμε γιὰ μιὰ ἑνιαία πολιτιστικὴ ταυτότητα. Μεγάλες μάζες τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ ζοῦν μὲ τὴν «Μεγάλη δέα», ποὺ σήμερα κφράζεται χι μ προσκτήσεις δαφν, λλ μ τν διαίτερη παράδοση ποὺ νοηματοδοτε τν βίο μας, πως τν ξέφραζαν ο Μεγάλοι Πατέρες τς κκλησίας κα τν βίωσαν ο λεγόμενοι Φιλοκαλικο Πατέρες, καὶ οἱ ἀσκητὲς τοῦ ἀρχαίου καὶ συγχρόνου «Γεροντικοῦ». Ὑπάρχουν, ὅμως, καὶ ἄλλοι ποὺ εἶναι ἀρχαιολάτρες, προσανατολισμένοι στὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ποὺ τὴν βλέπουν μὲ τὴν στατικότητά της καὶ ὄχι μὲ τὴν δυναμική της πορεία, ποὺ πέρασε ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη, στὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητή, τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ καὶ τὸν ἄγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, ἢ ἀπὸ τὸν Παρθενώνα στὴν Ἁγιὰ-Σοφιά. Ὑπάρχουν ἀκόμη ἄνθρωποι ποὺ διαποτίζονται ἀπὸ τὸν διαφωτισμό, τὸν ρομαντισμό, τὴν νεωτερικότητα, ἀλλὰ καὶ τὴν μετανεωτερικότητα, καὶ οἱ ὁποῖοι συγχρόνως ἀγνοοῦν τὸν ὀρθόδοξο φωτισμὸ τῆς Φιλοκαλίας, ποὺ ὡς πράξη ὑπάρχει καὶ σήμερα στὴν αὐθεντική της μορφὴ στὸν Ὀρθόδοξο ἁγιορείτικο μοναχισμὸ καὶ ἡσυχασμό. Γενικά, παρατηρεῖται μιὰ πολιτιστικὴ σύγχυση, ἀφοῦ, κατὰ ἀνάρμοστο τρόπο, συμπλέκεται τὸ παγανιστικὸ στοιχεῖο μὲ τὸ λατρευτικό, καὶ τὸ ὀρθολογιστικὸ μὲ τὸ ἡσυχαστικό.
.                νθρωπος μ τν κατ Χριστν πακοή, παλλάσσεται π τν φιλοδοξία-λοκληρωτισμό, μ τν σωφροσύνη κα τν γκράτεια, λευθερώνεται π τν φιληδονία-πανσεξουαλισμ κα μ τν κτημοσύνη τν κοινοκτημοσύνη, παλλάσσεται π τν φιλαργυρία –καπιταλισμό.
.                Ἔτσι, ἐνῶ παλαιότερα, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας καὶ μετέπειτα κατὰ τὴν Τουρκοκρατία, τὰ δύο αὐτὰ ρεύματα, τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς παραδόσεως καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνο τῆς σύγχρονης ζωῆς συνδέονταν μὲ τὴν ἀρχὴ τῆς ὤσμωσης καὶ παρατηροῦσε κανεὶς μιὰ διαρκῆ γονιμοποίηση, σήμερα, τὶς περισσότερες φορές, ὑπάρχουν διαλεκτικὲς ἀντιθέσεις μεταξύ τους καὶ βιώνονται κατὰ τρόπο στεγανοποιημένο.
