Ἄρθρα σημειωμένα ὡς καρδιά

«ΔΟΣ ΜΟΙ, ΥΙΕ, ΣΗΝ ΚΑΡΔΙΑΝ»

«Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν»

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.             Πατρικόν φίλτρον ἐκφράζει ἡ φράση αὐτή τοῦ ἐξόχου βιβλίου τῶν Παροιμιῶν τοῦ Σολομῶντος. «Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν» (Παροιμ. 23,26). Καί εἶναι φράση – πρόσκληση τοῦ οὐρανίου καί Παναγάθου Θεοῦ πρός τόν κάθε ἄνθρωπο. Εἶναι πατρική φωνή γεμάτη ἀγάπη, ἀγαθότητα, εὐσπλαγχνία, πιστότητα.
.             Ὁ Θεός ζητεῖ νά τοῦ δώσουμε τήν καρδιά μας. Δέν ζητεῖ κάτι ἄλλο, τά ἀγαθά μας καί τά πλούτη μας. Δέν ἀρκεῖται οὔτε μόνο στά λόγια μιᾶς τυπικῆς θρησκευτικότητας. Καί τοῦτο γιά νά μήν ἰσχύει ὁ φοβερός ἐκεῖνος λόγος «ὁ λαός οὗτος τοῖς χείλεσί με τιμᾶ, ἡ δέ καρδία αὐτῶν πόρρω ἀπέχει ἀπ’ ἐμοῦ» (Ματθ. 15,8).
.             Ζητεῖ ὁ Θεός τήν καρδιά. «Σήν καρδίαν» λέγει τό θεόπνευστο κείμενο. Δηλαδή, ζητεῖ τόν ἐσωτερικόν ἄνθρωπο, τήν ὅλην πνευματικήν μας ὑπόσταση καί ὀντότητα. Γιατί ἡ καρδία στήν ὀρθόδοξη χριστιανική διδασκαλία καί στήν πατερική γραμματεία αὐτό ἀκριβῶς σημαίνει, τόν «ἔσω ἄνθρωπο», ἀφοῦ ἡ καρδιά λογίζεται ὡς τό κέντρο τῆς ἀνθρωπίνης προσωπικότητος. Ἡ καρδιά εἶναι ἡ ἔδρα ὅλων τῶν θρησκευτικῶν βιωμάτων καί ἐκδηλώσεων, ἡ ἔδρα τῆς ἠθικῆς συνειδήσεως, ἡ παλαίστρα τῶν πνευματικῶν ἀγώνων κάθε ἀνθρώπου. Ἡ καρδιά τοῦ ἀνθρώπου βοᾶ πρός τόν Κύριον, εὐφραίνεται, ἀγάλλεται, δειλιᾶ ἀλλά καί λατρεύει, ἀπαλλοτριοῦται καί ἐξοργίζεται, συνάμα ὅμως ἐξομολογεῖται καί ὑψοῦται. Ὅλος ὁ ψυχικός καί πνευματικός βίος τοῦ ἀνθρώπου συγκεντροῦται στή καρδία του καί ἀπ’ αὐτήν ἀπορρέουν οἱ ἀποφάσεις ζωῆς.
.             Ἀλλά ὡς καταδεικνύεται ἀπό τήν βιβλική αὐτή φράση ὁ Θεός δέν ζητεῖ ἕνα μέρος ἀπό τήν καρδία μας. «Δός μοι, υἱέ, σήν καρδίαν». Ὁλόκληρον. Ὄχι ἕνα τμῆμα ἤ τμήματα. Δέν θέλει ὁ Θεός νά εἶναι δοσμένη ἡ καρδιά μας σέ πρόσωπα ἤ πράγματα, ἤ γεγονότα ἤ καταστάσεις, τά ὁποῖα διασποῦν τήν ἑνότητα τοῦ ὅλου ἀνθρώπου καί εἶναι βιώματα ἀπαγορευμένα καί φθαρτά. Δέν θέλει ὁ Θεός καρδιά μοιρασμένη στόν οὐρανό καί στή γῆ, στό Θεό καί στόν κόσμο. Ὁλόκληρον τήν καρδίαν μας ἐπιζητεῖ παρακλητικά καί ἐλεύθερα. Ἡ ἐντολή εἶναι χαρακτηριστική: «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ’ ὅλης τῆς καρδίας σου» (Μάρκ. 12,30).
.             Αὐτή ὡστόσο ἡ καρδιά πού ζητεῖ ὁ Θεός γιά νά κατοικήσει ὁ ἴδιος εἶναι πολλές φορές μολυσμένη καί ἀκάθαρτη. Δέν εἶναι κατοικητήριο ἀντάξιο τῆς μεγαλωσύνης καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. Αὐτό τό ξέρει βέβαια ὁ Θεός. Παρά ταῦτα, ζητεῖ τήν ἁμαρτωλή αὐτή καρδία. «Δός μοι», ὅπως εἶναι, ἀκούγεται ἡ θεία φωνή. Ἐδῶ καταφαίνεται ὅτι ἡ ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου, ὅποια κι’ ἄν εἶναι , ἀδυνατεῖ νά νικήσει τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ Πατρός. Τό μέγεθος αὐτό τῆς θείας ἀγάπης μᾶς ἀποκαλύπτεται πλέον στό γεγονός τῆς προσωπικῆς μας εἰλικρινοῦς μετάνοιας.
.              Ἐκεῖ συντελεῖται ἡ συγκλονιστική προσφορά. Ἡ προσφορά τῆς καρδίας στό Θεό πού ἐξομολογεῖται, ὁμολογεῖ, μετανοεῖ καί προσεύχεται καρδιακά. Θά προχωρήσουμε, λοιπόν, στήν κάθαρση τῆς καρδίας μας καί στό δόσιμο στό Θεό; Ἀπό μᾶς ἐξαρτᾶται.

ΠΗΓΗ: im-manis.gr

,

Σχολιάστε

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ-3 (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς) «Μπορεῖ ἆραγε νὰ δεχτεῖ στὴ βασιλεία Του ἐκείνους ποὺ ἔβγαζαν τὴ βασιλεία αὐτὴ ἀπὸ τὴ ζωή τους;»

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

[Γ´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Καιρὸς Μετανοίας»,
Ἀπὸ τὴν Κυριακή του Τελώνου καὶ Φαρισαίου
ὣς τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ – Ὁμιλίες Β´»,
Μετάφρ. – ἐπιμ. Πέτρου Μπότση,
Ἀθήνα 2012, σελ. 53-78

Μέρος Α´: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ-1 (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς) «Τὰ χειρότερα δὲν ἦρθαν ἀκόμα, μὰ ἔρχονται γρήγορα»

Μέρος Β´: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ-2 (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς) «Ἂν ἡ καρδιά μας εἶναι γυμνὴ ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ κι εὐγενικὸ πράγμα ποὺ ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ τὴν ντύσουμε, εἶναι σὰν νὰ ντύσαμε τὸν Χριστὸ μέσα μας»

