Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Κακό

ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ-1 (Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος)

Τὸ φυσικὸ κακὸ
εἶναι ἀπόρροια τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος

ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἀρσενίου Κατερέλου
«Τὸ καυτὸ πρόβλημα τῆς Θεοδικίας»
(Γιατί νὰ ὑπάρχουν ἡ θλίψη καὶ τὸ κακὸ στὸν κόσμο;)

ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»
Θεσ/νίκη 2015, σελ. 87 κ. ἑξ.

.                   «Γιατί νὰ ὑπάρχη τὸ φυσικὸ κακὸ καὶ πῶς αὐτὸ συμβιβάζεται μὲ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ;». Ἀφοῦ ὄντως ὅλα τὰ ἔργα τῆς Δημιουργίας παρήχθησαν ἀπὸ τὰ θεῖα Του χέρια «καλὰ λίαν», γιατί νὰ ὑπάρχουν ὁ πόνος, οἱ ἀρρώστειες, πολὺ περισσότερο αὐτὸς τοῦτος ὁ θάνατος; Ἐπὶ πλέον, οἱ ποικίλες ἐπαναστάσεις τῆς φύσεως καὶ οἱ τρομεροὶ συγκλονισμοὶ τῆς γῆς; Ἡ ἀπάντησις καὶ πάλι εἶναι δύσκολη. «Τὶς ἔγνω νοῦν Κυρίου ἢ τὶς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο;» (Ρωμ. ια΄, 33). Πῶς θὰ κατανοήση ὁ πεπερασμένος ἄνθρωπος τὸν ἄπειρο καὶ ἀκατάληπτο Θεό;
.                   Ἐκεῖνο βέβαια ποὺ γνωρίζομε εἶναι ὅτι, μετὰ τὴν πτῶσι «πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ. η΄, 22). Πονᾶ καὶ ὑποφέρει ἡ κτίσις ὁλόκληρη, μαζὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ὥσπου μία ἡμέρα καὶ αὐτὴ ἡ κτίσις «ἐλευθερωθήσεται ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. η΄, 21). Δηλαδή, αὐτὴ ἡ κτίσις θὰ ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὴν ὑποδούλωσι στὴν φθορὰ καὶ θὰ μετάσχη στὴν ἐλευθερία τῆς ἐνδόξου καταστάσεως ποὺ θὰ ἀπολαμβάνουν τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΡΡΟΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟΥ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΟΣ-2 «Οἱ ἐμπρησμοί, οἱ φωτιές, οἱ πλημμύρες, οἱ τρικυμίες, οἱ καύσωνες, οἱ σφοδροὶ ἄνεμοι, οἱ ἀνεμοθύελλες, ποὺ σαρώνουν τὰ πάντα στὸ πέρασμά τους»(Ἀρχιμ. Ἀρσένιος Κατερέλος)

 

,

Σχολιάστε

ΑΠΕΙΡΙΑ ΑΠΕΙΛΩΝ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΕΛΛΟΧΕΥΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ καὶ ΠΑΝΤΟΥ: Νὰ χτυπήσει τὸν ἄνθρωπο κεραυνός, νὰ τὸν καταπιοῦν τὰ κύματα, νὰ καεῖ ζωντανὸς στὴν πυρκαϊά, νὰ πνιγεῖ μὲ φριχτὴ ἀγωνία στὴν πλημμύρα.

Η «ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ» ΤΟΥ ΦΥΣΙΚΟΥ ΚΑΚΟΥ

Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Τὸ Αἴνιγμα τοῦ Κακοῦ»,
ἐκδ. «Ἴκαρος», Ἀθῆναι 2008, σελ. 39-43,

ἠλ. στοιχ. «Χριστ. Βιβλιογρ».

.                   Σὲ κάθε δευτερόλεπτο τοῦ ἀνθρώπινου βίου παραμονεύει ἡ «βλάβη»: ἡ ἀρρώστια, τὸ ἀτύχημα, ἡ βασανιστικὴ ἀναπηρία, τὸ ἀνυπόφορο ἄλγος, ἡ ἐξευτελιστικὴ ἀνημπόρια, ἡ παράκρουση, ἡ ἄνοια. Σὰν νὰ μὴν ἀρκεῖ ποὺ πεθαίνει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ σὰν νὰ πρέπει νὰ πεθάνει μὲ πόνους φριχτούς, βασανισμὸ ἀνυπέρβλητης ὀδύνης, ἑξαθλιωτικὲς ταπεινώσεις. Ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν ἀνθρώπων δὲν ἀξιώνεται τέλη βίου ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικά, σὲ προχωρημένο γῆρας.
.             Σὲ πολλὲς περιοχὲς τῆς γῆς παραμονεύει, σὲ κάθε δευτερόλεπτο, ὁ σεισμός: τὸ ἐνδεχόμενο νὰ ταφεῖ ζωντανὸς ὁ ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐρείπια. Ἄλλου παραμονεύει ἡ κατολίσθηση, ἀλλοῦ ὁ τυφώνας ἢ ὁ κυκλώνας, ὁ καύσωνας ἢ ὁ παγετός. Ἀπειρία ἐνδεχομένων αἰφνίδιου βασανιστικοῦ θανάτου, πειρία πειλν το κακο λλοχεύουν συνεχς κα παντο. Ν χτυπήσει τν νθρωπο κεραυνός, ν τν καταπιον τ κύματα, ν καε ζωντανς στν πυρκαϊά, ν πνιγε μ φριχτ γωνία στν πλημμύρα.
.           Τὸ ἐφιαλτικὸ καὶ σκανδαλῶδες σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις (καὶ σὲ πάμπολλες ἄλλες) εἶναι ἡ ἀδιαφορία τῆς φύσης γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ἰδιαιτερότητα, τὴ μόνη ἔλλογη ὕπαρξη μέσα στὸ σύμπαν, τὴ μόνη δυνατότητα συνείδησης, αὐτεπίγνωσης τοῦ κόσμου. Σὲ κάθε φυσικὴ καταστροφὴ οἱ ἀνθρώπινες ὑπάρξεις θανατώνονται σὰν ὁποιοδήποτε ἄλογο ζῶο, ἐξοντώνονται μαζικά, συνθλίβονται καὶ ἀφανίζονται ὅπως τὰ πιὸ ἀδύναμα ἀπὸ τὰ ἔμβια ὑπαρκτὰ – ἔντομα ἢ τρωκτικά.

* * *

.                 Ἡ φύση λειτουργεῖ χωρὶς νὰ ξεχωρίζει ποιότητες. Εἶναι τελείως ἀδιάφορο γιὰ τὶς λειτουργίες τῆς φύσης, ἂν παρεμπιπτόντως ἐξαλειφθοῦν μερικὲς χιλιάδες ἀμοιβάδες (μονοκύτταρα παρασιτικὰ πρωτόζωα) ἢ μερικὲς χιλιάδες ἄνθρωποι ποὺ μόνο ὁ ἐγκέφαλος τοῦ καθενὸς εἶναι «τὸ πιὸ μοναδικὰ πολύπλοκο ὑλικὸ ἀντικείμενο στὸ γνωστὸ σύμπαν». Γιὰ τὴν ἀνθρώπινη λογική, αὐτὴ ἡ τέλεια ἀδιαφορία τῆς φύσης γιὰ τὶς ποιοτικὲς διαφοροποιήσεις, ἡ μηχανιστικὴ αὐτονομία τῶν λειτουργιῶν της, εἶναι ἰσχυρὸ ἀντεπιχείρημα σὲ κάθε πρόταση νοήματος (ἑρμηνείας τῆς αἰτίας καὶ τοῦ σκοποῦ) τῆς συμπαντικῆς πραγματικότητας. Εἶναι ἀναμφίβολη ἔκφανση κακοῦ.
.               Καὶ ἡ φύση ἀδιαφορεῖ ὄχι μόνο γιὰ τὴ διάκριση λειτουργικῶν ποιοτήτων (τὴν ἀξιολογικὴ διαβάθμιση τῶν ἐπιτευγμάτων τῆς ἐξελικτικῆς διαδικασίας) ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ διάκριση ποιοτήτων ποὺ ἡ ἀνθρώπινη ἐμπειρία (λογικὴ καὶ κρίση) διαχρονικὰ τὶς ὀνομάζει ἠθικές. Ἡ ὀδύνη, ὁ βασανισμός, ἡ φθορά, ὁ βίαιος ἢ πρόωρος θάνατος δὲν εἶναι «τιμωρία» γιὰ τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους: γιὰ ὅσους βλάπτουν τὸ εἶδος, ὅσους σαδιστικὰ τυραννοῦν τοὺς συνανθρώπους τους. Εἶναι κλρος κοινς γι λους. Θύματα ἐπώδυνης ἀρρώστιας, τραγικοῦ ἀτυχήματος, λοιμοῦ, σεισμοῦ, καταποντισμοῦ, γίνονται ἀδιακρίτως οἱ ἐνάρετοι καὶ οἱ φαῦλοι, οἱ ἀγαθοὶ καὶ οἱ κακόβουλοι, οἱ δίκαιοι καὶ οἱ ἄδικοι, οἱ φιλεύσπλαχνοι καὶ οἱ κακοῦργοι. Ἡ φύση δὲν γνωρίζει ἠθικὲς ποιότητες.
.             Ἂν μάλιστα ἰσχύει ὁ νόμος τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς, τῆς ἐπιβίωσης τοῦ ἰσχυροτέρου, τότε οἱ «ἠθικὲς» ἀξιολογήσεις ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴ λειτουργικότητα τῆς φύσης εἶναι ἀντίστροφες ἀπὸ τὶς ἠθικὲς ποιότητες ποὺ καθόρισε ἡ ἀνθρώπινη ἐμπειρία (λογικὴ καὶ κρίση): ὁ βάναυσος, ὁ ἰδιοτελής, ὁ δόλιος εἶναι ὁ δυνατός, ἄρα ὁ καλός· ὁ μειλίχιος, ὁ φιλόστοργος, ὁ εἰλικρινὴς εἶναι ὁ ἀδύναμος, δηλαδὴ ὁ κακός.
.             Ἄλλη ἡ λογικὴ τῆς φύσης καὶ ἄλλη ἡ λογικὴ τοῦ ἀνθρώπου. Δηλαδή: ἄλλη ἡ λογικὴ τοῦ λειτουργικοῦ αὐτοσκοποῦ, τῆς λειτουργικῆς ἀναγκαιότητας, καὶ ἄλλη ἡ λογικὴ τῆς δυναμικῆς τῶν στόχων, τῆς ἐπιδίωξης καὶ διαβάθμισης ποιοτήτων. Μὲ τὴ λογικὴ τῆς ἀναγκαιότητας (τῆς δεδομένης λειτουργίας ποὺ πραγματοποιεῖται σὰν αὐτοσκοπὸς) ἀποκλείεται νὰ ἐvτoπίσει ὁ ἄνθρωπος νόημα (αἰτία καὶ σκοπὸ) τῆς ὕπαρξης, τοῦ κόσμου, τῆς Ἱστορίας. Γιὰ νὰ ὑπάρχει νόημα, προϋποτίθεται ἐλευθερία, ἐπιλογὴ ἐνδεχομένων, βουλητικὴ ἐπιδίωξη. ν φύση εναι μόνο ναγκαιότητα, δεδομένος κα νερμήνευτος ατοσκοπός, τότε γίνεται ναγκαία κα παραδοχ τς λογίας το παρκτικο γεγονότος κα το κοσμικο γίγνεσθαι.
.                   Ὅμως τὸ ἀναίτιο καὶ ἄσκοπο τῆς ὕπαρξης, τοῦ κόσμου, τῆς Ἱστορίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐντοπιστεῖ λογικὰ παρὰ μόνο μὲ μία λογικὴ λειτουργία διαφορετικὴ ἀπὸ τὴ λογικὴ λειτουργία τῆς φύσης, καὶ ποὺ εἶναι ἡ λογικὴ τοῦ ἀνθρώπου. Βέβαια, οἱ συγκεκριμένες πραγματώσεις (ὑποστάσεις) τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης, (ὑποστάσεις συνείδησης, λόγου, ἐλευθερίας, δημιουργικῆς ἑτερότητας) συντρίβονται καὶ ἀφανίζονται στὴ μηχανιστικὴ λειτουργία τῆς φύσης ὡς αὐτοσκοποῦ, ἀλλὰ ἡ διαφορὰ ἀνάμεσα στὴ λογικὴ τῆς φύσης καὶ στὴ λογικὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἤδη ὑπαρκτικὸ δεδομένο, στοιχεῖο αὐτεπίγνωσης γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἐπίγνωσης τῆς ὑπαρκτικῆς του ἑτερότητας, τῆς διαφορᾶς του ἀπὸ τὴ φύση.
.             Ἡ αὐτεπίγνωση τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὴ διαφορὰ τῆς λογικῆς του καὶ τοῦ ὑπαρκτικοῦ του τρόπου ἀπὸ τὴ λογικὴ καὶ τὸν τρόπο τῆς φύσης, ἔχει πολὺ συγκεκριμένες (γιὰ τὴν ἀνθρώπινη πάντα λογικὴ) συνέπειες:
.             Πρόβλημα κακο δν μπορε ν τεθε παρ μόνο μ τος ρους τς λογικς το νθρώπου, ὅρους νοήματος τοῦ ὑπαρκτοῦ: δυναμικῆς στόχων, διαβάθμισης ποιοτήτων.
.           Μὲ δεδομένο ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι φύση (ἀποτελεῖ μέρος τῆς φύσης) καὶ ταυτόχρονα λειτουργεῖ μὲ λογικὴ διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ διαπιστώνει στὴ φύση, βιώνει τὴ διαφορὰ τῆς λειτουργίας τοῦ ὅλου ὡς πρὸς τὶς λειτουργικὲς ἀπαιτήσεις τοῦ μέρους σὰν ἀντίφαση ἢ ἀντιπαλότητα – βιώνει τὸ ὅλον ὡς ἀπειλὴ γιὰ τὸ μέρος. Πιστοποιεῖ τὴ φύση ἀvτίπαλo τοῦ ἀνθρώπου, ἀπειλὴ (ἕως καὶ σαδιστικὴ ἐπιβουλή) γιὰ τὸν ἄνθρωπο: ταυτίζεται ἡ φύση μὲ τὸ κακό.

Βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου… οἶδα γὰρ ὅτι οὐκ οἰκεῖ ἐν ἐμοί, τοῦτ᾿ ἔστιν ἐν τῇ σαρκί μου, ἀγαθόν· τὸ γὰρ θέλειν παράκειταί μοι, τὸ δὲ κατεργάζεσθαι τὸ καλὸν οὐχ εὑρίσκω· οὐ γὰρ ὃ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾿ ὃ οὐ θέλω κακὸν τοῦτο πράσσω. (Ρωμ. ζ´ 15-24)

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ «ΚΑΚΟΥ»

 

,

Σχολιάστε

ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ (Μ. Βασίλειος)

Ἀπόσπασμα τῆς Ὁμιλίας
τοῦ Μεγ. Βασιλείου
«ΟΤΙ ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ ΑΙΤΙΟΣ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ Ο ΘΕΟΣ»

.             Ὥστε τὰ τοιαῦτα κακὰ παρὰ Θεοῦ γίνεται, τῶν ἀληθινῶν κακῶν τὴν γένεσιν ἐξαιροῦντα· Αἵ τε γὰρ κατὰ τὸ σῶμα κακώσεις, καὶ τὰ ἐκτὸς ἐπίπονα, πρὸς ἐποχὴν τῆς ἁμαρτίας ἐπινενόηνται· Ἀναιρεῖ τοίνυν τὸ κακὸν ὁ Θεός· οὐχὶ δὲ τὸ κακὸν ἐκ τοῦ Θεοῦ· ἐπεὶ καὶ ὁ ἰατρὸς ἐξαιρεῖ τὴν νόσον, ἀλλ’ οὐχὶ νόσον ἐμβάλλει τῷ σώματι·
.           Πόλεων δὲ ἀφανισμοὶ, σεισμοί τε καὶ ἐπικλύσεις, καὶ στρατοπέδων ἀπώλειαι, καὶ ναυάγια, καὶ πᾶσαι πολυάνθρωποι φθοραὶ, εἴτε ἐκ γῆς, εἴτε ἐκ θαλάσσης, εἴτε ἐξ ἀέρος, ἢ πυρὸς, ἢ ἐξ ὁποιασοῦν αἰτίας ἐπιγινόμεναι, εἰς τὸν τῶν ὑπολειπομένων σωφρονισμὸν γίνονται, τὴν πάνδημον πονηρίαν δημοσίαις μάστιξι τοῦ Θεοῦ σωφρονίζοντος· Τὸ μὲν οὖν κυρίως κακὸν ἡ ἁμαρτία, ὅπερ μάλιστά ἐστι τῆς τοῦ κακοῦ προσηγορίας ἄξιον, ἐκ τῆς ἡμετέρας προαιρέσεως ἤρτηται, ἐφ᾽ ἡμῖν ὄντος ἢ ἀπέχεσθαι τῆς πονηρίας, ἢ μοχθηροῖς εἶναι· τῶν δὲ λοιπῶν τὰ μὲν ὡς ἀγωνίσματα εἰς ἐπίδειξιν ἀνδρείας προβάλλεται, ὡς τῷ Ἰὼβ ἡ τῶν παίδων στέρησις, ὁ τοῦ πλούτου παντὸς ἐν μιᾷ καιροῦ ῥοπῇ ἀφανισμὸς, ἡ διὰ τοῦ ἕλκους πληγή· τὰ δὲ ὡς θεραπεία τῶν ἡμαρτημένων, ὡς τῷ ∆αβὶδ ἡ περὶ τὸν οἶκον αἰσχύνη, παρανόμου ἐπιθυμίας δίκας ἀποτιννύντι.

 

 

 

Σχολιάστε

«ΘΑ ΔΙΩΧΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΧEΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡH»

AN ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΑΣ,
ΘΑ ΔΙΩΧΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
ΚΑΙ ΘΑ ΕΡΧEΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡH
 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου
«ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ»
Ἔκδοση Γ´ ἐπηυξημένη

.           Λέει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Ξέρετε καλὰ ποιός μᾶς κυβερνάει, ποιόν ἔχουμε ἀφέντη τώρα, ποιός ἔχει ἀπόλυτη ἐξουσία. Διότι δὲν ἦταν μόνο δικτάτωρ ὁ Νέρων. Ἦταν κάτι χειρότερο ἀπὸ δικτάτωρ. Οἱ σημερινοὶ δικτάτορες θὰ ἦταν παιχνιδάκια καὶ ἀθῳότητες μπροστὰ σ᾿ ἐκεῖνον.
.           Γιατί ἆραγε ὁ ἀπόστολος Παῦλος δὲν τὸν ὀνομάζει; Λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, ὅτι δὲν ὀνομάζει τὸ Νέρωνα, γιατὶ δὲν ἤθελε ν᾿ ἀνακατευτῇ σὲ πολιτικὲς διαμάχες. Ἔπεσε ὁ Νέρων, καὶ παρουσιάστηκαν ἄλλοι Νέρωνες. Ἔπεσε ὁ Χίτλερ· δὲν παρουσιάστηκε ἄλλος Χίτλερ; Ἔπεσε ὁ Μουσσολίνι· δὲν παρουσιάστηκε ἄλλος Μουσσολίνι; Ἔπεσε ὁ Στάλιν· δὲν παρουσιάστηκε ἄλλος Στάλιν;
.           Τὸ κακὸ εἶνε ἀπὸ μέσα. Καὶ εἶνε ὡραιότατος ἐκεῖνος ὁ μῦθος τῶν ἀρχαίων προγόνων μας, ποὺ μιλάει γιὰ τὴ Λερναία Ὕδρα. Μῦθος εἶνε, ἀλλ᾿ ἐκφράζει μιὰ ἀλήθεια. Λέει, ὅτι κάτω στὴν Πελοπόννησο ἦταν ἕνα φοβερὸ θεριό, ποὺ εἶχε ἐννιὰ κεφάλια. Κόβανε τὸ ἕνα κεφάλι, κ᾿ ἔβγαινε ἄλλο. Κουράζονταν νὰ κόβουν κεφάλια. Ὅσο αὐτοὶ κόβανε, βγαίνανε συνεχῶς ἄλλα. Μέχρις ὅτου παρουσιάστηκε ὁ Ἡρακλῆς· ὁ ὁποῖος, γιὰ νὰ μπορέσῃ νὰ ἐξοντώσῃ τὸ θηρίο, πῆρε βοηθὸ ἕνα φίλο του, τὸν Ἰόλαο. Καὶ ἐνῷ ὁ Ἡρακλῆς ἔκοβε τὰ κεφάλια, ὁ φίλος του τὰ ἐκαυτηρίαζε.
.           Αὐτὸ κάνει καὶ ἡ ἀνθρωπότητα σήμερα. Κόβουν ἕνα τύραννο ἢ μιὰ διεφθαρμένη ἐξουσία, καὶ βγαίνουν ἄλλες. Καὶ χρειάζεται ἕνας Ἡρακλῆς κ᾿ ἕνας Ἰόλαος, γιὰ νὰ ἐξοντώσουν αὐτὴ τὴ Λερναία Ὕδρα.

