Ἄρθρα σημειωμένα ὡς κομμουνισμός

ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΨΥΧΩΝ «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».

Ἡ Γενοκτονία τῶν Ψυχῶν

Βλ. σχετ.: «ΚΡΑΤΕΙΤΕ ΤΗΝ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΣΑΣ. Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ» (Ἡ Παναγία στὸν Νεομάρτυρα Βαλέριο Γκαφένκου)

«O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΩΝ»

«ΗΜΟΥΝ ΜΑΚΡΙΑ, ΣΕ ΜΕΡΗ ΜΕ ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΚΑΙ ΕΥΩΔΙΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

«Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ»

«Ὁ κομμουνισμὸς εἶναι μία ὁμαδικὴ δαιμονοληψία» – Richard Wurmbrand, «Ὁ Ἄγνωστος Κὰρλ Μὰρξ»

.             «Ἡ κομμουνιστικὴ Ρουμανία ἦταν σὰν μία τεράστια πολιτικὴ φυλακή, ἀπὸ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε διαφυγή, ἕνα γιγάντιο σωφρονιστικὸ κατάστημα στὸ ὁποῖο εἴκοσι τρία ἑκατομμύρια ἀθῶοι ἄνθρωποι ὑπέστησαν μία ἐγκληματικὴ καὶ παράλογη τιμωρία ποὺ τοὺς ἐπιβλήθηκε ἀπὸ τὸ μοιραῖο περιστατικὸ τῆς ἱστορίας». – Sorin Iliesiu, Ρουμάνος σκηνοθέτης καὶ πολιτικός.
.             «Ὁ κομμουνισμὸς φαινόταν νὰ ἔχει ἐγκατασταθεῖ ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα. Ἡ κατάρρευσή του φαινόταν δυνατὴ μόνο θεωρητικά, σὲ ἕνα πολὺ μακρινὸ μέλλον. Παρ’ ὅλα αὐτά, τολμήσαμε νὰ ὀνειρευτοῦμε, τουλάχιστον γιὰ τὸ μέλλον τῶν γενιῶν ποὺ θὰ ἔρθουν. Μόνο τὰ ὄνειρά μας διέφευγαν ἀπὸ τὴν πανταχοῦ παροῦσα λογοκρισία, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν οὔτε νὰ τὰ ἐλέγξουν, οὔτε νὰ τὰ καταγγείλουν, οὔτε κὰν τὰ ὑποβάλουν σὲ αὐτολογοκρισία. Ἀλλὰ σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ὄνειρα, οἱ ἐλπίδες μας ἦταν συνειδητὲς καὶ φανερὲς καὶ ἔτσι ἀναπόφευκτα ὑπέκειντο σὲ αὐτολογοκρισία. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ δὲν εἴχαμε πολλὲς ἐλπίδες». – Sorin Iliesiu.
.             «Στὸ τέλος, ὁ κομμουνισμὸς ἔπεσε στὴ δική του παγίδα, αὐταπατώμενος ὅτι τὸ ὁλοκληρωτικὸ ψέμα μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὴν ἀνθρώπινη φύση καὶ – γιατί ὄχι – ἀκόμα καὶ ἐνάντια στὸν ἴδιο τὸν Θεό, ὁ ὁποῖος, προφανῶς, ἔπρεπε νὰ ἀντικατασταθεῖ μὲ κάτι ἄλλο καὶ κάποιον ἄλλο. Τί καὶ ποιός θὰ μποροῦσε νὰ ἀντικαταστήσει τὸν Θεό; Τὴν ἴδια ὥρα ποὺ τὸν ἀναιροῦσαν, οἱ κομμουνιστὲς δικτάτορες προσπαθοῦσαν νὰ πάρουν τὴ θέση του». Sorin Iliesiu

Ἡ προμελετημένη ἐξόντωση τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ Ρουμανία (1945-1989)

.             Ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων στὴ κομμουνιστικὴ Ρουμανία τὰ ἔτη 1945-1989, ἐκτιμᾶται μεταξὺ 500.000 (τὸ ἐλάχιστο ὅριο) καὶ 2.000.000 (τὸ μέγιστο ὅριο). Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καθεστῶτος Τσαουσέσκου, ὁ ἀριθμὸς τῶν πολιτικῶν κρατουμένων ὡς ἐκ τούτου ἦταν ἑκατοντάδες ἢ χιλιάδες, δεδομένου ὅτι οἱ πραγματικοὶ ἀριθμοὶ σκοπίμως καμουφλάρονταν, καθὼς πολλοὶ κρατούμενοι λογίζονταν ὡς κοινοὶ ἐγκληματίες ἢ ἀσθενεῖς σὲ ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα, πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων ὑποβλήθηκαν σὲ θεραπεία μὲ ἠλεκτροσὸκ καὶ ψυχοτρόπα φάρμακα.
.             Στὴ Ρουμανία ὑπῆρχαν πάνω ἀπὸ 230 χῶροι πολιτικῆς κράτησης, ἕνας ἀριθμὸς ποὺ περιλάμβανε χώρους «ἀνακρίσεων» καὶ περιοχὲς διαλογῆς, χώρους ἐγκλεισμοῦ (φυλακές), καθὼς καὶ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Ἐὰν συμπεριληφθοῦν καὶ τὰ κεντρικὰ γραφεῖα τῆς Σεκιουριτάτε (τῆς μυστικῆς ἀστυνομίας), ὅπου οἱ κρατούμενοι μεταφέρονταν μετὰ τὴ σύλληψη καὶ ὑποβάλλονταν σὲ ἀνάκριση, τότε ὁ ἀριθμὸς αὐξάνεται κατὰ περισσότερο ἀπὸ 100. Ὑπῆρχαν τουλάχιστον δεκαπέντε ψυχιατρικὰ νοσοκομεῖα ποὺ χρησιμοποιοῦντο γιὰ πολιτικοὺς σκοπούς, ὅπου οἱ κρατούμενοι ὑποβάλλονταν σὲ θεραπεία «ἐπανεκπαίδευσης». Τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχουν ἀνακαλυφθεῖ περισσότεροι ἀπὸ ἐνενήντα τόποι ἐκτέλεσης, μέρη ὅπου ἔγιναν μάχες μεταξύ τῆς Σεκιουριτάτε καὶ ἀνταρτῶν καὶ μαζικοὶ τάφοι.
.             Τὸ σωφρονιστικὸ καθεστὼς γιὰ τοὺς πολιτικοὺς κρατούμενους ἦταν μία ἀργὴ διαδικασία ἐξόντωσης, κυρίως μέσῳ τῆς πείνας, τοῦ κρύου, τῶν διαφόρων μορφῶν βασανιστηρίων, τῆς παντελοῦς ἔλλειψης ὑγειονομικῆς περίθαλψης, τῆς ἔλλειψης ὑγιεινῆς κ.λπ. Πρὶν φτάσουν στὶς φυλακές, οἱ πολιτικοὶ κρατούμενοι ὑφίσταντο τακτικὰ βασανιστήρια μὲ τὴν χρήση μεθόδων ἀκραίας σκληρότητας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἀνάκρισης ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε. Πολλοὶ ἔχαναν τὴ ζωή τους κατὰ τὴ διάρκεια τέτοιων ἀνακρίσεων. Στὴ φυλακή, τὰ βασανιστήρια συνεχίζονταν καὶ μὲ ἄλλες μορφές. Κρατούμενοι ποὺ θεωροῦνταν ἀπείθαρχοι ἀπομονώνονταν σὲ ἀπόλυτο σκοτάδι, ἁλυσοδεμένοι στὸ κέντρο τοῦ κελιοῦ τους. Φυλακίζονταν γυμνοὶ καὶ ξυπόλυτοι. Τὰ δελτία τροφίμων μειώνονταν κατὰ τὸ ἥμισυ. Ἀναγκάζονταν νὰ στέκονται ὄρθιοι μέσα στὸ σκοτάδι, στὸ κρύο καὶ τὴν πείνα, ἡμέρα καὶ νύχτα.
.             Μεταξὺ 1949 καὶ 1951, ἡ καταστροφὴ τῆς ἐλὶτ τῆς ρουμανικῆς κοινωνίας εἶχε σχεδὸν ὁλοκληρωθεῖ: διανοούμενοι, διπλωμάτες, ἱερεῖς, ἀξιωματοῦχοι, δικαστές, ἀστυνομικοί, καὶ πολιτικοί τοῦ «ἀστικοῦ καθεστῶτος τῶν γαιοκτημόνων» ἦταν στὴ φυλακή. Οἱ πιὸ ἐργατικοὶ ἀγρότες εἶχαν ἀπελαθεῖ σὲ στρατόπεδα καταναγκαστικῆς ἐργασίας. Συλλογικὰ καὶ ἀτομικά, εἶχαν ὅλοι τὴν ἔνδειξη “ἐχθροί τοῦ λαοῦ”. Τώρα αὐτὸ ποὺ ἔμενε νὰ ἐξολοθρευτεῖ ἦταν ἡ ἀπρόβλεπτη κοινωνικὴ δύναμη τῆς νεολαίας. Γιὰ αὐτὸ τὸ τελευταῖο, ἐφευρέθηκε τὸ “πείραμα τοῦ Πιτέστι” (ποὺ ὀνομάστηκε “ἐπανεκπαίδευση” ἀπὸ τὴν Σεκιουριτάτε). Οἱ πιὸ βάρβαρες μέθοδοι ψυχολογικῶν βασανιστηρίων ἐφαρμόστηκαν σὲ “ἀπείθαρχους” νέους κρατούμενους, μὲ σκοπὸ νὰ ταπεινώσουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, νὰ κακοποιήσουν σωματικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ νὰ βασανίσουν ψυχικὰ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, μὲ τὰ θύματα νὰ μετατρέπονται σὲ δήμιους. Κρατούμενοι βασανίστηκαν ἀπὸ τοὺς δικούς τους φίλους, ἀπὸ τοὺς συντρόφους τους στὸν πόνο. Ὁ σκοπός: ἡ «ἐπανεκπαίδευση» μέσα ἀπὸ τὴ σωματικὴ καὶ ψυχικὴ καταστροφή, ὁ μετασχηματισμὸς τῶν νέων σὲ ἄθεους, σὲ καταδότες τῶν φίλων τους.

Παραδείγματα ψυχολογικῶν βασανιστηρίων:

α) Τὴ νύχτα τοῦ Πάσχα, οἱ φυλακισμένοι ποὺ ἀρνοῦνταν νὰ κάνουν μία συνολικὴ αὐτὸ-καταγγελία (νὰ ποῦν  ὅλα αὐτὰ ποὺ ὑποτίθεται ὅτι δὲν εἶχαν δηλωθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἀνακρίσεων τῆς Σεκιουριτάτε) ἀναγκάζονταν νὰ πάρουν μία “Θεία Κοινωνία” ἀπὸ περιττώματα. β) ὅσους ἦταν ὕποπτοι ὅτι ἀπέκρυψαν πληροφορίες σχετικὰ μὲ τοὺς συμμετέχοντες σὲ ἀντικομμουνιστικὲς δράσεις, οἱ βασανιστὲς τοὺς ἔχωναν τὰ κεφάλια σὲ δοχεῖα γεμάτα οὖρα. γ) Οἱ φυλακισμένοι ἀναγκάζονταν νὰ φτύνουν στὸ στόμα τοῦ  ἀντικομμουνιστῆ ἡγέτη τους, προκειμένου νὰ τὸν ἀναγκάσουν νὰ τοὺς ἐκδικηθεῖ καὶ νὰ προβεῖ στὴν ἀποκάλυψή τους. δ) Τὴν ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, ἕνας κρατούμενος ἀναγκάζονταν νὰ ἀφοδεύσει σὲ μία “πάπια”, ποὺ συμβόλιζε τὴν Φάτνη τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ οἱ ἄλλοι πολιτικοὶ κρατούμενοι ἀναγκάζονταν νὰ γονατίσουν καὶ νὰ κάνουν τὸν σταυρό τους μπροστά της.
«Ἡ παραληρηματικὴ φαντασία τοῦ Turcanu [ὁ Eugen Turcanu (1925 – 1954), ἦταν ὁ ἀρχιβασανιστής, ἕνα τέρας πραγματικὸ] ἐξαπολύθηκε πάνω σὲ ὅλους, ὅταν εἶχε νὰ κάνει μὲ «μαθητὲς» ποὺ πίστευαν στὸν Θεὸ ποὺ προσπαθοῦσαν νὰ μὴν ἀπαρνηθοῦν τὴν πίστη τους. Ἔτσι, ὁρισμένοι ἀπὸ αὐτοὺς ἔπρεπε νὰ «βαφτίζονται» κάθε πρωί: τὰ κεφάλια τους βυθίζονταν σὲ ἕνα κουβὰ μὲ οὖρα καὶ περιττώματα, ἐνῶ οἱ παρευρισκόμενοι ἔψελναν τὴν ἱεροτελεστία τοῦ βαπτίσματος. Αὐτὸ συνεχιζόταν μέχρι τὰ περιεχόμενα τοῦ κάδου νὰ ἀρχίζουν νὰ φουσκώνουν. Ὅταν ὁ δύστροπος κρατούμενος βρισκόταν στὸ σημεῖο τοῦ πνιγμοῦ, τὸν τραβοῦσαν ἐπάνω, τοῦ ἔδιναν μία σύντομη ἀνάπαυλα γιὰ νὰ ἀναπνεύσει καὶ στὴ συνέχεια τὸν βύθιζαν καὶ πάλι. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ “βαφτίζονταν”, στὸν ὁποῖο ἐφαρμόστηκε κατὰ συστηματικὸ αὐτὸ τὸ βασανιστήριο, ἀπέκτησε ἕνα αὐτόματο ἀντανακλαστικὸ ποὺ κράτησε γιὰ περίπου δύο μῆνες: Κάθε πρωὶ πήγαινε νὰ βυθίσει τὸ κεφάλι του στὸν κάδο, γιὰ νὰ διασκεδάσει τοὺς ἐπαν-εκπαιδευτές». – Virgil Ierunca, Ρουμάνος κριτικὸς λογοτεχνίας, δημοσιογράφος καὶ ποιητής..
.               Τελικά, ἡ πλειοψηφία αὐτῶν ποὺ «ἐπανεκπαιδευομένων» κατέληγε μὲ τὴν παραδοχὴ ὅτι ἀξίζουν κάθε εἴδους ἐξαθλίωση καὶ ὅτι θὰ μποροῦσαν ἐν μέρει νὰ ἀποκατασταθοῦν μόνο ἂν οἱ ἴδιοι γίνονταν βασανιστὲς τῶν νέων κρατουμένων. Ἂν ὑπῆρχε ὁ παραμικρὸς δισταγμός, ὑποβάλλονταν σὲ βασανιστήρια γιὰ μία ἀκόμη φορᾶ.
.             Αὐτὴ ἡ διαβολικὴ λειτουργία τῆς ἀποπροσωποποίησης καὶ τῆς ἠθικῆς δολοφονίας ἄρχισε τὸ Δεκέμβριο τοῦ 1949 στὶς φυλακὲς τοῦ Πιτέστι καὶ συνεχίστηκε, σὲ χαμηλότερη ἔνταση, στὴ φυλακὴ Gherla καὶ στὴ φυλακὴ Targu-Ocna. Τὸ πείραμα τοῦ Pitesti θεωρεῖται ὡς μοναδικὸ μέσα στὴν πληθώρα τῶν μεθόδων, γιὰ τὴν καταστροφὴ τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου.

