Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Θ. Κοινωνία

ΤΟ ΠΙΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ «ἡ στέρηση μᾶς ἔμαθε νὰ ἐκτιμοῦμε τὰ ἀνεκ­τίμητα, νὰ βιώνουμε καρδιακὰ αὐτὰ ποὺ προσ­εγγίζαμε συχνὰ τόσο ἐπιφανειακά»

Τὸ πιὸ παράξενο Πάσχα τῆς ζωῆς μας

.                    «Τὸ φετινὸ Πάσχα ἦταν διαφορετικὸ ἀπ’ ὅσα ἔχουμε συνηθίσει· καὶ αὐτὸ διότι ἡ χώρα μας βρίσκεται στὸ στόχαστρο τοῦ κορωνοϊοῦ. Παρ’ ὅλα αὐτὰ ἡ καραντίνα καὶ ἡ ἀπαγόρευση τῆς κυκλοφορίας δὲν ἐμπόδισε δεκάδες συμπολίτες μας νὰ τηρήσουν τὶς παραδόσεις, καθὼς τὸ ψήσιμο τοῦ ὀβελία ἔγινε στὶς αὐλές, στὰ μπαλκόνια καὶ τὶς ταράτσες τῶν σπιτιῶν τους. Φυσικὰ δὲν ἔλειψαν οἱ χοροὶ καὶ τὰ τραγούδια. Ἄλλοι στὴν ταράτσα, ἄλλοι στοὺς δρόμους, ἄλλοι στὰ μπαλκόνια, ὅπου μποροῦσε ὁ καθένας, ἀρκεῖ νὰ διατηροῦσε τὸ ἔθιμο, ἀρκεῖ νὰ κρατοῦσε τὴν παράδοση»… «Ἡ φετινὴ Ἀνάσταση θά μείνει στὴν ἱστορία, ἐξαιτίας τοῦ κορωνοϊοῦ. Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἐκκλησίες ἦταν κλειστὲς γιὰ τοὺς πιστούς, ἀμέσως μετὰ τά μεσάνυχτα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου δεκάδες βεγγαλικὰ φώτισαν τὸν ἑλληνικὸ οὐρανό»… «Τὴν ἴδια ὥρα… οἱ ψαλμωδίες «ἔσπασαν» τὴ βουβὴ πόλη» («Ἔθνος» 19-4-2020).
.                    Αὐτὰ μπόρεσε νὰ καταγράψει ἡ δημοσιογραφικὴ πένα. Τὰ συγκλονιστικὰ ὅμως εἶναι αὐτὰ ποὺ δὲν μπόρεσε οὔτε κὰν νὰ ὑποψιασθεῖ. Ὄχι τὰ ἔθιμα, ἀλλὰ τὰ μυστήρια, ὄχι τὰ βεγγαλικά, ἀλλὰ τὴν ὑπερκόσμια λάμψη στὰ πρόσωπα.
.                 Χιλιάδες οἰκογένειες μέσα στὰ σπίτια τους, μπροστὰ στὶς τηλεοράσεις ντυμένοι στὰ γιορτινά τους ὅλη τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἔβλεπαν μὲ δέος τὶς ἀκολουθίες καὶ ζοῦσαν σὰν νά ’ταν στὶς κατακόμβες. Κι ἄλλοι ἔκλαιγαν ὄχι γιὰ τὴν καραντίνα τους, ἀλλὰ γιὰ τὴ στέρηση τῆς λατρείας ποὺ βίωναν. Σὲ κάποιες ἐκκλησίες ἔβαλαν στὰ στασίδια λαμπάδες καὶ εἰκόνες ἁγίων, νὰ λειτουργηθοῦν αὐτοὶ γιὰ λογαριασμό μας. Κάποιες γερόντισσες κατέφυγαν γονατιστὲς μὲ τὶς λαμπάδες πίσω ἀπὸ τὰ ἅγια Βήματα, κι ἄλλες τρύπωναν νύχτα κρυφὰ στὰ μνήματα ν’ ἀνάψουν τὰ καν­τήλια, νὰ ποῦν τὸ «Χριστὸς ἀνέστη» στὶς ψυχὲς ποὺ περίμεναν. Εἶναι καὶ κάποιοι ποὺ νηστεύουν ἀκόμη, προσμένοντας τὴν «Ἀνάσταση».
.                   Ὅλοι μας ὑποφέρουμε, ποὺ δὲν μπορέσαμε νά μεταλάβουμε! Κι ὁ πόνος μας θέριεψε, ὅταν εἴδαμε κάποιες φορὲς τὴ μάνα μας Ἐκκλησία νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ περιφρόνηση, κι ἀντικρίζαμε λειτουργοὺς τοῦ Θεοῦ νὰ ὁδηγοῦνται σὲ ἀστυνομικὰ τμήματα καὶ εἰσαγγελεῖς γιὰ ἀνακρίσεις.
.                Πράγματι ἦταν τὸ πιὸ παράξενο Πάσχα τῆς ζωῆς μας! Ἡ Ἐκκλησία πόνεσε, ἔκλαψε… Ζυγισθήκαμε ὅλοι μας. Δεχθήκαμε μὲ πόνο τὴ στέρηση τοῦ ἱεροῦ Μυστηρίου. Ἤδη ἡ στέρηση μᾶς ἔμαθε νὰ ἐκτιμοῦμε τὰ ἀνεκ­τίμητα, νὰ βιώνουμε καρδιακὰ αὐτὰ ποὺ προσ­εγγίζαμε συχνὰ τόσο ἐπιφανειακά. Καὶ τώρα προσ­μένουμε. Προσμένουμε Ἀνάσταση! Καὶ τὴν προσωπική μας, καὶ τῆς Πατρίδας μας.