.         Σὲ κείνους ποὺ θὰ βρεθοῦν ἀριστερά Του θὰ πεῖ ὁ Κριτής: «πορεύεσθε ἂπ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἠτοιμασμένον τῷ διαβόλω καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ» (Ματθ. κε´ 41). Φύγετε μακριὰ ἀπὸ μένα ἐσεῖς οἱ καταραμένοι, πηγαίνετε στὸ αἰώνιο πῦρ ποὺ ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιὰ τὸ διάβολο καὶ τοὺς πονηροὺς ἀγγέλους του. Ὁ Κριτὴς εἶναι φοβερός, ἀλλὰ δίκαιος. Ὁ Βασιλιὰς καλεῖ τοὺς δικαίους κοντά Του καὶ τοὺς δίνει τὴ βασιλεία Του, ἐνῶ ἀπομακρύνει τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς στέλνει στὸ αἰώνιο πῦρ, στὴν πονηρὴ συντροφιὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν ὑπηρετῶν του. Στὸ ἔργο τοῦ «Περὶ Τελικῆς Κρίσεως» ὁ Μέγας Βασίλειος γράφει: «Ἂν ὑπάρχει κάποιο τέλος στὰ αἰώνια βάσανα, σημαίνει πὼς ὑπάρχει τέλος στὴν αἰώνια ζωή. Καθὼς ὅμως εἶναι ἀδύνατο νὰ φανταστεῖς τὸ τέλος τῆς αἰώνιας ζωῆς, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ σκεφτεῖς ὅτι θὰ ὑπάρξει τέλος στὰ αἰώνια βάσανα;»
.             Κάτι ὅμως δὲν λέει ὁ Κύριος, ποὺ εἶναι πολὺ σπουδαῖο. Ὅτι τὸ αἰώνιο πῦρ ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου, ὅπως κι ἡ βασιλεία Του γιὰ τοὺς δικαίους. Τί σημαίνει αὐτό; Εἶναι πεντακάθαρο πὼς ὁ Κύριος ἑτοίμασε τὰ αἰώνιο πῦρ μόνο γιὰ τὸ διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του, ἐνῶ τὴ βασιλεία Του τὴν ἑτοίμασε γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ὁ Θεὸς θέλει «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι» (Α´ Τιμ. β´ 4), νὰ μὴ χαθεῖ κανένας. Ὁ Θεὸς δὲν ἤθελε νὰ κολαστοῦν οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ νὰ σωθοῦν. Οὔτε καὶ ἑτοίμασε προκαταβολικὰ γι᾽ αὐτοὺς τὴ φωτιὰ τῆς κόλασης ἀλλὰ τὴ βασιλεία Του, μόνο αὐτή. Ἀπὸ αὐτὸ προκύπτει μὲ σαφήνεια πὼς ἐκεῖνοι ποὺ λένε γιὰ τὸν ἁμαρτωλὸ ὅτι «εἶναι προορισμένος νὰ γίνει ἁμαρτωλός», ἔχουν λαθεμένη ἀντίληψη. Ἂν πραγματικὰ εἶναι προορισμένος ἁμαρτωλός, αὐτὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό, ἀλλ᾽ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του. Ὅτι αὐτὸ δὲν ἔχει προοριστεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ συμπεραίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἑτοίμασε προκαταβολικὰ κανένα εἶδος βασάνων γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ μόνο γιὰ τὸ διάβολο. Ἑπομένως στὴν Τελικὴ Κρίση ὁ δίκαιος κριτὴς δὲν θὰ ἔχει τόπο γιὰ νὰ στείλει τοὺς ἁμαρτωλούς, παρὰ στὸ σκοτεινὸ βασίλειο τῶν δαιμόνων. Κι ὅτι εἶναι στὴ δικαιοσύνη τοῦ Κριτῆ νὰ τοὺς στείλει ἐκεῖ εἶναι φανερὸ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐκεῖνοι, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐπίγειας ζωῆς τους, εἶχαν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεὸ κι εἶχαν παραδοθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ πονηροῦ.
.         Κρίνοντας τοὺς ἁμαρτωλοὺς ποὺ βρίσκονται ἀριστερά Του ὁ βασιλιὰς τοὺς ἐξηγεῖ ἀμέσως γιατί εἶναι καταραμένοι καὶ γιατί τοὺς στέλνει στὸ αἰώνιο πῦρ: «ἐπείνασα γάρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ οὐ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ οὐ περιεβάλετέ με, ἀσθενὴς καὶ ἐν φυλακῇ, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με» (Ματθ. κε´ 42-43). Πείνασα καὶ δὲν μοῦ δώσατε νὰ φάω, δίψασα καὶ δὲν μὲ ποτίσατε. Ἤμουν ξένος καὶ δὲν μὲ πήρατε στὸ σπίτι σας, ἤμουν γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ντύσατε, ἤμουν ἄρρωστος ἢ φυλακισμένος καὶ δὲν μὲ ἐπισκεφθήκατε.
.         Τίποτα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ εἶχαν κάνει οἱ δίκαιοι δὲν ἔκαναν οἱ ἁμαρτωλοί. Καὶ σὰν ἄκουσαν τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου οἱ ἁμαρτωλοί, ρώτησαν, ὅπως καὶ οἱ δίκαιοι: «Κύριε, πότε σὲ εἴδομεν πεινῶντα ἢ διψῶντα…;» Κι ὁ Κύριος ἀπάντησε: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾽ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε´ 45). Ἀλήθεια σᾶς λέω: ἀφοῦ δὲν ἐκάματε τίποτα στοὺς ἀδελφούς μου τοὺς ἐλαχίστους, οὔτε καὶ σὲ μένα κάματε.
.         Ἡ ἑρμηνεία ποὺ ἔκανε ὁ Βασιλιὰς στοὺς ἁμαρτωλοὺς ἔχει ἐπίσης δυὸ σημασίες, μία ἐξωτερικὴ καὶ μία ἐσωτερική, ὅπως καὶ στὴν πρώτη περίπτωση μὲ τοὺς δικαίους. Ὁ νοῦς τῶν ἁμαρτωλῶν ἦταν σκοτισμένος, ἡ καρδιά τους σκληρὴ κι ἡ ψυχή τους εἶχε κακὴ διάθεση πρὸς ἐκείνους ποὺ πεινοῦσαν, διψοῦσαν, ἦταν γυμνοί, ἄρρωστοι καὶ φυλακισμένοι στὴ γῆ. Μὲ τὸ σκοτισμένο τους νοῦ δὲν μποροῦσαν νὰ δοῦν πὼς ὁ Χριστὸς τοὺς καλοῦσε νὰ ἐλεήσουν τοὺς φτωχοὺς καὶ βασανισμένους ἀδελφούς τους. Ἡ σκληρὴ καρδιά τους δὲν μαλάκωνε μὲ τὰ δάκρυα τῶν ἄλλων. Οὔτε καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων Του ἄλλαζε τὴν κακοπροαίρετη ψυχή τους, γιὰ νὰ ἐπιθυμήσουν τὸ καλὸ καὶ νὰ τὸ κάνουν. Ἔτσι ὅπως ἦταν ἄσπλαχνοι στὸν Χριστό, μέσῳ τῶν ἀδελφῶν Του, ἦταν ἄσπλαχνοι καὶ στὸν Χριστὸ μέσα ἀπὸ τὸν ἴδιον τὸν ἑαυτό τους. Μὲ τὸ ποὺ τοὺς ἐρχόταν κάποια ἁγνὴ σκέψη, τὴν ἐξαφάνιζαν θεληματικὰ καὶ τὴν ἀντικαθιστοῦσαν μὲ ἄλλες σκέψεις, ἀκάθαρτες καὶ βλάσφημες. Ξερίζωσαν κάθε εὐγενικὸ συναίσθημα ἀπὸ τὴν καρδιά τους καὶ τὸ ἀντικατέστησαν μὲ ἀσπλαχνία, λαγνεία καὶ ἰδιοτέλεια. Κάθε ἐπιθυμία ποὺ ἐκδηλωνόταν μέσα τους, γιὰ νὰ κάνουν κάποια καλὴ πράξη, ἀκολουθώντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, τὴν καταπίεζαν ἀμέσως καὶ στὴ θέση της ἔβαζαν ἄλλη, πῶς νὰ κάνουν κακὸ στοὺς ἄλλους ἢ ν᾽ ἁμαρτήσουν, γιὰ νὰ προκαλέσουν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι τὸν ἐλάχιστο ἀδελφό τοῦ Χριστοῦ, δηλαδὴ τὸ δίκαιο ἄνθρωπο ποὺ βρισκόταν μέσα τους, τὸν σταύρωναν, τὸν σκότωναν, καὶ τὸν ἔθαβαν. Ὁ σκοτεινὸς Γολιὰθ ποὺ εἶχαν θρέψει, δηλαδὴ ὁ ἄδικος ἄνθρωπος μέσα τους ἢ ὁ ἴδιος ὁ διάβολος, παρέμενε νικητὴς στὸ πεδίο τῆς μάχης.
.         Τί μπορεῖ νὰ κάνει ὁ Θεὸς σὲ τέτοιους ἀνθρώπους; Μπορεῖ ἆραγε νὰ δεχτεῖ στὴ βασιλεία Του ἐκείνους ποὺ ἔβγαζαν τὴ βασιλεία αὐτὴ ἀπὸ τὴ ζωή τους; Μπορεῖ νὰ καλέσει κοντά Του αὐτοὺς ποὺ ξερίζωσαν μέσα τους τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ, αὐτοὺς ποὺ διακήρυξαν μυστικὰ στὴν καρδιά τους ἀλλὰ κι ἀνοιχτά, μπροστὰ σ᾽ ὅλον τὸν κόσμο, πὼς εἶναι ἐχθροί τοῦ Θεοῦ καὶ ὑπηρέτες τοῦ διαβόλου; Ὄχι! Αὐτοὶ ἔγιναν μὲ τὴν ἐλεύθερη βούλησή τους ὑπηρέτες τοῦ διαβόλου. Κι ὁ Κύριος στὴν τελική Του κρίση θὰ τοὺς στείλει νὰ συντροφέψουν ἐκείνους ποὺ εἶχαν παρέα σ᾽ ὁλόκληρη τὴ ζωή τους. Θὰ τοὺς στείλει δηλαδὴ στὸ αἰώνιο πῦρ ποὺ ἔχει προετοιμαστεῖ γιὰ τὸ διάβολο καὶ τοὺς πονηροὺς ἀγγέλους του.
.         Ἀμέσως μετὰ ἀπ’ αὐτό, φτάνει στὸ τέλος της ἡ πιὸ σύντομη ἀλλὰ κι ἡ μέγιστη διαδικασία στὴν ἱστορία τοῦ κτιστοῦ κόσμου. «καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον» (Ματθ. κε´ 46). Καὶ τότε θὰ πορευτοῦν (οἱ ἁμαρτωλοὶ) στὴν αἰώνια κόλαση, οἱ δὲ δίκαιοι στὴν αἰώνια ζωή.
.         Ἡ ζωὴ καὶ ἡ κόλαση ἐδῶ στέκονται ἡ μία ἀπέναντι στὴν ἄλλη. Ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ζωή, δὲν ὑπάρχει κόλαση, δὲν ὑπάρχουν βάσανα. Ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ κόλαση, δὲν ὑπάρχει ζωή. Ἡ πληρότητα τῆς ζωῆς ἀποκλείει τὴν κόλαση. Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν παρέχει τὴν πληρότητα τῆς ζωῆς. Ὁ τόπος τοῦ διαβόλου παράγει κόλαση καὶ βασανιστήρια, μακριὰ ἀπὸ τὴ ζωὴ ποὺ δίνει ὁ Χριστός.
