Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κατήχηση

ΜΙΚΡΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ (μον. Μωυσῆς Ἁγιορ.)

Μικρ κατήχηση

Γράφει ὁ μοναχὸς Μωυσῆς, ἁγιορείτης

.        Στοὺς καιρούς μας, παρὰ τὰ ὅσα δεινά, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ζητοῦν τὴν ἀλήθεια, τὴν γνήσια Ὀρθοδοξία, γιὰ νὰ ξεδιψάσουν πνευματικά.
.        Ἐπιθυμοῦν μὲ λαχτάρα καὶ φιλότιμο νὰ γνωρίσουν τὴν ἀκρίβεια τῆς ἀλήθειας, τῆς ζωντανῆς πίστεως καὶ τοῦ βάθους τους. Δὲν πρόκειται γιὰ σχολαστικὴ ἀνάλυση τῶν ἀληθειῶν τῆς πίστεως, ἀλλὰ γιὰ κάθαρση τοῦ ἐσώτερου ἀνθρώπου. Εἶναι μία θεραπευτικὴ μέθοδος, τὴν ὁποία χρησιμοποιεῖ ἡ Ἐκκλησία γιὰ νὰ θεραπεύσει τὸν πεσμένο ἄνθρωπο, γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει στὸν ἁγιασμὸ καὶ τὴν θέωση. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀλλὰ καὶ ὁ στόχος τῆς Ἐκκλησίας.
.        Στὶς παρελθοῦσες ἑορτὲς ἦταν κατάμεστες οἱ ἐκκλησίες. Στὸ Ἅγιον Ὄρος εἰσῆλθαν τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα πέντε χιλιάδες ἄνδρες. Ἡ πίστη ζεῖ. Πίστη εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ νὰ πλησιάσουμε στὸν Θεό. Δίχως τὴν πίστη εἶναι ἀδύνατον νὰ γνωρίσουμε τὸν Θεό. Χρειάζεται θεία φώτιση γιὰ νὰ γνωρίσει κανεὶς τὰ μυστήρια τοῦ Θεοῦ. Μόνο μὲ τὴν καθαρότητά του μπορεῖ ὁ πιστὸς νὰ γνωρίσει τὸν Θεό. Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ βοηθήσει τὸν ἄνθρωπο νὰ τὸν κατανοήσει καὶ νὰ τὸν γνωρίσει. Δίχως αὐτὴ τὴν κατανόηση καὶ γνώση θὰ ἦταν δυστυχισμένος. Ὁ Θεὸς ὀνομάζεται πατέρας. Ὡς πλάστης, δημιουργὸς καὶ προστάτης ὅλων. Πιστεύουμε σὲ Τριαδικὸ Θεό, ποὺ εἶναι ἡ αὐτοαγάπη. Ἡ σχέση τῶν ἁγιοτριαδικῶν προσώπων εἶναι ἡ ἀγάπη καὶ ἡ πηγὴ τῆς ἀγάπης. Ἀπὸ μεγάλη ἀγάπη δημιούργησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο.
.        Ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Πανάγαθο Θεὸ γιὰ νὰ μετέχει τῶν ἀγαθῶν του. Ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ. Μοιάζει μὲ τὸν Θεὸ κατὰ τὴν ἀγάπη. Ἡ θεωρία τῆς ὡραιότητος τοῦ παραδείσου τὸν ὁδηγοῦσε σὲ δοξολογία καὶ εὐχαριστία. Ἔφθανε νὰ συνομιλεῖ μαζί του καθημερινά. Ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε κόσμος τοῦ κόσμου καὶ ἐντελῶς ἐλεύθερος. Ἂν δὲν ἦταν ἐλεύθερος, δὲν θὰ χαιρόταν τὰ ἀγαθὰ ποὺ τοῦ προσέφερε. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως ἔκανε παράχρηση τῆς ἐλευθερίας του καὶ ἔχασε τὴν οἰκείωση τοῦ παραδείσου. Ἀποτέλεσμα τῆς ἀνταρσίας του ἦταν ὁ πόνος καὶ ὁ θάνατος, ἀφοῦ ζωὴ δίχως Θεὸ εἶναι θάνατος. Μὲ τὴν παρακοή του βίωσε τὸν ψυχικὸ θάνατο. Ἡ ἁμαρτία τοῦ στέρησε πολλὰ ἀγαθά.
.       Γιὰ νὰ βοηθήσει ὁ Θεὸς τὸν πεσμένο ἄνθρωπο εἶναι ἡ ἐνάνθρωση τοῦ Χριστοῦ, ἡ σταύρωση, ἡ ἀνάσταση καὶ ἡ ἀνάληψη. Ἀπὸ ἀγάπη ὁ Θεὸς δὲν ἄφησε τὸ πλάσμα στὴν πτώση του. Ἔγινε ὁ Θεὸς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος Θεός. Ἔπαθε ὁ ἀπαθής, γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ ἐμπαθής. Ὁ Θεὸς ἔγινε σαρκοφόρος γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος πνευματοφόρος. Σημαντικὴ ἡ συμβολὴ τῆς Παναγίας στὸ ἔργο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου.
.       Σῶμα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ Ἐκκλησία καὶ κεφαλή της τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ἐκκλησία γεννήθηκε ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ τρέφεται ἀπὸ τὸν Χριστό. Ἡ Ἐκκλησία φανερώθηκε στὸν κόσμο τὴν ἡμέρα τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς. Ἡ εἴσοδός μας στὴν Ἐκκλησία γίνεται μὲ τὸ ἅγιο βάπτισμα. Τὴν Ἐκκλησία διέσπασαν οἱ διάφορες αἱρέσεις. Ἡ πίστη στὴν αἰώνια ζωὴ εἶναι βασικὴ καὶ βέβαιη. Ἡ Πρώτη Παρουσία τοῦ Χριστοῦ ἔγινε ταπεινὰ στὴ Βηθλεέμ. Ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ θὰ γίνει ἔνδοξα καὶ κανένας ἄνθρωπος δὲν γνωρίζει σίγουρα πότε θὰ γίνει. Οἱ δίκαιοι θὰ εὐφραίνονται αἰώνια καὶ οἱ ἀμετανόητοι θὰ δυστυχοῦν αἰώνια. Ὁ Θεὸς εὐλογεῖται στὸν ναό. Κάθε ναὸς εἶναι κομμάτι τοῦ οὐρανοῦ στὴν γῆ. Εἶναι ἀπαραίτητος ὁ ἐκκλησιασμὸς καὶ ἡ μυστηριακὴ ζωή.
.       Οἱ εἰκόνες παρουσιάζουν αὐτοὺς ποὺ πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς θεώθηκαν καὶ μᾶς ἐμπνέουν. Ὁ σταυρὸς εἶναι σχῆμα δυνάμεως κι εὐλογίας. Τὰ τίμια λείψανα πηγὲς ἁγιασμοῦ κι ἐμπνεύσεως. Ἡ θεία λειτουργία εἶναι τὸ μυστήριο τῶν μυστηρίων, ἡ μυστηριακὴ ἀναβίωση τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, ἡ βρώση καὶ ἡ πόση τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἡ μυστικὴ ἕνωση μὲ τὸν Χριστό. Τὰ μυστήρια εἶναι τοῦ βαπτίσματος, τοῦ χρίσματος, τῆς ἱερωσύνης, τῆς ἐξομολογήσεως, τοῦ γάμου, τῆς Θείας Εὐχαριστίας καὶ τοῦ ἱεροῦ Εὐχελαίου.
.        Ἡ ζωὴ τῆς ἀσκήσεως, τῆς προσευχῆς, τῆς μετανοίας ἀποτελοῦν τὴν ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Ὁ Θεὸς μᾶς προσκαλεῖ νὰ γίνουμε κατὰ χάριν Θεοί. Σκοπὸς τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ θέωση. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ κύριος χῶρος τῆς θεώσεως. Τὸ ἔλεος καὶ τὴν χάρη ἑλκύουμε μὲ τὸ ταπεινὸ φρόνημα. Ἡ ἔπαρση μόνο γκρεμίζει. Ἡ ταπείνωση ἀνυψώνει καὶ λυτρώνει. Ὁ Χριστὸς ταπεινώθηκε γιὰ νὰ ἀνέλθουμε ἐμεῖς. Οἱ ἀγέρωχες μυροφόρες εἶχαν μεγάλη ἀγάπη καὶ γνήσια ταπείνωση καὶ ἀξιώθηκαν πρῶτες νὰ δοῦν τὸν ἀνοιχτὸ τάφο τοῦ Σωτῆρος καὶ Λυτρωτοῦ Χριστοῦ.