, ,

Σχολιάστε

«ΚΑΘΙΣΤΕ ΗΣΥΧΑ»

«Καθίστε συχα»

τοῦ Μητροπολίτου Κισάμου & Σελίνου Ἀμφιλοχίου

.                   «Ὁ καθένας εἶναι ἔνοχος γιὰ ὅλα καὶ ἀπέναντι σὲ ὅλους», θὰ πεῖ ὁ μεγάλος Ντοστογιέφσκι, μὲ τὸ στόμα τοῦ γέροντα Ζωσιμᾶ. Ὑπερβολικὸς καὶ παράλογος ὁ λόγος αὐτὸς θὰ ἀπαντήσει ἡ προσβεβλημένη λογική μας, ὁ… «ἐξωτερικὸς» νοῦς, ὁ ὁποῖος θέλει τὰ πάντα νὰ ἑρμηνεύει καὶ νὰ ἐξηγεῖ, σύμφωνα μὲ τὸ πεπερασμένο ὅριό του. Νοῦς ποὺ μοιάζει σὰν ὅλους ἐκείνους τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι λίγο πρὶν τὸ Πάθος Τὸν ἐνέπαιζαν καὶ Τὸν εἰρωνευόταν, λέγοντας: «ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι» (Ματθ. 27,42), μὴ μπορώντας καὶ ἡ δική τους λογικὴ νὰ κατανοήσει ὅτι αὐτοὶ οἱ…. «ἄλλοι», εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός. Καὶ πῶς ὅταν ὁ Χριστὸς ἔσωζε καὶ σώζει τοὺς «ἄλλους», ἐλευθερώνοντάς τους, ἐλευθερώνοντάς μας, ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἁμαρτίας, σώζει τὸν ἑαυτό Του. Καθὼς οἱ.. «ἄλλοι» εἶναι Ἐκεῖνος.
.                   Γιὰ τοῦτο καὶ στὶς μέρες μᾶς βλέπουμε νὰ μὴν μπορεῖ νὰ γίνει κατανοητὸ οὔτε ἀποδεκτὸ ἀπὸ πολλοὺς ἡ ἀλήθεια πώς, σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὴν πίστη, ὁ πιὸ θανατηφόρος ἰὸς εἶναι νὰ ζεῖ ὁ πιστὸς μακριὰ ἀπὸ τὸ Θεό. Νὰ στερεῖται δήλ. τὴν Θεοκοινωνία, ἡ ὁποία βιώνεται ὡς τρόπος καὶ στάση ζωῆς καὶ κορυφώνεται διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τῆς Θείας Κοινωνίας. Μυστήριο διὰ τοῦ ὁποίου ὁ πιστὸς γίνεται «σύσσωμος καὶ σύναιμος» Χριστοῦ. «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου του αἷμα, ἐν ἐμοὶ μένει κἀγὼ ἐν αὐτῷ» (Ἰω. 6,56). Ταυτόχρονα δέ, ὁ πιστός, ἑνώνεται καὶ μὲ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του. «Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν». Αὐτὴ ἡ ἑνότητα πραγματώνεται μόνο ἐντὸς τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
.                   «Δύσκολα πράγματα», ἀνταπαντᾶ ἡ λογική, ὁ «ἐξωτερικὸς» νοῦς. «Δὲν βλέπεις τί γίνεται στὶς μέρες μας μὲ τὸ θέμα τῆς Θείας Κοινωνίας; Μὲ τὴν Θεία Εὐχαριστία; Ὅλο αὐτὸ τὸν πόλεμο καὶ τὴν ἐπιχειρηματολογία»; Θὰ συμφωνήσω μὲ τὴν φωνὴ τῆς λογικῆς, ὅτι δηλ. καὶ στοὺς καιρούς μας ὁ Χριστός, ἡ πίστη, εἶναι «σημεῖον ἀντιλεγόμενον». Πότε δὲν ἦταν ἐξ ἄλλου; Ὅμως θὰ πρέπει νὰ γίνει κατανοητὸ ἀπὸ ὅλους μας καὶ κυρίως ἀπὸ ὅσους δὲν θέλουν ἢ δὲν μποροῦν νὰ γευθοῦν αὐτῆς τῆς… «ἄλλης λογικῆς», δηλ. τῆς