Ἄρθρα σημειωμένα ὡς κορωνοϊός

Η ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ τοῦ ΘΕΟΥ καὶ Η ΠΡΟΧΩΡΗΣΗ τῆς ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ

Περ το Covid-19

Ὑπὸ τοῦ Καθηγουμένου Ἱ. Μ. Ξενοφῶντος Ἁγίου Ὄρους Ἀρχιμ. Ἀλεξίου,
ἀποκλειστικὰ γιὰ τὸν «Ἐθνικὸ Κήρυκα»

ΠΗΓΗ: ekirikas.com

.                       Τὴν πανδημία τοῦ Covid-19, νεξαρτήτως τῆς προελεύσεώς του, τὴν θεωρῶ μία δοκιμασία στὸ ἀνθρώπινο γένος κατ παραχώρησι Θεο. Παραχώρησι δὲν σημαίνει θέλησι, ἀλλὰ ἀνοχή.
.                       Ἔτσι, βρεθήκαμε ὅλοι ἐνώπιον μίας ὀδυνηρῆς πραγματικότητος, νὰ μετροῦμε καθημερινὰ δεκάδες νεκρούς, πρόσωπα προσφιλῆ καὶ ἀγαπητά.
.                       Διάφορες φωνὲς θέλησαν νὰ ἑρμηνεύσουν τὸ φαινόμενο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προέλθει σύγχυσι καὶ διχασμὸς στὸν κόσμο.
.                       Οἱ θεσμικοὶ φορεῖς ἐγκαίρως μᾶς ἐνημέρωσαν γιὰ τὴν πορεία τῆς νόσου καὶ τὰ μέσα ἀντιμετωπίσεώς της.
.                       Εναι πορίας ξιον πς να θέμα γείας μεταβλήθηκε π μερικούς, σὲ κριτήριο πίστεως. Τὴν στιγμὴ μάλιστα ποὺ ἡ κορυφὴ τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας, ὁΟἰκουμενικός μας Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαῖος ἀπ’ ἀρχῆς δήλωσε πὼς ἀπὸ τὸν ἰὸ δὲν κινδυνεύει ἡ πίστι μας, ἀλλὰ κινδυνεύουν οἱ πιστοί, καὶ μᾶς προσκάλεσε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τὴν νόσο ἐφαρμόζοντας τοὺς κανόνες τῶν εἰδικῶν καὶ κάνοντας τὸ ἐμβόλιο, τὸ ὁποῖο καὶ πρῶτος τὸἔπραξε.
.                       Ἐπίσης, καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπεφάνθη, προτρέποντας τοὺς πιστοὺς νὰ ἐμβολιαστοῦν. Τὸ αὐτὸ καὶ οἱ κρατικοὶ φορεῖς, ποὺ ἔχουν τὴν ἄμεσο εὐθύνη γιὰτὴν ὑγεία τῶν πολιτῶν.
.                       Δυστυχῶς, ἀπέναντι στὶς συνετὲς καὶ ὑπεύθυνες φωνὲς τῶν ἁρμοδίων ἀντιτάχθηκαν ο νεύθυνες φωνς διαφόρων, διχάζοντας τν λαό, μὲ συνέπεια νὰ χάνονται ψυχὲς προώρως καὶ νὰ διαιωνίζεται ὁ ἰὸς μὲ τὶς μεταλλάξεις του, ἐφ᾽ ὅσον εὑρίσκει ἔδαφος ἀνοχύρωτο.
.                       Ὁ ἐμβολιασμὸς εἶναι καθολικὸς γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, Χριστιανοὺς καὶ μή. Ποιός λοιπὸν ὁ λόγος νὰ μεταδίδεται, ὅπως διακηρύττουν μερικοί, ὁ ἀντίχριστος, στοὺς μουσουλμάνους, στοὺς ἰνδουιστές, στοὺς εἰδωλολάτρες, παντοῦ;
.                       Καὶ στὸ Ἅγιον Ὄρος, ὑπάρχουν φωνὲς ἀνυπακοῆς στὰ κελεύσματα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς ἐπιστήμης, δυστυχῶς, καὶ θρηνοῦμε καὶ ἐδῶ ἀπώλειες.
.                       Ἡ Ἐκκλησία συνοδικὰ ἀποφαινομένη, δὲν κάνει λάθος. «Κρατείτω ἡ γνώμη τῶν πολλῶν.»
.                       Λυπούμεθα ποὺ ἕνα θέμα ὑγείας τὸ ἀνήγαγαν σὲ δογματικὸ θέμα, γιὰ νὰ λέγουν μερικοὶ πὼς ὅσοι ἐμβολιασθοῦν, δὲν θὰ σωθοῦν… Πόσο βλαπτικὴ καὶ ἐπιπόλαια κρίσι!
.                       Ἡ θεία Χάρις μὲ τὶς ταπεινὲς καὶ ἐγκάρδιες προσευχὲς τῶν πιστῶν, καὶ ἡ ὑπακοή μας στὶς προτροπὲς τῶν ὑπευθύνων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Πολιτείας μας, θὰ φέρουν τὸποθούμενο τέλος τῆς θανατηφόρου αὐτῆς πανδημίας, ποὺ μαστίζει τὸν πλανήτη μας.
.                       Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε ὅτι ὅπως γιὰ κάθε ἀσθένεια σωματικὴ καταφεύγουμε στὸν ἰατρὸ καὶ ἀκολουθοῦμε τὴν θεραπευτικὴ ἀγωγὴ ποὺ μᾶς δίδει, γιατί ὄχι καὶ στὸν ἰὸ αὐτὸ ποὺἀποδεκατίζει τόσες ἀνθρώπινες ὑπάρξεις, νὰ μὴ χρησιμοποιήσουμε τὸ φάρμακο ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁΘεὸς διὰ τῆς ἐπιστήμης, γιὰ νὰ περιορίσουμε τὴν ἐπέλαση τῆς πανδημίας;
.                       «Στῶμεν καλῶς» ἀδελφοί, καὶ μ παντ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ τί λέγει ὁ Κύριος διὰ μέσου τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ὄχι τῶν μεμονωμένων ἀνευθύνων φωνῶν.

 

 

,

Σχολιάστε

Η «ΕΠΙΜΟΛΥΝΣΗ» ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ καὶ Η ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Ποινικοποιεῖται καὶ ἡ Θεία Εὐχαριστία;
τοῦ Μητροπολίτου Κισάμου καὶ Σελίνου Ἀμφιλοχίου

«Μὴν φοβηθεῖς αὐτὸν ποὺ στήριξε στὴν πίστη τὴν ἐλπίδα» (Ι. Πολέμης)

ΠΗΓΗ: imks.gr

.                    Τὸ εἴδαμε καὶ αὐτό, ἐν ἔτει 2022! Διευθυντὴς Α/βάθμιας Ἐκπαίδευσης νὰ διατάσει προκαταρκτικὴ ἐξέταση, «μὲ ἀφορμὴ τὴ μετάληψη μαθητῶν Δημοτικοῦ Σχολείου σὲ Ἐκκλησία τῆς πόλης, χωρὶς τὴν ἄδεια τῶν γονιῶν τους», σύμφωνα μὲ ὅσα εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας τὶς τελευταῖες ἡμέρες. Μαθητὲς Δημοτικοῦ Σχολείου, συνοδευόμενοι ἀπὸ τὴν Διευθύντρια καὶ διδακτικὸ προσωπικό, ἐκκλησιάστηκαν κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν καί, σύμφωνα μὲ τὰ δημοσιεύματα, κάποια ἀπὸ τὰ παιδιὰ προσῆλθαν στὴν Θεία Εὐχαριστία, δηλ. κοινώνησαν Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ· μάλιστα τὸ ἕνα ἐξ αὐτῶν δήλωσε στὴν δασκάλα του ὅτι τοῦ εἶπε ἡ μητέρα του νὰ κοινωνήσει. Κοινώνησαν καὶ κάποια ἄλλα παιδιὰ καί, ἀπὸ φωτογραφία ποὺ ἀναρτήθηκε, περιῆλθε στὴν γνώση τοῦ Διευθυντῆ τῆς Α/βάθμιας Ἐκπαίδευσης, ὁ ὁποῖος ἐκίνησε διαδικασία «προκαταρκτικῆς ἐξέτασης», μὲ ἀπολογούμενους τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς ποὺ συνόδευαν τὰ παιδιά, δηλώνοντας ὁ ἴδιος ὅτι ἡ ἐλεύθερη συμμετοχὴ τῶν παιδιῶν στὴν Θεία Κοινωνία «ἔπρεπε νὰ ἔχει ἀποφευχθεῖ, σὲ περίοδο πανδημίας», καθὼς δὲν ὑπῆρχε ἡ συγκατάθεση τῶν γονέων τῶν παιδιῶν. «Τυχὸν κυρώσεις στοὺς δασκάλους θὰ ἐξαρτηθοῦν ἀπὸ τὴ διαδικασία, τὶς ἔγγραφες ἐξηγήσεις, τὶς διαμαρτυρίες τῶν γονέων καὶ φυσικὰ ἀπὸ τυχὸν ἐπιμολύνσεις μεταξὺ τῶν μαθητῶν ἢ σχετιζόμενου μὲ αὐτοὺς πληθυσμὸ ποὺ μετεῖχαν στὸ ἐκκλησίασμα», καταλήγει τὸ δημοσίευμα!
.                    «Τυχὸν ἐπιμολύνσεις μεταξὺ τῶν μαθητῶν ποὺ μετεῖχαν στὸ ἐκκλησίασμα», θὰ ἐπιφέρουν καὶ πιθανὲς «κυρώσεις» στοὺς δασκάλους ποὺ τὰ συνόδευσαν λοιπόν! Ἀλήθεια, τί ἄλλο χρειάζεται νὰ ζήσουμε καὶ νὰ δοῦμε γιὰ νὰ καταλάβουμε ὅτι «λάθος τὸν δρόμο πήραμε», ὅπως λέει καὶ ὁ ποιητής; Ὅταν διατάσσονται προκαταρκτικὲς ἐξετάσεις, ἐγκαλοῦνται ἐκπαιδευτικοὶ καὶ ἀπειλοῦνται μὲ «κυρώσεις», ἐπειδὴ ἐπέτρεψαν σὲ Ὀρθόδοξα Ἑλληνόπουλα νὰ μεταλάβουν, τὰ ὁποῖα μὲ δική τους θέληση ζήτησαν νὰ μετέχουν στὴν Θεία Κοινωνία; Ὅταν οἱ ἐμπλεκόμενοι μιλοῦν γιά.. «τυχὸν ἐπιμολύνσεις», ἀναφερόμενοι στὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ; Συνεπῶς… «μολύνει» ὁ Χριστός, σύμφωνα μὲ τὴν ἄποψή τους! Τὸ φάρμακο τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας, ἡ Θεία Κοινωνία, «ἑστία μόλυνσης», κατὰ τὴν λογική τους! Ὄχι μόνο ἑστία μόλυνσης, ἀλλὰ καὶ αἰτία προκαταρκτικῆς ἐξέτασης!
.                    Τί τραγωδία καὶ τί ὑποκρισία ἀλήθεια! Τραγωδία γιατί ἀδειάσαμε, ἀδειάζομε τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν μας ἀπὸ τὸν Χριστό, τὴν πίστη, τὴν ἐλπίδα καί, ὅπως λέει ὁ Σάρτρ, μοιάζουμε σὰν «ζωντανοὶ νεκροί», καθὼς τὸ ὑπαρξιακὸ αὐτὸ κενὸ θὰ καλυφθεῖ ἀπὸ τὴν κόλαση τῶν ἐπιθυμιῶν καὶ τῶν ἐξαρτήσεων. Τραγωδία, γιατί κάναμε κέντρο τῆς ζωῆς μας τὸν κορωνοϊὸ καὶ ὄχι τὸν Χριστό! Ὑποκρισία; Γιατί ἡ εὐαισθησία τῶν ἁρμοδίων καὶ οἱ «προκαταρκτικὲς ἐξετάσεις» ἐξαντλοῦνται στὸ ἂν κάποια παιδικὰ προσῆλθαν, ἐλεύθερα καὶ ἀβίαστα, στὴν Θεία Εὐχαριστία καὶ ὄχι στὰ ὅσα, κατὰ καιρούς, θλιβερὰ καὶ τραγικά, φαίνεται νὰ συμβαίνουν σὲ πολλὲς Σχολικὲς Μονάδες. Ποῦ ἡ εὐαισθησία γιὰ τὴν αὔξηση τῆς βίας; τὰ ναρκωτικά; τὶς καταγγελίες γιὰ χρήση καὶ διακίνησή τους, ποὺ κατὰ καιροὺς βλέπουν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας; τὶς παραβατικὲς συμπεριφορές, ὡς καὶ τόσα ἄλλα ποὺ φαίνεται νὰ συμβαίνουν σὲ σχολεῖα (προαύλιους χώρους τους καὶ στοὺς γύρω ἀπὸ αὐτούς); Γιατί, τὸ γεγονὸς ὅτι, σὲ περίοδο πανδημίας, ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν δὲν ἔχει μειωθεῖ στὰ τμήματα, ὁ συνωστισμὸς αὐτὸς δὲν προκαλεῖ διασπορὰ τοῦ ἰοῦ; Ἀρκετὰ σχολεῖα, ὅπως καὶ ἐδῶ στὴν Κίσαμο δύο πολυπληθῆ Λύκεια (Ἑνιαῖο καὶ ΕΠΑΛ), χρόνια τώρα λειτουργοῦν σὲ λυόμενα, καθὼς τὰ κτίρια κρίθηκαν ἀκατάλληλα λόγῳ σεισμῶν. Σὲ λίγα μόλις τετραγωνικὰ μίας λυόμενης αἴθουσας οἱ μαθητές, χωρὶς καμία ἀπόσταση μεταξύ τους, γιὰ νὰ χωρέσουν. Χειμώνας, πόρτες καὶ παράθυρα κλειστά. Γιατί σὲ αὐτές, ὡς καὶ σὲ τόσες ἄλλες περιπτώσεις οἱ «ἁρμόδιοι» δὲν διαμαρτύρονται; Γιατί δὲν ζητοῦν «προκαταρκτικὲς ἐξετάσεις»; γιατί δὲν «ἐγκαλοῦν» τοὺς ὑπαίτιους; Ὄχι φυσικά! Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις, ὡς καὶ σὲ τόσες ἄλλες πιθανόν, οἱ.. «ἁρμόδιοι» τὰ βρίσκουν ὅλα καλά! Ἡ μετοχὴ λίγων μαθητῶν στὴν Θεία Κοινωνία θὰ προκαλέσει «ἐπιμολύνσεις» στὴν Σχολικὴ Κοινότητα! «Κυρώσεις» στοὺς ὑπαίτιους ἐκπαιδευτικούς! Οἱ… ὑπόλοιποι; ἂς κοιμίζουμε τὴν συνείδησή μας ὅτι τὰ πράγματα στὴν Παιδεία λειτουργοῦν σωστά!
.                    Μὰ ἂν ἡ Συνθήκη τῆς Λισσαβόνας ὁρίζει ὅτι ἡ παιδεία καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς ρυθμίζεται ἀπὸ τὴν Ἐθνικὴ νομοθεσία κάθε Χώρας ὡς φορέας Ἐθνικῆς ταυτότητας· ἂν τὸ ἄρθρο 16 παρ. 2 τοῦ Ἑλληνικοῦ Συντάγματος διακηρύσσει ὅτι: «Ἡ Παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ Κράτους καὶ ἔχει σκοπὸ τὴν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματικὴ καὶ φυσικὴ ἀγωγὴ τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης καὶ τὴ διάπλασή τους σὲ ἐλεύθερους καὶ ὑπεύθυνους πολίτες», ἂν τέλος, τὸ ἄρθρο 13 παρ. 1, διαφυλάσσει τὴν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης, θεωρώντας την «ἀπαραβίαστη», καὶ προστατεύοντας στὴν παρ. 2 τὴν ἀνεξιθρησκία, καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς λατρείας, καθὼς ὡς ἀναφέρει: «Κάθε γνωστὴ θρησκεία εἶναι ἐλεύθερη καὶ τὰ σχετικὰ μὲ τὴ λατρεία της τελοῦνται ἀνεμπόδιστα ὑπὸ τὴν προστασία τῶν νόμων», τότε… διερωτῶμαι: Οἱ τυχὸν «κυρώσεις», ὅπως διατείνονται οἱ ἐπαΐοντες, σὲ ποιοὺς θὰ πρέπει νὰ ἐπιβληθοῦν; Σὲ ὅσους διαφυλάσσουν τὴν ἐθνικὴ ταυτότητα τῆς παιδείας ἀναπτύσσοντας τὴν ἐθνικὴ καὶ θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν, δηλ. ἐφαρμόζουν τὸ Σύνταγμα; ἢ σὲ ὅσους θεωροῦν ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία προκαλεῖ… «ἐπιμολύνσεις» στὴν σχολικὴ κοινότητα!
.                    Κλείνω τὸν φτωχὸ αὐτὸ συλλογισμό μου μὲ τὰ λόγια ἑνὸς μεγάλου Ἕλληνα ποιητῆ καὶ πεζογράφου, τοῦ Γ. Δροσίνη: «Δὲν ἔχεις Πίστη, ὅταν, πιστεύοντας, ρωτᾶς τὴν κρίση καὶ τὴ γνώση. Δὲν ἔχεις Πίστη, ὅταν τὴν πίστη σου στὸ λογικὸ ἔχεις θεμελιώσει! Πίστη ἔχεις, ὅταν κάθε σου ὄνειρο τὸ ἀνάφτεις στὸ βωμό της τάμα, κι ἂν κάποιο τάμα σου εἶναι ἀδύνατο, προσμένεις νὰ γενεῖ τὸ θάμα».

Μητροπολίτης
Κισάμου καὶ Σελίνου
Ἀμφιλόχιος

, , ,

Σχολιάστε

ΔΡΙΜΕΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ τῆς Ι. ΕΠΑΡΧΙΑΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης γιὰ τὶς συκοφαντίες ἱερέως

 ΠΗΓΗ: Cretapost.gr 15.01.22

Σὲ ἀδιανόητες καταγγελίες προέβη ὁ ἱερέας […] ἀπὸ τὸ Ρέθυμνο σὲ ραδιοφωνική του συνέντευξη.

