Ἄρθρα σημειωμένα ὡς κορωνοϊός

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΟΜΑΙ

Προβληματίζομαι

Τοῦ Μητροπολίτου Καστορίας Σεραφείμ,
Ὑπερτίμου καὶ
Ἐξάρχου Ἄνω Μακεδονίας

ΠΗΓΗ: imkastorias.gr

.                   Προβληματίζομαι μὲ τὰ ὅσα συμβαίνουν στὸν τόπο μας.
.                   Προβληματίζομαι μὲ τὴν τρομοκρατία καὶ τὸν φόβο ποὺ ἀσκεῖται στὸν ἐλεύθερο στὴ σκέψη καὶ ἀδούλωτο στὴν καρδιὰ Ἕλληνα Ὀρθόδοξο.
.                   Καὶ ποιὸς δὲν προβληματίζεται τὶς ἡμέρες αὐτές, ἀπὸ τὸν ἀπρόσκλητο ἐπισκέπτη, τὸν ἰό, ποὺ καθήλωσε τὴν ἔπαρση ὅλων μας, τὴν ὀφρὺν τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς καὶ ἀκόμη καὶ αὐτὴν τὴν ἐπιστήμη; Ἦρθε νὰ μᾶς θυμίσει πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε καὶ πόσο μικροὶ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ. Δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε τίποτα ἀπολύτως χωρὶς τὴν παρουσία Του στὴ ζωή μας: «Χωρὶς ἐμοῦ, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδὲν»[1].
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα νὰ περιφρουροῦν τὸν ὑπερμεγέθη Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέα στὴν Πάτρα, μὴν τυχὸν καὶ πλησιάσει κανεὶς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Πρωτοκλήτου Ἀποστόλου, ποὺ τόσο εὐλαβικὰ τιμᾶται στὴν πρωτεύουσα τῆς Πελοποννήσου. Σκέφτηκα, μήπως θὰ συλλάβουν τὸν ἀπόστολο, ὁ ὁποῖος ἐπὶ τόσα χρόνια εἶναι ὁ προϊστάμενος τῶν Πατρέων καὶ ὁ ὁποῖος ἔσωσε τὴν ἱερά του κληρουχία – τὴν πόλη ποὺ μαρτύρησε καὶ κατέχει ὡς πολύτιμο θησαυρὸ τὸν τάφο του καὶ τὴ χαριτόβρυτο τιμία κάρα του – ἀπὸ πολλὲς δυσκολίες καὶ ἰσχυροὺς σεισμούς, ἱκετεύοντας τὸν Δεσπότη Χριστὸ γιὰ τὰ παιδιά του; Ἔτσι τὸν εἶδε ὁ Ὅσιος Παΐσιος, γονατιστὸ στὸν θρόνο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, νὰ Τὸν παρακαλεῖ γιὰ τὴν Πάτρα καὶ τοὺς Πατρινούς. «Εἶναι παιδιά μου», τοῦ ἔλεγε, «καὶ σὲ παρακαλῶ νὰ τοὺς βοηθήσεις». Αὐτό, μάλιστα, τὸ διηγήθηκε ὁ ἴδιος στὸν μακαριστὸ Μητροπολίτη Πατρῶν, κυρὸ Νικόδημο.
.                   Προβληματίζομαι, ὅταν παραθεωρεῖται ἡ Ἐκκλησία καὶ μάλιστα, τοποθετεῖται ἡ λατρεία κάτω ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς καθημερινὲς συνήθειες τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Μποροῦμε νὰ περπατοῦμε, μποροῦμε νὰ ἐπισκεπτόμαστε τὶς ὑπεραγορές, μποροῦμε νὰ ἀθλούμαστε, μποροῦμε νὰ βγάζουμε βόλτα τὸ κατοικίδιό μας, ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ἐκκλησιαστοῦμε. Δὲν μποροῦμε νὰ κοινωνήσουμε τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Δὲν μποροῦμε νὰ πάρουμε μέσα μας τὴν ἀθάνατη τροφή, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Μά, ὁ ἄνθρωπος εἶναι διφυὴς καὶ δισυπόστατος! Ἀποτελεῖται ἀπὸ ὕλη καὶ ἀπὸ πνεῦμα καὶ τὸ πνεῦμα τρέφεται μὲ τὴν ἀθάνατη τροφὴ καὶ ζωογονεῖται μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ.
.                   Ἡ Ἐκκλησία εἶναι γιὰ τὴ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν ὅ,τι εἶναι ἕνα νοσοκομεῖο ἢ ἕνα θεραπευτήριο γιὰ τὴ ζωὴ τῶν ἀσθενούντων. Μάλιστα, ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τὴν ὀνομάζει «τὸ μέγα καὶ θαυμαστὸν καὶ εὐρύχωρον πανδοχεῖον»[2]. Κι ὅπως μέσα στὸ νοσοκομεῖο ὑπάρχουν ἰατροί, νοσοκόμοι καὶ ἀσθενεῖς, τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μέσα στὴν Ἐκκλησία.
.                   Ὑπάρχουν οἱ ἰατροί, οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ χειρίζονται τὴν τέχνη τῆς ἰατρικῆς καί, μὲ τὴ χάρη τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, παρέχουν τὴ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος σὲ αὐτοὺς οἱ ὁποῖοι τὴν ζητοῦν. Αὐτὸ σημαίνει κάτι πολὺ σπουδαῖο, ὅτι γνωρίζουν δηλαδὴ τί εἶναι ἡ ὑγεία, εἶναι οἱ ἴδιοι ὑγιεῖς καὶ παρέχουν τὴν ὑγεία καὶ στοὺς ἀσθενοῦντες. Ἂν δὲν ὑπάρχει ὑγεία σὲ αὐτούς, δὲν μποροῦν καὶ νὰ τὴ μεταδώσουν, ἄρα καὶ νὰ θεραπεύσουν. Ὑπάρχουν οἱ νοσοκόμοι, ποὺ βοηθοῦν τοὺς γιατροὺς στὸ ἔργο τῆς θεραπείας, ὑπάρχουν καὶ οἱ ἄρρωστοι, ποὺ ζητοῦν τὴ θεραπεία.
.                   Μποροῦμε νὰ κλείσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Μποροῦμε νὰ βομβαρδίσουμε ἕνα νοσοκομεῖο;
.                   Βεβαίως, τοποθετοῦμαι εὐθέως: εμαι πρ τν μέτρων γι τν προστασία τς γείας το νθρώπου. χω συστήσει μέχρι τώρα πειρες φορς στν κριτικ λα τς Καστορις ν πέχει π τος συνωστισμούς, ν φορ τ μάσκα, τν ποία συνιστον ο λοιμωξιολόγοι, πως π.χ. ξαίρετη κ. Γιαμαρέλλου, χω συστήσει, κόμη, ταν ο κκλησίες ταν νοιχτές, ν τηρονται πακριβς ο ποστάσεις.
.                  Προβληματίζομαι, ἀκόμη, γιατί στὴν Κύπρο, στὴν Ἀγγλία, στὴ Γαλλία, στὴν Ὀλλανδία, στὴν Πολωνία, σὲ χῶρες τῆς Εὐρώπης δηλαδή, μὲ πολλὲς ἀπὸ αὐτὲς νὰ ἔχουν πιὸ ἐπιβαρυμένο φορτίο ἀπὸ τὸ δικό μας, σύμφωνα μὲ τὶς δηλώσεις τῶν ἐπιστημόνων ἀλλὰ καὶ τὴν παραδοχὴ τῆς ἑλληνικῆς κυβέρνησης, οἱ τόποι λατρείας δὲν ἔκλεισαν καθόλου ἢ ἀνοίγουν μὲ περιορισμούς. Τὸ ἴδιο καὶ στὶς ΗΠΑ, μὲ βάση πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ Ἀνωτάτου Δικαστηρίου. Μήπως, ἄραγε, ἡ ἀβίαστη τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων δὲν κατοχυρώνεται συνταγματικὰ στὴν Ἑλλάδα;
.                   Προβληματίζομαι ἀκόμη περισσότερο γι’ αὐτὸν τὸν λαὸ ποὺ ὑποφέρει. Πονεμένος, ἄνεργος, πτωχός, δὲν ἔχει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει, περιμένει μία ἀνάσα. Περιμένει ἕναν λόγο, μία παρηγοριά, διαίτερα τς μέρες ατς τς μεγάλες τς πίστεώς μας. Ν πισκεφθε τος ναούς, ν συμμετάσχει στς ερς κολουθίες κα χι ν τς παρακολουθήσει, γιατί, δν πρόκειται γι θέατρο πως πολλο νομίζουν, λλ γι βιωματικ συμμετοχ στ δεσποτικ γεγονότα, τ ποα ορτάζει κκλησία μας, λαός μας, ατ τ μικρ λμμα. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία ποτὲ δὲν στάθηκε στοὺς πολλούς, παρὰ στοὺς ὀλίγους, κατὰ τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ: «μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον»[3]. Αὐτὸ τὸ μικρὸ ποίμνιο ζητεῖ νὰ πάρει τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ τόσο ἔχει ἀνάγκη καὶ μάλιστα, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἀνακαινίζει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου.
.                Προβληματίζομαι, ὅταν ἀκούω ὅτι γιὰ ὅλα φταίει ἡ Ἐκκλησία. Αὐτὴ ποὺ μέχρι σήμερα προσέφερε τὰ πάντα γιὰ τὸν λαό της. Θέλουμε τὴν Ἐκκλησία νὰ μὴν ἔχει φωνή, νὰ μὴν ἔχει λόγο, νὰ ἀσκεῖ μόνο τὴ φιλανθρωπία καὶ τὴ διακονία της στὸν παράγοντα ἄνθρωπο, ὅπως τὴν ἐφήρμοζε ὅλα τὰ χρόνια ἀπὸ τὴν ἵδρυσή της καὶ ἰδιαίτερα σήμερα, μὲ χιλιάδες συσσίτια καὶ ἀμέτρητη βοήθεια. Τὴν ἀναγνωρίζουμε μόνο γι’ αὐτὸ καὶ τὴ θέλουμε μόνο γι’ αὐτό, μὲ συνέπεια ἐκεῖνοι ποὺ διακονοῦν τὸ ἔργο της μὲ σύνεση καὶ ἀκρίβεια νὰ μὴν ὑπολογίζονται ἀπὸ τοὺς κρατοῦντες. Προτιμοῦν, μήπως, νὰ μὴν ἔχουν φωνή, νὰ μὴν εἰσακούονται, ὅπως οἱ ὑπόλοιπες τάξεις τοῦ λαοῦ μας καὶ νὰ χαρακτηρίζονται ὡς «ἀνθρωπάκια»;
.               Προβληματίζομαι, ὅταν βλέπω στὴ Ρουμανία καὶ σὲ ἄλλα κράτη τοὺς ἀνθρώπους, ἔστω καὶ ἀποσπασματικὰ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῶν ναῶν, νὰ προσεύχονται καὶ νὰ ζητοῦν τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Νὰ λιτανεύουν, ἀκόμη, τὰ ἱερὰ λείψανα καὶ νὰ ἱκετεύουν τὸν Ἅγιο Θεό, Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι, γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Θὰ πείραζε, ἄραγε, νὰ ἦταν ἀνοιχτοὶ οἱ ναοὶ ὅπως γίνεται σὲ ἄλλα κράτη, μὲ ὅλα ἐκεῖνα τὰ μέτρα τὰ ὁποῖα προβλέπει ἡ πολιτεία γιὰ τὴν ἀποφυγὴ μετάδοσης αὐτῆς τῆς μολυσματικῆς ἀσθενείας;
.                Σκεφθήκαμε τί γίνεται μέσα στὰ σπίτια τοῦ λαοῦ μας, τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα, τὴν ἐνδοοικογενειακὴ βία κι ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἐπακόλουθα; Ξεχνοῦμε, ἀκόμη, τὶς αὐτοκτονίες; Ἀγνοοῦμε τὸν κόπο στὸν ὁποῖο ὑποβάλλονται Ἐπίσκοποι καὶ Πρεσβύτεροι τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νὰ κρατοῦν σὲ ἠρεμία αὐτὸν τὸν πονεμένο λαὸ καὶ νὰ τὸν ἀποτρέπουν ἀπὸ δυσάρεστες καταστάσεις; Ἔλεγα σὲ κάποιο ὑψηλόβαθμο τῆς πολιτείας, πρὶν ἀπὸ καιρό, ὅτι δὲν πρέπει νὰ στεκόμαστε μόνο στὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας στὰ ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλὰ κυρίως στὰ πνευματικά, γιατί ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐξομολογήσεως χαρίζει γαλήνη, ἰσορροπία καὶ προσαρμοστικότητα στὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων.
.                Εἶμαι, λοιπόν, ὑπὲρ τῶν μέτρων, ὅπως καὶ πιὸ πάνω δήλωσα, γιατί πρέπει νὰ προστατέψουμε τὴν ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, τὴν ὑγεία τοῦ καθενός μας. Γι’ αὐτὸ καὶ συνιστ νεπιφύλακτα λα ατ τ ποα σήμερα μς προτείνουν ο πιστήμονες. Θέλω, μως, ν δηλώσω τι πιθυμ ο ναοί μας ν εναι νοιχτοί, «γι ν μείνει νοιχτ κα μία χαραμάδα λπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς»[4]. Ἐπιθυμῶ οἱ ναοὶ νὰ μείνουν ἀνοιχτοί. Ὁ λαός μας τὸ ἀπαιτεῖ, διότι δὲν μπορεῖ νὰ κάνει Χριστούγεννα μὲ κλειστοὺς ναούς…
.                   Γιὰ ἐμᾶς, ὁ ναὸς δὲν εἶναι ἕνας χῶρος συνηθισμένος ὅπως ἄλλοι χῶροι, ἀλλὰ τόπος ἀφιερωμένος στὸν Θεό, ποὺ ἔχει ἔνοικο τὸν Θεὸ καὶ πλούσια τὴν παρουσία τῆς χάριτός Του. Γι’ αὐτό, ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης θὰ πεῖ πῶς ἡ Ἐκκλησία εἶναι τὸ σχολεῖο τῆς πίστεως καὶ τῆς λατρείας ποὺ θεμελίωσε ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Ἡ ψυχὴ μέσα στὸν ναὸ μαλακώνει ἀπὸ τὴν κατανυκτικὴ προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα ποὺ τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια μας. Μέσα στὸν ἅγιο ναὸ καὶ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι γινόμαστε ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὶς προσευχές, τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ μυστήρια[5].
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ ἐλπίζω!
.             Προβληματίζομαι, ἀλλὰ δὲν ἀπελπίζομαι!
.            Προβληματίζομαι καὶ ἀναμένω…
.            Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος εἶναι ἀποκαλυπτικὸς καὶ σήμερα: «Ἔρρει τὰ καλά, γυμνὰ τὰ κακά, ὁ πλοῦς ἐν νυκτί, πυρσὸς οὐδαμοῦ, Χριστὸς καθεύδει»[6]. Ὁ Χριστὸς καθεύδει, ὁ Χριστὸς προσμένει τὴ μετάνοιά μας γιὰ νὰ κοπάσει ἡ θύελλα. Προσμένει τὴν τόλμη τῆς πίστεως γιὰ νὰ ἀκουστεῖ ὁ προστακτικός Του λόγος : «Σιώπα, πεφίμωσο»[7]…

——————–

[1] Ἰω. 15,5.