 ΠΗΓΗ: makthes.gr

,

Σχολιάστε

«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ» (Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ, ΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ
(Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως)

Ἱ. Κουτλουμουσιανὸν Κελλίον Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου,
Ἅγιον Ὄρος (Μάρτιος 2012), σελ. 284.

.         ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Πρόκειται γιὰ μιὰ ὁλοκληρωμένη καὶ συγχρόνως περιεκτικὴ ἔκδοση, ἕνα πραγματικὸ θησαυρὸ ὀρθοδόξου Κατηχήσεως γιὰ τοὺς …μακρὰν τῆς Πίστεως ἀλλὰ καὶ τοὺς ἐγγύς, οἱ ὁποῖοι στεροῦνται τῆς βασικῆς «στοιχειώσεως», τῶν στοιχειωδῶν «γνώσεων» γιὰ τὴν Πίστη. Θεμελιώδη θέματα ὅπως ἡ Πίστη, ὁ Τριαδικὸς Θεός, ἡ Δημιουργία, ἡ Θ. Οἰκονομία, ἡ Ἐκκλησία, ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἡ Θεοτόκος, ἡ Θ. Λατρεία, ὁ Ναός, ἡ Θ. Λειτουργία, τὰ Μυστήρια, ἡ ἐν Χριστῷ ζωή, ἡ περίοδος τῆς Π. Διαθήκης καὶ ἡ περίοδος τῆς Χάριτος, ἡ Ἄσκηση, οἱ Ἀρετές κ. ἄ. προσφέρονται σύντομα καὶ καταληπτὰ ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ὁλοκληρωμένα.
.        Ἡ ἤδη πλούσια συγγραφική (καὶ ἐκδοτικὴ) παραγωγὴ τοῦ Ἱ. Κελλίου τοῦ Ἁγ. Ἰω. Θεολόγου μὲ πλῆθος καταξιωμένων Πνευματικῶν καὶ Ἑρμηνευτικῶν βιβλίων ἐμπλουτίζεται μὲ τὸ παρὸν Σχεδίασμα Ὀρθοδόξου Κατηχήσεως ἀλλὰ συγχρόνως ἐμπλουτίζει καὶ τὴν Ἐκκλησία μὲ ἕνα καλογραμμένο, ἁπλὸ καὶ πλῆρες ἐγχειρίδιο Εἰσαγωγῆς στὴν Πίστη, βασισμένο στὴν πατερικὴ θεολογία, ποὺ τόσο χρειάζεται στὶς ἀκατήχητες μέρες μας.
.       Ἡ «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» θὰ ἐπανέλθει μὲ περισσότερα ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ.