Τὸ κακὸ βρίσκεται μέσα στὸν ἄνθρωπο

.           Τὸ κακὸ ὅμως δὲν εἶνε τόσο ἐξωτερικὸ ὅσο ἐσωτερικό. Σφάλλουν ὅλες αὐτὲς οἱ θεωρεῖες ποὺ λένε, ὅτι τὸ κακὸ εἶνε τὸ χρῆμα, εἶνε τὰ συστήματα, εἶνε ἄλλα ἐξωτερικὰ πράγματα. Ἀσφαλῶς εἶνε κι αὐτὰ μεγάλα κακά, δὲν τὸ ἀρνούμεθα. Ἀλλὰ τὸ μεγαλύτερο κακὸ εἶνε μέσα μας. Καὶ ἂν δὲν ἀγωνιστοῦμε, γιὰ νὰ βγῇ τὸ κακὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, θὰ κόβουμε συνεχῶς κεφάλια καὶ θ᾿ ἀλαλάζουμε ἀπὸ χαρὰ ὅτι ἔπεσε ἐπὶ παραδείγματι ὁ Μουσσολίνι καὶ ὁ Χίτλερ, ἀλλὰ κοντὰ σ᾿ αὐτοὺς θὰ βγαίνουν ἄλλοι χειρότεροι. Καὶ θὰ μοιάζουμε μὲ τὴν ἁπλοϊκὴ παροιμία, ποὺ ἔλεγε ἕνας βλάχος. Νὰ τὴν ἀκούσετε κ᾿ ἐσεῖς, γιατὶ μερικὲς παροιμίες τοῦ λαοῦ μας ἐκφράζουν βαθειὲς ἀλήθειες. Ἕνας γάιδαρος, λέει, παροπονιόταν γιὰ τὸ σαμάρι ποὺ εἶχε. Τὸν συμβούλευσε κάποιος, νὰ τὸ πετάξῃ ἀπὸ πάνω του. Ὄχι, λέει ἐκεῖνος, δὲν τὸ πετῶ. Μὲ κόβει βέβαια τὸ σαμάρι· ἀλλὰ ἅμα τὸ πετάξω, δὲν ἀποκλείεται νὰ μοῦ βάλουν ἄλλο χειρότερο…
.           Αὐτὸ παθαίνει κι ὁ ἄνθρωπος. Πετάει ἕνα σαμάρι, μιὰ ἐξουσία, ἀπὸ πάνω του· καὶ τοῦ βάζουν ἄλλη χειρότερη.
.           Σαμάρι εἶνε ἡ ἐξουσία. Γι᾿ αὐτὸ τὸ μῖσος ἐναντίον της εἶνε παγκόσμιο. Ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ἐλεύθερος, καὶ ὁποιαδήποτε ἐξουσία εἶνε μιὰ τυραννία.
Λέει ὁ Παῦλος, ἐγὼ δὲν ἀσχολοῦμαι μὲ τὸ ποιός εἶνε «ὁ κατέχων»· ἂν εἶνε ὁ Νέρων στὴν ἐξουσία ἢ ἄλλος. Ἔχω ἄλλη δουλειά. Ποιά δουλειά; Νὰ ἐξαπλώσω τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

ΠΗΓΗ: augoustinos-kantiotis.gr

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΠΟΡΕΙΑ «Τὸ κακὸ δὲν περιορίζεται πιὰ μὲ τίποτα, μὲ κανένα τρόπο, μὲ καμμιὰ δύναμη. Ποῦ ν᾽ ἀκούσουνε οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ μας κουβέντα γιὰ Θεό, γιὰ ψυχή, γιὰ ἄλλη ζωή! Ἡ ψυχή τους ἔχει παραμορφωθεῖ ὁλότελα». (Φ. Κόντογλου)

Φώτης Κόντογλου

Ὁ κόσμος στὸν δρόμο του. Δὲν γίνεται πιὰ μεταστροφή.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Μυστικὰ Ἄνθη»,

Ἐκδ. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 

.         Τί φωνὴ νὰ ὑψώσω, ποὺ εἶναι βραχνιασμένη καὶ ἀδύνατη, καὶ χάνεται μέσα στὸν κυκεώνα τῆς σημερινῆς ζωῆς; Ὄχι φωνή, ἀλλὰ καὶ τ᾽ ἀστροπελέκι νὰ κρατᾶ στὰ χέρια του κανένας σήμερα, καὶ νὰ τὸ σφενδονίζει, γιὰ νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους ν᾽ ἀλλάξουνε δρόμο, πάλι τίποτα δὲν θὰ κάνει. Ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Γιάννης ὁ Πρόδρομος, τὸ ἐρημοπούλι τῆς ἐρήμου, ποὺ τὸν φοβόντανε οἱ ἁμαρτωλοί, γιατί τοὺς ἔλεγε «γεννήματα ἐχιδνῶν», κι αὐτὸς μάταια φώναζε. Ἡ φωνή του χανότανε μέσα στὴν ἔρημο, «φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ». Καὶ πότε; Τὸν καιρὸ ποὺ ὑπήρχανε ἀκόμα κάποια αὐτιὰ νὰ τὸν ἀκούσουνε, κι ἁπλὲς καρδιὲς γιὰ νὰ τὸν καταλάβουνε. Ὄχι ἐμεῖς ποὺ χρειαζόμαστε δασκάλεμα, καὶ ποὺ ἔχουμε τόσα στὴν καμπούρα μας! Πῶς νὰ γίνουμε δάσκαλοι γιὰ τοὺς ἄλλους; Γεμίζουμε χαρτιὰ μὲ μυριάδες λόγια, μὰ τί τὸ ὄφελος; κόσμος τραβ τν δρόμο του κα δν σκοτίζεται π κηρύγματα. Κι ἂν δώσει προσοχὴ καὶ κανένας στὰ γραψίματά μας, μπορεῖ νὰ θυμώσει ποὺ χαλάσαμε τὴν ἡσυχία του, καὶ νὰ πεῖ πὼς εἴμαστε ὑποκριτές, ψευτογιασμένοι, κουκουβάγιες ποὺ βγαίνουνε ἀπὸ τὰ χαλάσματα τοῦ παλιοῦ καιροῦ. Σήμερα οἱ ἄνθρωποι εἶναι τέτοιοι, ποὺ μήτε τὸ κήρυγμα τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ δὲν θάκανε τίποτα.
.               Λοιπόν, ἂς τὸ πάρουμε ἀπόφαση. Τ κακ δν περιορίζεται πι μ τίποτα, μ κανένα τρόπο, μ καμμι δύναμη. Ὅσοι μιλοῦνε καὶ γράφουνε γιὰ νὰ φέρουνε στὸν ἴσιο δρόμο τοὺς πολλοὺς ποὺ ξεστρατίσανε, ἂς ξέρουμε πὼς δέρνουνε τὸν ἀγέρα, εἶναι «ἀέρα δέροντες», ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Καὶ ἅγιος νὰ εἶναι αὐτός, ποὺ συμβουλεύει, πάλι δὲν θάβρει αὐτιὰ γιὰ ν᾽ ἀκούσουνε τὴ φωνή του, ὄχι ἄνθρωποι σὰν ἐμᾶς, ποὺ ἔχουμε οἱ ἴδιοι ἀνάγκη ἀπὸ δασκάλεμα.
.             Ναί, ὁ κόσμος δὲν ἀλλάζει πορεία. Ἂς μὴν περιμένουμε πιὰ τίποτα καλύτερο, θὰ πηγαίνουμε ὁλοένα στὰ χειρότερα. Ἀνήφορος πιὰ δὲν ὑπάρχει. Μοναχὰ κατήφορος. Ὅσοι ἔχουνε μέσα τους τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ, αὐτοὶ οἱ λίγοι θ᾽ ἀπομείνουνε, «τὸ μικρὸν ποίμνιον» ποὺ εἶπε ὁ Χριστός. Κι ἂν γράφουμε, γι᾽ αὐτοὺς γράφουμε καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς ἑαυτούς μας ποὺ κιντυνεύουμε νὰ ἁρπαχτοῦμε ἀπὸ τὰ δίχτυα, ποῦναι μπλεγμένοι ἐκεῖνοι ποὺ θέλουμε νὰ δασκαλέψουνε. Γιὰ νὰ καθόμαστε ἀνύσταχτοι.
.           Ὅσοι εἶναι αἰσιόδοξοι γιὰ τὸ μέλλον τῆς ἀνθρωπότητας, βλέπουνε μὲ ἄλλα μάτια τὸν κόσμο, ἀπ’ ὅ,τι τὸν βλέπομε ἐμεῖς. Ἐμεῖς εἴμαστε οἱ γκρινιάρηδες, οἱ Ἱερεμίες, οἱ Κασσάντρες, καὶ γι᾽ αὐτὸ ὁ κόσμος μᾶς ὀχτρεύεται. Κι ἔχει δίκιο. Ὁ καθένας νοιώθει διαφορετικὰ τὴ ζωή, τὴ χαρά, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ λέμε πὼς δὲν πᾶνε καλά, ὁ σημερινὸς κόσμος εἶναι ὁ πιὸ θαυμάσιος, ἡ σημερινὴ ζωὴ εἶναι ἡ πιὸ καλύτερη κι ἡ πιὸ βλογημένη ἀπὸ ὅλες ποὺ πέρασε ὁ ἄνθρωπος. Ἡ σημερινὴ νεολαία εἶναι μεθυσμένη ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ λέμε ἐμεῖς «ἀνηθικότητα», καὶ ποὺ αὐτὴ τὸ λέγει «ἐλευθερία». Τί κάθεσαι λοιπὸν ἐσὺ καὶ τσαμπουρνίζεις μὲ τὴν ἠθική σου; Γι᾽ ατος εναι τ πι μεγάλο χάρισμα νηθικότητα, κα μπορονε ν σκοτώσουνε κενον πο χτυπ τν «λευθερία» τους. Αἰῶνες γωνιζότανε νθρωπος, χωρς ν μπορέσει ν τν ποχτήσει. Κα τώρα πο τν κανε χτμα του, ν τν φήσει γι τν παλαιοντολογικ θική μας;
.             Ποτὲ δὲν μίσησε ἄνθρωπος τὸν ἄνθρωπο τόσο πολύ, ὅσο στὸν καιρό μας. Καὶ τὸν μίσησε στ᾽ ὄνομα αὐτῆς τῆς «ἐλευθερίας», ποὺ λέγει πὼς εἶναι τὸ πολύτιμο ἀπόχτημα τῆς ἐποχῆς μας. Μισημένες εἶναι οἱ ἠθικὲς κουκουβάγιες κι οἱ χριστιανικὲς μοιρολογῆστρες. Ποτὲ ὁ χριστιανὸς δὲν μισήθηκε ὅσο σήμερα, οὔτε ἐπὶ Νέρωνα. Ποῦ ν᾽ ἀκούσουνε οἱ ἄνθρωποι τοῦ καιροῦ μας κουβέντα γιὰ Θεό, γιὰ ψυχή, γιὰ ἄλλη ζωή! Ἡ ψυχή τους ἔχει παραμορφωθεῖ ὁλότελα ἀπὸ τὶς κάθε λογῆς ἀνοησίες ποὺ βλέπουμε στὸν κινηματογράφο. Ἡ ταινία ποὺ δὲν ἔχει μέσα της πολλὴ ἀνοησία, δὲν γνωρίζει ἐπιτυχία. Ἀνοησία, καὶ ἀκαλαισθησία, αὐτὰ τὰ δύο βασιλεύουνε σήμερα. Εἶναι ἀπίστευτο τὸ τί ἀκούγει κανένας γιὰ ἀστεῖα στὶς συναναστροφὲς ποὺ κάνουνε οἱ νέοι. Κρυόμπλαστα, ἀσυναρτησίες, μωρολογίες. Χάθηκε ἀπ’ αὐτοὺς κι ἡ πιὸ συνηθισμένη ἐξυπνάδα. Τὰ καημένα τὰ παιδιά, παίρνουνε ἀφορμὴ ἀπὸ ἕνα τίποτα, γιὰ νὰ χαχανίσουνε. Τὰ δέρνει ἡ ἀμηχανία κι ἡ βαρυεστημάρα κι αὐτὴ εἶναι ἡ αἰτία ποὺ τὰ κάνει νὰ χοροπηδᾶνε σὰν τρελλά, νὰ τσακίζουνε ὅ,τι βροῦνε μπροστά τους, νὰ τὰ βάζουνε μὲ ἀνύποπτους ἀνθρώπους. Γι᾽ αὐτὰ τὰ πλάσματα ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα ἀνιαρὸ πράγμα δίχως σκοπό, δίχως ἀληθινὴ χαρά, δίχως ἁγνὸν ἐνθουσιασμό.
.           Ποιός φταίγει γι᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση; λοι μας. λοι συνεργήσαμε γι ν καταντήσει ζω τσι πο κατήντησε. λοι δουλέψαμε γι ν χτισθε τοτος τερατώδικος πύργος το Βαβέλ. Ἄλλοι κουβαλήσανε γιὰ πέτρες τὶς πετρωμένες καὶ ἀναίσθητες καρδιές τους, ἄλλοι κουβαλήσανε λάσπη ἀπὸ τὰ κατάβαθά τους ποὺ φωλιάζουνε τὰ βρωμερὰ πάθη. Ἐκεῖνος ὁ παλιὸς πύργος τοῦ Βαβὲλ ρήμαξε κι ἐξαφανίσθηκε. Μὰ τοῦτος θὰ στέκεται ἀσάλευτος, κι οἱ ἄνθρωποι ὁλοένα θὰ τὸν κάνουνε πιὸ ψηλόν, μὲ σκοπὸ νὰ χτυπήσουνε τὸν Θεό.
.           Ἐσεῖς ποὺ θλιβόσαστε καὶ πονᾶτε γι᾽ αὐτὴ τὴν κατάσταση, καλὰ κάνετε νὰ λυπόσαστε, μὰ μὴν ὀνειρευόσαστε πὼς θάρθουνε καλύτερες μέρες γιὰ τὸν κόσμο. Ὁ κόσμος τρέχει σὰν τρελλός. Κατὰ μὲν τὴ δική του γνώμη ἀνηφορίζει στὸν θρίαμβο, κατὰ δὲ τὴ δική σας γνώμη κατηφορίζει στὰ τάρταρα καὶ στὸν χαμό. Ποιός ἀπὸ τοὺς δύο ἔχει δίκιο, μοναχὰ ὁ Θεὸς τὸ γνωρίζει. Αὐτὸ τὸ τρέξιμο δὲν θὰ πάψει ὣς τὴν τελευταία μέρα, ποὺ θὰ λάμψει ἡ ἀλήθεια καὶ θὰ δικαιωθοῦνε ὅσοι τὴν πιστέψανε σωστά, καὶ μαρτυρήσανε γι’ αὐτὴ καὶ ἐμπαιχτήκανε γι᾽ αὐτή.
.         Ἴσως νάρχεται κιόλας ὁ Ἀντίχριστος. Τὰ σημεῖα καὶ τὰ τέρατα ποὺ προφητεύτηκε πὼς θὰ κάνει ἀρχίσανε νὰ φανερώνουνται. Ἡ ἐπιστήμη βασιλεύει κι ἡ ἀθεΐα βασιλεύει μαζί της.
.             Μία βροντερὴ φωνὴ ἀκούγεται ἀπὸ πάνω, μὰ τὴν ἀκοῦνε μόνο ἐκεῖνοι, ποὺ ἔχουνε αὐτιὰ γιὰ νὰ τὴν ἀκούσουνε. Καὶ λέγει: «Νά, ἔρχομαι σὰν τὸν κλέφτη. Καλότυχος ἐκεῖνος ποὺ ξαγρυπνᾶ καὶ βαστᾶ καθαρὰ τὰ φορέματά του. Ὁ καιρὸς εἶναι κοντά. Ὁ ἄδικος ἂς ἀδικήσει ἀκόμα, κι ὁ βρωμερὸς ἂς βρωμισθεῖ ἀκόμα, κι ὁ δίκαιος ἂς κάνει δικαιοσύνη ἀκόμα, κι ὁ ἅγιος ἂς ἁγιάσει ἀκόμα. Νά, ἔρχομαι γρήγορα!».