πίστης, ἡ ὁποία δὲν καταργεῖ τὴν λογικὴ ἀλλὰ τὴν ὑπερβαίνει. Χρειάζεται, νομίζω, ὅλοι μας κατ᾽ ἀρχήν, νὰ προσλάβουμε ἕνα κυρίαρχο μήνυμα ἀπὸ αὐτὸ τὸν ἰό, τὴν λοιμικὴ νόσο ἐννοῶ. Ποιό; «Ταπεινωθεῖτε», «καθίστε ἥσυχοι», «σᾶς ἐνέπαιξα καὶ σᾶς ἀπογύμνωσα». Φωνάζει καὶ κραυγάζει τί; Ἕνα ἀόρατο εἶδος μήκους 90 ἕως 100 δισεκατομμυριοστῶν τοῦ μέτρου, κατὰ τοὺς ἐπιστήμονες. Δηλαδή, γιὰ νὰ γίνει πιὸ κατανοητό, χρειάζονται ἀπὸ 30.000 ἕως 75.000 κορωνοϊοὶ στὴν σειρὰ γιὰ νὰ φτάσουν τὸ 1 ἑκατοστὸ (cm) τοῦ μέτρου! Αὐτὸ λοιπὸν τὸ ἀόρατο εἶδος ταπείνωσε καὶ εὐτέλισε τοὺς ἰσχυροὺς τῆς γῆς, τὴν ἀνθρώπινη παντοδυναμία. Χαστούκισε καὶ ἀπογύμνωσε τὴν ἀνθρώπινη ἔπαρση καὶ ἀλαζονεία. Καθήλωσε ἕνα ὁλόκληρο κόσμο! Διέσπειρε τὸν φόβο, τὸν τρόμο καὶ τὸν πανικό!   Εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ δὲ τὰ καθ᾽ ἡμᾶς, τὰ ἐκκλησιαστικά: Ταπείνωσε ὄχι μόνο τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλὰ καὶ κάθε εἴδους Θρησκεία. Σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, Βορρά καὶ Νότο. Δίχασε. Ὁδήγησε σὲ προφητολογίες, συνωμοσίες. Γίναμε ὅλοι τιμητὲς τῶν ἄλλων. Κριτὲς τῶν πάντων. Κάποιοι, ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, δικάσαμε καὶ καταδικάσαμε τοὺς ἄλλους. Σὰν νὰ βαλθήκαμε νὰ διαρρήξουμε τὸν ἄραφο χιτώνα τοῦ Κύριου. Μέσα δὲ σὲ ὅλα αὐτά, ἐμπαίχθηκε ἡ πίστη. Λοιδορήθηκε. Ὄχι μόνο ἀπαξιώθηκε ἀκόμα καὶ αὐτὸ τὸ Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀλλὰ θεωρήθηκε αἰτία τοῦ κακοῦ! «…ὀφείλουν νὰ πάρουν δημόσια μία ξεκάθαρη θέση καὶ νὰ μὴ θυσιάζουν τὴ Δημόσια Ὑγεία στὸ βωμὸ τοῦ πολιτικοῦ κόστους. Συμφωνοῦν ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία δὲν ἐγκυμονεῖ κινδύνους μετάδοσης τοῦ κορωνοϊοῦ»; ἐρωτᾶται ἡ Κυβέρνηση! «Συμφωνεῖ ὁ κ. Μητσοτάκης καὶ ἡ κυβέρνηση ὅτι ὁ κορωνοϊὸς δὲν μεταδίδεται μὲ τὴ Θεία Κοινωνία»; Ἄλλη ἐρώτηση! Ἀναδύθηκε δηλαδὴ ἕνας ἰδιότυπος ρατσισμός, ἴσως πιὸ ἐπικίνδυνος ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἰό! Σὰν ὁ Πρωθυπουργὸς τῆς χώρας νὰ εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας!
.                   