–––––––––––––––––––––––––

Ο ΠΡΟΛΟΓΟΣ
(τοῦ βιβλίου)

Ἐγώ εἰµι ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ζωὴ

.         Στὶς ἡµέρες µας πολλοὶ ἄνθρωποι, σὲ ὅλα τὰ σηµεῖα τῆς οἰκουµένης, ἀνακαλύπτουν τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς τὴν µοναδικὴ πηγὴ ζωῆς καὶ ἀλήθειας ποὺ ξεδιψᾶ καὶ τρέφει πνευµατικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ἐπιθυµοῦν λoιπὸν νὰ γνωρίσουν περισσότερο τὴν ὀρθὴ πίστη, καὶ νὰ βιώσουν τὴν λατρεία καὶ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή, ἐπειδὴ διαισθάνονται ὅτι µόνο στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή. Διότι ἐκεῖ πρoσφέρoνται ὡς θεία δωρεὰ ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ εἶπε: Ἐγώ εἰµι ἡ ἀλήθεια, ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ζωή. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ ἀλήθεια, τὴν ὁποία πιστεύουν οἱ χριστιανοί, ἡ ὁδὸς ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ζωή, καὶ ἡ ἴδια ἡ ἀληθινὴ ζωή.
.         Οἱ σελίδες ποὺ ἀκολουθοῦν εἶναι µιὰ ταπεινὴ προσπάθεια νὰ προσεγγίσουµε -µὲ τὴν βοήθεια τῶν ἁγίων Πατέρων- τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας καὶ νὰ γνωρίσουµε τὴν λατρεία της, ὥστε νὰ βιώσουµε βαθύτερα τὴν ἐν Χριστῷ ζωή. Εἶναι µιὰ προσπάθεια νὰ µεταδοθῆ τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας, τὸ ὁποῖο κηρύττουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι καὶ οἱ θεοφόρoι Πατέρες µας. Ἴσως ἡ καταγραφὴ αὐτὴ βοηθήση ὅσους καλοπροαίρετα ἀναζητοῦν τὴν ἀλήθεια, ὥστε νὰ εἰσέλθουν στὴν ἁγία µας Ἐκκλησία καὶ νὰ γίνουν µέλη τοῦ ἁγίου Σώµατος τοῦ Χριστοῦ. Ὑπάρχει βέβαια καὶ µιά µεγάλη µερίδα ἐν Χριστῷ ἀδελφῶν µας ποὺ βαπτίσθηκαν µὲν καὶ ὀνοµάζονται ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀλλὰ ζοῦν ὡς ἀκατήχητοι. Καὶ σ᾽ αὐτοὺς λοιπὸν ἀπευθύνεται ὁ λόγος τῆς πίστεως καὶ τῆς ζωῆς.
.         Ὁ λόγος γιὰ τὴν πίστη εἶναι στὴν πραγµατικότητα λόγος περὶ τοῦ Λόγου τῆς ζωῆς. Αὐτὰ ποὺ µᾶς µετέδωσαν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ ἀπ᾽ἀρχῆς αὐτοπτται καὶ ὑπηρέται τοῦ Λόγου: Ὃ ἦν ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὃ ἀκηκόαμεν, ὃ ἑωράκαμεν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν, ὃ ἐθεασάμεθα καὶ αἱ χεῖρες ἡμῶν ἐψηλάφησαν, περὶ τοῦ λόγου τῆς ζωῆς· καὶ ἡ ζωὴ ἐφανερώθη, καὶ ἑωράκαμεν καὶ μαρτυροῦμεν καὶ ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ἥτις ἦν πρὸς τὸν πατέρα καὶ ἐφανερώθη ἡμῖν· ὃ ἑωράκαμεν καὶ ἀκηκόαμεν, ἀπαγγέλλομεν ὑμῖν, ἵνα καὶ ὑμεῖς κοινωνίαν ἔχητε μεθ᾽ ἡμῶν· καὶ ἡ κοινωνία δὲ ἡ ἡμετέρα μετὰ τοῦ πατρὸς καὶ μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ
.         Εὐχὴ ταπεινὴ ὁ λόγος τῶν θεοφόρων Πατέρων µας νὰ βοηθήση νὰ γνωρίσουµε καλύτερα τὴν ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ ἀγαπήσουµε βαθύτερα τὸν Χριστό. Διότι ἐξ Αὐτοῦ καὶ δι᾽ Αὐτοῦ καὶ εἰς Αὐτὸν τὰ πάντα. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀµήν.

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΑ “ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ”

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΡΜΟΔΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
Ἱερὲς διεκδικήσεις γιὰ τὰ Θρησκευτικά.
Τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο τοῦ μαθήματος τῆς θρησκευτικῆς διαπαιδαγώγησης τῶν παιδιῶν θέλει νὰ ἔχει ἡ Ἐκκλησία.