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: alopsis.gr

, ,

Σχολιάστε

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-6 «Μέγας εἶναι ὁ μικρός πού ὑπομένει τήν παραφροσύνη, τήν ἀδικία, τόν κατατρεγμό, τόν πόνο τοῦ πλησίον καί τόν δικό του». (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-7)

«Ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου καί ἡ ἐρημία τῶν πόλεων»
[ϛ´]
Τὸ πρῶτο κεφάλαιο ἀπὸ τὸ ὁμώνυμο ΠΡΩΤΟ βιβλίο,
τοῦ μακαριστοῦ μοναχοῦ Μωυσέως Ἁγιορείτου
(Ἐκδόσεις «Τῆνος», Ἀθῆναι 1987)

9789602730386

Μέρος Α´: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-1 (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-2)

Μέρος Β´: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-2 «Ἀπελπισμένος ἀπό τίς φιλίες, τίς γνωριμίες, τίς τέχνες, τίς τεχνικές, τίς ἰδεολογίες, τίς φλυαρίες, τίς κοινοτυπίες, φθάνω στήν προνομιοῦχο ἐσχάτη ἀπελπισία, καί καθώς εἶμαι ἔτσι γυμνός, ὁ ἴδιος ὁ Θεός μέ ντύνει τήν πιό γνήσια ἐλπίδα.» (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-3)

Μέρος Γ´: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-3 «Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μόνο νά θερμαίνει τή φωνή του γνωρίζει, νά χαίρεται πού στέκεται δεύτερος, νά εἶναι φίλος καί μέ τόν ξένο, ν’ ἀρκεῖται στό ὀλίγο, νά κουράζεται στό πολύ, νά πλένει μέ δάκρυα τούς ἄπληστους, τούς ἄσωτους, δίχως κανένα παράπονο, καμιά δυσαρέσκεια.» (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-4)

Μέρος Δ´ : Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-4 «Ἡ ἀγάπη δέν ἐξαντλεῖται μόνο νά δίνει τό καλό, ἀλλά νά κάνει δικές της τίς ἀγωνίες καί τούς πόνους τῶν ἄλλων» (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-5)

 

Μέρος Ε´: Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ καὶ Η ΕΡΗΜΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ-5 « Αὐτή εἶναι ἡ κοινωνία τῆς ἐρήμου σιωπηλή, προσευχομένη, γαληνιῶσα, μακαρία. » (Εἰς μνήμην Μωυσέως Μοναχοῦ Ἁγιορείτου-6)

.               Οἱ πόλεις γίνονται ὅλο καί πιό ἔρημες καί θά γίνονται κι οἱ ἔρημοι θά πολίζονται καί κανείς ἀμετανόητος δέν θά δύναται νά ἐμποδίζει τή μετάνοια τῶν θελόντων, τήν ἱκεσία τῶν πιστῶν, τή δέηση τῶν πενήτων. Οὐδείς δύναται νά ἐμποδίζει τόν κάθε ἐλεύθερο ν’ αὐτοφυλακίζεται, νά αὐτοεξορίζεται, νά ζεῖ τό μυστήριο τοῦ ζῶντος Θεοῦ, τό θαῦμα μέσα στό μαρτύριο καί τήν ταπείνωση, ἐκεῖ ὅπου πάντα ἀνθεῖ τό ὀρθόδοξο βίωμα. Ἐντός τῆς σιγῆς, τῆς σιωπῆς καί τῆς προσδοκίας, ζωντας τήν ὑπέρβαση τοῦ χριστιανισμοῦ, πού ἔγκειται, ὄχι στήν ἐξαφάνιση τοῦ κακοῦ, ἀλλά στήν τίμια παραδοχή τοῦ ἑαυτοῦ μας καί τῶν ἄλλων, βιώνοντας τήν πενία τοῦ πλούτου, τόν πλοῦτο τῆς πενίας, τήν ὑγεία τῆς ἀσθένειας, τήν εὐλογία τῆς δοκιμασίας, τή δύναμη τῆς ἀδυναμίας, τή χαρά τῆς ὑπομονῆς, τή νίκη τῆς ἧττας, τήν τιμή τῆς ἀδοξίας, τήν ἐλευθερία τοῦ ἐγκλεισμοῦ, τή μεγαλειότητα τῆς σμίκρυνσης, τήν ἀντίσταση στόν θάνατο, τήν Ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ, τή θέωση τοῦ ἀνθρώπου. Καί τοῦτα κανείς ἄς ἀναμένει ὄχι ἀπό τήν ἐξουσία τῶν ἀρχῶν τοῦ κόσμου, ἀλλά ἀπό τήν ἐξουσία ἐπί τοῦ ἑαυτοῦ μας, καί τή δημιουργία ὑγιῶν καί φωτεινῶν μικρῶν ἑστιῶν, πού ὀνομάζονται ἐκκλησία, κελλί, ἐργαστήρι, γραφεῖο, αἴθουσα, δωμάτιο. Ἔτσι ἡ ἐρημία τῶν πόλεων θά συνεχίζει νά ὑπάρχει, ἀλλά δέν θά περνᾶ στήν καρδιά. Ἔτσι ἀλλάζει ὁ κόσμος. Ἔσωθεν καί ὄχι ἔξωθεν καί ἄνωθεν. Μή θεωρεῖται μεγάλος ὁ ἱεραπόστολος τῆς Ἀφρικῆς καί ὁ κάθε ἐφευρέτης. Μέγας εἶναι ὁ μικρός πού ὑπομένει τήν παραφροσύνη, τήν ἀδικία, τόν κατατρεγμό, τόν πόνο τοῦ πλησίον καί τόν δικό του. Μεγαλύτερος εἶναι, κατά τόν ἀββᾶ Ἰσαάκ, αὐτός πού γνώρισε καί νίκησε τά πάθη του ἀπό αὐτόν πού ἀνασταίνει νεκρούς.
.               Ὅλοι ὅσοι ἀναζητοῦν τή λύτρωση ἀπό τό ἄγχος, τή θλίψη, τό κενό καί τή μοναξιά καλοῦνται ἀπροφάσιστα νά κλείσουν μιά συνάντηση, ἕνα ραντεβοῦ, ἄν θέλετε, ἐπιτέλους, μέ τόν ἑαυτό τους, ἕνα ραντεβοῦ ὁπωσδήποτε μέ τόν Θεό καί τότε ἄς θυμηθοῦν καί τήν ἐλαχιστότητά μας, πού προσπάθησε νά μή σᾶς κουράσει μά νά πού δυστυχῶς, φαίνεται, δέν τά κατάφερε. Ἀδαής πολύ ὑπάρχων μετέβαλε ὁ ὁμιλητής τό βῆμα σέ ἄμβωνα καί μάλιστα ἐνώπιον φωτισμένων καί διακεκριμένων προσώπων.