[2] Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, Εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐµπεσόντος εἰς τοὺς ληστάς, ΕΠΕ

[3] Λκ. 12,32.

[4] Κείμενο Μητροπολίτου Μεσογαίας, «Οἱ κλειστοὶ Ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τους ἰούς», romfea.gr/epikairotita-xronika/40785-mesogaias-oi-kleistoi-naoi-apeiloun-tous-pistous-oi-anoixtoi-olous-tous-ious. («ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ» )

[5] Μητροπολίτης Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἰερόθεος, Ὁ βλέπων, ἔκδ. Ἱερὰ Μονὴ Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας), Ἃ’ ἔκδ., 1991, σ.85.

[6] Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἐπιστολὴ 80η, Εὐδοξίῳ ῥήτορι , PG 37, 153.

[7] Μρκ. 4,39.

,

Σχολιάστε

«ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΣΟ ΑΣΦΥΚΤΙΚΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ; ΟΙ ΝΑΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΑΜΕΣΑ. ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΑΣΦΑΛΩΣ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΣΤΗΡΟΥΣ»

ΔΗΛΩΣΗ
Μητροπολίτου Μεσογαίας & Λαυρεωτικῆς Νικολάου
1.12.2020

.             Διαβάζει κανεὶς ὅτι στὴν Ἀγγλία ἀνοίγουν οἱ ἐκκλησίες γιὰ τὰ Χριστούγεννα. Μαζὶ μὲ ὅλες καὶ οἱ Ὀρθόδοξες. Ἀπὸ σήμερα καὶ ἡ Ἰρλανδία ἐπιτρέπει 50 πιστοὺς στὶς λειτουργίες.
.               Στὴν Ὀλλανδία δὲν ἔκλεισαν καθόλου στὴ δεύτερη φάση, καὶ ἂς ὑπῆρξε τεράστια ἔκρηξη κρουσμάτων καὶ θυμάτων τῆς πανδημίας.
.            Τὸ ἴδιο στὴν Πολωνία, καίτοι κι ἐδῶ ἡ κατάσταση ὑπῆρξε πολὺ δριμύτερη ἀπὸ ὅ,τι στὴν Ἑλλάδα.
.             Στὶς ΗΠΑ, τὸ Ἀνώτατο Δικαστήριο ἀπαγόρευσε στὴν πολιτεία τῆς Νέας Ὑόρκης νὰ ἐπιβάλει αὐστηρὰ ὅρια παρουσίας σὲ οἴκους θρησκευτικῆς λατρείας, ὡς ἀντισυνταγματικὴ ἐνέργεια.
.             Ὁ Μακρὸν ἀνακοινώνει ἄνοιγμα τῶν ἐκκλησιῶν στὴ Γαλλία. Γιατί; Ἐπειδὴ οἱ πιστοὶ εἶναι λιγότεροι καὶ συνεπῶς ἡ ἀπειλὴ μικρότερη; Ἢ μήπως ἐπειδὴ «ἡ τέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων εἶναι συνταγματικὸ δικαίωμα» στὴ Γαλλία καὶ στὴν Ἀμερικὴ καὶ ὄχι στὴν Ἑλλάδα;
.               Τώρα βλέπουμε καὶ στὴν Κύπρο. Ἐπιβάλλονται μέτρα, ποὺ δὲν στεροῦν ἀπὸ τὸν πιστὸ λαὸ τὴν ἀναπνοή του. 75 πιστοὶ σὲ κάθε ναό. Ἡ Λεμεσὸς καὶ ἡ Πάφος ἀνοίγουν τοὺς ναοὺς γιὰ νὰ γιορτάσουν τὸν Ἀπόστολο Ἀνδρέα. Ἡ Πάτρα κλείνει τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα, γιὰ νὰ μὴ γιορτάσει τὸν Ἅγιό της ὁ λαός! Μὲ ἀστυνομικὴ ἐπιτήρηση. Καὶ ἀκολουθοῦν οἱ ἅγιοι τοῦ Δεκεμβρίου. Καὶ μετὰ Χριστούγεννα…
.                Καὶ διερωτώμαστε: Γιατί στὴν Ἑλλάδα τόσο ἀσφυκτικὰ τὰ μέτρα; Γιατί, ἀντὶ σταδιακὰ νὰ χαλαρώνουν, τώρα ἡ λατρεία νὰ ἀστυνομεύεται;
.               Γιατί ἐδῶ, στὸν εὐλογημένο τόπο μας, ποὺ εἶναι γεμάτος ἀπὸ μοναστήρια, ἐκκλησάκια καὶ προσκυνήματα, ἂν πᾶς νὰ ἀνάψεις ἕνα κεράκι στὸν ναό, κινδυνεύεις μὲ πρόστιμο; Νὰ πηγαίνεις σὰν κλέφτης ἢ καὶ λίγο ψεύτης!
Νὰ μὴν ὑπάρχει πρόνοια νὰ πᾶς στὸ κοιμητήριο νὰ κλάψεις τὸν ἄνθρωπό σου, νὰ κάνεις ἕνα τρισάγιο γιὰ τὴν ψυχή του, νὰ ρίξεις λίγο σταράκι ἢ λίγο χῶμα στὸ μνῆμα του!
.              Γιατί δὲν προβλέπεται οὔτε ἕνας πιστὸς στὴ θεία λειτουργία ἢ στὶς ἀκολουθίες καὶ ἀπαγορεύονται παντελῶς τὰ μυστήρια (γάμοι καὶ βαπτίσεις) καὶ οἱ ἱεροτελεστίες;
.              Ἀκόμη καὶ στὶς κηδεῖες ἡ περιοριστικὴ ἀσφυξία εἶναι ἀκατανόητη. Δηλαδὴ ἂν πεθάνει μία πολύτεκνη μάνα ἢ ἕνας πατέρας, τὰ ἀδέλφια, τὰ παιδιὰ καὶ τὰ ἐγγόνια τους θὰ ἐμποδιστοῦν νὰ πᾶνε νὰ τοὺς ἀποχαιρετίσουν, νὰ τοὺς κλάψουν καὶ νὰ προσευχηθοῦν;
.              Καὶ τί θὰ πείραζε ἕνα μέτρο συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στοὺς ναούς, ὅπως στὴν Κύπρο, ἀνάλογα μὲ τὸ μέγεθος τοῦ ναοῦ καὶ στὴ βάση τῶν ἐνδεδειγμένων ἀποστάσεων ἀσφαλείας;
.              Μήπως οἱ Κύπριοι εἶναι λιγότερο θερμοὶ στὴν πίστη τους, λιγότερο ἐκδηλωτικοὶ ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς καὶ γι’ αὐτὸ ὁ κίνδυνος ἐκτροπῶν εἶναι μεγαλύτερος στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ὅ,τι ἐκεῖ;
.             Μήπως ὑπῆρξε διασπορὰ τῆς πανδημίας στοὺς ναούς, ποὺ οὕτως ἢ ἄλλως ἕνας μικρὸς ἀριθμὸς πιστῶν συμμετεῖχε, μεγαλύτερη ἀπὸ τὰ supermarkets καὶ τὰ καταστήματα; Ὑπάρχει τέτοια ἔνδειξη καὶ δὲν τὸ γνωρίζουμε;
.               Καὶ πῶς ἐξηγεῖται ἡ γεωγραφικὴ κατανομὴ τῆς διασπορᾶς; Μήπως καὶ γι’ αὐτὸ ἔφταιγαν οἱ χριστιανοὶ τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης, ἐνῶ στὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα ἦταν λιγότερο εὐλαβεῖς;
.             Καὶ ἂν ἀρρώστησαν κάποιοι κληρικοὶ ἢ μοναχοί, αὐτὸ τί σημαίνει; Ὅτι κόλλησαν στὴν Ἐκκλησία; Καὶ γιατί κόλλησαν οἱ κληρικοὶ καὶ ὄχι οἱ πιστοί; Μήπως οἱ ὑπουργοὶ καὶ βουλευτὲς κόλλησαν στὰ γραφεῖα τους;
.               Γιατί γίνονται ἀνεκτὲς οἱ ἀντιδράσεις καὶ δημόσιες προκλητικὲς παραβιάσεις κομμάτων ἢ πολιτικῶν φορέων καὶ δὲν ὑπάρχει λίγη ἀνοχὴ γιὰ ἐκλογικευμένη λειτουργία τῶν ἐκκλησιῶν; Γι’ αὐτὸ μιλᾶμε, ὄχι γιὰ κάτι ἄλλο.
Ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἀνάσα. Ἀσφυκτιοῦμε! Δὲν μποροῦμε ἄλλο.
.             Ποιός φταίει τελικὰ γιὰ ὅλα αὐτά; Ὁ κακομαθημένος «λαὸς τοῦ Θεοῦ»; Ἡ παθητικὴ στάση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ ἔλλειψη κατανόησης ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς πολιτείας; Ἢ μήπως προκαταλήψεις καὶ ἐχθρικότητα ἢ ἀκόμη καὶ διάθεση προσβολῆς καὶ δίωξης τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν πιστῶν; Τί φταίει;
.               Ἄσχετα μὲ τὸ ποιὸς φταίει, κάτι πρέπει νὰ ἀλλάξει, μὲ σεβασμὸ καὶ στὴν κρισιμότητα τῆς καταστάσεως, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀναγκαιότητα τῆς πνευματικῆς ἐπιβιώσεώς μας.
.               Ἡ πίστη εἶναι πολὺ βαθιὰ ριζωμένη στὶς καρδιὲς τῶν πιστῶν. Εἶναι πιὸ ἀναγκαία ἀπὸ τὴν ἀναπνοή μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐπιβάλλονται, χωρὶς νὰ ἀκούγεται οὔτε ἡ ἀνάσα μας οὔτε καὶ ἡ κραυγή μας εἶναι θανατηφόρα γιὰ τὴν ὕπαρξή μας. Δὲν ἀντέχουμε. Ἡ ἀνάγκη τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν μυστηρίων της εἶναι ὑπαρκτικὴ ἀνάγκη. Καὶ ὅσο πλησιάζουν τὰ Χριστούγεννα τὸ αἴσθημα τῆς ἀσφυξίας ἐπιτείνεται.
.                  Σεβόμαστε ὅλα τὰ μέτρα καὶ πρέπει νὰ τὰ τηροῦμε μὲ ἀπόλυτη συνέπεια, καὶ γιὰ νὰ προφυλάξουμε τὴ δική μας καὶ τὴ δημόσια ὑγεία ἀσφαλῶς, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ περισώσουμε τὶς τελευταῖες ἀναπνοὲς τῆς πίστης μας.
Δεχόμαστε εὐχαρίστως τὰ πάντα προκειμένου νὰ μείνουν οἱ ἐκκλησιές μας ἀνοιχτές. Γιὰ νὰ μείνει ἀνοιχτὴ καὶ μία χαραμάδα ἐλπίδας μέσα μας. Λίγο φῶς. Τὸ ὀξυγόνο τῆς θείας λατρείας μας εἶναι πολὺ πιὸ ἀναγκαῖο ἀπὸ τὸ ὀξυγόνο τῆς ἀναπνοῆς.
Καὶ ὁ ἐκκλησιασμός μας τὰ Χριστούγεννα πολὺ πιὸ οὐσιαστικὸς ἀπὸ τοὺς στολισμούς, τὰ δῶρα, τὴν ἐμπορικὴ κίνηση, τὶς ἑστιάσεις. Γι’ αὐτὸ βάλαμε πρόθυμα τὶς μάσκες. Μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἀνασάνει ἐπιτέλους ἡ ψυχή μας τέτοιες μέρες.
.                Οἱ ναοὶ πρέπει νὰ ἀνοίξουν ἄμεσα. Μὲ ὅρους ἀσφαλῶς ὑγειονομικοὺς καὶ αὐστηρούς. Ἀλλὰ καὶ λογικούς.
.            Σεβόμαστε τὴν κρίση καὶ τὴ λογική τῆς προστασίας τῆς ὑγείας μας. Δὲν θέλουμε καθόλου νὰ γίνουμε ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν κακὴ ὑγεία καὶ τὸν θάνατο συνανθρώπων μας. Οὔτε νὰ ἀσεβήσουμε στὴν εὐθύνη τῶν ἁρμοδίων. Ποτὲ καὶ καθόλου. Ἂς ἀναλάβουμε κι ἐμεῖς ὡς Ἐκκλησία τὴν εὐθύνη ποὺ μᾶς ἀναλογεῖ.  Ζητοῦμε ὅμως καὶ τὸν σεβασμὸ στὴν πίστη καὶ στὴν ἀνάγκη τῆς πνευματικῆς ἐπιβίωσής μας. Τὰ μέτρα ποὺ ἐφαρμόστηκαν μᾶς ἔριξαν στὴν Ἐντατική. Χρειαζόμαστε ὁπωσδήποτε ὀξυγόνο καί… ἀναπνευστήρα. Χρειαζόμαστε τοὺς ναοὺς μας ἀνοιχτούς. Τουλάχιστον ὄχι κλειδωμένους καὶ ἐπιτηρούμενους.
.               Οἱ κλειστοὶ ναοὶ ἀπειλοῦν τοὺς πιστούς. Οἱ ἀνοιχτοὶ ὅλους τοὺς ἰούς.

ΠΗΓΗ: imml.gr

,

Σχολιάστε

«ΦΟΒΗΘΗΚΑ, ΕΚΑΝΑ ΤΟΝ ΣΤΑΥΡΟ ΜΟΥ ΜΕ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΜΟΥ. Δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ ὁ Θεός».