Τῆς ΜΑΡΙΑΣ ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗ

.       Ἀπόλυτο ἔλεγχο τῆς θρησκευτικῆς διαπαιδαγώγησης τῶν παιδιῶν θέλει νὰ ἔχει ἡ Ἐκκλησία [ΣΧΟΛΙΟ « ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: Eἶναι πολὺ καλύτερα νὰ τὸν ἔχει κάθε ἐθελόδουλος νεροκουβαλητὴς τῆς Ἀλλοτριώσεως, οἱ Ἔμποροι ναρκωτικῶν καὶ ἄλλων παραισθησιογόνων, οἱ Προαγωγοί καί οἱ Κλέφτες], παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁρισμένοι μητροπολίτες ὑποστηρίζουν πὼς νομικὰ ἡ εὐθύνη γιὰ τὸ μάθημα ἀνήκει στὴν Πολιτεία. Ὁρισμένοι μητροπολίτες ὑποστηρίζουν ὅτι εἰδικὰ γιὰ τὰ δημοτικὰ σχολεῖα πρέπει νὰ προσληφθοῦν θεολόγοι.
.       Ἐπιτροπὴ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς μητροπολίτες Δημητριάδος Ἰγνάτιο, Πατρῶν Χρυσόστομο, Σισανίου Παῦλο καὶ Μεσσηνίας Χρυσόστομο, ποὺ μελέτησε τὸ θέμα, ὑπέβαλε ἀναλυτικὸ ὑπόμνημα στοὺς μητροπολίτες. Σύμφωνα μὲ τὶς προτάσεις ποὺ ἔχει στὰ χέρια της ἡ «Κ.Ε.», ἡ ἐπιτροπὴ παρέθεσε ὅλες τὶς ἀπόψεις ποὺ προέκυψαν ἀπὸ τὴ διερεύνηση τοῦ θέματος, τονίζοντας ὅτι ἡ Πολιτεία ἔχει τὸν πρῶτο λόγο. Σύμφωνα μὲ αὐτές, τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουν οἱ ἐκπαιδευτικοὶ σήμερα εἶναι ἡ σύνθεση τῶν σχολικῶν τάξεων ἀπὸ μαθητὲς ποικίλων παραδόσεων, μὲ ἀποτέλεσμα τὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο νὰ μὴν εἶναι πλέον ἕνας ἑνιαῖος χῶρος ὅπως τὶς προηγούμενες δεκαετίες. Διαπιστώνεται ὅτι ὑπάρχει σύγχυση καὶ ἀσάφεια ὡς πρὸς τὴν ὑποχρεωτικότητα ἢ μὴ τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος, ἐνῶ οὐδεὶς ὑποστηρίζει ὅτι τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν πρέπει νὰ μετατραπεῖ σὲ «θρησκειολογία».
.       Δύο ἀπόψεις κυριάρχησαν στὶς συζητήσεις τῆς ἐπιτροπῆς:

1. Τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἀπολύτως κατοχυρωμένο ἀπὸ τὸ Σύνταγμα καὶ ἀφορᾶ ὅλους τοὺς ὀρθόδοξους μαθητές. Γιὰ τοὺς μὴ ὀρθόδοξους πρέπει νὰ διδάσκεται τὸ μάθημα τῆς πίστεώς τους.
2. Τὸ μάθημα δὲν πρέπει νὰ εἶναι ὁμολογιακὸ-κατηχητικό, διότι αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ ἐπαρκῆ νομιμοποιητικὴ βάση, καὶ θὰ τὸ μετατρέψει σὲ προαιρετικὸ ἀρχικά, ἐνῶ στὴ συνέχεια θὰ τὸ ὁδηγήσει σὲ συρρίκνωση καὶ κατάργηση. Τὸ μάθημα πρέπει νὰ εἶναι κοινὸ γιὰ ὅλους τους μαθητές, μὲ ἔμφαση στὴν ὀρθόδοξη παράδοση καὶ μὲ πληροφόρηση γιὰ τὶς ἄλλες ὁμολογίες.
.       Ἰδιαίτερο προβληματισμὸ τόσο γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὅσο καὶ γιὰ τὴν Πολιτεία προκαλεῖ ὁ τίτλος τοῦ μαθήματος. Διότι, ὅπως σημειώνει ἡ ἐπιτροπή, πρέπει νὰ βρεθεῖ μία ὀνομασία ἡ ὁποία δὲν θὰ ἀπορριφθεῖ ἀπὸ τὶς ἀποφάσεις τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Δικαστηρίου ἢ τὶς ἐγχώριες Ἀνεξάρτητες Ἀρχές. Δηλαδὴ δὲν πρέπει νὰ περιέχει τὴ λέξη «θρησκεία».
.       Γιὰ νὰ ὑπάρχει καὶ ὁ ἀπόλυτος ἔλεγχος τῆς θρησκευτικῆς διαπαιδαγώγησης, οἱ ἀρχιερεῖς ὑποστηρίζουν ὅτι πρέπει νὰ ἐνισχυθεῖ μὲ κάθε τρόπο ἡ θέση τῶν θεολόγων. Γι’ αὐτὸ δὲν θὰ δεχθοῦν νὰ εἶναι προαιρετικὸ τὸ μάθημα, διότι ἔτσι κινδυνεύει νὰ συρρικνωθεῖ καὶ νὰ καταργηθεῖ σύντομα. Χαρακτηριστικὰ τονίζεται ὅτι στὰ δημοτικὰ σχολεῖα οἱ δάσκαλοι δὲν εἶναι πρόθυμοι νὰ διδάξουν τὰ Θρησκευτικὰ καὶ προτείνεται νὰ προσληφθοῦν θεολόγοι.
.       Ὁρισμένες ἀπὸ τὶς θέσεις τῆς ἐπιτροπῆς ξεσήκωσαν τοὺς φανατικούς [ΣΧΟΛΙΟ « ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: «Φανατικός» ἢ «ξεροκέφαλος» εἶναι ὅποιος δὲν χωράει στὰ δοχεῖα ἀπορριμμάτων, τὰ ὁποῖα καθημερινὰ ἀδειάζουν τὸ περιεχόμενό τους στὰ κεφάλια μας] καὶ  τῆς Ἱεραρχίας. Μάλιστα, ὁ μητροπολίτης Καισαριανῆς Δανιὴλ ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ προτείνει νὰ ἀναλάβει τὴ θρησκευτικὴ διαπαιδαγώγηση τῶν παιδιῶν ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία μέσῳ τῶν κατηχητικῶν σχολείων, παραπέμποντας ἔτσι σὲ ἄλλες ἐποχές [ΣΧΟΛΙΟ « ΧΡ. ΒΙΒΛ.»: ὅπως π.χ. τῆς Σταλινικῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης !!! ].
.       Ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφεὶμ ὑποστήριξε ὅτι δὲν ζοῦμε σὲ οὐδετερόθρησκο κράτος, ἄρα ὅσο ἰσχύει τὸ παρὸν Σύνταγμα, τὸ μάθημα θὰ εἶναι ὁμολογιακοῦ τύπου.
.      Στὶς ἀρχὲς Ἰανουαρίου, ἡ Σύνοδος ἀποφάσισε νὰ ὁρίσει νέα ἐπιτροπὴ ἀποτελούμενη ἀπὸ τοὺς μητροπολίτες Δημητριάδος Ἰγνάτιο, Σιδηροκάστρου Μακάριο, Μεσσηνίας Χρυσόστομο καὶ τὸν ἐπίσκοπο Ἀβύδου Κύριλλο, γιὰ νὰ καταρτίσει τὸ τελικὸ κείμενο ποὺ θὰ ἐγκρίνει πρῶτα ἡ Σύνοδος καὶ θὰ παραδοθεῖ στὸ ὑπουργεῖο Παιδείας.
.       Εἶναι πλέον σαφές, ὑποστηρίζουν ὁρισμένοι μητροπολίτες, ὅτι ὁ Ἱερώνυμος πιέζεται ἀπὸ τοὺς φανατικοὺς ἱεράρχες καὶ θεωρεῖται βέβαιον ὅτι ἡ Ἐκκλησία θὰ ζητήσει ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο τὸ μάθημα νὰ παραμείνει ὁμολογιακοῦ τύπου καὶ ἡ διδασκαλία του νὰ εἶναι ὑποχρεωτική.
.       Τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ποὺ δὲν ἐπιθυμεῖ σύγκρουση μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἰδιαίτερα στὴ συγκεκριμένη περίοδο, παρὰ τὸ πολιτικὸ κόστος, μελετᾶ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ἐντάξει τὰ Θρησκευτικὰ στὰ ὑποχρεωτικὰ μαθήματα τοῦ νέου σχολείου ποὺ σχεδιάζει.

ΠΗΓΗ: ἐφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», 23.01.2011 (enet.gr)

 

 

, , ,

Σχολιάστε

«ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΤΟΥΜΠΕΣ»

«Ὑποδειγματικὴ Θεία Λειτουργία γιὰ τοὺς Μαθητὲς τοῦ 9ου Γυμνασίου Βόλου τέλεσε (σήμερα) ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος, στὸν Ἱ. Ναὸ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ Βόλου. Ἡ Θεία Λειτουργία τελέστηκε στὰ πλαίσια τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν καὶ τῆς Διαθεματικῆς διδασκαλίας, σὲ συνεργασία τοῦ Σχολείου καὶ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Ἡ Θεία Λειτουργία τελέστηκε στὸν Σολέα τοῦ Ναοῦ, οὕτως ὥστε οἱ μαθητὲς νὰ ἔχουν πλήρη εἰκόνα [!] τῶν τελουμένων. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς λατρευτικῆς σύναξης καὶ σὲ τρεῖς διαφορετικὲς στιγμές, ὁ Πρωτ. π. Χαρίλαος Παπαγεωργίου ἐξήγησε στοὺς μαθητὲς τὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ἐξέλιξη τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐνῶ τὰ Ἀναγνώσματα τοῦ Ἀποστόλου καὶ τοῦ Εὐαγγελίου, ἀναγνώσθηκαν ἀπὸ τὸν Διάκονο στὴν καθιερωμένη γλώσσα τῆς Θείας Λατρείας καὶ ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο στὴν καθομιλουμένη. Γιὰ τὴν καλύτερη συμμετοχὴ τῶν μαθητῶν στὴν Θεία Λατρεία διανεμήθηκαν ἐγκόλπια τῆς Θείας Λειτουργίας, μὲ τὸ κλασικὸ κείμενο καὶ τὴν ἑρμηνεία του, καθὼς καὶ ἔντυπα μὲ τὰ Ἁγιογραφικὰ Ἀναγνώσματα, τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ τὸ «Πάτερ ἠμῶν» σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση.