, , , , , ,

Σχολιάστε

«ΟΙ “ΚΑΚΟΙ” ΕΝΑ ΠΟΝΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ: ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΤΗΣ “ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ” ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥΣ» –[Ε´]

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος», 1999
σελ. 85-86]

[E´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Α´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΥΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος εἶναι ἡ γεμάτη κατανόηση προσέγγιση τῆς ἁμαρτίας.)

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/09/τὸ-κακὸ-σὲ-αὐτὸν-τὸν-κόσμο-διαπράττ/

Β´ Μέρος: «ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ».https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/23/οἱ-αὐτάρεσκοι-τοῦ-πνεύματος-οἱ-φαρι/

Γ´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´]https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/14/τὸ-κακὸ-ἐν-ὀνόματι-τῆς-σωστῆς-πειθ/

 

Δ´ Mέρος : «ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΧΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ!» –[Δ´]

.             Φτάνουμε ἔτσι σὲ κάτι παράδοξο. Ἔχω ἀναφέρει ὅτι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς τους τέλειους. Ταυτόχρονα ὅμως, νομίζω ὅτι ἔχουν μιὰ ἀνομολόγητη αἴσθηση τῆς κακῆς φύσης τους. Εἶναι, πράγματι, ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ ἐπίγνωση ἀπὸ τὴν ὁποία προσπαθοῦν μανιωδῶς νὰ ἀπομακρυνθοῦν. Τὸ βασικὸ συστατικὸ τοῦ Κακοῦ δὲν εἶναι ἡ ἀπουσία ἐπίγνωσης τῆς ἁμαρτίας ἢ τῆς ἀτέλειάς μας, ἀλλὰ ἡ ἀπροθυμία νὰ ἀνεχτοῦμε αὐτὴ τὴν αἴσθηση. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς στιγμή, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔχουν ἐπίγνωση τοῦ Κακοῦ μέσα τους καὶ προσπαθοῦν ἀπεγνωσμένα νὰ τὴν ἀποφύγουν. Ἀφοῦ δὲν ἔχουν τὴν εὐτυχία νὰ τοὺς λείπει ἡ αἴσθηση ἠθικῆς, ὅπως στοὺς ψυχοπαθεῖς, προσπαθοῦν συνεχῶς νὰ ἐξαφανίσουν τὰ στοιχεῖα τῆς κακῆς φύσης τους σκουπίζοντάς τα κάτω ἀπὸ τὸ χαλὶ τῆς συνείδησής τους. Οἱ γονεῖς τοῦ Μπόμπι εἶχαν μιὰ λογικὴ αἰτιολόγηση γιὰ ὅ,τι ἔκαναν – ἕνα ἀθωωτικὸ στρῶμα βερνικιοῦ ποὺ ἀκόμη καὶ ἂν ἐμένα δὲν μοῦ ἀρκοῦσε, ἦταν ἀρκετὰ καλό, γιὰ τοὺς ἴδιους. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι μιὰ ἔλλειψη συνείδησης, ἀλλὰ ἡ προσπάθεια ἀποφυγῆς της. Γινόμαστε κακοί, ὅταν προσπαθοῦμε νὰ κρυφτοῦμε ἀπὸ τοὺς ἑαυτούς μας. Τὸ Κακὸ δὲν διαπράττεται εὐθέως ἀλλὰ πλαγίως, ὡς μέρος αὐτῆς τῆς διαδικασίας ἀπόκρυψης. Τὸ Κακὸ δὲν προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀπουσία ἐνοχῆς, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν προσπάθεια νὰ ξεφύγουμε ἀπὸ τὴν ἐνοχή.
.         Συμβαίνει, λοιπόν, συχνὰ οἱ κακοὶ ἄνθρωποι νὰ προδίδονται ἀπὸ τὸ ἴδιο τους τὸ προσωπεῖο. Μποροῦμε νὰ ἀναγνωρίσουμε τὸ ψέμα ποὺ στέκεται μπροστὰ ἀπὸ τὴν κακὴ πράξη καὶ προσπαθεῖ νὰ τὴν κρύψει –τὸ στρατήγημα τῆς παραπλάνησης μπροστὰ ἀπὸ τὸ γεγονός. Βλέπουμε τὸ χαμόγελο ποὺ κρύβει τὸ μίσος, τοὺς μειλίχιους καὶ γλυκανάλατους τρόπους ποὺ εἶναι τὸ προσωπεῖο τῆς ὀργῆς, τὸ βελούδινο γάντι ποὺ καλύπτει τὴ γροθιά. Ἐπειδὴ εἶναι τόσο εἰδικοὶ στὶς μεταμφιέσεις, σπάνια μποροῦμε νὰ ἐντοπίσουμε μὲ ἀκρίβεια τὴ μοχθηρία τῶν κακῶν ἀνθρώπων. Τὸ προσωπεῖο εἶναι, συνήθως, ἀδιαπέραστο. Αὐτό, ὅμως, ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε εἶναι νὰ ρίχνουμε κλεφτὲς ματιὲς στὸ «ἀπόκοσμο κρυφτούλι τῶν σκοτεινῶν περιοχῶν τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, μέσα στὶς ὁποῖες ἡ ψυχὴ τοῦ ἀτόμου κρύβεται ἀπὸ τὸν ἑαυτό της, τὸν ἀποφεύγει μὲ ἐπιδεξιότητα, ἀποδρᾶ ἀπὸ τὸν ἑαυτό της».
.           Στὸ βιβλίο μου Ὁ Δρόμος ὁ λιγότερο ταξιδεμένος ἐξέφρασα τὴν ἰδέα ὅτι ἡ νωχέλεια καὶ ἡ ἐπιθυμία νὰ ἀποφύγει κανεὶς τὴν ἀνθρώπινη δυστυχία βρίσκεται στὴ ρίζα κάθε ψυχασθένειας. Ἐδῶ μιλᾶμε, ἐπίσης, γιὰ ἀποφυγὴ καὶ ὑπεκφυγὴ τοῦ πόνου. Αὐτό, ὅμως, ποὺ ξεχωρίζει τοὺς κακοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ μᾶς τοὺς ὑπόλοιπους ψυχοπαθεῖς καὶ ἁμαρτωλούς, εἶναι τὸ συγκεκριμένο εἶδος πόνου ποὺ ἀποφεύγουν. Γενικά, δὲν ἀποφεύγουν τὸν πόνο καὶ δὲν εἶναι νωχελικοὶ ἄνθρωποι. Ἀντίθετα, μποροῦν νὰ καταβάλλουν μεγαλύτερες προσπάθειες ἀπὸ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους στὴ συνεχῆ προσπάθειά τους νὰ ἀποκτήσουν μιὰ εἰκόνα ὑψηλοῦ καθωσπρεπισμοῦ[…]. Μόνο ἕνα εἶδος πόνου δὲν μποροῦν νὰ ἀντέξουν: τὸν πόνο τῆς ἴδιας τους τῆς συνείδησης, τὸν πόνο τῆς αἴσθησης τῆς «ἁμαρτωλότητας» καὶ τῆς ἀτέλειάς τους.

 

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-1 «Ὁ κόσμος αὐτὸς εἶναι πεδίο μάχης, ὅπου οἱ ἄνθρωποι, εἴτε τὸ θέλουν εἴτε ὄχι, ἔχουν νὰ διαλέξουν συνειδητὰ ἂν θ’ ἀκολουθήσουν τὸν Νικητὴ Χριστὸ ἢ θὰ προσκολληθοῦν στοὺς ἀκάθαρτους δαίμονες.»

 

 

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ

 

 

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

 
(Μάρκ. θ´ 17-32)
[Α´ Μέρος] 

 

 

ἀπὸ τὸ βιβλίο «Καιρὸς μετανοίας»,
β´ ἔκδ., Ἀθῆναι 2012,
μετάφρ. Π. Μπότση, σελ. 165 ἑξ.

 

Πηγὴ ἠλ. κειμ.: «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»

 