.                       «Στὴν πρώτη καραντίνα ἔκλεισαν τὶς ἐκκλησίες, γιατί ὑπῆρχε ἀντίτιμο. Ἀπὸ ὅ,τι γνωρίζω, κάθε Μητρόπολη πῆρε γύρω στὸ ἕνα ἑκατομμύριο εὐρώ, γιὰ νὰ κλείσει τὶς ἐκκλησίες. Πληρώθηκαν καὶ ὁ κόσμος δὲν ἔκανε Πάσχα. Πάντοτε πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνα ἀντίτιμο στὴν προδοσία», εἶπε μεταξὺ ἄλλων. Ἐπιπλέον ἀνέφερε πὼς «τὸ μόνο ποὺ ἔχει μείνει νὰ πεῖ πιὰ ἡ Ἐκκλησία στὸν κόσμο εἶναι “πάρτε τὸ τσιπάκι” καὶ προσκυνῆστε τὸν Ἀντίχριστο».
.                Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ταράσσει τὰ νερὰ ὁ ἱερέας, καθὼς παλαιότερα εἶχε παραπεμφθεῖ στὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη. Ὁ λόγος ἦταν ὅτι ἀρνοῦνταν κατηγορηματικὰ νὰ μνημονεύσει κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας τὸ ὄνομα τοῦ τότε Ἐπισκόπου Ρεθύμνης καὶ Αὐλοποτάμου κ. Εὐγενίου καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης.
.                    Μάλιστα πρόκειται γιὰ τὸν ἴδιο ἱερωμένο ὁ ὁποῖος ἔκανε καὶ κήρυγμα κατὰ τῆς μάσκας στὸ 5ο Νηπιαγωγεῖο τοῦ Ρεθύμνου, συνελήφθη στὸ πλαίσιο τοῦ αὐτοφώρου καὶ καταδικάστηκε σὲ ἐννέα μῆνες μὲ τριετῆἀναστολή.
.                    Σφοδρὴ ἦταν ἡ ἀπάντηση τῆς Ἱερᾶς Ἐπαρχιακῆς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης τονίζοντας ρητὰ καὶκατηγορηματικὰ ὅτι «γιὰ τὶς ἐν λόγῳ ἀναληθεῖς καὶ ἀπαράδεκτες ἀναφορὲς καὶ γιὰ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἐν λόγω κληρικοῦ, θὰ ἀκολουθηθοῦν τὰ προβλεπόμενα ἀπὸ τὰ ἁρμόδια Ἐκκλησιαστικὰ Ὄργανα».

Ἡ ἀπάντηση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης

.                      Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, ἐξ ἀφορμῆς πρόσφατης ἀνυπόστατης καί ἐξόχως συκοφαντικῆς δημόσιας ἀναφορᾶς κληρικοῦ τῆς Κρήτης, περί οἰκονομικῆς συναλλαγῆς τῆς Ἐκκλησίας μέ τό Κράτος, γιά τό κλείσιμο τῶν Ἱερῶν Ναῶν κατά τήν περίοδο τῆς πανδημίας, διαψεύδει κατηγορηματικά τίς ἐν λόγῳ ἀναληθεῖς καί ἀπαράδεκτες ἀναφορές καί καθιστᾶ σαφές ὅτι, γιά τή συμπεριφορά τοῦ ἐν λόγῳ κληρικοῦ, θά ἀκολουθηθοῦν τά προβλεπόμενα ἀπό τά ἁρμόδια Ἐκκλησιαστικά Ὄργανα.
.                        Ἡ Ἐκκλησία Κρήτης καλεῖ, γιά ἄλλη μία φορά, ὅλους τούς ἀνθρώπους νά μήν παρασύρονται ἀπό ἀναληθεῖς, ἀνυπόστατες καί ἀνεύθυνες φῆμες καί τοποθετήσεις, μέ ἀναφορά στήν πανδημία καί τούς τρόπους ἀντιμετώπισής της, οἱ ὁποῖες δημιουργοῦν σύγχυση καί διχασμό, εἰς βάρος τῆς ὑγείας τῶν ἀνθρώπων.
.                 Ἡ θέση τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης γιά τά θέματα τῆς πανδημίας εἶναι γνωστή, ἔχει δέ ὑπεύθυνα ἐκφρασθεῖ πολλές φορές καί διατυπώνεται μόνον ἀπό τήν Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης.

, ,

Σχολιάστε

ΦΑΤΡΙΕΣ «ΠΑΡΑΧΑΡΑΣΣΟΥΝ» ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ καὶ πιθανὸν «ΦΟΝΕΥΟΥΝ» (Δ.Ι.Σ)

Ἀπόσπασμα τοῦ Δελτίου Τύπου τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνοδου 
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, 13.01.2022

[…]

.              Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐξ ἀφορμῆς ἑνὸς ἀκόμη συκοφαντικοῦ δημοσιεύματος κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο δῆθεν ἀποκαλύπτει μαρτυρία ἱερωμένου ἑτέρας ἐκκλησιαστικῆς δικαιοδοσίας ἐν Ἑλλάδι ὅτι κατὰ τὴν πρώτη καραντίνα τοῦ Μαρτίου 2020 οἱ Ἱερὲς Μητροπόλεις ἀποδέχθηκαν ἐπὶ δίμηνο τὸ «κλείσιμο» τῶν Ἱερῶν Ναῶν λόγῳ οἰκονομικῆς ἐξαρτήσεως ἀπὸ τὸ Κράτος, δηλώνει ὅτι καμία συκοφαντία δὲν θὰ μεταβάλει τὴν συμπαράστασή Της στὴν ἐθνικὴπροσπάθεια κατὰ τῆς πανδημίας καὶ προτίθεται νὰ προβεῖ σὲ ὅλες τὶς δέουσες ἐνέργειες πρὸς ὑπεράσπιση τοῦ κύρους Αὐτῆς καὶ τῶν Σεβασμιωτάτων Ἱεραρχῶν.
.                 Ἐπίσης, διαπιστώσασα ὅτι διάφοροι Κληρικοὶ καθυβρίζουν δημοσίως τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τοὺς Ἱεράρχες ἐξ αἰτίας τῆς στερρᾶς στάσεως ὑπὲρ τῆς χρήσεως μάσκας, τοῦ ἐμβολιασμοῦ καὶ τῆς τηρήσεως τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων ἐν γένει, προτρέπει τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ νὰ μὴν παρασύρεται ἀπὸ τὶς κάθε εἴδους ὕβρεις, ἀκόμη καὶ ρασοφόρων. Τονίζει ὅτι τὴν ἐπίσημη θέση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐκφράζει τὸ συλλογικό Της ὄργανο, δηλαδὴ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῶν Μητροπολιτῶν Αὐτῆς, τὸ ὁποῖο ἀποφασίζει συνοδικῶς, δηλαδὴ δημοκρατικῶς, μὲ βάση τὴν ἀρχὴ τῆς πλειοψηφίας, καὶ ὄχι ἡ ἀτομικὴ ἄποψη ὁποιουδήποτε κληρικοῦ, ποὺ θέτει σὲ κίνδυνο ἀνθρώπινες ζωὲς καὶ ὁδηγεῖ σὲ παραχάραξη τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος, δημιουργία φατριῶν καὶ διάσπαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος.

[…]

Ἐκ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

,

Σχολιάστε

«ΧΟΙΡΟΙ ΑΣΠΛΑΧΝΙΑΣ, ΑΛΑΖΟΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΣΕΒΕΙΑΣ ἢ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΡΙΣΤΟΕΙΔΕΙΣ ΑΛΗΘΙΝΑ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ»;

Πανδημίας Ἀπόλογος

τοῦ Γεωργίου  Δ. Παναγοπούλου
 Ἀν. Καθηγητῆ ΑΕΑ Βελλᾶς / Ἰωαννίνων

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

.                     Ὅ,τι ἀκολουθεῖ εἶναι ἕνας ὀφειλόμενος λόγος περὶ τῆς πανδημικῆς κρίσης, ποὺἐπιχειρῶ νὰ καταθέσω στὴ βάση ἱστορικῶν δεδομένων, κειμενικῶν μαρτύρων καὶ τῆς θεολογικῆς ἀποτίμησής τους.

α΄ Ὁ ἀρχέγονος Χριστιανισμὸς ἔναντι τῶν ἐπιδημιῶν: Ἡ μαρτυρία τοῦ Διονυσίου Ἀλεξανδρείας

.                     Ἂς δοῦμε πῶς ἀντιμετώπισαν οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἀλεξάνδρειας τῆς Αἰγύπτου τὸν ἀκραῖο πειρασμὸ λοιμοῦ ἐνσκήψαντος στὸ λυκαυγὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας καὶ πιὸ συγκεκριμένα στὸβ΄ ἥμισυ τοῦ 3ου μ.Χ., ὅπου μᾶς μεταφέρει Ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου Διονυσίου ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας (ca 247 – 265). Τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα μᾶς διασώζει ὁ ἱστορικὸς Εὐσέβιος Καισαρείας (Ἐκκλησιαστικὴἱστορία, 7, 22, Loeb Classical Library, vol. 2, London /  Harvard Mass. 1942, 184-186): «… οἱ γοῦν πλεῖστοι τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν δι’ ὑπερβάλλουσαν ἀγάπην  καὶ φιλαδελφίαν ἀφειδοῦντες ἑαυτῶν καὶ ἀλλήλων ἐχόμενοι, ἐπισκοποῦντες ἀφυλάκτως τοὺς νοσοῦντας,… θεραπεύοντες ἐν Χριστῷ, συναπηλλάττοντο ἐκείνοις ἀσμενέστατα τοῦ παρ’ ἑτέρων ἀναπιμπλάμενοι πάθους καὶ τὴν νόσον ἐφ’ ἑαυτοὺς ἕλκοντες… οἱ γοῦν ἄριστοι τῶν παρ’ ἡμ῀ν ἀδελφῶν τοῦτον τὸν τρόπον ἐξεχώρησαν τοῦ βίου… ὡς καὶ τοῦ θανάτου τοῦτο τὸ εἶδος … μηδὲν ἀποδεῖν μαρτυρίου δοκεῖν».
.                     Πρόκειται γιὰ ἕνα ἔξοχο στιγμιότυπο ἡρωϊσμοῦ πίστης καὶ θυσιαστικῆς ἀγάπης, ποὺδιέκρινε ἐκφάνσεις τοῦ ἀρχέγονου Χριστιανισμοῦ: Οἱ Χριστιανοὶ εἶδαν στὸν λοιμὸ ὄχι κάποια συνωμοσία, ἀλλὰ μία δοκιμασία ἀρετῆς καὶ αὐθυπέρβασης διὰ πίστεως καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν συνάνθρωπο («γυμνάσιον καὶ δοκίμιον»). Μάλιστα οἱ τελειότεροι ἐξ αὐτῶν (δὲν εἶναι ὅλα γιὰ ὅλους!) ἀφιερώθηκαν στὴν περίθαλψη τῶν νοσούντων. Ἐκτέθηκαν ἔτσι σὲ ἀκραῖο κίνδυνο καὶ τελείωσαν τὸν ἐπίγειο βίο τους μὲ τρόπο μαρτυρικό, ἀφοῦ ἐν τέλει μολύνονταν ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς, ποὺ φρόντιζαν καὶ ἀπέθνησκαν. (Ἐκτὸς περιπτώσεων ἐξαιρετικῆς θεοσημίας, οὐδεὶς εἶναι σωματικἄτρωτος πρὸ τῆς γενικῆς Ἀναστάσεως. Ἂς θυμηθοῦμε ὅτι στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως λέμε «προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν» καὶ ὄχι «γέγονεν ἀνάστασις»· πρβλ. Β΄ Τιμ. 2, 17-18).
.                     Θυμίζω ὅτι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη ἦταν τελείως ἄγνωστη ἡ δημόσια ἰατροφαρμακευτικὴπερίθαλψη καὶ βεβαίως ἀνύπαρκτα τὀργανωμένα νοσηλευτήρια μἐπαγγελματίες ὑγείας μισθοδοτούμενους ἀπὸ τὸ Δημόσιο. Αὐτὸ σήμαινε ὅτι οἱ βαριὰ ἀσθενεῖς πέθαιναν παντελῶς ἀβοήθητοι. Σὲ αὐτὲς τὶς συνθῆκες θριάμβευσε ἡ ἐν Χριστῷ ἀγάπη τῆς «ἡρωικῆς» ἐποχῆς τῆς Ἐκκλησίας μας. Διόλου τυχαία ἕνας σύγχρονος ἐρευνητής, ὁ R. Stark, ἐντοπίζει στὴν κινητοποίηση τῶν χριστιανῶν πρὸς ἀνακούφιση τῶν ἀσθενῶν ἕναν ἀπὸ τοὺς κυριότερους παράγοντες ποὺσυνέβαλαν τελικῶς στὴν ἑδραίωση τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ ἀρχαίου παγανισμοῦ.
.                     Ἐπικαιρικὸ συμπέρασμα: Ὅσοι θέλουν νὰ βαδίσουν τὴ μαρτυρικὴ ὁδὸ τῶν πρώτων χριστιανῶν, ἀντὶ νὰ παριστάνουν τὸν ἄτρωτο ἔναντι τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ νὰ περιφρονοῦν τὴν ἐμβολιαστικὴ κάλυψη, τὶς μάσκες καὶ τὰ ὑπόλοιπα ὑγειονομικὰ μέτρα περιορισμοῦ τοῦ λοιμοῦ, θὰμποροῦσαν κάλλιστα νὰ μιμηθοῦν τὸ παράδειγμα τῶν χριστιανῶν ποὺ περιγράφει ὁ ἅγιος Διονύσιος Ἀλεξανδρείας: Ἂς θέσουν ἐκοντὶ καὶ ἀμισθὶ ἑαυτοὺς στὴν ὑπηρεσία τοῦ ἤδη ἐξοντωμένου στὰΚαυδιανὰ Δίκρανα τῶν νοσοκομείων τῆς χώρας ἰατρονοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ, καθὼς καὶ τῶν νοσηλευομένων…
.                     Ἂν πάλι αὐτὸ ἀκούγεται μὴ ρεαλιστικὸ λόγῳ γραφειοκρατικῶν προβλημάτων καὶἀπουσίας ἀναγκαίας ἐξειδίκευσης, ὑπάρχουν ἀσφαλῶς ἄλλοι τρόποι γιὰ νὰ προσφέρει κανεὶς βοήθεια στοὺς μαχητὲς τῆς πρώτης γραμμῆς καὶ φυσικὰ στοὺς νοσηλευόμενους: Νὰ αὐτοπροστατευόμαστε ὅλοι – καὶ a fortiori οἱ ἀνεμβολίαστοι- διὰ τῆς τηρήσεως τῶν μέτρων ὑγειονομικῆς ἀσφάλειας καὶχρήσης τῶν λοιπῶν μέσων ποὺ διατίθενται. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ ἐλαχιστοποιήσουμε, κατὰ τὸἐφικτό, τὸ ἐνδεχόμενο νοσηλείας μας καὶ ἔτσι θὰ δημιουργήσουμε περιθώριο ἀξιοπρεποῦς νοσηλείας γιὰ τοὺς πλέον ἀπειλούμενους συνανθρώπους μας ἀλλὰ καὶ τοὺς βασανιζόμενους ἀπὸ ἄλλα νοσήματα, οἱ ὁποῖοι βλέπουν τὰ χειρουργεῖα ἢ τὶς θεραπεῖες τους νὰ παραπέμπονται στὶς «ἑλληνικὲς καλένδες». Τί πιὸ θεάρεστο καὶ φιλάλληλο ἀπὸ τὸ νὰ συμβάλουμε στὴν ἀποσυμφόρηση τοῦ συστήματος ὑγείας; Ὅσο λιγότερη ἡ πίεση στὸ σύστημα, τόσο περισσότερες οἱ ζωὲς ποὺ θὰ σωθοῦν!
.                     Αὐτός, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, εἶναι ἕνας τρόπος νὰ μιμηθοῦμε τοὺς ἀρχαίους χριστιανούς, νὰ συνειδητοποιήσουμε, δηλαδή, ὅτι μία πανδημία δὲν ἀφορᾶ ποτὲ κανέναν μας ἀτομικὰ καὶ μόνο· μία ἐπιδημικὴ κρίση εἶναι πάντοτε προσωπικὴ καὶ συλλογικὴ ἀπειλὴ ταυτόχρονα. Καὶ ἡ ὑπόθεση τῆς ἀντιμετώπισής της ἀφορᾶ ὅλους μας, ἰδίως τὰ ζωντανὰ μέλη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦΣώματος. Διόλου τυχαία ὁ διαπρεπὴς ἱστορικὸς τῶν ἐπιδημιῶν John M. Barry ὑπογράμμισε τὴν σημασία τῆς συνεργασίας τοῦ κόσμου, ἡ ὁποία σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ χρήση ἀκόμη καὶ μὴφαρμακευτικῶν μέσων (π.χ. μάσκες κ.α.) μπορεῖ νὰ σώσει πολλὲς ζωές.

