Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Καίσαρας

«ΑΙ ΕΙΔΟΙ» ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ, Ο ΚΑΙΣΑΡΑΣ, Ο ΒΡΟΥΤΟΣ ΚΙ ΕΜΕΙΣ

ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2041, 15.03.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.           Ἦταν τὸ ἔτος 44 π.Χ. Στὴν Ρώµη, ἔπειτα ἀπὸ σειρὰ πολέµων καὶ ἐσωτερικῶν ἀναµετρήσεων, ὁ Ἰούλιος Καίσαρας εἶχε καταστεῖ ἀπόλυτος κυρίαρχος. Ὁ Καίσαρας ἦταν ἐκπληκτικὴ διάνοια. Ἦταν πολιτικός, στρατιωτικός, νοµοθέτης, νοµοδιδάσκαλος, ρήτορας, ποιητής, ἱστορικός, ἀρχιτέκτονας, ἀστρονόµος καὶ µαθηµατικός, ἕνας ἀπὸ τοὺς τρεῖς µεγάλους στρατηλάτες τοῦ ἀρχαίου κόσµου (Μέγας Ἀλέξανδρος, Ἀννίβας, Ἰούλιος Καίσαρας). Ὅµως οἱ κοντινοί του ἄνθρωποι φοβήθηκαν ὅτι ἡ παντοδυναµία του θὰ τὸν µετέτρεπε σὲ τύραννο. Ἔτσι σχεδίασαν καὶ ὀργάνωσαν συνωµοσία ἐναντίον του. Γιὰ τὴν συνωµοσία αὐτὴ δύο ἄνθρωποι προσπάθησαν νὰ τὸν εἰδοποιήσουν, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἄκουσε. Ὁ ἕνας ἦταν µάντης καὶ τὸν εἰδοποίησε νὰ φυλάγεται, διότι στὶς εἰδοὺς τοῦ Μαρτίου θὰ περάσει µεγάλο κίνδυνο.
.           Τί ἦταν «αἱ εἰδοὶ» τοῦ Μαρτίου;  Ἦταν ἡ 15η τοῦ µηνὸς Μαρτίου, τὴν ὁποία οἱ Ρωµαῖοι ὀνόµαζαν «Μαρτίου εἰδοί». Ἐπίσης ὀνόµαζαν εἰδοὺς καὶ τὴν 15η τῶν µηνῶν Μαΐου, Ἰουλίου καὶ Ὀκτωβρίου, καὶ τὴν 13η τῶν ὑπολοίπων µηνῶν. Ὅταν ἔφθασε ἡ µέρα ἐκείνη, ἡ 15η τοῦ Μαρτίου, ὁ Καίσαρας πηγαίνοντας πρὸς τὴν Σύγκλητο συνάντησε τὸν µάντη: «Πάρεισιν (= ἔφθασαν) αἱ εἰδοί», τοῦ εἶπε πειρακτικά, (ἐννοώντας «καὶ δὲν ἔπαθα τίποτε»). «Ναί, πάρεισιν, ἀλλ᾽ οὐ παρεληλύθασι»· «ναί, ἔφθασαν ἀλλὰ δὲν πέρασαν», τοῦ ἀπάντησε ἤρεµα ὁ µάντης. Μέσα στὴν Σύγκλητο ἕνας σοφιστὴς ἀπὸ τὴν Κνίδο, ὁ Ἀρτεµίδωρος, ποὺ εἶχε µάθει γιὰ τὴν συνωµοσία, ἔδωσε στὸν Καίσαρα ἕνα γράµµα, ὅπου τὸν πληροφοροῦσε γιὰ τὸν κίνδυνο. «Διάβασέ το, Καίσαρα», τοῦ εἶπε, «µονάχος σου καὶ γρήγορα. Γράφει σπουδαῖα πράγµατα, ποὺ σ᾽ ἐνδιαφέρουν πολύ». Ἀλλὰ ὁ Καίσαρας τὸ ἄφησε γιὰ ἀργότερα.
.          Οἱ συνωµότες, ποὺ ἀναµεσά τους ἦταν καὶ ὁ θετὸς γυιὸς τοῦ Καίσαρα Μάρκος Βροῦτος, δολοφόνησαν τὸν Ἰούλιο Καίσαρα στὶς εἰδοὺς τοῦ Μαρτίου, στὶς 15 δηλαδὴ τοῦ µηνὸς Μαρτίου, τοῦ ἔτους 44 π.Χ. Ἦταν τότε 56 ἐτῶν, καὶ δέχθηκε 23 µαχαιριὲς στὸ σῶµα του.
.          Ὅταν ὁ καίσαρας εἶδε ἀναµεσα στοὺς συνωµότες καὶ τὸν Βροῦτο, ἀναφώνησε στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα: «Καὶ σύ, τέκνον Βροῦτε;»· µιὰ φράση ποὺ ἀπὸ τότε ἔµεινε παροιµιώδης µαζὶ µὲ τὴν παράδοξη διατύπωση «αἱ Μαρτίου εἰδοί».