.           Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου καὶ τοῦ χρόνου, ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς πιστεύουν πὼς ὁ πνευματικὸς κόσμος ὑπάρχει καὶ πὼς τὰἀόρατα πνεύματα εἶναι ἀληθινά. Πολλοὶἄνθρωποι ὅμως ἔχουν πλανηθεῖ σ’αὐτὸ τὸ σημεῖο. Ὑποστηρίζουν πὼς τὰ πονηρὰ πνεύματα ἔχουν μεγαλύτερη δύναμη ἀπὸ τὰἀγαθά. Μὲ τὴν πάροδο τοῦ χρόνου μάλιστα προχώρησαν στὴ θεοποίηση τῶν πονηρῶν πνευμάτων, τοὺς ἔφτιαξαν ναούς, προσέφεραν θυσίες καὶ προσευχὲς καὶ προσέτρεχαν σ’αὐτὰ γιὰ ὅλα τὰ θέματα. Ὅσο περνοῦσε ὁ καιρὸς πολλοὶἦταν ἐκεῖνοι ποὺἐγκατέλειψαν τελείως τὴν πίστη στὰ ἀγαθὰ πνεύματα καὶ κράτησαν τὴν πίστη τους μόνο στὰ πονηρά, ἢ στοὺς κακοὺς «θεούς», ὅπως τοὺς ἀποκαλοῦσαν. Ἔτσι αὐτὸς ὁ κόσμος ἄρχισε νὰ μοιάζει μ’ ἕνα στίβο, ὅπου ἄνθρωποι καὶ πονηρὰ πνεύματα ἀνταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τὰ πονηρὰ πνεύματα βασάνιζαν ὅλο καὶ περισσότερο τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς τύφλωναν, μὲἀποκλειστικὸ στόχο νὰ σβήσουν ἀπὸ τὸν νοῦ τους κάθε ἰδέα γιὰ τὸν καλὸ Θεὸ καὶ γιὰ τὴ μεγάλη καὶ θεόσδοτη δύναμη τῶν ἀγαθῶν πνευμάτων.
.           Στς μέρες μας λοι ονθρωποι πιστεύουν στν παρξη τν πνευμάτων. Κι ἡ πίστη αὐτὴ κατ’ ἀρχὰς εἶναι σωστή. Ἐκεῖνοι ποὺ ἀρνοῦνται τὸν πνευματικὸ κόσμο, τὸ κάνουν ἐπειδὴ κοιτάζουν μόνο μὲ τὰ σωματικά τους μάτια κι ἔτσι δὲν μποροῦν νὰ τὸν δοῦν. Ὁ κόσμος αὐτὸς ὅμως δὲν θὰἦταν πνευματικός, ἂν ἦταν ὁρατὸς στὴ σωματικὴ ὅραση. Κάθε ἄνθρωπος ἑπομένως, ποὺὁ νοῦς του δὲν ἔχει τυφλωθεῖ κι ἡ καρδιά του δὲν ἔχει γίνει ἀναίσθητη ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, μπορεῖ κάθε μέρα καὶ κάθε ὥρα νὰ νιώθει μὲὅλη του τὴν ὕπαρξη πὼς στὸν κόσμο αὐτὸν δὲν εἴμαστε μόνοι, μὲ ἀποκλειστικὴ συντροφιὰ τὴν ἄψυχη φύση, τοὺς βράχους, τὰ φυτά, τὰ ζῶα κι ἄλλα πλάσματα, στοιχεῖα καὶ φαινόμενα. Οἱ ψυχές μας βρίσκονται σὲ συνεχῆ ἐπαφὴ μὲ τὸν ἀόρατο κόσμο, μὲἀόρατες ὑπάρξεις. Καὶ κάνουν μεγάλο λάθος ὅσοι καταργοῦν τὰἀγαθὰ πνεύματα καὶ θεοποιοῦν τὰ πονηρὰ καὶ τὰ προσκυνοῦν.
.           Ὅταν ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἐμφανίστηκε στὸν κόσμο, οὐσιαστικὰὅλοι οἱ λαοὶ πίστευαν στὴ δύναμη καὶ τὴν ὑπεροχὴ τοῦ κακοῦἔναντι τοῦ καλοῦ. Οἱ πονηρὲς δυνάμεις ἐπικρατοῦσαν στὸν κόσμο, γι’αὐτὸ κι ὁ Χριστὸς ὁ ἴδιος ἀποκάλεσε τὸν ἀρχηγό τους ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου. Ἀκόμα κι οἱ ἡγέτες τῶν Ἰουδαίων ἀπέδιδαν ὅλα τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ στοὺς δαίμονες καὶ στὴν δύναμή τους.
.           Ὁ Κύριος Ἰησοῦς ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ σπάσει, νὰ ξεριζώσει τὴν ἀδύναμη πίστη τῶν ἀνθρώπων στὸν πονηρὸ καὶ νὰ σπείρει τὴν πίστη τοῦ ἀγαθοῦ στὶς ψυχές τους. Νὰ στηρίξει τὴν πίστη στὴν παντοδύναμη ἰσχὺ τοῦ ἀγαθοῦ, στὴν ἀκατανίκητη καὶ παντοτεινὴ φύση του. Χριστς δν κατάργησε, λλ’ πιβεβαίωσε τν ρχαία κα παγκόσμια πίστη στ πνεύματα. ποκάλυψε μως τν πνευματικ κόσμο πως πραγματικ εναι, χι πως τν πίστευαν οἱ νθρωποι κάτω π τν πατηλ διαβολικὴ πιρροή. Ὁ ἕνας, ἀγαθός, σοφὸς καὶ παντοδύναμος Θεὸς εἶναι ὁ Κύριος τόσο τοῦ πνευματικοῦ ὅσο καὶ τοῦ ὑλικοῦ κόσμου, ὁρατοῦ καὶ ἀόρατου. Τὰ ἀγαθὰ πνεύματα εἶναι οἱ ἄγγελοι καὶ εἶναι δύσκολο νὰ ὑπολογίσεις τὸ πλῆθος τους.
.           Τὰἀγαθὰ πνεύματα, οἱ ἄγγελοι, εἶναι ἀσύγκριτα πιὸἰσχυρὰἀπὸ τὰ πονηρὰ πνεύματα. Τὰ πονηρὰ πνεύματα στὴν οὐσία εἶναι ἐντελῶς ἀνίσχυρα νὰ κάνουν ὁτιδήποτε, ἂν δὲν τοὺς τὸἐπιτρέψει ὁ παντεπόπτης Θεός. Ἀλλὰ καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα εἶναι ἀμέτρητα. Σ ’ἕναν μόνο δαιμονισμένο στὰ Γάδαρα, ποὺ τὸν θεράπευσε ὁ Κύριος, κατοικοῦσε ὁλόκληρη λεγεώνα, δηλαδὴ μερικὲς χιλιάδες πονηρὰ πνεύματα. Τὰ πονηρὰ αὐτὰ πνεύματα ἀπατοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους ἢ καὶ λαοὺς ὁλόκληρους ἐκείνη τὴν ἐποχή, ὅπως σήμερα ἐξαπατοῦν πολλοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ τοὺς πείθουν πὼς εἶναι παντοδύναμοι·πὼς εἶναι τάχα οἱ μόνοι θεοί, πὼς δὲν ὑπάρχουν ἄλλοι θεοὶ ἐκτὸς ἀπ’αὐτοὺς καὶ πὼς ἀγαθὰ πνεύματα δὲν ὑπάρχουν. Ὅπου ὅμως ἐμφανιζόταν ὁ Κύριος, ἐκεῖνοι ἔφευγαν ἔντρομοι. Ἀναγνώριζαν σ’ Ἐκεῖνον τόσο ἐξουσία ὅσο καὶ δικαίωμα κρίσης, πὼς μποροῦσε νὰ τοὺς ἐκβάλει, νὰ τοὺς ἀπομακρύνει ἀπ’αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ νὰ τοὺς καταδικάσει στὴν ἄβυσσο τῆς κόλασης. Δημιουργοῦσαν ἀναταραχὲς σ’αὐτὸν τὸν κόσμο μὲ τὴν ἄδεια καὶ τὴν ἀνοχὴ τοῦ Θεοῦ. Ἔπεφταν καταπάνω στὸ ἀνθρώπινο γένος σὰν μύγες πάνω σὲ θνησιμαῖο καὶ λογάριαζαν τὸν κόσμο αὐτὸν σὰν καταφύγιό τους, σὰν φωλιά τους καὶ σὰν τραπέζι γιὰ τὸ φαγητό τους.
.            Ξαφνικὰ ὁ φορέας τοῦ ἀγαθοῦ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ἐμφανίστηκε μπροστά τους. Ἐκεῖνοι, γεμάτοι φόβο καὶ τρόμο ἔκραξαν: «Ἦλθες ὧδε πρὸ καιροῦ βασανίσαι ἡμᾶς;» (Ματθ. η´ 29). Κανένας δὲν φοβᾶται τόσο τὰ βάσανα ὅσο ὁ βασανιστής. Τὰ πονηρὰ πνεύματα βασάνιζαν τὴν ἀνθρωπότητα γιὰ χιλιάδες χρόνια, ἔβρισκαν ἱκανοποίηση στὰ βάσανα αὐτά. ταν μως εδαν τὸν Χριστό, ρχισαν ν τρέμουν π φόβο μπροστ στὸν μεγαλύτερο βασανιστή τους κι ἦταν ἕτοιμα νὰ βγοῦν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, νὰ πᾶνε στοὺς χοίρους ἢ σὲ ὁποιοδήποτε ἄλλο πλάσμα, ἔφτανε μόνο νὰ μὴν ὁδηγηθοῦν ἐντελῶς ἔξω ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτόν.
.         Ὁ Χριστὸς δὲν σκεφτόταν νὰ τοὺς ἐκβάλει ἀμέσως ἀπ’αὐτὸν τὸν κόσμο. Ὁ κόσμος αὐτὸς εἶναι ἕνας χῶρος μὲ ἀνάμικτες δυνάμεις. κόσμος ατς εναι πεδίο μάχης, που οἱ νθρωποι, ετε τ θέλουν ετε χι, χουν ν διαλέξουν συνειδητὰ ν θ’ κολουθήσουν τὸν Νικητ Χριστὸ  θ προσκολληθον στος κάθαρτους δαίμονες. Ὁ Χριστὸς ἦρθε ἐπειδὴ ἀγαπᾶ τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἦρθε γιὰ νὰ δείξει τὴ δύναμη τοῦ καλοῦ πάνω στὸ κακό, νὰ βεβαιώσει τὴν πίστη τῶν ἀνθρώπων στὸ καλό, μόνο στὸ καλό.

 * * *

 .             Τὸ σημερινὸ εὐαγγέλιο μᾶς περιγράφει ἕνα παράδειγμα ἀπὸἀμέτρητα ἄλλα. Μᾶς λέει πὼς ὁ Κύριος, μὲ τὴν ἀγάπη Του γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ἀποκάλυψε γιὰ μία ἀκόμα φορὰ τὴν δύναμη τοῦ καλοῦ πάνω στὸ κακό, πῶς προσπάθησε νὰ ἐμπεδώσει τὴν πίστη στὸ καλὸὡς παντοδύναμη καὶ νικηφόρα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ: ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ-2 « Κάθε πόνος δὲν εἶναι κακός».

, , , ,

Σχολιάστε

O “ΘΕΟΣ” TOY KAZANTZAKH KAI TOY NIΤΣΕ-3 («Βούληση γιὰ κυριαρχία τῆς δύναμης τοῦ Ἀπόλυτου Κακοῦ, ἡ ὁποία βλέπει τὴν ἀνθρωπόμαζα σὰν “κρέας”»)

Ὁ «Θεὸς» τοῦ Καζαντζάκη καὶ τοῦ Νίτσε [Γ´]
Ἡ Συμβολή του στὴν Ἑδραίωση τῆς Παγκοσμιοποίησης 
καὶ γιατί ὁ «Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ  ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»

Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικὸς

Μέρος Α´: O ”ΘΕΟΣ” TOY KAZANTZAKH KAI TOY NIΤΣΕ-1 («Ὁ Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»)

Β´ Μέρος: O “ΘΕΟΣ” TOY KAZANTZAKH KAI TOY NIΤΣΕ-2 («Ὁ Νέος Τραγικὸς Πολιτισμὸς θὰ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴν Γερμανία»)