Ἡ φυλακὴ Gherla καὶ ὁ Paul Goma

.             Ἡ Gherla εἶναι πόλη τῆς Τρανσυλβανίας. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ ὁμώνυμη φυλακή. Τὴν δεκαετία τοῦ 1960 εἶχε μέχρι καὶ 15.000 κρατούμενους. Ἡ βασικὴ δομὴ τῆς φυλακῆς Gherla προῆλθε ἀπὸ τὸ φρούριο τῆς πόλης Gherla ἢ στὰ οὐγγρικὰ “Szamos-uj-var” ποὺ χτίστηκε γύρω στὸ 1540 ἀπὸ τὸν George Martinuzzi, ἀρχιεπίσκοπο, καρδινάλιο καὶ αὐτοκρατορικὸ ταμία τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν Ἀψβούργων .
.             Γιὰ τὸ τί γινόταν στὴ φυλακὴ Gherla ἔγραψε βιβλίο ὁ Ρουμάνος συγγραφέας, κομμουνιστής, ἀλλὰ καὶ γνωστὸς γιὰ τὶς δραστηριότητές του ὡς ἀντιφρονῶν τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος, Paul Goma.
.             Ὁ Παῦλος Γκόμα, ἔγινε τὸ 1977 πολιτικὸς πρόσφυγας καὶ σήμερα κατοικεῖ σήμερα στὴ Γαλλία. Στὸ Γκόμα τὰ τελευταία χρόνια δόθηκε ἡ κατηγορία τοῦ «ἀντισημίτη», διότι μετὰ τὸ 2000, ἐξέφρασε ἀπόψεις γιὰ τὸ Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, τὸ Ὁλοκαύτωμα στὴ Ρουμανία καὶ τοὺς Ἑβραίους, ποὺ θεωρήθηκαν «ἀντισημιτικές». Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ γυναίκα τοῦ Γκόμα εἶναι ἑβραϊκῆς καταγωγῆς!
.             Ὁ Γκόμα γεννήθηκε τὸ 1935 στὸ χωριὸ Mana, ποὺ σήμερα εἶναι μέρος τῆς Δημοκρατίας τῆς Μολδαβίας. Οἱ γονεῖς του, Εὐφήμιος (1909-1967) καὶ Μαρία (1909-1974), ἦταν δάσκαλοι.
.             Μετὰ τὴν σοβιετικὴ κατοχὴ τῆς Βεσσαραβίας τὸ 1940, οἱ κομμουνιστὲς συνέλαβαν τὸν πατέρα τοῦ Γκόμα καὶ τὸν ἔστειλαν ἐξορία στὴ Σιβηρία. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1943, ὁ πατέρας του βρέθηκε μὲ τὴν οἰκογένειά του, ὡς αἰχμάλωτος πολέμου, στὸ «στρατόπεδο Νο 1 γιὰ τοὺς Σοβιετικοὺς αἰχμαλώτους», στὴ Slobozia, τῆς ἐπαρχίας Ialomita στὴ Ρουμανία.
.             Τὸν Μάιο τοῦ 1952, ὁ Γκόμα, ἐνῶ ἦταν μαθητής, τέθηκε ὑπὸ κράτηση γιὰ ὀκτὼ ἡμέρες ἀπὸ τὴ Σεκιουριτάτε, ἐπειδὴ μιλοῦσε στὴν τάξη γιὰ τοὺς Ρουμάνους ἀντι-κομμουνιστὲς ἀντάρτες καὶ ἐπειδὴ διατηροῦσε ἕνα κωδικοποιημένο προσωπικὸ ἡμερολόγιο. Τὸν Σεπτέμβριο-Ὀκτώβριο τοῦ ἴδιου ἔτους τὸν ἀπέκλεισαν ἀπὸ ὅλα τὰ σχολεῖα στὴ Ρουμανία.
.             Τὸ 1954 ἔγινε δεκτὸς στὴ Φιλοσοφικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Βουκουρεστίου καὶ τὸ Νοέμβριο τοῦ 1956, ἔγινε μέρος τοῦ φοιτητικοῦ κινήματος τοῦ Βουκουρεστίου. Κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς σεμιναρίου, διάβασε μέρη ἑνὸς μυθιστορήματος ποὺ εἶχε γραφτεῖ γιὰ ἕναν φοιτητὴ ὁ ὁποῖος ἐφτίαξε ἕνα κίνημα παρόμοιο μὲ ἐκεῖνο τῆς Οὐγγαρίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἡρωικῆς Οὐγγρικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1956. Καταδικάστηκε σὲ δύο χρόνια φυλακὴ μὲ τὴν κατηγορία ὅτι προσπαθοῦσε νὰ ὀργανώσει μία ἀπεργία στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Ἀφοῦ ἐξέτισε τὴν ποινὴ στὶς φυλακὲς Jilava καὶ Gherla στὴ συνέχεια τέθηκε σὲ κατ’ οἶκον περιορισμὸ στὸ χωριὸ Latesti μέχρι τὸ 1963.
.             Ὡς πρώην πολιτικὸς κρατούμενος, δὲν τοῦ ἐπετράπη νὰ συνεχίσει τὶς σπουδές του καὶ ἀναγκάστηκε νὰ δουλέψει σὲ χειρωνακτικὲς ἐργασίες μέχρι τὸ 1965, ποὺ εἰσήχθη ξανὰ ὡς πρωτοετὴς φοιτητὴς στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Βουκουρεστίου. Τὸ φθινόπωρο τοῦ 1967, κάτω ἀπὸ τὴν πίεση τῆς Σεκιουριτάτε, ἀναγκάστηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὶς σπουδές του. Τὸ 1968, παντρεύτηκε τὴν Ana Maria Navodaru. Ὁ γιός τους Φίλιππος- Ἱερώνυμος γεννήθηκε τὸ 1975. Στὰ τέλη τοῦ Αὐγούστου τοῦ 1968, ὁ Γκόμα ἔγινε μέλος τοῦ ρουμανικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, σὲ μία πράξη ἀλληλεγγύης μὲ τὴ θέση ποὺ πῆρε ἡ Ρουμανία κατὰ τὴ διάρκεια τῆς εἰσβολῆς στὴν Τσεχοσλοβακία τῶν δυνάμεων τοῦ Συμφώνου τῆς Βαρσοβίας (ἡ Ρουμανία τότε, δὲν ἔλαβε μέρος καταδικάζοντας τὴν εἰσβολή). Ἀρκετοὺς μῆνες ἀργότερα, ὁ Γκόμα ἐπιχείρησε νὰ ἐκδώσει τὸ μυθιστόρημα ‘Ostinato’ (μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του μὲ τὴ μυστικὴ ἀστυνομία), ἀλλὰ δὲν τοῦ ἐπετράπη ἀπὸ τοὺς λογοκριτές, ἀφοῦ ἕνας λογοκριτὴς «ἀναγνώρισε» ἕνα χαρακτήρα τοῦ βιβλίου ποὺ θύμιζε τὴν Ἕλενα Τσαουσέσκου. Ὡστόσο, τὸ μυθιστόρημα δημοσιεύτηκε σὲ μετάφραση στὴ Δυτικὴ Γερμανία τὸ 1971, μὲ ἀποτέλεσμα, ὁ Γκόμα νὰ ἀποκλειστεῖ ἀπὸ τὸ Κομμουνιστικὸ Κόμμα, ἂν καὶ ὁ ἴδιος ἀρνήθηκε νὰ παραιτηθεῖ.
.           Τὸ καλοκαίρι τοῦ 1972, πῆρε τὴν ἄδεια νὰ ἐπισκεφθεῖ τὴ Γαλλία, ὅπου ἔγραψε τὸ “Gherla”, ἕνα μυθιστόρημα μὲ βάση τὶς ἐμπειρίες του στὴ φυλακὴ Gherla. Τὸ βιβλίο αὐτό, ἐννοεῖται, ὅτι δὲν δημοσιεύτηκε στὴ Ρουμανία.
.           Ἀργότερα ἔγραψε μία ἐπιστολή, στὴν ὁποία ἔκανε ἔκκληση γιὰ σεβασμὸ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων στὴ Ρουμανία. Τὴν ἑπόμενη μέρα, ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι του δημιουργήθηκε ἕνας ἀστυνομικὸς κλοιός, γιὰ νὰ ἀποτρέψουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ὑπογράψουν τὴν ἐπιστολή του. Οἱ ἀρχὲς προσπάθησαν νὰ πείσουν τὸν Γκόμα νὰ μεταναστεύσει, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀρνήθηκε.
.           Στὶς 17 Φεβρουαρίου τοῦ 1977, ὁ Τσαουσέσκου ἔκανε μία ὁμιλία, στὴν ὁποία ἐπιτέθηκε στοὺς «προδότες τῆς χώρας», ἀναφερόμενος στὸν Γκόμα.
.           Μία ἑβδομάδα ἀργότερα, ἕνας πρώην μποξέρ, μπῆκε στὸ σπίτι τοῦ Goma καὶ τὸν ἔσπασε στὸ ξύλο. Οἱ ἐπιθέσεις ἐπαναλήφθηκαν τὴν ἑπόμενη ἡμέρα. Αὐτὸς ποὺ συνελήφθη ἦταν ὁ… Goma καὶ ἐκδιώχθηκε ἀπὸ τὴν Ἕνωση Συγγραφέων τῆς Ρουμανίας.
.           Στὶς 20, Νοεμβρίου τοῦ 1977, ὁ Γκόμα καὶ ἡ οἰκογένειά του ἔφυγαν ἀπὸ τὴ Ρουμανία καὶ πῆγαν ἐξορία στὴ Γαλλία.
.           Τὸ λογοτεχνικὸ ἔργο τοῦ Γκόμα ἀποτελεῖ μία “πειστικὴ καὶ τρομακτικὰ συναρπαστικὴ ἔκθεση μίας ὁλοκληρωτικῆς ἀπανθρωπιᾶς” ἀπὸ τὴν ὁποία, ἀκόμη καὶ ἡ ἐξορία δὲν ἀποτελοῦσε ἐγγύηση γιὰ ἀσφαλὲς καταφύγιο.
.           Γιὰ τὸν Γκόμα καὶ τὴν φρίκη ποὺ γνώρισε στὶς κομμουνιστικὲς φυλακές, γράφει στὸ ἀποκαλυπτικὸ βιβλίο του «Ὁ Ἄγνωστος Μὰρξ» (ἀγγλικὸς τίτλος: “Was Karl Marx A Satanist”? ἢ “Marx and Satan”), ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς Ρουμάνος προτεστάντης πάστορας Richard Wurmbrand (ἱδρυτὴς ἀργότερα τῆς ὀργάνωσης “Voice of the Martyrs”) ὁ ὁποῖος ἐπίσης, ὑπέφερε γιὰ τὴν πίστη του στὶς κομμουνιστικὲς φυλακὲς. (Πιὸ γνωστό του βιβλίο “Βασανισμένοι Γιὰ Τὸν Χριστό”):
.                 Τὸ νὰ συλλάβουν οἱ κομμουνιστὲς ἱερεῖς καὶ πάστορες σὰν «ἀντιεπαναστατικοὺς» μπορῶ νὰ τὸ καταλάβω. Γιατί ὅμως νὰ τοὺς ὑποχρεώνουν νὰ κάνουν τὴ Θεία Κοινωνία μὲ περιττώματα καὶ οὖρα στὶς Ρουμανικὲς φυλακὲς τοῦ Piteshti; Γιατί οἱ Χριστιανοὶ βασανίζονταν γιὰ νὰ μεταλάβουν αὐτὲς τὶς ἀκαθαρσίες σὰν Θεία Μετάληψη; (I. Cirja « Ἐπιστροφὴ ἀπ’ τὴν Κόλαση», καὶ D. Bacu «Piteshti»). Γιατί ὁ Ρουμάνος Ὀρθόδοξος ἱερέας Roman Braga, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς κομμουνιστὲς ἐκεῖνο τὸν καιρὸ ὑπέφερε τὸ ξερίζωμα τῶν δοντιῶν του ἕνα – ἕνα μὲ σιδερένιο ἐργαλεῖο γιὰ νὰ ὑποχρεωθεῖ νὰ βλασφημήσει; Οἱ κομμουνιστὲς ἐξήγησαν σ’ αὐτόν, ὅπως καὶ σ’ ἄλλους: «Ἐὰν σᾶς σκοτώσουμε ἐσᾶς τοὺς Χριστιανούς, θὰ πᾶτε στὸν Οὐρανό. Ἀλλὰ δὲν θέλουμε νὰ στεφανωθεῖτε σὰν μάρτυρες. Πρέπει πρῶτα νὰ καταραστεῖτε τὸν Θεὸ καὶ μετὰ νὰ πᾶτε στὴν κόλαση».
.           Ὁ  Ρουμάνος κομμουνιστὴς συγγραφέας Paul Goma, φυλακισμένος ἀπ’ τοὺς ἴδιους τοὺς συντρόφους του, περιγράφει στὸ βιβλίο τοῦ «Gerla» (Gallimard, Γαλλία) μερικὰ βασανιστήρια ποὺ ἐπινόησαν οἱ κομμουνιστὲς γιὰ τοὺς χριστιανούς. Ἀνάγκαζαν ἕνα πολὺ θρῆσκο φυλακισμένο νὰ «βαφτίζεται» καθημερινὰ βάζοντας τὸ κεφάλι του σ’ ἕνα βαρέλι ὅπου οἱ φυλακισμένοι ἔκαναν τὶς ἀνάγκες τους, καὶ στὸ μεταξὺ ὑποχρέωναν τοὺς ἄλλους φυλακισμένους νὰ ψάλλουν τὴν ἀκολουθία τοῦ βαφτίσματος. Στὶς διάφορες γιορτές, καὶ ἰδιαίτερα τὴ Σαρακοστή, ὀργάνωναν βλάσφημες λειτουργίες. Ἕνας φυλακισμένος ντυνόταν μ’ ἕνα φόρεμα πασαλειμμένο μὲ περιττώματα, ἔχοντας στὸ λαιμό του ἀντὶ γιὰ τὸ σταυρὸ ἕνα φαλλό, φτιαγμένο ἀπὸ ἕνα μίγμα ἀπὸ ψωμὶ καὶ ἐντομοκτόνο. Ὅλοι οἱ φυλακισμένοι ἔπρεπε νὰ τὸν φιλήσουν καὶ νὰ ποῦν τὸ ἱερὸ τροπάριο τῶν Ὀρθόδοξων «Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν».
.           Τέτοια πράγματα γινόντουσαν τουλάχιστο δύο χρόνια μὲ πλήρη ἐπίγνωση τῶν κορυφαίων ἀρχηγῶν τοῦ κόμματος.

Καὶ σημειώνει:

.           Οἱ μαρξιστὲς ὑποτίθεται ὅτι εἶναι ἄθεοι ποὺ δὲν πιστεύουν σὲ παράδεισο καὶ κόλαση. Σ’ ἐκεῖνες ὅμως τὶς ἐξαιρετικὲς περιστάσεις ὁ Μαρξισμὸς ἔβγαλε τὴν ἀθεϊστικὴ μάσκα του, ἀποκαλύπτοντας τὸ ἀληθινό του πρόσωπο, ποὺ εἶναι ὁ Σατανισμός. Οἱ κομμουνιστικοὶ διωγμοὶ ἐνάντια στὴν θρησκεία μποροῦν νὰ ἔχουν μία ἀνθρώπινη ἐξήγηση. Ἡ μανία καὶ ἡ λύσσα αὐτῶν τῶν διωγμῶν πέρα ἀπὸ κάθε λογικὸ ὅριο εἶναι σατανική.