β΄ Ἐκκλησία, ἰατρική, μετάνοια: Μαρτυρίες ἀπὸ τὴν ἁγιογραφική, κανονικὴ καὶ ὑμνογραφική μας παράδοση

.                     Ὅπως εἴδαμε, ἡ Ἐκκλησία δὲν ἀντιμετωπίζει γιὰ πρώτη φορὰ τὸ 2020 λοιμικὴ νόσο. Στὴν ὑπερδισχιλιόχρονη ἱστορία της γνώρισε ἀλλεπάλληλους καὶ ἀναρίθμητους λοιμούς. Ὅμως τὸ μόνον ποὺ δὲν ἔκανε εἶναι νὰ συναγείρει τὰ τέκνα της σὲ διαγωνισμὸ καλύτερου σεναρίου συνωμοσίας! Οὔτε ἔψαχνε γιὰ «ἀποδιοπομπαίους», ὁσάκις φούντωνε τὸ κακό· κάθε ἄλλο! Ἕνας ἀπὸτοὺς πολλοὺς τρόπους -ὄχι ὅμως ὁ μόνος- μὲ τοὺς ὁποίους ἀντιμετώπιζε τὴν λοιμικὴ ἀπειλῆπεριγράφηκε ἀνωτέρω μὲ βάση τὴν Ἐπιστολὴ τοῦ ἁγίου Διονυσίου Ἀλεξανδρείας.
.                     Στὸ ἴδιο πλαίσιο δὲν παραθεώρησε τὴ σπουδαιότητα τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης οὔτε ἀποσκοράκισε τὰ φάρμακα. Πῶς θὰ μποροῦσε ἐξ ἄλλου νὰ πράξει κάτι τέτοιο, ἐφόσον ἡ ἴδια Γραφὴμᾶς θυμίζει: «Τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας αὐτοῦ τιμαῖς αὐτοῦ, καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος· παρὰγὰρ  Ὑψίστου ἐστὶν ἴασις, καὶ παρὰ βασιλέως λήψεται δόμα. Ἐπιστήμη ἰατροῦ ἀνυψώσει κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἔναντι μεγιστάνων θαυμασθήσεται. Κύριος ἔκτισεν ἐκ γῆς φάρμακα, καὶ ἀνὴρ φρόνιμος οὐπροσοχθιεῖ αὐτοῖς… καὶ αὐτὸς ἔδωκεν ἀνθρώποις ἐπιστήμην ἐνδοξάζεσθαι ἐν τοῖς θαυμασίοις αὐτοῦ» (Σοφ. Σειρ. 38, 1-6)· καὶ πάλι: «…οὗτος ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὐ λογισθήσεται ἕτερος πρὸς αὐτόν. Ἐξεῦρε πάσαν ὁδὸν ἐπιστήμης καὶ ἔδωκεν αὐτὴν  Ἰακὼβ τῷ παιδὶ αὐτοῦ καὶ  Ἰσραὴλ τῷ ἠγαπημένῶ ὑπ᾽  αὐτοῦ· μετὰ τοῦτο ἐπὶ γῆς ὤφθη καὶ ἐν τοῖς ἀνθρώποις συνανεστράφη» (Βαροὺχ 3, 36)
.                     Γι’ αὐτὸ καὶ ἦταν Ὀρθόδοξη ΚαθολικἘκκλησία τοἈνατολικοῦ Ρωμαϊκοῦ κράτους ἱστορικὸς παράγων πού, μέσῳ φωτισμένων λειτουργῶν του, δημιούργησε μεσοῦντος τοῦ 4ου αἰώνα τὸν θεσμὸ τοῦ Νοσοκομείου, ὅπως τὸν γνωρίζουμε σήμερα (ἡ θέση αὐτὴ τεκμηριώθηκε πλήρως στὴν πολύτιμη μελέτη τοῦ Timothy Miller, The Birth of the Hospital in the Byzantine Empire, Baltimore / London, in toto).
.                     Οἴκοθεν νοεῖται ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Καθολικὴ Ἐκκλησία γενικότερα δὲν ἀντιτάχθηκε στὴν ἀνάπτυξη ἐν γένει τῶν ἐπιστημῶν. Ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση δὲν ἀπολυτοποιεῖται, ἡ ὀρθόδοξη ἀνατολικὴ Παράδοση οὐδέποτε ὑπέκυψε στὸν πειρασμὸ μιᾶς ἱεροεξεταστικοῦ τύπου γνωσιομαχίας. (Γιὰ τὴ θέση τῶν ἐπιστημῶν στὴν ὀρθόδοξη βυζαντινὴαὐτοκρατορία βλ. τὸ κατατοπιστικὸ πόνημα τῶν Μ. Δανέζη / Στρ. Θεοδοσίου, Στὰ χρόνια τοῦ Βυζαντίου, Οἱ θετικοὶ ἐπιστήμονες, ἰατροί, χρονολόγοι καὶ ἀστρονόμοι, Ἀθήνα 2010).
.                     Ἐπὶ πλέον, πάντοτε ἡ Ἐκκλησία ἄδραχνε τὴν εὐκαιρία ποὺ προσέφεραν οἱ  λοιμοί, γιὰνὰ καλέσει τὰ τέκνα της σὲ συλλογικὴ καὶ ἀτομικὴ μετάνοια, ἀλλαγὴ βιοτικῆς πορείας, βαθύτερη συναίσθηση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας καὶ τῆς ἀνάγκης γιὰ ἐπιστροφὴ στὸν μόνο «ἰατρὸν τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν». Ἀκόμη καὶ μία φευγαλέα ματιὰ στὶς σχετικὲς εὐχὲς ποὺ περιλαμβάνονται στὸ Εὐχολόγιο πείθει κάθε καλόπιστο ἐνδιαφερόμενο ὅτι ἡ στάση, στὴν ὁποία καλοῦσε τὰ μέλη της ἡἘκκλησία, κάθε φορὰ ποὺ ἐνέσκηπτε λοιμός, δὲν ἦταν ἀλαζονικἐπίδειξη ἀφοβίας, δὲν ἦταν ἡ βεβαιότητα ὅτι «ἐμᾶς» τοὺς «ὑπερλίαν» ὀρθόδοξους δὲν μᾶς «πιάνει» τίποτε, ἐπειδἔχουμε τὰ θαύματα στὸν «αὐτόματο πιλότο» (τὸ τεράστιο σημερινὸ θεολογικὸ καἐκκλησιαστικἔλλειμμά μας καταφαίνεται, μεταξὺ πολλῶν ἄλλων, καὶ στὴν «μαγικὴ» ἀντίληψη τοῦ θαύματος καὶ τὴν οἰηματικὴ προεξόφλησή τουἦταν ἀντιθέτως ἡ στάση τῆς βαθιᾶς συναίσθησης τῆς μηδαμινότητάς μας, τῆς ἀνάγκης μας γιἐπιστροφὴ στὸν Θεἐν μετανοίᾳ, ἐν τέλει ἡ στάση τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς συντριβῆς.
.                     Μὲ ἄλλα λόγια ἡ Ἐκκλησία δὲν μετέτρεπε τὸ λοιμὸ σὲ αἰτία διχασμοῦ, ἀλλὰ ἔβλεπε σὲαὐτὸν μία, κατὰ θεία εὐεργετικὴ παραχώρηση, εὐκαιρία συνολικοῦ ἀναπροσανατολισμοῦ ὅλων. Ἀκόμη καὶ οἱ ἅγιοι αἰσθάνονταν ἀλληλέγγυοι πρὸς τὸν λαὸ γιὰ τὰ ἀνομήματα ἢ τὰ ὑστερήματά του: Ὁἠσυχαστικότατος ἅγιος Φιλόθεος ὁ Κόκκινος (14ος αἰώνας) συνέταξε εὐχὲς γιὰ περιστάσεις λοιμῶν καὶ «θανατικοῦ». Σὲ αὐτὲς ἡ μόνη βεβαιότητα ποἐκφράζεται εἶναι ἡ βαθιἁμαρτωλότητα ὅλων καὶ ἡ πίστη ὅτι ὁ Θεὸς μᾶς ἀναμένει ἐν μετανοίᾳ καὄχι… ἐν ἀλαζονείᾳ, μισαλλοδοξίᾳ ἢ ἀσυναρτησιολογίᾳ. Μάλιστα, σὲ μία ἐξ αὐτῶν περιγράφει τὴν εἰκόνα τῆς καθημαγμένης ἀπὸ τὴν ἐπιδημία κοινωνίας μὲ τρόπο ἀμείλικτα ρεαλιστικό: «… ἐξηρήμωνται πόλεις, ἠφανίσθησαν ἀγοραί, ἱεραὶ πανηγύρεις καὶ τελεταί, καὶ θείων ὕμνων συστήματα, κατεσιγάσθησαν» (Εὐχολόγιον μέγα, Βενετία 1891, 554).
.                     Ἐδἅγιος περιγράφει ἀκόμη καὶ φαινόμενα δραστικοῦ περιορισμοῦ τῶν ἐκκλησιαστικῶν συνάξεων! Ἀντὶ ὅμως νὰ ψέξει τοὺς πιστοὺς γιὰ ἀπιστία ἢ δειλία, θεωρεῖ προδήλως καὶ αὐτὸ τὸ φαινόμενο ὡς ἀπότοκο τοῦ φυσιολογικοῦ φόβου ἀπέναντι στὸν λοιμὸ (ὁ ὁποῖος βουλιμικότερα καὶ ἀπὸ τὴν «ἀχίλλειον μῆνιν», καταβροχθίζει ἀνθρώπινες ζωὲς) καὶ δέεται στὸν Κύριο τῆς ζωῆς καὶ νικητὴ τοῦ θανάτου γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ λαοῦ.
.                     Τὴν ἴδια εἰκόνα, ἀλλὰ ἀκόμη πιὸ γλαφυρά, μᾶς δίνει ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης σὲ ἕνα κείμενο, τὁποῖο παραδόξως δὲν ἐλήφθη ὑπ’ ὄψη ὅσο ἔπρεπε κατὰ τὴν περίοδο ποὺ διανύουμε.Πρόκειται γιὰ τὸν Παρακλητικὸ Κανόνα στὸν ἅγιο Χαράλαμπο (προστάτη τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὶς λοιμικὲς νόσους), ποὺ συνέταξε ὁ ἅγιος καὶ συμπεριέλαβε στὸν Συναξαριστή του (Συναξαριστὴς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ, τόμος α΄, Ἀθήνησι  1868, σελ. 490 ἑπ.).
.                     Ὁ ἅγιος θεωρεῖ αὐτονόητη τὴν καταφυγὴ τῶν ἀνθρώπων στοὺς ἰατροὺς καὶ τὴν ἰατρικὴἐπιστήμη -καὶ μάλιστα σὲ μία ἐποχὴ (τέλη τοῦ 18ου αἰώνα) κατὰ τὴν ὁποία ἡ ἐπιστήμη αὐτὴ βρισκόταν ἔτη φωτὸς πίσω ἀπὸ τὶς ἐπιτεύξεις ποὺ ἀπολαμβάνουμε σήμερα: «Πᾶσαν νικῶντα θεραπείαν βλέποντες, καὶ μηχανὴν ἰατρῶν, τὸν νῦν ἐπελθόντα λοιμόν… πίστει θερμῇ προστρέχομεν τῇ ἁγίᾳ σου σκέπῃ ἱερομάρτυς Χαράλαμπες…».
.                     Ἡ ἀποτυχία τῶν ἰατρικῶν προσπαθειῶν ἐπιβεβαιώνει ἔτι μᾶλλον τὴν ἀνάγκη μετανοίας καὶ στροφῆς πρὸς τὸν δοτήρα τῆς ὑγείας Θεὸ μέσῳ τῶν πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Χαραλάμπους. Ὅμως μεγάλο ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ἡ περιγραφὴ τῆς θλιβερῆς εἰκόνας ποὺ παρουσιάζει ἡ κοινωνία ἐξ αἰτίας τοῦ λοιμοῦ: «ἰδοὺ γὰρ πάντας ὁ νῦν λοιμός, ἀοίκους πλανήτας, ἀνέδειξε καὶ ἀπόλιδας… »· ἐπίσης: «Ἠρημώθη ἡ πόλις ἡμῶν πᾶσα καὶ αἱ κῶμαι, ἐγένοντο νῦν πόλεις, καὶ ἐρημίαι, κατοικίαι ὤφθησαν τοῦ λοιμοῦ τῷ φόβῳ· ὂν ἀποδιώξαις  ταῖς σαῖς πρεσβείαις μάκαρ».
Εἶναι προφανές: ὁ ἅγιος Νικόδημος περιγράφει στὸ ὑμνογραφικὸ αὐτὸ κείμενο μεθόδους «κοινωνικῆς ἀποστασιοποίησης» (ἐκδοχὲς «καραντίνας», σχεδὸν θεσμοθετημένης, ἐξ ἄλλου, καὶ ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς ἐποχῆς σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση ἐξ αἰτίας τῶν ἀλλεπάλληλων λοιμικῶν κυμάτων), ποὺ ἐνστικτωδῶς ἐφάρμοζαν οἱ πληττόμενοι πληθυσμοί. Συγκινητικὴ ὅσο καὶ διαφωτιστικὴεἶναι ἡ δέησή του πρὸς τὸν Θεό, νὰ παύσει ὁ λοιμός, γιὰ νὰ ξαναβρεθοῦν οἱ πιστοὅλοι μαζί, νἑνωθοῦν ξανὰ οἄνθρωποι, νὰ ἐπανεκκινήσει ἡ κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ζωή: «Ἐχωρίσθημεν, οἴμοι! ἀναστροφῆς ἅγιε, καὶ ἐπιμιξίας ἁπάσης ἀλλήλων εἴρχθημεν, πανώλους δείματι. Σὺ οὖν ἐκ μέσου ποιήσας τοῦτον ἡμᾶς ἔνωσον αὖθις πρεσβείαις σου».
.                     Προσοχή: ἅγιος δὲν μέμφεται τὸν λαὸ γιὰ τὴν φυγή του στὶς ἐρημιές, δὲν χλευάζει ὡς δειλοὺς ὀλιγόπιστους ὅσους μετέρχονται πρακτικῶν κοινωνικῆς ἀποστασιοποίησης· τοὐναντίον, κατανοεῖ, θλίβεται καὶ προσεύχεται μὲ ταπείνωση, μετάνοια, πίστη.
.                     Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, περαιτέρω, ἀσχολεῖται ἀκόμη καὶ μὲ τὴν «ἀποστασιοποίηση» μολυσμένου ἀσθενοῦς: Τρεῖς φορὲς στὰ ἔργα του (μία στὸ Πηδάλιον καὶ δύο στὸἘξομολογητάριον) προειδοποιεῖ ὅποιον μολυνθεῖ ἀπὸ μεταδοτικὴ νόσο καὶ τὴ μεταδώσει λόγῳ ἀπρόσεκτης ἢ ἀνέμελης συμπεριφορᾶς ὅτι θὰ τελεῖ ὑπὸ ἐπιτίμιο ἑκουσίου φονέα(!) σὲ περίπτωση ποὺἡ μόλυνση ἀποβεῖ μοιραία, γιὰ τὴ ζωὴ ὁποιουδήποτε συνανθρώπου του. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ὁ ἅγιος ἐπιβεβαιώνει τὴν ἀλήθεια τοῦ ὡς ἄνω ἰσχυρισμοῦ: Στὶς λοιμώδεις νόσους σπάνια ἀρρωσταίνουμε μόνοι μας!
.                     Μὲ τὸ ἴδιο σκεπτικὸ μποροῦμε νὰ ἰσχυριστοῦμε ὅτι ὅποιος φαντάζεται ὅτι εἶναι ἄτρωτος καὶ ἐπιδίδεται σἕνα ἄνευ προηγουμένου «ἄσφαιρο παλικαρισμὸ» μὲ τὸν νὰ περιφρονεὅλες ἢ τὶς περισσότερες ἀπὸ τὶς συστάσεις ποὺ δίνει Ἐπιστήμη γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς συλλογικῆς ἀπειλῆς, τότε θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἄρει ἀκέραιες τὶς συνέπειες τῶν πράξεων ἢπαραλείψεών του μέχρι τέλους: Σὲ περίπτωση βαριᾶς νόσησης θὰ εἶναι συνεπὴς μὲ τὸν ἑαυτό του, ἐὰν ἔχει τὸ θάρρος, νὰ παραμείνει σπίτι του, ἀντὶ νὰ τρέξει στὸ νοσοκομεῖο γιὰ νὰ καταλάβει κλίνη ποὺ μὲ βεβαιότητα θὰ στερήσει ἀπἄλλους συνανθρώπους του, οὁποῖοι, ἂν καὶ πρόσεχαν καὶ ὑπάκουαν στὶς συμβουλὲς Ἐκκλησίας, Ἐπιστήμης καὶ Πολιτείας, ἐντούτοις νόσησαν γιὰ διαφόρους λόγους.
.                     Ὅποιος θεωρεῖ ὅτι ὁ κορωνοϊὸς εἶναι εἴτε ἀνύπαρκτος εἴτε ἐλάχιστα βαρύτερος ἀπὸ ἕνα συναχάκι, ὅποιος εἶναι πεπεισμένος ὅτι οἱ μάσκες εἶναι ἄχρηστες ἢ βλαβερές, ὅποιος ἀφορίζει a priori τὰ ἐμβόλια ὡς πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου καὶ ἄλλα παρόμοια, αὐτὸς πῶς θὰ ἀπαιτήσει κατόπιν ἀπὸ τοὺς ἰατροὺς καὶ τοὺς νοσηλευτὲς τῆς χώρας νὰ τοὺς προσφέρουν τὴ βοήθεια τῆς Ἐπιστήμης, τῆς ὁποίας τὶς ὁδηγίες περιφρονοῦσε προπετῶς ἕως ὅτου νόσησε; Καὶ πῶς θἀνεχθεἡ χριστιανική του συνείδηση νὰ στερήσει ἕνα κρεβάτι κοινῆς ἢ καἐντατικῆς νοσηλείας ἀπὸ συνάνθρωπό του, ποὺ νόσησε χωρὶς νὰ καμώνεται τὸν ἀπέθαντο… «σούπερμαν»;
.                     Σπεύδω στὸ σημεῖο αὐτὸ νὰ προλάβω τυχὸν ἔνσταση ἀφορῶσα τὰ ἐμβόλια: Σέβομαι ἐξάπαντος ὅσους ἀπέχουν τοῦ ἐμβολιασμοῦ, ἐπειδὴ φοβοῦνται ἀπρόβλεπτες παρενέργειες στὸ ἐγγὺς ἢ στὸ ἀπώτερο μέλλον ἢ ἀκολουθοῦν τὶς συμβουλὲς τοῦ προσωπικοῦ ἰατροῦ τους (Ἐδῶ ἡ συζήτηση ἔχει ἤδη ἀνοίξει, τὸν πρῶτο λόγο ἔχουν οἱ εἰδικοί, ἐνῶ οἱ ἐμβολιασθέντες σὲ συνεργασία μὲ τὸν ἰατρότους ὀφείλουν μέσῳ συμπληρώσεως τῆς περίφημης «κίτρινης κάρτας», νὰ ἐφοδιάζουν τὶς ἁρμόδιες ἀρχὲς φαρμακοεπαγρύπνησης μὲ πληροφορίες γιὰ πιθανὲς παρενέργειες τοῦ ἐμβολιασμοῦ. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἡ ἐπιστημονικὴ κοινότητα θὰ βελτιώσει τὰ θεραπευτικά της ὅπλα. Εἶναι ἐπίσης αὐτονόητο ὅτι τὸ ζήτημα τῆς «ὑποχρεωτικότητας» τοῦ ἐμβολιασμοῦ εἶναι τεράστιο καὶ ἄκρως λεπτό, ὁπότε τὰἐδῶ γραφόμενά μου αὐτονοήτως δὲν τὸ θίγουν).
.                     Ὅμως, ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, ὅσοι ἀπόσχουν τοῦ ἐμβολιασμοῦ (δικαίωμα, τὸ ὁποῖο ἀπολύτως, ἐπαναλαμβάνω, σέβομαι), ἐκτός τοῦ ὅτι πρέπει νὰ προσέχουν ἀκόμη περισσότερο, δὲν ἔχουν ἐπὶ πλέον κανένα δικαίωμα νἐπιδίδονται σἐμβολιομαχικὲς σταυροφορίες διασπείροντας μέσῳ διαδικτύου ἄλλων διαύλων ψεύδη (ὅπως ὅτι τὰ ἐμβόλια mRNA συνιστοῦν γονιδιακὴ θεραπεία) ἢ παραθεολογικὲς ἀλογίες τοῦ τύπου, «τἐμβόλια εἶναι τὸ χάραγμα» ἢ «ἀλλοιώνουν τό… κατ’ εἰκόνα». Στὴ δημόσια συζήτηση γιὰ καίριες πτυχὲς μίας κρίσης ποὺ ἔχει στερήσει ἤδη τὴν ζωὴ σὲἑκατομμύρια συνανθρώπους μας, ἔχει τινάξει στὸν ἀέρα τὴν κοινωνικὴ καὶ οἰκονομικὴ ζωὴὁλόκληρων κρατῶν καὶ συνεχίζει νὰ μαίνεται, δὲν χωροῦν ἀνακρίβειες, παραλογισμοὶ καἀκριτομύθιες. Ἐν τέλει, πόσους συγκινεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐδῶ καὶ ἕναν χρόνο θρηνοῦμε καθημερινὰτὸν χαμὸ 60 – 100 συνανθρώπων μας; «Οὐδαμοῦ σπλάγχνον χριστιανόν;» (Μ. Βασίλειος).
.                     Ὅθεν λίγη περισσότερη ταπείνωση δὲν βλάπτει: Μὲ ἄλλα λόγια, στὴ σχετικὴ συζήτηση ὀφείλουμε νὰ παραχωρήσουμε προτεραιότητα στοὺς εἰδικούς, δηλαδὴ στοὺς ἰατρούς, κι ἂς κρατήσουμε τὶς προσωπικές μας ἀπόψεις γιὰ τὶς ἰδιωτικές μας συζητήσεις. Ἂν παρόλα αὐτὰ εἴμαστε πεπεισμένοι ὅτι πρέπει νὰ δημοσιοποιήσουμε τὶς ἀπόψεις μας, αὐτὸ ἂς γίνει μὲ τεκμηριωμένη ἐπιχειρηματολογία καὶ τὴν ἀπαιτούμενη αὐτοσυγκράτηση. Οἱ ὕβρεις περισσεύουν, οἱ ἀνακρίβειες ζημιώνουν, ἡ περιφρόνηση τῆς ἐπιστήμης ἐξευτελίζει.
.                     Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν θεολογικὴ ἀποτίμηση τοῦ προβλήματος: Δὲν διαθέτουμε ὅλοι βαθιὰ καὶ στέρεη θεολογικὴ κατάρτιση, οὔτε ἐπιτρέπεται, ἐνῶ ἀγνοοῦμε τοὺς κειμενικοὺς ἢ ἄλλους μάρτυρες τῆς ὀρθόδοξης Παράδοσης, νὰ ἀποφαινόμαστε ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, ὡσὰν ἡ Ἐκκλησία νὰγεννήθηκε χθὲς καὶ πρότριτα.