.                Αὐτὴ ἡ διάκριση παρατηρεῖται στὰ λαϊκὰ στρώματα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἐμπνέονται ἀπὸ τὴν διαχρονική μας παράδοση μὲ ποικίλους βαθμούς, τοὺς πολιτικοὺς ποὺ εἶναι προσανατολισμένοι σὲ κέντρα ποὺ βρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὴν χώρα καὶ κυρίως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ρεύματα ποὺ ἐπικρατοῦν ἐκεῖ καὶ παραπέμπουν σὲ ἄλλους πολιτισμούς, καὶ τοὺς διανοουμένους ποὺ συνήθως κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ ἀρνητικὰ στοιχεῖα τοῦ διαφωτισμοῦ καὶ τῶν ἐξελίξεών τους. Τ πλέον ποκαρδιωτικ εναι τι ατ σύγχυση πικρατε κα στν κκλησιαστικ χρο, μεταξ τν Κληρικν κα τν θεολόγων. Μερικοί, ν ποστηρίζουν τν ρθοδοξία, διακρίνονται π ντιορθόδοξες ντιλήψεις. Ἐνῶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ἀξία τῆς διδασκαλίας τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρνοῦνται τὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση ποὺ ἐξέφραζαν αὐτοὶ οἱ ἅγιοι. Ἐνῶ ὑπερτονίζουν τὸ ρωμαίϊκο πνεῦμα, ἐν τούτοις ζοῦν καὶ σκέπτονται ἐντελῶς δυτικά. Ἐνῶ τονίζουν τὴν μεγάλη ἀξία τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ὡς νοηματοδοτήσεως τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, συμπεριφέρονται μὲ τὶς ἀρχὲς τοῦ διαφωτισμοῦ, τοῦ σχολαστικισμοῦ, ἀφοῦ διακρίνονται ἀπὸ τὴν ὀρθολογιστικὴ νοοτροπία.
.                Ατν τν σύγχυση βλέπει κανες κα σ κείμενα ρθοδόξων, Κληρικν κα λαϊκν. Στὴν ἀρχὴ τῶν κειμένων τους παρατηρεῖ κανεὶς μιὰ Ὀρθόδοξη ἔκφραση, ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ χρησιμοποιεῖται ἄλλη σκέψη ποὺ ἀναιρεῖ τὴν προηγούμενη. Μέσα σ να κείμενο εσέρχονται ρθόδοξες κα κακόδοξες ντιλήψεις, ὁπότε εἶναι ἕτοιμοι, ὅταν τοὺς ἐπισημανθοῦν τὰ λάθη τους, νὰ παραθέσουν ἄλλες σελίδες ποὺ λέγουν τὰ ἀντίθετα, τὰ θεωρούμενα ὡς διορθωτικά. Πρόκειται γιὰ μεγάλη σύγχυση, ποὺ δείχνει τὴν ἀλλοτρίωση τῆς Παραδόσεως. Ὅπως σημειώσαμε πιὸ πάνω, ἡ ἀρχὴ τῆς ταυτότητος δὲν ἐπιτρέπει νὰ διαφοροποιοῦνται οἱ ἔννοιες τῶν λέξεων καὶ τῶν ὅρων, γιατί σὲ μιὰ τέτοια περίπτωση ἐπικρατεῖ σύγχυση καὶ ἀλλοτρίωση. Ὅμως, αὐτὴ ἡ σύγχυση εἶναι γνώρισμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ πολιτιστικ κα θεολογικ σχιζοφρένεια, ποὺ δὲν ἔχουν μιὰ σταθερότητα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/09/24/ἡ-κρίση-τῆς-νεοελληνικῆς-ταυτότητας2/