.         Στὴν ἐπίγεια ζωή μας βλέπουμε πὼς ἡ ψυχὴ τοῦ ἁμαρτωλοῦ ποὺ ἔχει λίγη ζωὴ μέσα της (δηλ. λίγο Θεό), εἶναι γεμάτη μὲ πολὺ μεγαλύτερα βάσανα ἀπ’ ὅσα ἔχει ἡ ψυχὴ τοῦ δικαίου ἀνθρώπου ποὺ ἔχει μέσα του περισσότερη ζωὴ (δηλ. περισσότερο Θεό). Ὅπως εἰπώθηκε μὲ σοφία τοὺς ἀρχαίους χρόνους: «πᾶς ὁ βίος ἀσεβοῦς ἐν φροντίδι, ἔτη δὲ ἀριθμητὰ δεδομένα δυνάστῃ, ὁ δὲ φόβος αὐτοῦ ἐν ὠσὶν αὐτοῦ…μὴ πιστευέτω ἀποστραφῆναι ἀπὸ σκότους· ἐντέταλται γὰρ ἤδη εἰς χεῖρας σιδήρου…ἀνάγκη δὲ καὶ θλῖψις αὐτὸν καθέξει ὥσπερ στρατηγὸς πρωτοστάτης πίπτων. ὅτι ἦρκε χεῖρας ἐναντίον τοῦ Κυρίου» (Ἰώβ ιε´ 20-25). Ὁλόκληρος ὁ βίος τοῦ ἀσεβοῦς, λέει, δαπανᾶται καὶ βρίσκεται συνέχεια μὲ φροντίδες καὶ ἀγωνία. Ἀκόμα καὶ τοῦ ἰσχυροῦ καὶ κυριάρχου ἀνθρώπου, τὰ χρόνια εἶναι μετρημένα. Ὁ φόβος ποὺ τὸν συνέχει καὶ τὸν κάνει ν’ ἀγωνιᾶ, ἠχεῖ πάντοτε στ’ αὐτιά του…ἂς μὴν ἀπατᾶται πὼς κάποτε θὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς συμφορᾶς καὶ τῆς ὀδύνης, γιατί ἔχει δοθεῖ ἐντολὴ ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ περιπέσει στὴν ἐξουσία σιδερένιου μαχαιριοῦ… θὰ τὸν κυριεύσει ὁπωσδήποτε ἡ θλίψη καὶ θὰ πέσει, ὅπως ὁ στρατηγὸς ποὺ πρωτοστατεῖ στὴ μάχη, ἀλλὰ δὲν βρίσκει τρόπο νὰ ξεφύγει.
.         Ἡ ζωὴ ἐδῶ στὴ γῆ εἶναι κόλαση μεγάλη γιὰ τὸν ἁμαρτωλό. Κι ὁ ἁμαρτωλὸς τὸ βρίσκει πολὺ πιὸ δύσκολο νὰ ὑπομένει τὰ βάσανα σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ ἀπ’ ὅ,τι ὁ δίκαιος. Μόνο ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ζωὴ μέσα του μπορεῖ νὰ ὑπομείνει βάσανα, νὰ τὰ περιφρονήσει, νὰ ξεπεράσει ὅλα τὰ κακὰ τοῦ κόσμου καὶ νὰ νιώθει χαρούμενος. Ἡ ζωὴ κι ἡ χαρὰ εἶναι ἀδιαίρετες. Ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος λέει στὸ δίκαιο ἄνθρωπο ποὺ ὁ κόσμος ἀποκλείει, καταδιώκει καὶ ταπεινώνει: «Χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε» (Ματθ. ε´ 12).
.         Ὁλόκληρη ἡ ἐπίγεια ζωή μας δὲν εἶναι παρὰ μία ἀμυδρὰ σκιὰ τῆς πραγματικῆς, τῆς πλήρους ζωῆς στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ὅλα τὰ βάσανά μας στὴ γῆ δὲν εἶναι παρὰ μία ἀμυδρὰ σκιὰ τῶν τρομερῶν βασάνων, ποὺ θὰ ὑποστοῦν οἱ ἁμαρτωλοὶ στὴν κόλαση. Στὰ ἀποφθέγματα τῶν ἁγίων πατέρων διαβάζουμε τὸ ἑξῆς: «Ρώτησαν κάποιο μεγάλο γέροντα: Πατέρα, πῶς ὑπομένεις τόσο καρτερικὰ τέτοιους ἀγῶνες; Κι ὁ γέροντας ἀπάντησε: Ὅλοι οἱ ἀγῶνες μου ἐδῶ στὴ γῆ εἶναι μικρότεροι ἀπὸ τὰ βάσανα μίας μέρας στὴν κόλαση».
.         Ἡ ζωὴ ἐδῶ στὴ γῆ, ὅσο ὑπέροχη κι ἂν εἶναι, ἀνακατεύεται μὲ βάσανα. Δὲν ὑπάρχει πληρότητα ζωῆς ἐδῶ. Ἀλλὰ καὶ τὰ βάσανα στὴ γῆ, ὅσο μεγάλα κι ἂν εἶναι, ἀνακατεύονται μὲ τὴ ζωή. Στὴν τελικὴ κρίση ὅμως τὰ βάσανα θ’ ἀπομονωθοῦν ἀπὸ τὴ ζωή. Καὶ τὰ δυό τους βέβαια θὰ εἶναι αἰώνια. Τί σημαίνει ἡ αἰωνιότητα αὐτή, ὁ ἀνθρώπινος νοῦς δὲν μπορεῖ νὰ τὸ χωρέσει. Σὲ κεῖνον ποὺ θά ᾽χει τὴ χαρὰ ν’ ἀτενίσει ἔστω καὶ γιὰ μία στιγμὴ τὸ πρόσωπο τοῦ Θεοῦ, θὰ τοῦ φανεῖ πὼς ἡ στιγμὴ αὐτὴ κράτησε χιλιάδες χρόνια. Ἐκεῖνος ποὺ θὰ βασανιστεῖ ἀπὸ τὸ διάβολο στὴν κόλαση γιὰ μία στιγμή, αὐτὴ ἡ στιγμὴ θὰ τοῦ φανεῖ ὅτι κράτησε αἰῶνες. Ὁ χρόνος, ὁ ρυθμὸς τῆς μέρας καὶ τῆς νύχτας, δὲν θὰ εἶναι ὅπως τὸν ξέραμε, ἀλλὰ θὰ εἶναι «μία ἡμέρα, καὶ ἡ ἡμέρα αὐτὴ γνωστὴ τῷ Κυρίῳ» λέει ὁ προφήτης Ζαχαρίας (ιδ´ 7. βλ. Ἀποκ. κβ´ 5). Ἥλιος δὲν θὰ ὑπάρχει πιά, παρὰ μόνο ὁ Θεός. Κι ὁ ἥλιος αὐτὸς δὲν θ’ ἀνατέλλει καὶ θὰ δύει ὅπως τώρα. Ἡ αἰωνιότητα θὰ μετριέται μὲ μέρες, ὅπως γίνεται τώρα μὲ τὸ χρόνο. Οἱ εὐλογημένοι θὰ μετρᾶνε τὴν αἰωνιότητα μὲ τοὺς ὅρους τῆς εὐφροσύνης τους κι οἱ ἁμαρτωλοὶ ποὺ θὰ βασανίζονται μὲ τοὺς ὅρους τῶν βασάνων τους.
.         Ἔτσι μίλησε κι αὐτὰ εἶπε ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς γιὰ τὸ τελευταῖο καὶ μέγιστο γεγονὸς ποὺ θὰ λάβει χώρα στὰ ὅρια τοῦ τέλους τοῦ χρόνου καὶ τῆς αἰωνιότητας. Καὶ πιστεύουμε πὼς ὅλ᾽ αὐτὰ θὰ γίνουν, ἀκριβῶς ὅπως τὰ εἶπε. Πρῶτα ἐπειδὴ ὅλα ὅσα προεῖπε ὁ Χριστὸς ἐπαληθεύτηκαν ἀπόλυτα καὶ δεύτερον, ἐπειδὴ ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος φίλος μας, ὁ Μόνος ποὺ ἀγαπᾶ πραγματικὰ τὸ ἀνθρώπινο γένος. Καὶ στὴν ἀληθινὴ ἀγάπη ἐμπεριέχει μόνο τὴν τέλεια ἀλήθεια. Ἂν αὐτὰ δὲν ἐπρόκειτο νὰ γίνουν, δὲν θὰ μᾶς τά ᾽λεγε ὁ Κύριος. Ὅμως μᾶς τὰ εἶπε, καὶ θὰ γίνουν. Κι αὐτὰ βέβαια δὲν μᾶς τὰ εἶπε γιὰ νὰ κάνει ἐπίδειξη τῶν γνώσεων στοὺς ἀνθρώπους. Ὄχι! Ὁ Χριστὸς δὲν ζητοῦσε τὴ δόξα τῶν ἀνθρώπων (βλ. Ἰωάν. ε´ 41). Ὅλα μᾶς τὰ εἶπε γιὰ χάρη τῆς σωτηρίας μας. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀντίληψη καὶ ὁμολογεῖ Χριστό, τὸν Κύριο, θὰ συνειδητοποιήσει πὼς ἡ ἀνάγκη γιὰ νὰ τὰ γνωρίζει αὐτὰ εἶναι μόνο γιὰ τὴ σωτηρία του. Ὁ Κύριος δὲν ἔκανε τίποτα, δὲν εἶπε οὔτε λέξη, οὔτε καὶ ἐπέτρεψε νὰ τοῦ συμβεῖ κάτι στὴ διάρκεια τῆς ζωῆς Του, ποὺ δὲν ἀφοροῦσε τὴ σωτηρίας μας.
.         Ἂς γίνουμε συνετοὶ καὶ φρόνιμοι, λοιπόν, κι ἂς ἔχουμε πάντα μπροστὰ στὰ πνευματικά μας μάτια τὴν εἰκόνα τῆς Τελικῆς Κρίσης. Ἡ εἰκόνα αὐτὴ ἔχει κάνει ἤδη πολλοὺς ἁμαρτωλοὺς νὰ γυρίσουν ἀπὸ τὸ δρόμο τῆς ἀπωλείας στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Ἡ ζωή μας εἶναι μικρή. Κι ὅταν τελειώνει, δὲν θὰ ὑπάρχουν περιθώρια γιὰ μετάνοια. Στὴ σύντομη ἐπίγεια ζωή μας πρέπει ν᾽ ἀποφασίσουμε ἐκεῖνο ποὺ θὰ εἶναι κρίσιμο γιὰ μᾶς στὴν αἰωνιότητα: Θὰ σταθοῦμε στὰ δεξιὰ ἢ στ᾽ ἀριστερὰ τοῦ Βασιλιᾶ τῆς Δόξας; Ὁ Θεὸς μᾶς ἀνέθεσε ἕνα μικρὸ κι ἁπλὸ καθῆκον, ἀλλὰ ἡ ἀνταπόδοση ἢ ἡ τιμωρία εἶναι πελώρια, ξεπερνοῦν τὴ δύναμη, κάθε ἀνθρώπινης γλώσσας γιὰ νὰ τὴν ἐκφράσουν.
.         Ἂς μὴν ὀλιγωρήσουμε λοιπόν, ἂς μὴ χάσουμε οὔτε μία μοναδικὴ μέρα. Κάθε μέρα μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ ἡ τελευταία μας, ἡ ἀποφασιστική. Κάθε μέρα εἶναι δυνατὸ νὰ φέρει τὴν καταστροφὴ τοῦ κόσμου αὐτοῦ, νὰ γίνει ἡ αὐγὴ τῆς πολυαναμενόμενης Ἡμέρας. Λέει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Διάλογος: «οὐκ οἴδατε ὅτι ἡ φιλία τοῦ κόσμου ἔχθρα τοῦ Θεοῦ ἐστιν;» (Ἰακ. δ΄ 4). Ἑπομένως ἐκεῖνος ποὺ δὲν χαίρεται, ὅταν ἐγγίζει τὸ τέλος τοῦ κόσμου, δείχνει πὼς εἶναι φίλος του καὶ ἑπομένως ἐχθρός τοῦ Θεοῦ. Τέτοιες σκέψεις ὅμως δὲν κάνουν οἱ πιστοί, ποὺ γνωρίζουν διὰ πίστεως πὼς ὑπάρχει καὶ ἄλλη ζωή, τὴν ὁποία καὶ ἐπιθυμοῦν εἰλικρινά».
.         Εἴθε νὰ μὴ ντροπιαστοῦμε τὴν Ἡμέρα τοῦ Κυρίου, μπροστὰ στὸν Κύριο, στὴ χορεία τῶν ἀγγέλων Του καὶ στὰ δισεκατομμύρια τῶν δικαίων καὶ τῶν ἁγίων. Εἴθε νὰ μὴ χωριστοῦμε αἰώνια ἀπὸ τὸν Κύριο, ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἁγίους Του, ἀπὸ τοὺς συγγενεῖς καὶ τοὺς φίλους μας ποὺ θὰ βρίσκονται στὰ δεξιά Του. Ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὰ ἀμέτρητα πλήθη τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἁγίων νὰ ψάλλουμε τὸν ἐπινίκιο ὕμνο: «ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ! Ἀλληλούια!». Εἴθε νὰ δοξάζουμε μαζὶ μὲ τὶς οὐράνιες δυνάμεις τὸν Σωτήρα Κύριό μας, τὸν Υἱό, μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ-2 (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς) «Ἂν ἡ καρδιά μας εἶναι γυμνὴ ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ κι εὐγενικὸ πράγμα ποὺ ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ τὴν ντύσουμε, εἶναι σὰν νὰ ντύσαμε τὸν Χριστὸ μέσα μας»