γ΄ Μία ἱστορία ἀπὸ τὴ Ρωσία: πανδημία καὶ ἔγκλημα

.                     Ὅμως αὐτὴ δὲν εἶναι ὁλόκληρη ἡ εἰκόνα. Ἔχουμε μαρτυρίες γιὰ μέτρα κατὰ τῆς διασπορᾶς τῶν λοιμικῶν ἀπειλῶν ποὺ ἔλαβαν ἐκκλησιαστικοὶ ἄνδρες, ἀλλά, φεῦ, καὶ γιὰ ἀδιανόητα γιὰτὴν χριστιανικὴ συνείδηση ἔκτροπα ποὺ προκλήθηκαν συνεπείᾳ τούτου.
.                     Ἀγαπητὸς συνάδελφος ἐπέστησε ἐσχάτως τὴν προσοχή μου στὴν περίπτωση τοῦΜητροπολίτη Μόσχας Ἀμβροσίου (Ζέρτις-Καμιένσι). Τὸ 1771 ξέσπασε στὴ Μόσχα λοιμός, ὁ ὁποῖος προῆλθε ἀπὸ τὴν Τουρκία, μὲ τὴν ὁποία τὸ τσαρικὸ κράτος βρισκόταν τότε σὲ πόλεμο. Καθημερινὰστὴν Μόσχα πέθαιναν περὶ τοὺς 600-800 ἀνθρώπους μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἁπλωθεῖ πανικός. ὉΜητροπολίτης Ἀμβρόσιος, ἕνας κατὰ τὰ ἄλλα δύστροπος καὶ σκληρὸς χαρακτήρας, ἔλαβε δραστικὰ  ὑγειονομικὰ μέτρα, ποὺ περιόρισαν ἀκόμη καὶ τὴν κανονικὴ τέλεση τῶν ἱερῶν Μυστηρίων· ἐπιπλέον ἔθεσε ὑπὸ ἔλεγχο τὴν προσέλευση τοῦ λαοῦ γιὰ προσκύνημα τῆς ἱερᾶς Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Θεαρέστου. Ὁ Martin Jordan (Θρησκευτικὴ καὶ  Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαίδεια, τόμος 2, Ἀθῆναι 1963, 277-278) καταγράφει μία ἐκδοχὴ σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ὁ λαὸς «εἶχε παροξυνθῆ» ἐξ αἰτίας τῶν μέτρων αὐτῶν καὶ τῆς πρόθεσης τοῦ ἱεράρχη νὰ ἀποκρύψει τὴν ἱερὴ Εἰκόνα, προκειμένου νὰ ἀποφευχθεῖσυνωστισμὸς προσευχομένων ἐνώπιον τοῦ ἱεροῦ σεβάσματος τῆς Θεομήτορος. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι τὸ πλῆθος εἶχε μετατραπεῖ σὲ ὄχλο, ποὺ ὄχι μόνον ἀντιδροῦσε κατὰ τῶν ὑγειονομικῶν μέτρων ἀλλὰἀπέρριπτε καὶ τοὺς γιατρούς. Ἡ κατάληξη ἦταν τραγική, ἐφ᾽ ὅσον μετ’ οὐ πολὺ ἐπῆλθε ἡ δολοφονία τοῦ Ἀμβροσίου.
.                     Ὅμως ἡ ἱστορία εἶναι πιὸ σύνθετη. Ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ Ρῶσος ἱστορικὸς Ἀντὸν Καρτασὸφ (Μελέτες ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας τῆς Ρωσίας (ρωσικά), Μὶνσκ 2007, 518), ὁΜητροπολίτης Ἀμβρόσιος δὲν ἐξαφάνισε τὴν ἱ. Εἰκόνα ἀλλὰ διέταξε νὰ μεταφερθεῖ στὸν ἱερὸ Ναὸ Κύρου καὶ Ἰωάννου, προκειμένου νὰ ἐλέγχει τὴ ροὴ τοῦ χρήματος ἀπὸ τὸ μαζικὸ προσκύνημα. Ἡἐνέργεια αὐτὴ ἔπληξε καίρια τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα τῶν «περιφερόμενων» κληρικῶν, ποὺἐπιχωρίαζαν τότε στὴ Μόσχα, καὶ ποὺ εἶχαν συνηθίσει νὰ νέμονται τὰ σχετικὰ ποσά. Ἡ προκληθεῖσα λοιπὸν δολοφονία τοῦ ἱεράρχη δὲν θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄσχετη μὲ τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα ποὺἐπλήγησαν, μολονότι, εἶναι ἀληθές, ὅτι τὸ πλῆθος εἶχε λόγους νὰ εἶναι ἐνοχλημένο μὲ τὴν ὑπερβολικὴ σκληρότητα τοῦ δολοφονημένου ἱεράρχη.
.                     Σὲ κάθε περίπτωση ἡ μοσχοβίτικη ἐπιδημία τοῦ 1771, ἡ ὀχλοκρατικὴ στάση καὶ ἡἐπελθοῦσα δολοφονία ἱεράρχη συνοψίζουν παραδειγματικὰ ὅ, τι ἀκριβῶς πρέπει νὰ ἀποφεύγουμε: φανατισμό, πόλωση, ἀδέξιο αὐταρχισμό…

δ΄ Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπέναντι στὸ πρῶτο ἐμβολιαστικὸ ἐγχείρημα (18ος αἰώνας)

.                     Ὅμως οὔτε ὁ ἐμβολιασμὸς ἀποτελεῖ καινὴ πρόκληση γιὰ τὴ χριστιανικὴ συνείδηση. Ἡ  Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἦλθε ἀντιμέτωπη μὲ τὴν πρακτικὴ αὐτή, ὅταν πρωτοεφαρμόστηκε ἀπὸ Ἕλληνες ἐπιστήμονες στὴν ρωμαίικη Ἀνατολὴ στὶς ἀρχὲς τοῦ 18ου αἰώνα!
.                     Τὰ σχετικὰ εἶναι γνωστὰ ἤδη ἀπὸ εἰδικὴ ἀνακοίνωση στὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν κατὰ τὴν δεκαετία τοῦ ’50 καί, παρότι  δημοσιεύτηκαν ἐκ νέου προσφάτως μὲ ἐπιπρόσθετες πληροφορίες ἀπὸτὸν ἰατρὸ καὶ διαπρεπῆ ἱστορικό τῆς νεοελληνικῆς σκέψης Δ. Καραμπερόπουλο («Ἐμβολιασμός: ἩΠρώτη Ἐπιστημονικὴ Ἐφαρμογή του ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Ἰατροὺς Ἐμμ. Τιμόνη καὶ Ἰακ. Πυλαρινὸ [ἀρχὲς 18ου αἰώνα]», διαδικτυακὴ ἀνάκτηση),  παραδόξως, ὅσο τουλάχιστον γνωρίζω, οὐδόλως γονιμοποίησαν τὸν πρόσφατο δημόσιο διάλογο. Ἀντὶ νὰ μελετοῦμε, μαινόμαστε· ἀντὶ νἐρευνοῦμε, προτρέχουμε· προτοῦ σκεφτοῦμε, μιλᾶμε καὶ δἀπρεπῶς, καὶ προπετῶς.
.                     Ὁ λόγος εἶναι γιὰ τοὺς πρωτοπόρους τοῦ ἐμβολιασμοῦ ἐναντίον τοῦ μεγαλύτερου φονέα τῆς ἀνθρωπότητας, τῆς εὐλογιᾶς. Ὁ Χιώτης Ἐμμανουὴλ Τιμόνης (1669-1720) καὶ ὁΚεφαλλονίτης Ἰάκωβος Πυλαρινὸς (1659-1718) ἀνέπτυξαν τὴν  μέθοδο τοῦ «εὐλογιασμοῦ» 84 περίπου χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ ἐμβολίου τῆς εὐλογιᾶς (δαμαλισμοῦ) ἀπὸ τὸν ΒρετανὸἜντουαρντ Τζένερ. Οἱ δύο Ἕλληνες ἰατροὶ ὀρθῶς, ὅπως ἐπισημάνθηκε, πρέπει νὰ θεωρηθοῦν ὡς οἱπρωτεργάτες τοῦ ἐμβολιασμοῦ στὸν δυτικὸ κόσμο, μολονότι, ὅπως οἱ ἴδιοι ὁμολογοῦσαν, ἐμπνεύστηκαν στὴν σχετικὴ ἰατρικὴ πράξη ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ἰατρικὴ τῆς κεντρικῆς Ἑλλάδας (περιοχὴ τῆς Θεσσαλίας), ὅπου γυναῖκες λάμβαναν ὑγρὸ ἀπὸ φλύκταινες εὐλογιᾶς ζώου καὶ τὸ «ἐμφύτευαν μετὰἀπὸ σκαριφισμοὺς στὸ δέρμα ὑγιῶν παιδιῶν». Οἱ Τιμόνης καὶ Πυλαρινὸς βελτίωσαν τὴ μέθοδο, τὴν ἐφάρμοσαν μὲ ἐπιτυχία καὶ δημοσίευσαν τὰ ἀποτελέσματα τῆς μελέτης τους σὲ ἐπιστημονικὴἐπετηρίδα (Philosophical transactions) τῆς Γηραιᾶς Ἀλβιόνας!
.                     Τὸ κερασάκι στὴν τούρτα εἶναι ὅτι, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ Καραμπερόπουλος, ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησία ὄχι μόνον δὲν ἐναντιώθηκε, ἀλλὰ ἀντιμετώπισε θετικὰ τὴν πρώτη στὸ δυτικὸἠμισφαίριο ἐφαρμογὴ ἐμβολιαστικῆς μεθόδου ἑλληνικῆς προέλευσης (στὴν ἄπω Ἀνατολὴ ἐμβόλιο κατὰ τὶς εὐλογιᾶς εἶχε ἀναπτυχθεῖ ἤδη ἀπὸ τὸν 10ο αἰώνα στὴν αὐτοκρατορία τῆς Κίνας).

δ΄ Ἐπικαιρικὸ σχόλιο: Διαφωνία μὲ ἐπισκόπους ἢ δολοφονίες χαρακτήρα;

.                     Κλείνω μὲ ἕνα σχόλιο μὲ ἀφορμὴ ἕνα ἐκκλησιαστικῶς ἀνεπίτρεπτο φαινόμενο τῶν ἡμερῶν μας. Εἶναι ἐξάπαντος ἀσύγγνωστη ἡ ἀνυπακοὴ ἀπέναντι στὰ συνοδικὰ ὄργανα τῆς Ἐκκλησίας μας ἢ οἱ ἐπιθέσεις ὕβρεων καὶ χλεύης ἐναντίον ἐπισκόπων, στὶς ὁποῖες ἐσχάτως ἐπιδίδονται μὲἱεροεξεταστικὸ πάθος λαϊκοὶ καὶ κληρικοί.
.                     Ἐξηγοῦμαι καὶ πάλι γιὰ νὰ μὴν παρεξηγοῦμαι: Ἀσφαλῶς καὶ ὁ καθένας ἀπὸ ἐμᾶς ἔχει δικαίωμα ὡς ἐλεύθερος πολίτης ἀλλὰ καὶ ζωντανὸ μέλος τῆς Ἐκκλησίας νὰ διαφωνήσει μὲ μία ἢπερισσότερες ἀπόψεις ἐπισκόπων ἢ ἀκόμα καὶ μὲ ἀποφάσεις τοπικῶν συνόδων (οὐκ ὀλίγες φορὲς καὶ αὐτοὶ σφάλλουν ἄλλωστε). Ἀκόμη περισσότερο, δικαιούμαστε καλόπιστα νὰ ἐκφράσουμε κριτική. Ὅμως ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, παρόλα αὐτά, ὀφείλουμε ἐν πάσῃ περιπτώσει σεβασμὸ στὴν οἰκεία ἐκκλησιαστική μας ἀρχή, ἐφ᾽ ὅσον -ἐννοεῖται- δὲν ὑπάρχει περίπτωση παραχάραξης τῆς πίστεως (ὁπότε τότε καὶ μόνον τότε, σύμφωνα μὲ τὸν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου καὶ τὴν ἑρμηνεία του ἀπὸ τοὺς Βαλσαμῶνα καὶ ἅγιο Νικόδημο Ἁγιορείτη, αἴρεται ἡ ὑποχρέωση ὑπακοῆς μας ἔναντι ἱεράρχη, ὁ ὁποῖος δημοσία κηρύττει καταδικασμένη αἵρεση). Ἐξ ἄλλου, ἐὰν καὶ ἐφ᾽ ὅσον ὁἐπίσκοπος ἔχει κάπου σφάλει ἢ μία σύνοδος ἀπεφάνθη μὴ ὀρθῶς (θυμίζω συνοδικὲς ἀποφάνσεις ποὺ καταδίκασαν περὶ τὰ τέλη τοῦ 18ου αἰώνα τοὺς …Κολλυβάδες), ἡ διαδικασία διόρθωσης ποὺπροβλέπεται εἶναι αὐτὴ τῆς θεσμικὰ κατοχυρωμένης ἱεραρχικῆς καὶ συνοδικῆς ὁδοῦ καὶ ὄχι οἱ ὕβρεις, οἱ στάσεις καὶ τὰ σχίσματα.
.                     Ἑπομένως εἶναι ἐκκλησιαστικῶς ἀδιανόητη καὶ βαρύτατα ἐφάμαρτη ἡ δημόσια ἐξύβριση, ὁ χλευασμὸς ἢ ἡ εἰρωνεία κατὰ ἐπισκόπων μὲ τοὺς ὁποίους τυγχάνει ἁπλῶς νὰ διαφωνοῦμεἐπὶ θεμάτων ὑγειονομικοῦ χαρακτήρα. Καὶ πάλι ὁ Μ. Βασίλειος τὸ εἶχε ὑποδείξει μὲ ψυχολογικὴὀξυδέρκεια: Ἀρκεῖ νὰ διαφωνεῖ κανεὶς μαζί σου γιὰ νὰ γίνεις ἐχθρός του («καὶ ἔχθρας ἀρκοῦσα πρόφασις τὸ μὴ συμβῆναι ταῖς δόξαις», Περὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, 30). Νὰ τὸ πῶ ἀλλιῶς: Ἡ πανδημία καὶ τὰ μέσα ἀντιμετώπισής της δὲν εἶναι ζήτημα πίστεως, εἶναι ζήτημα στὁποῖο δοκιμάζεται ἡ πίστη καὶ τἦθος μας!