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ… ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

.         Eἰσαγ. Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Ἡ ἴδια ξυλοσχιστικὴ νοοτροπία τῆς ΚΟΛΟΚΥΘΙΑΣ (βλ. κατωτέρω: «ν στ σχολεο δν θέλουμε τν κατήχηση, ς κάνουμε τ Θρησκευτικ προαιρετικ χι μόνο στ Λύκειο, λλ κα στ Γυμνάσιο, κα στ Δημοτικ κόμη. Ν μν λένε τ παιδι προσευχ κα ν μν χει εκόνες στς τάξεις. Ν γίνει κι θνική μας στορία προαιρετικ ν γίνει νεκτικ κα παγκόσμια, μ συγγράμματα τς Ρεπούση, τς Κουλούρη κα τς Δραγώνα. Κα μιᾶς πο πιάσαμε τ γκρέμισμα τς (νέο)λληνικότητας, δν βγάζουμε κα τὸν σταυρ π τν λληνικ σημαία»), ποὺ ἐπισημαίνεται μέσα ἀπὸ τὴν ἐθνοκεντρικὴ ὀπτικὴ τοῦ κατωτέρω ἄρθρου, διατρέχει καὶ θεολογικοὺς -ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν.
.       Χάριν παραδείγματος: ἤδη ἔχει γραφεῖ καὶ δημόσια διατυπωθεῖ τὸ ἐρώτημα, ἂν ἀντικαταστήσουμε τὴν λειτουργικὴ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας μὲ μεταφρασμένα κείμενα, γιατί νὰ μὴ ἀντικαταστήσουμε καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ βυζαντινὴ μουσική; Μήπως εἶναι δογματικὸ θέμα;! Κι ἂν ἀντικατασταθεῖ ἡ μουσική, γιατί νὰ μὴ «κατασκευασθεῖ» μιὰ Λειτουργία πιὸ σύγχρονη ἐξ ἀρχῆς; Δὲν θὰ εἶναι Λειτουργία;
.      Ἄλλωστε καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι μιὰ ὁλοφάνερη Αἵρεση ποὺ ἀκολουθεῖ τὸ ἴδιο δρομολόγιο; Τῆς ΛΙΓΟ-ΛΙΓΟ καταργήσεως τῶν «ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΩΝ ΦΡΑΓΜΩΝ» καὶ τῆς ἀμβλύνσεως ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ ΤΩΝ ΟΡΙΩΝ  καὶ τῆς αὐτοσυνειδησίας καὶ τοῦ ΑΥΤΟΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΥ;
.      Τελικῶς τί λέτε· δὲν βγάζουμε καλύτερα καὶ τὸν Σταυρὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀφοῦ …εἶναι ἕνα σκανδαλῶδες σύμβολο θανατικῆς ἐκτελέσεως μιᾶς παλιᾶς ἀπάνθρωπης ἐποχῆς, διχασμοῦ τῶν ἀνθρώπων ἢ πιθανὸν καὶ «ἐχθροπαθείας» (ἐκ τοῦ …κατὰ Καστανίδην εὐαγγελίου!)