Κατὰ τὴν σύντομη ὁμιλία του πρὸς τοὺς μαθητὲς ὁ κ. Ἰγνάτιος παρομοίασε τὴν Ἐκκλησία μὲ ἕνα «μεγάλο δεῖπνο, ἕνα Μυστήριο στὸ ὁποῖο καλούμαστε νὰ συμμετάσχουμε καὶ νὰ κοινωνήσουμε τὸ Σῶμα καὶ τοῦ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, νὰ πάρουμε μέσα μας τὸν Ἀναστημένο Χριστό, Αὐτὸν ποὺ νίκησε τὸν θάνατο…»  (http://www.imd.gr/main/index.php?option=com_content&view=article&id=1552&catid=58&Itemid=345&lang=el_GR.UTF-8%2C+el_GR.U)

Καὶ τὸ ἁπλοϊκὸ ἐρώτημα τοῦ ἁπλοϊκοῦ χριστιανοῦ, χωρὶς πτυχίο Διαθεματικότητος: Ἀπὸ πότε ἡ Θ. Λειτουργία, «τὸ Μεγάλο Δεῖπνο καὶ Μυστήριο», ἔγινε «ὑποδειγματική», δηλ. ἀναπαράσταση ἐκπαιδευτικῆς χρήσεως;
Ἂν τὰ παιδιά δὲν “ξέρουν”, δὲν γνωρίζουν τὴν Λειτουργία, τότε δὲν “εἶναι” χριστιανοί. Καὶ στοὺς ἀμυήτους οἱ Πατέρες ἐφαρμόζουν ἄλλο «πρότζεκτ», ἐπειδὴ ἡ Θ. Λειτουργία δὲν εἶναι κατήχηση, οὔτε κὰν ἀρχὴ τῆς Κατηχήσεως. Ἂν εἶναι “Κατήχηση”, τότε τὰ “Κατηχούμενα” σὲ ποιούς ἀπευθύνονται; Σὲ ποιούς ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ;
Ἂν ὅμως οἱ μαθητὲς τὴν “ξέρουν”, τὴν ζοῦν ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΑ τὴν Θ. Λειτουργία, τότε τί τήν θέλουν τὴν «ὑποδειγματική»;

Καὶ μήπως ἡ «πλήρης εἰκόνα τῶν τελουμένων» θὰ τοὺς “κόψει” καὶ  θὰ φέρει πλημμυριδὸν νεοφωτίστους διαθεματικοὺς στὴν ἐκκλησία;

Πάντως ἕνα φαίνεται σίγουρο: Μὲ τὰ «κόλπα» καὶ τὶς «διαθεματικὲς “ποιμαντικὲς” τοῦμπες» δὲν ξεγελιοῦνται, οὔτε πείθονται, οὔτε κερδίζονται, οὔτε διδάσκονται οἱ ἄνθρωποι.  Ἄλλο ζητᾶνε οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ ἴσως δὲν μποροῦν νὰ τοὺς τὸ δώσουν οἱ ἐπιτετραμμένοι τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀγωγῆς.

 