.                     Ἀλήθεια, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ μὲ «τζιχαντιστικὸ» μένος, ἀγοραία εἰρωνεία, ἢ ἀσύστολες ὕβρεις ἔχουν, κυρίως μέσῳ διαδικτύου, καταφερθεῖ ἐναντίον ἐπισκόπων, ἐπειδὴ αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι,ἀκολουθώντας τὴν πλειοψηφία τῶν μελῶν τῆς ἰατρικῆς κοινότητας, συνιστοῦν τὸν ἐμβολιασμὸ ἢ τὴχρήση μάσκας, δὲν ἔχουν διαβάσει τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ (Ἐξ. 22, 28), «ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου οὐκἐρεῖς κακῶς», ἡ ὁποία μάλιστα ἐνσωματώθηκε καὶ στὶς κανονικὲς διατάξεις τῆς Ἐκκλησίας μας (βλ. 55ο κανόνα Ἁγίων Ἀποστόλων).
Δὲν ἀνέγνωσαν ποτὲ στὶς Πράξεις τὸν Ἀποστόλων τὸ περιστατικό, κατὰ τὸ ὁποῖο ὁ Ἀπόστολος Παῦλος θυμᾶται καὶ σέβεται ἀκριβῶς αὐτὴν τὴν θεία ἐντολή: Δὲν θὰ κακολογήσεις (θρησκευτικὸ) ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου; Τὸ περιστατικὸ εἶναι ἐξόχως ἀποκαλυπτικὸ καὶ θὰ μποροῦσε νὰ προφυλάξει ἀπὸβαρύτατο ἁμάρτημα ὅλους μας: Ὁ Παῦλος ἔχει ἐπιστρέψει στὴν Ἱερουσαλὴμ μετὰ τὶς ἀποστολικὲς περιοδεῖες του καὶ ἔχει βρεθεῖ στὸ στόχαστρο τῆς δολοφονικῆς μανίας τῶν συμπατριωτῶν του. Ἱστάμενος ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου μιλᾶ ἀπότομα στὸν Ἀρχιερέα Ἀνανία, ποὺ προΐσταται τῆς ἀνακρίσεως καὶ ἔχει μόλις διατάξει τὸ ξυλοκόπημα τοῦ Παύλου. Ὅταν οἱ παριστάμενοι τοῦὑποδεικνύουν ὅτι εἶναι ἀνεπίτρεπτο νὰ μιλᾶ ἔτσι στὸν Ἀρχιερέα, ὁ Παῦλος, ἂν καὶ ἀδίκως διωκόμενος, ξυλοκοπούμενος καὶ ἐν κινδύνῳ ζωῆς εὑρισκόμενος, ἀλλάζει πάραυτα τόνο, δηλαδὴ ἀπολογεῖται (ὁἱερὸς Χρυσόστομος ἑρμηνεύει) καὶ ἐξηγεῖ ὅτι δὲν εἶχε ἀντιληφθεῖ ὅτι ἐπρόκειτο γιὰ τὸν Ἀρχιερέα! Προσθέτει μάλιστα ὅτι «γέγραπται γάρ· ἄρχοντα τοῦ λαοῦ σου οὐκ ἐρεῖς κακῶς» (Πράξ. 2, 2-5).
.                     ν ὁ Παῦλος, τὸ «σκεῦος τῆς θείας ἐκλογῆς», ἐφαρμόζει τὸ λόγο τοῦ Θεοἀπέναντι ἀκόμη καὶ στοὺς ἐπίδοξους δολοφόνους του(!), τί ἀπολογία θἔχουμε ἐμεῖς, ὅταν ὑβρίζουμε ἢ εἰρωνευόμαστε Μητροπολίτες γιἀπόψεις τους, μὲ τὶς ὁποῖες ἁπλῶς διαφωνοῦμε; Τόσο δύσκολο εἶναι σἀνθρώπους, ὑποτίθεται, γαλουχημένους μὲ τὰ νάματα τῆς ταπεινώσεως καὶ τῆς ὑπακοῆς νὰδιατυπώσουν μὲ εὐπρέπεια καὶ σεβασμὸ τὴν διαφορετική τους ἄποψη ἔναντι ἀρχιερέων, κάποιοι ἐκ τῶν ὁποίων ἄλλωστε ἔχουν λευκανθεῖ στοὺς οἴακες τῆς νοητῆς νηὸς θέτοντας ἀνεξίτηλη τὴσφραγίδα τῆς ἐμπνευσμένης ποιμαντορίας τους στὸν ὀρθόδοξο κόσμο;
.                     Ἂς μὴν ἐπιτρέπουμε στὴν ἡμιμάθεια ἀγκαλιασμένη μὲ τὴν ἐγωπάθεια νὰ μᾶς μεταμορφώνει, ὡς ἄλλη Κίρκη, σὲ χοίρους ἀσπλαχνίας, ἀλαζονείας καἀσέβειας. Ὁ κίνδυνος εἶναι ἀκόμη μεγαλύτερος στὴ διαδικτυακὴ ἐποχή. Ἡ ἀσύλληπτη διάχυση τῆς πληροφορίας στὸ παγκόσμιο χωριὸ εἶναι ἡ πρωταρχικὴ αἰτία αὐτοῦ ποὺ ὁ Tom Nichols σὲ πρόσφατη μονογραφία του ἀποκάλεσε «ἐξέγερση ἐναντίον τῆς κατεστημένης γνώσης», δηλ. τῆς αὐθεντίας. Οἱ ἄνθρωποι ἀποβαίνουν ἐπιθετικὰ ἀρνητικοί, «ὅταν εἰδικοὶ μὲ πραγματικὴ γνώση καὶ μακρὰ ἐμπειρία ἀμφισβητήσουν» τὶς «βεβαιότητές» τους· ἔτι περαιτέρω, ἀρνοῦνται νὰ μάθουν ἢ νὰ διδαχθοῦν ἀπορρίπτοντας μὲ ὀργὴτὴν ἐπαγγελματικὴ εἰδημοσύνη. (Ό, τι ἀκριβῶς δηλαδὴ μᾶς συμβούλευε ὁ Σωκράτης νὰἀποφεύγουμε…). Ἡ εὔκολη πρόσβαση στὸν διαδικτυακὸ ὠκεανὸ πληροφοριῶν σὲ συνδυασμὸ μὲ μία ἀκραία ἐκδοχὴ «μεταδημοκρατικοῦ δικαιωματισμοῦ» ἑδραιώνει σὲ ἕνα μεγάλο μέρος τοῦπληθυσμοῦ αὐτὴ τὴ στάση ζωῆς. Ὁ καθένας μπορεῖ νὰ γίνει «εἰδικὸς» στὴ θέση τοῦ Εἰδικοῦ! Εἶναιἕνας εἶδος ἐπανάστασης: Ἡ ἐξέγερση τῆς ψιμυθιωμένης ἡμιμάθειας ἐναντίον τῆς γνώσης, ποὺἀποκτήθηκε μὲ κόπο, μακρὰ σπουδὴ καὶ τεράστια ἀνάλωση ὑλικῶν, ψυχικῶν καὶ πνευματικῶν δυνάμεων. «Ἀπόψεις» ποὺ διατυπώνονται γιἄκρως ἐξειδικευμένα θέματα ἀπἄκρως ἀνειδίκευτους εἶναι ἔκφανση τοῦ «μεταδημοκρατικοῦ Παραδείγματος», πού, κατὰ τὴν ἀντίληψή μου, θὰ δεσπόσει τοῦ καιροῦ μας.
.                   Μπορεῖ, ἐν τούτοις, ἡ στάση αὐτὴ νὰ προσιδιάζει στὸν μαζάνθρωπο τοῦ παγκοσμιοποιημένου πολτοῦ· εἶναι ὡστόσο ἀπολύτως ξένη πρὸς στὸ χριστοειδὲς ἦθος τοῦ ὀρθόδοξου Χριστιανοῦ καὶ ἐν τέλει πρὸς κάθε ἀληθινὰ εὐγενῆ, καλλιεργημένο καὶ εὐαίσθητο ἄνθρωπο.

, , , , ,

1 Σχόλιο

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΩΝ («Ἱερά Ἐξέταση μέ φανατισμό καί μίσος. Εὐτυχῶς, ὁ Χριστός μᾶς θεράπευσε ἀπό τήν ἀρρώστια τῆς θρησκείας»)

Ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος γιά τόν ἕναν χρόνο
ἀπό τήν ἔναρξη τoῦ ἐμβολιασμοῦ κατά τῆς πανδημίας στή χώρα μας

.                       «Πράγματι, πέρασε ἕνας ὁλόκληρος χρόνος ἀπό τήν ἡμέρα πού ἄρχισε ὁ ἐμβολιασμός στήν Ἑλλάδα καί ἔκανα τήν πρώτη δόση τοῦ ἐμβολίου ἐναντίον τοῦ κορωνοϊοῦ τήν 27η Δεκεμβρίου 2020, ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας καί μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, τήν 18η Ἰανουαρίου 2021, ἔκανα τήν δεύτερη δόση, καί δόξα τῷ Θεῷ εἶμαι μέχρι τώρα καλά στήν ὑγεία μου.
.                       Στίς δηλώσεις τίς ὁποῖες ἔκανα τότε καί σέ κείμενο πού ἔγραψα διετύπωσα τούς δύο λόγους πού μέ ὁδήγησαν σέ αὐτό.
.                       Ὁ πρῶτος λόγος ἦταν μιά σκέψη πού κυριαρχοῦσε μέσα μου ὅτι κάναμε στήν ζωή μας, ἀπό τήν παιδική μας ἡλικία, πολλά ἐμβόλια, πήραμε πολλά φάρμακα καί ἔτσι διατηρηθήκαμε τόσα χρόνια στήν ζωή καί δοξάζουμε τόν Θεό γι᾽ αὐτό. Ὅπως, ἐπίσης, εὐχαριστοῦμε καί τούς ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ μᾶς διατήρησαν στήν ζωή, γιά νά ἐργασθοῦμε γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τό καλό τῆς κοινωνίας.
.                       Μοῦ εἶπαν οἱ γονεῖς μου ὅτι ὅταν ἤμουν μικρό παιδί εἶχα φθάσει στά ὅρια τοῦ θανάτου ἀπό ὑψηλό πυρετό λόγῳ γρίππης, καί κάποιος γιατρός, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, κάνοντάς μου ἐνέσεις πενικιλλίνης, ἡ ὁποία τότε εἶχε ἀνακαλυφθῆ καί κυκλοφοροῦσε, μέ διατήρησε στήν ζωή, διότι διαφορετικά δέν θά ζοῦσα τώρα. Ὁπότε, εὐγνωμονῶ τόν Θεό καί τήν ἰατρική ἐπιστήμη, ἀλλά καί τόν συγκεκριμένο ἀείμνηστο παιδίατρο.
.                       Ὁ δεύτερος λόγος ἦταν ὅτι στόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ ἰοῦ βρέθηκε ἕνα νέο ὅπλο καί κλήθηκα νά συμμετάσχω σέ αὐτόν τόν πόλεμο καί μάλιστα στήν πρώτη γραμμή τοῦ πυρός, νά εἶμαι ὁ πρῶτος πού θά ἐμβολιασθῶ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας γιά νά βοηθήσω στήν δημιουργία ἑνός τοίχους ἀνοσίας, γιά νά σωθοῦν ἄνθρωποι ἀπό τόν θάνατο.
.                       Μέ αὐτήν τήν πράξη αἰσθάνθηκα ὅτι ἔκανα τό καθῆκον μου, ἐφαρμόζοντας ὅσα δίδασκα καί ἔγραφα τόσα χρόνια γιά τήν σχέση καί συνεργασία μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, καί γιά τήν αὐτοθυσία χάριν τῶν ἄλλων.
.                       Ὅμως, μετά ἀπό λίγο χρονικό διάστημα παρουσιάσθηκαν τόσες συνωμο­σιολογίες, ἀντι­χριστολογίες, ὀπισθοδρομικές νοοτροπίες καί φανατισμοί πού μέ ἔκαναν πραγματικά νά τρομάξω. Δηλαδή, δέν μέ φόβισε τόσο τό ἐμβόλιο, παρά τίς παρενέργειες πού θά μποροῦσε νά ἔχει στήν ὑγεία μου, διότι ὅλα τά φάρμακα καί ὅλες οἱ ἰατρικές ἐπεμβάσεις ἔχουν παρενέργειες, ὅσο μέ φόβισε αὐτός ὁ φανα­τισμός καί ἡ ἄγνοια μερικῶν Χριστιανῶν. Σκέφθηκα ὅτι τέτοιες νοοτροπίες θά μᾶς κάνουν νά συνέλθουμε ὕστερα ἀπό πολλά χρόνια, ὡσάν νά ἐπιστρέφουμε στόν Μεσαίωνα, ὅταν συγκρούσθηκε ἡ δυτική σχολαστική θεολογία μέ τά νέα ρεύματα τῆς ἐποχῆς.
.                       Ἐννοῶ ὅτι μιλούσαμε ὅλα αὐτά τά χρόνια ὅτι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν παρατηρήθηκε σύγκρουση μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, ὅπως ἔγινε στήν Δύση μέ τήν Ἱερά Ἐξέταση. Γιά παράδειγμα, ὁ Μέγας Βασίλειος στήν ἑρμηνεία του στήν «Ἑξαήμερο» χρησιμοποίησε τίς ἐπιστημονικές γνώσεις τῆς ἐποχῆς του, ἀφοῦ ὁ ἴδιος σπούδασε ὅλην τήν τότε ἐπιστήμη.
Αὐτό συμβαίνει ἐπειδή στήν δική μας παράδοση ὑπάρχει διπλῆ μεθοδολογία γνώσης, δηλαδή ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ ἀποκτᾶται μέ τήν νοερά ἐνέργεια στήν καρδιά, ἐνῶ ἡ γνώση τῶν κτιστῶν πραγμάτων ἀποκτᾶται μέ τήν λογική ἐνέργεια στόν ἐγκέφαλο.
.                       Ὅμως, ὁ φανατισμός μερικῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀμφισβήτησε στήν πράξη αὐτήν τήν σημαντική ἀλήθεια, μέ ἀποτέλεσμα νά φανῆ σέ πολλούς ὡς ὁπισθοδρόμηση. Εὐτυχῶς, ὑπάρχουν καί σήμερα γνήσιοι Ὀρθόδοξοι θεολόγοι καί Κληρικοί πού διατηροῦν τά ὅρια μεταξύ θεολογίας καί ἐπιστήμης. Φυσικά καί ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη πρέπει νά ἐλέγχεται ἀπό τήν ἐπιστήμη τῆς Βιοηθικῆς καί νά λαμβάνη ὑπ’ ὄψη της τά ὅρια, στά ὁποῖα θά κινεῖται.
.                       Ὅλο τόν χρόνο πού πέρασε, ἀπό τόν Δεκέμβριο τοῦ 2020 μέχρι τόν Δεκέμβριο τοῦ 2021, πολλοί μέ εὐχαρίστησαν γιά τήν στάση, τήν ὁποία τήρησα καί ἔκανα τό ἐμβόλιο, ὥστε καί αὐτοί νά ἀποφύγουν ὀδυνηρές περιπέτειες τῆς ὑγείας τους καί αὐτόν τόν ἴδιο τόν θάνατο, ἀλλά ὑπῆρξαν καί ἄνθρωποι πού μέ λοιδόρησαν καί στράφηκαν μέ φανατισμό καί μίσος ἐναντίον μου. Ὁ καθένας ἐνεργεῖ σύμφωνα μέ τό ἐπίπεδό του καί τό περιεχόμενο τοῦ ἐσωτερικοῦ του κόσμου.
.                       Ἐγώ πάντως δοξάζω τόν Θεό πού μᾶς ἀγαπάει ὅλους, κατά τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ ὅτι ὁ Θεός «τόν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς καί βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους» (Ματθ. ε΄, 45). Ἐπίσης, εὐχαριστῶ τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἰδιαίτερα τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο, πού στάθηκαν στό ὕψος τῶν περιστάσεων, χωρίς νά ἀμφι­ταλαντεύονται καί ἔλαβαν σοβαρές καί ὑπεύθυνες ἀποφάσεις, πού ἔδειξαν τό πραγματικό «πρόσωπο» τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία ποιμαίνει τόν λαό μέ νηφαλιότητα καί ψυχραιμία.
.                       Εἶναι σημαντική ἡ ἀπόφαση τήν ὁποία ἔλαβε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν σύγκλησή της τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2021, ἡ ὁποία ἀπόφαση ἐλήφθη ὁμοφώνως χωρίς καμία διαφοροποίηση ἀπό τούς 77 Ἱεράρχες, καί αὐτό δείχνει τήν ὑπευθυνότητα τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                       Τελικά, σκέφτομαι ὅτι δέν μᾶς χρειάζεται ἕνας φοβικός Χριστιανισμός, πού φοβᾶται κάθε ἀνακάλυψη τῆς ἐπιστήμης γιά τό καλό τῶν ἀνθρώπων, πού βλέπει παντοῦ ἐχθρούς, πού ἔχει μίσος, ἀλλά θέλουμε μιά Ἐκκλησία πού νά ἀγαπᾶ ὅλους, νά σέβεται τό ἔργο τῶν ἐπιστημόνων, καί νά θεραπεύη κάθε ἰδιοτέλεια καί φιλαυτία, γιά νά μᾶς βοηθᾶ νά συναντοῦμε τόν Χριστό καί νά ὑπερβαίνουμε τόν θάνατο. Ὅπως ἔλεγε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ὁ Χριστός μᾶς θεράπευσε ἀπό τήν ἀρρώστια τῆς θρησκείας.
.                       Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Πέπεισμαι γάρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωή οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαί οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. η´, 38-39).
.                       Αὐτήν τήν ἀγάπη νά ἀποκτήσουμε, αὐτήν τήν πνευματική ἐλευθερία νά ζοῦμε καί τότε δέν θά φοβόμαστε τίποτα στήν ζωή μας, παρά μόνον τήν ἁμαρτία, καί θά εἴμαστε ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ.