Μοιάζει σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει, τελικά, διάθεση ἀπὸ κανένα μας νὰ συνειδητοποιήσει τὸ μήνυμα τοῦ ἰοῦ! «Καθίστε ἥσυχα», «ταπεινωθεῖτε», φωνάζει ἀλλὰ κανείς μας δὲν ἀκούει! Ἔτσι λοιπὸν συνεχίζεται τό… γαϊτανάκι. «Προφανῶς καὶ ὁ ἰὸς μεταδίδεται μὲ τὴν Θεία Κοινωνία»!, δηλώνουν. «Ντρέπομαι γιὰ τὴ Γιαμαρέλλου, ποὺ ἐνῶ ξέρει γράμματα λέει αὐτὰ ποὺ λέει»! Ποιά εἶναι ἡ «Γιαμαρέλλου»; Γιὰ ὅσους δὲν τὴν γνωρίζουν πρόκειται γιὰ κορυφαία ἐπιστήμονα στὸ εἶδος της. Καθηγήτρια Παθολογίας Λοιμώξεων τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ μέλος τῆς ἐπιτροπῆς ἐπιστημόνων γιὰ τὴ διαχείριση τῆς πανδημίας στὴν Ἑλλάδα. Τί εἶπε; Τὸ αὐτονόητο γιὰ ὅσους ἔχουν μέσα τους πίστη καὶ φόβο Θεοῦ! «… τὸ θέμα δὲν εἶναι ἐπιστημονικό, εἶναι καθαρὰ θεολογικό. Ὅποιος πιστεύει στὰ Θεῖα Μυστήρια καὶ ὅτι μὲ τὴ Θεία Κοινωνία λαμβάνει μόνο Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ, δὲν ἔχει νὰ φοβᾶται τίποτα. Ἐγὼ προσωπικὰ θὰ προσπαθήσω νὰ κοινωνήσω ἀπὸ τὴν πρώτη Κυριακὴ ποὺ θὰ ἐπιτρέπεται». «Ὄνειδος» καὶ «ντροπὴ» λοιπὸν τὸ ὅτι τόλμησε νὰ ὁμολογήσει τὴν πίστη της! Γιατί περὶ ὁμολογίας πίστεως πρόκειται!
.                   «Ἐπιστημονικὰ γνωρίζουμε καὶ ὑπάρχουν ὁδηγίες τοῦ εὐρωπαϊκοῦ ὀργανισμοῦ γιὰ τὴν πρόληψη τῶν νοσημάτων πῶς σὲ περιόδους ἐπιθυμίας δὲν πρέπει νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸ ἴδιο ποτήρι καὶ τὸ ἴδιο κουτάλι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους. Παρόλα αὐτὰ ἡ Θεία Μετάληψη εἶναι καθαρὰ λειτουργικὸ ζήτημα τῆς Ἐκκλησίας καὶ δὲν ἔχουν ληφθεῖ ἀκόμα ἀποφάσεις ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ἡγεσία, οὔτε ὑπάρχει εἰσήγηση ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ ἐπιτροπή», δηλώνει σὲ συνέντευξη τοῦ ἕτερο ἐπίσης κορυφαῖο μέλος τῆς ἐπιστημονικῆς κοινότητας, τὸ ὁποῖο ὅμως εἶχε τὴν διάκριση νὰ συμπληρώσει: «Φαντάζομαι ὅμως ὅτι θὰ ἀφεθεῖ στὴν διακριτικὴ εὐχέρεια τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν πιστῶν». Ἐρωτηθεῖσα δὲ ἡ κα Ὑπουργὸς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων περὶ τοῦ θέματος, δήλωσε: «δὲν ὑπεισερχόμαστε σὲ θέματα πίστης, οἱ εἰδικοὶ ἔχουν τοποθετηθεῖ γιὰ τοὺς τρόπους μετάδοσης τοῦ ἰοῦ καὶ αὐτοὶ περιλαμβάνουν καὶ τὸ σάλιο». Χαιρόμεθα ποὺ οἱ ἁρμόδιοι καὶ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν σωματική μας ὑγεία καὶ τοὺς ὀφείλουμε εὐγνωμοσύνη καὶ εὐχαριστίες πολλές, χαιρόμεθα ποὺ θέτουν ὅριο καὶ διαχωρίζουν τὴν δική τους εὐθύνη ἀπὸ αὐτὴ τῆς Ἐκκλησίας. Διαχωρίζουν δηλ. «τὸ ἴδιο ποτήρι καὶ τὸ ἴδιο κουτάλι», ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία. Καθὼς τὸ θέμα τῆς Θείας Εὐχαριστίας δὲν εἶναι ὑπόθεσις καμίας «ἐπιστημονικῆς κοινότητας», καὶ καμίας «πολιτικῆς ἡγεσίας». Ἀλλοίμονο, ἐξ ἄλλου, ἐὰν ἡ Ἐκκλησία περιμένει ἀπὸ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα «ὁδηγίες» περὶ τοῦ θέματος τῆς Θείας Κοινωνίας! Ἡ πίστις εἶναι ὑπόθεσις τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινότητας. Δὲν ὑπόκειται οὔτε στὰ.. «δικαιώματα», οὔτε στὶς «ὑποχρεώσεις» τοῦ πολίτη, σὲ σχέση μὲ τὸ Κράτος του. Εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ δὲ τὰ θέματα τῆς πίστεως, ὁ πιστὸς λογοδοτεῖ καὶ ἀναφέρεται εἰς τὴν Ἐκκλησία του καὶ ὄχι στὴν «ἐπιστημονικὴ κοινότητα».
.                  Ὅσοι λοιπὸν καλοῦν τὴν Ἐκκλησία νά… «ἀναθεωρήσει κάποια πράγματα» καὶ μιλοῦν γιὰ «ἐπικινδυνότητα ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία», φρόνιμο εἶναι οἱ ἴδιοι νὰ «ἀναθεωρήσουν» τὶς θέσεις καὶ ἀπόψεις τους εἰς ὅτι ἀφορᾶ τὰ θέματα τῆς πίστεως ἤ, ἐὰν δὲν τὸ ἐπιθυμοῦν, τότε νὰ μὴν ἐμπλέκονται σὲ θέματα ποῦ ἀφοροῦν τὴν πίστη. «Καθίστε ἥσυχα» ἰσχύει ὄχι μόνο γιὰ τὴν Ἐκκλησία ποῦ ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα, ἐν ταπεινώσει πολύ, ὑπέμεινε καὶ ὑπόμεινε «τὸν κόλαφο», «τοὺς ραπισμοὺς» καὶ τοὺς «ἐμπαιγμούς». Τό.. «καθίστε ἥσυχα» ἰσχύει καὶ γιὰ ὅλους ἐκείνους ποῦ μοιάζει σὰν νὰ βρῆκαν εὐκαιρία νὰ θέσουν τὴν Ἐκκλησία στὸ περιθώριο τῆς κοινωνίας. Σὰν ἡ Ἐκκλησία νὰ εἶναι ἡ αἰτία καὶ πηγὴ τοῦ κακοῦ!
.                   Ἀδειάσαμε τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων μας ἀπὸ πίστη, ἐλπίδα καὶ Θεὸ καὶ μοιάζουμε σὰν «νεκροὶ χωρὶς τάφο» (Σαρτρ). Ἕνας στοὺς τέσσερις θανάτους ἀπὸ ναρκωτικὰ ἀφορᾶ νέους ἡλικίας 15-19 ἐτῶν, σύμφωνα μὲ στοιχεῖα τοῦ ΚΕΘΕΑ. Τί καὶ ποιὸς νὰ φταίει ἄραγε ποὺ ἄδειασαν οἱ ψυχὲς τῶν νέων μας ἀπὸ ἐλπίδα, πίστη καὶ ἰδανικὰ καὶ ἀναζητοῦν νὰ τὶς γεμίσουν ἀπό.. ὑποκατάστατα ποὺ ὁδηγοῦν στὸν θάνατο; Ἂς ταπεινωθοῦμε ὅλοι μας λοιπὸν ἂς «καθίσουμε ἥσυχα» καὶ ἂς συνειδητοποιήσουμε πὼς «ὁ καθένας μας εἶναι ἔνοχος γιὰ ὅλα καὶ ἀπέναντι σὲ ὅλους». Αὐτὲς τὶς δύσκολες ὧρες γιὰ τὴν Χώρα μας καὶ τὴν παγκόσμια κοινότητα εἶναι πολυτέλεια οἱ διαξιφισμοί, ἀντιπαλότητες καὶ διαχωρισμοί. Ἂς ἔχει ὁ καθένας μας (Πρόσωπα καὶ Φορεῖς) γνώση καὶ ἐπίγνωση τῶν ὁρίων καὶ τῶν εὐθυνῶν του καὶ ἂς γίνει σεβαστὴ ἡ ἐσωτερικὴ ἀνάγκη τῆς πλειονοψηφίας ἑνὸς λαοῦ, ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται σὲ πνευματικὴ λιμοκτονία, καθὼς στερεῖται ὅλο αὐτὸ τὸ διάστημα τῆς συμμετοχῆς του εἰς τὴν λατρευτικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας του, τὴν Ὁποία πιστεύει καὶ ἐμπιστεύεται.