 

 

ΠΗΓΗ: redskywarning.blogspot.gr

, , , , ,

Σχολιάστε

ΕΞΑΓΟΡΑΣΜΕΝΑ ΚΝΩΔΑΛΑ ΚΑΙ ΛΑΚΕΔΕΣ ΚΑΚΟΥΡΓΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ-ΜΑΡΜΕΛΑΔΑ (Ἡ καταστροφὴ ποὺ ἔχει συντελεστεῖ στὴ χώρα μας καὶ στὴ ζωή μας εἶναι, ὁλοφάνερα, συνάρτηση τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθορᾶς, ἀνικανότητας).

 Ναὶ στὴν ἑνοποίηση, ὄχι στὴν εὐρωμαρμελάδα

 Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» 15.12.13

.             Ἡ καταστροφὴ ποὺ ἔχει συντελεστεῖ στὴ χώρα μας καὶ στὴ ζωή μας εἶναι, ὁλοφάνερα, συνάρτηση τοῦ πρωτογενοῦς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθορᾶς, ἀνικανότητας (σὲ βαθμὸ κακουργήματος) τῶν ἐπαγγελματιῶν τῆς ἐξουσίας. Κάποιοι ἐπιλέγουν νὰ προσθέτουν ἀμέσως ὅτι ἡ «κρίση» εἶναι διεθνής, παγκόσμια. Τὸ χρειάζονται, σαφέστατα, γιὰ ψυχολογικὴ καταφυγὴ στὴν παρηγοριὰ τῆς γενίκευσης: Ὅ,τι εἶναι νὰ συμβεῖ γιὰ ὅλους, θὰ συμβεῖ καὶ γιὰ μᾶς. Καὶ μέσα στὸ «σὲ ὅλους» ἐμπεριέχονται ὁπωσδήποτε παράγοντες ἱκανοὶ νὰ μᾶς χαρίσουν (δωρεὰν) τὴν ἀνάκαμψη.
.             Ἕνας λαὸς ξεπερνάει κρίσεις καὶ δυσκολίες, ὅταν τολμάει νὰ κοιτάζει τὴν πραγματικότητα κατὰ πρόσωπο. Νὰ μὴ γλιστράει σὲ δικαιολογίες ἀνώδυνες καὶ αἰσιοδοξίες ἡδονικές. Σίγουρα, νὰ μὴν ὀμφαλοσκοπεῖ. Νὰ μὴν ἀπολυτοποιεῖ τὴ συμφορά του μὲ κοντόφθαλη μονομέρεια, μυωπικὸ ἐπαρχιωτισμό, νὰ μὴν τὴν ἀπομονώνει ἀπὸ τὸ ἱστορικό της πλαίσιο, ἀπὸ τὰ συμβαίνοντα στὸν διεθνῆ σήμερα στίβο. Ἀλλὰ καὶ νὰ μὴ στρουθοκαμηλίζει καταφεύγοντας στὴν «κοινὴ μοίρα», στὸ γενικευμένο ἀναπόφευκτο.
.             Μόνο λαοὶ ποὺ ἀντιπαλεύουν τὴ συμφορά τους σὰν πρόβλημα μὲ εὐρύτερη σημασία καὶ συνέπειες γιὰ τὴν ἀνθρωπιὰ τοῦ ἀνθρώπου, τὴν πάλη γιὰ «νόημα» τῆς Ἱστορίας, μόνο αὐτοὶ οἱ λαοὶ σώζονται ἀπὸ τὴν περιθωριοποίηση, ἀπὸ τὴν ἀσημαντότητα τὴν ταυτόσημη μὲ τὴν ἀνυπαρξία.
.             Ἡ καταστροφ πο χει συντελεστε στ χώρα μας κα στ ζωή μας (καταστροφὴ ποὺ μόνο μία ἐπιμέρους πτυχή της εἶναι ἡ οἰκονομικὴ) χει ποδειχθε συνάρτηση τς φαυλότητας, τς διαφθορς, τς νικανότητας τν πολιτικν μας. λλ κα συνάρτηση τς δραματικς κρίσης πο μαστίζει τν Ερώπη κα εναι κρίση ταυτότητας.
.             Τὸ ὅραμα τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποίησης μοιάζει νὰ μὴν κατανοεῖται εὐρωπαϊκά, νὰ πρυτανεύουν κριτήρια καὶ σκοποθεσίες ποὺ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὶς ἕως τώρα κατακτήσεις τῶν εὐρωπαϊκῶν κοινωνιῶν, τὴν ἰδιαιτερότητα τῶν ἀναγκῶν καὶ προτεραιοτήτων τοῦ εὐρωπαίου ἀνθρώπου. Εἶναι πιὰ σαφέστατη ἡ ἀπειλὴ νὰ ὁδηγηθεῖ ἡ Εὐρώπη σὲ μία ἐξομοιωτικὴ τῶν λαῶν της πολτοποίηση, μὲ ὁλοκληρωτικὴ τὴν ὑποταγή τους στοὺς ὅρους τοῦ παγκοσμιοποιημένου, δίχως ἀντίπαλο, καὶ γι’ αὐτὸ ἀχαλίνωτου παιχνιδιοῦ τῶν «ἀγορῶν».
.             Βέβαια ἡ Εὐρώπη γέννησε τὸν Ἱστορικὸ Ὑλισμὸ (τυπικὸ προϊὸν τοῦ θρησκευτικοῦ [αὐγουστίνειου] ἀτομοκεντρισμοῦ καὶ συνακόλουθα τῆς χρησιμοθηρίας) μὲ τὰ δύο ἐφιαλτικά του πλοκάμια: κομμουνισμὸ καὶ καπιταλισμό. Καὶ τὰ δύο, μὲ συγγενικὲς ἢ καὶ ἀπαράλλαχτες στρατηγικὲς ἀπανθρωπίας, αὐτονομοῦν τὴν οἰκονομία ἀπὸ τὴν κοινωνία, θυσιάζουν σαδιστικὰ καὶ ἀνάλγητα ἀναρίθμητες ἀνθρώπινες ὑπάρξεις γιὰ νὰ δοκιμάσουν τὶς ἐφαρμογὲς τῶν ἰδεολογικῶν τους ἐφευρημάτων ἢ καὶ μόνο γιὰ τὴν ἡδονὴ τοῦ διεθνοποιημένου τζόγου στὰ χρηματιστήρια. Αὐτονομοῦν καὶ τὴν πολιτικὴ ἀπὸ τὴν κοινωνία, παίζουν τὸ παιχνίδι τους μὲ «πολιτικοὺς» – ξαγορασμένα κνώδαλα, λακέδες ξυπηρετικοὺς τῆς διαστροφικῆς κερδολαγνείας.
.             Σὰν τὸν μαθητευόμενο μάγο, τὸν πανικόβλητο μπροστὰ στὰ αὐτονομημένα γεννήματα τῆς θαυματουργίας του, προσπάθησε ἡ Εὐρώπη νὰ καταφύγει σὲ συμβιβασμοὺς ἐξισορροπητικῆς μεσότητας, δύο αἰῶνες τώρα, ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῶν ἀκροτήτων μπολσεβικισμοῦ καὶ ἀχαλίνωτης κεφαλαιοκρατίας. Πέτυχε, σὲ κάποιες περιπτώσεις, θαυμαστὰ ἐπιτεύγματα «κοινωνικοῦ κράτους» – κράτους πρόνοιας, ἰσονομίας, σεβασμοῦ τῆς προσωπικότητας, ἔντιμης ὁριοθέτησης τῶν ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν. Πέτυχε νὰ διασώσει τὴ γονιμότητα τῶν διαφορῶν, τὴν ποικιλότητα παραδόσεων, ἐθισμῶν, νοοτροπιῶν, ποὺ χαρακτηρίζει τὶς εὐρωπαϊκὲς κοινωνίες. Νὰ σεβαστεῖ τὴν ἐμμονὴ στὴ διαφορὰ τῶν γλωσσῶν, τὴν ξεχωριστὴ στὰ περισσότερα κράτη ἱστορικὴ μνήμη καὶ συνείδηση, τὴν καύχηση γιὰ ἐθνικὲς σχολὲς καὶ ἰδιαιτερότητες ἐκφραστικῆς στὴν Τέχνη.
.             Καθόλου τυχαία, οἱ ἀκρότητες τοῦ (εὐρωπαϊκότατου) Ἱστορικοῦ Ὑλισμοῦ ἀναπτύχθηκαν ἐκτὸς τοῦ κυρίως εὐρωπαϊκοῦ χώρου: στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ στὴν Κίνα ὁ κομμουνισμός, στὶς HΠA ὁ σκληρὸς καπιταλισμός. Ἡ ἀκαταγώνιστη δυναμικὴ τῶν ἐνστικτωδῶν ἐνορμήσεων ἡδονῆς (ἡ Lustprinzip, ποὺ εἶπε ὁ Φρόυντ) ἀποδείχτηκε σαρωτικὰ ἰσχυρότερη τῶν ἐνορμήσεων αὐτοσυντήρησης (Selbsterhaltungstrieb): μὲ δόλωμα τὸν καταναλωτισμὸ ὁ καπιταλισμὸς νίκησε κατὰ κράτος τὸν ἀπάνθρωπο ἰσοπεδωτισμὸ τοῦ κομμουνισμοῦ. Σὰν λάβαρο λειτούργησε τὸ ἀμερικανικὸ μοντέλο: μία «κοινωνία τῆς εὐκαιρίας», τῆς προτεραιότητας τοῦ χρήματος ὡς αὐταξίας, ὅπου ἀκόμα καὶ ἡ πίστη στὸν Θεὸ ἀναγράφεται ἐμβληματικὰ στὸ χαρτονόμισμα («In God we trust»). Μετ τ συντριβ το σοβιετισμο, καπιταλισμς εναι πι μονόδρομος, χαλίνωτος σ μότητα, δίστακτος σ κβιαστικς μεθοδεύσεις, παγερ διάφορος γι τν τεράστιο ριθμ τν νθρώπων πο βυθίζονται καθημεριν στν πόγνωση.
.             Τελευταία παρουσία εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ ἀντίστασης στὸν ἀνδραποδώδη ἐξαμερικανισμὸ τῆς Εὐρώπης ἦταν ἴσως ὁ Ζὰκ Ντελόρ. Μετὰ ἀπὸ αὐτόν, ἡ εὐθύνη πλοήγησης τῆς E.E., ὅπως καὶ ἡ διακυβέρνηση τῶν κρατῶν-μελῶν της, παραδόθηκε σ θλιβερς μετριότητες, διεκπεραιωτς ντολν πο παγορεύουν ο «γορς» (χαρακτηριστικὸ παράδειγμα: τὸ ποιοὶ πρωτάρηδες, νεοσσοί, ἐπελέγησαν ὡς ὑπουργοὶ Οἰκονομικῶν ἀπὸ ὁλόκληρη τὴν γκάμα ἔμπειρων καὶ ἰδιοφυῶν Ἑλλήνων οἰκονομολόγων, γιὰ νὰ διαχειριστοῦν τὴν «ἀνάκαμψη» τῆς χώρας ἀπὸ τὴν καταστροφή).
.             Μεθοδικά, ὁ ἐξαμερικανισμὸς τῆς Εὐρώπης ξεκίνησε ἀπὸ τὰ πανεπιστήμια (πως κα φελληνισμς τν λλαδιτν π τς κπαιδευτικς μεταρρυθμίσεις). Αἰῶνες τώρα, ἡ ταυτότητα τῆς Εὐρώπης ἦταν τὰ πανεπιστήμιά της, ὅλα κρατικὰ – μετάδοση τς γνώσης κα δυνατότητα τς ρευνας δν ταν μπορεύσιμα γαθά, ταν διανόητο ν ποταχθον στ λογικὴ τῆς προσφορς κα τς ζήτησης. Στὴν εὐρωπαϊκὴ παιδεία δέσποζε ἡ ἀρχή: «ἡ γνώση γιὰ τὴ γνώση», ἡ γνώση γιὰ τὴ χαρὰ τῆς καλλιέργειας, τῆς ποιότητας, τὴ χαρὰ τοῦ καινούργιου, ὄχι τοῦ χρήσιμου. Ὁ ἐξαμερικανισμὸς καταργεῖ ἀπὸ τὴν Ὀξφόρδη τὴ σπουδὴ τῶν σανσκριτικῶν, μεταφέρει τὸ σχετικὸ κονδύλι σὲ ἄλλο, «παραγωγικὸ» ἀντικείμενο – ἀλλὰ ἡ Εὐρώπη ἦταν αὐτὸ ἀκριβῶς: ἡ σπουδὴ τῶν σανσκριτικῶν, σύμβολο τῆς ἀντίστασης στὸν πρωτογονισμὸ τῆς ὠφελιμοθηρίας.
.             Ὁ ἐκβιαστικός, ραγδαῖος ἐξαμερικανισμὸς τῆς Εὐρώπης ἔχει παμπλήθια πτυχῶν καὶ ἡ κάθε πτυχὴ προσθέτει ἔνταση στὴν ὀδύνη τῆς ἀπώλειας – κατ᾽ ἐξοχὴν ἡ βάναυσα γενικευμένη ἀγγλοφωνία καὶ ἡ ἐμπορευματοποίηση τῆς ἐκπαίδευσης. Ὁ καινοφανὴς «εὐρωσκεπτικισμός», ἂν γλιτώσει τὴν παγίδευση στὸν ἐθνικισμό, θὰ μποροῦσε νὰ ἐκφράσει τὴ ριζικὴ διαφορὰ τῆς «εὐρωπαϊκῆς ἑνοποίησης» ἀπὸ τὴ χρησιμοθηρικὴ (τυπικὰ ἱστορικὸ-ὑλιστικὴ) διεθνικ μαρμελάδα μιᾶς κοινωνίας μεταναστν, πο τος συνδέει μόνο «εκαιρία» γι χρμα – χι κοινς πολιτισμός, χι «καλλιέργεια».

.             Ἡ Ἑλλάδα τῆς «γενιᾶς τοῦ ’30» θὰ μποροῦσε νὰ εἶχε πρωτοστατήσει σὲ μία αὐθεντικὴ «εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση».

, , , ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ» (ΔΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΧΡΕΗ ΑΠΟ ΤΟ 1821)

δημιουργία το λληνικο Χρέους π τ 1821 ως σήμερα

 Β. Δ. Μακρυπούλιας

 .       Ὅταν ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν μακρόχρονη δημιουργία τοῦ Ἑλληνικοῦ χρέους οὐσιαστικὰ  ἔχουμε  νὰ ἀντιμετωπίσουμε ἕνα πολὺ ἁπλὸ ἀλλὰ καὶ περίεργο συνάμα ἐρώτημα: Εἶναι δυνατὸν μία τέτοια «φυσικὴ» ἐπιχείρηση μὲ τέτοιο οὐρανὸ καὶ γῆ καὶ θάλασσα νὰ ἔχει ἀνάγκη δανεισμοῦ, ὁ ὁποῖος τελικὰ θὰ τὴν καταχρεώσει, ἀντὶ νὰ προχωρήσει σὲ μία τέτοια ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία κυριολεκτικὰ θὰ τὴν ἀπογειώσει οἰκονομικὰ  καὶ ὄχι μόνο; Ἡ φυσικὴ ἐπιχείρηση εἶναι ἡ Ἑλλάδα, ἡ ὁποία καταχρεωμένη βαδίζει τὸ δικό της Γολγοθᾶ, ὁ ὁποῖος βέβαια ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ἔχει ἀποτυπωθεῖ ὡς σχέδιο στὸ μυαλὸ συγκεκριμένων ἀνθρώπων, διότι τέτοια πορεία μις χώρας μόνο τυχαία δν εναι.
.       Ἡ Ἑλλάδα λοιπὸν βγῆκε ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ νικήτρια ἀπὸ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἐξῆλθε ἀπὸ αὐτὸν τὸν πόλεμο τελείως κατεστραμμένη. Τουλάχιστον στὸν οἰκονομικὸ τομέα. Γιατί ὅμως; Θὰ μπορούσαμε νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καὶ ἔπειτα οἱ Ἕλληνες δὲν κατάφεραν νὰ εἰσέλθουν στὴ λογικὴ τῆς αὐτοανάπτυξης, ἡ ὁποία ἀρχίζει ἀπὸ τὴν ἀγροτικὴ ἀνάπτυξη, ἡ ὁποία μακροπρόθεσμα ὁδηγεῖ στὴν ἀγροτικὴ βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη. Ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἰω. Καποδίστρια ἀκόμη τὰ 6.000.000 στρέμματα γῆς, τὰ περίφημα ἐθνικὰ κτήματα δὲν στάθηκε ἱκανὸ νὰ μοιρασθοῦν στοὺς Ἕλληνες ἀκτήμονες προκειμένου ἡ χώρα ὁλοκληρωτικὰ νὰ ἀναπτυχθεῖ.
.        Θὰ πρέπει σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο νὰ ἰδοῦμε τὶς πρῶτες κάκιστες ἐπιρροὲς τῆς Εὐρώπης πρὸς τὴ Νέα Ἑλλάδα σὲ θέματα κοινωνικῆς οἰκονομίας. Ἡ Ἑλλάδα πρέπει νὰ ἀποκτήσει προλεταριάτο καὶ αὐτὸ σημαίνει ὅτι θὰ πρέπει νὰ κατασκευάσει μεγάλες πόλεις. Οἱ Ἕλληνες θὰ πρέπει νὰ μὴν ἀναπτυχθοῦν μὲ βάση τὴν πλούσια φύση τους ἀλλὰ μὲ τὸν βιομηχανικὸ ἀστικὸ τρόπο τῆς Εὐρώπης, ὁ ὁποῖος στὶς ἡμέρες μᾶς δημιούργησε τὴν Ἀθήνα τῶν 5.000.000 κατοίκων.
.        Ἀπὸ τὸ 1824-1826 ἡ Ἑλλάδα πρόλαβε καὶ ἔλαβε δύο ἐξωτερικὰ δάνεια ἀπὸ Ἀγγλικὲς τράπεζες, τὰ ὁποῖα λόγῳ τῆς κατασπατάλησής τους ὁδήγησαν στὴν πρώτη Ἑλληνικὴ χρεωκοπία σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε, ὅταν τὸ 1826 ἀνέλαβε ἡ κυβέρνηση Ζαΐμη στὸ ταμεῖο, ὑπῆρχαν 16 γρόσια, οὔτε λίρα. Θὰ πρέπει νὰ κρατήσουμε τὸ ὅτι ἀπὸ τὴ γένεση ἀκόμη τοῦ Νέου Ἑλληνικοῦ κράτους συνεχίσθηκε –στὸν οἰκονομικὸ τουλάχιστον τομέα– ἡ λογικὴ τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἡ ὁποία σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν ἀστικὴ λογικὴ τῆς Εὐρώπης δημιούργησε ἕνα ψευτονεοελληνικὸ κράτος. Τὸ χρῆμα κινεῖται συσσωρευτικά, τὸ δάνειο ἔχει τὴν ἔννοια ὅτι ὁ ὀφειλέτης δὲν παίρνει ἀκριβῶς χρήματα ἀλλὰ δεσμεύεται βάσει εἰκονικῶν δανείων ὅτι θὰ ἐξαρτᾶται γιὰ πάντα ἀπὸ τὸ δανειστή του. Τὰ κρυφὰ δάνεια ἔχουν ἀξία καὶ ὄχι τὰ φανερά. Τὰ κρυφὰ σύμφωνα μὲ τὰ ὁποία πωλεῖται ἡ Πατρίς, ἐνῶ τὰ φανερὰ ἐξανεμίζονται τόσο γρήγορα ἀπὸ τοὺς τοκογλύφους, ὥστε γρήγορα νὰ γεννᾶται ἡ ἀνάγκη νέων. Σὲ αὐτὴ τὴ λογικὴ τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἀνακηρύχθηκε τὸ 1830 ἀνεξάρτητο καὶ ἤδη χρεωμένο.
.       Σημασία ἔχει νὰ ἰδοῦμε καὶ τὸν τραπεζικὸ οἶκο τῶν Ρότσιλντ, ὁ ὁποῖος δάνεισε τὴν Ἑλλάδα.Ὁ ἑβραϊκὸς λοιπὸν αὐτὸς οἶκος ἐγκαινίασε τὴ λογικὴ ποὺ σήμερα ὁδηγεῖ στὴν κατάρρευση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους. Δὲν δανείζω, γιὰ νὰ σώσω ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐλέγξω. Οὐσιαστικὰ λλάδα δανείσθηκε προκειμένου ν λεγχθεῖ, διότι λόγῳ τς περχομένης πτώσεως τς θωμανικς ατοκρατορίας πρεπε ν διακανονισθε λεγχος τν δρόμων πρς τν νατολή. Οἱ Ρότσιλντ μὲ βάση τὰ δάνειά τους ζητοῦσαν τὴν Κορινθία καὶ τὴν Ἀχαΐα καὶ ὁ Νικόλαος Σπηλιάδης ἔγραφε ὅτι τὰ δάνεια θὰ ὁδηγήσουν στὸν ὄλεθρο τὸ Ἑλληνικὸ κράτος. Μὲ βάση τὴ νέα ἀστικὴ λογική, ποὺ ἀναπτυσσόταν στὴν Εὐρώπη, οἱ πολεμιστὲς ἀντικαταστάθηκαν ἀπὸ τοὺς ἀστοὺς ἐμπόρους καὶ βιομηχάνους καὶ τραπεζίτες καὶ οἱ λόγχες καὶ τὰ ὅπλα ἔδωσαν τόπο στὸ χρῆμα καὶ στὰ δάνεια.

.       Ἡ μετὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση δημιουργία ἐθνικῶν κρατῶν κατήργησε τὶς αὐτοκρατορίες καὶ τ νέα θνικ κράτη θελαν χρμα γι ν ποδείξουν τν παρξή τους. Τ δίκαιο τοῦ πολέμου, πο σχυε στς ατοκρατορίες, ντικαταστάθηκε π τ δίκαιο τν δανείων τν μικροτέρων κρατν, τὰ ὁποῖα μὴ ἔχοντας τὴ δύναμη τῶν μεγάλων αὐτοκρατοριῶν μπῆκαν στὴν λογικὴ τῆς οἰκονομικῆς αὐτάρκειας. Ἡ θεολογία τοῦ χριστιανισμοῦ καθοδήγησε τὸ Βυζάντιο καὶ ἡ λογικὴ τοῦ καπιταλισμοῦ τὰ νέα μικρότερα ἐθνικὰ κράτη. Ἄλλη θεϊκὴ κυρίως δύναμη συσσώρευσε τὸ Βυζάντιο, χρῆμα προσπάθησε νὰ συσσωρεύσει ὁ νέος εὐρωπαϊκὸς κόσμος.
.       Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἑστίασε στὴν ἵδρυση καὶ οἰκονομικῶν θεσμῶν.Ἵδρυσε Νομισματοκοπεῖο στὴν Αἴγινα καὶ καθιέρωσε ὡς νόμισμα τὸν Φοίνικα ἀντικαθιστώντας τὸ τουρκικὸ γρόσι. Σωστὰ ὁ Κυβερνήτης στράφηκε στὴν γεωργία καὶ στὸ ἐμπόριο, προκειμένου ἡ Ἑλλάδα νὰ ἀποκτήσει δικό της πλοῦτο. Ἔδωσε δάνεια στοὺς νησιῶτες, προκειμένου νὰ προχωρήσουν στὴν ἀγορὰ πλοίων καὶ κατασκεύασε ναυπηγεῖα σὲ Πόρο καὶ Ναύπλιο. Ἵδρυσε τὴν γεωργικὴ σχολὴ τῆς Τίρυνθας καὶ προσπάθησε νὰ καθιερώσει τὴν καλλιέργεια τῆς πατάτας. Ἵδρυσε τὴν Ἐθνικὴ Χρηματιστικὴ Τράπεζα τὸ 1828, ἡ ὁποία μάλιστα καταργήθηκε ἀπὸ τὴν Ἀντιβασιλεία. Τ πρόβλημα εναι τι μόλις Καποδίστριας προσπάθησε ν φτιάξει σχυρ στόλο κα ναυτιλία δολοφονήθηκε. Σν ν λέμε τι μόλις πρτος Κυβερνήτης τῆς Νέας λλάδας προσπάθησε ν οκοδομήσει τν ατοανάπτυξη, δολοφονήθηκε.

.       Ἡ Ἀντιβασιλεία οὐσιαστικὰ εἶναι μία συνέχεια τῆς Εὐρώπης προκειμένου ἡ Ἑλλάδα ὡς γέφυρα πρὸς τὴν Ἀνατολὴ νὰ περάσει ἀπὸ τὸν ὀθωμανικὸ ζυγὸ πρὸς τὸν εὐρωπαϊκὸ ζυγό. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἕνα. Τὸ ἄλλο εἶναι ὁ ἀστικὸς τρόπος ἀνάπτυξης τῆς Ἑλλάδος –τὸ τέλος αὐτοῦ τοῦ μοντέλου σήμερα βιώνουμε. Ἀντὶ δηλαδὴ ἡ Ἑλλάδα νὰ βασισθεῖ στὸν οὐρανό της καὶ στὴν φύση της προσπάθησε κατὰ τρόπο ἀνώμαλο νὰ ἀναπτυχθεῖ –σταδιακά– κατὰ τὸν καπιταλιστικὸ τρόπο τῆς δύσης –ἐνν. ποὺ ἀργότερα θεμελιώθηκε μία γεύση καπιταλισμοῦ κυρίως ἀπὸ τὸν ἀγροτικὸ καπιταλισμὸ τοῦ Τρικούπη, ἀλλὰ ἡ κακὴ ἀνάπτυξη τοῦ κράτους τῆς Ἀντιβασιλείας σκοπὸ εἶχε τὴν ὑδροκεφαλικὴ ἀνάπτυξη συσσωρευμένης κρατικής  δύναμης καὶ ὡς γνωστὸν λίγο πρὶν τὸν καπιταλισμὸ ἢ τὸν κομμουνισμὸ ἡ δύναμη συσσωρεύεται σὲ κρατικὰ ἀνώμαλα στὴν ἀνάπτυξή τους μορφώματα. Πρὸς ἐπίρρωσιν ὅλων αὐτῶν θὰ πρέπει νὰ ἀναφέρουμε τὰ γεγονότα ποὺ συνέβησαν πολλὰ χρόνια ἀργότερα στὴν δύσμοιρη Ἑλλάδα.
.       Τὸ καθεστὼς Ἰωαννίδη ἐπιθυμώντας τὸ μοντέλο τῆς  Ἑλληνικῆς ἀνεξάρτητης ἀνάπτυξης πραγμάτωσε ἔρευνα καὶ ἐξόρυξη καὶ ἐκμετάλλευση ἑλληνικῶν πετρελαϊκῶν κοιτασμάτων. Μέχρι τὸ τέλος τοῦ Δεκεμβρίου τοῦ 1973 εἶχαν ὑπογραφεῖ 18 συμβάσεις σχετικῶν περιεχομένων. Μποροῦμε κάλλιστα νὰ φαντασθοῦμε ποῦ θὰ ἦταν σήμερα ἡ Ἑλλάδα βασισμένη στὸ φυσικό της κόσμο. Ἡ συνέχεια εἶναι γνωστὴ γιὰ τὴν τύχη τοῦ Ἰωαννίδη. Οἱ ἔρευνες καὶ ὅλη ἡ προσπάθεια διεκόπησαν καὶ ἔπειτα ἀπὸ τὴ Βέρνη τὸ 1976  καὶ τὸ Νταβὸς τὸ 1988 ἡ Ἑλλάδα ντροπιαστικὰ ὑποχώρησε ἀποδεικνύοντας ὅτι τὸ ἀστικὸ μοντέλο ἀνάπτυξης καὶ ἡ εὐρωπαϊκή της ἐπαρχιοποίηση καὶ ἡ ἐξ αὐτῆς φίμωσή της τὴν καθυπέταξαν –τὸ τελευταῖο στάδιο σήμερα τὸ βλέπουμε.
.        Πῶς ἀναλύεται ὁ ὅρος ἀστισμός; Ὁ ἀστισμὸς ἐκφράζει ἕνα σύστημα ἀξιῶν,  στὸ ὁποῖο τὸ ἐμπόριο καὶ τὸ κέρδος ἀποτελοῦν παράγοντες κοινωνικῆς προόδου καὶ καταξίωσης. Ἡ Ἑλλάδα σταθερὰ εἰσῆλθε σὲ αὐτὴ τὴν καθαρὰ οἰκονομικὴ λογική. Τὸ Ἔθνος ὡς κοινωνικὴ βάση, ἡ πίστη σὲ ἕνα Κράτος ὠφέλιμο γιὰ ὅλους, ἡ πραγματικὴ ἀνεξάρτητη ἀνάπτυξη ἐξαφανίσθηκαν κάτω ἀπὸ ἕνα κόσμο ὅπου τὸ κέρδος σιγὰ-σιγὰ κατέστρεφε πολιτισμοὺς καὶ σύνορα. Ὁ ἀστισμὸς ἑνοποιεῖ τοὺς πάντες κάτω ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ μόνο λογισμοῦ καὶ ο νθρωποι γίνονται δολοι τν λίγων χάνοντας κάθε προσωπικ κα θνικ προσδιορισμό. Ἡ Ἑλλάδα ἄργησε νὰ ἀναπτύξει τὰ μαρξικὰ κριτήρια τοῦ ἀστικοῦ καὶ βιομηχανικοῦ κράτους –οὐσιαστικὰ ποτὲ δὲν τὰ ἀπέκτησε τουλάχιστον στὸ βαθμὸ τῶν ἀνεπτυγμένων κρατῶν. Ἀλλὰ ὡς σκλάβα τῆς ἀστικῆς Εὐρώπης γρήγορα εἰσῆλθε στὴ λογικὴ τοῦ κέρδους καὶ τῆς οἰκοδόμησης ἑνὸς κράτους ποὺ δὲν ἀναπτύσσει τοὺς Ἕλληνες ὡς τέτοιους σὲ σχέση μὲ τὴν πλουσία πατρίδα τους ἀλλὰ τοὺς ἀναγκάζει νὰ ἐπαναπαύονται κάτω ἀπὸ ἕνα κράτος, τὸ ὁποῖο ὅταν ὅλα θὰ τὰ ἀπολέσει, ο λληνες θ εναι σκλάβοι στν δια πατρίδα τους. Οὕτως ἢ ἄλλως τὸ κράτος δὲν εἶναι τὸ τέλος ἀλλὰ ὁ μεσάζων παράγοντας ἀπὸ τὸ πέρασμα πρὸς τὸν καπιταλισμὸ ἢ τὸν κομμουνισμό.

.      Ἂς δώσουμε κάποια πειστήρια γιὰ τὰ τελευταῖα δύο κριτήρια. Ἡ Ἑλλάδα εἰσῆλθε σὲ μία οἰκονομικὴ λογικὴ- ἀντὶ νὰ ἀναπτυχθεῖ μὲ βάση τὴν πλουσία φύση της.
.       Ὁ Ὄθωνας ἔλαβε δάνειο 60.000.000 φράγκων καὶ μάλιστα τὴν τρίτη δόση οὐδέποτε τὴν ἔλαβε ἡ Ἑλλάδα, διότι πῆγε πρὸς τὰ ἔξοδα τοῦ Βαυαρικοῦ στρατοῦ. Τὸ ἔτος 1835 ἔλειπαν ἀπὸ τὰ ταμεῖα 1.000.000 δραχμὲς πρὸς ἀποπληρωμὴ χρεῶν. Ὁ Ὄθωνας θέσπισε μονοπώλια στὴ λογικὴ τοῦ καπιταλισμοῦ (τὸ  ἁλάτι κ.ο.κ). Ἡ εὔφορη Ἑλλάδα γινόταν λόγῳ τοῦ κρατικοῦ ἀστισμοῦ πολὺ φτωχή, οἱ ἄνθρωποι ἔχαναν τὴ φύση καὶ τὴν πραγματικὴ ἐγχώρια πρωτογενῆ ἀνάπτυξη καὶ δεμένοι στὸ ἅρμα τοῦ κράτους θὰ φθάσουν στὴν ἐξαθλίωση τῶν ἡμερῶν μας. Ἡ χρεωκοπία τοῦ 1843 ἦταν κάτι τὸ ἀναπόφευκτο. Οἱ Ἕλληνες συμμετεῖχαν στὴν οἰκονομία, ὅσο τοὺς ἐπέτρεπαν οἱ κρατιστὲς καὶ ἡ καπιταλιστικὴ λογικὴ τοῦ κράτους ποὺ συσσωρευτικὰ ἄρχιζε καὶ στὴν Ἑλλάδα δειλὰ νὰ δουλεύει, ὁδήγησε στὸ χρέος καὶ στὴν κατάρρευση.
.           Ἂς δοῦμε ὅμως καὶ τὸ κράτος ποὺ ἀναπτυσσόταν. Πρὶν δώσουμε τὸ νέο τύπο κράτους-ἔθνους, ποὺ ἀναπτυσσόταν στὴν βιομηχανικὴ πλέον Εὐρώπη θὰ πρέπει νὰ κάνουμε μία ἀπαραίτητη διευκρίνιση. Ἡ περίπτωση τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀκριβῶς ἀντίθετη μὲ αὐτὴ τῆς Ρωσίας καὶ μετέπειτα Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ φανερώνει ὅτι οἱ ἐξουσιαστὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου ὡς νέος Προκρούστης ἔκοβαν καὶ ἕραβαν τὸν κόσμο κατὰ τὴν θέλησή τους. Ἐνῶ λοιπὸν ἡ Ρωσία σὲ καμμία περίπτωση δὲν πληροῦσε τὰ κριτήρια τοῦ Μάρξ, προκειμένου νὰ προκύψει ἐκεῖ ἡ ἐπανάσταση τῶν μπολσεβίκων, αὐτὴ ἐπιβλήθηκε σὲ μία ἀγροτικὴ καὶ σὲ καμμία περίπτωση βιομηχανικὴ χώρα-ἄσχετα μὲ τὴν μετέπειτα ἀναγκαστικὴ ἐκβιομηχάνιση τῆς σοβιετικῆς ἕνωσης. Ἡ Ἑλλάδα ἐνῶ δὲν πληροῦσε κανένα κριτήριο, προκειμένου νὰ καταστεῖ χώρα καὶ κράτος, ποὺ θὰ ἀναπτυσσόταν σύμφωνα μὲ τὰ οἰκονομικὰ κριτήρια τῆς Δύσης παρὰ ταῦτα –χωρὶς ποτὲ νὰ καταστεῖ βιομηχανικὴ χώρα τύπου σοβιετικῆς ἕνωσης– ἄρχισε κρατικὰ καὶ διοικητικὰ νὰ ἀναπτύσσεται (ἀπὸ τὴν ἀντιβασιλεία καὶ μετὰ) μὲ ἕνα τρόπο ποὺ ἅρμοζε σὲ ἀστικὰ κράτη (ἐννοοῦμε τὴν σταδιακὴ ὑδροκεφαλικὴ συσσώρευση τῶν ἀνθρώπων σὲ μεγάλα ἀστικὰ κέντρα, τὴν δημόσια ὑπερτροφικὴ ἀνάπτυξη τῆς διοικήσεως καὶ τὴν θέληση τῶν ἀνθρώπων νὰ ἡσυχάσουν πίσω ἀπὸ τὸ δημόσιο τομέα -κάτι ποὺ τὸ σιγούρευσε ὁ Βενιζέλος μὲ τὴν μονιμότητα τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων τὸ 1911- ἀλλὰ κυρίως τὴν ἀπόλυτη προσήλωση τῆς χώρας σὲ οἰκονομικὸ καὶ ὑλικὸ τρόπο ζωῆς καὶ ἀνάπτυξης ξένο πρὸς τὴν φύση τοῦ Ἕλληνα καὶ τῆς Ἑλλάδας).
.        Ἐνῶ τὸ συγκεντρωτικὸ καὶ ὑπὸ ὅρους φεουδαρχικὸ Βυζάντιο ἔδωσε τὴν θέση στὶς κοινότητες, οἱ ὁποῖες ἁπανταχοῦ τῆς Ἑλλάδας κρατοῦσαν ὅλη τὴν χώρα ζωντανὴ κάτω ἀπὸ τὴν ἐκμετάλλευση τῆς πλουσίας φύσεώς της καὶ μάλιστα στὰ ἀπάνθρωπα χρόνια τῶν ὀθωμανῶν, νέα λλάδα πεμπόλησε τς πελευθερωμένες κα ποκεντρωμένες κοινότητες, ο ποες λοκληρωτικ θ τν νέπτυσσαν κα φοσιώθηκε στν στικ νιση κα τυχη νάπτυξη. Ἤδη ὁ προεκλογικὸς ἀγώνας ἀπὸ τὸν Κουμουνδοῦρο ἕως τὸν Τρικούπη περιελάμβανε προσπάθεια δημόσιας πατρωνείας τῶν ἐκλογέων, ὑπόσχεση γιὰ σίγουρη δουλειὰ καὶ καλὴ δημόσια θέση. Οἱ Ἕλληνες ἔπεφταν στὴν παγίδα τοῦ νέου δυτικοῦ κράτους, ποὺ ἤθελε νὰ μαζεύσει τοὺς ἀνθρώπους κάτω ἀπὸ τὴν ψευτοκαλοπέραση τοῦ καπιταλισμοῦ, χωρὶς νὰ τοὺς ἀναπτύσσει μὲ κοινὰ ἐθνικὰ κριτήρια μέσα σὲ ἕνα κράτος ποὺ πλέον προσπαθεῖ χωρὶς νὰ τὰ καταφέρνει νὰ ἀναπτύσσεται κατὰ ἐξειδικευμένο βιομηχανικὸ τρόπο ἀφήνοντας πίσω παραδοσιακὲς μορφὲς οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης –οἱ ὁποῖες θὰ ἔσωζαν πιθανῶς τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν Τρικούπεια χρεωκοπία, σύμφωνα πάντα μὲ τὸν τρόπο τοῦ Καποδίστρια. Ὁ Τρικούπης κάνει ἀπεγνωσμένες προσπάθειες νὰ μειώσει τὸ δημόσιο κόστος –μείωσε τοὺς βουλευτὲς ἀπὸ 240 σὲ 150.Ὅμως τὰ χρηματοπιστωτικὰ παιχνίδια ποὺ  κορυφώνονται στὶς ἡμέρες μας καὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ κανονίζουν τὴ μοίρα τοῦ συγχρόνου κόσμου κανόνισαν τὴν Τρίτη Χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδας τὸ 1893. Ὁ Γεώργιος ὁ Α΄ δὲν συναίνεσε στὴν σύναψη νέου δανείου καὶ μάλιστα ἀπὸ τὰ ἀνάκτορα ἔφυγε κρυπτογραφημένο τηλεγράφημα πρὸς τὸ Λονδίνο, τὸ ὁποῖο ἔδινε ἐντολὴ νὰ πωληθοῦν στὸ χρηματιστήριο πολλῶν ἑκατομμυρίων ὁμόλογα Ἑλληνικῶν δανείων, τὰ ὁποῖα ἦταν δελεαστικὰ λόγῳ πιθανοῦ νέου δανείου. Ἡ παραίτηση καὶ ἡ διαφωνία τοῦ Τρικούπη ὁδήγησε στὴν τρίτη χρεωκοπία. Ἡ Ἑλλάδα δὲν ἀναπτυσσόταν μέσα ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ψυχή της σύμφωνα μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὁδήγησε στὸ θαῦμα τῆς Ἀθήνας  τοῦ Περικλῆ –ὁ ὁποῖος τόσο ὄμορφα περιγράφεται στὸ κεφ. 39 τοῦ Ἐπιταφίου.
.        Σὲ μία ἐποχὴ ὅπου στὴν Ἑλλάδα προσαρτήθηκε ἡ Θεσσαλία, ἡ Ἑλλάδα πτώχευσε καὶ αὐτὸ συνέβη, διότι σταδιακ πομακρυνόταν π τν συνεπ πρς τν παραδοσιακ αυτό της τρόπο νάπτυξης. ναν τρόπο πο Καποδίστριας φαίνεται ν τν εχε ραματιστε. Κανεὶς δὲν μειώνει τὸ τεράστιο ἔργο τοῦ Τρικούπη. Ἀλλὰ τὰ 914 χλμ τοῦ σιδηροδρόμου θέλουν μεταφορὰ ἐξειδικευμένων βιομηχανικῶν προϊόντων, ποὺ ἡ Ἑλλάδα δὲν διέθετε. Μέχρι νὰ ἔλθει αὐτὴ ἡ ποθητὴ ἡμέρα, ἡ Ἑλλάδα ἐπιβαλλόταν νὰ ἀρχίσει τὴν ἀνεξάρτητη ἀνάπτυξή της ἀπὸ τὴν γεωργία καὶ τὴν κτηνοτροφία καὶ τὴν πλουσία φύση της. Ἔπρεπε νὰ γίνει πλήρης ἀναδασμὸς τῆς γῆς, μέσα ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ψυχὴ νὰ ἀναπτυχθεῖ ἡ Ἑλληνικὴ οἰκονομία. Σ συνδυασμ μ μία ναπτυσσόμενη τεχνικ κπαίδευση θ πρεπε λληνες ν κμεταλλευθον πλήρως τν πίστευτο ρυκτ πλοτο τς χώρας μας. Ἡ βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι ἕνα ἑπόμενο βῆμα, ὅταν οἱ βιοτεχνίες μέσα ἀπὸ τὴν ἀπόκτηση τῆς κατάλληλης τεχνογνωσίας θὰ μεταλλάσσονταν σὲ βιομηχανικὲς μονάδες. μως τακτικ τν ξένων δυναστν ν συστήσουν να κράτος δυτικο τύπου πο στηριζόταν στν καπιταλιστικ συσσώρευση, στν τραπεζικ κα μολογιακ νάπτυξη χωρς τὴν συμμετοχ τς θνικς ψυχς κα τν ατόνομη κμετάλλευση το θνικο πλούτου δήγησε τν λλάδα στν θεμελίωση νς κράτους δούλου τν δανειστν κα τς Ερώπης. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ ἀποξήρανση ἀπὸ τὸν Τρικούπη τῆς λίμνης τῆς Κωπαΐδας, ἡ διάνοιξη τοῦ ἰσθμοῦ τῆς Κορίνθου κ.ἄ. εἶχαν ὡς σκοπὸ τὴν βιομηχανικὴ ἀνάπτυξη τῆς χώρας. Ὅμως λλάδα ποτ δν ναπτύχθηκε βιομηχανικά, διότι ο Μεγάλες Δυνάμεις τν θελαν μόνο ς πέρασμα στν νατολ ἐφαρμόζοντας στὸν διοικητικὸ μόνο τομέα τὸ βιομηχανικὸ σκεπτικὸ-συσσωρευμένη ὑλικὴ ἐξουσία ἐλέγχου τῶν μαζῶν καὶ τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ μέσα  ἀπὸ τὴν ἀποθέωση τοῦ οἰκονομικοῦ καὶ ὑλικοῦ τρόπου ζωῆς.