, , , , ,

1 Σχόλιο

ΕΝΟΤΗΤΑ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ΔΙΧΑΣΜΟΣ

νότητα κα διχασμός

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

.                     Στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου ἔλαβε χώρα, στὸ Διορθόδοξο κέντρο στὴν Ἱ. Μονὴ Πεντέλης ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
.                     Οἱ τρεῖς ἀπὸ τὶς εἰσηγήσεις ἀφιερώθηκαν στὴν πανδημία καὶ τὶς ἐπιπτώσεις της. Ὀφείλω νὰ ὁμολογήσω ὅτι καὶ οἱ τρεῖς ἦταν ἐμπεριστατωμένες καὶ κάλυψαν ἕνα εὐρὺ φάσμα προβληματισμῶν.
.                     Ἀκολούθησαν ἐκτενεῖς συζητήσεις, ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων καὶ ἐμπειριῶν καὶὑποβολὴ προτάσεων.
.                     Θεωρῶ πολὺ σημαντικὲς τὶς παρεμβάσεις τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν, Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου (ποὺ βάσταξε τὸ μεγάλο βάρος τῆς ἐνημέρωσης, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς πανδημίας) καὶ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς κ. Νικολάου, ὁ ὁποῖος καὶ ὡς εἰδικός, ἀλλὰ καὶ ὡς πρόεδρος τῆς ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς, φώτισε σημαντικὲς πλευρὲς τοῦ προβλήματος καὶ διέλυσε τὶς ὅποιες ἀμφιβολίες, εἰδικὰ στὸ θέμα τοῦ ἐμβολιασμοῦ.
.                     Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ Μητροπολίτης Νικόλαος, καταχειροκροτήθηκε καὶ στὸ τέλος σπεύσαμε νὰ τὸν παρακαλέσουμε νὰ δημοσιοποιήσει τὴν τόσο σοβαρὴ καὶ ἐπίπονη προσπάθεια τῆς ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς.
.                     Ἀκολούθησε τὸ ἀνακοινωθὲν τῆς Συνόδου καὶ στὶς ἀρχὲς Νοεμβρίου τὸ κείμενο τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ποὺ ἀναγνώστηκε στοὺς ἱεροὺς Ναούς. Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν πιστῶν ἔδειξε νὰ συμφωνεῖ καὶ νὰ συμμορφώνεται μὲ τὰ προτεινόμενα μέτρα.
.                     Ἄλλωστε ἡ ἄσχημη ἐξέλιξη τῆς πανδημίας τὶς μέρες αὐτὲς καὶ ἡ ἐκρηκτικὴ αὔξηση κρουσμάτων, διασωληνωμένων, θανάτων κ.λπ. ἔχει ἀνησυχήσει πολλοὺς ἀνθρώπους, καταρρίπτοντας καὶ τὸ μύθο ποὺ κάποιοι θέλουν νὰ συντηροῦν, ὅτι ἡ COVID – 19 εἶναι μία ἁπλὴ γριπούλα…
.                     Δυστυχῶς ὅμως κάποιοι δὲν μποροῦν νὰ ξεφύγουν ἀπὸ τὶς ἐμμονές τους καὶ δημιούργησαν προβλήματα στοὺς ἱερεῖς, ποὺ ἔκαναν τὸ αὐτονόητο: Νὰ ὑπακούσουν στὴν προϊσταμένη τους ἀρχή. Ἐπιτέθηκαν μὲ ἀνοίκειο τρόπο στοὺς ἱερεῖς, ἀπείλησαν, ἐκστόμισαν βαριὲς κουβέντες, κ.ἄ.
.                     Γι’ αὐτοὺς δὲν ἔχει καμία σημασία τὸ πρόσωπο τοῦ ἱερέα, τοῦ ἐπισκόπου καὶ κυρίως τῆς Ἱ. Συνόδου. Ἔχουν αὐτοανακηρυχθεῖ πάπες καὶ πατριάρχες τοῦ σύμπαντος κόσμου καὶ ἑωσφορικὰ κινούμενοι ἔθεσαν τὸν ἑαυτό τους ὑπεράνω τῆς Ι. Συνόδου.
.                     Οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν κινοῦνται ἀπὸ κάποιους “γέροντες”, ποὺ δὲν κάνουν τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὸ νὰ εὐτελίζουν τοὺς πραγματικὰ ἁγίους γέροντες τῶν ἡμερῶν μας ποὺστόλισαν τὴν Ἐκκλησία.
.                     Τὸ φαινόμενο τοῦ “γεροντισμοῦ”, ποὺ συσπειρώνει φανατισμένους ὀπαδοὺς καὶδημιουργεῖ τόσα προβλήματα στὴν Ἐκκλησία, εἶναι καιρὸς νὰ τελειώνει. Δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα γραφικὸ φαινόμενο, ἀλλὰ μία τορπίλη γιὰ τὴν Ἐκκλησία.
.                     Εἰδικὰ στὴν περίοδο τῆς πανδημίας οἱ “συμβουλές” καὶ “παραινέσεις” τῶν ψευτογερόντων ἦταν καταστροφικές. Ἄνθρωποι ὄχι μόνο νόσησαν, ἀλλὰ ταλαιπωρήθηκαν καὶπέθαναν.
.                     Θὰ ἔρθει ἡ στιγμὴ ποὺ ὅλοι αὐτοὶ οἱ αὐτόκλητοι “σωτῆρες”, θὰ ντρέπονται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ὁδήγησαν στὸν τάφο…
.                     Ὅσοι γνωρίσαμε τοὺς γνήσιους γέροντες, τὸ πρῶτο ποὺ διαπιστώσαμε ἦταν ἡ διάκριση, ἡ κορυφαία αὐτὴ ἀρετή.
.                     Μποροῦσαν νὰ διακρίνουν τὸ οὐσιῶδες ἀπὸ τὸ ἐπουσιῶδες, τὴν πλάνη ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, τὴ γνησιότητα ἀπὸ τὴν ὑποκρισία. Ἀντίθετα αὐτὸ ποὺ χαρακτηρίζει ὅλους τοὺς αὐτόκλητους “γέροντες” εἶναι ἡ ἀδιακρισία.
.                     Τὸ δεύτερο, ἦταν ὁ βαθὺς σεβασμὸς ποὺ ἔτρεφαν στοὺς ἐπισκόπους καὶ στὴν ἱερὰ Σύνοδο. Θυμᾶμαι τὴν τελευταία φορὰ ποὺ συνάντησα τὸν ἅγιο Πορφύριο στὸ Μήλεσι.
.                     Τοῦ ἐξέθεσα ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα . Ἀφοῦ μὲ ἄκουσε, σιώπησε γιὰ λίγο, μοῦ εἶπε δύο λόγια κι ἔπειτα κατέληξε: «Θὰ πᾶς στὸν ἐπίσκοπο καὶ θὰ κάνεις ὅ, τι σοῦ πεῖ ὁ ἐπίσκοπος. Τὸ ἄκουσες; Θὰ κάνεις ὅ, τι σου πεῖ ὁ ἐπίσκοπος!».
.                     Ἄλλοτε πάλι ρώτησα τὸν ὅσιο Παΐσιο γιὰ ἄλλο θέμα, ἀρκετὰ σοβαρό. Ἡ στάση τουἦταν παρόμοια. Μὲ ἄκουσε μὲ πολλὴ προσοχή, μοῦ εἶπε κι αὐτὸς δύο λόγια καὶ στὸ τέλος κατέληξε: «Θὰ πᾶς στὸν ἐπίσκοπο. Εἶναι δική του ἁρμοδιότητα καὶ εὐθύνη. Θὰ κάνεις ὅ, τι σοῦ πεῖ!».
.                     Τὸν ἴδιο σεβασμὸ ἔδειχνε καὶ ὁ ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης στὸ πρόσωπο τοῦἐπισκόπου. Μὲ πόσο ἐνθουσιασμὸ μιλοῦσε, μὲ πόση χαρὰ δεχόταν κάποιον ἐπίσκοπο! Καὶπόσο πολὺ πρόσεχε πῶς θὰ τοῦ μιλήσει, πῶς θὰ τὸν τιμήσει.

.                     Νὰ ἀναφέρω ἀκόμη τὸν μεγάλο ἅγιο τῶν ἡμερῶν μας, τὸν ὅσιο Σωφρόνιο. Εἶναι γνωστὸς ὁ βαθὺς σεβασμὸς ποὺ ἔτρεφε στὸν ἐπίσκοπο.
.                     Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι πρὶν κοιμηθεῖ ἔστειλε ἐπιστολὴ στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη ζητώντας τὴν ἄδεια καὶ τὴν εὐλογία του, γιὰ νὰ ἀναχωρήσει γιὰ τὴν Ἄνω Ἱερουσαλήμ!
.                     Ὁ προκάτοχός μου μακαριστὸς Μητροπολίτης Ἰάκωβος, εἶχε κάποτε ἕνα δύσκολο πρόβλημα. Ἀπευθύνθηκε στὴ Σύνοδο. Ἴσως ἡ ἀπόφαση τῆς Συνόδου νὰ μὴν τὸν ἱκανοποίησε.
.                     Ὅμως ὄχι μόνο δὲν ἀντέδρασε, ἀλλὰ τὸ δέχτηκε ταπεινὰ καὶ εἰρηνικὰ λέγοντας: «Ἐγὼ δὲν θὰ πάω πάνω ἀπὸ τὴ Σύνοδο».
.                     Ὅλοι αὐτοὶ οἱ πραγματικὰ ἅγιοι Γέροντες, ἀγωνίστηκαν γιὰ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Οὔτε κατὰ διάνοια δέχτηκαν νὰ διχάσουν τὴν Ἐκκλησία, ἢ νὰ κηρύξουν ἀντάρτικο.
.                     Ὅταν εἶχε δημιουργηθεῖ ἕνα σοβαρὸ πρόβλημα στὸ ἅγιο Ὄρος, κάποιοι πατέρες πρότειναν νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη.
.                     Μία ἀντιπροσωπεία ἐπισκέφθηκε τὸν ὅσιο Ἐφραίμ Κατουνακιώτη καὶ τὸν ρώτησαν σχετικά. Ὁ ὅσιος ἀπάντησε πολὺ σοφά: «Πατέρες τὸ σχίσμα εὔκολα γίνεται. Ἡ ἕνωσις εἶναι δύσκολη». Καὶ τὸ σχίσμα ἀποφεύχθηκε.
.                     Οἱ τελευταῖες λέξεις τοῦ ὁσίου Πορφυρίου ἦταν τὰ λόγια του Χριστοῦ ἀπὸ τὴν ἀρχιερατικὴ προσευχή: «ἴνα ὦσιν ἕν».
.                     Οἱ παρ’ ἡμῖν “σωτῆρες” τῆς Ὀρθοδοξίας κατηγοροῦν ὅτι ὅλοι ὅσοι παραμένουμε πιστοὶ στὶς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου “διχάζουμε” τὴν Ἐκκλησία!
.                     Γνωρίζω δυστυχῶς ἀμόναχους μοναχούς, οἱ ὁποῖοι δὲν μποροῦν νὰ σταθοῦν στὴμετάνοιά τους καὶ στὸ κελλί τους, δὲν ἀντέχουν τὴν ἐσωτερικὴ ἐργασία, τὴν καλλιέργεια τοῦ ἔσω ἀνθρώπου, τὴν προσευχή, τὸ ἄθλημα τῆς ὑπακοῆς καὶ ὅλα ὅσα ὑποσχέθηκαν ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων κατὰ τὴν ὥρα τῆς κουρᾶς καὶ χωρὶς ἄδεια καὶ εὐλογία ἀπὸ τὸ μοναστήρι τους, ἢ τοῦἐπισκόπου, γυρίζουν “ἀπὸ χωρίου εἰς χωρίον” καὶ ἀπὸ “πόλεως εἰς πόλιν”, ἀκόμη καὶ στὸἐξωτερικό, καλώντας σὲ “ἀποτείχιση”, (δηλαδὴ σχίσμα) τοὺς ἁπλοϊκοὺς πιστούς. (Εἶναι οἱ ἴδιοι τύποι ποὺ προΐστανται στὶς διαδηλώσεις, ἐπικεφαλῆς μαινόμενων “ἀγωνιστῶν”, οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν μποροῦν νὰ κάτσουν σπίτι τους, νὰ ἐπικοινωνήσουν μὲ τὸν – τὴν σύζυγο, τὰ παιδιά τους καὶ βρίσκουν ἄλλοθι γιὰ νὰ καλύψουν τὴν δική τους ἀποτυχία. Μοιάζουν μὲ τοὺς εἰρηνιστές, ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν εἰρήνη καὶ δὲν χάνουν καμία “πορεία εἰρήνης”, ἐνῶ στὸ σπίτι τους καθημερινὰ γίνεται Τρωϊκὸς πόλεμος…). Κατὰ τὰ ἄλλα ἐμεῖς διχάζουμε τὴν Ἐκκλησία!
.                     Ὅταν κάποτε ἀνέφερα μία τέτοια περίπτωση στὸν ὅσιο Ἐφραίμ, διέκρινε τὴν ἐσωτερικὴ ἀκαταστασία τοῦ ἐν λόγῳ μοναχοῦ, καὶ πολὺ σοφὰ ἔκανε τὴ διάγνωση: «Σουρτούκης εἶναι; Θέλημα ἔχει».
.                     Ὁ ὅσιος Παΐσιος ἔλεγε σὲ ὑποτακτικό του: «Τὸ πᾶν εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας. Ἂν πεθάνω καὶ αὐτὰ ποὺ ἔχω πεῖ, εἶναι ἄλλα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία, ἀπορρίψτε τα!».
.                     Πρὶν λίγο καιρό, πῆρα στὰ χέρια μου μία ἐπιστολή, ἄγνωστου σὲ μένα ἡλικιωμένου ἁγιορείτη μοναχοῦ. Τὸ περιστατικὸ ποὺ περιγράφει συνέβη πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια, ἀλλὰ εἶναι ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρο. Γράφει μεταξὺ τῶν ἄλλων:
«Τὴν δεκαετία τοῦ 1980 ἐπισκεφθήκαμε λίγα ἄτομα τὸν γέροντα Παΐσιο καὶ νῦν ὅσιο Παΐσιο, στὴν Παναγούδα. Γινόταν τὴν ἐποχὴ ἐκείνη πολὺς λόγος γιὰ τὶς ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες. Ἕνας ἀπὸ τὴν παρέα ρώτησε τὸν γέροντα.
– Γέροντα νὰ πάρουμε τὶς νέες ταυτότητες;
Κι ὁ γέροντας ἀπάντησε:
– Θὰ περιμένουμε τὴν ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν θὰ κάνετε ὁ καθένας τοῦ κεφαλιοῦ σας, γιατί θὰ τὴν διαλύσουμε τὴν Ἐκκλησία».
Σεβασμιώτατε ἅγιε Δέσποτα,
Αὐτὰ ἄκουσα μὲ τ’ αὐτιά μου ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ γέροντος Παϊσίου καὶ σᾶς τὰ καταθέτω.
Δὲν εἶναι πολὺ ἐπίκαιρα γι’ αὐτὰ ποὺ γίνονται σήμερα;
Δὲν κάνει δυστυχῶς ὁ καθένας τοῦ κεφαλιοῦ του»;
.                     Τελειώνοντας αὐτὸ τὸ κείμενο δὲν ἔχω τὴν ψευδαίσθηση ὅτι οἱ ἀρνητὲς καὶ“σωτῆρες” τῆς Ὀρθοδοξίας θὰ πεισθοῦν. Εἶμαι σίγουρος πὼς θὰ συνεχίσουν τὸ διχαστικὸ ἔργο τους.
.                     Ἄλλωστε δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορά. Κάθε τόσο μὲ κάτι πρέπει νὰ ἀσχολοῦνται. Κάποτε ἦταν οἱ ταυτότητες, ἄλλοτε τὸ 666, ὁ ΑΜΚΑ, κ.λπ. Σήμερα εἶναι ἡ πανδημία καὶ τὸἐμβόλιο.
.                     Αὔριο θὰ βροῦν κάτι ἄλλο γιὰ νὰ καλύψουν τὴ μέσα τοὺς ἐρήμωση. Πρὸς τὸ παρὸν ὅμως τοὺς παρακαλοῦμε νὰ σταματήσουν τὸ καταστροφικὸ ἔργο τους.
.                     Ἂς καταλάβουν ὅτι κινδυνεύουν οἱ ζωὲς τῶν ἄλλων καὶ τῶν ἴδιων. Τέλος πάντων, ἂς κάνουν λίγο ὑπομονή.
.                     Ἀπὸ τὴ νέα χρονιὰ θὰ ἔλθουν οἱ νέες ταυτότητες, μὲ πολλὰ τσιπάκια, κ.λπ. θὰ ἀνοιχτεῖ μπροστά τους νέο πεδίο δόξης λαμπρό, γιὰ διαμαρτυρίες, διαδηλώσεις, ψηφίσματα, fakenews…
.                     Καὶ ὅταν τελειώσει κι αὐτὸ κάτι ἄλλο θὰ βρεῖ ὁ διάβολος νὰ μᾶς ξεγελάσει, δημιουργώντας μας ψευδαισθήσεις ἀγωνιστικότητας ὄχι κατὰ τῶν παθῶν μας, ἀλλὰ κατὰἀνύπαρκτων ἐχθρῶν.
.                     Ἄλλωστε σὲ κάθε ἐποχὴ δὲν λείπουν οἱ Δὸν Κιχῶτες οὔτε οἱ ἀνεμόμυλοι…

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΠΛΑΝΗ καὶ ΑΠΟΣΧΙΣΗ

,

Σχολιάστε

«Ο ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ ΔΕΝ ΕΝΔΙΔΕΙ»

Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος στὸν «Π»:
Τοὺς Ρώσους τοὺς ἐκχριστιανίσαμε, γιὰ νὰ μὴν πῶ τοὺς ἐκπολιτίσαμε

ΜΑΝΩΛΗΣ ΚΑΛΑΤΖΗΣ, 24.10.2021

politis.com.cy

.                           Ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ Νέας Ρώμης, Βαρθολομαῖος (κατὰ κόσμον Δημήτριος Ἀρχοντώνης), ἀπὸ τὴν περασμένη Παρασκευὴ εἶναι ὁ μακροβιότερος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης, συμπληρώνοντας 30 χρόνια στὸν Θρόνο. Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης τριῶν δεκαετιῶν στὴν κεφαλὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, παραχώρησε συνέντευξη στὸν «Π», μιλώντας γιὰ τὸ μεγάλο ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα, τὸ ὁποῖο προέκυψε μὲ τὴν ἀπόδοση Τόμου Αὐτοκεφαλίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Δίνει αὐστηρὲς ἀπαντήσεις στὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας καὶ σὲ ὅσους στηρίζουν τὶς θέσεις του, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ Κύπριοι ἐπίσκοποι. Ἀποδίδει τὴν πολεμικὴ ποὺ δέχεται, ὁ ἴδιος καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, σὲ ἐξυπηρέτηση τῶν γεωπολιτικῶν στόχων τῆς Μόσχας καὶ κάνει ὑποδείξεις στὸν μητροπολίτη Κύκκου Νικηφόρο. Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καθιστὰ σαφὲς ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ὑποχωρήσει σὲ πιέσεις χαρακτηρίζοντας τὸ «Πρωτεῖο» ὡς ἐφεύρεση. Τέλος, καλεῖ τοὺς πάντες νὰ ἀκολουθήσουν τὶς ὁδηγίες τῶν ἐπιστημόνων σὲ σχέση μὲ τὴν πανδημία, ἀπορρίπτοντας τὰ fake news καὶ τὶς θεωρίες συνωμοσίας.