 

ΠΗΓΗ: imks.gr

 

, ,

Σχολιάστε

H ΠΑΝΔΗΜΙΑ καὶ Η Θ. ΚΟΙΝΩΝΙΑ [«Μῆνες τὸ ζαλίζανε, τελικῶς τὸ ξεστόμισαν»]

Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος:
πανδημία τς γρίπης κα Θεία Κοινωνία…

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,

.                 Ἡ Ἐκκλησία μας δυὸ χιλιάδες χρόνια μεταδίδει τὴ Χάρη τῶν μυστηρίων της μὲ τὸν γνωστὸ τόσο ἀνθρώπινο καὶ ταυτόχρονα εὐλογημένο τρόπο πρὸς «ἴασιν καὶ θεραπείαν ψυχῆς καὶ σώματος».
.                 Ποτὲ δὲν προβληματίστηκε μὲ τὴ σύγχρονη λογική της ἀσεβοῦς ἀμφισβήτησης, ἀλλὰ καθημερινὰ ζεῖ μὲ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐπιβεβαίωσης ἑνὸς μεγάλου θαύματος.
.                 Εἶναι δυνατὸν ἡ κοινωνία τοῦ Θεοῦ νὰ γίνει αἰτία ἀσθένειας ἢ παραμικρῆς βλάβης;
.                 Εἶναι δυνατὸν τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ μας νὰ μολύνει τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα μας;
.                 Εἶναι δυνατὸν καθημερινὴ ἐμπειρία δυὸ χιλιάδων χρόνων νὰ συντριβεῖ ἀπὸ τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν ψυχρὴ ρηχότητα τῆς ἐποχῆς μας;
.                 Ἀπὸ αἰῶνες μεταλαμβάνουν οἱ πιστοί, ὑγιεῖς καὶ ἀσθενεῖς, ἀπὸ τὸ ἴδιο ἅγιο ποτήριο καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια ἁγία λαβίδα, ποὺ ποτὲ δὲν πλένουμε, ποὺ ποτὲ δὲν ἀπολυμαίνουμε, καὶ ποτὲ δὲν παρατηρήθηκε κάτι.
.                 Οἱ ἱερεῖς τῶν νοσηλευτικῶν ἱδρυμάτων, ἀκόμη καὶ τῶν λοιμωδῶν, μεταλαμβάνουν τοὺς πιστοὺς καὶ μὲ εὐλάβεια καταλύουν τὴ Θεία Κοινωνία καὶ μακροζωοῦν.
.                 Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ὅ,τι ἱερώτερο ὡς Ἐκκλησία καὶ ἄνθρωποι ἔχουμε, τὸ μεγαλύτερο φάρμακο ψυχῆς καὶ σώματος. Αὐτὸ εἶναι καὶ διδασκαλία καὶ ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                 Ὅσοι δυσπιστοῦν στὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ὅσοι εἰρωνεύονται τὴν ἐκ παρθένου γέννησή Του, ὅσοι ἀρνοῦνται τὴν εὐωδία τῶν ἁγίων λειψάνων, ὅσοι περιφρονοῦν τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια, ὅσοι βυσσοδομοῦν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅσοι ζητοῦν νὰ ἐξαφανίσουν καὶ τὸ ἐλάχιστο ἴχνος πίστης ἀπὸ τὶς ψυχές μας φυσικὸ εἶναι νὰ προσπαθοῦν νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὴν εὐκαιρία νὰ προσβάλουν καὶ τὸ ἱερώτατο μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας.
.                 Τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἀγγλικανοὶ καὶ οἱ Καθολικοὶ ἀποφάσισαν, γιὰ προληπτικοὺς λόγους, τὴ διακοπὴ τῆς μετάδοσης τῆς θείας κοινωνίας στὴν Ἀγγλία καὶ τὴ Νέα Ζηλανδία ἀντίστοιχα, ἂν ἀληθεύει, δὲν φανερώνει, ὅπως μερικοὶ ὑποστηρίζουν, σύνεση καὶ ἐλευθερία, ἀλλὰ καταδεικνύει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο τὴν τεράστια ἀπόσταση τῆς Ἐκκλησίας μας, ποὺ εἶναι Εὐχαριστιακὴ στὴ θεολογία καὶ ζωή της, ποὺ ζεῖ, πιστεύει καὶ κηρύττει τὸ Μυστήριο, ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς ὁμάδες, ποὺ ἔμμεσα ὁμολογοῦν τὴν ἀπουσία τῆς χάριτος καὶ τῶν σημείων τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὰ λεγόμενα μυστήριά τους καὶ τὴν ἀπώλεια τῆς ἐκκλησιαστικῆς ταυτότητάς τους.
.                 Ζωὴ χωρὶς Μυστήριο μοιάζει μὲ σοβαρὴ ἀσθένεια χωρὶς φάρμακο.
.                 Δυστυχῶς, τὸ μεγάλο πρόβλημα δὲν εἶναι ὁ ἰὸς τῆς γρίπης -ὅπως διατείνονται τὰ ΜΜΕ- οὔτε ὁ ἰὸς τοῦ παγκόσμιου πανικοῦ -ὅπως ὑποστηρίζουν οἱ ἰατρικοὶ σύλλογοι- ἀλλὰ ὁ ἰὸς τῆς ἀσεβείας καὶ τὸ μικρόβιο τῆς ὀλιγοπιστίας.
.                 Καὶ τὸ καλύτερο ἐμβόλιο εἶναι ἡ «μετὰ καθαροῦ συνειδότος» καὶ «ἀκατάκριτος» συχνὴ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.
.                 Ἡ ἀπάντησή μας στὴν ἀνίερη αὐτὴ πρόκληση τῶν ἡμερῶν εἶναι ἡ δική μας ζωή.
.                 Καλὸ θὰ εἶναι οἱ πνευματικοί μας, μετὰ διακρίσεως, ὅπου κρίνουν ὅτι δὲν ὑπάρχουν πνευματικὰ κωλύματα, νὰ προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ μεταλαμβάνουν συχνότερα τοῦτες τὶς δύσκολες μέρες, ὅσοι δὲ ἔχουμε τὴν εὐλογία τους νὰ προσερχόμαστε συχνὰ στὸ ποτήριο τῆς ζωῆς, πάντοτε ὅμως «μετὰ φόβου Θεοῦ, πολλῆς πίστεως καὶ εἰλικρινοῦς ἀγάπης».