Δν βγάζουμε κα τν σταυρ π τὴν σημαία;
τοῦ Γιώργου Νικολόπουλου

.       Σὲ χθεσινὸ ἄρθρο του (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=6053), ὁ Γιαννακίδης ἀναρωτιέται μήπως τὰ θρησκευτικὰ θά ᾽πρεπε νὰ μὴν εἶναι πιὰ ὑποχρεωτικὰ στὶς πρῶτες δύο τάξεις τοῦ Λυκείου. Τὸ ἐρώτημα τίθεται ρητορικά. Ὡς μόνο ἐπιχείρημα ὑπὲρ τῆς διατηρήσεώς τους παρουσιάζεται ἡ ἀπροθυμία τῆς κυβερνήσεως νὰ ἀνοίξει ἕνα ἀκόμη μέτωπο, ἀφοῦ «τὸ Σύνταγμα θὰ μαύριζε ἀπὸ ράσα».
.       Ὅμως, ἡ κατάργηση τῶν ὑποχρεωτικῶν Θρησκευτικῶν στὸ Λύκειο δὲν εἶναι τόσο ἁπλή, ἕνα αὐταπόδεικτα λογικὸ αἴτημα ποὺ ἀπορρίπτεται μόνο καὶ μόνο λόγῳ πολιτικοῦ κόστους. Τὰ ὑποχρεωτικὰ Θρησκευτικὰ στὸ σχολεῖο εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ἀγκωνάρια  τῆς ταυτότητάς μας ὡς Ἑλλήνων, ἔτσι ὅπως αὐτὴ θεμελιώθηκε μετὰ τὸ 1821, καὶ χτίστηκε τοῦβλο τοῦβλο τὰ τελευταῖα 200 χρόνια. Ἂν τὸ βγάλεις, τὸ ὅλο οἰκοδόμημα κινδυνεύει νὰ πέσει σὰν πύργος τοῦ Jenga.
.      Τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα εἶναι: πιστεύουμε ἀκόμη στὸ ἑλληνορθόδοξον τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους; Θέλουμε νὰ ἀνήκουμε σὲ αὐτό; Ὄχι στὴν θεωρία, «ἡ Ἑλλάδα ποτὲ δὲν πεθαίνει» καὶ ἄρες μάρες κουκουνάρες. Στὴν πράξη. Τί μπορεῖ νὰ ἑνώνει ἕναν ἀκροαριστερὸ τοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α μὲ ἕναν ἐθνικιστὴ τοῦ Καρατζαφέρη; Ἕναν  λαϊκὸ δεξιὸ Νεοδημοκράτη μὲ ἕναν νεοταξίτη διεθνιστὴ τοῦ νέου ΠΑ.ΣΟ.Κ.; Τί ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ Ἔθνος, τὴν συστηματικὴ προσπάθεια νὰ κατασκευαστεῖ καὶ νὰ διατηρεῖται μία συλλογικὴ συνείδηση;
.      Ἐξ οὗ καὶ τὰ Θρησκευτικὰ στὸ σχολεῖο. Δὲν συμβάλλουν στὴν παιδεία, ἀλλὰ στὴν ἐθνικὴ παιδεία. Στὴν κατήχηση, στὸ πλάσιμο σὲ τρυφερὴ ἡλικία τῆς ἑλληνικότητάς μας, στὸ ἑλληνορθόδοξο «παραμύθι» τοῦ τί σημαίνει νὰ εἶσαι Ἕλληνας. Ἕνας αἰώνας καὶ μισὸς πέρασε, ἦρθε κι ἡ Χούντα, παρατάϊσε τὸ «Ἑλλὰς Ἑλλήνων Χριστιανῶν» καὶ τὸ θηρίο γιγαντώθηκε. 40 χρόνια ἡ Μεταπολίτευση τί κάνει; Ἁπλὰ  φοβᾶται νὰ τὰ βάλει μαζί του καὶ σιωπᾶ.
.         Ψάχνουμε «εὔκολα» θύματα μὲ τὰ Θρησκευτικὰ στὸ Λύκειο. ν στ σχολεο δν θέλουμε τν κατήχηση, ς κάνουμε τ Θρησκευτικ προαιρετικ χι μόνο στ Λύκειο, λλ κα στ Γυμνάσιο, κα στ Δημοτικ κόμη. Ν μν λένε τ παιδι προσευχ κα ν μν χει εκόνες στς τάξεις. Ν γίνει κι θνική μας στορία προαιρετικ ν γίνει νεκτικ κα παγκόσμια, μ συγγράμματα τς Ρεπούση, τς Κουλούρη κα τς Δραγώνα. Κα μιᾶς πο πιάσαμε τ γκρέμισμα τς (νέο)λληνικότητας, δν βγάζουμε κα τὸν σταυρ π τν λληνικ σημαία;
.      Βλάσφημο, τὸ ξέρω. [Σχόλιο «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Καθόλου βλάσφημο, ἁπλῶς ΠΡΟΩΘΟΥΜΕΝΟ καὶ …ἑτοιμοπαράδοτο! Ὁ Χριστόδουλος τὸ εἶχε «προφητέψει» ἐδῶ καὶ 11 χρόνια!] Ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν πάντα τὸν Σταυρό. Κι ἂν θέλουμε τὸ Σχολεῖο νὰ βγάζει Ἕλληνες πολίτες μὲ ἔμφαση στὸ Πολίτες καὶ ὄχι στὸ Ἕλληνες, ἂν θέλουμε νὰ ἐνθαρρύνουμε τὸν συνταγματικὸ πατριωτισμὸ καὶ νὰ ἀποδομήσουμε τὰ ἑλληνοχριστιανικὰ ἰδεώδη, δὲν ἀρκεῖ ποὺ βγῆκε τὸ «Ἐθνικῆς» ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. Πρέπει νὰ βγεῖ καὶ τὸ Θρησκευμάτων.