.        Γιατί κάναµε τόσο λόγο γιὰ τὶς εἰδοὺς τοῦ Μαρτίου; Τὸ κάναµε, διότι σὲ ἕνα βαθύτερο ἐπίπεδο «αἱ εἰδοὶ τοῦ Μαρτίου» ἀφοροῦν καὶ τὸν καθένα µας. Ὄχι ὡς συγκεκριµένη ἠµεροµηνία (15 Μαρτίου) ἀλλὰ ὡς γεγονὸς ποὺ περιέχει σηµαντικότατα µηνύµατα γιὰ µᾶς. Ποιά µηνύµατα; Νὰ δύο ἀπὸ αὐτά:
.         Τὸ πρῶτο: Τὸν Καίσαρα προσπάθησαν νὰ τὸν προφυλάξουν ἀπὸ τὸν θάνατο δύο ἄνθρωποι. Ματαίως, διότι δὲν ἔδωσε σηµασία στὰ λόγια τους. Ἀντίστοιχα καὶ µᾶς κάποιοι φίλοι µας, µάλιστα ὁ πνευµατικός µας πατέρας, µπορεῖ κάποτε νὰ µᾶς ἐπιστήσουν τὴν προσοχή, διότι ὁ δρόµος ποὺ ἀκολουθοῦµε εἶναι πνευµατικὰ ἐπικίνδυνος. Θὰ εἶναι λάθος µέγα νὰ ἁγνοήσουµε ἐπιπόλαια τὶς σωτήριες αὐτὲς προειδοποιήσεις.
.          Κι ἕνα δεύτερο: Γιὰ τὸν Καίσαρα «αἱ εἰδοὶ τοῦ Μαρτίου» ἦταν ἡ µέρα τῆς δολοφονίας του· γιὰ τὸν καθένα ἀπὸ µᾶς µποροῦν νὰ θεωρηθοῦν ἡ ἡµέρα τῆς ἀναχωρήσεώς µας ἀπὸ τὸν κόσµο τοῦτο. Σὲ κάποιες «εἰδοὺς τοῦ Μαρτίου» ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη µέρα ὁποιουδήποτε µηνὸς θὰ κληθοῦµε νὰ ἀνεβοῦµε στὸ τρένο τῆς αἰωνιότητος. Θὰ εἶναι τὸ τελευταῖο µας ταξίδι καὶ τὸ πιὸ σηµαντικὸ τῆς ζωῆς µας. Ποῦ θὰ ἀποβιβαστοῦµε; Στὸν χῶρο τῆς θείας ζωῆς ἢ στὸν χῶρο τῆς αἰώνιας φωτιᾶς; Αὐτὸ εἶναι τὸ καιριότερο ζήτηµα.
.          Λοιπόν, ὅπως τότε οἱ δύο ἐκεῖνοι θέλησαν νὰ σώσουν τὸν Καίσαρα ἀπὸ τὸν θάνατο, ἔτσι καὶ πολὺ περισσότερο ὁ Θεὸς ἐµᾶς θέλει νὰ µᾶς σώσει ἀπὸ τὸν αἰώνιο θάνατο, γι᾽ αὐτὸ µᾶς προειδοποιεῖ νὰ εἴµαστε πάντοτε ἔτοιµοι, ἀφοῦ εἶναι ἄγνωστη ἡ ἡµέρα τοῦ τέλους µας.
.          Καὶ θὰ εἶναι τραγικό, θὰ εἶναι καταστροφικὸ λάθος νὰ ἀγνοήσουµε τὶς σαφεῖς προειδοποιήσεις τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ χάσουµε τὴν χαρὰ τῆς Βασιλείας του. Ὑπάρχει µιὰ φράση τοῦ Κυρίου ποὺ δὲν βρίσκεται στὰ Εὐαγγέλια, ἔχει ὄµως διασωθεῖ ἀπὸ τοὺς µαθητὲς τῶν Ἀποστόλων, καὶ εἶναι πολὺ σηµαντικὴ γιὰ τὸ θέµα ποὺ ἀναπτύσσουµε. Μιλάει ὁ Κύριος καὶ λέει: «Ἐν ᾧ ἐὰν εὕρω σε, ἐν τούτῳ καὶ κρινῶ σε»· ποὺ σηµαίνει: στὴν κατάσταση ποὺ θὰ σὲ βρῶ, σ᾽ αὐτὴν καὶ θὰ σὲ κρίνω. Στὴν κατάσταση ποὺ θὰ σὲ βρῶ. Ποιά ἆραγε εἶναι ἡ κατάστασή µας αὐτὴ τὴν στιγµή; Εἶναι κατάσταση µετανοίας; Ἢ µήπως ἐπικίνδυνης πνευµατικῆς ἀδιαφορίας;
.          Νὰ λοιπὸν ποὺ ὀφείλουµε νὰ εἴµαστε πάντοτε ἔτοιµοι γιὰ τὴν τελικὴ ἀναχώρηση. Ἔτοιµοι, ἀφοῦ δὲν γνωρίζουµε τὴν ὥρα τῆς ἀναχωρήσεώς µας. Ὁ Κύριος τονίζοντας τὸ ἄγνωστο αὐτῆς τῆς ὥρας τὴν παροµοίασε µὲ τὴν εἰσβoλὴ τοῦ κλέφτη στὸ σπίτι. Ἂν ὁ νοικοκύρης τοῦ σπιτιοῦ ἤξερε τὴν ὥρα ποὺ ὁ κλέφτης θὰ χτυπήσει, θὰ ἔµενε ἄγρυπνος καὶ δὲν θὰ ἄφηνε νὰ γίνει διάρρηξη τοῦ σπιτιοῦ του. Ἀλλὰ δὲν τὴν γνωρίζει (Ματθ. κδ´ 42-44).
.          Παρόµοια καὶ ὁ καθένας µας ἀγνοεῖ τὴν ὥρα τῆς ἐπισκέψεως τοῦ Κυρίου. Ἂς εἴµαστε συνεπῶς πάντοτε ἔτοιµοι, ὥστε, ἂν ἔρθει αἰφνιδίως ὁ Κύριος νὰ παραλάβει τὴν ψυχή µας, νὰ εἰσέλθουµε ἔτοιµοι µαζί του στοὺς αἰώνιους γάµους του, στὴν ἄπειρη χαρὰ καὶ δόξα τῆς εὐλογηµένης Βασιλείας του.

, ,

Σχολιάστε