ΠΗΓΗ: sportime.gr

ΣΧΟΛΙΟ «Σ. Χ. Β.»:

Τὸ ζαλίζανε μῆνες τώρα, τελικῶς δὲν ἀντέξανε καὶ τὸ ξεστόμισαν: «Ἀποφυγὴ τῆς Θ. Κοινωνίας μέχρι νὰ βγεῖ τὸ ἐμβόλιο».
Ἦταν ἡλίου φαεινότερον ὅτι ἐκεῖ θὰ κατέληγαν. Μετὰ τὴν προετοιμασία, τὸ «σιγανὸ ψήσιμο», τοὺς δύο τελευταίους μῆνες, εἶπαν αὐτὸ ποὺ ἐννοοῦσαν ὅλο τὸν καιρό.
Χωρὶς περιστροφὲς καὶ χωρὶς συζητήσεις «ἀποδεικτικές» θαυμάτων σὲ «δεινοὺς συζητητὲς» τὸ καλύτερο θὰ ἦταν: Ὅσοι τοποθετοῦνται δημόσια μὲ τέτοιο τρόπο, νὰ διαγράφονται ἀπὸ τὴν βίβλο ζωῆς στὴν ὁποία γράφτηκαν ὅταν βαφτίστηκαν. Σεμνά, ταπεινὰ καὶ καθαρά!

 

, ,

Σχολιάστε

«ΑΔΙΑΠΡΑΓΜAΤΕΥΤΟ ΤΟ ΖHΤΗΜΑ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ» (Δ.Ι.Σ.)

διαπραγμάτευτο τ ζήτημα
περ
το Μυστηρίου τς Θείας Κοινωνίας

30.4.2020

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

.                 Συνῆλθε σήμερα Πέμπτη 30ή Ἀπριλίου 2020 ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος (Δ.Ι.Σ.) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τῆς 163ης Συνοδικῆς Περιόδου, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, κατὰ τὴν δεύτερη συνεδρίαση Αὐτῆς γιὰ τὸν μήνα Ἀπρίλιο καὶ ἀσχολήθηκε μὲ τὰ θέματα τῆς ἡμερησίας διατάξεως.
Κατὰ τὴν συνεδρίαση Αὐτῆς ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος ἐνέκρινε:

– Τὶς κατὰ τὸ μεσολαβῆσαν ἀπὸ τὴν προηγούμενη Συνεδρίαση Αὐτῆς (1.4.2020) γενόμενες «Συνοδικῇ Ἐντολῇ καὶ Ἐξουσιοδοτήσει» ἐνέργειες τοῦ Μακαριωτάτου Προέδρου, σύμφωνα μὲ τὸν σχετικὸ Κανονισμὸ περὶ τῶν ἐργασιῶν Αὐτῆς.
.              Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος συζήτησε ἐκτενέστατα καὶ ἐπανεκτίμησε τὶς τελευταῖες ἐξελίξεις σχετικὰ μὲ τὴν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ καὶ τῶν ἐξ αὐτῆς συνεπειῶν ὡς πρὸς τὴν τέλεση τῆς Θείας Λατρείας στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ τὶς Ἱερὲς Μονὲς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἀπεφάσισε τὰ ἑξῆς:

– Δοξάζει τὸ Ὄνομα τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μᾶς Ἰησοῦ Χριστοῦ, διότι Χάριτι καὶ Φιλανθρωπία Αὐτοῦ καὶ προστασίαις τῶν Ἁγίων Του, ἀποσοβήθηκε στὴν Πατρίδα μας ἡ περαιτέρω ἐξάπλωση τῆς νόσου.

– Ἐκφράζει δημοσίως τὶς θερμὲς πατρικὲς συγχαρητήριες εὐχές Της πρὸς ὅλους τους Ἰατροὺς καὶ νοσηλευτές, τοὺς ἐπιστήμονες Ὑγείας, τοὺς ἁρμοδίους Κρατικοὺς Λειτουργοὺς καὶ ὅλους ὅσοι ἀγωνίζονται μὲ σθένος, δύναμη καὶ ἐλπίδα γιὰ τὴν φροντίδα τῶν ἀσθενῶν καὶ τῶν οἰκογενειῶν τους.

– Δέεται διαρκῶς πρὸς τὸν Κύριο γιὰ τὴν ἀνάπαυση ὅλων τῶν ἐκ τῆς νόσου κοιμηθέντων ἀδελφῶν μας καὶ συλλυπεῖται θερμὰ τοὺς οἰκείους τους.

– Συγχαίρει δημοσίως ὁλόκληρο τὸν Ἑλληνικὸ Λαό, ὁ ὁποῖος τήρησε ἐξ ἀρχῆς τὰ ὑποδειχθέντα ἀπὸ τοὺς εἰδικοὺς μέτρα, μὲ πνεῦμα ἀλληλεγγύης, ὑπακοῆς, αὐτοθυσίας καὶ ἀληθινῆς ἀγάπης, παραμένοντας κατ’ οἶκον ὑπομένοντας τὴν ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἐγκλεισμοῦ δυσκολία καὶ ἀνάγκη.