.          ΥΓ. Ὑπάρχει μόνο ἕνα πρόβλημα (ἂν βέβαια συμφωνήσαμε ὣς ἐδῶ): καὶ τότε τί μᾶς ἀπομένει; Ὁ Patrick Dillon στὸ τελευταῖο τεῦχος τοῦ Economist (Intelligent Life) προειδοποιεῖ πὼς δὲν ἀρκεῖ νὰ “ξαλαφρώσουμε» τὸ Ἔθνος μας ἀπὸ τοὺς μύθους. Πρέπει ν βρομε κα μ τί ν τος ντικαταστήσουμε. Τί νὰ μαθαίνουμε στὸ σχολεῖο ποὺ νὰ μᾶς ἑνώνει ὡς Ἕλληνες; Ποιοί εμαστε κα πο θέλουμε ν πμε; Πολυπολιτισμικὰ ἢ σὲ Ἔθνος-Κράτος; Ὅλοι μαζὶ ἢ κάποιοι χώρια; Τρομακτικὸ ἐρώτημα, ἀλλὰ καὶ συναρπαστικό. Ἕνα ποὺ δὲν ἀπαντᾶται μὲ δημοψηφίσματα (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=5850) Σταῦρο. Ἀλλὰ κάνεις πολὺ καλὰ ποὺ λὲς πὼς πρέπει νὰ ἀρχίσουμε νὰ τὸ συζητᾶμε.

ΠΗΓΗ: http://www.protagon.gr/

 

, , , , ,

Σχολιάστε

ΝΤ. ΚΑΜΕΡΟΝ: «ΤΟ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΑΠΕΤΥΧΕ»

Ντ. Κάμερον: Τ πολυπολιτισμικ μοντέλο τς κοινωνίας πέτυχε

ΕΙΣΑΓ. ΣΧΟΛΙΟ «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Ἂν μή τι ἄλλο οἱ φλεγματικοὶ Βρετανοί διασώζουν ἕνα ἐλάχιστο ἐπίπεδο αὐτο-ανακρίσεως καὶ στοιχειώδους σεβασμοῦ στὴν ὁλοφάνερη πραγματικότητα, πράγμα ποὺ ἔχει ἀφανισθεῖ ἐν Ἑλλάδι ἀπὸ τοὺς Βρυκόλακες.