Δὲν ἐνδίδω σὲ πιέσεις

.                          Σὲ ποιοὺς λόγους ἀποδίδετε τὴν ἰδιαιτέρως σφοδρὴ ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, στὴν ἀπονομή του Τομου Αυτοκεφαλιας στὴν ἐν Οὐκρανία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ γιατί ὑπάρχει διστακτικότητα στήριξης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου ἀπὸ ἀριθμὸ Αὐτοκέφαλων Ἐκκλησιῶν;
.                          Θὰ ἤθελα νὰ μοιραστῶ μαζί σας ὅτι προφανῶς πρὶν ἀναλάβουμε τὶς εὐθύνες μας ὡς Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἐπὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ζητήματος σκεφτήκαμε μὲ προσευχὴ καὶ σύνεση ὅλες αὐτὲς τὶς παραμέτρους τῆς ἀντίδρασης τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας, ὅμως οἱ ἀποφάσεις καὶ οἱ ἐνέργειες τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἔχουν ὡς κίνητρο μία κακῶς νοούμενη «διπλωματία» ἀλλὰ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον τὰ πνευματικὰ συμφέροντα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Κίνητρό μας ἦταν καὶ εἶναι ἡ Ἀλήθεια καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἀνέκαθεν τὸν Σταυρὸ τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, ὅτι ὀφείλει νὰ διακονεῖ παντοῦ, πάντοτε καὶ μὲ ὅποιο κόστος τὴν Ἀλήθεια.
.                          Οὔτε γεωπολιτικὰ συμφέροντα ἐξετάσαμε καὶ μάλιστα ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ ἡ ὁποία μᾶς ἀποδίδεται, οὔτε οἰκονομικά, πρὸς Θεοῦ. Οἱ γεωπολιτικὲς ἐξελίξεις, δὲν θὰ κρίνω καλῶς ἢ κακῶς, εἰσῆλθαν στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ βλέπουμε αὐτὸ σὲ ὅλες τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες ποὺ δημιούργησε μὲ θυσίες καὶ στερήσεις τὸ ἴδιο τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

.                          Ἡ σφοδρὴ ἀντίδραση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ ἀπὸ αἰῶνες ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀποκαθιστᾶ στὸ Κίεβο τὴ δικαιοσύνη. Πιέστηκε ὁ προκάτοχός μου Διονύσιος Δ’ νὰ ὑπογράψει αὐτὸ τὸ Γράμμα Ἐκδόσεως. Προηγουμένως εἶχε πιεστεῖ μὲ φυλακίσεις καὶ πολλὰ ἄλλα στὴ Μόσχα ὁ προκάτοχός μου Ἱερεμίας γιὰ νὰ ἀποδώσει τὴν τιμὴ τῆς πατριαρχικῆς ἀξίας ἐκεῖ. Καὶ τώρα ὁ ταπεινὸς διάδοχος αὐτῶν τῶν σεβασμίων ἀνδρῶν πιέζεται λοιδορούμενος νὰ ἐνδώσει καὶ αὐτὸς στὶς κοσμικὲς ἐπιταγὲς ἐκείνων πού, ἔναντι τῶν ἱεροκανονικῶν καὶ ἱστορικῶν ἐπιχειρημάτων μας, προβάλλουν τὴν οἰκονομικὴ καὶ κοσμικὴ εὐρωστία καὶ ἰσχύ τους καὶ μάλιστα ἔναντι Ἐκκλησιῶν ποὺ ἐξαρτῶνται πολιτικὰ ἀπὸ «τὸν καλό τους λόγο». Ὁ Βαρθολομαῖος ἀπέδειξε ὅτι δὲν ἐνδίδει σὲ πιέσεις. Εἶμαι μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ τριάντα χρόνια Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης. Ἔχω εὐθύνη ἔναντι τῶν δικαίων αὐτοῦ του Θρόνου. Ἔχω εὐθύνη ἔναντι τῶν προκατόχων μου, ἔναντί της Ἱστορίας, ἔναντί του λαοῦ τοῦ Θεοῦ ποὺ περιμένει ἀπὸ τὸν Κωνσταντινουπόλεως Ἀλήθεια καὶ μόνον, μακριὰ ἀπὸ πρόσκαιρα συμφέροντα καὶ μικροϋπολογισμούς. Στὸ τι ωφελήθηκε το Οικουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἀπὸ τὴν Αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανίας σὲ κοσμικὸ ἐπίπεδο; Τι κέρδισε; Ὕβρεις, σπιλώσεις, συκοφαντίες, ὀνειδισμὸ καὶ ταπεινώσεις. Ἀντίθετα, ὅσοι πολέμησαν αὐτὴ τὴν ἐνέργεια, ἔχουν προσήλωση σὲ κάποιο «ὄνειρο» σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο τὰ πολιτικὰ σχέδια σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο ἐξυπηρετοῦνται μὲ ἅρμα τὴν Ἐκκλησία. Καὶ ὁ νοώννοειτω. Αὐτὸ φυσικά, τὸ ὅτι διηκόνησα καὶ πάλιν τὴν Ἀλήθεια, ἔθιγε τοὺς γεωπολιτικοὺς καὶ λοιποὺς σχεδιασμοὺς τῶν ἀδελφῶν μας γι’ αὐτὸ καὶ ἀντέδρασαν μὲ τέτοια σφοδρότητα.
.                          Ἡ προσωπικὴ πολεμικὴ μὲ συκοφαντίες ὡς πρὸς τὸ ταπεινό μου πρόσωπο ἀλλὰ κυρίως ἡ συκοφαντικὴ ἐκστρατεία ἐναντίον τῶν ἱστορικῶν εὐθυνῶν τοῦ Θρόνου ποὺ τοὺς ἐκχριστιάνισε καὶ γιατί ὄχι ποὺ τοὺς ἐξεπολίτισε, χωρὶς νὰ ἀλλοιώσει τὴ γλῶσσα, τὰ ἤθη καὶ τὰ ἔθιμα, εἶναι αὐτὴ ποὺ δημιουργεῖ ἕνα αἴσθημα φόβου καὶ διστακτικότητας στὶς ὑπόλοιπες Ἐκκλησίες νὰ μὴν συνταυτιστοῦν καὶ ἐναρμονιστοῦν μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Δὲν μὲ ἐνοχλοῦν τόσο οἱ πρὸς τὸ πρόσωπό μου συκοφαντίες, ὅσο ἡ προσπάθεια ἀπομείωσης τῶν δικαίων τοῦ Κωνσταντινουπόλεως. Τὰ κατ’ ἐμέ, ὀφείλω νὰ τὰ συγχωρῶ, ὡς μαθητὴς Κυρίου Ἰησοῦ. Δὲν θὰ παραιτηθῶ, ὅμως, ποτὲ καὶ δὲν θὰ ἐγκαταλείψω ἕως τελευταίας μου ἀναπνοῆς τὰ ζώπυρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μας, μὲ Ἀλήθεια καὶ Ἀγάπη.
.                Δὲν ἀπαγοητεύομαι. Ὅλα θὰ γίνουν. Ἀργὰ ἢ γρήγορα ἡ Ἀλήθεια λάμπει καὶ ὑπερισχύει. Οἱ συκοφαντίες, ὅσο μεθοδευμένες καὶ νὰ εἶναι, ἐκπίπτουν, δὲν ἀντέχουν στὸ φῶς καὶ στὸν χρόνο.

Ἐπέλεξαν τὴν ἐκκλησιαστικὴ μοναξιὰ

.                          Κάνετε κάποιες κινήσεις γιὰ γεφύρωση τοῦ χάσματος ποὺ ἔχει ἐπέλθει. Πῶς ἐπέρχεται εἰρήνευση στὴν Οὐκρανία ἀφοῦ ὑφίσταται παρατύπως, ἀκόμα ἡ δομὴ ὑπὸ τὸν μητροπολίτη τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας Ὀνούφριο;
.                          Μία παράμετρος ἡ ὁποία ἐσκεμμένως, ἴσως, ἀποσιωπᾶται, εἶναι ὅτι τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο δὲν διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας, ἀκριβῶς διότι δὲν αἰσθάνεται ὅτι ὑπάρχει κάποια παράβαση τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξης καὶ τοῦ κανονικοῦ δικαίου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ δική μας ἡ καρδιὰ δὲν ἔχει κλείσει πρὸς τοὺς ἀδελφούς. Τὸ ἀντίθετο, μάλιστα. Ἐὰν ὁ μητροπολίτης Ὀνούφριος δεχόταν νὰ συμμετέχει στὴν Ἑνωτικὴ Σύνοδο, στὴν ὁποία ἡ Μητέρα Ἐκκλησία τὸν εἶχε προσκαλέσει μαζὶ μὲ τοὺς λοιποὺς ἀδελφοὺς ἀρχιερεῖς, τότε πιθανὸν σήμερα νὰ ἦταν διαφορετικὴ ἡ ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων. Δὲν ἔγινε. Ἀρνήθηκαν ἐν σώματι νὰ συμβάλουν στὴν ἑνότητα καὶ προτίμησαν τὴν ἀπομόνωση μέσω διακοπῆς κοινωνίας καὶ ἀπειλῆς σχίσματος.

.                          Ἐλπίζουμε οἱ ἀδελφοὶ νὰ κατανοήσουν τὶς λάθος ἐπιλογὲς ἔγκαιρα, διότι ἡ ζωὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας προχωρᾶ ἐν Ἁγίω Πνεύματι καὶ ὅσοι ἔχουν στερήσει ἀπὸ τοὺς ἑαυτοὺς τοὺς τὴν κοινωνία μὲ τὴ Μητέρα τοὺς εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ συνειδητὰ ἢ ὄχι ἐπιλέγουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ μοναξιὰ καὶ αὐτὸ δὲν ἔχει εὐλογία, ὅπως λέμε.

Ἐφεύρεση τὸ «Πρωτεῖο»

.                          Θεωρεῖτε πῶς ὑπάρχει πρόθεση ὑπονόμευσης τοῦ Πρωτείου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου; Ἡ πρόσκληση τοῦ Πατριάρχου Ἱεροσολύμων γιὰ πανορθόδοξη σύναξη σᾶς στενοχώρησε;

.                          Εἶναι καινούργια ἐφεύρεση τὸ λεγόμενο «Πρωτεῖο» τοῦ Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως αὐτὸ χρησιμοποιεῖται μὲ ἀρνητικὴ χροιὰ καὶ χαρακτηριζόμενο ὡς «παπικό», θέλοντας προφανῶς νὰ ἐρεθίσει καὶ νὰ σκανδαλίσει μερικοὺς ἀδελφούς μας. Θέλω νὰ ρωτήσω: Κάθε Ἐπισκοπῆ δὲν ἔχει Πρῶτο; Κάθε Ἐκκλησία δὲν ἔχει Πρῶτο; Τότε οἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίες γιατί δὲν ἔχουν; Ἀφοῦ ἀπὸ τη μικρότερη δομὴ ποῦ εἶναι ἡ ἐνορία, μέχρι τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία ὡς ὀντότητα, ἔχουν Πρῶτο, τότε πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἔχουν τὸν Πρῶτο τους οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες; Ἂν δὲν ἔχουμε Πρῶτο τότε εἴμαστε μία ὁμοσπονδία τοπικῶν διοικητικῶν ἐκκλησιαστικῶν σχημάτων καὶ ὄχι ἡ κοινωνία, κατὰ τὸ πῶς θέλει ἡ ἐκκλησιολογία μας, τοπικῶν Ἐκκλησιῶν μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὸν Πρῶτο. Αὐτὴ ἡ ὁμοσπονδιοποίηση, ἡ νέα ἐκκλησιολογία, δείχνει ὅτι δὲν πορεύονται ὁρισμένοι ἀδελφοὶ στὰ βήματα τῶν πατέρων μας.
Διαβάστε τὰ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα. Ποιά τοπικὴ Ἐκκλησία δὲν συνέδραμε ὁ Πάνσεπτος καὶ Μαρτυρικὸς Οἰκουμενικὸς Θρόνος, μὲ τὶς εὐθύνες του διαχρονικά; Τὶς εὐθύνες τοῦ Πρώτου τὶς βλέπουν ἔξωθεν ὡς προνόμια γι’ αὐτὸ καὶ ζηλεύουν οὐ κατ’ ἐπίγνωση τὴ θέση αὐτή. Ὅμως ἡ θέση τοῦ Πρώτου εἶναι Μαρτύριο, εἶναι εὐθύνη, εἶναι θυσία.
.                  Θὰ σᾶς ἐξηγήσω καὶ τὸ ἄλλο. Ἐνῶ θεολογικὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει τὴν ἴδια ἀρχιερωσύνη, τὴν ἴδια Χάρη, ἐπιτελεῖ τὰ ἴδια Μυστήρια μὲ τὴν ἴδια «ἀξία», ἐν τούτοις ἱεροκανονικῶς ὁ Κωνσταντινουπόλεως ἔχει μοναδικὲς εὐθύνες στὴν Ἐκκλησία. Τὸ νὰ δέχεται ἔκκλητες προσφυγές. Ὑπάρχει μία ἔκδοση τῆς Μονῆς Κύκκου, καὶ θὰ τὸ γνωρίζει πολὺ καλὰ ὁ ἀδελφὸς Νικηφόρος, ἡ ὁποία περιγράφει μέσα δυσαρίθμητες περιπτώσεις ἐκκλήτων προσφυγῶν Κυπρίων στὸν Οἰκουμενικὸ Θρόνο. Ξέρετε πόσες, κατὰ κόσμον, εὐκαιρίες εἶχε διαχρονικὰ ὁ Κωνσταντινουπόλεως νὰ διευρύνει τὴν ἐκκλησιαστικὴ δικαιοδοσία του; Οὐκ ὀλίγες. Ἕνα παράδειγμα ἀπὸ τὰ ἑκατοντάδες. Ἡ ἐπισκοπὴ Ἀμίδης, ἡ ὁποία βρίσκεται ἐντὸς τῶν ὁρίων τῆς Τουρκικῆς Δημοκρατίας καὶ ἀνήκει στὸ ἀδελφὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ἀντιοχείας. Πόσες φορὲς τὴν ἀνέλαβε σὲ χρόνια δύσκολα τὸ Φανάρι; Κι ὅμως. Πάντοτε τὴν ἐπέστρεφε, ὅταν περνοῦσαν οἱ δυσκολίες στὴν Ἀντιόχεια. Δὲν σφετερίστηκε ποτὲ τίποτε. Πόσες ἐκλογὲς Πατριαρχῶν σὲ ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς διενεργήθηκαν στὴν Πόλη καὶ μὲ τὴ συνδρομὴ τῆς Πόλης! Ποιό Πατριαρχεῖο ἔχασε ἀπὸ τη ζωτικῆς σημασίας βοήθεια τοῦ Κωνσταντινουπόλεως;
.                  Σήμερα βλέπουμε τὸ ἀντίθετο. Ἀδελφοὶ εἰσέρχονται στὰ κανονικὰ ὅρια τοπικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ παλαιφάτων Πατριαρχείων καὶ ἀπειλοῦν μὲ σχίσματα καὶ ταραχὲς καὶ διχοστασίες ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς κοινωνίας τους μέ… «σχισματικούς». Ὅμως ἡ πραγματικὴ αἰτία εἶναι καὶ πάλι τὸ πέραν πάσης ὀρθόδοξης ἀντίληψης ὅτι ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ βάσει τῆς ἐθνικῆς συνείδησης τῶν τέκνων της καὶ ὄχι βάσει γεωγραφικῶν ὁρίων.
.                          Μὲ λίγες λέξεις, ὁ γνήσιος Πρῶτος μόνο βοηθᾶ, μόνο θυσιάζεται, μελίζεται καὶ δὲν δαπανᾶται, κενώνεται, χάνει γιὰ νὰ κερδίζει ὁ κόσμος, σταυρώνεται, ὅμως ἕως ἐκεῖ! Δὲν πέφτει στὴν παγίδα τοῦ «κατάβα ἀπὸ τοῦ Σταυροῦ» ἀκριβῶς διότι μένει στὴ θέση ὅπου τὸν ἔταξε ὁ Ἀναστημένος Κύριος ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Του.
.                          Ἀπὸ τὴν ἄποψη αὐτή, ἀσφαλῶς καὶ μᾶς στενοχώρησε ἐδῶ στὸ Φανάρι ἡ πρωτοβουλία γιὰ τὴν «ἀδελφικὴ συνάντηση» στὸ Ἀμμάν. Εἶναι καινὰ δαιμόνια ὅλα αὐτὰ γιὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὴν παράδοσή της. Αὐτὸ εἶναι ποὺ μᾶς ἀπασχολεῖ καὶ μᾶς προβληματίζει περισσότερο καὶ ἐπὶ τῇ βάσει αὐτοῦ ἀναλογιζόμαστε καὶ τὰ δικά μας σφάλματα τοῦ παρελθόντος, ὅταν γιὰ χάρη μίας δῆθεν καλύτερης ἐπικοινωνίας παραμερίσαμε εἴτε ἀπὸ ὑπερβάλλουσα εὐγένεια εἴτε χάρη οἰκονομίας, ὅπως λέμε, πολλὲς ἀπὸ τὶς εὐθύνες μας. Αὐτὸ καθόλου δὲν ἐκτιμήθηκε καὶ μάλιστα ἐξετράπη ἡ κατάσταση σὲ παραμέτρους ἀνωφελεῖς καὶ ἐπικίνδυνες γιὰ τὴν ὑγιῆ ἐκκλησιολογία μας. Ὅμως ἐδῶ εἴμαστε, ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε σιγὰ-σιγὰ καὶ μὲ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στὴν τροχιὰ καὶ στὸ παράδειγμα τῶν μακαρίων Πατέρων μας.

Ἄρρηκτοι δεσμοὶ μὲ Ἑλλάδα – Κύπρο

.                          Πῶς θὰ χαρακτηρίζατε τὶς σχέσεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου μὲ τὶς Αὐτοκέφαλες Ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Κύπρου.

.                          Οἱ δεσμοὶ μὲ τὶς ἀδελφὲς Ἐκκλησίες τῆς Κύπρου καὶ τῆς Ἑλλάδος εἶναι διαχρονικὰ ἰσχυροί. Μᾶς συνδέουν σχέσεις στενῆς συνεργασίας, ἀμοιβαίας κατανόησης καὶ ἀλληλεγγύης. Ἡ ἀγωνία μᾶς εἶναι κοινὴ γιὰ τὴ μαρτυρία τῆς Ἐκκλησίας στὸν σύγχρονο κόσμο καὶ γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ στὴ διαρκῶς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα στὴν ὁποία ζοῦμε. Εἶναι προφανὲς ὅτι παρὰ τὶς κατὰ καιροὺς διαφορετικὲς προσεγγίσεις σὲ ἐπιμέρους ζητήματα ἔχουμε συναντίληψη σὲ ὅλα τὰ καίριας σημασίας γιὰ τὴν ἑνότητα καὶ τὴ διακονία τῆς Ὀρθοδοξίας, θέματα. Μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο συνδέομαι χρόνια, ἐκτιμῶ τὴν παρρησία καὶ τὸ θάρρος του, τὴν ἁπλότητά του, τὸ ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον του γιὰ τὸν πιστὸ λαὸ τῆς Μεγαλονήσου, ἀλλὰ καὶ τὴν εὐθύτητα τοῦ λόγου του. Καὶ ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τῆς δυσκολίας ποὺ ἀντιμετωπίζει μὲ τὴν ὑγεία τοῦ βρίσκομαι προσευχητικῶς κοντά του, καὶ εὔχομαι ὁ Παναγάθος Θεὸς νὰ τοῦ χαρίζει δύναμη καὶ νὰ τὸν ἐνισχύει γιὰ νὰ συνεχίζει γιὰ πολλὰ χρόνια ἀκόμα νὰ προσφέρει στὴν ἀρχαία καὶ μαρτυρικὴ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, ἀλλὰ καὶ στὴν Ὀρθοδοξία. Μὲ τὸν ἀδελφὸ Ἀρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο, ὅπως καὶ μὲ τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Ἱερώνυμο, μὲ τὸν ὁποῖο, ἐπίσης, ἔχουμε μία ἐξαιρετικὴ ἐπικοινωνία καὶ συναντίληψη ἐπὶ πολλῶν θεμάτων, συνεργαστήκαμε στενὰ γιὰ τὴν πραγματοποίηση -καὶ κατὰ τὴ διεξαγωγὴ- τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στὴν Κρήτη, τὸ 2016.