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ
ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ

[Β´]

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Καιρὸς Μετανοίας»,
Ἀπὸ τὴν Κυριακή του Τελώνου καὶ Φαρισαίου
ὣς τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ – Ὁμιλίες Β´»,
Μετάφρ. – ἐπιμ. Πέτρου Μπότση,
Ἀθήνα 2012, σελ. 53-78

Μέρος Α´: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ-1 (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς) «Τὰ χειρότερα δὲν ἦρθαν ἀκόμα, μὰ ἔρχονται γρήγορα»

.         «Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ πάντες οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μετ᾽ αὐτοῦ, τότε καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ» (Ματθ. κε´ 31). Ὅπως στὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ ὁ Θεὸς παρουσιάζεται σὰν ἄνθρωπος, ἔτσι κι ἐδῶ ὁ Χριστὸς ὀνομάζεται Υἱὸς τοῦ Ἀνθρώπου. Εἶναι Ἐκεῖνος, κανένας ἄλλος. Ὅταν ἔρθει γιὰ δεύτερη φορὰ στὸν κόσμο, ἡ ἔλευσή Του δὲν θὰ εἶναι ἄγνωστη καὶ ταπεινή, ὅπως ἦταν πρώτη φορά, ἀλλὰ φανερὴ ἐν δόξη. Ἡ δόξα αὐτὴ εἶναι ἡ ἴδια ποὺ εἶχε ὁ Χριστὸς προαιώνια, προτοῦ δημιουργηθεῖ ὁ κόσμος (βλ. Ἰωάν. ιζ´ 5), ἀλλὰ εἶναι κι ἡ δόξα τῆς νίκης κατὰ τοῦ Σατανᾶ, τοῦ παλιοῦ κόσμου καὶ τοῦ θανάτου. Δὲν θὰ ἔρθει μόνος Του, μὰ μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἀμέτρητους ἀγγέλους Του. Θὰ ἔρθει μαζί τους ἐπειδή, σὰν ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ καὶ στρατιῶτες Του ποὺ ἦταν, ἔλαβαν μέρος στὸν πόλεμο κατὰ τοῦ πονηροῦ καὶ στὴ νίκη ἐναντίον του. Χαίρεται νὰ μοιράζεται τὴ δόξα Του μαζί τους. Γιὰ νὰ δοθεῖ ἔμφαση στὴ μεγαλειώδη φύση αὐτοῦ τοῦ γεγονότος, ἀναφέρεται ἰδιαίτερα πὼς ὅλοι οἱ ἄγγελοι θὰ ἔρθουν μαζὶ μὲ τὸν Κύριο. Δὲν ὑπάρχει ἄλλο γεγονὸς ποὺ ν’ ἀναφέρεται πὼς ἦταν παρόντες ὅλοι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ. Ἐμφανίζονται πάντα σὲ μεγαλύτερο ἢ μικρότερο πλῆθος. Στὴν τελικὴ Κρίση ὅμως θὰ εἶναι ὅλοι παρόντες, συγκεντρωμένοι γύρω ἀπὸ τὸ Βασιλιὰ τῆς δόξης.
Πολλοὶ προφῆτες, εἴτε ἀρχαῖοι εἴτε μεταγενέστεροι, εἶδαν τὸ θρόνο τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ (Ἡσ. ϛ´ 1, Δαν. ζ´ 9, Ἀποκ. δ´ 2, κ´ 4). Ὁ θρόνος αὐτὸς ἀποτελεῖται ἀπὸ τὶς ἀγγελικὲς δυνάμεις, πάνω στὶς ὁποῖες ἐπικάθεται ὁ Κύριος. Εἶναι θρόνος τῆς δόξας, τῆς νίκης, ὅπου κάθεται ὁ οὐράνιος Πατέρας καὶ ὅπου πῆρε τὴ θέση Του ὁ Κύριος Ἰησοῦς μετὰ τὴ νίκη Τοῦ (Ἀποκ. γ΄ 21).
.         Πόσο μεγαλόπρεπη θὰ εἶναι ἡ ἔλευση τοῦ Κυρίου, ποὺ θὰ περιβάλλεται ἀπὸ τόσο ἰδιαίτερα καὶ φοβερὰ γεγονότα! Ὁ προφήτης Ἠσαΐας εἶχε προφητεύσει: «Ἰδοὺ γὰρ Κύριος ὡς πῦρ ἥξει καὶ ὡς καταιγὶς τὰ ἅρματα αὐτοῦ ἀποδοῦναι ἐν θυμῷ ἐκδίκησιν αὐτοῦ καὶ ἀποσκορακισμὸν αὐτοῦ ἐν φλογὶ πυρὸς» (Ἡσ. ξϛ´ 15). Ὁ Δανιὴλ εἶδε καὶ εἶπε πὼς «ποταμὸς πυρὸς εἷλκεν ἔμπροσθεν αὐτοῦ· χίλιαι χιλιάδες ἐλειτούργουν αὐτῷ, καὶ μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν αὐτῷ· κριτήριον ἐκάθισε, καὶ βίβλοι ἠνεώχθησαν» (Δαν. Ζ´ 10).
.         Ὅταν ὁ Κύριος ἔρθει μὲ δόξα πολλὴ καὶ καθίσει στὸ θρόνο Του, τότε «συναχθήσονται ἔμπροσθεν αὐτοῦ πάντα τὰ ἔθνη, καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾽ ἀλλήλων ὥσπερ ὁ ποιμὴν ἀφορίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τῶν ἐρίφων, καὶ στήσει τὰ μὲν πρόβατα ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ, τὰ δὲ ἐρίφια ἐξ εὐωνύμων» (Ματθ. κε´ 32-33). Τότε θὰ συναχθοῦν μπροστά Του ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς καὶ θὰ τοὺς χωρίσει, ὅπως ὁ τσοπάνος χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ ἐρίφια. Τὰ πρόβατα θὰ τὰ βάλει στὰ δεξιά Του καὶ τὰ ἐρίφια στ’ ἀριστερά Του.
.         Πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Πατέρες προβληματίστηκαν σχετικὰ μὲ τὸ χῶρο ὅπου ὁ Χριστὸς θὰ κρίνει ὅλα τὰ ἔθνη. Ἀναφερόμενοι στὸν προφήτη Ἰωήλ, συμπεραίνουν πὼς ἡ κρίση θὰ γίνει στὴν κοιλάδα Ἰωσαφάτ, ὅπου ὁ βασιλιὰς ἐκεῖνος χωρὶς νὰ πολεμήσει, χωρὶς νὰ χρησιμοποιήσει ὅπλα, εἶχε ἐνάντια στοὺς Μωαβίτες καὶ τοὺς Ἀμμωνίτες μία πολὺ σπουδαία νίκη, σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ μὴ μείνει κανένας τοὺς ζωντανός. «ἐξεγειρέσθωσαν καὶ ἀναβαινέτωσαν πάντα τὰ ἔθνη εἰς τὴν κοιλάδα Ἰωσαφάτ, διότι ἐκεῖ καθιῶ τοῦ διακρίναι πάντα τὰ ἔθνη κυκλόθεν», εἶπε ὁ προφήτης Ἰωὴλ (δ´ 12).
.         Ἴσως ὁ θρόνος τοῦ Κυρίου νὰ στηθεῖ πάνω ἀπὸ τὴν κοιλάδα αὐτή, μὰ δὲν ὑπάρχει κοιλάδα στὸν κόσμο ποὺ νὰ μπορεῖ νὰ χωρέσει ὅλα τὰ ἔθνη καὶ τοὺς λαοὺς τῆς γῆς, ζωντανοὺς καὶ νεκρούς, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὣς τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ποὺ βέβαια θὰ εἶναι πολλὰ δισεκατομμύρια. Ὁλόκληρη ἡ ἐπιφάνεια τῆς γῆς, μαζὶ μὲ τοὺς ὠκεανούς, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ δώσει τόσο χῶρο, ὥστε νὰ συγκεντρωθοῦν ἐκεῖ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου στὴ γῆ. Ἂν αὐτὴ ἦταν ἁπλὰ συγκέντρωση ψυχῶν, τότε ἴσως θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς μαζέψει ὅλους κανεὶς στὴν κοιλάδα Ἰωασαφάτ. Ἀφοῦ ὅμως θὰ συγκεντρωθοῦν ἄνθρωποι μὲ τὰ σώματά τους (γιατί οἱ νεκροὶ θὰ ἀναστηθοῦν καὶ σωματικά), τότε τὰ λόγια τοῦ προφήτη θὰ πρέπει νὰ τὰ κατανοήσουμε συμβολικά. Ἡ κοιλάδα Ἰωασαφὰτ εἶναι ὁ κόσμος ὁλόκληρος, ἀπὸ τὴ μακρινὴ ἀνατολὴ ὣς τὴ μακρινὴ δύση. Κι ὅπως ὁ Θεὸς κάποτε ἔδειξε τὴ δύναμή Του στὴν κοιλάδα Ἰωασαφάτ, ἔτσι καὶ τὴν ἔσχατη μέρα θὰ δείξει τὴν ἴδια δύναμη καὶ θὰ κρίνει ὁλόκληρο τὸ ἀνθρώπινο γένος.
.         Καὶ ἀφοριεῖ αὐτοὺς ἀπ᾽ ἀλλήλων. Ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ συγκεντρώθηκαν θὰ διαχωριστοῦν σὲ μία στιγμή, μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ὁ τσοπάνος στέλνει μὲ τὴ φωνή του τὰ πρόβατα ἀπὸ τὴ μία μεριὰ καὶ τὰ ἐρίφια ἀπὸ τὴν ἄλλη. Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς συγκεντρωμένους θὰ πᾶνε ἀριστερὰ καὶ ἄλλοι δεξιά. Κι ὅλα θὰ γίνουν ξαφνικά, σὰ νὰ τοὺς σπρώχνει μία ἀκαταμάχητη μαγνητικὴ δύναμη μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε κανένας νὰ μὴ μπορεῖ νὰ κινηθεῖ ἀπὸ ἀριστερὰ πρὸς τὰ δεξιὰ ἢ ἀπὸ τὰ δεξιὰ πρὸς τ᾽ ἀριστερά.
.         «Τότε ἐρεῖ ὁ βασιλεὺς τοῖς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου» (Ματθ. κε´ 34). Τότε ὁ βασιλιὰς θὰ στραφεῖ πρὸς αὐτοὺς ποὺ βρίσκονται στὰ δεξιά του καὶ θὰ τοὺς πεῖ: ἐλᾶτε ἐσεῖς, οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατέρα μου, νὰ κληρονομήσετε τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ποὺ ἔχει ἑτοιμαστεῖ γιὰ σᾶς ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργήθηκε ὁ κόσμος.
.         Στὴν ἀρχὴ ὁ Χριστὸς ὀνομάζει τὸν ἑαυτό Του Υἱὸ τοῦ Ἀνθρώπου, δηλαδὴ Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐδῶ ὁ ἴδιος ἀποκαλεῖ τὸν ἑαυτό Του Βασιλιᾶ, γιατί τοῦ δόθηκαν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμη καὶ ἡ δόξα. Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου. Ἐκεῖνοι ποὺ ὁ Χριστὸς καλεῖ ἔτσι, εἶναι πραγματικὰ εὐλογημένοι. Γιατί ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ περιέχει μέσα της ὅλα τ’ ἀγαθά, καθὼς τὴ χαρὰ καὶ τὴ χάρη τοῦ οὐρανοῦ. Γιατί ὁ Κύριος δὲν λέει «εὐλογημένοι μου», ἀλλὰ «εὐλογημένοι τοῦ Πατέρα Μου»; Γιατί εἶναι ὁ μοναδικὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Μονογενὴς καὶ ἄκτιστος προαιωνίως καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Κι οἱ δίκαιοι εἶναι μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ ἀδελφοί τοῦ Χριστοῦ ἐξ υἱοθεσίας.