.           Βρετανς πρωθυπουργς Ντέιβιντ Κάμερον, πως κανε κα νγκέλα Μέρκελ τ 2010, δήλωσε σήμερα τι πολυπολιτισμικ πολιτικ τς χώρας του πέτυχε, ἐνῶ κάλεσε στὴν καλύτερη κοινωνικὴ ἀφομοίωση τῶν νέων μουσουλμάνων ὡς ἀντίδοτο στὰ ἐξτρεμιστικὰ κινήματα. (…) Βρετανς πρωθυπουργς κτίμησε τι «νεκτικότητα» πέναντι σκείνους πο πορρίπτουν τς ξίες τς Δύσης, πέτυχε. Κάλεσε δέ, σὲ «ἕναν φιλελευθερισμὸ πιὸ ἐνεργητικό, πιὸ μαχητικὸ» προκειμένου νὰ προστατευτεῖ ἡ ἰσότητα τῶν δικαιωμάτων, ὁ σεβασμὸς στοὺς νόμους, ἡ ἐλευθερία ἔκφρασης, ἡ δημοκρατία καὶ προκειμένου νὰ ἐνισχυθεῖ ἡ ἐθνικὴ ταυτότητα στὴ Μεγάλη Βρετανία.
.         «Ἂν θέλουμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε αὐτὴ τὴν ἀπειλή, πιστεύω πὼς εἶναι καιρὸς νὰ γυρίσουμε σελίδα στὶς ἀποτυχημένες πολιτικὲς τοῦ παρελθόντος», δήλωσε ὁ Κάμερον, ἀναφερόμενος στὸν ἰσλαμικὸ ἐξτρεμισμὸ στὴ χώρα του.
.         Οἱ δηλώσεις αὐτὲς συμπλέουν μ’ ἐκεῖνες τῆς Γερμανίδας καγκελαρίου Ἀνγκέλα Μέρκελ, ἡ ὁποία σὲ δηλώσεις της τὸ Νοέμβριο τοῦ 2010, εἶχε ἐκτιμήσει ὅτι ὁ πολυπολιτισμὸς ἦταν μία ἀποτυχία καὶ ὅτι ἡ Γερμανία δὲν εἶχε πράξει ὅσα θὰ ὄφειλε γιὰ νὰ ἀφομοιώσει τοὺς μετανάστες της. «δ κα χρόνια, δεκαετίες λόκληρες, προσέγγιση τι νταξη δν ταν κάτι πο πρεπε ν προωθήσουμε, τι ο νθρωποι θ ζοσαν πλς νας πλάι στν λλο, ατ ποδείχτηκε λάθος», εἶχε δηλώσει ἡ Μέρκελ.
.         «Μ τ πολυπολιτισμικ μοντέλο πο υοθέτησε τ κράτος, νθαρρύναμε διαφορετικς κουλτορες ν ζον χωριστ μία π τν λλη», επε Κάμερον, κάτι πο δήγησε, σύμφωνα μ τν διο, σ μία πώλεια ταυτότητας στ Μεγάλη Βρετανία, ἡ ὁποία μὲ τὴ σειρὰ τῆς ὤθησε νεαροὺς μουσουλμάνους νὰ στραφοῦν σὲ μία ἐξτρεμιστικὴ ἰδεολογία.
.        Ὁ Βρετανὸς πρωθυπουργὸς ἔκανε τὴ διάκριση μεταξύ του Ἰσλὰμ σὰν θρησκεία καὶ τῆς πολιτικῆς ἰδεολογίας τῶν ἐξτρεμιστῶν ἰσλαμιστῶν: «Δὲν εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα», τόνισε.

ΠΗΓΗ: http://www.enet.gr/

 

,

Σχολιάστε

ΝΕΟΦΩΤΑΔΙΣΤΙΚΕΣ ΑΦΟΡΜΕΣ ΓΙΑ ΝΕΕΣ ΔΙΑΙΡΕΣΕΙΣ

θνικ σχιζοφρένεια
Γράφει ὁ  Δημήτρης Μαυρίδης (26.01.2011)