Δήλωση Ἀρχιεπισκόπου
μετὰ τὴν ἔξοδό του ἀπὸ τὸν Εὐαγγελισμὸ 30.11.2020

ΠΗΓΗ: iaath.gr

.  – – – – – – – . Μετὰ τὸ ἐξιτήριο ποὺ ἔλαβε σήμερα τὸ ἀπόγευμα ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο «Εὐαγγελισμός», στὸ ὁποῖο εἶχε εἰσαχθεῖ τὸ πρωὶ τῆς Πέμπτης 19 Νοεμβρίου, ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμος ἔφθασε στὴν οἰκία του ἐντὸς τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ὅπου καὶ θὰ παραμείνει το ἑπόμενο χρονικὸ διάστημα, παρακολουθούμενος ἀπὸ τοὺς θεράποντες ἰατρούς του.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος ἔκανε τὴν ἀκόλουθη δήλωση:
. – – – – – – – . «Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀνάβω, στὸ Παρεκκλήσιο τοῦ Ἁγίου Παύλου στην Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν, ἕνα κερὶ γιὰ ὅλους τοὺς Ἕλληνες καὶ γιὰ ὅλες τὶς Ἑλληνίδες καὶ γιὰ ὅλους τοὺς συνανθρώπους μας, ποὺ δίνουν τὸν προσωπικό τους ἀγώνα ἀπέναντι σὲ αὐτον τὸν ἐπικίνδυνο καὶ ὕπουλο ἐχθρό. Ἕναν ἐχθρό, τὸν ὁποῖο θὰ ὑπερνικήσουμε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἐπιστήμης.
Θέλω ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι προσεύχομαι για ὅλους κάθε στιγμή, γιὰ ὅλους ἀνεξαιρέτως, γιατί, πέρα καὶ ἔξω ἀπὸ τὸ τί εἶναι ὁ καθένας μας καὶ σὲ τί πιστεύει καὶ ἐὰν πιστεύει, εἴμαστε ὅλοι ἄνθρωποι, δυνατοὶ καὶ ἀδύναμοι συνάμα, πλάσματα ὅμως ὅλοι τοῦ Δημιουργοῦ.
Θέλω ὅλοι νὰ ξέρουν ὅτι κάθε στιγμή στο προσκεφάλι τους καὶ στὸ πλευρό τους βρίσκονται οἱ ἀληθινοὶ ἥρωες αὐτῆς τῆς μεγάλης δοκιμασίας γιὰ τὴν Πατρίδα μας καὶ γιὰ ὅλη τὴν Οἰκουμένη. Οἱ ἰατροί μας καὶ οἱ νοσηλευτές μας καὶ ὅλο τὸ προσωπικὸ τῶν Νοσοκομείων μας, ποὺ θυσιάζουν κάθε ἔννοια τοῦ ἐγώ τους, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὴν ὑγεία καὶ γιὰ νὰ διασώσουν τὴν ζωή ὅλων μας, ποὺ ξεχνοῦν ὅτι ὑπάρχουν γιὰ νὰ ὑπάρξουμε ἐμεῖς. Καμία κουβέντα δὲν φθάνει, κανένας λόγος δὲν εἶναι ἀρκετός, γιὰ νὰ ἀποτυπώσει ὅσα, ξεπερνώντας τὰ ἀνθρώπινα ὅρια, κάνουν γιὰ ἐμᾶς τοὺς συνανθρώπους τους.
Δὲν θέλω ὅμως νὰ σᾶς κρύψω ὅτι στὴ διάρκεια τῆς δικῆς μου δοκιμασίας φοβήθηκα πολὺ καὶ πόνεσα πολύ, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Περνώντας τὴν θύρα τοῦ «Εὐαγγελισμοῦ», ἤμουν προετοιμασμένος γιὰ ὅλα καί, ὡς κληρικός, πιὸ ἐξοικειωμένος μὲ τὴν ἰδέα ποὺ ὅλοι ἀποδιώχνουμε, ὅτι δὲν θὰ ξαναγυρίσουμε στὸ σπίτι μας, ὅτι δὲν θὰ ἀγκαλιάσουμε ξανὰ τὰ ἀγαπημένα μας πρόσωπα, ὅτι δὲν θὰ δώσουμε καὶ δὲν θὰ δεχθοῦμε ἀγάπη. Ἄφησα τὸν ἑαυτό μου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἰατρῶν μου καὶ ἔκανα τὸν Σταυρό μου μὲ Πίστη στὸν Δημιουργό μου. Δὲν ἦταν ἄλλωστε γιὰ μένα ἡ πρώτη φορά…
Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μου εὐχαριστῶ ὅλους καὶ ὅλες ὅσοι στάθηκαν μὲ τὶς προσευχές τους καὶ μὲ τὰ μηνύματά τους δίπλα μου. Ἦταν βάλσαμο γιὰ τὶς πολὺ δύσκολες ὧρες που πέρασα. Εὐχαριστῶ ὅλο τὸν πιστὸ Λαό μας, τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς Ἱεράρχες, καί, ἰδιαίτερα, τοὺς θεράποντες ἰατρούς μου, τὴν κ. Ἀναστασία Κοτανίδου, τὸν κ. Σωτήρη Τσιόδρα καὶ τὴν Γερόντισσα-Ἰατρὸ Παρασκευὴ Ρούσσου. Εἶμαι βαθύτατα εὐγνώμων σὲ ὅλους.
Καὶ σᾶς παρακαλῶ θερμὰ ὅλους γιὰ μία ἀκόμη φορά: τηρῆστε εὐλαβικὰ τοὺς κανόνες καὶ τὰ μέτρα των ἁρμοδίων ὑγειονομικῶν ἀρχῶν τῆς Πολιτείας. Αὐτοπεριοριστεῖτε, πειθαρχῆστε καὶ προστατεῦστε, μὲ τὴν στάση σας καὶ μὲ τὴν συμπεριφορά σας, τὴν ὑγεία καὶ τὴν ζωὴ τὴν δική σας καὶ τῶν ἀγαπημένων σας ἀνθρώπων καὶ ὅλων τῶν συνανθρώπων μας.
Ἑνωμένοι ὡς Λαός, νὰ εἶστε βέβαιοι ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἐγκαταλείψει ποτέ ὁ Θεός».

,

Σχολιάστε

ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΟ καὶ ΜΕΡΟΛΗΠΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΤΕΛΕΤΕΣ

Γαλλία: Τριήμερη διορία στὴν κυβέρνηση
– Γιατί πρέπει νὰ ἀλλάξει τὸ διάταγμα
γιὰ τὶς θρησκευτικὲς τελετὲς

ΠΗΓΗ: protothema.gr


. – – – – – – – – – – . Τὸ ἀνώτατο διοικητικὸ δικαστήριο τῆς Γαλλίας διέταξε σήμερα τὴν κυβέρνηση νὰ ἀναθεωρήσει, μέσα σὲ τρεῖς ἡμέρες, τὸ διάταγμα μὲ τὸ ὁποῖο περιορίζει σὲ 30 τὸν ἀριθμὸ τῶν πιστῶν ποὺ ἐπιτρέπεται νὰ παρίστανται σὲ θρησκευτικὲς τελετές. «Ἐπιβάλλεται στὸν πρωθυπουργὸ νὰ τροποποιήσει, μέσα σὲ διάστημα τριῶν ἡμερῶν (…) τοὺς ὅρους (σ.σ. τοῦ διατάγματος) λαμβάνοντας ἀναλογικὰ μέτρα γιὰ τὴν ἐποπτεία τῶν συγκεντρώσεων σὲ χώρους λατρείας», ἀνέφερε τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας στὴν ἀπόφασή του.
. – – – – – – – – – – . Καθολικὲς ὀργανώσεις εἶχαν προσφύγει στὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, καταγγέλλοντας τὸ διάταγμα τῆς κυβέρνησης τὸ ὁποῖο θεωροῦσαν «περιττό, δυσανάλογο καὶ μεροληπτικό».
. – – – – – – – – – – . Οἱ δικαστὲς ἔκριναν ὅτι λόγῳ τοῦ ὁρίου τῶν 30 ἀτόμων σὲ πολλὲς περιπτώσεις οἱ πιστοὶ κάποιες μέρες δὲν θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ συμμετάσχουν στὶς λειτουργίες, ἀκόμη καὶ ἂν αὐξηθεῖ ὁ ἀριθμός τους.
. – – – – – – – – – – . Ἕνας δικηγόρος ποὺ ἐκπροσωποῦσε τὴν Ἐπισκοπὴ τοῦ Παρισιοῦ, ὁ Ἀντουὰν Ντελβολβέ, σημείωσε ἐξ ἄλλου ὅτι στὸ διάταγμα δὲν λαμβανόταν ὑπ᾽ ὄψη τῶν μέγεθος τῶν χώρων λατρείας. Ἐκπρόσωποι τῆς Συνόδου τῶν Ἐπισκόπων τῆς Γαλλίας (CEF) πρόκειται νὰ συναντηθοῦν σήμερα τὸ ἀπόγευμα μὲ τὸν πρωθυπουργὸ Ζὰν Καστὲξ γιὰ νὰ συζητήσουν τὸ θέμα. Ἀπὸ χθὲς στὴ Γαλλία χαλάρωσαν ὁρισμένοι περιορισμοί, μὲ τὸ ἄνοιγμα κυρίως τῶν καταστημάτων. Ὡστόσο μπάρ, ἑστιατόρια, γυμναστήρια καὶ νάιτκλαμπ παραμένουν κλειστά, στὸ πλαίσιο τῶν μέτρων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας τῆς Covid-19.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

,

Σχολιάστε

Η ΠΑΝΟΥΚΛΑ καὶ Ο COVID-19 (Ἄρνηση στρουθοκαμηλισμός, στενοκεφαλιά καὶ “πονηρὸ πνεῦμα”)


“Ἡ πανούκλα καὶ ὁ covid-19”

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Καὶ ἡ δραματικῶν διαστάσεων “πνευματική” μας παρακμή: (Ἄρνηση, στρουθοκαμηλισμός, στενοκεφαλιά καὶ “πονηρὸ πνεῦμα”)