.       Διὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι μὲ τὴν Μικρασιατικὴ καταστροφὴ τοῦ 1922 ὁ πληθυσμὸς τῆς Ἑλλάδας αὐξάνεται, ὁ Ἑλληνισμὸς συρρικνώνεται καὶ εἶναι μία πρώτης τάξεως εὐκαιρία οἱ ὥριμοι παραγωγικὰ Μικρασιάτες σὲ μία ὡραία σύνθεση μὲ τοὺς ντόπιους Ἑλλαδίτες νὰ ὁδηγήσουν τὴν Χώρα σὲ ἕνα οἰκονομικὸ θαῦμα. Πῶς ὅμως; Ἡ Ἑλλάδα εἶναι στενὰ δεμένη στοὺς διεθνεῖς τοκογλύφους. Ἡ φορολογικὴ ἐπιβάρυνση παραμένει δυσβάστακτη καὶ σὲ σχέση μὲ τὴν ἀντίστοιχη πρὶν τὸν πόλεμο ἔχει αὐξηθεῖ 37 φορές!!!Ἀπὸ τὸ 1924 ἕως τὸ 1930 εἰσέρρευσαν στὴν Ἑλλάδα –σύμφωνα μὲ τὸ νέο δυτικοῦ τύπου κράτος-1.160.000 χρυσὰ φράγκα, ἐκ τῶν ὁποίων τὸ 78% ἦταν δάνεια!!!.Τὰ δάνεια αὐτὰ χρησιμοποιήθηκαν γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν προσφύγων, τὴν ἀποπληρωμὴ δανείων, τὴν ἀποκατάσταση τῆς δραχμῆς καὶ παραγωγικά. Αὐτὸ εἶναι φυσικὸ νὰ συμβαίνει. Οἱ περιουσίες τῶν Μικρασιατῶν προσφύγων, ποὺ θὰ λύτρωναν τὴν Ἑλλάδα παραγωγικά, οὐδέποτε ἐδόθησαν. Οὐδέποτε ἡ Ἑλλάδα ἀναπτύχθηκε μὲ ρίζες ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὴν λαϊκὴ ἐθνικὴ ψυχὴ σὲ κάθε μεριὰ καὶ πιθαμὴ τῆς Ἑλληνικῆς γῆς. Ἡ ἐκδυτικοποίηση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους γοργὰ προχωροῦσε. Οὔτε ἡ γῆ δινόταν σὲ ἀκτήμονες καὶ ὅταν ὁ Βενιζέλος ἔκανε τὴν ἀγροτικὴ μεταρρύθμιση τὸ 1917, ἡ ὅλη ἱστορικὴ κατάσταση τὰ διέλυσε ὅλα. λληνικς λας τεχνηέντως προχωροσε σ μία μαρξικ κοινωνικ πόλωση, ν σύμφωνα μ τ ρχαιοελληνικ πρότυπο λληνικς ορανς κα γ θ μποροσαν ν διαφυλάξουν να σόρροπο τρόπο θνικς νάπτυξης. Τὸ 1930 ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν δανείων ἀπορροφοῦσε τὸ 30% τῶν ἐσόδων. Μέχρι τὸ 1932 εἴχαμε ἀποσβέσει 2.380.000.000 χρυσὰ γαλλικὰ φράγκα καὶ πάλι χρωστούσαμε 2.000.000.000 χρυσὰ φράγκα ἐπίσης. Τὸ 1932 ἡ Ἑλλάδα εἰσῆλθε στὸν Δ.Ο.Ε (Διεθνῆ Οἰκονομικὸ ἔλεγχο) μὲ ἀποτέλεσμα τὴν τέταρτη πτώχευση. Ἡ πολιτικὴ εἰδικὰ τοῦ Ι. Μεταξᾶ ἦταν ἀπόλυτα πρὸς τὸν σωστὸ ἐθνικὸ καὶ κοινωνικὸ προσανατολισμὸ ἀλλὰ καὶ ὁ Ἐθνικὸς Κυβερνήτης καὶ ὁ Ἐλ. Βενιζέλος νωρίτερα καθοδηγοῦνταν στὶς τελικές τους ἐπιλογὲς ἀπὸ τὰ τεκτονικὰ δόγματα -ἡ ἀφανὴς ἱστορία κάποτε πρέπει νὰ ἀποκαλυφθεῖ.
.         Μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο ὁ Σπύρος Μαρκεζίνης ὡς ὑπουργὸς συντονισμοῦ ἀποφάσισε τὴν ὑποτίμηση τῆς δραχμῆς κατὰ 100% καὶ τὰ οἰκονομικὰ μέτρα, ποὺ πῆρε, ὁδήγησαν στὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη. Καὶ πάλι ὅμως ἡ χώρα δὲν αὐτοαναπτυσσόταν ἀλλὰ ἔπαιρνε συνεχῶς ξένα δάνεια. Μέχρι τὸ 1945 εἶχε συνάψει ἡ Ἑλλάδα τρία δάνεια ἀξίας 145 ἑκ. δολ. Τὸ δημόσιο χρέος ἀποτελεῖται καὶ ἀπὸ τὸ προπολεμικὸ ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ μεταπολεμικό. Τὸ προπολεμικὸ ἕως τὸ 1962 ἦταν τὸ τριπλάσιο τοῦ μεταπολεμικοῦ.
.       Ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς θὰ κυβερνήσει ἀπὸ τὸ 1955-1963. Εἶναι τὸ περίφημο θαῦμα τῆς ἐποχῆς Καραμανλῆ . Τὸ 1955-63 ἡ Ἑλλάδα ἦταν ἡ δεύτερη ἀναπτυσσόμενη χώρα πίσω ἀπὸ τὴν Γερμανία. Ἔγιναν ἔργα στὴν γεωργία καὶ στὴν βιομηχανία καὶ στὸν τουρισμό. Γιατί μως χώρα δανειζόταν; Διότι εχε κα τ παλαι δάνεια –τ ποα τ εχαν κατ μεγάλο ποσοστ διακανονίσει μετέπειτα ο πολιτικο ως τ 1967- λλ κυρίως γιατί δν κμεταλλευόταν λλάδα τν ρυκτό της πλοτο πόλυτα, στε ν καταστε πλήρως οκονομικ κα θνικ νεξάρτητη. Τ λληνικ κράτος πηρετοσε τν ννοια το καλο συμμάχου τς Ερώπης κα τς μερικς. Ἦταν ἡ Ἑλλάδα πέρασμα στὴν Ἀνατολὴ καὶ τὸ κράτος ἦταν τόσο καλό, ὥστε οἱ Ἕλληνες νὰ ξεγελιοῦνται καὶ νὰ ὑπακούουν στὶς  ἐπιλογὲς τῶν ἡγετῶν. Σὲ ἐποχὲς ποὺ ἄρχισε νὰ χάνεται ἡ Κύπρος καὶ ἡ Ἑλλάδα νὰ ὁδηγεῖται στὰ τελικά της σύνορα. Μετὰ τὸ 1955 ἡ Ἑλλάδα συνῆψε 28 δάνεια συνολικοῦ ὕψους 406,4 ἑκ. δολ. Τὰ βασικὰ ὄπλα τῆς Ἑλλάδας ἦταν τὸ ναυτιλιακὸ συνάλλαγμα, ὁ τουρισμός, τὸ μεταναστευτικὸ συνάλλαγμα καὶ οἱ ἐξαγωγὲς ἀγροτικῶν προϊόντων. Ἡ ἀντιπαροχὴ δούλεψε ἐξωπραγματικὰ ἀλλά, ὅπως εἴπαμε, ἡ Ἑλλάδα ἀναπτυσσόταν  ἑτερόφωτα –μὲ ἐντολὲς τῶν προστατριῶν δυνάμεων- καὶ ὄχι αὐτόφωτα, ὥστε νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ πραγματικὸ οἰκονομικὸ θαῦμα.
.          Ἐπὶ ἑπταετίας –ἂν καὶ τὸ κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ πρόγραμμα τῶν συνταγματαρχῶν ἦταν πρὸς τὴν κατεύθυνση τῆς κοινωνικῆς ἐξομάλυνσης καὶ ἀνακούφισης– ἡ χώρα ἐστράφη πρὸς τὴν Βιομηχανία, ἀλλὰ μὲ Ἀμερικανικὰ κεφάλαια καὶ ἐπενδύσεις. γιγαντισμς τν μεγαλουπόλεων συνετελέσθη π πταετίας Συνταγματαρχν κα εναι βάση πάνω στν ποία Καραμανλς κα τ ΠΑΣΟΚ κτισαν τ ρρωστο μεταπολιτευτικ κράτος πο σήμερα πνέει τ λοίσθια. Ἡ Ἑλλάδα ὑποδουλώθηκε στὰ δάνεια καὶ στὶς ἐπενδύσεις τῶν προστατριῶν δῆθεν δυνάμεων. Μαζεμένοι ο νθρωποι στς μεγαλουπόλεις χασαν τν παραγωγικ λευθερία τους, παιθρος ποδυναμώθηκε, ἡ ἑλληνικὴ φύση δὲν μπόρεσε νὰ βοηθήσει τὴν δημιουργία ἑνὸς ἀνεξαρτήτου οἰκονομικὰ κράτους. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἐπὶ ἑπταετίας συνταγματαρχῶν διογκώθηκε κατὰ 50% ἡ μετανάστευση τῶν ἀνθρώπων τῆς ὑπαίθρου πρὸς τὴν Ἀθήνα καὶ τὰ ὑπόλοιπα μεγάλα ἀστικὰ κέντρα. Ἡ οἰκοδόμηση αὐτοῦ τοῦ δυτικο δροκεφαλικο κράτους, που ο νθρωποι ντιπαραγωγικ μαζεύονται στς μεγαλουπόλεις προκειμένου ς χαμηλόμισθοι ργάτες ν λιμοκτονον λλ κα  λεγχόμενα ν εναι φεδρεία τν ξουσιαστν ατο τοῦ κόσμου ο ποοι μέσα π τν ψευτοαντιπαράθεση μ τος πλουσίους κρατον λεγχόμενες τς μάζες το λαοο ποες στ φυσικό τους μέρος (παιθρο) μ δική τους παραγωγ θ ταν πολ πι πικίνδυνες –διέλυσε τν λλάδα. Ἡ Ἑλλάδα μόνο ἐξωτερικὰ ἔγινε δυτικὸ κράτος. Ἐσωτερικὰ δὲν ἀνέπτυξε καμμία ἀστικὴ βιομηχανία. Ἄρα φθάσαμε νὰ ἔχουμε δημοσίους ὑπαλλήλους, φθάσαμε νὰ ἐλέγχουμε τοὺς Ἕλληνες μέσα ἀπὸ τὶς μεγαλουπόλεις καὶ τὶς ψευτοανάγκες ποὺ αὐτὲς γεννοῦν, ὁ Ἕλληνας μακριὰ ἀπὸ τὴν ὕπαιθρο σὰν τὸν Ἀνταῖο ἀργοπεθαίνει. Σήμερα μαζ μ ατ τ κράτος πεθαίνει κα λλάδα σν νεξάρτητη ντότητα.

.        Tὸ grosso mondo εἶναι ἡ κατασκευὴ τοῦ ἀστικοῦ κράτους, τὸ ὁποῖο τώρα θὰ ἀναλύσουμε. Ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὴν πλήρη αὐτοανάπτυξη, ποὺ θὰ τὴν ἔκανε μία νέα κλεινὴ χώρα, προχώρησε στὴν δορυφοριοποίησή της, στὴν ὑπακοὴ σὲ σκωτικὰ καὶ γαλλικὰ δόγματα καὶ πάει λέγοντας. Ἡ μαρτυρία τοῦ Νίκου Μάρτη (ὑπουργοῦ τῶν κυβερνήσεων Καραμανλῆ εἶναι σοκαριστική. Ὡς ὑπουργὸς Βιομηχανίας ἀπὸ τὸ 1958-1961 εἰσηγήθηκε -θὰ δηλώσει χρόνια ἀργότερα- νὰ ψηφισθεῖ ὁ πρῶτος νόμος γιὰ ὑδρογονάθρακες. Κήρυξε ἔκπτωτο τὸν Ἑλληνοαμερικανὸ Χέλη, ὁ ὁποῖος -ἄκουσον ἄκουσον– τὸ 1932 σύναψε σύμβαση μὲ τὸ ἑλληνικὸ δημόσιο καὶ δέσμευσε τὴν χώρα γιὰ 100 χρόνια. Ὁ κ. Μάρτης προσπάθησε μὲ τὸν κ. Ματέϊ (πρόεδρο τῆς Ἰταλικῆς Κρατικῆς Ἑταιρείας Πετρελαίων)νὰ ἀρχίσουν ἐξορύξεις ἀπὸ τὸ Ἰόνιο. Ὁ περίεργος θάνατος τοῦ τελευταίου διέκοψε τὶς προσπάθειες καὶ σὲ συνδυασμὸ μὲ ὅσα εἴπαμε γιὰ τὸν Ἰωαννίδη παραπάνω ἡ Ἑλλάδα δὲν προχώρησε σὲ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἡ Ἑλλάδα ἔχει οὐράνιο (7 τόνους), νικέλιο, χρυσὸ ἄργυρο καὶ χρώμιο  καὶ βωξίτες. Ὁ κ. Μάρτης πιστεύει δύο ἐκπληκτικὰ πράγματα.1ο ἐὰν ἀξιοποιηθεῖ ὁ πλοῦτος αὐτὸς ἡ Ἑλλάδα θὰ ἐξελιχθεῖ διαφορετικὰ καὶ 2ο ἡ Εὐρώπη θὰ εἶναι πλήρης σὲ πολλὰ καὶ διαφορετικὰ σημαντικὰ ὀρυκτά.
.         Τὸ Ἑλληνικὸ κράτος δὲν μπόρεσε δυστυχῶς νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὴν ἔννοια τοῦ κράτους, ὅπως αὐτὴ ἀρχίζει νὰ ἀναπτύσσεται στὴν Καρτεσιανὴ Εὐρώπη τοῦ ἐγωϊστὴ  ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἀπόκτησης τοῦ ἐγωκεντρικοῦ cogito. Ὁ Χόμπς βλέπει τὸ κράτος σὰν τὴν δυνατότητα τοῦ Λεβιάθαν νὰ ἐξουσιάσει τὰ πάντα γιὰ χάρη ἢ τῆς καλοπέρασης καὶ ἡσυχίας τῆς ἐξουσίας ἢ τῆς τελικῆς εὐόδωσης τῆς κοινωνικῆς εἰρήνης. Ὁ Χάμπερμας ἔχει κάνει καλὴ δουλειὰ καὶ διαβλέπει ὅτι στὸν ἀντίποδα τοῦ ἐσωτεριστῆ Χόμπς ἵσταται ὁ ἐξωτερικὸς Μακιαβέλι, ὁ ὁποῖος στὸ βωμὸ τῆς δυναμικῆς ἐλεγξιμότητας ἀνθρώπων καὶ ἐπιδιώξεων τὸ κράτος καὶ ὁ ἡγέτης θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἀμείλικτοι. Ἂς προσέξουμε κάτι πράγματι τὸ πολὺ σημαντικό. Τὸ κράτος χάνει τὴν πλατωνικὴ χροιὰ τελείως ἀλλὰ καὶ τὴν ἀριστοτελικὴ ἠθικότητα. Δὲν εἶναι πλέον ὁ ὀργανισμὸς ἐκεῖνος ὅπου οἱ φιλόσοφοι φωτίζουν τὶς μάζες, προκειμένου ὅλοι μαζὶ νὰ ἐξέλθουν τοῦ σπηλαίου. Τώρα τὸ κράτος εἶναι ὁ πρόσκαιρος μεσάζων ἀνάμεσα στὸν ἐξουσιαστὴ καὶ στὶς μάζες καὶ ἐπιζεῖ μόνο ὅσο χρειάζεται ὁ πρῶτος νὰ ἐπικρατήσει στὸν δεύτερο.Τὸ ἀστικὸ προλεταριακὸ κράτος –τὸ ὁποῖο γιὰ μένα ποιοτικὰ εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο- δὲν ξεφεύγει ἀπὸ αὐτὸ τὸν νόμο. Ὑπάρχει γιὰ ὅσο καιρὸ χρειάζεται οἱ μάζες νὰ πεισθοῦν ὅτι οἱ παλαιοὶ φεουδάρχες εἶναι κακοί. Ὑπάρχει γιὰ ὅσο καιρὸ χρειάζεται νὰ πεισθοῦν τὰ ἀνθρώπινα θύματα ὅτι ὁ καπιταλισμὸς ὀμορφαίνει μὲ τὰ ἀγαθὰ καὶ τὶς παρεχόμενες ὑπηρεσίες τὴν ζωὴ καὶ τὴν καθημερινότητα. Ὑπάρχει γιὰ τὸν χρόνο ποὺ χρειάζεται τὸ προλεταριάτο νὰ μὴ ζητεῖ τὴν ὑπέρβαση αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἀλλὰ νὰ κυνηγᾶ νὰ κλέψει τὴν μπουκιὰ τῆς ὕλης ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ καπιταλιστῆ. Σήμερα δεμένοι λοι στν λικ  τρόπο ζως περιμένουν τν πλήρη ρομποτοποίησή τους.
.        Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ κράτος τῆς ἀστικῆς δεξιᾶς, τὸ ὁποῖο εἶναι συγκοινωνοῦν δοχεῖο, ἀδελφάκι θὰ λέγαμε, μὲ τὸ προλεταριακὸ κράτος ,ποὺ τόσοι καὶ τόσοι ὀνειρεύθηκαν για  τὴν Ἑλλάδα. Ατ σχύει πολ πλ διότι κα καπιταλισμς προέρχεται π τν δια πηγ μ τν κομμουνισμό. Προέρχεται ἀπὸ τοὺς συγχρόνους ἐξουσιαστὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου οἱ ὁποῖοι μ κριτήριο τ χρμα -καὶ ὄχι τὸ κριτήριο τοῦ αἵματος ἢ τῆς πόλης (Ἐπιτάφιος Περικλέους)- ἔστησαν τὸν σημερινὸ κόσμο. Ο λίγοι πο τ χουν (καπιταλιστς) προωθον τ γαθ στος πολλούς. Ο πολλο (προλετάριοι) θέλουν ατ πο χουν ο λίγοι. κόσμος κινεται μόνο γύρω π τ ψευτοκαπιταλιστικ γαθ κα χάνεται ντικ συνέχεια λλ κα νώτερος χαρακτήρας τν πολιτισμν κα τν κρατν, νώτερη διάπλαση περ τ πνευματικ τν πολιτν.