.       Ὁμολογῶ ὅτι δὲν παρακολουθῶ τὴν τηλεόραση καὶ δὲν ἔχω καλὴ γνώμη γι᾽ αὐτήν. Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι ἡ πολυγνωμία τῆς τηλεόρασης καὶ ἡ ταχύτητά της ἐπιβάλλουν ἀντιλήψεις καὶ στάσεις χωρὶς κρίση. Γι’ αὐτό μοῦ εἶναι ξένοι οἱ τρόποι μὲ τοὺς ὁποίους ἡ τηλεόραση χειρίζεται ζητήματα σοβαρά.
.        Ὁπωσδήποτε, ἡ ἐκτενὴς διαφήμιση γιὰ τὴν τηλεοπτικὴ σειρὰ γιὰ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 μὲ ὁδήγησε στὸ νὰ παρακολουθήσω τὴν χθεσινοβραδινὴ πρώτη ἐκπομπὴ τῆς σειρᾶς. Μάλιστα ἡ δήλωση τοῦ παρουσιαστῆ τῆς σειρᾶς ὅτι «ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ κοινοῦ δὲν γνωρίζει τὴν ἱστορία μας, παρὰ μόνο μέσα ἀπὸ στερεότυπά» μου φάνηκε ὅτι ὑπόσχεται πολλά. Ἀλλὰ καὶ ἡ ἐπεξηγηματικὴ φράση περὶ «γέννησης ἑνὸς ἔθνους» μὲ τὶς οὐσιαστικὰ διαφορετικὲς παραλλαγὲς τῆς «γέννησης ἑνὸς ἔθνους-κράτους» καὶ τῆς «γέννησης ἑνὸς κράτους» κίνησαν τὸ ἐνδιαφέρον μου. Ἔτσι, ξενύχτησα, ἀφοῦ ἡ σχετικὴ συζήτηση μεταξὺ τῶν συντελεστῶν τῆς σειρᾶς, ποὺ ἀκολούθησε, κράτησε μέχρι μετὰ τὶς μία τὸ πρωί, ὅταν ἐγκατέλειψα ἀπελπισμένος τὴν τηλεόραση. Καὶ ὄχι μόνο ξενυχτισμένος, ἀλλὰ καὶ ζαλισμένος ἀπὸ τὸν λυσσώδη πόλεμο τῶν ἀπορρυπαντικῶν καὶ τὶς θορυβώδεις ἐπιδείξεις τῶν ὑπερ-αὐτοκινήτων ποὺ ἐξαπέλυσαν οἱ ἐπίμονες διαφημίσεις ποὺ κάθε τόσο διέκοπταν τὴν μετάδοση τῆς ἐκπομπῆς.
.        Ὅπως καὶ νὰ ἔχει τὸ πράγμα, ἔμεινα μὲ πολλὲς ἀπορίες. Στὴν ἀρχὴ ἐκεῖνο ποὺ κατάλαβα, ἦταν ὅτι ἡ σειρὰ ἔχει μία θετικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία. Δν ταν, λοιπόν, θωμανικ Ατοκρατορία παρασιτική, οτε κύρια μέριμνά της ταν πομύζηση τν πηκόων της, οτε ο ραγιάδες Ρωμηο λίγο λειψε ν φανιστον. Δὲν ἔγινε κανένας λόγος γιὰ τοὺς δύο πρώτους τρομεροὺς αἰῶνες μετὰ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση. Οὔτε ἔγινε κανένας λόγος γιὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀναγέννηση, τὴ γέννηση τοῦ Νέου Ἑλληνισμοῦ καὶ τὸν ἑλληνικὸ Διαφωτισμό. Ἐπαναλήφθηκε μόνο τρεῖς φορές, ἂν θυμᾶμαι καλά, ἡ αἰτίαση γιὰ σύνδεση τοῦ 1821 μὲ τὴ «γέννηση ἑνὸς ἔθνους». Οἱ τρισδιάστατες ἀναπαραστάσεις γεγονότων καὶ τόπων, γιὰ τὶς ὁποῖες διαφημίστηκε ἡ «ὑπερπαραγωγή», δὲν μοῦ ἔκαναν ἐντύπωση, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἐνδυμασίες καὶ τὰ ὑπόλοιπα στοιχεῖα τοῦ λαϊκοῦ μας πολιτισμοῦ. Ἀπορίες μόνο μοῦ γεννήθηκαν κατὰ τὶς περιπλανήσεις τοῦ παρουσιαστῆ σὲ διάφορες τοποθεσίες. Ἐκεῖ ὁ παρουσιαστὴς τῆς σειρᾶς, συγγραφέας κ. Πέτρος Τατσόπουλος μὲ μεγάλη