.         Ὁ Θεὸς καλεῖ τοὺς δικαίους νὰ μποῦν στὴν βασιλεία ποὺ ἔχει προετοιμαστεῖ γί᾽ αὐτοὺς ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ Θεός, προτοῦ ἀκόμα δημιουργήσει τὸν ἄνθρωπο, εἶχε προετοιμάσει τὴν Βασιλεία γι᾽ αὐτόν. Προτοῦ πλάσει τὸν Ἀδάμ, ἦταν ὅλα φτιαγμένα γιὰ τὴ ζωή του στὸν παράδεισο. Ὁλόκληρη Βασιλεία, ὑπέροχη κι ὁλοφώτεινη, ποὺ περίμενε τὸ Βασιλιά της. Μετὰ ὁ Θεὸς ὁδήγησε τὸν Ἀδὰμ στὴ Βασιλεία αὐτή, κι ἡ Βασιλεία συμπληρώθηκε. Ὁ Θεὸς προετοίμασε τὴ βασιλεία γιὰ τοὺς δικαίους ἀπὸ τὴν ἀρχή. Μόνο τοὺς ἀφέντες τῆς περίμενε, μὲ τὸ Χριστὸ ὡς βασιλιὰ ἀρχηγό.
.         Ὁ Κριτὴς κάλεσε τοὺς δικαίους στὴ βασιλεία Του κι ἀμέσως μετὰ ἐξήγησε γιατί τοὺς τὴ χάριζε: «ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατά μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με» (Ματθ. κε´ 35-37). Γιατί πείνασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάω, δίψασα καὶ μοῦ δώσατε νερό, ἤμουν ξένος καὶ σεῖς μὲ φιλοξενήσατε στὸ σπίτι σας, ἤμουν γυμνὸς καὶ μὲ ντύσατε, ἀρρώστησα καὶ μὲ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στὴν φυλακὴ καὶ σεῖς ἤρθατε νὰ μὲ δεῖτε.
.         Ἀκούγοντας αὐτὴ τὴ θαυμάσια ἐξήγηση, οἱ δίκαιοι ζήτησαν δισταχτικὰ καὶ ταπεινὰ ἀπὸ τὸ βασιλιὰ νὰ τοὺς πεῖ πότε τὸν εἶδαν πεινασμένο καὶ διψασμένο, γυμνὸ καὶ ἄρρωστο καὶ πότε τὰ ἔκαναν ὅλ’ αὐτὰ σ’ Ἐκεῖνον. Καὶ στὴν ἐρώτηση αὐτὴ ὁ βασιλιὰς ἔδωσε πάλι τὴ θαυμάσια αὐτὴ ἀπάντηση: «ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐφ᾽ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. κε´ 40). Ἀφοῦ ὅλ’ αὐτὰ τὰ ἐκάματε στοὺς ἐλαχίστους καὶ ταπεινοὺς ἀδελφούς μου, εἶναι σὰ νὰ τὰ ἐκάματε σ’ ἐμένα τὸν ἴδιο.
.         Ὅλη αὐτὴ ἡ ἑρμηνεία ἔχει δύο ὄψεις, μία ἐξωτερικὴ καὶ μία ἐσωτερική. Ἡ ἐξωτερικὴ ἑρμηνεία εἶναι σαφὴς στὸν καθένα. Ἐκεῖνος ποὺ τρέφει τὸν πεινασμένο, ξεδιψάει τὸ διψασμένο, ντύνει τὸ γυμνὸ καὶ στεγάζει τὸν ἄστεγο, εἶναι σὰν νὰ τὰ κάνει ὅλ’ αὐτὰ στὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ἐκεῖνος ποὺ ἐπισκέπτεται τοὺς ἀρρώστους ἢ τοὺς φυλακισμένους, εἶναι σὰν νὰ τὰ κάνει αὐτὰ στὸν Κύριο. Ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη σχετικὰ πὼς «δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν, κατὰ δὲ τὸ δόμα αὐτοῦ ἀνταποδώσει αὐτῷ» (Παρ. ιθ´ 17). Ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ τὸν φτωχό, εἶναι σὰν νὰ δανείζει τὸν Θεό, ποὺ ἀνάλογα μὲ τὸ τί ἔδωσε, θὰ τοῦ τὸ ἀνταποδώσει.
.         Ὁ Κύριος, μέσα ἀπὸ κείνους ποὺ ζητοῦν τὴ βοήθειά μας, δοκιμάζει τὶς καρδιές μας. Ὁ Θεὸς δὲν χρησιμοποιεῖ τίποτα δικό μας γιὰ λογαριασμό Του. Δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τίποτα. Ἐκεῖνος ποὺ δημιούργησε τὸ ψωμί, δὲν μπορεῖ νὰ πεινάσει. Ἐκεῖνος ποὺ δημιούργησε τὸ νερό, δὲν γίνεται νὰ διψάσει. Αὐτὸς ποὺ ντύνει τὴν κτίση ὁλόκληρη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι γυμνός, οὔτε καὶ ν᾽ ἀρρωστήσει αὐτὸς ποὺ εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ὑγείας. Οὔτε καὶ γίνεται νὰ αἰχμαλωτιστεῖ ὁ Κύριος τῶν κυρίων.
.         Ὁ Θεὸς ζητᾶ ἀπὸ μᾶς νὰ δίνουμε ἐλεημοσύνη, ὥστε μ᾽ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ μαλακώσουν οἱ καρδιές μας, νὰ γίνουν πιὸ σπλαγχνικές. Θὰ μποροῦσε ὁ Θεὸς μὲ τὴν παντοδυναμία Του νὰ κάνει διὰ μιᾶς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους πλούσιους, χορτασμένους, ντυμένους κι εὐχαριστημένους. Ἀλλ᾽ ἀφήνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ δοκιμάσουν τὴν πείνα καὶ τὴ δίψα, τὴν ἀρρώστια, τὴ φτώχεια καὶ τὴ δυστυχία γιὰ δύο λόγους. Πρῶτα, ὥστε ἐκεῖνοι ποὺ ὑποφέρουν ἀπ᾽ ὅλα αὐτὰ νὰ μπορέσουν ἔτσι νὰ μαλακώσουν τὴν καρδιά τους, νὰ γίνουν πιὸ σπλαγχνικοὶ καὶ νὰ ἔρθουν πιὸ κοντὰ στὸν Θεό, νὰ τὸν προσκυνήσουν μὲ πίστη καὶ προσευχή. Δεύτερο, ὥστε ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπὸ τὰ δικά του βάσανα νὰ κατανοήσει καὶ τοὺς ἄλλους, μὲ τὴν ταπείνωσή του νὰ κατανοήσει τὴν ταπείνωση τῶν ἄλλων. Ἔτσι θὰ καταλάβει τὴν ἀδελφότητα καὶ τὴν ἑνότητα ὅλων τῶν ἀνθρώπων μέσα ἀπὸ τὸν Ζῶντα Θεό, τὸν Δημιουργὸ καὶ δοτήρα ὅλων τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν. Ὁ Θεὸς ζητᾶ ἀπὸ μᾶς νὰ γίνουμε ἐλεήμονες, νὰ ἔχουμε πάνω ἀπ᾽ ὅλα ἔλεος. Γνωρίζει πὼς τὸ ἔλεος εἶναι ὁ τρόπος γιὰ ν᾽ ἀποκαταστήσει ὁ ἄνθρωπος τὴν πίστη στὸν Θεό, τὴν ἐλπίδα στὸν Θεὸ καὶ τὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό.
.         Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐξωτερικὴ ἑρμηνεία. Ἡ δεύτερη ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν Χριστὸ μέσα μας. Σὲ κάθε καθαρὴ σκέψη ποὺ ἔχουμε στὸ νοῦ μας, σὲ κάθε εὐγενικὸ συναίσθημα τῆς καρδιᾶς μας καὶ σὲ κάθε ὑψηλὴ φιλοδοξία κι ἐπιθυμία τῆς ψυχῆς μας γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ ἀγαθοῦ, ὁ Χριστὸς ἀποκαλύπτεται μέσα μας μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅλες αὐτὲς τὶς ἁγνὲς σκέψεις, τὰ εὐγενικὰ συναισθήματα καὶ τὶς ὑψηλὲς φιλοδοξίες, τὶς ὀνομάζει ἐλαχίστους ἀδελφούς Του. Τὰ ὀνομάζει ἔτσι ὅλ᾽ αὐτά, ἐπειδὴ βρίσκονται μέσα μας σὲ μία ἀσήμαντη μειονότητα σὲ σύγκριση μὲ τοὺς μεγάλους ἐσωτερικοὺς ἀγροὺς ποὺ εἶναι γεμάτοι ἀπορρίμματα καὶ κακία. Ἂν ὁ νοῦς μας πεινάει γιὰ τὸν Θεὸ καὶ τὸν ταΐσουμε, εἶναι σὰν νὰ τρέφουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας. Ἂν ἡ καρδιά μας εἶναι γυμνὴ ἀπὸ κάθε ἀγαθὸ κι εὐγενικὸ πράγμα ποὺ ἀνήκει στὸν Θεὸ καὶ τὴν ντύσουμε, εἶναι σὰν νὰ ντύσαμε τὸν Χριστὸ μέσα μας. Ἂν ἡ ψυχή μας εἶναι ἄρρωστη καὶ φυλακισμένη ἀπὸ τὴν κακή μας ὕπαρξη καὶ τὰ κακά μας ἔργα καὶ τὸ ἀντιληφθοῦμε αὐτὸ καὶ τὴν ἐπισκεφτοῦμε, τότε εἶναι σὰ νὰ ἐπισκεφτήκαμε τὸν Χριστὸ μέσα μας.
.         Μὲ λίγα λόγια, ἂν αὐτὸς ὁ δεύτερος ἑαυτὸς ποὺ ἔχουμε μέσα μας καὶ ποὺ ἀντιπροσωπεύει τὸ δίκαιο ἄνθρωπο, ὑποδουλωθεῖ καὶ ταπεινωθεῖ ἀπὸ τὸν πονηρὸ κι ἁμαρτωλὸ ἐσωτερικό μας ἄνθρωπο καὶ μεῖς τὸν προστατεύσουμε, εἶναι σὰν νὰ προστατεύουμε τὸν Χριστὸ μέσα μας. Ὁ δίκαιος ἄνθρωπος μέσα μας εἶναι πολὺ μικρός, ἐνῶ ὁ ἁμαρτωλὸς μέσα μας εἶναι ἕνας πραγματικὸς Γολιάθ. Ὁ δίκαιος ἄνθρωπος μέσα ὅμως εἶναι ὁ μικρὸς ἀδελφός τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἐλάχιστος, κι ὁ ἁμαρτωλὸς Γολιὰθ μέσα μας εἶναι ὁ ἐχθρὸς τοῦ Χριστοῦ. Ἂν τότε προστατέψουμε τὸ δίκαιο ἄνθρωπο μέσα μας, ἂν τὸν ἐλευθερώσουμε, τὸν ἐνισχύσουμε καὶ τὸν βγάλουμε στὸ φῶς· ἂν τὸν σηκώσουμε ψηλότερα ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλό, ὥστε νὰ τὸν κυριεύσει καὶ νὰ μποροῦμε νὰ ποῦμε μαζὶ μὲ τὸν ἀπόστολο Παῦλο, «ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστὸς» (Γαλ. β´ 20), τότε θὰ κληθοῦμε εὐλογημένοι καὶ στὴν τελευταία Κρίση θὰ ἀκούσουμε τὰ λόγια τοῦ Βασιλιᾶ: δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ-3 (Ἅγ. Νικόλ. Βελιμίροβιτς) «Μπορεῖ ἆραγε νὰ δεχτεῖ στὴ βασιλεία Του ἐκείνους ποὺ ἔβγαζαν τὴ βασιλεία αὐτὴ ἀπὸ τὴ ζωή τους;»