, ,

Σχολιάστε

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΣ …ΔΙΓΛΩΣΣΙΑΣ

«Οἱ ἅγιοι Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ κατέστησαν διὰ τῆς ἁγιότητος τῆς ζωῆς των τὴν προσωπικήν των ὑπόστασιν «ναὸν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» (Α´ Κορ. γ´ 6 καὶ ϛ´ 19), ὄχι μόνον διεφυλάχθησαν ὑπ᾽ αὐτοῦ ἀπὸ πάσης πλάνης κατὰ τὴν ἄσκησιν τοῦ ἑρμηνευτικοῦ ἔργου των, ἀλλὰ καὶ ἠξιώθησαν νὰ ἀναπτύξουν ὀρθοδόξως τὰς ἀληθείας τῆς πίστεως καὶ νὰ παγιώσουν τὴν «Ὀρθοδοξίαν» τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, διὰ τῆς θεοπνεύστου σκέψεώς των. Δι᾽ αὐτοὺς ἡ ἑρμηνεία τῶν Ἁγίων Γραφῶν ἦτο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ λειτούργημα ἱερώτατον. Διὰ τοῦτο τὸ ἐρμηνευτικὸν ἔργον αὐτῶν συνιστᾷ τὴν ἱερὰν ἑρμηνευτικὴν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, τὸ πνεῦμα τῆς ὁποίας, τουτέστι τὸ ὕφος καὶ τὸ ἦθος της, εἶναι πάντῃ ἀδύνατον νὰ ἀναπληρώσῃ μακρὰν αὐτῆς καὶ ἡ πλέον αὐστηρὰ ἐπιστημονικὴ ἐργασία καὶ ἑρμηνεία. Καὶ τοῦτο διότι ἡ ἀσάφεια τοῦ κειμένου τῶν Ἁγίων Γραφῶν καὶ ἡ ἐντεῦθεν δυσκολία κατανοήσεως αὐτῶν δὲν εἶναι ἁπλῶς θέμα ἀγνοίας τῶν σχετικῶν ἐπιστημονικῶν γνώσεων, ἀλλὰ κυρίως πνευματικῆς ἱκανότητος διεισδύσεως εἰς τὸ πνεῦμα τῶν ἀληθειῶν τῆς θείας γνώσεως καὶ ἐξοικειώσεως πρὸς «τὸν νοῦν τοῦ Χριστοῦ», κατὰ τὴν ἔκφρασιν τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν» (Α´ Κορ. β´ 16. Πρβλ. Ρωμ. ια´ 34). Διὰ τοῦτο καὶ ἡ ἐπιστημονικὴ διακρίβωσις ὡρισμένων ἱστορικῶν κυρίως πραγμάτων, μὴ προσδιοριζομένων ὑπὸ τῆς ἑρμηνευτικῆς παραδόσεως τῆς Ἐκκλησίας, οὐδόλως θίγει τὴν διδασκαλία της περὶ τῆς θεοπνευστίας τῶν Ἁγίων Γραφῶν. Οὕτω κατανοεῖται ὅτι ἡ ὑπὸ ὅλων τῶν πιστῶν πνευματικὴ ἐξοικείωσις πρὸς τὰς ἀληθείας τῶν Ἁγίων Γραφῶν, διὰ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἐκκλησίας, συνιστᾷ τὴν πλέον οὐσιαστικὴν προϋπόθεσιν τῆς κατανοήσεως τῶν ἀληθειῶν τούτων.
Ἡ παρουσιαζομένη ἐκ πρώτης ὄψεως ἀσάφεια πολλῶν ἁγιογρφικῶν χωρίων δὲν εἶναι ἀντικειμενική, ὡς εὐστόχως παρετήρησαν οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ᾽ ἁπλῶς ὑποκειμενικὴ δυσκολία τὼν ἀναγνωστῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Αὕτη ὀφείλεται εἰς τὴν μεγάλην πνευματικὴν ἀπόστασιν, ἡ ὁποία ὑπάρχει μεταξὺ τῶν ἐν πνευματικῇ πτωχείᾳ διατελούντων ἀναγνωστῶν τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν ὑψηλῶν νοημάτων τοῦ ἱεροῦ κειμένου της. Κατὰ τοὺς Τρεῖς Ἱεράρχας, ἡ ἀσάφεια αὕτη τῶν Γραφῶν αἴρεται ὁλονὲν καὶ περισσότερον διὰ τῆς αὐξανομένης κατὰ Χριστὸν πνευματικότητος τῶν Χριστιανῶν. Ἀντιστοιχεῖ δὲ ἡ ἀσάφεια αὕτη πρὸς τὸ κάλυμμα ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον ἐχρησιμοποίουν οἱ Ἑβραῖοι κατὰ τὴν ἀνάγνωσιν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης… Ἡ οἱαδήποτε ἀσάφεια τῶν Ἁγίων Γραφῶν πρέπει νὰ διεγείρῃ περισσότερον τὴν προσοχὴν τῶν ἀναγνωστῶν καὶ τὴν πρὸς ἄρσιν ταύτης ἀνάλογον αὐτενέργειάν των. Ὡς λέγει καὶ πάλιν ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ἀφετηρία τῆς ὀρθῆς κατανοήσεως τῶν Ἁγίων Γραφῶν εἶναι πάντοτε ἡ πίστις εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, ὡς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ· «ταύτης ἄνευ οὐδὲ λαλῆσαι τι δύναται» (Ἑρμην. Ψαλμ. ριε´ 8. Migne Ε.Π. 55, 321).» Μάρκου Σιώτου (†), καθηγ. Παν/μίου Ἀθηνῶν, «Ἡ Ἁγία Γραφὴ εἰς τὴν ἑλληνικὴν ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν», σελ. 23-24, 27-28, Ἀθῆναι 1989.