.                 Τὸ Ἀπόλυτο Κακό, Μόνη Πηγὴ Ζωῆς: Ὁ Καζαντζάκης, δηλαδή, δὲν ἐπιλύει τὸ πρόβλημα τῆς λύτρωσης τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὴν φρίκη τῆς ζωῆς, διότι θεωρεῖ τὸ Ἀπόλυτο Κακὸ ὡς τὴν μόνη πηγὴ ζωῆς, δημιουργίας καὶ ἐνέργειας καὶ ὡς τὴν μόνη κινητήριο δύναμη τῆς ἀνθρωπότητας: «Ἂν κόψεις ὅλα τὰ ἐλαττώματα ἀπὸ μία ψυχή, αὐτὴ παραμορφώνεται καὶ μαραίνεται. Γιατί χάνει μερικές, ἴσως τὶς πιὸ βαθιές, ρίζες της ποὺ τῆς φέρνουν θροφὴ ἀπὸ τὰ χώματα. Καὶ τῆς δίνουν δύναμη νὰ βαστάει καὶ ν’ ἀντέχει στὸ ἀποκρουστικὸ θέαμα τῆς καθημερινῆς φθορᾶς καὶ τοῦ καθημερινοῦ θανάτου, (…) «μονάχα οἱ ξεθυμασμένοι –καὶ πρὸ πάντων οἱ ἐντελῶς ξεθυμασμένοι, οἱ νεκροὶ– εἶναι λυτρωμένοι ἀπὸ κάθε κακία». (Κατατόν, δηλαδή, ο γιοί μας σαν ζωντανο-νεκροί.)
.                 Ἀφουγκραζόμενος τὸ Δικό του «Αἷμα»: τὴν παρουσία τῆς βούλησης γιὰ κυριαρχία τῆς ἄλογης, κακόβουλης καὶ ἀνθρωποκτόνου αὐτῆς -ἀόρατης, ἀλλὰ ὑπαρκτῆς- ὀντότητας ὁ Καζαντζάκης ἐντοπίζει παντοῦ καὶ στὰ πάντα. Π.χ., τὴν βλέπει νὰ ἐκφράζεται στὴν γοτθικὴ θρησκευτικὴ ἀρχιτεκτονικὴ ὡς «κάτι παράφορο κι ὁρμητικό, μία ἔνθεη ἀλλοφροσύνη ποὺ συνεπαίρνει ξάφνου τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κάνει νὰ ἐξορμάει στὴν γαλάζιαν ἐρημιὰ καὶ νὰ ζητάει νὰ αἰχμαλωτίσει τὸν μεγάλο ἀνθρωποφάγο κεραυνὸ ποὺ ὀνομάζουμε “Θεό”». Ἀκόμα καὶ στὶς «τίγρες» βλέπει «τὸ πιὸ ἀποκαλυπτικό, τὸ πιὸ ἀντιπροσωπευτικὸ δημιούργημα τῆς ζωῆς. Εἶναι ἡ καθαρὴ οὐσία τῆς φοβερῆς δημιουργικῆς κίνησης, ἡ γυμνή, ἀχόρταγη, πονηρή, ἀνήλεη δύναμη, λυγερὴ πολὺ κι ὅλο ὕπουλη ἐπικίντυνη χάρη –ἀπαράλλαχτη σὰν τὸ Πνέμα. Ἂν τὸ Πνεῦμα ἦταν ὁρατό, ἔτσι σὰν τὸν τίγρη θὰ περπατοῦσε, καὶ θά ᾽τρωγε τὴν ἴδια τροφή: κοτρώνια κρέας. Κι ἔτσι, μὲ τὸ ἴδιο κίτρινο μάτι, πιτσιλισμένο αἷμα, θὰ κοίταζε τοὺς ἀνθρώπους. Ὄχι σὰν ὀχτρός, οὔτε σὰ φίλος· σὰν κρέας».
.                 Τὴν βούληση γιὰ κυριαρχία τῆς δύναμης τοῦ Ἀπόλυτου Κακοῦ –ἡ ὁποία βλέπει τὴν ἀνθρωπόμαζα σὰν «κρέας», δηλαδή, σὰν ἀπρόσωπη καὶ ἀναλώσιμη ὀργανικὴ ὕλη– ὁ Καζαντζάκης ἐντοπίζει καὶ μέσα του. Ἐξ ἄλλου, τρόπος μ τν ποον τν περιγράφει, μαρτυράει ντονη μπειρία τς πενέργειάς της ντός του.
.                 Μεταγγίζοντας τὸ «Αἷμα» του: Αὐτὴν ἐνσταλάζει καὶ στοὺς ἀνυποψίαστους ἢ ἀποίμαντους ἢ ἄθεους ἀναγνῶστες του, διὰ τῆς ὑποβολῆς. Ἡ πιὸ συνήθης πρακτική του εἶναι ἡ χρήση τοῦ πρώτου πληθυντικοῦ προσώπου, διὰ τοῦ ὁποίου τοὺς συμπαρασύρει στὴν δίνη τῆς δικῆς του ἐμπειρίας, καὶ στὴν ἕνωσή τους μὲ τὸν δικό του «θεό». Ὅσοι παρασύρονται χωρὶς νὰ τὸ συνειδητοποιοῦν, γίνονται μοιρολάτρες καὶ ὑποταγμένοι. Ὅμως, ὅσοι βρίσκουν, στὴν «Δύναμη» αὐτή, τὸ ἄλλοθι γιὰ τὴν ἀγριότητα τῆς δικῆς τους βούλησης γιὰ κυριαρχία, αὐτοὶ ἀποκτοῦν τὴν αὐτοσυνειδησία τῶν «ἐκλεχτῶν», στοὺς ὁποίους ὅλα ἐπιτρέπονται, καὶ μεταλλάσσονται σὲ συνειδητοὺς Θύτες (ὅπως οἱ παγκοσμιοποιητὲς καὶ οἱ ἀρωγοί τους)
.                 Ἡ Φωνὴ τοῦ Δαίμονα: Ἐπὶ παραδείγματι, μὲ ἀφορμὴ τὶς σαιξπηρικὲς τραγωδίες –καὶ ἐνῶ μαίνεται ὁ πόλεμος στὴν Εὐρώπη– ὁ Καζαντζάκης ὑποβάλλει στοὺς δυτικοὺς ἀναγνῶστες του ὅτι, ὅλοι ἀντιλαμβανόμαστε, «μέσα μας», τὴν ὕπαρξη μίας «ἄλλης φωνῆς»: «Μέσα μας μία φωνή, ὁ “ἄνθρωπος”, εἶναι φυσικὸ νὰ πονάει τοὺς ἀνθρώπους καὶ ν’ ἀποτροπιάζεται τὸ αἷμα· μὰ μέσα μας ὑπάρχει καὶ μία ἄλλη φωνή, ποὺ δὲ νοιάζεται γιὰ τὴν ἀσφάλεια, τὴν καλοπέραση καὶ τὴν εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ξέρει πώς, χωρὶς τὸν Πατέρα Πόλεμο, θὰ βούρκιαζε, στεκάμενο νερό, ἡ ζωή. Ἡ ἀπάνθρωπη αὐτὴ φωνὴ μέσα στὸν ἄνθρωπο δὲν εἶναι δική μας· εἶναι κάποιου δαίμονα ποὺ ἐνεδρεύει στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, ἀπάνθρωπη καὶ ὑπεράνθρωπη. Ἢ καλύτερα: Περάνθρωπη, ποὺ φωνάζει, καὶ μάχεται γιὰ σκοποὺς πέρα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο. Κι ἡ φωνὴ αὐτὴ “ἐλπίζει” πὼς ὁ πόλεμος δὲ θὰ πάψει ποτέ».
.                 Βέβαια, αὐτοὶ οἱ «σκοποὶ πέρα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο» θὰ μποροῦσαν νὰ παραπέμπουν στὶς νομοτελειακὲς «διαδοχικὲς φάσεις τῆς γενικῆς μεταβολῆς τῶν ὄντων» τοῦ Γὶν-Γιάνγκ. Ὅμως, τόσο ὁ ἀνθρωποκτόνος «δαίμονας ποὺ ἐνεδρεύει μέσα στὴν ψυχή μας», ὅσο καὶ ἡ ἀνηλεὴς πηγὴ ἐκπορεύσεώς του καὶ τὰ παρελκόμενά της, παραπέμπουν σαφῶς ἀλλοῦ, γεγονὸς ποὺ ὁ Καζαντζάκης ὄχι ἁπλῶς γνωρίζει –καὶ ὄχι μόνον ἀναγνωρίζει ἐντός του–, ἀλλὰ μεταλαμπαδεύει καὶ σὲ ἐμᾶς, μεταλλάσσοντάς μας, ἄλλους μὲν σὲ θύτες, ἄλλους δὲ σὲ θύματα.
.                 Ἡ «Δύναμη ποὺ Σκοτώνει» καὶ ἡ Ἀριστοκρατία της: Ἄλλο παράδειγμα ἀθέατης μύησής μας στὸν δικό του «θεὸ» εἶναι τὸ ἑξῆς: μὲ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι, ὁ θάνατος τοῦ ἥρωα τῆς σαιξπηρικῆς τραγωδίας ἀφήνει πίσω του μία «μυστηριώδη οὐσία», ἡ ὁποία δίνει στὸν ἥρωα «ἀκατάλυτη ζωή», ὁ Καζαντζάκης μᾶς ὑποβάλλει ὅτι: «Γι’ αὐτὸ νιώθουμε ἀνεξήγητη ἀνακούφιση στὸ τέλος τῆς τραγωδίας. Μίαν παράξενη συμφιλίωση μὲ τὴν Δύναμη ποὺ σκοτώνει. Συμφιλίωση μονάχα; Μπορεῖ, θαρρῶ, κι εὐγνωμοσύνη». «Γιατί ἡ Δύναμη αὐτὴ πρώτη φορὰ μᾶς δίνει τὴν εὐκαιρία νὰ μαντέψουμε, βλέποντας τὸν ἥρωα νὰ συντρίβεται ὄρθιος κάτω ἀπὸ τὸ βάρος ἀλάκερου τοῦ Σύμπαντου, πὼς ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου πρέπει νά’ ναι κάτι φοβερό, καὶ μέσα στὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου μία ἄλλη δύναμη, πολὺ πιὸ φοβερὴ ἀκόμα, ὅλο ποιότητα, ποὺ καταφρονάει, καὶ πέρα ἀπὸ τὸ θάνατο, τὴν τυφλὴ ὅλο χτηνωδία ποσότητα».
.                 Μὲ πρόσχημα, δηλαδή, τὶς σαιξπηρικὲς τραγωδίες, ὁ Καζαντζάκης μᾶς μυεῖ στὸν πυρήνα τῆς –ἀπογυμνωμένης ἀπὸ μυθολογικὲς ἀλληγορίες– δικῆς του «ἀλήθειας», ἡ ὁποία εἶναι ὅτι: ὅποιος θέλει νὰ ἀνήκει –ἢ αἰσθάνεται ὅτι ἀνήκει– στὴν μεταφυσικὴ ἀριστοκρατία τῶν Ἀδίστακτων, ἀποδέχεται ὅτι, οἱ ποιοτικές, «ζωντανὲς» καὶ δυνατὲς ψυχὲς καταφρονοῦν τὴν ζωὴ τῆς «τυφλῆς ὅλο χτηνωδία ποσότητας», πού, γι’ αὐτές, εἶναι ἁπλὸ «κρέας». Ἀποκαλεῖ, μάλιστα, τὰ ἔργα τοῦ Σαίξπηρ τὴν «Βίβλο τοῦ ἐλεύτερου ἀνθρώπου», διότι ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ὁ ἴδιος τὰ ἑρμηνεύει, τὸν συμφιλιώνει μὲ τὴν δική του βούληση κυριαρχίας καὶ μὲ τὰ δικά του ἀνθρωποκτόνα ἔνστικτα, καὶ ἔτσι τὸν ἀπελευθερώνει ἀπὸ κάθε τύψη καὶ ἐνοχή. Ἐξ οὗ καὶ ἡ εὐγνωμοσύνη του πρὸς «τὴν Δύναμη ποὺ σκοτώνει».
.                 Τὸ Δίκαιο Ἀνήκει στὴν Δύναμη: Σημειωτέον ὅτι, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ δυνάμεις τοῦ ναζισμοῦ ἐφορμοῦσαν κατὰ τῆς ὑπόλοιπης Εὐρώπης, ὁ Καζαντζάκης –πού, ὅπως ὁ Νίτσε, ἀπεχθανόταν τὸν δυτικὸ πολιτισμὸ καὶ πίστευε ὅτι, «Ὁ νέος τραγικὸς πολιτισμὸς θ’ ἀναπηδήσει ἀπὸ τὴ Γερμανία»– ἔγραφε μὲ ἀγαλλίαση: «Ξεσκίσθηκαν οἱ μάσκες, γκρεμίστηκε ἡ πίστη, ἄνοιξαν οἱ καταπαχτὲς ποὺ κρατοῦσαν καταχωμένες τὶς μέσα μας ἀπάνθρωπες δυνάμεις». «Βρισκόμαστε πιά, μπαίνουμε πιά, στὴν ἀρχή. Δὲν εἶναι πιὰ παρακμὴ ἡ ἐποχή μας, ὅπως σοῦ ἀρέσει νὰ πιστεύεις, γιὰ νὰ δικαιολογήσεις τὴν ὕπαρξή σου· εἶναι ἀκμὴ ἀπὸ τεράστιες δυνάμες, βάρβαρες μπορεῖ, μὰ ἔτσι ἀρχινοῦν πάντα οἱ πολιτισμοί». Πρὸς ἐπίρρωση δὲ αὐτοῦ, προσέθετε: «Ὁ Τσιγκισχάνος φοροῦσε ἕνα σιδερένιο δακτυλίδι κι ἀπάνω ἦταν χαραγμένες δύο λέξες: “Ραστὶ-Ρουστί”, Δύναμη, Δίκιο. Ἡ ἐποχή μας φόρεσε τὸ σιδερένιο τοῦτο δαχτυλίδι». Μὲ γνώμονα, δηλαδή, ὅτι τὸ δίκαιο ἀνήκει στὴν δύναμη –ὅπως ἐπιτάσσουν καὶ τὰ ἀμφιλεγόμενης προέλευσης «Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών»– ὁ Καζαντζάκης ἔβλεπε τὶς δυνάμεις τοῦ Τρίτου Ράιχ, ὄχι ὡς ἁπλοὺς φορεῖς τῆς ἀμέσως ἑπόμενης ἀπὸ τὶς «διαδοχικὲς φάσεις τῆς γενικῆς μεταβολῆς τῶν ὄντων» τοῦ Γὶν-Γιάνγκ, ἀλλὰ ὡς φορεῖς τῆς βούλησης γιὰ κυριαρχία τῆς ἀνηλεοῦς «Δύναμης ποὺ σκοτώνει». Καί, τὶς θαύμαζε ἀκριβῶς γι’ αὐτό. Τὸν θαυμασμὸ δὲ αὐτὸν ἐπιβάλλει στοὺς ἀνυποψίαστους ἀναγνῶστες του διὰ τοῦ πνευματικοῦ ἐκβιασμοῦ –δηλαδή, περιφρονώντας ὡς “κατώτερο” ὅποιον διαφωνεῖ.