Τοῦ Μητροπολίτου Ἀργολίδος Νεκταρίου

ΠΗΓΗ: imargolidos.gr

. Μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ COVID 19 , τὸ βιβλίο τοῦ Α. Καμὺ “Ἡ πανούκλα” ἦρθε ξαφνικὰ στὴν ἐπικαιρότητα καὶ στὶς μέρες μᾶς διαβάστηκε πολύ. Παρὰ τὸ ὅτι εἶναι ἕνα βιβλίο ἀλληγορικό, μέσα ἀπ’ τὸ ὁποῖο ὁ συγγραφέας φωτογραφίζει τὰ ὁλοκληρωτικὰ καθεστῶτα, οἱ σημερινοὶ ἀναγνῶστες, ἀνακαλύπτουν ἐκπληκτικὲς ὁμοιότητες μὲ τὴν κατάσταση ποὺ ζοῦμε τοὺς τελευταίους μῆνες. Θὰ ἤθελα νὰ ἐπισημάνω μερικὰ σημεῖα.
Τὸ 1940 ἡ πανούκλα ἐμφανίζεται στὴν Ἀλγερία καὶ συγκεκριμένα στὴν πόλη Ὀράν. Τὰ κρούσματα καὶ οἱ θάνατοι αὐξάνουν μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο.
Ἡ πρώτη ἀντίδραση τῶν κατοίκων, εἶναι ἡ ἄρνηση, ἀκριβῶς αὐτὸ ποὺ βλέπουμε καὶ σήμερα: Ἄρνηση καὶ ὑποτίμηση τοῦ κινδύνου. Οἱ πολίτες στρουθοκαμηλίζουν, κλείνουν τὰ μάτια στὴν τραγωδία ποὺ ἐξελίσσεται, δὲν θέλουν νὰ παραδεχτοῦν τὴν σκληρὴ πραγματικότητα. Γράφει ὁ Καμύ:
«Οἱ μάστιγες εἶναι βέβαια κάτι τὸ συνηθισμένο, δύσκολα ὅμως τὶς παραδέχεσαι ὅταν σου ἔρθουν κατακέφαλα. Ἡ οἰκουμένη γνώρισε τόσες πανοῦκλες ὅσους καὶ πολέμους. Κι ὡστόσο, πανοῦκλες καὶ πόλεμοι βρίσκουν πάντα τοὺς ἀνθρώπους τὸ ἴδιο ἀπροετοίμαστους.
Ὁ γιατρὸς Ριὲ ἦταν ἀπροετοίμαστος, σὰν ὅλους τους συμπολίτες μας, κι ἔτσι μόνο μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τοὺς δισταγμούς του καθὼς καὶ τὴν ἀμφιταλάντευσή του ἀνάμεσα στὴν ἀνησυχία καὶ τὴ σιγουριά.
Ὅταν ξεσπάει ἕνας πόλεμος, οἱ ἄνθρωποι λένε: «Δὲν θὰ κρατήσει πολύ, εἶναι ἀνοησία». Καὶ δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία ὅτι ἕνας πόλεμος εἶναι ἀσφαλῶς μεγάλη ἀνοησία, ὅμως αὐτὸ δὲν τὸν ἐμποδίζει νὰ κρατήσει πολύ. Ἡ ἀνοησία εἶναι πάντα ἀνθεκτική, κι αὐτὸ θὰ τὸ διαπιστώναμε, ἂν σταματούσαμε νὰ σκεφτόμαστε συνέχεια τὸν ἑαυτό μας. Ὡς πρὸς αὐτό, οἱ συμπολίτες μας ἦταν ὅπως κι ὅλος ὁ κόσμος, σκέφτονταν μόνο τὸν ἑαυτό τους, μ’ ἄλλα λόγια ἦταν ἀνθρωπιστές: δὲν πίστευαν στὶς μάστιγες.
Ἡ μάστιγα δὲν εἶναι στὰ μέτρα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ γι’ αὐτὸ συμπεραίνουμε πὼς εἶναι κάτι ἐκτὸς πραγματικότητας, ἕνας ἐφιάλτης ποὺ θὰ περάσει. Ὅμως δὲν περνάει πάντα καί, ἀπὸ κακὸ ὄνειρο σὲ κακὸ ὄνειρο, οἱ ἄνθρωποι πεθαίνουν, καὶ πρῶτοι ἀπ’ ὅλους οἱ ἀνθρωπιστές, γιατί δὲν ἔλαβαν τὰ μέτρα τους.
Οἱ συμπολίτες μας δὲν ἦταν πιὸ ἔνοχοι ἀπὸ ἄλλους, λησμονοῦσαν ὅμως τὴ μετριοφροσύνη, αὐτὸ εἶν᾽ ὅλο, καὶ σκέφτονταν πὼς ὅλα ἦταν δυνατὰ γι’ αὐτούς, πράγμα ποὺ σήμαινε πὼς ἦταν ἀδύνατο νὰ ὑπάρξουν συμφορές.
Ἐξακολουθοῦσαν ν’ ἀσχολοῦνται μὲ τὶς ἐπιχειρήσεις τους, νὰ σχεδιάζουν ταξίδια καὶ νὰ ἐκφράζουν τὴ γνώμη τους. Πῶς νὰ σκεφτοῦν τὴν πανούκλα, ποὺ ἐξαφανίζει τὸ μέλλον, τὶς μετακινήσεις, τὶς συζητήσεις; Πίστευαν πὼς ἦταν ἐλεύθεροι, ἀλλὰ ποτὲ δὲν θά ᾽ναι κανεὶς ἐλεύθερος, ὅσο ὑπάρχουν μάστιγες».
Ἡ πόλη μπαίνει σὲ καραντίνα. Τὸ ἐμπόριο νεκρώνεται. Ἀλλὰ καὶ πάλι οἱ κάτοικοι δυσκολεύονται νὰ ἀποδεχτοῦν τὴν πραγματικότητα.
«Ὑπῆρχαν βέβαια τὰ κοινὰ συναισθήματα, ὅπως ὁ χωρισμὸς ἢ ὁ φόβος, μὰ ἐξακολουθοῦσαν νὰ βάζουν σὲ πρῶτο πλάνο τὶς προσωπικές τους ἔγνοιες. Κανένας δὲν εἶχε ἀκόμα παραδεχτεῖ στ’ ἀλήθεια τὴν ἀρρώστια.
Οἱ περισσότεροι ἦταν εὐαίσθητοι κυρίως σὲ ὅ,τι ἀνέτρεπε τὶς συνήθειές τους ἢ ἔθιγε τὰ συμφέροντά τους. Ἔνιωθαν ὀργὴ κι ἀγανάκτηση, ὅμως αὐτὰ δὲν εἶναι συναισθήματα ποὺ μπορεῖς ν’ ἀντιτάξεις στὴν πανούκλα.
Ἡ πρώτη τους ἀντίδραση, λόγου χάριν, ἦταν νὰ ἐνοχοποιήσουν τὴ διοίκηση.»
Οἱ θάνατοι αὐξάνουν, ἀλλὰ καὶ πάλι οἱ κάτοικοι ἀπωθοῦν τὸν κίνδυνο. Δὲν αὐτοπροστατεύονται. Τὸ Ὀρὰν νεκρώνει.Ὅλα τὰ καταστήματα εἶναι κλειστά, ἀλλὰ οἱ ἄνθρωποι συνεχίζουν νὰ κυκλοφοροῦν στοὺς δρόμους.
Κι ἐνῶ τὰ θύματα αὐξάνουν, ἐμφανίζεται μία νέα πραγματικότητα, καθόλου ἄγνωστη ἀπὸ τὸ παρελθόν.
Σὲ περιπτώσεις θεομηνιῶν, πολέμων, ἐπιδημιῶν, οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ πιαστοῦν ἀπὸ κάπου, νὰ πάρουν ἐλπίδα, νὰ μάθουν τί θὰ γίνει στὸ μέλλον καὶ πότε θὰ σταματήσει τὸ κακό. Τὸ βλέπουμε καὶ στὶς μέρες μας.
Μάγοι καὶ ἀστρολόγοι κάνουν χρυσὲς δουλειές, μὲ τὸ ἀζημίωτο βέβαια. (Ἀλήθεια, ἤθελα νὰ ἀπευθύνω ἐπ’ εὐκαιρίᾳ ἕνα ἐρώτημα σ’ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τσαρλατάνους. Κάθε χρονιὰ ἀποφαίνονται καὶ “προφητεύουν” τί θὰ συμβεῖ τὴ νέα χρονιά.
Γιατί δὲν βρέθηκε ἕνας, τὸν περασμένο Ἰανουάριο, νὰ μᾶς προειδοποιήσει γιὰ τὸν κορωνοϊό; Πῶς τοὺς ξέφυγε ἕνα τέτοιο γεγονός, ποὺ ἔφερε τὰ πάνω κάτω σ’ ὅλο τὸν πλανήτη;…).
Ἀπὸ τὴν ἄλλη σύγχρονοι “μετὰ Χριστὸν προφῆτες”, προφητολόγοι, ἀντιχριστολόγοι, ἀποκαλυπτολόγοι, ψευτοπροορατικοί, συνωμοσιολόγοι, ἀναστατώνουν τὸν κόσμο μὲ ἕνα σωρὸ ἀνοησίες.
Ἐφημερίδες καὶ περιοδικὰ μὲ πηχιαίους τίτλους προβάλλουν παλιὲς καὶ νέες “προφητεῖες” τῶν τάδε γερόντων καὶ “φωτισμένων” ἐπιφέροντας τὴν σύγχυση. Νομίζετε ὅτι εἶναι σημερινὸ φαινόμενο; Ὄχι βέβαια. Ὁ Καμύ, τὸ περιγράφει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο.
«Μποροῦμε νὰ φέρουμε ὡς παράδειγμα γιὰ τὰ παραπάνω τὴν κατάχρηση προφητειῶν ποὺ ἔκαναν οἱ συμπολίτες μας.
Πράγματι τὴν ἄνοιξη, περίμεναν ἀπὸ τὴ μία στιγμὴ στὴν ἄλλη τὸ τέλος τῆς ἀρρώστιας καὶ κανένας δὲν νοιαζόταν νὰ ζητήσει ἀπὸ τοὺς ἄλλους διευκρινίσεις σχετικὰ μὲ τὴ διάρκεια τῆς ἐπιδημίας, ἀφοῦ ὅλος ὁ κόσμος εἶχε πειστεῖ ὅτι δὲν θὰ κρατοῦσε ἄλλο.
Ὅμως, ὅσο περνοῦσαν οἱ μέρες, ἄρχισαν νὰ φοβοῦνται πὼς ἡ συμφορὰ αὐτὴ δὲν θά ᾽χε τελειωμὸ καί, ἀμέσως, τὸ τέλος τῆς ἐπιδημίας ἔγινε τὸ ἀντικείμενο κάθε ἐλπίδας.
Ἔτσι, κυκλοφοροῦσαν ἀπὸ χέρι σὲ χέρι διάφορες προφητεῖες ποὺ τὶς εἶχαν κάνει μάγοι ἢ ἅγιοι τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας.
Μερικοὶ τυπογράφοι τῆς πόλης μυρίστηκαν πολὺ γρήγορα τὸ κέρδος ποὺ θὰ μποροῦσαν ν’ ἀντλήσουν ἀπὸ τὴ νέα τούτη μανία καὶ τύπωσαν σὲ πολλὰ ἀντίτυπα τὰ κείμενα ποὺ κυκλοφοροῦσαν.
Ὅταν ἀντιλήφθηκαν ὅτι ἡ περιέργεια τῶν ἀναγνωστῶν ἦταν ἀκόρεστη, καταπιάστηκαν μὲ ἔρευνες στὶς δημοτικὲς βιβλιοθῆκες, ξέθαψαν ὅλες τὶς μαρτυρίες αὐτοῦ τοῦ εἴδους, ποὺ μποροῦσαν νὰ τοὺς προμηθεύσουν τὰ παλιὰ χρονικά, καὶ τὶς κυκλοφόρησαν σωρηδὸν στὴν πόλη.
Κι ὅταν κι αὐτὲς ἐξαντλήθηκαν, παράγγειλαν τότε στοὺς δημοσιογράφους νὰ ἐπινοήσουν προφητεῖες, κι ἐκεῖνοι ἀποδείχτηκαν, ὡς πρὸς αὐτὸ τουλάχιστον, ἐφάμιλλοι μὲ τὰ πρότυπά τους τῶν περασμένων αἰώνων.
Μερικὲς ἀπ᾽ αὐτὲς τὶς προφητεῖες δημοσιεύτηκαν μάλιστα σὲ συνέχειες καὶ στὶς ἐφημερίδες καὶ διαβάζονταν μὲ τὴν ἴδια ἀπληστία, ὅπως καὶ τὰ αἰσθηματικὰ ρομάντζα τὸν καιρὸ ποὺ ὅλα πήγαιναν καλά.
Ὁρισμένες ἀπ᾽ αὐτὲς τὶς προβλέψεις βασίζονταν σὲ παράδοξους ὑπολογισμούς, ὅπου συμπλέκονταν ἡ χρονολογία, ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν καὶ τὸ ἄθροισμα τῶν μηνῶν ποὺ διήρκεσε τὸ καθεστὼς τῆς πανούκλας.
Ἄλλες ἔκαναν συγκρίσεις μὲ τὶς μεγάλες πανοῦκλες τῆς ἱστορίας, ὑπογράμμιζαν τὶς ὁμοιότητες (ποὺ οἱ προφητεῖες τὶς ἀποκαλοῦσαν “σταθερές”) καὶ μὲ τὴ βοήθεια διαφόρων ὑπολογισμῶν τὸ ἴδιο παράδοξων, ἰσχυρίζονταν πὼς ἀντλοῦσαν διδάγματα σχετικὰ μὲ τὴν τωρινὴ δοκιμασία.
Οἱ πιὸ εὐπρόσδεκτες ὅμως ἀπ’ τὸ κοινὸ ἦταν ἀναμφισβήτητα ἐκεῖνες πού, μὲ φρασεολογία τῆς Ἀποκάλυψης, ἀνήγγειλαν σειρὲς γεγονότων ποὺ τὸ καθένα τους θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ μάστιζε τώρα τὴν πόλη καὶ ποὺ ἦταν τόσο πολύπλοκο, ὥστε νὰ ἐπιτρέπει κάθε λογῆς ἑρμηνεία.
Ἔτσι συμβουλεύονταν καθημερινὰ τὸν Νοστράδαμο καὶ τὴν Ἁγία Ὀντὶλ καὶ πάντα ἐπωφελῶς. Κοινὸ γνώρισμα, ἄλλωστε, ὅλων αὐτῶν τῶν προφητειῶν εἶναι πὼς τελικά τοὺς καθησύχαζαν. Μόνο ἡ πανούκλα δὲν τοὺς καθησύχαζε».
Στὸ βιβλίο αὐτὸ ἕνα ἀπὸ τὰ πρόσωπα ποὺ παίζει σημαντικὸ ρόλο εἶναι ὁ ἱερέας, ὁ πατὴρ Πανελού. Ἡ Ἐκκλησία ὀργάνωσε τότε ἑβδομάδα προσευχῶν, λιτανειῶν κλπ.
Ὁ π. Πανελοὺ ἀνέλαβε νὰ μιλήσει σ’ ἕνα πολυπληθὲς ἐκκλησίασμα. Ὅπως συνήθως συμβαίνει, ὁ π. Πανελοὺ ἀποφαίνεται ὅτι ἡ ἐπιδημία εἶναι μάστιγα τοῦ Θεοῦ, εἶναι τιμωρία γιὰ τὶς ἁμαρτίες τῶν ἀνθρώπων.
Περνάει ὅμως ὁ καιρὸς καὶ ὁ π. Πανελοὺ μὲ τὸν γιατρὸ Ριὲ βρίσκονται στὸ νοσοκομεῖο καὶ παρακολουθοῦν ἕνα ἄρρωστο παιδάκι νὰ ὑποφέρει φρικτὰ καὶ στὸ τέλος νὰ πεθαίνει. Εἶναι ἕνα γεγονὸς ποὺ τὸν συγκλονίζει.
Καλὰ οἱ μεγάλοι, ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἀθῶο παιδί, τί ἔφταιξε; Τὸ τιμώρησε καὶ αὐτὸ ὁ Θεός; Ὁ π. Πανελοὺ συγκλονίζεται, προβληματίζεται. Τὴν ἑπόμενη φορά, ποὺ θὰ κηρύξει, ἀλλάζει στάση.
Τὴν πρώτη φορὰ μίλησε ἄσπλαχνα, τώρα πολὺ διαφορετικά. Μεταξὺ τῶν ἄλλων ἀνέφερε κι’ ἕνα συγκινητικὸ περιστατικό.
«Ὅταν εἶχε πέσει πανούκλα στὴν Μασσαλία, ἀπὸ τοὺς ὀγδόντα ἕναν μοναχούς τῆς Μονῆς τοῦ Μαρσύ, μόνον τέσσερις ἐπέζησαν. Καὶ ἀπὸ τοὺς τέσσερις, οἱ τρεῖς τὸ ἔσκασαν.
Ἔμεινε ἕνας μοναχὸς ἔχοντας μπροστά του τὴν εἰκόνα τῶν 77 πτωμάτων καὶ τὸ παράδειγμα τῆς φυγῆς τῶν τριῶν.