αὐτοπεποίθηση καὶ κάποια αὐταρέσκεια προσπαθοῦσε νὰ ἀποδείξει κάτι ἔξω ἀπὸ τὰ στερεότυπα. Ὁμολογῶ πὼς δὲν κατάλαβα περὶ τίνος ἐπρόκειτο. Δν κατάλαβα πίσης εἰς τί γκειται τρόπος τς παρουσιάσεως ατς, πο χαρακτηρίστηκε π τν διο τν κ. Τατσόπουλο ς «ντισυμπλεγματικός», πράγμα ποὺ μοῦ δημιουργε τν πορία γι τ ποιός εναι «συμπλεγματικς» τρόπος παρουσίασης τς στορίας. Ἐνδιαμέσως, ὁ κ. Θάνος Βερέμης, ἀφοῦ παρουσίασε τὰ θετικὰ τῆς τουρκικῆς διοίκησης, ἀπεφάνθη μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους τῆς μετοίκησης τῶν ρωμαίικων πληθυσμῶν σὲ ὀρεινὲς περιοχὲς ἦταν καὶ ὁ ὑγιεινὸς ὀρεινὸς ἀέρας. Μπορομε τσι ν βγάλουμε τ συμπέρασμα τι ο Τορκοι κατακτητς ξεκίνησαν π τν Κεντρικ σία γι ν γκατασταθον στς γρς κοιλάδες κα τς στενς πεδιάδες τς Νότιας λλάδας κα ν καταταλαιπωρονται π τν λονοσία. Ἐντύπωση ἐπίσης μοῦ προκάλεσε ἡ ποσιώπηση τς νατολικς λλάδας ς χώρου, ὅπου ἐπεβλήθη ἡ τουρκικὴ διοίκηση μὲ συνέπεια τὴν ἐξαφάνιση τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν.
.       Μετά, ἀκολούθησε συζήτηση μεταξὺ τῶν συντελεστῶν τῆς ἐκπομπῆς ποὺ εἶναι ἔγκριτα πρόσωπα τῆς ἀκαδημαϊκῆς ζωῆς. Ἐδῶ, ἔμεινα μὲ τὴν ἐντύπωση ὅτι ἔγινε μία σχιζοφρενικὴ ὁλοκληρωτικὴ μεταστροφὴ τῶν ἀπόψεων ποὺ εἶχαν διατυπωθεῖ κατὰ τὸ πρῶτο μέρος ποὺ εἶναι καὶ τὸ πρῶτο ἐπεισόδιο τῆς τηλεοπτικῆς σειρᾶς. Τώρα γίνεται πλέον λόγος γιὰ τὴ «γέννηση ἑνὸς ἔθνους-κράτους» καὶ τὴ «γέννηση ἑνὸς κράτους», τσιμουδιὰ γιὰ τὴ «γέννηση ἑνὸς ἔθνους». Ἀπ᾽ ὅ,τι θυμᾶμαι, ἔγινε λόγος γιὰ τοὺς Ἕλληνες ποὺ ἐπαναστάτησαν, ὥστε νὰ συμπεράνει κανεὶς ὅτι οἱ Ἕλληνες ὑπῆρχαν πρὶν τὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821. Μάλιστα, ὁ κ. Θάνος Βερέμης ἀναφέρθηκε ἐκτενῶς στὸν Κωνσταντῖνο Παπαρρηγόπουλο καὶ τὸ ἔργο του. Τὸ μόνο ποὺ θυμᾶμαι καθαρὰ εἶναι ἡ ἀναφορὰ τοῦ κ.Θάνου Βερέμη στὶς ὀνομασίες τῶν Ἑλλήνων. Βέβαια, ἀπέρριψε τὴν ὀνομασία «Ρωμηὸς» καὶ μάλιστα δὲν ἀναφέρθηκε στοὺς «Ρωμαίους», ὅπως ἀποκαλοῦνταν οἱ ἴδιοι οἱ Βυζαντινοὶ πρόγονοί μας καὶ ἔφθασε νὰ ἀποδώσει τὴν ὀνομασία «Ρωμηὸς» στοὺς Τούρκους. ποκόπτεται τσι σύνδεσή μας μ τν νατολικ διάσταση τς λλάδας κα ποσιωπται τ βυζαντινό μας παρελθόν.
.         Ἐν κατακλεῖδι θέλω νὰ πῶ τι τ μόνιμα διῃρημένο λληνικ θνος βρίσκει, το βρίσκουν, φορμς γι νέες διαιρέσεις. Μέχρι τώρα συζητούσαμε ν εμαστε νατολ Δύση. Τώρα πλέον συζητμε κα γι τ πότε δημιουργήσαμε τ θνος μας κα ποιά εναι στορία μας. Τ σίγουρο εναι τι κρίση ταυτότητας βοηθ τν παγκοσμιοποίηση.

ΠΗΓΗ: http://www.antibaro.gr/

 

, , , ,

Σχολιάστε