.       Ἡ ἀστικὴ δεξιὰ εἰδικὰ μετὰ τὸ 1950 αὐτὸ τὸ κράτος –σκυτάλη ἔχτισε. Σκυτάλη ποὺ παραδόθηκε  πρὸς τὸ κράτος, ποὺ ἦλθε τὸ 1981 ἀπὸ τὸ ΠΑΣΟΚ, τὸ τέλος τοῦ ὁποίου σήμερα διαβλέπουμε.; λη πορεία τς λλάδας θ πρέπει ν ξετασθε κάτω π τὴν διαλεκτικ σχέση –πίπλαστη τελείως-καπιταλιστικο κράτους κα κομμουνιστικο κράτους. Ατ γκλώβισε τν λληνα, τν πομάκρυνε π τὴν Μητέρα λληνικ Φύση ώνια παραγωγικ πηγ– κα τν φθασε στ σήμερα, που τ Κράτος το λέει «βρς τρόπο ν πιβιώσεις». Ἡ Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ 1950, πέρα ἀπὸ τὰ δανεικὰ στηρίγματα, ἀναπτύχθηκε τόσο ὅσο χρειαζόταν γιὰ νὰ στηρίξει τὸ παραπάνω μοντέλο ἀνάμεσα στὸ ἀστικὸ καὶ στὸ προλεταριακὸ κράτος. Τ λληνικ θαμα τς οκονομίας π τ 1950-1974 πετράπη σ τέτοιο βαθμό, στε ολληνες ν δελεασθον κα ν πιστεύσουν ν εσχωρήσουν στ παιχνίδι κομμουνισμο κα καπιταλισμο ποποιούμενοι τς παράδοσης κα το λληνικο τρόπου οκονομικς ναπτυξης, ὁ ὁποῖος πιστεύει ὅτι πάνω ἀπὸ ὅλα εἶναι ἡ Φύση καὶ ἡ ἐκμετάλλευσή της. Ὁ δυτικὸς καπιταλισμὸς καὶ τὸ ἀντίπαλο δέος γρήγορα σκέπασαν ὅλους τοὺς Ἕλληνες ἐργαζομένους. Ο πόλεις γέμισαν, ο πίπλαστες νάγκες ρχισαν ν  κανοποιονται π τ τεράστια σοπερ μάρκετ, κοινωνικς πόλεμος διχαστικς ρχισε ντονος –ο πολλο ν φνε τος λίγους. Δύο συνέπειες. Οἱ ἐξουσιαστὲς αὐτοῦ τοῦ κόσμου ἤλεγξαν τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες καὶ ἡ πραγματικὴ Ἑλλάδα τῆς γῆς καὶ τῆς ὑπαίθρου πεθαίνει μέσα ἀπὸ τὸ ἀνώμαλο ἀντιπαραγωγικὸ μοντέλο, ποὺ τόσα χρόνια τώρα  ἔχει υἱοθετήσει ἡ ἀστικὴ δεξιὰ ἀλλὰ καὶ τὸ «ἀριστερὸ» ΠΑΣΟΚ.

.       Ἡ ἀστικὴ δεξιὰ ἀναπτύχθηκε ἐπάνω σὲ τρεῖς πυλῶνες. Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ ἔλεγχος τῶν ἀνθρώπων, ὅταν αὐτοὶ θὰ  ἔλθουν στὴν ὥρα τῆς σύνταξης. Ὁ δεύτερος εἶναι ἡ σταδιακὴ ἔλλειψη ἐργοδοτικῶν εἰσφορῶν, ὅταν ὁ συνταξιοῦχος θὰ εἶναι ἄνω τῶν 65 ἐτῶν καὶ ἀνταποδοτικά, καὶ ὄχι ἀναδιανεμητικά, θὰ τὰ πληρώνει ὅλα. Σταδιακὰ ὅλα θὰ προχωρήσουν πρὸς τὴν ἰδιωτικὴ ἀσφάλιση, ἐκεῖ ὅπου ὁ κοινωνικὸς ἱστὸς θὰ ἔχει πλέον τελείως διαλυθεῖ. λλάδα θ σταματήσει ν πάρχει κα λα θ γίνουν μία Καλλικρατικ περιφέρεια πο θ φήσει γι πρώτη φορ στ στορικ χρονικ νοιχτς τς πύλες τς Μεσογείου στς Μεγάλες Δυνάμεις  πρς τν νατολή. Τὸ σημαντικό, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπει νὰ τονίσουμε εἶναι ὅτι οἱ πολιτικοὶ τῆς ἀστικῆς δεξιᾶς ἦταν –καὶ εἶναι –ἀδελφάκια μὲ τοὺς πολιτικοὺς τοῦ ἀριστεροῦ φάσματος, ὅπως ἤδη ἀναλύσαμε. Μαζ γκλωβίζουν τν κόσμο σ οκονομικ διλήμματα ποὺ προέρχονται εἴτε ἀπὸ τοὺς καπιταλιστὲς εἴτε ἀπὸ τοὺς φτωχούς. κόσμος πιστεύει ετε τν να ετε τν λλο κα χάνει τν λήθεια πο βρίσκεται πέρα π ατούς. Ἡ πρόσφατη ἀναρρίχηση τοῦ πλουσιοτέρου Κινέζου στὴν Κεντρικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ κόμματος φανερώνει τὸν γάμο ποὺ ἐπιτυγχάνεται ἀνάμεσα στὰ παραπάνω ἀδελφάκια.
.         Ἡ ἀστικὴ δεξιὰ ἀντὶ νὰ ἀναδείξει τὸ ἐθνικὸ ὑπόβαθρο τῶν Ἑλλήνων καὶ τὴν τεράστια φυσικὴ ἀνάπτυξη ποὺ μπορεῖ ἡ ἐθνικὴ λαϊκὴ Ἑλληνικὴ ψυχὴ ἀπόλυτα νὰ ἐπιτύχει –εἰδικὰ μετὰ τοὺς παγκοσμίους πολέμους –ὕπουλα ἀκολούθησε τὴν χρηματιστηριακὴ πολιτικὴ ποὺ τὸ 1929 συσσώρευσε τὸν πλοῦτο σὲ λίγους, στηριγμένη ἐπάνω στὴν συμφωνία τοῦ Μπρέττον Γούντς καὶ στὸ σχέδιο Μάρσαλ ποὺ δὲν ἦταν τίποτα ἄλλο παρὰ ἡ ἐλεγχόμενη ὑπὸ δανεισμὸ ἀνάπτυξη τῆς Ἑλλάδος. θνικς πλοτος δν πήγαινε στν νάπτυξη στος λληνες, λλ μ εδικος νόμους τὴν δεκαετία το 50 τ ποθεματικ τν ταμείων δεσμεύθηκαν σ λογαριασμος τς Τράπεζας τς λλάδας. Μὲ ἐξευτελιστικὰ ἐπιτόκια, κάτω τοῦ πληθωρισμοῦ οὐσιαστικὰ πρὸς ὄφελος λίγων ἐπιχειρηματιῶν, πολιτικῶν καὶ τραπεζῶν. Ἐπενδύθηκαν στὸ χρηματιστήριο εἰσφορὲς ἐργαζομένων, οἱ ὁποῖες θὰ μποροῦσαν νὰ εἶχαν κτίσει καὶ οἰκοδομήσει μία καινούργια μεταπολεμικὴ Ἑλλάδα. Μὲ ἄπειρα νοσοκομεῖα, σχολεῖα, ἐκμετάλλευση φυσικοῦ πλούτου, πρωτογενὲς κέρδος καὶ μακροπρόθεσμο πλοῦτο. Σύμφωνα μὲ ὑπολογισμοὺς τῆς ΓΣΕΕ τὰ ἀσφαλιστικὰ ταμεῖα ἀπὸ ὅλη αὐτὴ τὴν ἱστορία ἔχουν χάσει περὶ τὰ 70δις Εὐρώ.
.       ταν στικ δεξι δν μποροσε λλο ν κοροϊδεύσει τν κόσμο, πταετία παιξε τ ρόλο γέφυρας πρς τ πέρασμα τς λλάδος στν ριστερά. Ὁ Μὰρξ εἶχε ἤδη δείξει τὰ βήματα ὑποδούλωσης τῶν μαζῶν. Ὁ Παπαδόπουλος καὶ οἱ λοιποὶ τῆς ἑπταετίας εἶχαν ὅλη τὴν αὐτο-δύναμη νὰ καταργήσουν δάνεια, νὰ ἐκμεταλλευθοῦν τὰ δανεισμένα καὶ μὴ κεφάλαια ἀναπτύσσοντας μία ἐκπληκτικὴ οἰκονομικὴ δραστηριότητα, χημικὴ βιομηχανία καὶ τουρισμό, ποὺ ὅλα αὐτὰ συσσώρευσαν νέα κεφάλαια ἀλλὰ ὄχι σὲ μία χώρα μὲ στέρεες οἰκονομικὲς βάσεις καὶ στέρεους τρόπους οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης. Σὲ κάθε περίπτωση ἡ Ἑλλάδα εἶχε σταθεροποιήσει ἕνα ἰσχυρὸ κράτος, ποὺ ποτὲ πάλι δὲν θὰ ἀμφισβητοῦσε κανείς. Αὐτὸ τὸ βῆμα ἦταν τεράστιο, διότι σκλάβωσε τ μυαλ το λληνα κα τν κανε ν πιστεύσει τι ετυχία του  ταν στεν συνυφασμένη μ τν κρατικ νάπτυξη. Τ κράτος νοεται ξέχωρα π τ θνος κα τς πειρες δυνάμεις του, νοεται ς συσσώρευση τν νθρώπων στς πόλεις, δημόσιος δροκεφαλισμός, ψεύτικες δουλεις μέχρι ν τελειώσει κρατικς πλοτος. ταν κρατικς πλοτος τελειώσει, ο μάζες τν πόλεων χοντας χάσει τν θνικ προσανατολισμό τους νετα θ πέσουν στ χωνευτήρι τν διεθνν ξουσιαστν ξαφανίζοντας τν λλάδα ς κράτος.
.         Ἂς δοῦμε τὴν καταστρεπτικὴ  πορεία τοῦ ΠΑΣΟΚ, γιὰ νὰ καταλάβουμε γιὰ τί συζητοῦμε. Ἡ ἀνεργία τὸ 1981 ἦταν στὸ 4,1% ὅπως καὶ τὸν ἴδιο ἀριθμὸ σὰν ρυθμὸ ἀνάπτυξης. Τὸ δημόσιο χρέος ἦταν 2 δις εὐρὼ ἢ 26,4% τοῦ ΑΕΠ. Γιὰ τοκοχρεωλύσια ἡ χώρα πλήρωνε 170 ἐκ. εὐρώ. Τὸ ΠΑΣΟΚ μέσα σὲ μία δεκαετία διπλασίασε τὴν ἀνεργία λόγῳ κυρίως τῆς ἀστικῆς ὑδροκεφαλίασης καὶ τῆς ψεύτικης καπιταλιστικῆς ζωῆς, ποὺ χτιζόταν ἐνάντια στὴν φύση τοῦ Ἕλληνα. Ὁ ρυθμὸς ἀνάπτυξης κατέβηκε στὸ 1,7% λόγῳ τῆς κατασπατάλησης τοῦ δημοσίου χρήματος, καὶ τὸ ἑλληνικὸ χρέος 14τετραπλασιάστηκε τὸ 1990 σὲ 27 δισ. εὐρώ. Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ  μὲ τὰ τοκοχρεωλύσια καὶ τὴν μετέπειτα ἀναμενόμενη ἀποβιομηχάνιση τοῦ τόπου. Παίρναμε πάμπολλα δάνεια κάθε χρόνο, κάτι ποὺ φαλκίδευσε ἀνεπιστρεπτὶ τὴν ἀνάπτυξη τῆς χώρας. Τὸ ἔλλειμμα τῶν ταμείων τὸ 1990 40πλασιάστηκε καὶ ἡ δραχμὴ δύο φορὲς ὑποτιμήθηκε κατὰ 30%.
.       Τ κράτος κανε καλ τὴν δουλειά του. ποξένωνε τν λληνα π τὴν φύση κα τν στορία του, τὸν γέμιζε μὲ ἕνα ψεύτικο καπιταλιστικὸ παρόν, τὸν ἀποκοίμιζε καὶ συγχρόνως χρέωνε τὴν Ἑλλάδα στὴν Εὐρώπη, στοὺς διεθνεῖς τοκογλύφους. Τὰ ὅσα συνέβησαν στὴ δεκαετία τοῦ 1990-2000 φανερώνει τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. γκλωβισμένοι ο λληνες σ να ντιπαραγωγικ κράτος, που λοι περίμεναν π τ δροκεφαλικ καπιταλιστικ κράτος τν νάπτυξη (ποι νάπτυξη;) πεσαν θύματα τν προγραμμάτων σύγκλισης, τῶν νόμων (2597/97) περὶ φοροαπαλλαγῶν, τῆς ὑποτίμησης τοῦ 97 12,3 % τῆς δραχμῆς καὶ γενικὰ ἄρχισε ἡ ἀφαίμαξη τῶν Ἑλλήνων καὶ τοῦ πλούτου της. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο φάνηκε ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τοῦ κράτους. Δι το λληνικο κράτους, τ ποο ταν χρεωμένο στος διεθνες τοκογλύφους κα ρα πρεπε ν εσέλθει στν ΟΝΕ γι τν τελικ φαίμαξη πο σήμερα συμβαίνει, ο διεθνες δανειστς λλ κα ο ντόπιοι κα μέσα π τος φόρους ρχισαν ν ρπάζουν τν περιουσία τν λλήνων μ τρόπο παρόμοιο τν θωμανν τν μεγάλων ατοκρατοριν, ταν ο εσπράκτορες ρπαζαν τ πάντα π τος πηκόους τους.

.       Ἀπὸ τὸ 1990 –σήμερα οἱ ἐγκλωβισμένοι Ἕλληνες δίνουν τὰ πάντα στὸ κράτος, τὸ ὁποῖο σὲ λίγο δὲν θὰ ὑπάρχει, διότι μία μεγάλη περιφέρεια χωρὶς ὄνομα (τουλάχιστον ἡ ἀνάλογη περιφέρεια τοῦ Ρήγα εἶχε ὄνομα Παμβαλκανικὴ ὁμοσπονδία) θὰ ἀντικαταστήσει σημαντικὰ μέρη τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους. Ἀπὸ τὸ 1993 καὶ μετὰ μόνο τὸ δημοσιονομικὸ κομμάτι καὶ ὄχι τὸ ἀναπτυξιακὸ ἔγινε πηγὴ ἐσόδων γιὰ τὸ κράτος, ποὺ ἀφαίμασε συστηματικὰ τοὺς πολίτες μ ποκορύφωση τ σκάνδαλο το χρηματιστηρίου, τ ποο δωσε λα τ λεφτ τν λλήνων στ κράτος, στε ατ ν τος τ γυρίσει π τ μορφ δανείων.