Ὁ π. Πανελοὺ φώναξε τότε: «Ἀδελφοί μου, πρέπει νὰ εἴμαστε ἐκεῖνος ποὺ μένει.»
Ὁ π. Πανελοὺ δὲν θὰ φύγει. Θὰ μείνει. Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ νοσήσει καὶ θὰ πεθάνει. Κάποιοι ἄλλοι ἤθελαν νὰ φύγουν, ἀλλὰ τελικὰ ἔμειναν κοντὰ στὸν ἀνθρώπινο πόνο, ὅπως ὁ γιατρὸς Ριέ. Κάποιοι τό ᾽ριξαν στὴν κερδοσκοπία. Γνωστὸ φαινόμενο κι’ αὐτὸ σὲ περιόδους κρίσεων καὶ συμφορῶν.
Δὲν θέλω νὰ ἐπεκταθῶ ἄλλο. Στὸ βιβλίο θίγονται πολλὰ ἀκόμα θέματα, ποὺ μπορεῖ ὁ ἀναγνώστης νὰ τὰ διαβάσει. Θὰ σταθῶ ὅμως σ’ ἕνα ποὺ τὸ θεωρῶ καίριο. Εἶναι ἡ στάση ὅλων μας ἀπέναντι στὸν ἄλλο ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχουμε εὐθύνη. Δανείζομαι τὰ λόγια του Σ. Ζουμπουλάκη: «Οἱ ἐπιδημίες δοκιμάζουν τὴν τιμιότητα καθενὸς ἀπὸ ἐμᾶς, ἡ ὁποία ἀπαιτεῖ ἀδιάκοπη προσοχή. Μὲ τὰ λόγια τοῦ ἰατροῦ, ἄλλου κεντρικοῦ προσώπου τῆς πανούκλας: Ὁ τίμιος ἄνθρωπος, αὐτὸς ποὺ δὲν μολύνει σχεδὸν κανέναν, εἶναι ὁ ὅσο γίνεται λιγότερο ἀφηρημένος. Χρειάζεται θέληση καὶ ἔνταση γιὰ νὰ μὴν εἶσαι ἀφηρημένος.
Μὲ ἄλλα λόγια, τιμιότητα εἶναι ἡ ἔνταση τῆς εὐθύνης γιὰ τοὺς ἄλλους ποὺ στὴν περίοδο τῶν ἐπιδημιῶν, γιὰ τοὺς περισσότερους ἀπὸ ἐμᾶς, ἐκφράζεται παράδοξα καὶ βασανιστικὰ μὲ τὸ νὰ μένουμε μακριά τους.
Καὶ αὐτὴ ἡ ἐπιδημία θὰ περάσει, χωρὶς κανεὶς νὰ μπορεῖ νὰ ὑπολογίσει τώρα τὸν ἀριθμὸ τῶν θυμάτων της. Εἶναι σημαντικὸ οἱ ζωντανοί, ὅταν πιὰ θὰ ἔχει περάσει τὸ κακό, νὰ μὴν ντρέπονται γιὰ τὴν στάση τους τὸν καιρὸ τῆς πανδημίας».
Δὲν θὰ ἤθελα ν’ ἀφήσω ἀσχολίαστο τὸ θόρυβο ποὺ ἔχει ξεσπάσει γιὰ τὶς μάσκες. Εἶναι ἐξοργιστικὸ ἕνα τόσο ἁπλὰ καθαρὰ τεχνικὸ- ἰατρικὸ θέμα, νὰ παίρνει ἀπὸ κάποιους πνευματικὲς διαστάσεις. «Ἀλλοιώνει τὸ πρόσωπο, τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ», ἀποφάνθηκαν κάποιοι. Καὶ ρωτῶ, ἂν κάποιοι ἰδιαίτερα ἱερεῖς καὶ ψάλτες τυλίγουν τὸ πρόσωπο τους μ’ ἕνα κασκόλ, γιὰ νὰ προφυλάξουν τὸν εὐαίσθητο λαιμό τους, δὲν ἀλλοιώνουν τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ; Ποιά ἡ διαφορά;
Ἐπειδὴ τὸ ἕνα ὀνομάζεται κασκὸλ ἐπιτρέπεται καὶ τὸ ἄλλο ἐπειδὴ ὀνομάζεται μάσκα, ἀπαγορεύεται; Φοράω τὴν μάσκα σημαίνει κυρίως αἰσθάνομαι ὑπεύθυνος γιὰ τὸν ἄλλον, προστατεύω τὸν ἄλλον. Βρέθηκα λίγο καιρὸ πρὶν σὲ μία Ἐκκλησία. Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν πιστῶν, τηροῦσε τὰ μέτρα. Ἐκτὸς ἀπὸ δύο «εὐσεβεῖς» ποὺ στέκονταν ἐπιδεικτικὰ στὰ πρῶτα στασίδια μὲ «ἐπηρμένην ὀφρὺν» χωρὶς μάσκα. Ἔνιωσα σὰ νὰ ἔβλεπα τὸν Φαρισαῖο τῆς παραβολῆς καὶ νὰ λέει: «Οὔκ εἰμι ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων»
Στὴν πραγματικότητα φοροῦσαν μία πολὺ πιὸ χοντρὴ μάσκα ὑποκρισίας καὶ ἀναλγησίας.
Πολὺς λόγος γίνεται καὶ πάλι γιὰ τὸ κλείσιμο τῶν ναῶν. Εἶναι ἕνα θέμα ποὺ μᾶς πονᾶ ὅλους μας. Ἂς τὸ καταλάβουμε ἐπιτέλους. Ἡ ἀπουσία μας ἀπὸ τὸ ναὸ δὲν γίνεται ἑκούσια, οὔτε ἀδικαιολόγητα. Ὑπάρχει σοβαρὸς λόγος καὶ τὸ γνωρίζουμε ὅλοι. Δυστυχῶς εἴδαμε τὰ ἀποτελέσματα σὲ ὁμόδοξες χῶρες, ὅπου ὁλόκληρες ἐνορίες καὶ μοναστήρια βίωσαν τὶς θλιβερὲς συνέπειες. Πλῆθος κρουσμάτων καὶ θανάτων ἀπὸ τὴν ἀνεύθυνη στάση πολλῶν «πιστῶν».
Τὸν τελευταῖο καιρὸ τὴν ἴδια θλιβερὴ πραγματικότητα βιώνουν καὶ δικές μας μοναστικὲς κοινότητες, ποὺ δὲν τήρησαν τὰ μέτρα. Ἐπίσκοποι, Ἱερεῖς, Μοναχοὶ καὶ Μοναχὲς νόσησαν καὶ κάποιοι ἔχασαν τὴν ζωή τους. Καὶ οἱ ἀρνητὲς τοῦ κορονοϊοῦ, νὰ ἀποφαίνονται ὅτι δὲν πέθαναν ἀπὸ τὸν κορονοϊό, ἀλλὰ ἀπὸ ἄλλες αἰτίες. Δὲν θέλουν νὰ παραδεχθοῦν ὅτι καὶ οἱ πιστοί, οἱ ἱερεῖς, οἱ μοναχοί, ἀκόμα καὶ οἱ Ἅγιοι, ἀρρωσταίνουν. Ἄραγε τόσο πολὺ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν πίστη τους;
Ὅλοι σήμερα στεκόμαστε μὲ θαυμασμὸ στὴ μεγάλη μορφὴ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Καὶ πολλοὶ ἔχουν γευτεῖ τὴν θαυματουργικὴ θεραπεία του. Ὁ ἴδιος ὅμως ποτὲ δὲν ὑποτίμησε τὴν ἐπιστήμη, οὔτε ἀρνήθηκε τὴν ἰατρικὴ βοήθεια.
Ἡ μαρτυρία τοῦ μακαριστοῦ καθηγητῆ Γ. Παπαζάχου εἶναι πολὺ σημαντική: «Ὡστόσο, ποτὲ δὲν ἀρνήθηκε τὴν ἰατρικὴ βοήθεια τῶν πολλῶν γιατρῶν-πνευματικῶν του παιδιῶν. Μάλιστα μία μέρα τὸν ρώτησα: “Γιατί πολλοὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι, κυρίως μοναχοί, ἀρνοῦνται τὴν ἰατρικὴ βοήθεια, πιστεύοντας ὅτι θὰ τοὺς βοηθήσει κατ’ εὐθείαν ἡ Παναγία;”
Μοῦ ἀπάντησε: Εἶναι ἐγωισμός -πονηρὴ ἐνέργεια- νὰ νομίζεις ὅτι ὁ Θεὸς θὰ κάνει, κατ’ ἐξαίρεση ἀπὸ τοὺς πολλούς, θαυματουργικὴ ἐπέμβαση γιὰ σένα. Ὁ Θεὸς κάνει θαύματα καὶ τώρα, ἀλλὰ ἐσὺ δὲν πρέπει νὰ τὸ προσδοκᾶς γιὰ σένα. Εἶναι ἐγωιστικὴ ἐξαίρεση. Ἄλλωστε καὶ μέςῳ τῶν γιατρῶν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς ἐνεργεῖ. “Ιατροὺς καὶ φάρμακα Κύριος ἔδωκε”, λέει ἡ Ἁγία Γραφή.
Τέλος θέλω νὰ ἀναφερθῶ στὸ φαινόμενο τῶν “κρυφῶν λειτουργιῶν”. Παρὰ τὶς συστάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐφημέριοι, γέροντες καὶ γερόντισσες καλοῦν ἐπιλεκτικά τοὺς «δικούς τους» νὰ μεταλάβουν “κρυφὰ”, ποὺ σημαίνει «ἐμεῖς νὰ σωθοῦμε καὶ οἱ ἄλλοι νὰ πᾶνε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον». Φτάσαμε δηλαδὴ στὸ σημεῖο νὰ χρειάζεται μέσον γιὰ νὰ κοινωνήσεις!
Ἀναρωτιέμαι: Εἶναι ἡ Θεία Κοινωνία ἀτομικὸ γεγονός, ἢ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον γιὰ κάποια χριστιανικὴ ἐλίτ; Μεμέρισται ὁ Χριστός; Οἱ ἄλλοι δὲν εἶναι μέλη τοῦ Χριστοῦ;
Ἂν ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀτομικὸ γεγονός, ἂς κάνουμε αὐτὸ ποὺ κάνουν χριστιανικὲς σέκτες στὴν Ἀμερική: Μηχανήματα σὰν τοὺς αὐτόματους πωλητὲς σὲ διάφορα σημεῖα τῆς πόλης. Πατᾶς τὸ κουμπὶ καὶ σοῦ βγάζει σὲ σελοφὰν τὴ Θεία Κοινωνία. Παίρνεις τὸ χαπάκι σου καὶ σώζεσαι, δὲν χρειάζεται νὰ κοινωνεῖς μὲ τοὺς ἀδελφούς σου. Ἔτσι δὲν κινδυνεύεις καὶ ἀπὸ τὴν ἀστυνομία καὶ τὸ πρόστιμο.
Πρὶν ἀπὸ χρόνια εἶχα τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπισκεφτῶ ἀρκετὲς φορὲς τὸν σύγχρονο ἀσκητὴ καὶ Ἅγιο τῆς Ρουμανίας, τὸν πατέρα Κλεόπα. Ὁ χαρισματικὸς αὐτὸς γέροντας μᾶς μίλησε τότε γιὰ τοὺς πέντε τρόπους κοινωνίας μὲ τὸν Θεό. Παραθέτω τὰ λόγια του, τουλάχιστον γιὰ τοὺς καλοπροαίρετους Χριστιανοὺς ποὺ βρίσκονται σὲ σύγχυση μὲ τόσα ποὺ γράφονται καὶ λέγονται καὶ ἀναζητοῦν ἕνα φωτάκι ἐλπίδας.
«Ὅταν πῆγα στὴν Ἀθήνα, στὴν Ἱερὰ Σύνοδο μὲ ρώτησαν πόσων εἰδῶν κοινωνίες ἔχουμε. Καὶ τοὺς ἀπάντησα πὼς μὲ πέντε τρόπους μπορεῖ νὰ κοινωνήσει ὁ χριστιανός.
Ὁ πρῶτος τρόπος εἶναι μὲ τὴν συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θ. Εὐχαριστίας, ὅταν ὁ ἱερέας μᾶς κοινωνεῖ μὲ τὴν λαβίδα.
Ὁ δεύτερος τρόπος, μὲ τὴν εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Ὅταν λὲς τὴν εὐχὴ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν μέ”, εἴτε μὲ τὸ νοῦ εἴτε μὲ τὴν καρδιά, μπορεῖς καθημερινὰ νὰ κοινωνεῖς ἄπειρες φορὲς τὸν Χριστό.
Ὁ τρίτος τρόπος εἶναι μὲ τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ὅποιος τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, ἑνώνεται μὲ τὸ Χριστό, ἑνώνεται μὲ τὴν Ἁγία Τριάδα. Αὐτὴν τὴν κοινωνία μᾶς φανέρωσε ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. “ἐάν τις ἀγαπᾶ με, τὸν λόγον μου τηρήσει, καὶ ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν, καὶ πρὸς αὐτὸν ἐλευσόμεθα καὶ μονὴν παρ᾽ αὐτῷ ποιήσομεν”. (Ἰωάν.ιδ´ 23). Καὶ “ἐὰν τὰς ἐντολάς μου τηρήσητε, μενεῖτε ἐν τῇ ἀγάπῃ μου” (Ἰωάν. ιε´10) .
Ἐπίσης ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἀρεοπαγίτης λέγει ὅτι: “Ἡ ὁμοιότητά μας καὶ ἡ ἑνότητά μας μὲ τὸν Θεὸ πραγματοποιεῖται μόνο μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν θείων ἐντολῶν”.
Ὁ τέταρτος τρόπος κοινωνίας (ἐδῶ σταμάτησε λίγο, πῆρε μία βαθιὰ ἀνάσα καὶ φώναξε δυνατά)… εἶναι μὲ τὰ αὐτιά! (χαμογέλασε καὶ συνέχισε). Γίνεται μὲ τὴν ἀκρόαση τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται μὲ τὴν ἀκοὴ καὶ διοχετεύεται στὴν καρδιά. Τὴν ἴδια κοινωνία ποὺ δέχεσαι ἀπὸ τὸν ἱερέα μὲ τὴ λαβίδα, τὴν ἴδια δέχεσαι ἀπὸ τὰ αὐτιά, ὅταν ἀκοῦς μὲ εὐλάβεια τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.
Ἐὰν λοιπὸν κάθεσαι στὴν ἐκκλησία ἥσυχα, ὅπως κάθεστε ἐδῶ, κι ἔχεις φόβο Θεοῦ, τότε λοιπὸν κάθε φορὰ κοινωνεῖς τὸν Χριστὸ ἀπὸ τὰ αὐτιά.
Ὁ πέμπτος τρόπος κοινωνίας γίνεται μὲ τὴν προσκομιδή, ὅπου ὁ ἱερέας μνημονεύει τὰ ὀνόματα καὶ βγάζει μερίδες πάνω στὸν ἅγιο δίσκο. Τὴ στιγμὴ τῆς συστολῆς ποὺ ὁ ἱερέας ρίχνει τὶς μερίδες στὸ ἅγιο ποτήριο καὶ ἑνώνονται μὲ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, οἱ πιστοὶ ποὺ μνημονεύθηκαν κοινωνοῦν τὸν Χριστὸ καὶ καθαρίζονται ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες».
Ἡ συζήτηση κατέληξε μὲ τὴν ὄμορφη εὐχή του, ποὺ συνήθιζε νὰ λέει στοὺς ἐπισκέπτες: «Νὰ σᾶς φάει ὁ Παράδεισος».
Ὑστερόγραφο δικό μου
Ἀμήν.