, ,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΥΧΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΙ, ΕΠΕΙΔΗ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΟ ΚΑΚΟ!» –[Δ´]

 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Scott Peck,
 «People of the Lie. The Hope for Ηealing Human Evil»,
Α Touchstone Book Published by Simon & Schuster,
U.S.A. 1998
[ἑλλην. ἔκδ:  «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΥΣ»,
σὲ μετάφρ. Νικ. Παπαδάκη, «Κέδρος», 1999
σελ. 83-84]

[Δ´]

Ἠλ. στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛ.: Τὸ κατωτέρω ἀπόσπασμα μπορεῖ ἐναλλακτικῶς νὰ διαβαστεῖ ΚΑΙ μέσα ἀπὸ τὴν τρέχουσα ἐπικαιρότητα.

 

Α´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΥΣ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ» (Ἡ μεγαλύτερη ὀμορφιὰ τοῦ χριστιανικοῦ δόγματος εἶναι ἡ γεμάτη κατανόηση προσέγγιση τῆς ἁμαρτίας.)

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/09/τὸ-κακὸ-σὲ-αὐτὸν-τὸν-κόσμο-διαπράττ/

Β´ Μέρος: «ΟΙ ΑΥΤΑΡΕΣΚΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΟΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ (τῶν ἡμερῶν μας), ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΙ». https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/02/23/οἱ-αὐτάρεσκοι-τοῦ-πνεύματος-οἱ-φαρι/

Γ´ Μέρος: «ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΑΝΤΑ ΔΙΑΠΡΑΤΤΕΤΑΙ ΕΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΤΗΣ… “ΣΩΣΤΗΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ”» (δημοσιονομικῆς, κοινωνικῆς, οἰκογενειακῆς, “ἐκκλησιαστικῆς” κ.λπ.) [Γ´] https://christianvivliografia.wordpress.com/2013/03/14/τὸ-κακὸ-ἐν-ὀνόματι-τῆς-σωστῆς-πειθ/

.           Εἶναι ἀρκετὰ παράδοξο τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ κακοὶ ἄνθρωποι συχνὰ εἶναι καταστροφικοί, ἐπειδὴ προσπαθοῦν νὰ καταστρέψουν τὸ Κακό. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἐντοπίσουν τὸ Κακό. Ἀντὶ νὰ καταστρέφουν ἄλλους, θὰ ἔπρεπε νὰ καταστρέφουν τὴν ἀρρώστια ποὺ βρίσκεται μέσα τους. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ζωὴ ἀπειλεῖ τὴν τέλεια εἰκόνα τοῦ ἑαυτοῦ τους, συχνὰ ἐπιδίδονται μὲ ζῆλο στὸ μίσος καὶ στὴν καταστροφὴ ἐκείνης τῆς ζωῆς – συνήθως στὸ ὄνομα τῆς δικαιοσύνης. Τὸ σφάλμα, παρ’ ὅλα αὐτά, δὲν εἶναι τόσο ὅτι μισοῦν τὴ ζωή, ὅσο στὸ ὅτι δὲν μισοῦν καθόλου τὸ ἁμαρτωλὸ μέρος τῶν ἑαυτῶν τους. […] εἶχα ἀνακαλύψει ὅτι ἡ δολοφονικὴ συμπεριφορὰ ὑπαγορευόταν ἀποκλειστικὰ ἀπὸ μιὰ ἀκραία μορφὴ αὐτοπροστασίας ποὺ τοὺς ἔλεγε μονίμως νὰ θυσιάζουν ἄλλους, παρὰ τοὺς ἑαυτούς τους.
.           Ποιά εἶναι ἡ αἰτία αὐτῆς τῆς ἀποτυχίας τῶν κακῶν ἀνθρώπων νὰ εἶναι δυσαρεστημένοι καὶ ἐπικριτικοὶ μὲ τὸν ἑαυτό τους, αὐτὴ τῆς, προφανῶς βασικῆς, ἁμαρτίας στὴ ρίζα τῆς συμπεριφορᾶς τους νὰ ἐπιρρίπτουν εὐθύνες σὲ ἄλλους; Ἡ αἰτία πιστεύω δὲν εἶναι μιὰ ἀπουσία συνείδησης. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι μέσα καὶ ἔξω ἀπὸ τὶς φυλακὲς ποὺ φαίνεται νὰ μὴν ἔχουν καθόλου συνείδηση καὶ ὑπερεγώ. Οἱ ψυχίατροι τοὺς ὀνομάζουν «ψυχοπαθεῖς» ἢ «κοινωνιοπαθεῖς». Δὲν ἔχουν καμία αἴσθηση ἐνοχῆς καὶ ὄχι ἁπλῶς διαπράττουν ἐγκλήματα, ἀλλὰ τὸ κάνουν καὶ μὲ ἕνα εἶδος ἀπερίσκεπτου αὐθορμητισμοῦ. Δὲν ὑπάρχει συγκεκριμένο σχέδιο ἢ κάποια σημασία  στὴν ἐγκληματικότητα τους˙ δὲν μεταθέτουν ἰδιαίτερα τὶς εὐθύνες τους σὲ ἄλλους. Ἀφοῦ δὲν ἔχουν συνείδηση, οἱ «ψυχοπαθεῖς» δὲν σκοτίζονται παρὰ γιὰ ἐλάχιστα πράγματα – οὔτε γιὰ τὴν ἴδια τὴν ἐγκληματικότητά τους. Φαίνεται νὰ «τοὺς κάνει τὸ ἴδιο μέσα στὴ φυλακή, ὅσο καὶ ἔξω ἀπὸ αὐτήν». Προσπαθοῦν βέβαια νὰ κρύψουν τὰ ἐγκλήματά τους, ἀλλὰ οἱ προσπάθειές τους εἶναι ἀδύναμες καὶ πρόχειρα σχεδιασμένες. Μερικὲς φορές, τοὺς ἔχει ἀποδοθεῖ ἡ ὀνομασία «ἀνόητοι τῆς ἠθικῆς», καὶ ὑπάρχει σχεδὸν μιὰ ἀθωότητα στὴ δική τους ἔλλειψη στενοχώριας καὶ ἀνησυχίας.
.           Οἱ λέξεις «εἰκόνα», «ἐντύπωση» καὶ «ἐξωτερικὰ» εἶναι κρίσιμες γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἠθικῆς τοῦ Κακοῦ. Ἐνῶ, προφανῶς, δὲν ἔχουν καμία πρόθεση νὰ εἶναι καλοί, θέλουν πολὺ νὰ φαίνονται καλοί. Ἡ «καλοσύνη» τους εἶναι, ὅλη κι ὅλη, μιὰ ὑποκρισία. Εἶναι, οὐσιαστικά, ἕνα ψέμα. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι οἱ «ἄνθρωποι τοῦ Ψεύδους».
.                Στὴν πραγματικότητα, τὸ ψέμα εἶναι σχεδιασμένο ὄχι τόσο γιὰ νὰ παραπλανεῖ τοὺς ἄλλους, ὅσο γιὰ νὰ ξεγελᾶ τοὺς ἑαυτούς τους. Δὲν μποροῦν ἢ δὲν θέλουν νὰ ἀντέξουν τὸν πόνο τῆς αὐτο-αποδοκιμασίας. Ἡ εὐπρέπεια μὲ τὴν ὁποία ζοῦν τὴ ζωή τους εἶναι σὰν ἕνας καθρέφτης μέσα στὸν ὁποῖο μποροῦν νὰ βλέπουν μιὰ ἐνάρετη ἀντανάκλαση τοῦ ἑαυτοῦ τους. Καὶ ὅμως, ἡ αὐταπάτη θὰ ἦταν περιττὴ ἂν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν εἶχαν καμία αἴσθηση τοῦ σωστοῦ καὶ τοῦ λανθασμένου. Λέμε ψέματα, μόνον ὅταν προσπαθοῦμε νὰ καλύψουμε κάτι ποὺ ξέρουμε ὅτι εἶναι παράνομο. Κάποια στοιχειώδη μορφὴ συνείδησης πρέπει νὰ προηγεῖται τοῦ ψέματος. Δὲν ἔχουμε λόγο νὰ θέλουμε νὰ κρυφτοῦμε, ἐκτὸς καὶ ἂν ἔχουμε νιώσει ὅτι ὑπάρχει κάτι ποὺ πρέπει νὰ κρύψουμε.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  «ΟΙ “ΚΑΚΟΙ” ΕΝΑ ΠΟΝΟ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ: ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΑΙΣΘΗΣΕΩΣ ΤΗΣ “ΑΜΑΡΤΩΛΟΤΗΤΑΣ” ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΤΟΥΣ» –[Ε´]

, , , , , , , ,

Σχολιάστε