.        Ἡ εσοδος τς λλάδος στν ερωζώνη γινε, προκειμένου ν διεξαχθε τ  τελικ πείραμα. Πς μία χώρα μπορε ν μετατραπε σ χώρα δούλων χάνοντας τ κάθε τί πουσίᾳ κάθε νάπτυξης. Πῶς ἡ Εὐρώπη θὰ γίνει σύνολο ἀπροσώπων περιφερειῶν, προκειμένου ἡ Ἀνατολὴ νὰ γνωρίσει τὴν μεγάλη της ἐπιστροφὴ σὲ ἕνα κόσμο, ποὺ θὰ ὁμοιάζει μὲ τὸ Βυζάντιο, τότε ποὺ ἡ Εὐρώπη ἦταν χώρα βαρβάρων (6ος αἰ. μ.Χ). Πῶς ἡ μεγαλύτερη ἐπιχείρηση τῆς σύγχρονης Εὐρώπης, τὸ Ἑλληνικὸ κράτος, ἀφοῦ πρῶτα πλούτισε τοὺς Ἕλληνες μετὰ τοὺς ἔκλεψε τὰ πάντα. Ἡ μεγαλύτερη ἐπιχείρηση τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους μετὰ τοὺς Παγκοσμίους πολέμους ἦταν τὸ δημόσιο, ἐκεῖ ὅπου οἱ Ἕλληνες δούλεψαν συστηματικὰ καὶ στὸ τέλος τὸν πλοῦτο τους τὸν ἔκλεψε ἡ Ἡνωμένη Εὐρώπη. Διότι ἡ Ἑλλάδα εἶναι μόνο ἕνα πέρασμα πρὸς τὴν Ἀνατολὴ καὶ πέφτει μακριὰ ἀπὸ τὴν ἥσυχη καὶ πολὺ ἀνεπτυγμένη Σκανδιναβία.
.        Εἰσερχόμενοι στὴν μεγάλη σκλαβιὰ τοῦ νέου κόσμου θὰ ἐλπίσουμε σὲ νέο Κοραῆ καὶ Φεραῖο, οἱ ὁποῖοι μὲ βάση τὰ ἰδανικὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους τοῦ δόντος τὸ πνεῦμα στὴν οἰκουμένη, θὰ οἰκοδομήσουν ἕνα νέο μετα-Ἑλληνικὸ κράτος.

Β. Δ. Μακρυπούλιας
ΠΗΓΗ: «ΑΝΤΙΒΑΡΟ»

, , , , , , , , , , , , , , ,

Σχολιάστε

«O ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ, ΘΗΡΙΩΔΗΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΑ ΠΑΡΩΝ»

Σημ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»: Τὰ ἐπιλεγμένα ἀποσπάσματα, ποὺ ἀκολουθοῦν, ἐπιφυλάσσουν στὸν προσεκτικὸ καὶ ἰσορροπημένο ἀναγνώστη ἐκπλήξεις ἀπροσδοκήτων «συμπτώσεων» μὲ τὸν καιρό μας. Ἡ ἀνάγνωσή τους ἀνοίγει στὸν ἀναγνώστη εὐκαιρίες ἐσωτερικῆς ἀναδιαρθρώσεως. Τὰ τετριμμένα καὶ στερεότυπα καταρρίπτονται, τὰ οὐτιδανὰ «ἀδιανόητα» γίνονται εὐνόητα καὶ πραγματικά, τὰ ἀπίστευτα γίνονται πιστευτά, τὰ ξένα γίνονται πιὸ οἰκεῖα, καὶ τὰ παρόντα φωτίζονται ἀπὸ τὰ παρελθόντα, τὰ μακρινὰ ἔρχονται κοντὰ καὶ γίνονται ἀνάγλυφα, ἀποκωδικοποιοῦνται στὰ μάτια τοῦ ζωντανοῦ καὶ προσεκτικοῦ ἀναγνώστη.
Πρόκειται γιὰ αὐθεντικὲς χριστιανικὲς μαρτυρίες ποὺ συγκλονίζουν συθέμελα τὴν ὕπαρξη.

ΤΙΡΓΟΥ-ΟΚΝΑ – 1951

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἰωάννου Ἰανολίδε «ΣΥΝΤΑΡΑΚΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ
ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ ΡΟΥΜΑΝΩΝ ΟΜΟΛΟΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ 20οῦ ΑΙΩΝΑ
»
ἐκδ. «ΟΡΘΟΔ. ΚΥΨΕΛΗ», Θεσ/νίκη 2009, σελ. 260-263

Ὅλος ὁ σοσιαλιστικὸς κόσμος εἶναι μιὰ μεγάλη φυλακή, μὲ κέντρο τὶς ὑψηλῆς ἔντασης φυλακές του. Ἡ διαδικασία ποὺ διεξάγεται ἔντονα στὶς φυλακές, κατόπιν σκορπίζεται σχεδὸν διαλυμένη στὸ λαὸ, ἀλλὰ μὲ συμπεράσματα ἐξ ἴσου ὀλέθρια. Στὶς φυλακὲς βασανίζονται οἱ ἰσχυρὲς προσωπικότητες, ποὺ ἀντέχουν στὴν προσπάθεια ἀλέσματός τους, ἐνῶ οἱ ὄχλοι ἐντυπωσιάζονται εὔκολα ἀπὸ τὴν πανίσχυρη προπαγάνδα καὶ ἀπὸ τὶς καθημερινὲς ἀπειλὲς ἀναφορικὰ μὲ τὴν οἰκογένεια, τὴν ὑπηρεσία, τὴν κατοικία, τὸ μισθὸ καὶ τὴν ἐλευθερία, οἱ ὁποῖες ὅλες μονοπωλοῦνται ἀπὸ τὸ κόμμα. Δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο ἡ δυνατότητα νὰ πειθαρχεῖς στὸ κόμμα, νὰ ἐργάζεσαι γι’ αὐτό, νὰ ἐκμαυλίζεσαι ὅπως τὸ ζητάει αὐτό, διότι ἐξαρτιέσαι γενικὰ ἀπ’ αὐτό.
Δὲν ἔχουμε πιὰ ἰδιοκτησία, ὄχι γιὰ νὰ μὴ μᾶς ἐκμεταλλεύονται οἱ ἄλλοι, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς ἀπομυζοῦν τὰ πάντα. Ἔχει καταργηθεῖ πιὰ σ’ ἐμᾶς κάθε ἐξουσία, ὄχι γιὰ νὰ μὴν τυραννοῦμε τοὺς ἄλλους, ἀλλὰ γιὰ νὰ μᾶς τυραννοῦν οἱ ἄλλοι. Ἑπομένως, ὁ λαὸς εἶναι ἡ διακριτικὴ ἰδιοκτησία τῆς κομμουνιστικῆς ἐξουσίας. Ἄρα οἱ λαοὶ μποροῦν μόνο νὰ ὑπακούουν, νὰ ἐργάζονται, νὰ ψεύδονται, νὰ πολεμοῦν καὶ νὰ διαφθείρονται βαθμιαία, σύμφωνα μὲ τὸ σοσιαλιστικὸ μαρξιστικὸ-λενινιστικὸ κατεστημένο.
Οἱ φυλακὲς εἶναι τὸ κραταιὸ ἐπιχείρημα-φόβητρο τῶν κομμουνιστῶν. Ἔχω μάθει ὅτι ὁ θάνατος δὲν εἶναι τελικὰ ὁ πιὸ μεγάλος φόβος. Ἡ σκλαβιὰ ποὺ φέρνει τὸν ἐκμαυλισμὸ τῆς ψυχῆς, εἶναι τὸ βασικὸ κλειδὶ τῆς ἀπελπισίας, ὅταν τὸ κακὸ γίνεται ἀνεπίστροφο καὶ δυναμικότατο. Μὲ μιὰ τέτοια ζωντανή, πραγματικὴ καὶ πιεστικὴ ἐμπειρία συνεχίζαμε νὰ ὑπάρχουμε στὶς φυλακὲς μετὰ τὸ 1950.

Ἦταν χειμώνας τοῦ 1951. Πάλι τὰ Χριστούγεννα. Ἤμασταν στὸ θεραπευτήριο-δεσμωτήριο στὸ Τίργου Ὄκνα, ἕνα νέο θεραπευτήριο, προοριζόμενο νὰ ὑποκρύπτει τὸ ἀληθινὸ πρόσωπο τῶν φυλακῶν. Οἱ ἐδῶ φυματικοὶ βαστοῦσαν μέσα τους τὶς ἀναμνήσεις ἀπὸ τὸ Πιτέστι, τὴν Γκέρλα, τὸ Κανάλι, ἀπὸ τὰ ὀρυχεῖα καὶ τὰ φονικὰ στρατόπεδα.
Εἴχαμε ἀρκετὸ φαγητό, ἀλλὰ δὲν τὸν ἀνέχονταν πιὰ οἱ φωλιασμένες στὰ «σπήλαια» πληγές μας. Μᾶς ἄφηναν στὴν αὐλὴ τοῦ θεραπευτηρίου, ἀλλὰ περιβαλλόμασταν ἀπὸ δύο σειρὲς πολὺ ὑψηλῶν τοίχων. Δὲν ξυλοκοπιόμασταν πιά, ἀλλὰ ἀπειλούμασταν συνεχῶς μὲ τὴν ἐπιστροφὴ στὸ Πιτέστι ἤ στὸ Κανάλι. Ὑπῆρχε μιὰ ἰσχυρὴ σχέση μεταξύ μας, ἀλλὰ εἴχαμε ἀνάμεσά μας καὶ πολλοὺς προδότες, προερχόμενους εἴτε ἀπὸ τὸ Πιτέστι, εἴτε ἀπὸ ἄλλα φοβερὰ μέρη τῆς τρομοκρατίας.
Ἤμασταν σ’ ἕνα θεραπευτήριο, ἀλλὰ εἴχαμε φάρμακα μόνο στὸν κατάλογο. Ὑπῆρχε καὶ μιὰ γιατρίνα ποὺ μᾶς νοσήλευε, ἀλλὰ ἤμασταν ἑκατοντάδες ἀσθενεῖς καὶ καθημερινὰ πέθαιναν ἀνὰ δύο-τρεῖς. Μ’ ἕνα φέρετρο, μὲ τὸ ἴδιο πάντα βρόμικο φέρετρο, μεταφέρονταν ὅλοι οἱ νεκροὶ στὸ κοινὸ νεκροταφεῖο, χωρὶς σταυρὸ ἤ ἱερέα. Δὲν ἐπιτρεπόταν νὰ προσευχηθεῖς οὔτε στὸ θάνατο κάποιου ἀνθρώπου. Δὲν ὑπῆρχε δικαίωμα οὔτε γιὰ ἕνα κερί, δικαίωμα τόσο πολύτιμο στὴ χριστιανική μας παράδοση. Δὲν εἴχαμε ἀπὸ τὸν κόσμο. Μαθαίναμε ἀνὰ ἕξι μῆνες ἤ ἀκόμη ἀνὰ ἔτος ἕνα σπουδαῖο πολιτικὸ γεγονός.
Κι ὅμως ἀκόμη ἐλπίζαμε. Μερικοὶ εἶχαν μιὰ παιδαριώδη πολιτικὴ εὐπιστία, ὥστε περίμεναν ὅτι μιὰ μέρα θὰ ἔρθουν οἱ Ἀμερικάνοι. Δὲν μποροῦσαν νὰ πιστέψουν ὅτι ἡ Δύση μᾶς ἔχει ἐγκαταλείψει στὸν κομμουνισμό. Ἀκόμη δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν ὅτι τὰ συμφωνητικὰ μὲ τοὺς σοβιετικοὺς θὰ ἰσχύουν καὶ μετὰ τὸ θάνατό μας. Οἱ ἱερεῖς μας στραγγαλίζονταν μαζί μὲ τοὺς λόγιους, τοὺς ἐργάτες καὶ τοὺς ἀγρότες. Ἦταν δεκαπλάσιοι ἐργάτες στὶς φυλακὲς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ βρίσκονταν στὸ Κομμουνιστικό Κόμμα. Καὶ αὐτὸ γινόταν σ’ ἕνα καθεστὼς δῆθεν ἐργατικό.

Λόγῳ τῶν κρατουμένων, ποὺ ἀνῆκαν στὴν ὑψηλὴ κοινωνία, ἡ ἀτμόσφαιρα στὸ δεσμωτήριο τοῦ Τίργου Ὄκνα ἦταν πολὺ ὑψηλῆς ποιότητας. Πρῶτα καλλιεργεῖτο μιὰ εἰλικρινὴς θρησκευτικότητα, μὲ μία ἐντυπωσιακὴ καὶ πηγαία ἐπικοινωνία μεταξύ τους, ποὺ γινόταν κοντὰ καὶ γύρω ἀπὸ τὸν Βαλέριο Γκαφένκου, ἕναν ἔξυπνο καὶ καλοκάγαθο ἄνθρωπο, στὸν ὁποῖο κατοικοῦσε ὁ Χριστός. Ἐκεῖ ζοῦσε κανεὶς τὸν Χριστιανισμὸ στὴν πρωτογενῆ του μορφή. Βιωνόταν ἡ νοερὰ προσευχή, ὅπως στὶς ἐποχὲς τῆς παραδοσιακῆς παλαιᾶς πνευματικότητας. Οἱ ψυχὲς καθαρίζονταν μέσῳ τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως καὶ μέσῳ εἰλικρινῶν καὶ φιλικῶν ἐξομολογήσεων μεταξύ μας. Ἡ ἀγάπη μεταξύ μας ἦταν τόσο δυνατή, ὥστε δὲν μποροῦσε νὰ τὴν χαλάσει ἡ πιὸ ὀδυνηρὴ τρομάρα, στὴν ὁποία ζούσαμε. Ὅσο μᾶς ἔσφιγγε ὁ κλοιὸς τοῦ μίσους, τόσο μᾶς ἕνωσε ἡ ἀγάπη μεταξύ μας. Δὲν χρειάζονταν οὔτε λόγια, διότι καταλαβαίναμε ἀμέσως τὸ πνεῦμα τοῦ καθενός, καλὸ ἤ κακό.
Ὑπῆρχε μεταξύ μας ἕνας μεγάλος συναγωνισμὸς αὐτοθυσίας. Κανένας δὲν ἀνῆκε μόσο στὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ στὴν κοινωνία. Τὰ πάντα ἦταν κοινὰ καὶ ὁ καθένας ἔδινε μὲ χαρὰ καὶ τὸ πουκάμισο, καὶ τὸ ψωμί, καὶ τὸ φάρμακο, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή του. Ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλο, ὁ ἕνας γιὰ ὅλους καὶ ὅλοι γιὰ ἕναν. Ἤμασταν μιὰ ψυχή, μιὰ θέληση, ἕνας νοῦς, μιὰ ἐλπίδα. Ὁ καθένας ἦταν ἕνας θησαυρὸς γιὰ ὅλους. Ἔτσι, καλλιεργούμασταν πνευματικὰ καὶ ἑνωνόμασταν ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὸν Χριστὸ, τὸν ὁποῖο νιώθαμε ζωντανό, παρόντα καὶ ἐνεργό. Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀντίχριστος ἦταν αἰφνίδιος, θηριώδης καὶ βασανιστικὰ παρών.
Ὅταν ἕνας ἀπὸ μᾶς ἦταν σὲ ψυχικὸ κίνδυνο, καὶ φοβισμένος μήπως πέσει, ὅλοι τὸν βοηθοῦσαν. Ἐκεῖ ἔμαθα πόσο ἀναγκαία ἦταν ὄχι μόνο ἡ προσευχὴ τοῦ ἑνὸς γιὰ τὸν ἄλλο, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀγάπη, ἡ ὁμολογία, ὁ λόγος, ἡ ὤθηση, τὸ παράδειγμα, τὸ θάρρος καὶ ὁ κίνδυνος νὰ σηκώνεις τὸ βάρος τοῦ ἄλλου. Ὅλοι περνούσαμε δύσκολες σωματικὲς καὶ ψυχικὲς δοκιμασίες καὶ ἄν δὲν ὑπῆρχε ἡ στενὴ πνευματική μας σχέση, ἡ ἀκαταπόνητη προστασία καὶ ἡ ἀπόλυτη αὐτοθυσία, ὅλοι θὰ πέφταμε, σ’ ἐκεῖνες τὶς ἀβάστακτες συνθῆκες.

(συνεχίζεται)

, , , , ,

3 Σχόλια