,

Σχολιάστε

Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΛΕΓΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ .«Τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια
Τοῦ Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

. – – – – – – – – . Ὁ χριστιανὸς λέγει πάντα τὴν ἀλήθεια. Πρέπει νὰ λέγει τὴν ἀλήθεια. Ἀλλιῶς δὲν εἶναι χριστιανός. Αὐτὸ δὲν εἶναι μία ἐντολὴ κάποιας ἰδεολογίας, δὲν εἶναι ἕνας νόμος ποὺ ἐπιβάλλεται, εἶναι βίωμα, εἶναι ἀγάπη πρὸς τὸν Ἰησοῦ καὶ πρὸς τὸν πλησίον. Ὁ Χριστὸς εἶναι σαφής: Ὅσοι τὸν ἀκολουθοῦν, πρέπει νὰ γνωρίζουν καὶ νὰ λένε τὴν ἀλήθεια, γιατί μόνο αὐτὴ τοὺς ἐλευθερώνει. Ὅταν δὲν λένε τὴν ἀλήθεια, δὲν Τὸν ἐκφράζουν, ἐκφράζουν τὸν ἑαυτό τους.
. – – – – – – – – . Οἱ γραμμὲς αὐτὲς γράφονται γιατί σὲ αὐτὴ τὴν περίοδο τῆς πανδημίας οἱ χριστιανοὶ βρίσκονται σὲ μία πολὺ κρίσιμη περίοδο δοκιμασίας. Δοκιμάζονται, ποὺ οἱ ἐκκλησιὲς εἶναι κλειστές, δοκιμάζονται, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ κοινωνήσουν, δοκιμάζονται ποὺ εἶναι χωρὶς ποιμαντικὴ καθοδήγηση, δοκιμάζονται ἀπὸ ἐνίοτε μεροληπτικὲς ἀποφάσεις τῆς ἐξουσίας, δοκιμάζονται ἀπὸ τὴν ἀπόρριψη καὶ τὴν ἀπαξίωση ποὺ δέχονται.
. – – – – – – – – . Ὅλες αὐτὲς οἱ δοκιμασίες εἶναι ἀπὸ ἐξωτερικοὺς παράγοντες. Ὅμως ὑπάρχουν καὶ δοκιμασίες γιὰ τὸν χριστιανό, ποὺ εἶναι προσωπικές. Ἡ πρώτη εἶναι νὰ ἐκπειράσει τὸν Χριστό, νὰ τοῦ πεῖ εἶμαι δικός Σου, δεῖξε μου τὴν παντοδυναμία Σου, δεῖξε πὼς ὅταν εἶμαι κοντά σου, εἶμαι ἄτρωτος ἀπὸ ἀσθένειες. Ὅμως ὁ Χριστὸς δὲν ἐκπειράζεται, οὔτε ὑποκύπτει στὴν πρόκληση νὰ δείξει τὴν παντοδυναμία Του καὶ νὰ ὑποχωρήσει σὲ ἕνα, στὴν οὐσία του, ἐγωιστικὸ αἴτημα πιστοῦ. Ὁ χριστιανὸς πρέπει νὰ νιώθει ὅτι ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἔχει σάρκα ὑποκείμενη στὴ φθορὰ καὶ στὴν ἀσθένεια, ποὺ τοῦ δίνεται «ἵνα μὴ ὑπεραίρεται» (γιὰ νὰ μὴν ὑπερηφανεύεται) καὶ νὰ νιώθει τὸ πεπερασμένο τοῦ παρόντος βίου. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν προσεύχεται ὑπὲρ τῆς ὑγείας του καὶ ὅταν ἀσθενήσει, δὲν ζητάει μὲ ταπείνωση καὶ πίστη τὴν ἀποθεραπεία του.
. – – – – – – – – . Ἡ δεύτερη δοκιμασία εἶναι χειρότερη, ὅταν ἐπειδὴ φοβεῖται τὴν κριτικὴ τῶν ἀθέων, ἢ γιὰ νὰ μὴν κλονιστεῖ ἡ πίστη του, θέλει νὰ ἀποκρύψει ὅτι ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας ἐπλήγησαν ἀπὸ τὸν κορωνοϊό. Ὅταν δὲν λέγει τὴν ἀλήθεια. Πρόσφατα ἐφημερίδα, ποὺ ἀσχολεῖται μὲ ἐκκλησιαστικὰ θέματα, ἔγραψε πρωτοσέλιδα ὅτι «ἡ πανδημία εἶναι μία ἤπια ἕως μέτρια ἴωση, ποὺ ἡ θεραπεία της δὲν ἀπαιτεῖ νοσηλεία σὲ Νοσοκομεῖο». Γιὰ νὰ πείσει ἐπικαλεῖται τὸν Παγκόσμιο Ὀργανισμὸ Ὑγείας καὶ βάζει καὶ μία φωτογραφία ἀπὸ κείμενό του. Ὅμως στὴν ἐν λόγῳ φωτογραφία φαίνεται ὅτι ὁ ΠΟΥ δὲν ἔγραψε μόνο αὐτό, ἀλλὰ πὼς «στὸν γηραιότερο πληθυσμὸ καὶ αὐτὸν μὲ ὑποκείμενα νοσήματα, ὅπως καρδιοαγγειακά, διαβήτη, χρόνια ἀναπνευστικὰ καὶ καρκίνο εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ ἀναπτύξει σοβαρὴ ἀσθένεια». Ἡ ἴδια ἐφημερίδα κάνει πιὸ σοβαρὸ ἀτόπημα, ὅταν γράφει ὅτι «ὁ κορωνοϊὸς δὲν εἶναι θανατηφόρος» καὶ στὴν 8η σελίδα ἀναφέρει ὅτι ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου «ἐκοιμήθη ἀπὸ ἀνακοπὴ καρδίας καὶ ὄχι ἀπὸ κορωνοϊόν, ὡς μεταδίδουν διάφοροι». Οἱ «διάφοροι» εἶναι τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ποὺ στὸ Ἀνακοινωθέν του, τῆς 7ης Ὀκτωβρίου 2020, ἀναφέρει: «Ὁ Μητροπολίτης Μαυροβουνίου Ἀμφιλόχιος εὑρέθη θετικὸς στὸν COVID-19 καὶ μετεφέρθη εἰς Clinic Center τῆς Ποντγκόριτσα».
. – – – – – – – – . Τὸ ἴδιο Πατριαρχεῖο ἀνακοίνωσε ἐπίσης: «Ὁ Πατριάρχης Εἰρηναῖος προσεβλήθη ἀπὸ COVID -19 καὶ εἰσήχθη στὸ Νοσοκομεῖο». Ὁ 90ετής Πατριάρχης ἀπεβίωσε τὴν Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου. Πῆγε στὴν ἐξόδιο ἀκολουθία τοῦ Μητροπολίτου Μαυροβουνίου Ἀμφιλοχίου, χωρὶς νὰ κρύψει τὸν κίνδυνο ποὺ θὰ διέτρεχε. Ὁ ἑλληνομαθὴς ἱερομόναχος Ἱερόθεος, τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀρχαγγέλων Κόβιλ Σερβίας, ἔγραψε σχετικά: «Ὁ Πατριάρχης μας πῆγε στὴν κηδεία τοῦ Μητροπολίτου Ἀμφιλοχίου ξέροντας ὅτι μπορεῖ νὰ πιάσει τὸν κορωνοϊό. Εἶπε: “Θὰ πάω ἐκεῖ, ἀκόμη καὶ ἂν πεθάνω”. Ἔπρεπε νὰ πάει στὸ Μαυροβούνιο νὰ ἐπιβεβαιώσει τὴν ἑνότητα τῆς Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν πραγματικὸς ποιμένας, ὁ ὁποῖος ἔδωσε τὴ ζωή του γιὰ τὰ πρόβατά του. Αἰωνία ἡ μνήμη του».
. – – – – – – – – . Ὅσοι πιστεύουν στὸν Χριστὸ δὲν κρύβουν τὴν ἀλήθεια γιὰ τὰ κρούσματα τοῦ κορωνοϊοῦ, ἀποδέχονται τὶς ἐπιστημονικὲς ἀνακοινώσεις, δέχονται μὲ ταπείνωση τὶς ἐπιθέσεις τῶν ἐχθρῶν της Ἐκκλησίας, ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους, παραδέχονται τὶς δικές τους εὐθύνες γιὰ τὴν κατάσταση, καὶ ζητοῦν τὴ συγγνώμη καὶ τὸ ἔλεός Του. Σήμερα μάλιστα, μὲ νεκροὺς τὸν Πατριάρχη τῆς Σερβίας, Μητροπολίτες καὶ ἱερεῖς εἰς ὅλη τὴν Ὀρθοδοξία, καὶ μὲ ἑκατοντάδες κληρικοὺς καὶ λαϊκοὺς νὰ ὑποφέρουν στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου, τὸ νὰ κρύβεται ἡ ἀλήθεια γιὰ τὸν κορωνοϊὸ δὲν εἶναι μόνον ἁμάρτημα, εἶναι καὶ ἀνοησία.-

, ,

Σχολιάστε

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ καὶ ΣΤΟΝ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΣΜΟ

Ὁ τρόπος τῆς ἀντιμετωπίσεως τοῦ κορωνοϊοῦ
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

(ἀπὀσπασμα ἀπὸ ἐκτενέστερο ἄρθρο
ὑπὸ τὸν τίτλο:

«Ἑπτά ξηροί καρποί τῆς ἐποχῆς τοῦ κορωνοϊοῦ»)
parembasis.gr

. - - - - - - - - - . Συνέχεια τῶν προηγουμένων (ΔΥΟ ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ («χρειαζόμαστε ἰσορροπημένους ἀνθρώπους») εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι συμπεριφέρονται ἀνάλογα μέ τήν παιδεία τους καί τήν ἀνατροφή τους. Ὅλα τά θέματα εἶναι καρποί παιδείας, ἀκόμη καί θεολογικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς παιδείας. Αὐτό ἰσχύει καί στόν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τοῦ κορωνοϊοῦ.
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι διακρίνονται ἀπό τόν φόβο τοῦ θανάτου. Εἶναι φοβερό αἴσθημα νά βλέπη κανείς τόν θάνατο νά ἔρχεται. Καταρρέουν τά πάντα, ὄνειρα, ἐπιδιώξεις, ἐπιτεύγματα. Ὁ ἄνθρωπος γίνεται τό πιό ἀνίσχυρο ὄν. Ἐμφανίζεται κάτι πού προηγουμένως δέν εἶχε καθόλου σκεφθῆ. Ὅλη ἡ σύγχρονη παιδεία προϋποθέτει ὅτι θά κάνη τούς ἀνθρώπους ἀθάνατους ἐπί τῆς γῆς. Τρέμει μπροστά στόν θάνατο, ἄν καί ὁ Πλάτων θεωροῦσε τήν φιλοσοφία ὡς «μελέτη θανάτου». Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πού δέν βλέπουν τήν ζωή πέρα ἀπό τόν θάνατο περιπίπτουν στήν κατάθλιψη. Ἀντίθετα, ὁ Χριστιανός πού πιστεύει, θεωρεῖ τόν θάνατο ὡς τήν μετάβαση στήν οὐράνια Ἐκκλησία καί τήν συνάντηση μέ τόν Χριστό, τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους.
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι διακρίνονται ἀπό ἕναν «ναρκισσιστικό παλληκαρισμό». Ἀδιαφοροῦν γιά τούς κινδύνους πού ὑπάρχουν νά τελειώση κανείς τήν ζωή του μέ τρόπο μαρτυρικό, μέ ὀδυνηρή ἀσφυξία, γιατί θεοποιοῦν τούς ἑαυτούς τους, τίς δυνάμεις τους, τά χαρίσματά τους. Αὐτό εἶναι μιά ψυχοπαθολογική κατάσταση. Φαίνεται σάν νά κάνουν μονόλογο μέ τόν ἑαυτό τους.
. - - - - - - - - - . Ὑπάρχουν καί ἄλλοι πού ζοῦν καί τά δύο. Εἶναι ἡ λεγόμενη διπολική διαταραχή, πού σημαίνει ὅτι ζοῦν μέ διαρκεῖς ἐναλλαγές μεταξύ καταθλιπτικῶν καί μανιακῶν ἐπεισοδίων, καί αὐτοί βρίσκονται σέ χειρότερη κατάσταση.
. - - - - - - - - - . Ἔτσι, εἶναι σημαντικό νά δοῦμε πῶς μποροῦμε νά ἀντιμετωπίσουμε τά θέματα πού σχετίζονται μέ τόν ἰό. Ἔδωσαν διάφορα ὀνόματα στόν συγκεκριμένο ἰό. Τόν εἶπαν κορωνοϊό, λόγῳ τοῦ ὅτι στήν ἐπιφάνειά του φαίνονται μερικά ἐξογκώματα ὡς κορώνα. Τόν εἶπαν covid-19. Ἕνας ἁγιορείτης μοῦ εἶπε ὅτι ἐμεῖς τόν ὀνομάσαμε «ἰό ἡσυχαστή». Γιατί; Ἀπό τά ἀποτελέσματα πού δημιουργεῖ.
. - - - - - - - - - . Μένουμε σέ μιά ἀπομόνωση, αὐτοαπομόνωση, αὐτοπεριορισμό. Αὐτό μᾶς ὁδηγεῖ στό ἐσωτερικό τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ὁ βερμπαλισμός καί ὁ ἀκτιβισμός διασπᾶ τήν προσοχή μας, τήν στρέφει πρός τά ἔξω, οἱ συνεχεῖς δραστηριότητες μᾶς κάνουν νά ξεχνοῦμε τά ἐσωτερικά, ὑπαρξιακά ζητήματα τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, πού σχετίζονται μέ τά ἐρωτήματα γιά τό ποιό εἶναι τό νόημα τῆς ζωῆς καί τοῦ θανάτου, ποιοί εἴμαστε, ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας. Κάνουμε τραγικό μονόλογο μέ τόν ἑαυτό μας καί τώρα μᾶς δίνεται ἡ δυνατότητα νά κάνουμε λυτρωτικό διάλογο μέ τόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους πού μᾶς περιβάλλουν.
. - - - - - - - - - . Ἔτσι, βλέπουμε τήν οἰκογένειά μας, καταλαβαίνουμε τήν ἀξία της, μελετοῦμε, προσευχόμαστε, ζοῦμε τό «ἔνδον βλέπε», εἰσερχόμαστε τό «ταμιεῖό μας», πού λέγει ὁ Χριστός, στήν καρδιά μας, βλέπουμε ὅτι δέν ἀπολυτοποιεῖται ἡ βιολογική ζωή.
Καί αὐτό εἶναι μεγάλη ὠφέλεια, ἀφοῦ «νοῦς ἀποστάς τοῦ Θεοῦ ἤ δαιμονιώδης γίνεται ἤ κτηνώδης». Ὁ νοῦς ἔρχεται στόν χῶρο του. Βλέπουμε τά λάθη μας καί τήν προοπτική μας.
. - - - - - - - - - . Καί ὕστερα ἀπ’ ὅλα αὐτά ἀφήνουμε τόν ἑαυτό μας στήν Πρόνοια τοῦ Θεοῦ καί στά χέρια τῶν ἰατρῶν καί τοῦ νοσηλευτικοῦ προσωπικοῦ, ἀφοῦ δέν εἴμαστε ἀθάνατοι πάνω στήν γῆ. Πράγματι εἶναι ἄφρων «ὁ μή γνούς ὅτι ζωῆς μέτρα παρά μόνῳ τῷ Θεῷ καί οὐκ αὐτός τις ἕκαστος ἑαυτῷ ὁριστής τῆς ζωῆς» (ἱερός Θεοφύλακτος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος).