Σχόλιον: Κατὰ τὰ φαινόμενα, μερικὰ σημερινὰ ὀρθόδοξα ρεύματα ἔχουν καταστεῖ ἀξιότερα τῆς γραμμῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὁρκισμένα νὰ σώσουν καὶ τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Γι᾽ αὐτὸ καὶ τοὺς ὑπόσχονται, κατὰ τὴν τρέχουσα ἠλεκτρονικὴ κουλτούρα, πλήρη καὶ ἄνετη κατανόηση «μὲ τὸ πάτημα ἑνὸς κουμπιοῦ», «ἄμεση πρόσβαση» στὰ νοήματα τῶν ἁγιογραφικῶν καὶ λειτουργικῶν κειμένων «μὲ ἕνα τηλεχειριστήριο “μεταφράσεως”», παραμερίζοντας μπροστὰ στὴν «φαντασμαγορία» τῆς κατανοητῆς λατρείας, ἄλλου τοτέμ, οἱανδήποτε ἄλλη ἐκκλησιαστικὴ προϋπόθεση. Ἀρκεῖ μόνον νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ μόνιμη λειτουργικὴ χρήση μεταφράσεως. Τίποτα ἄλλο. Νὰ μὴ κουραστοῦμε καθόλου· οὔτε ποιμένες, οὔτε ποιμαινόμενοι. Νὰ μὴ καθίσουμε νὰ ἐξηγήσουμε, νὰ μὴ ἐνδιαφερθοῦμε λιγάκι νὰ μάθουμε κάτι γι᾽ αὐτὰ τὰ δυσνόητα  νοήματα καὶ πράγματα ποὺ λένε καὶ κάνουν οἱ παπάδες, νὰ μὴ ἀσχοληθοῦμε μὲ λίγη ἐπιμέλεια, νὰ μὴ κουνήσουμε τὸ δαχτυλάκι μας, μὲ «ἀνάλογον αὐτενέργειαν»  καὶ ΕΞΟΙΚΕΙΩΣΗ, ὅπως ἀναφέρει ἀνωτέρω ὁ μακαριστὸς καθηγητής.
Πρόκειται μᾶλλον γιὰ ἕνα λογικὸ σφάλμα. Ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ θεωροῦνται ὅλοι οἱ βαπτισμένοι ὀρθόδόξοι χριστιανοὶ ὡς «μεμυημένοι» ἢ «κεχειροτονημένοι» στὴν τάξη καὶ λειτουργία τῶν λαϊκῶν, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη αὐτοὶ οἱ ἴδιοι οἱ “μεμυημένοι” νὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς ἀνίκανοι νὰ “κατανοήσουν” τὴν γλῶσσα καὶ τὰ νοήματα καὶ τὰ σύμβολα τῆς ἐκκλησιαστικῆς Λατρείας, δηλ. ἀνίκανοι (ἢ ἀπρόθυμοι;) νὰ ἐνταχθοῦν οὐσιαστικὰ καὶ βιωματικὰ στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, στὸν ὁποῖο διαβεβαίωσαν (μέσῳ τὼν ἀναδόχων τους) ὅτι ἐντάσσονται συντασσόμενοι μὲ τὸν Χριστό.
Αὐτὴ ἡ ἀντίφαση, τὸ λογικὸ βραχυκύκλωμα, θὰ ἀποκαθίστατο, ἂν ἀποφασίζαμε νὰ δώσουμε ἕνα τέλος στὸν ἀπροσχημάτιστο αὐτοεμπαιγμό μας μαζὶ καὶ στὴν ὠμὴ διακωμώδηση τῶν ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας πραγμάτων, ὅπως ἡ Κατήχηση, δηλ. ἡ Ἐξήγηση-Ἑρμηνεία τῶν Γραφῶν μαζὶ μὲ τὸ Κήρυγμα, τὴ Νηστεία, τὴν Προσευχή, ποὺ περιλαμβάνονταν στὴν Ἀρχαία Προβαπτισματικὴ Προετοιμασία (Κατήχηση). Πῶς ἄραγε καταφέρνουμε νὰ ξεγελιόμαστε τόσο ἀφελῶς; Ἐνῷ ζοῦμε, βλέπουμε, ὀσφραινόμαστε, ἀντιλαμβανόμαστε καὶ ἐνίοτε ὁμολογοῦμε ὅτι ἡ Κατήχηση τῆς Ἐκκλησίας —τὴν ὁποία ἡ Ἴδια ἡ Ἐκκλησία στὰ πλαίσια τοῦ νηπιοβαπτισμοῦ ΜΕΤΕΘΕΣΕ γιὰ μετὰ τὸ Βάπτισμα καὶ τὴν ΑΝΕΘΕΣΕ στὴν οἰκογένεια καὶ στὸν ἀνάδοχο— ἔχει συρρικνωθεῖ, περιοριστεῖ, ἀτονήσει καὶ πλέον ἀσκεῖται οὐσιαστικὰ σχεδὸν μόνον στὰ λιγοστὰ πλαίσια ἑνὸς “μικροῦ λείμματος”, ἐν τούτοις ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν τάξη τῶν χειροτονημένων λαϊκῶν, σὰν νὰ ζούσαμε σὲ κάποιο ἰδεατὸ ἐκκλησιαστικὸ “χρυσοῦν αἰῶνα”.
Πῶς λοιπὸν μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα ξεγελιόμαστε καὶ χρησιμοποιοῦμε «διπλῆ γλῶσσα», διγλωσσία; Μία «γλῶσσα», ὅταν πρόκειται γιὰ τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν κατανοοῦν τὴν «γλῶσσα τῆς 55ης προμάμμης» (ὅπως τόσο γλαφυρὰ ἐγράφη ἀπὸ ἀκαδημαϊκὴ πένα!), δηλ. τῆς Λατρείας, καὶ συγχρόνως μία ἄλλη «γλῶσσα», ὅταν πρόκειται γιὰ τοὺς ἴδιους πάλι σημερινοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἂν καὶ πανηγυρικῶς ἀκατήχητοι (πολλὲς φορὲς ἕως καὶ ἀδιάφοροι) παρ᾽ ὅλ᾽ αὐτὰ «δικαιοῦνται» τῶν λειτουργικῶν-ἐκκλησιολογικῶν «προνομίων» τῶν χειροτονημένων λαϊκῶν. Ἐδῶ φαίνεται νὰ χάνεται «ἡ τηλεπικοινωνιακὴ σύνδεση» μὲ τὴν λογικὴ συνέχεια καὶ συνέπεια. Ἄραγε αὐτὴ ἡ «διγλωσσία» γιὰ τὴν γλῶσσα τῆς Λατρείας καὶ τὰ συν­αφῆ θέματα συμβαδίζει μὲ τὴν βαπτισματικὴ καὶ μυσταγωγικὴ θεολογία τῶν Ἁγίων Πατέρων; Ἄραγε μήπως χρειάζεται νὰ διευκρινισθεῖ ποιά ἀπὸ τὶς δύο «γλῶσσες» θὰ προτιμηθεῖ γιὰ τὴν διαπραγμάτευση τοῦ θέματος τῆς γλώσσης τῆς Λατρείας; Ἡ γλῶσσα τῆς Ξεχασμένης Κατηχήσεως ἢ ἡ  γλῶσσα τῆς Λαϊκότροπης Λατρείας; Ἡ γλῶσσα τῆς προμάμμης ἢ ἡ γλῶσσα τῆς …γκουβερνάντας. Ἂς μὴ ἀστειευόμαστε.
π. Ἀθ. Σ. Λ. (24.07.10)

, , ,

Σχολιάστε