Κληρικοί… ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ

Ἀριθμὸς Ὀρθόδοξων ἱερωμένων, ἐκφράζει ἀπόψεις μὲ τὶς ὁποῖες ἀποτρέπονται οἱ πιστοὶ νὰ ἐμβολιαστοῦν γιὰ τὴν Covid-19, μὲ τὴν ἐπίκληση προφητειῶν, σχεδίων τῆς λεγόμενης «Νέας Τάξης Πραγμάτων» κ.λπ. Πῶς σχολιάζετε αὐτὲς τὶς συμπεριφορές;

.                                Κύριε Καλατζή, ὅταν ξέσπασε ἡ πανδημία, πολλοὶ εἴχαμε ἀπορίες καὶ ἐρωτήματα. Ἀπὸ ποῦ προῆλθε ὁ κορωνοϊὸς Covid-19, πόσο ἐπικίνδυνος μπορεῖ νὰ εἶναι, μὲ ποιὸ τρόπο θὰ προφυλαχτοῦμε, καὶ γενικὰ πῶς θὰ ἀντιμετωπίσουμε αὐτὸν τὸν νέο ἀόρατο ἐχθρό της ἀνθρωπότητας; Ὅλοι μαζὶ βαδίσαμε -καὶ ἐξακολουθοῦμε νὰ βαδίζουμε- τὸν ἀνηφορικὸ δρόμο τῆς πανδημίας. Ὅλη αὐτὴ τὴν περίοδο ἐντείναμε τὶς προσευχές μας πρὸς τὸν Θεὸ ζητώντας του νὰ στηρίξει τὸν δοκιμαζόμενο Ἄνθρωπο. Νὰ ἐνισχύσει τοὺς ἐπιστήμονες νὰ βροῦν τὴν κατάλληλη φαρμακευτικὴ ἀγωγή, νὰ δώσει δύναμη στοὺς ἰατροὺς καὶ στὸ ὑγειονομικὸ προσωπικὸ ποὺ μὲ θυσιαστικὴ ἀφοσίωση διακονοῦν τὸν συνάνθρωπο, νὰ θεραπεύσει τοὺς ἀσθενεῖς, νὰ ἀναπαύσει τὶς ψυχὲς τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ δυστυχῶς ὑπέκυψαν, καθὼς καὶ νὰ στηρίξει τοὺς οἰκείους τους. Ὁ κορωνοϊὸς δὲν ἔκανε καὶ δὲν κάνει διακρίσεις.
Προφανῶς, πρέπει νὰ προσεγγίζουμε μὲ κατανόηση ἐκείνους τοὺς συνανθρώπους μας ποὺ ἔχουν τὶς ἐπιφυλάξεις τους γιὰ τὸν ἐμβολιασμό, καθὼς καθημερινὰ βομβαρδίζονται ἀπὸ διάφορες φῆμες, οἱ ὁποῖες ἀναπαράγονται, κυρίως, στὸ διαδίκτυο. Τὸ ζήτημα δὲν προσφέρεται γιὰ ἀντιπαράθεση, ἡ ὁποία ἄλλωστε προκαλεῖ πόλωση καὶ διχασμό. Πρέπει νὰ ἐμπιστευόμεθα τὴν ἰατρικὴ κοινότητα, ποὺ αὐτὴ καὶ μόνον αὐτὴ ἔχει τὴ γνώση νὰ δίδει ἀπαντήσεις σὲ κάθε ἀνησυχία, σὲ κάθε ἀμφιβολία, ἀλλὰ καὶ σὲ κάθε fakenews καὶ συνωμοσιολογικὸ σενάριο ποὺ κυκλοφορεῖ καὶ μπορεῖ νὰ παρασύρει ἕναν ἄνθρωπο ποὺ φοβᾶται σὲ μία λάθος ἀπόφαση.
.                          Ὡστόσο, ὅπως καὶ ἄλλες φορὲς ἔχω ἐπισημάνει, εἶναι ἀπαράδεκτο, ἐνώπιον τόσων θυμάτων καὶ τόσου πόνου, νὰ ὑπάρχουν κάποιοι οἱ ὁποῖοι, πιθανότατα γιὰ λόγους αὐτοδικαίωσης καὶ αὐτοπροβολῆς, εἴτε ὑποτιμοῦν τοὺς κινδύνους ἀπὸ τὸν κορωνοϊό, εἴτε, ἀκόμα χειρότερα, ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα τῆς πανδημίας, θεωρώντας τὴν κατασκεύασμα διαφόρων κύκλων. Καὶ θὰ ἐπαναλάβω ὅτι εἶναι ἀκόμη προκλητικότερο ὅταν τέτοιες ἀπόψεις διατυπώνονται ἀπὸ χριστιανούς, δυστυχῶς καὶ ἀπὸ κάποιους κληρικοὺς ἢ μοναχούς, οἱ ὁποῖοι, μάλιστα, ἔχοντας ἄποψη ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ, αὐτοανακηρύσσονται ὑπερασπιστὲς ἑνὸς δικοῦ τους Θεοῦ.
.                          Σὲ αὐτὲς τὶς κρίσιμες στιγμὲς δὲν μπορεῖ κάποιοι νὰ ἀρνοῦνται τὴν πραγματικότητα, νὰ ἀρνοῦνται τὴ φωνὴ τῆς λογικῆς, νὰ ἀρνοῦνται τὴ θετικὴ συμβολὴ τῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητας στὸν ἀγώνα ποὺ ὡς ἀνθρωπότητα δίνουμε ἐνάντια στὸν κορωνοϊό. Καὶ μὲ τὴ στάση τοὺς αὐτὴ νὰ διχάζουν τὴν κοινωνία καὶ νὰ σπέρνουν τὸν φόβο καὶ τὴν ἀμφιβολία σὲ πολλοὺς συναθρώπους μας. Θέλω νὰ διευκρινίσω οτι δὲν ἀναφέρομαι σὲ ἐκείνους ποὺ γιὰ ἰατρικοὺς λόγους δὲν μποροῦν νὰ ἐμβολιαστοῦν, ἀλλὰ σὲ ἐκείνους ποὺ προβάλλουν διάφορες ἀνυπόστατες καὶ ἀναπόδεικτες θεωρίες ποὺ ἀμφισβητοῦν καὶ δαιμονοποιοῦν τὰ ἐμβόλια. Ὅλους αὐτοὺς λοιπὸν τοὺς προτρέπω πατρικῶς νὰ ἀκούσουν τὴν παγκόσμια ἰατρικὴ κοινότητα, ἀλλὰ καὶ τὴ μαρτυρία ἐκείνων τῶν ἀδελφῶν μας ποὺ νόσησαν βαριὰ ἀπὸ τὸν κορωνοϊό, ποὺ χρειάστηκαν ἰατρικὴ φροντίδα, ποὺ νοσηλεύτηκαν διασωληνομένοι, ποὺ αἰσθάνθηκαν τὸν κίνδυνο γιὰ τὴ ζωή τους. Ἕνας ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν συναθρώπων μας ποὺ εἶχαν μία τέτοια ἐμπειρία εἶναι καὶ ὁ Πανοσιολ. Ἀρχιμ. κ. Ἐφραίμ, Καθηγούμενος τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἱερᾶς Μονῆς Βατοπαιδίου Ἁγίου Ὄρους, ὁ ὁποῖος ὅταν νόσησε δὲν εἶχε προλάβει νὰ ἐμβολιαστεῖ καὶ δοκιμάστηκε σκληρά, κινδύνευσε, καὶ χάριν τῶν προσπαθειῶν τῶν θεραπόντων ἰατρῶν του, μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ἀποθεραπεύτηκε καὶ σήμερα προτρέπει τοὺς πάντες νὰ ἐμβολιαστοῦν.

, , , , ,

Σχολιάστε

«ΣΧΟΙΝΟΒΑΣΙΑ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ καὶ ΣΥΝΟΔΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

.              

Ἀπὸ τὴν Συνεδρία τῆς 07.10.2021
τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr

.               Συνῆλθε σήμερα, Πέμπτη 7 Ὀκτωβρίου 2021, στήν τέταρτη Τακτική Συνεδρία της ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὑπό τήν Προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, στήν αἴθουσα τοῦ Διορθοδόξου Κέντρου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν Ἱερά Μονή Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Πεντέλης.

[…]

.                Ἐπηκολούθησε διάλογος περί τῶν χθεσινῶν Εἰσηγήσεων, κατά τόν ὁποῖο ἔλαβαν τόν λόγο πολλοί Ἀρχιερεῖς. Τήν συζήτηση ἔκλεισε ὁ Μακαριώτατος Πρόεδρος, προβαίνοντας μέ πατρική ἀγάπη σέ τρεῖς διαπιστώσεις καί ἐπισημάνσεις: 1) Ὅτι ἡ ἀρετή τῆς διακρίσεως εἶναι ἡ ἀνώτερη ὅλων τῶν ἀρετῶν καί ὅτι ἰδιαιτέρως σήμερα πρέπει νά χαρακτηρίζει τίς ἀποφάσεις κάι τίς πρωτοβουλίες τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας, 2) Ὁ τρόπος πού καλεῖται νά λειτουργήσει ἡ Ἐκκλησία καί οἱ ποιμένες της στήν σημερινή ἐποχή εἶναι αὐτός τῆς σχοινοβασίας καί 3) Ἔφερε ὡς παράδειγμα ἀποδοχῆς τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας αὐτό τοῦ νυκτερινοῦ μαθητοῦ τοῦ Χριστοῦ, Ἁγίου Νικοδήμου, ὁ ὁποῖος ἀποδεχόμενος τήν δικαιοδοσία τοῦ ἐκπροσώπου αὐτῆς, Ποντίου Πιλάτου, ἐπί τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ζήτησε ἀπό αὐτόν τήν ἄδεια νά λάβει αὐτό καί νά τό κηδεύσει.
.                 Ἀκολούθως, ἀνέγνωσε τήν Εἰσήγησή του ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος, μέ θέμα: «Ἡ ἀξία, ἡ σημασία καί ἡ ὑπακοή εἰς τό Συνοδικόν Πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας».
.                  Ὁ Σεβασμιώτατος Εἰσηγητής, στά τέσσερα μέρη τῆς ἐμπεριστατωμένης Εἰσηγήσεώς του, χρησιμοποιώντας πολλά ἁγιογραφικά καί πατερικά χωρία, ἀπάντησε στά ἐξῆς καίρια ἐρωτήματα: α) τί εἶναι Συνοδικό Πολίτευμα, Ἱερό Συνοδικό Πολίτευμα καί τῆς Ἐκκλησίας Πολίτευμα; β) σέ τί συνίσταται ἡ ἀξία τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; γ) ποιό εἶναι τό περιεχόμενο τῆς σημασίας τοῦ Συνοδικοῦ Πολιτεύματος; καί δ) ποιά εἶναι ἡ ἔννοια καί τό περιεχόμενο τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα;
.                  Τό τελευταῖο θέμα περί τῆς ὑπακοῆς στό Συνοδικό Πολίτευμα, ὁ Σεβασμιώτατος Μάνης χαρακτήρισε ὡς τό δυσκολότερο σημεῖο τῆς ὅλης εἰσηγήσεώς του τονίζοντας ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικόν Πολίτευμα εἶναι τό Α καί τό Ω μιᾶς αὐθεντικῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς, ἀκριβῶς διότι ὅλα ἀπορρέουν ἀπό τήν Ἐκκλησία». Γι’ αὐτό «ἀπώτερος σκοπός τῆς ὑπακοῆς αὐτῆς, εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ ἑνότητα κρύπτει θεολογικό περιεχόμενο, καθ’ ὅτι ἀποτελεῖ ἀξίωμα, τουτέστιν ἀρχήν πίστεως».
.                    
Ἀπαντώντας στό ἐρώτημα, μήπως ἡ ὑπακοή ἀντιστρατεύεται τήν ἐλευθερία τοῦ λόγου, ἀνέφερε χαρακτηριστικά ὅτι «ἡ ὑπακοή στό Συνοδικό Πολίτευμα, οὐδέν ἔχει τό δουλικόν, οὐδέν τό ἐστερημένον τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας, ἀλλ’ ὑποτασσώμεθα μόνον γιά τόν ἀδιάρρηκτο πνευματικό δεσμό στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ὡς μεῖζον ἀγαθόν. Καί ἡ ὑποταγή αὐτή εἶναι ἐλευθερία, ὡς ἡ ταπείνωση στήν ἐκκλησιαστική ζωή δουλεύει ὡς δύναμη… ἡ Ἐκκλησία ἐπ’ οὐδενί εἶναι δυνατόν νά διασπασθεῖ ἐκ τῶν ἀνθρωπίνων ἀδυναμιῶν καί ἀντιθέσεων. Οὐδείς ἐντός τῆς Ἐκκλησίας δικαιοῦται τήν διάσπαση τῆς ἑνότητας. Καί οὐδείς λειτουργεῖ ὡς ἀνεξάρτητος καί αὐθαίρετος. Εἴμεθα κεκλημένοι σέ ἔνταξη καί ὑπακοή στά κελεύσματα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται διά τῆς Ἱερᾶς Συνόδου».
.               Κλείνοντας τήν Εἰσήγησή του ὁ Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος ἔθεσε ἐπί τοῦ θέματος ὑπό τήν κρίσιν τῆς σεπτῆς Ἱεραρχίας προτάσεις ὅπως:

 

«1ον. Νά συνταχθεῖ καί ἀποσταλεῖ, ὅπου δεῖ, Εἰδική Συνοδική Ἐγκύκλιος τῆς ΙΣΙ περί τῆς ἀξίας, ἰσχύος καί πιστῆς ὑπακοῆς στίς ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας ὑπό πάντων, κλήρου καί λαοῦ.

2ον. Νά θεωρηθεῖ λῆξαν τό ἐγερθέν γνωστόν ζήτημα τῶν δύο ἀδελφῶν Ἱεραρχῶν καί νά τεθεῖ στό ἀρχεῖον γιά τό μεῖζον ὄφελος καί συμφέρον τῆς Ἐκκλησίας.

3ον. Νά τυγχάνουν τῆς ἁρμοδιότητος τῆς ΙΣΙ καί ὄχι τῆς ΔΙΣ καί μέ βάση τήν ὅλη κανονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, μείζονος σημασίας θέματα.

4ον. Νά ἐξαρθεῖ καί τονισθεῖ δεόντως τό κῦρος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. πρός τήν Πολιτεία καί εἰδικότερα νά καταστεῖ σαφές ὃτι ἐνέργεια ἀπορρέουσα ἐκ τῶν κρατικῶν ὀργάνων, πού ἔχει σχέση μέ ἐκκλησιαστικά θέματα, δέον ὅπως τυγχάνει προηγουμένως τῆς ἐγγράφου συνεργασίας μετά τῆς Ἱ. Συνόδου, ἄλλως νά θεωρεῖται ἄκυρος ἤ ἀκυρώσιμος στά πλαίσια τῶν διακριτῶν ρόλων Ἐκκλησίας καί Πολιτείας.

5ον. Νά τύχουν κωδικοποιήσεως οἱ ἀποφάσεις τῆς ΙΣΙ καί τῆς ΔΙΣ σχετικῶς μέ τελετουργικά καί ποιμαντικά θέματα γιά τήν ἀκρίβεια, εὐταξία καί τό ἑνιαῖον τῆς ὅλης ἐκκλησιαστικῆς διακονίας».

[…]        

Ἐν κατακλεῖδι ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μεταξύ ἄλλων σοβαρῶν ζητημάτων πού συζήτησε στήν τακτική Σύγκλησή της τοῦ Ὀκτωβρίου 2021, τά ὁποῖα ἅπτονται τῆς καλῆς διοργάνωσης καί τῆς λειτουργίας τῶν ἐκκλησιαστικῶν δομῶν, ἀσχολήθηκε ἐπισταμένως καί διεξοδικῶς καί μέ τά προβλήματα, τά ὁποῖα ἀνέκυψαν καί ἐξακολουθοῦν νά ἀναφύονται κατά τήν διάρκεια τῆς νέας πανδημίας.

[…]

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν ἡ Ἱεραρχία κατέληξε ὁμοφώνως στά ἑξῆς:

1.Ἐπικρότησε τίς Συνοδικές Ἀποφάσεις τῶν δύο Συνοδικῶν περιόδων τῶν ἐτῶν 2019-2020 καί 2020-2021, πού ἀναφέρονταν μέ τήν νέα πανδημία, ὡς συντονιζόμενες μέ τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας σέ παρόμοιες ἔκτακτες περιπτώσεις, καί ἀποβλέπουσες στήν ψυχοσωματική ὠφέλεια τῶν συνανθρώπων μας.

2. Ἀποδέχθηκε ὅλες τίς εἰσηγήσεις τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖες εἶχαν ἑτοιμασθεῖ γιά τήν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου 2020 καί ἐκεῖνες πού ἐκφωνήθηκαν στήν παροῦσα Ἱεραρχία Ὀκτωβρίου 2021, καί ἀποφάσισε νά ἀναρτηθοῦν στήν ἱστοσελίδα τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ἤ καί σέ ὁποιοδήποτε ἄλλο πρόσφορο μέσο, γιά τήν ἐνημέρωση τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

3. Ἐπαναβεβαίωσε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἀρραγῆ ἐκκλησιαστική ἑνότητα μεταξύ Ἱεραρχῶν καί Χριστεπωνύμου πληρώματος, διότι τυχόν διασπαστικές ἐνέργειες τραυματίζουν καί πληγώνουν τό ἴδιο τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι ἐπιτακτική ἀνάγκη σήμερα νά μή διαταραχθεῖ ἡ ἑνότητα μεταξύ Ἱερᾶς Συνόδου καί χριστεπωνύμου πληρώματος, μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, μεταξύ Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Ἀκριβῶς γιά τόν λόγο αὐτό πρέπει νά ἀποφεύγονται ἀκραῖες ἐνέργειες καί ἐκδηλώσεις καί τά θέματα νά ἀντιμετωπίζονται μέ σύνεση, νηφαλιότητα καί διάκριση, μέσα ἀπό τό συνοδικό πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας.

4.Διατύπωσε τήν πάγια θέση της ὅτι ἡ ἰατρική περίθαλψη τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν εἶναι ἁρμοδιότητα τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία ἐκφράζεται μέ τά ἁρμόδια ὄργανά της, καί λαμβάνει τίς σχετικές ἀποφάσεις, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία μέ τήν θεολογία της, τήν λατρεία της καί τήν ποιμαντική της διακονία ἐνδιαφέρεται γιά τήν πνευματική ὑγεία τῶν Χριστιανῶν, πού ἔχει καί σωματικές συνέπειες, στήν προοπτική τῆς συνέργειας μεταξύ Θεοῦ καί ἀνθρώπου.

5.Προσευχήθηκε καί προσεύχεται γιά τήν ἀνάπαυση τῶν κεκοιμημένων ἀπό τίς συνέπειες τοῦ κορωνοϊοῦ, ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της σέ ὅσους ἐπλήγησαν πολυειδῶς καί πολυτρόπως ἀπό τήν πανδημία, καί συνεχάρη τά ὄργανα τῆς Πολιτείας καί τό ἰατρικό νοσηλευτικό προσωπικό τῶν Νοσοκομείων, πού ἐργάσθηκαν καί ἐργάζονται θυσιαστικῶς γιά τήν ὑγεία τῶν ἀνθρώπων.
.              Ὡσαύτως ἐξέφρασε τήν συμπαράστασή της στούς πληγέντες ἀπό τίς πρόσφατες πυρκαϊές σέ ὅλες τίς περιοχές τῆς πατρίδας μας.

6. Τέλος, προσεύχεται ἐκτενῶς στόν Χριστό, τόν ἰατρό τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων, γιά νά περιορισθοῦν οἱ ἡμέρες τῆς δοκιμασίας πού περνᾶ ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα καί ἡ πατρίδα μας, νά μετανοήσουμε καί νά ἐπανέλθη ἡ κοινωνία μας στήν πλήρη κανονικότητα γιά τό καλό ὅλων.

 

 

, , ,

Σχολιάστε