, , , , , , ,

Σχολιάστε

ΤΟ «ΝΟΗΜΑ», Ο ΣΚΟΠΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ

σκοπς στ ζω κάνει καλ στν καρδι

  .               Μειωμένο κίνδυνο θανάτου ἀπὸ καρδιαγγειακὰ αἴτια (ἔμφραγμα ἢ ἐγκεφαλικὸ) ἀντιμετωπίζουν ὅσοι ἔχουν ἕνα σκοπὸ στή ζωὴ τους σύμφωνα μὲ ἔρευνα τῆς Ἰατρικῆς Σχολῆς τοῦ Ὄρους Σινᾶ στὴ Νέα Ὑόρκη.
.               Ὅσο λιγότερο αἰσθάνεται κανεὶς ὅτι ἔχει κάποιο σκοπὸ νὰ ἐπιτελέσει στὴ ζωή του, τόσο περισσότερο κινδυνεύει ἡ καρδιὰ καὶ γενικὰ ἡ ὑγεία του.
.               Οἱ ἐρευνητές, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν καρδιολόγο Ράντι Κοέν, ποὺ ἔκαναν τὴ σχετικὴ ἀνακοίνωση σὲ ἀμερικανικὸ καρδιολογικὸ συνέδριο, ἀνέλυσαν στοιχεῖα ἀπὸ δέκα σχετικὲς ἔρευνες, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦσαν συνολικὰ πάνω ἀπὸ 137.000 ἄτομα.
.               Ὡς σκοπὸς τῆς ζωῆς, σύμφωνα μὲ τοὺς ἐπιστήμονες, ὁρίζεται μία ασθηση νοήματος κα κατεύθυνσης, καθὼς καὶ ἕνα αἴσθημα ὅτι ἀξίζει κανεὶς νὰ τὴ ζεῖ. Προηγούμενες ἔρευνες εἶχαν συσχετίσει τὸ σκοπὸ στὴ ζωὴ μὲ τὴν ψυχικὴ ὑγεία καὶ ἡ νέα μελέτη ἐπιβεβαιώνει αὐτὴ τὴ σχέση.
.               σοι λένε «να» στ ζωή, πειδ χουν να σκοπό, κινδυνεύουν κατ μέσο ὅρο 19% λιγότερο ν πεθάνουν π μφραγμα γκεφαλικό, ν χουν πίσης 23% μικρότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου π ποιαδήποτε ατία.
.               Ὅπως εἶπε ὁ Ράντι Κοέν, κάθε ἄνθρωπος καλὰ θὰ ἔκανε νὰ ἀποκτήσει ἕνα σκοπὸ στὴ ζωή του, ἐπειδὴ αὐτὸ θὰ ἔχει πολὺ θετικὸ ἀντίκτυπο στὴν ὑγεία του. «Ὁ καθένας μας πρέπει νὰ κάνει στὸν ἑαυτό του τὴν κρίσιμη ἐρώτηση «ἔχω σκοπὸ στὴ ζωή μου;». Ἂν ὄχι, πρέπει νὰ ἐργαστεῖ, ὥστε νὰ ἀποκτήσει ἕνα σκοπό, γιὰ χάρη τῆς γενικότερης ψυχικῆς ὑγείας του».

ΠΗΓΗ: medicalnews.gr

,

Σχολιάστε

EINAI ΑΡΑΓΕ ΔΥΝΑΤΗ Η ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ; «Μόνο ὁρισμένοι ὑψηλά ἱστάμενοι μοντέρνοι θεολόγοι κάμουν πώς δέν καταλαβαίνουν καί σπέρνουν δαιμονική σύγχυση στούς ἁπλουστέρους ἀδελφούς μας». [π. Ἰω. Φωτόπουλος]


Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
Πρωτ. Ἰω. Φωτοπούλου
«Θεανθρώπινη Καθολικότητα ἢ Πανθρησκειακὴ Παγκοσμιότητα»,
Ἀθῆναι 2003,
σελ. 135-139
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Προηγούμενα: 

σχετ. μὲ τὸ χωρίο: «ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΟΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΝΕΙ»https://christianvivliografia.wordpress.com/2011/04/28/τό-ἅγιο-πνεῦμα-δέν-ὁδηγεῖ-τούς-ἀνθρ/ καὶ : https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/04/ποῦ-δρᾶ-τὸ-ἅγιον-πνεῦμα/

Ἐπίσης: ΜΙΑ ΕΛΑΣΤΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/06/μιὰ-ἐλαστικὴ-ἐκκλησιολογία/
ΕΧΟΥΝ ΑΡΑΓΕ ΟΛΕΣ ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΠNEYMATOΣ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/06/05/ἔχουν-ἆραγε-ὅλες-οἱ-θρησκεῖες-χαρίσ/

καὶ:   5. ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΔΑΙΜΟΝΙΚΕΣ ἢ ΑΥΤΟ ΣΥΝΙΣΤΑ ΜΙΑ “ΑΦΕΛΗ ΑΚΡΟΤΗΤΑ”, ΜΙΑ “ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ”; https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/06/οἱ-θρησκεῖες-εἶναι-ἆραγε-δαιμονικέ/

6. ΥΠΑΓΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΣΤΑ “ΕΘΝΗ”; https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/08/ὑπάγονται-οἱ-μουσουλμάνοι-στά-ἔθνη/

7. ΟΙ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΜΕΤΟΧΟΙ ΤΗΣ ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ; :https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/07/09/οἱ-μουσουλμάνοι-εἶναι-ἆραγε-μέτοχο/