,

Σχολιάστε

ΔΥΟ ΑΚΡΑΙΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ («χρειαζόμαστε ἰσορροπημένους ἀνθρώπους»)

Δύο ἀκραῖες καταστάσεις
τοῦ Μητροπολ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου
(ἀπὀσπασμα ἀπὸ ἐκτενέστερο ἄρθρο
ὑπὸ τὸν τίτλο:

«Ἑπτά ξηροί καρποί τῆς ἐποχῆς τοῦ κορωνοϊοῦ»
(parembasis.gr)


. - - - - - - - - - . Κάθε δυσκολία καί κάθε πειρασμός ἀναδεικνύει τό πρόβλημα πού ὑπάρχει μέσα μας. Ἔτσι καί στήν περίπτωση τῆς σύγχρονης πανδημίας, φανερώθηκαν οἱ ἀδυναμίες τῆς κοινωνίας μας καί τῶν ἀνθρώπων πού ζοῦν σέ αὐτήν, πού σημαίνει ὅτι φάνηκαν δύο ἀκραῖες καταστάσεις.
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι ἰσχυρίζονται ὅτι μόνον ἡ ἰατρική ἐπιστήμη θά μᾶς βοηθήση νά ἀντιμετωπίσουμε τό πρόβλημα. Φυσικά, εἶναι μεγάλο ἀγαθό ἡ ἰατρική ἐπιστήμη, προσφέρει πολλά, κανείς δέν μπορεῖ νά τό ἀμφισβητήση αὐτό. Ἀλλά δέν εἶναι ἡ μόνη. Ἡ ἰατρική ἐπιστήμη παλεύει μέ τόν θάνατον, ἀλλά τελικά δέν μπορεῖ νά τόν νικήση, ἀλλά τελικά θά νικηθῆ ἀπό αὐτόν.
. - - - - - - - - - . Δυστυχῶς, σήμερα πολλοί βλέπουν τήν ἰατρική ἐπιστήμη μέσα ἀπό τρεῖς ἀρχές τοῦ διαφωτισμοῦ. Ἡ μία εἶναι ὅτι «ἡ βιολογική ζωή εἶναι τό ὕψιστο ἀγαθό». Ὅμως ὑπάρχουν καί ἄλλα ἀγαθά, ὅπως ὁ ἀλτρουϊσμός, τό νά θυσιάζη κανείς τήν ζωή του. Ἡ ἄλλη εἶναι «ἡ θεώρηση τοῦ ἀνθρώπου ὡς μιᾶς ζωντανῆς μηχανῆς». Καί ἡ τρίτη εἶναι «ἡ θεοποίηση τῆς ἐπιστημονικῆς γνώσης».
. - - - - - - - - - . Ὅμως, ἡ ὑπαρξιακή φιλοσοφία ἔχει δείξει ὅτι πέρα ἀπό αὐτά πού φαίνονται, ὑπάρχουν καί ἐκεῖνα πού δέν φαίνονται.
. - - - - - - - - - . Οἱ ἄνθρωποι τῆς κατηγορίας αὐτῆς διαλαλοῦν σέ ὅλους τούς τόνους ὅτι «πρέπει νά κάνουμε ὅ,τι ποῦν οἱ εἰδικοί», καί ἐννοοῦν τούς λοιμωξιολόγους, τούς ἐπιδημιολόγους. Φυσικά, τούς τιμᾶμε ὅλους αὐτούς, καί μάλιστα στήν παροῦσα πανδημία εἶναι πολύτιμοι καί ἡ γνώμη τους πρέπει νά εἰσακούεται. Ὅμως ὑπάρχουν καί ἄλλοι εἰδικοί, ὅπως οἱ ψυχολόγοι, οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ πάσης εἰδικότητας ἐπιστήμονες, οἱ θεολόγοι, οἱ Κληρικοί. Ἐννοῶ ὅτι δέν πρέπει νά βλέπουμε τήν πανδημία μόνον μέσα ἀπό αὐτούς πού ἀσχολοῦνται μέ τήν ὑγεία τοῦ σώματος, ἀλλά καί αὐτούς πού ἀσχολοῦνται μέ τήν ψυχική ὑγεία τοῦ ἀνθρώπου, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι ἁπλῶς μιά «ἔμψυχη μηχανή».
. - - - - - - - - - . Ἄλλοι λένε ὅτι θά βοηθήση μόνον ὁ Θεός. Φυσικά, ὁ Θεός ἐπεμβαίνει στήν ζωή μας καί κάνει θαύματα σέ αὐτούς πού πιστεύουν πραγματικά καί ὄχι σέ αὐτούς πού πιστεύουν μαγικά! Ἀλλά ὁ Θεός ἐνεργεῖ καί μέσα ἀπό τούς ἰατρούς ἐπιστήμονας, καί ὅταν αὐτοί ἀδυνατοῦν νά βοηθήσουν, τότε βοηθᾶ αὐτούς πού πιστεύουν, ἐνεργεῖ μέσα ἀπό τά φάρμακα, τίς τροφές, ἀφοῦ παντοῦ ὑπάρχουν «οἱ λόγοι τῶν ὄντων». Ὁ Θεός δέν ἀρνεῖται τήν ἀνθρώπινη προαίρεση – ἐπιλογή.
. - - - - - - - - - . Χρειάζεται συνεργασία μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης. Αὐτό λέγεται συνέργεια. Δέν εἶναι δυνατόν, ἐν ὀνόματι τῆς πίστεως νά ἀρνούμαστε τήν ἐπιστήμη, οὔτε ἐν ὀνόματι τῆς ἐπιστήμης νά ἀρνούμαστε τήν πίστη. Δέν πρέπει μέ κανέναν λόγο νά ἐπιστρέψουμε στόν Μεσαίωνα, κατά τόν ὁποῖον συγκρούσθηκε ἡ δυτική σχολαστική θεολογία μέ τήν τότε ἀναδυόμενη στήν Δύση ἐπιστήμη.
. - - - - - - - - - . Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός κάνει διάκριση. Ἄλλο εἶναι «τά ἐφ’ ἡμῖν», αὐτά πού ἐξαρτῶνται ἀπό ἐμᾶς, καί ἄλλο εἶναι «τά οὐκ ἐφ’ ἡμῖν», τά ὁποῖα δέν ἐξαρτῶνται ἀπό ἐμᾶς, ἀλλά ἀπό τόν Θεό. Καί οἱ ἅγιοι χρησιμοποιοῦν τήν ἰατρική ἐπιστήμη καί μετά ἀφήνουν τόν ἑαυτό τους στόν Θεό.
. - - - - - - - - - . Θεωρῶ ὅτι εἶναι πολύ ἐπικίνδυνοι ὅσοι διακρίνονται ἀπό τήν «μονοδιάστατη» ἀντιμετώπιση τῶν προβλημάτων τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αὐτό, αἴτημα τῶν ἡμερῶν μας εἶναι ὅτι χρειαζόμαστε ἰσορροπημένους ἀνθρώπους, πού θά κινοῦνται μεταξύ τῶν δύο ἄκρων.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΦΟΒΟ καὶ ΣΤΟΝ ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΟ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΣΜΟ

,

Σχολιάστε

ΕΥΣΕΒΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΟΦΡΟΣΥΝΗ μὲ ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ («στοὺς ναοὺς μπαινοβγαίνουμε ἀλλὰ στὸν Ναὸ τοῦ Θεοῦ δὲν εἰσερχόμαστε»)

ΕΟΡΤΗ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ 2020
(στὴ χρονιὰ τοῦ κορωνοϊοῦ)

τοῦ Μητροπολίτου Ἀλεξ/πόλεως Ἀνθίμου


.- - - - - - - - -. Ἡ Ἐκκλησία γιορτάζουμε σήμερα τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου. Ἕνα πραγματικὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ», ὅταν ἡ Μαρία ὁδηγήθηκε στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος γιὰ νὰ τὴν ἀναλάβουν οἱ ἱερεῖς νὰ τὴν προστατεύσουν, νὰ τὴν ἀναθρέψουν (μαζὶ μὲ ἄλλα παιδιά, ἀγόρια καὶ κορίτσια ποὺ ζοῦσαν ἐκεῖ ἀφιερωμένα) καὶ μετὰ τὴν ἡλικία τῶν 12 ἐτῶν νὰ τὴν παντρέψουν, σύμφωνα μὲ τὰ ἱερὰ ἱσραηλιτικὰ ἔθιμα. Βεβαίως τὸ πραγματικὸ ἐκεῖνο γεγονὸς ἔχει τὴ θεολογική του ἑρμηνεία· «εἰσῆλθε στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, αὐτὴ ποὺ ἐπρόκειτο νὰ ἐπιτρέψει τὸ Θεὸ νὰ εἰσέλθει μέσα της κι ἔτσι νὰ ἀλληλοπεριχωρηθεῖ ὁ Θεὸς μὲ τὸν ἄνθρωπο, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ βεβαιώνουμε τὴν ἐνανθρώπιση τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐλπίζουμε στὴ βέβαιη θέωση τοῦ ἀνθρώπου».
.- - - - - - - - -. Ὅμως, τὸ γεγονὸς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου στὸ Ναό, ἔχει καὶ γιὰ μᾶς σήμερα τεράστια διδακτικὴ σημασία. Ἴσως νὰ ἀπορεῖτε καὶ νὰ μὲ ρωτήσετε· «Ἀπὸ τὴν παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου ἔχουμε νὰ ἀντλήσουμε διδάγματα, βεβαίως! ὅμως, ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, τί ἔχουμε νὰ διδαχθοῦμε»;
Ἔχουμε, ἀγαπητοί μου, ἔχουμε νὰ διδαχθοῦμε πολλά, ὅλοι μας, στὴν ἐποχή μας καὶ μάλιστα στὶς μέρες τῆς καραντίνας ποὺ λόγῳ τῆς πανδημίας βιώνουμε ὅλοι τόσο δύσκολα. Ἔχουμε νὰ διδαχθοῦμε καὶ μακάρι νὰ μᾶς ἀξιώσει ἡ Παναγία μας νὰ τὸ καταλάβουμε καὶ νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε: ὅτι εἶναι ἀνάγκη ὅλοι μας νὰ εἰσέλθουμε κάποτε στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ!
.- - - - - - - - -. Ἐδῶ, πάλι σᾶς ἀκούω νὰ μὲ παροτρύνετε· «ναί! πιέστε τὴν Κυβέρνηση νὰ ἀνοίξουν οἱ ναοί, νὰ ἐρχόμαστε κι ὄχι νὰ λειτουργούμαστε ἀπὸ τὰ ραδιόφωνα καὶ τὶς τηλεοράσεις». Ὅμως, ἐγὼ δὲν ἐννοῶ νὰ ἀνοίξουν τὰ οἰκοδομήματα τῶν ναῶν γιὰ νὰ εἰσέλθουμε, ποὺ πολὺ καλὰ ἔκανε ἡ Κυβέρνηση καὶ τὰ ἔκλεισε, ἀφοῦ ὁ λαός μας ἔδειξε καὶ γενικὰ συνεχίζει νὰ δείχνει (ἴσως ἀπὸ κόπωση) ἐλλειπὴ εὐθύνη πάνω στὸ θέμα.
.- - - - - - - - -. Ἐννοῶ ὅτι καὶ πρὶν τὴν πανδημία, πρὶν τὴν λήψη τῶν ἀπαγορευτικῶν μέτρων, οἱ χριστιανοὶ δὲν ἐρχόμασταν στοὺς ναούς, ἀκόμα κι ὅταν ἐκκλησιαζόμασταν, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, κάθε Κυριακή, ἴσως καὶ κάθε μέρα. Πάλι σᾶς ἀκούω νὰ ἀντιδρᾶτε· «τί θὲς νὰ πεῖς»; μοῦ φωνάζετε! Λέω, ὅτι στοὺς ναοὺς μπαινοβγαίναμε, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, ὅμως στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ δὲν εἰσερχόμασταν. Στὴ σκέψη τοῦ Θεοῦ δὲν εἰσχωρούσαμε, στὴν ἐπιθυμία τοῦ Θεοῦ δὲν ἀνταποκρινόμασταν, μὲ τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ δὲν συνεργαζόμασταν καὶ στὴ δικαιοσύνη Του συνεχῶς σηκώναμε ἐνστάσεις. Καὶ ἐξηγοῦμαι.
.- - - - - - - - -. Πιστέψαμε ὅτι συν-κυβερνοῦμε τὸ Κράτος μας, οἱ θρησκευόμενοι χριστιανοί, ἀκόμα
καὶ πολλοὶ κληρικοί μας, ὅμως ἀποδείχτηκε ὅτι πολὺ καλύτερα τὸ κυβερνοῦν οἱ πολιτικοί, ἐπειδὴ ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ κατευθύνουμε τελικὰ οὔτε τὸ ποίμνιό μας.
Ἡ εὐσεβιστικὴ ἀλλοφροσύνη μετέτρεψε τὰ λογικὰ πρόβατὰ σὲ ἀπρόβλεπτα ἐρίφια ποὺ θέλησαν νὰ ὑποκαταστήσουν τοὺς ποιμένες. Ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς μᾶς διδάσκει νὰ ὑπακοῦμε ἀκόμα καὶ στὴν κοσμικὴ ἐξουσία (ποὺ στὸ κάτω-κάτω στὶς μέρες μας εἶναι ἀπὸ τὸ λαό μας δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη), πολλοὶ χριστιανοί μας κίνησαν ἐπανάσταση ἐνάντια στὴν Ἐκκλησία τους, ποὺ δὲν ξέρω ἂν φέρει ἀνάσταση, πάντως μέχρι τώρα σπέρνει θανάτους.
.- - - - - - - - -. Πιστέψαμε ὅτι ἐμᾶς, λόγῳ τῆς πίστεώς μας, ὑποχρεοῦται ὁ Θεὸς νὰ μᾶς σώσει (τοὺς ἄλλους ὄχι), καὶ κάναμε ἐπίδειξη αὐτῆς τῆς πίστεώς μας. Ὅμως αὐτὴ ἡ πίστη μας ἀποδείχτηκε λίγη, φτωχή, μικρὴ πίστη ποὺ ὄχι μόνο βουνὰ δὲν μπορεῖ νὰ μετακινήσει, ἀλλὰ οὔτε κὰν τὸν ἀπειροελάχιστο ἰό. Διχαστήκαμε οἱ χριστιανοί, σχίσαμε τὸν ἄρραφο χιτῶνα τοῦ Χριστοῦ, διακριθήκαμε σὲ εὐσεβεῖς: τάχα, ὅσοι ἀνεύθυνα ἀδιαφοροῦσαν γιὰ τὸν ἰὸ καὶ πίστευαν ἀφελῶς ὅτι εἶναι ἄτρωτοι· καὶ σὲ ἀσεβεῖς: συνήθως ἔτσι λένε τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ὅσους συγκατανεύσαμε στὰ μέτρα καὶ καλέσαμε σὲ ὑπακοὴ στὴν Ἐκκλησία καὶ σὲ τάξη. Καὶ ὅσοι βιάστηκαν νὰ πατάξουν τοὺς ποιμένες, κηδεύουν σήμερα τὰ πρόβατα ἀλλότριας ποίμνης (ἀφοῦ δὲν ἔχουν κανένα δικαίωμα σ’ αὐτήν, ἀλλὰ χυμοῦν σὰν κλέφτες καὶ ληστὲς ἀπὸ ἀλλαχόθεν ἀνεύθυνες ψυχωσικὲς περιοχὲς τῆς ὑστερόβουλης ἀλαζονικῆς τους γνώμης. Καὶ δὲν κατάλαβαν πὼς ὅταν διακυβεύεται ἡ ὑγεία καὶ ἡ ζωή, τότε ἀκόμα καὶ ὁ θερμότερος πιστός, γίνεται ἐχθρός μας. Ὅταν μάλιστα ἐπέμενε ὁ Χριστὸς νὰ ἀποκτήσουμε παράλληλα μὲ τὴν ἀκεραιότητα τοῦ περιστεριοῦ καὶ τὴ φρονιμάδα τοῦ φιδιοῦ.
.- - - - - - - - -.Πιστέψαμε ὅτι εἴμαστε ὑπεράνθρωποι, κρύψαμε τὴν προσβολή μας ἀπὸ τὸν ἰὸ καὶ ὁδηγηθήκαμε στὸν τάφο, ἀντὶ νὰ ὁμολογήσουμε τὸ λάθος μας καὶ νὰ σαλπίσουμε τὸ ὀρθό. Δὲν εἶναι ταπεινωτικὸ νὰ παραδεχτεῖς ὅτι ὡς ἄνθρωπος κι ἐσὺ πάσχεις· ἀλαζονικὸ εἶναι νὰ τὸ κρύψεις, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ μὴ διαψευστεῖ δημόσια ὁ ἐγωϊσμός σου. Ὅταν ἐπικρέμεται θάνατος, τότε, καλὰ εἰπώθηκε, «μαγκιὲς» δὲν ἐπιτρέπονται. Οἱ εὐλαβεῖς ἐγωισμοί … σκοτώνουν! Μά! εἶναι καὶ οἱ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἔτσι ἀμφισβητοῦν τὴν θεία Κοινωνία! Ἔ! καί; θὰ πεθάνουμε ἐμεῖς, ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἄγευστοι, ἄπειροι καὶ ἀνίδεοι τῆς πνευματικῆς μας πορείας καὶ ἀμφισβητοῦν τὸ Μυστήριο τῆς ζωῆς; Βεβαίως, ἡ θεία Κοινωνία εἶναι ζωή, βεβαίως δὲν βλάπτεται κανένας ἀπ’ αὐτήν, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἐμπειρία, μετρήσιμη ἀπὸ μᾶς, ἀλλὰ ἀπροσμέτρητη ἀπὸ τοὺς κοντόφθαλμους ἀναλφάβητους τῆς ἐκκλησιαστικῆς βιοτῆς. Ὁπότε, τί; Θὰ ἀναλάβουμε ἐμεῖς νὰ τοὺς ἀποδείξουμε τὴ ζωή μας; ἢ θὰ γίνουμε δικηγόροι τοῦ Χριστοῦ; Ἐκεῖνος, δὲν ὑπερασπίστηκε οὔτε τὸν ἑαυτό του στὸ Πραιτώριο, ἀλλὰ σιωποῦσε, ὅταν ὁ Πιλᾶτος προσπαθοῦσε νὰ τὸν ἀθωώσει.
Γι’ αὐτὸ φώναζα καὶ σᾶς ἔλεγα· φορᾶμε μάσκες μέχρι τὸ «μετὰ φόβου» καὶ ἐκεῖ, μπροστὰ στὸ ἅγιο Ποτήριο, βγάζουμε τὴ μάσκα, κάνουμε τὸ σταυρό μας καὶ μὲ ταπείνωση, μὲ συντριβὴ κοινωνᾶμε. Δὲν παινευόμαστε γιὰ τὸ Μυστήριο, δὲν κραυγάζουμε «ἐλᾶτε νὰ δεῖτε ὅτι δὲν θὰ πάθουμε τίποτε», γιατὶ κάτι τέτοιο εἶναι ἐπίδειξη τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ.
.- - - - - - - - -.Ἐξ ἄλλου, ἐμεῖς κοινωνᾶμε γιὰ νὰ ζήσουμε κι ὄχι γιὰ νὰ μὴν πεθάνουμε! Κοινωνᾶμε γιὰ νὰ ἔχουμε στὴ ζωή μας καὶ στὸ θάνατό μας συντροφιὰ τὸ Χριστό! Ἀλλά, αὐτὰ εἶναι βίωμα, δὲν εἶναι διαφήμιση στὴν ἀγορά! Βλέπετε, λοιπόν, πόσο ἔξω εἴμαστε ἀπὸ τὸ μυαλὸ τοῦ Θεοῦ, ἀπὸ τὸ σχέδιο, ἀπὸ τὴ βούληση τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὴ δικαιοσύνη Του; Γι’ αυτό· Ἂς σηκωθοῦν, κάποιοι, τάχα εὐσεβεῖς, ποὺ δὲν πίστεψαν ὅτι ὑπάρχει κορωνοϊός, λὲς καὶ μπορεῖ νὰ πέσει τρίχα ἀπὸ τὰ μαλλιά τους ἂν δὲν τὸ θέλει ὁ Θεός! Καὶ ἂς σοβαρευτοῦν.
.- - - - - - - - -.Ἂς σηκωθοῦν, ὅσοι, κρυμμένοι τώρα στὰ λαγούμια τους, ἑτοιμάζονται νὰ δικαιολογήσουν τὰ ἐγκληματικά τους κηρύγματα, ποὺ ἄρδευαν ἀλλοφροσύνη ἀπὸ τὴν ἑωσφορική τους ἔπαρση, ποὺ τελικὰ σκότωσε συνανθρώπους τους. Κι ἂς ἡρεμήσουν, ὅσο μποροῦν.
.- - - - - - - - -.Ἂς σηκωθοῦν ὅσοι λάθεψαν καὶ δὲν ἄκουσαν τὴν Ἐκκλησία τους, ἀλλὰ τυχάρπαστους χριστέμπορους καὶ «γεγαυρωμένους ἐπὶ ὄχλους» διαδικτυακούς κι ἂς ταπεινωθοῦν μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν Ἐκκλησία.
.- - - - - - - - -.Ὅλοι νὰ σηκωθοῦμε, νὰ πᾶμε στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ (ὄχι μόνο στὸ οἰκοδόμημα), γιὰ νὰ εἰσέλθουμε, ἴσως γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μας, στὴν ἁγία σκέψη Του, στὴν ἱερὴ βούλησή Του, στὸ θεῖο Του σχέδιο καὶ στὴν ἀνυπέρβλητη δικαιοσύνη Του. Ἂς μποῦμε ταπεινωμένοι στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἡ μικρή, φτωχή, ὀρφανὴ καὶ ἄσημη τότε παρθένος. Ἂς μὴν φοβόμαστε τὴ λέξη καὶ τὴν ἔννοια τῆς ταπείνωσης, ἐξάλλου ἡ Ἐκκλησία ὅταν ταπεινώνεται, τότε ἐκτινάσσεται ὡς τὰ ἄστρα καὶ ἀστράφτει ὡς ὁ ἥλιος. Μὲ ταπείνωση, λοιπόν, ἂς καλλιεργήσουμε τὴν ἀναιμικὴ ἐμπιστοσύνη μας στὸ Θεό, μὲ ὑπακοή στὸ Σῶμα Του ποὺ εἶναι μόνο ἡ Ἐκκλησία κι ὄχι ὁ κάθε ὑπερφίαλος τάχα χριστιανός. Κι ἔτσι, ἐκεῖ ἂς περιμένουμε, ὅπως περίμενε ἡ Μαρία στὸ Ναὸ τοῦ Σολομῶντος, νὰ ‘ρθει καὶ σὲ μᾶς ὁ ἄγγελος τοῦ Θεοῦ νὰ μᾶς διαμηνύσει τὸ «χαῖρε».
.- - - - - - - - -.Μόνο τότε θὰ φύγει ἀπὸ τὰ πρόσωπά μας ἡ θλίψη, μόνο τότε θὰ φύγει ἀπὸ τὴν κοινωνία μας ὁ φόβος καὶ ἡ μελαγχολία ποὺ μᾶς πλάκωσαν.
.- - - - - - - - -.Ἂς μᾶς ἀξιώσει ἡ Παναγία μας νὰ μποῦμε κι ἐμεῖς γρήγορα στὸ Ναὸ τοῦ Θεοῦ, ὅπως μπῆκε κι ἐκείνη ἡ ἄχραντος Παρθένος, σήμερα. Ἀμήν.

Ὁ Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμος

ΠΗΓΗ: imalexandroupolis.blogspot.com

, ,

Σχολιάστε

ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΠΙΣΤΕΩΣ

Κατάθεση πίστεως ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀλβανίας
τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

. .– – – – – – – – – . Ἡ μεγαλωσύνη ἑνὸς ἀνθρώπου φαίνεται κυρίως ἀπὸ τὴ στάση του ἀπέναντι στὸν θάνατο. Γιὰ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Τιράνων καὶ πάσης Ἀλβανίας κ. Ἀναστάσιο πολλὰ μέχρι τώρα εἶναι γνωστὰ ἀπὸ τὴν ἐν γένει ζωὴ καὶ δράση του, μάλιστα τὰ τελευταῖα χρόνια στὴν Ἀλβανία, ὅπου ἐκ βάθρων ἀναστήλωσε τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Τὰ τελευταῖα ὅμως λόγια του, μὲ τὰ ὁποῖα ἀντιμετώπισε τὴ θετική του διάγνωση στὸν κορωνοϊὸ καὶ τή μεταφορά του στὴ Μ.Ε.Θ. τοῦ νοσοκομείου «Εὐαγγελισμὸς» στὴν Ἑλλάδα, δεδομένης μάλιστα τῆς ἐπιβεβαρυμένης ὑγείας του καὶ τοῦ προχωρημένου τῆς ἡλικίας του, ἔδειξαν γιὰ ἀκόμη μιὰ φορὰ τὸ στιβαρὸ τῆς πίστεώς του καὶ τὴν ὁλοκληρωτική του παράδοση στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.
. .– – – – – – – – – . Μὲ λόγο – ὅπως πάντοτε – παρακλητικό, καρδιακό, δήλωσε μεταξὺ ἄλλων: «Τὸ νὰ συμμετέχει κανεὶς στὸν κοινὸ πόνο εἶναι δῶ­ρο τοῦ Θεοῦ. Μὴ στενοχωριέστε. Μὴ στενοχωριέστε. Θὰ περάσουμε. “Εἴτε ζῶμεν εἴτε ἀ­ποθνήσκομεν, τοῦ Κυρίου ἐσμέν”. Εἶναι μεγάλη παρηγοριὰ αὐτὰ τὰ πράγματα γιὰ ἐμᾶς».
. .– – – – – – – – – . Παρομοίως καὶ στὸ γραπτὸ μήνυμα ποὺ ἔστειλε μετὰ τὴν πρώτη ἡμέρα νοσηλείας του, πέρα ἀπὸ τὶς θερμὲς εὐχαριστίες του πρὸς τὸ ἰατρικὸ καὶ νοσηλευτικὸ προσωπικό, καθὼς καὶ πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἀνθρώπων ποὺ αὐθόρμητα ἐκδήλωσαν τὴ συμπαράστασή τους, παράλληλα ἐξέφραζε καὶ τὴν ὁλόψυχη ἐμπιστοσύνη του στὴν ἀγαθὴ πρόνοια τοῦ Θεοῦ: «Σὲ ὅλη μας τὴ ζωὴ ἀναφερόμαστε στὸν Θεὸ τῶν ἐκπλήξεων ἀλλὰ καὶ στὸν Θεὸ τῶν θαυμάτων. Ἡ πορεία μας στὴν Ἀλβανία ξεκίνησε μὲ τὴν ἀναφώνηση “ὁ Θεὸς εἶναι μαζί μας” καὶ τὴν ἐν χορῷ ἀπάντηση “καὶ ἐμεῖς μαζί Του”, ποὺ μᾶς στήριξαν στὴ βεβαιότητα ὅτι δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει ὁ Θεός. (…) Δύο λέξεις ἀπὸ τὸ εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα τῆς περασμένης Κυριακῆς καθορίζουν τὴν ἐνδεδειγμένη στάση: “Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε”».
. .– – – – – – – – – . Βαρυσήμαντα λόγια ποὺ σκορποῦν παρηγοριὰ στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν πιστῶν, καὶ μάλιστα τῶν Χριστιανῶν τοῦ ἰδιαιτέρου ποιμνίου του, ποὺ τὸν ἀποκαλοῦν: «Ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῆς καρδιᾶς μας». Εἶναι πράγματι. Ἑνώνουμε λοιπὸν καὶ τὶς δικές μας προσευχὲς γιὰ ὑγεία καὶ μακροημέρευση τοῦ ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας.

, ,

Σχολιάστε