.             […] Eἶναι λοιπόν δυνατή ἡ καθαρότητα τῆς καρδίας στούς ἀλλοθρήσκους; Ἄς δοῦμε τούς Ἁγίους Πατέρες. Ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος μᾶς λέγει ὅτι καθαρότητα τῆς καρδίας σημαίνει ἁγιότητα καί τελείωση τοῦ ἀνθρώπου καί ἐξηγεῖ πῶς ἐπιτυγχάνεται: «Οὐ γὰρ ἡ ἀποχὴ τῶν κακῶν αὕτη ἐστὶν ἡ τελείωσις, ἀλλ᾽ εἰ εἰσῆλθες εἰς τὸν νοῦν τὸν ἠφανισμένον καὶ ἀπέκτεινας τὸν ὄφιν τὸν κατώτερον τοῦ νοῦ καὶ βαθύτερον τῶν λογισμῶν, εἰς τὰ λεγόμενα ταμιεῖα καὶ ἀποθήκας τῆς ψυχῆς, φονεύοντά σε καὶ φωλεύοντα· ἄβυσσος γάρ ἐστιν ἡ καρδία. Εἰ τοίνυν ἐκεῖνον ἐφόνευσας, καὶ πᾶσαν τὴν ἐν σοὶ ἀκαθαρσίαν ἐξέβαλες· ὅλοι γὰρ οἱ φιλόσοφοι καὶ ὁ νόμος καὶ οἱ Ἀπόστολοι καὶ ἡ τοῦ Σωτῆρος ἔλευσις περὶ καθαρότητος τὸν λόγον ποιοῦνται. Πᾶς γὰρ ἀνθρώπων εἴτε Ἰουδαίων εἴτε Ἑλλήνων ἀγαπᾷ τὴν καθαρότητα εἰ καὶ οὐ δύνανται καθαρεύειν. Χρὴ οὖν ἐπιζητῆσαι πῶς καὶ διὰ τίνων δύναται τὸ καθαρὸν τῆς καρδίας γενέσθαι· οὐδαμῶς ἑτέρωθεν, εἰμή διά τοῦ ὑπέρ ἡμῶν σταυρωθέντος· αὐτὸς γάρ ἐστιν ἡ ὁδός, ἡ ζωή, ἡ ἀλήθεια, ἡ θύρα, ὁ μαργαρίτης, ὁ ζῶν καὶ ὁ οὐράνιος ἄρτος· καὶ οὐκ ἐγχωρεῖ τινὰ ἄνευ ἐκείνης τῆς ἀληθείας ἀλήθειαν γνῶναι ἢ σωθῆναι».  Μετάφραση: «Τελείωση (τοῦ Χριστιανοῦ) δέν εἶναι ἡ ἀποχή τῶν κακῶν, ἀλλά (τότε εἶσαι τέλειος) ἄν εἰσῆλθες στό νοῦ τόν ἀφανισμένο καί φόνευσες τόν ὄφι πού εἶναι πιό κάτω ἀπό τόν νοῦ, πιό βαθιά ἀπό τούς λογισμούς στά λεγόμενα ταμεῖα καί στίς ἀποθῆκες τῆς ψυχῆς, πού σέ φονεύει καί φωλιάζει (ἐκεῖ). Ἄν λοιπόν ἐφόνευσες ἐκεῖνον, τότε ἔβγαλες ἀπό μέσα σου κι ὅλη τήν ἀκαθαρσία σου. Ὅλοι οἱ φιλόσοφοι καί ὁ (Μωσαϊκός) νόμος καί οἱ Ἀπόστολοι καί ὁ Σωτήρας πού ἦλθε στόν κόσμο ὁμιλοῦν περί καθαρότητος. Κάθε ἄνθρωπος εἴτε ἀπό τούς Ἰουδαίους εἴτε ἀπό τούς Ἕλληνες ἀγαπᾶ τήν καθαρότητα, ἄν καί δέν μποροῦν ὅλοι αὐτοί νά τήν φθάσουν. Πρέπει λοιπόν νά ἐπιζητήσουμε πῶς καί μέ ποιά μέσα μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ ἡ καθαρότητα τῆς καρδίας. Μέ κανένα ἄλλο τρόπο (δέν μπορεῖ νά ἐπιτευχθεῖ) παρά διά τοῦ Σταυρωθέντος ὑπέρ ἡμῶν, γιατί αὐτός εἶναι ἡ ὁδός , ἡ ζωή, ἡ ἀλήθεια, ἡ θύρα, τό μαργαριτάρι, ὁ ζῶν καί οὐράνιος ἄρτος. Καί δέν εἶναι δυνατόν κάποιος χωρίς ἐκείνη τήν Ἀλήθεια νά γνωρίσει τήν ἀλήθεια ἤ νά σωθεῖ».
.           Σαφέστατος ὁ ἅγιος Μακάριος, σαφές τό Εὐαγγέλιο καί ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Κι ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί ἔχουν αὐτή τήν ξεκαθαρισμένη πίστη ὅτι δηλαδή δέν μποροῦν νά καθαρθοῦν ἄνευ τοῦ Χριστοῦ, ἄνευ τῆς χάριτος. Ἴσως μόνο ὁρισμένοι ὑψηλά ἱστάμενοι μοντέρνοι θεολόγοι κάμουν πώς δέν καταλαβαίνουν καί σπέρνουν δαιμονική σύγχυση στούς ἁπλουστέρους ἀδελφούς μας, ἀφορμές γιά σχίσματα σέ ἄλλους, ἀγανάκτηση καί ἀπόπτυση ἀπό τρίτους τόσο τῶν ἀντιχρίστων ἀπόψεων, ὅσο καί αὐτῶν τῶν ἰδίων πού ἐκφράζουν τέτοιες βλασφημίες κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.
.             Ἄς δοῦμε ὅμως κάπως ἀναλυτικώτερα πῶς ἐννοεῖ ἡ εὐαγγελική καί πατερική διδασκαλία τήν καθαρότητα τῆς καρδίας. Οἱ ὅσιοι πατέρες μας Ἰγνάτιος καί Κάλλιστος οἱ Ξανθόπουλοι γράφουν: «…τότε μὲν ἐν τῇ θείᾳ μήτρᾳ, δηλονότι τῇ ἱερᾷ κολυμβήθρᾳ, δωρεὰν τὸ ὅλον τελείαν τὴν θείαν χάριν δεχόμεθα· εἰ δέ πως ἐς ὕστερον, τῇ τῶν προσκαίρων παραχρήσει καὶ τῇ τῶν βιοτικῶν πραγμάτων φροντίδι καὶ τῶν παθῶν ἀχλύϊ ταύτην ὡς μὴ ὤφελε, συγκαλύψομεν, ἔξεστιν ἡμῖν καὶ οὕτω διὰ μετανοίας καὶ τῆς τῶν θεουργῶν ἐντολῶν ἐκπληρώσεως, αὖθις ἐπαναλαβεῖν τὴν ταύτης ὑπερφυᾶ φαιδρότητα καὶ ἀνακτήσασθαι καὶ τὴν ταύτης φανέρωσιν κατιδεῖν τηλαυγέστατα».  Μετάφραση: «Τότε μέσα στή θεία μήτρα, τήν ἱερά κολυμβήθρα, δωρεάν τήν πλήρη καί τελείαν χάριν δεχόμεθα. Ἄν δέ μέ κάποιο τρόπο, ὕστερα, μέ τήν παράχρηση τῶν προσκαίρων καί τίς φροντίδες γιά τά βιοτικά πράγματα καί μέ τήν σκοτεινιά τῶν παθῶν τήν συγκαλύψουμε, ἐνῷ δέν ἔπρεπε, εἶναι καί πάλι δυνατόν διά τῆς μετανοίας καί τῆς τηρήσεως τῶν θεουργῶν ἐντολῶν, νά λάβουμε αὐτή τήν ὑπέρ φύσιν λαμπρότητα, νά τήν ξανααποκτήσουμε καί νά δοῦμε πολύ καθαρά τήν φανέρωσή της».

Ἔχουμε λοιπόν δύο στάδια:

Ι ) τήν Χάρη, πού καθαίρει τήν ψυχή μας τήν λαμβάνουμε μέ τό ἅγιο Βάπτισμα, ἀκέραιη, ὁλόκληρη.

ΙΙ) ὅταν τήν συγκαλύψουμε ἐξ αἰτίας τῶν μεριμνῶν καί τῶν παθῶν, μποροῦμε καί πάλι μέ τήν μετάνοια καί τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ νά τήν ἀποκτήσουμε σ᾽ ὅλη της τήν λαμπρότητα. Ἀλλά ὁ ἀγῶνας εἶναι ἐπίπονος γιά νά ἀποκτήσει κανείς καρδία κεκαθαρμένη κι ὁ κάματος πολύς. Γράφει ὁ ἅγιος Μακάριος: «Χρεία οὖν καμάτου καὶ κόπου πολλοῦ, ἵνα τις ζητήσῃ καὶ ἀποθῆται τὸ θεμέλιον, ἕως ὅτου ἔλθῃ εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων πῦρ καὶ ἄρξηται περικαθαίρειν τὰς ἀκάνθας, καὶ οὕτως ἄρχονται ἁγιάζεσθαι δοξάζοντες Πατέρα, Àἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα…». Σ᾽ αὐτόν τόν ἀγῶνα κύρια θέση, ὡς «ἀρχή πάσης θεοφιλοῦς ἑργασίας» κατέχει «ἡ μετὰ πίστεως ἐπίκλησις τοῦ σωτηρίου ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι αὐτὸς ἀπεφήνατο· χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», γράφουν οἱ Πατέρες μας Ἰγνάτιος καί Κάλλιστος. Ὅλοι δέ οἱ Πατέρες μας βοοῦν γιά τόν κόπο αὐτῆς τῆς νοερᾶς ἐργασίας, γιά τόν πόλεμο τῶν δαιμόνων καί τῶν λογισμῶν, ἀλλά καί γιά τό σωματικό κόπο τῆς νηστείας, τῆς ἀγρυπνίας, τῶν μετανοιῶν κ.λ.π. διά τῶν ὁποίων οἱ ἅγιοι φθάνουν «εἰς τὴν τῆς καρδίας καὶ τοῦ νοῦ τελείαν καὶ ἀληθῆ καὶ μονιμωτάτην καθαρότητα». Κι ἔτσι καθαρθέντες καί φωτισθέντες φθάνουν στή θέα τοῦ Θεοῦ. Μόλις πού χρειάζεται νά ὑπενθυμίσουμε τόν Μακαρισμό τοῦ Κυρίου «Μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται» (Mατθ. ε´ 8). Ἡ κάθαρσις τῆς καρδίας εἶναι δῶρο λοιπόν τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καί προσφέρεται στούς Ἁγίους, φανερούς ἤ κρυφούς, στόν κόσμο ἤ στά μοναστήρια, σ᾽ ἄνδρες καί γυναῖκες, ἀλλά μέ τήν προϋπόθεση τῆς θείας μήτρας, τῆς ἁγίας κολυμβήθρας, καί τήν ἐπίπονη ἄσκηση τῆς νοερᾶς ἐργασίας καί γενικότερα τῆς τηρήσεως τῶν θεουργῶν ἐντολῶν.
.            Ἐρωτοῦμε λοιπόν ὅσους διαδίδουν ψευδοδιδασκαλίες: ἔχουν καί οἱ ἄθεοι Ἑβραῖοι καί Μουσουλμάνοι «καθαρότητα καρδίας»; καί πῶς τάχα τήν ἀπέκτησαν; Ποιό «πνεῦμα» τούς τήν ἔδωσε; Κι αὐτοί εἶναι πού θά «ἐκφράσουν τήν οὐσία τῆς θρησκείας τους» καί θά μᾶς τήν διδάξουν; Καί τί νά τήν κάνουμε αὐτή τήν «οὐσία» τῶν ψευτοθρησκειῶν τοῦ Κορανίου καί τοῦ Ταλμούδ, τά ὁποῖα γέμουν βλασφημιῶν κατά τοῦ Χριστοῦ;

, ,

Σχολιάστε

Η ΠΟΛΥΩΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΑΥΞΑΝΕΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΟΠΑΘΕΙΕΣ

Οἱ πολλὲς ὧρες ἐργασίας αὐξάνουν τὶς καρδιοπάθειες

.        Ἔρευνα ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ ἐρευνητὲς τοῦ University College τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Λονδίνου φανερώνει πὼς οἱ πολλὲς ὧρες ἐργασίας αὐξάνουν … τὶς καρδιοπάθειες.
.        Ἡ ἔρευνα πραγματοποιήθηκε μὲ 7.000 περίπου δημοσίους ὑπαλλήλους ποὺ δὲν παρουσίαζαν καρδιακὰ προβλήματα. Ἡ ἰατρικὴ παρακολούθηση τῶν ἀτόμων αὐτῶν διήρκεσε 11 χρόνια. Συνολικὰ ἀπὸ αὐτούς, 192 ἔπαθαν ἔμφραγμα τοῦ μυοκαρδίου.
.        Ἡ ἀναλυτικὴ μελέτη τῶν ἀποτελεσμάτων ἔδειξε ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ δούλευαν περισσότερο ἀπὸ 11 ὧρες τὴν ἡμέρα εἶχαν μεγαλύτερο καρδιακὸ κίνδυνο τῆς τάξεως τοῦ 67% σὲ σχέση μὲ ἐκείνους ποὺ δούλευαν τὸ κανονικὸ ὀκτάωρο (9 π.μ. – 5 μ.μ.).
.      Ἀναλύοντας περαιτέρω τὰ ἀποτελέσματα, οἱ ἐρευνητὲς αὐτοὶ καὶ ἐπεκτείνοντάς τα σὲ ὅλο τὸν πληθυσμὸ τῆς Ἀγγλίας, ὑποστηρίζουν ὅτι, ἂν δούλευαν ὅλοι ἕνα ὀκτάωρο, θὰ εἶχαν τουλάχιστον 6.000 λιγότερες καρδιακὲς προσβολὲς τὸν χρόνο. Τὸ νούμερο αὐτὸ ἀνάγοντάς το στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμό, μεταφράζεται ὅτι τουλάχιστον 1.000 νθρωποι τν χρόνο δν θ πάθαιναν μφραγμα ἐὰν δούλευαν τ κανονικ κτάωρο.
.        Τὸ ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς μελέτης ἀναμφισβήτητα στέλνει ἕνα σαφς μήνυμα: τ τι νθρωπος δν μπορε ν ργάζεται συνεχς σ να τελείωτο ράριο. Ὅμως ἡ κριτικὴ σὲ αὐτὴ τὴν μελέτη ἀσφαλῶς ἐπικεντρώνεται στὸν τρόπο ἐργασίας, τὸ stress ποὺ προκαλεῖ αὐτὴ ἡ ἐργασία, στὴν δομὴ τῆς προσωπικότητας τῶν ἐργαζομένων καὶ στὴν τυχὸν ὕπαρξη προδιαθεσικῶν παραγόντων γιὰ τὴν ἐκδήλωση μιᾶς καρδιοπάθειας.
.        Μὲ ἁπλὰ λόγια, ο περωρίες ναμφισβήτητα δν προάγουν τν ποιότητα γείας. Ὅμως τὸ καταστροφικό τους ἀποτέλεσμα εἶναι διαφορετικὸ ἀπὸ ἄνθρωπο σὲ ἄνθρωπο.  Ἐκείνου π.χ. ποὺ πάσχει ἀπὸ ὑπέρταση εἶναι εὐκολότερο μὲ τὴν παρατεταμένη ἐργασία νὰ ἀπορρυθμίζεται ἡ πίεσή του.

 ΠΗΓΗ: medicalnews.gr

,

Σχολιάστε

«Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΣΥΝΔΕΕΤΑΙ ΑΔΙΑΣΠΑΣΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΖΩΗ»

«Καρδιακὸς θάνατος»
Τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου & Ἁγ. Βλασίου Ἱεροθέου

.     Στὴν ἐποχή μας γίνεται λόγος γιὰ τὸν ἐγκεφαλικὸ θάνατο, ὡς τὸν πραγματικὸ θάνατο, δηλαδὴ γιὰ τὴν νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους, ἀνεξάρτητα ἂν ἐξακολουθῆ νὰ λειτουργῆ ἡ καρδιὰ μὲ τὴν μηχανικὴ ὑποστήριξη τῆς ἀναπνοῆς. Ἐνῶ παλαιότερα ὁ θάνατος προσδιοριζόταν ἀπὸ τὴν παύση τῆς καρδιᾶς, οἱ σύγχρονοι ἐπιστήμονες κάνουν λόγο γιὰ τὸν ἐγκεφαλικὸ θάνατο, δηλαδὴ τὴν νέκρωση τοῦ ἐγκεφαλικοῦ στελέχους καὶ τὴν μὴ ἀναστρέψιμη βλάβη τοῦ ἐγκεφαλικοῦ ἱστοῦ. Ατ λλαγ γινε προκειμένου ν χρησιμοποιονται τ ργανα νς λεγομένου «πτωματικο δότη». Ἡ «ἐπίσημη» ἄποψη τῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς τείνει νὰ παραδεχθῆ τὴν ἄποψη περὶ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου.
.   Πρόσφατα, ὅμως, στὸ θέμα αὐτὸ παρενέβη ὁ Παναγιώτατος Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, σὲ ὁμιλία του ποὺ ἔκανε στὴν Καβάλα, κατὰ τὴν ἐπίσημη ἐπίσκεψή του στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου. Εἶπε, μεταξὺ ἄλλων, στὴν ὁμιλία του: «Ἡ καρδία εἶναι τὸ κέντρον τῆς ψυχῆς καὶ τῆς ὑπάρξεως, διὸ καὶ ὁ καρδιακὸς θάνατος εἶναι ὁ ὄντως θάνατος καὶ ὄχι ὁ ἐγκεφαλικός. Ἡ καρδία εἶναι ἡ φωλεὰ τῆς προσωπικότητος μὲ ὅλον τὸ θετικὸν φορτίον τῶν σπερμάτων τῆς ἀρχαίας σκωρίας τῶν παθῶν. Διὰ τοῦτο καὶ οἱ Πατέρες καὶ Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας ἐπιμένουν πολὺ εἰς τὴν ἀνάγκην τῆς καθάρσεως τῆς καρδίας, καὶ μάλιστα προσδιορίζουν τὸν τρόπον διὰ τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς: “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν”, διὰ τῆς πνευματικῆς ἐγρηγόρσεως, ἀνυστάκτου προσοχῆς καὶ νηπτικῆς ἀσκήσεως, διὰ τῆς χαλιναγωγήσεως τῆς φαντασίας μὲ τὴν φύλαξιν τῶν αἰσθήσεων, διὰ τοῦ κατὰ Θεὸν πένθους καὶ τῶν δακρύων, διὰ τῆς ἐξαγορεύσεως τῶν λογισμῶν καὶ ἐξομολογήσεως τῶν ἁμαρτημάτων. Τότε ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ καθαρίζει, θεραπεύει, εἰρηνεύει καὶ ἁγιάζει τὴν καρδίαν, καὶ τὴν καθιστᾶ ἄξιον κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ. Εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην ὁ Θεὸς ζητεῖ ἀπὸ τὸν πιστόν: “Υἱέ, δός μοι σὴν καρδίαν”. Ἀπαιτεῖ δηλαδὴ τὸ ὅλον πρόσωπον, τὴν ὅλην προσωπικότητα καὶ ζωήν. Ἡ ἕνωσις τῆς καρδίας μὲ τὸν Θεὸν εἶναι τὸ ὕψιστον τῶν ἐφετῶν, τὸ ὁποῖον ὅμως δύναται νὰ ἐπιτευχθῆ μόνον ἐὰν ὁ Θεὸς “διανοίξη” τὴν καρδίαν μας, ὅπως τῆς ἁγίας Λυδίας. Δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα μόνον τῆς ἰδικῆς μας ἐπιθυμίας».
.    Ἡ πατριαρχικὴ αὐτὴ παρέμβαση εἶναι σημαντική. Τονίζεται ἰδιαίτερα ὅτι ἡ θεολογία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, δίνει προτεραιότητα στὴν καρδιά, ὡς τὸ κέντρον τῆς βιολογικῆς ζωῆς, ὁπότε ὅταν παύση ἡ καρδιά, ἐπέρχεται ὁ βιολογικὸς θάνατος. Ἐπίσης, γίνεται λόγος καὶ γιὰ τὴν «πνευματικὴ» καρδιά, ὅπου ἑδράζονται τὰ πάθη καὶ ἡ ὁποία καθαρίζεται μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν συνέργεια τοῦ ἀνθρώπου, μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴν κατὰ Χριστὸν ἄσκηση. Ἡ ἕνωση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ γίνεται διὰ τῆς καρδίας, ὅπου ἐνεργεῖ ὁ νοῦς, ἐνῶ ἡ γνώση τοῦ κόσμου καὶ ἡ ἀνάπτυξη τῶν ἐπιστημῶν γίνεται διὰ τῆς λογικῆς. Ἔτσι, ὑπάρχουν σαφῶς δύο γνωσιολογικὰ κέντρα καὶ δύο μεθοδολογίες γνώσεως.
.    ς ρθόδοξοι δν μπορομε ν ποσυνδέσουμε τν βιολογικ ζω το νθρώπου π τν λειτουργία τς καρδις κα ν τν συνδέσουμε μ τ γκεφαλικ στέλεχος. Κα τ κυριότερο, δν μπορομε ν ποσυνδέσουμε τν ψυχ π τν ζωή. φσον πάρχει ψυχ στν νθρωπο, συνεπάγεται τι πάρχει κα ζωή. Διαφορετικὰ θὰ εἴμαστε ἀναγκασμένοι νὰ δεχθοῦμε ὅτι δὲν ὑπάρχει ψυχὴ πρὶν σχηματισθῆ τὸ ὄργανο τῆς καρδιᾶς καὶ ὁ ἐγκέφαλος, ἢ ὅτι δὲν ὑπάρχει ψυχὴ σὲ ἀνεγκέφαλα ἔμβρυα καὶ βρέφη, πράγμα ἀπαράδεκτο ἀπὸ πλευρᾶς ὀρθοδόξου θεολογίας.
.    Ἡ θέση το Οκουμενικο Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου γι τν βιολογικ κα πνευματικ καρδι εναι ξιοπρόσεκτη κα φανερώνει τι πάσχει θεολογικς λεγόμενος «γκεφαλικς θάνατος».

ΠΗΓΗ: περιοδ. Ἱ. Μητροπ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγ. Βλασίου
«Ἐκκλησιαστικὴ Παρέμβαση», Ἰούλιος 2011

Διαδίκτυο: alopsis.gr

, , , , ,

Σχολιάστε