– Ἀπευθύνεται ἰδιαιτέρως πρὸς τὸν Ὀρθόδοξο Ἱερὸ Κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ καὶ φιλόχριστο Ἑλληνικὸ Λαό, ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς ἀφανεῖς ἐθελοντὲς ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς συνεργάτες, τοὺς ὁποίους εὐχαριστεῖ καὶ πατρικῶς εὐλογεῖ διότι, ἂν καὶ πολλὲς φορὲς ἐξέφρασαν τὴν δυσαρέσκειά τους γιὰ τὴν ἔλλειψη δυνατότητος συμμετοχῆς τους στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, ἰδίως τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, σηκώνοντας ἔτσι «σταυρὸ» δυσβάστακτο, παρέμειναν συντεταγμένοι μὲ τὶς ἀποφάσεις τῆς Πολιτείας καὶ πρὸς τὶς μὲ πατρικὴ εὐθύνη δοθεῖσες ὁδηγίες τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ Ὁποία ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὑγειονομικῆς κρίσεως (28.2.2020) τήρησε ὑπεύθυνη θέση, προτρέποντάς τους μέσῳ ἀνακοινώσεων καὶ Ἐγκυκλίων Της νὰ τηρήσουν τοὺς κανόνες ὑγιεινῆς καὶ νὰ παραμείνουν κατ’ οἶκον, ὥστε νὰ μὴ θέσουν τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ καὶ τοὺς συνανθρώπους τους σὲ ὁποιονδήποτε κίνδυνο.
.             Αὐτὸς ὁ ἱερὸς κλῆρος καὶ ὁ πιστὸς λαὸς δικαίως παραπονοῦνται καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐκφράζει καὶ δημοσίως τὴν πικρία της καὶ τὸ προβληματισμό της γιὰ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντιμετωπίσθηκαν πολλοὶ Χριστιανοί μας στὴν τόσο σημαντικὴ καὶ εὐαίσθητη γιὰ τοὺς πιστοὺς περίοδο τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας.

– Οἱ ἀποφάσεις αὐτὲς τῆς Ἱερᾶς Συνόδου δέχθηκαν μεγάλη πολεμικὴ τόσο ἀπὸ ὁρισμένους ἀδελφοὺς χριστιανούς, Κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, ὅσο καὶ ἀπὸ ἐκπροσώπους Μέσων Ἐνημερώσεως, ἀκόμη καὶ Κοινοβουλευτικῶν Κομμάτων, οἱ ὁποῖοι, εἴτε ἀπὸ ἄγνοια, εἴτε ἀπὸ κακὴ πληροφόρηση ἢ παρεξήγηση, χρησιμοποίησαν τὸν προσφιλῆ καὶ εὔκολο τρόπο τῆς συκοφαντίας, τῆς μυθοπλασίας καὶ τῶν ὕβρεων. Ὅλους αὐτοὺς ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τοὺς συγχωρεῖ, τοὺς εὐλογεῖ πατρικά, ἀλλὰ ταυτόχρονα δηλώνει ὅτι ὀφείλουν νὰ ἀποκαταστήσουν τὶς συκοφαντίες γιὰ νὰ μὴν παραμένουν ἐκτεθειμένοι ἔναντι τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀληθείας.

– Ὑποδέχεται μὲ ἐλπίδα τὸ ἀπὸ 28.4.2020 διάγγελμα τοῦ Πρωθυπουργοῦ κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, τὸν ὁποῖον συγχαίρει γιὰ τὶς εὐχαριστίες, τὶς ὁποῖες ἐξέφρασε δημοσίως πρὸς τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ σύμπαντα τὸν Ἱερὸ Κλῆρο καὶ τὸν εὐσεβῆ Λαὸ Αὐτῆς, ἀναγνωρίζοντας ἔτσι τὴν συμβολή του στὴν ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας. Σημαντικὸ ρόλο σ’ αὐτὴν τὴν δημόσια ἀναγνώριση εἶχε καὶ ἡ Ὑπουργὸς Παιδείας καὶ Θρησκευμάτων κ. Νίκη Κεραμέως, τῆς ὁποίας ἡ συμβολὴ ἰδιαιτέρως ἐπισημαίνεται.

– Ἐκφράζει τὴν χαρά Της, διότι ὁ κύριος Πρωθυπουργὸς ἔτεινε «εὐήκοον οὖς» στὴν ἀπὸ 22 Ἀπριλίου 2020 ἐπιστολὴ τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔναγχο ἀγωνία του μετέφερε τὴν κοινὴ πεποίθηση τοῦ Σώματος τῆς Ἱεραρχίας, τοῦ Ἱεροῦ Κλήρου καὶ τοῦ εὐσεβοῦς Λαοῦ, ὅτι ἔφθασε καιρὸς γιὰ τὴν «ὑπὸ ὅρους» προσέλευση πιστῶν στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ τὶς Ἱερὲς Μονὲς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τόσο γιὰ προσκύνημα, ὅσο καὶ γιὰ συμμετοχὴ στὶς Ἱερὲς Ἀκολουθίες, τὸ ἱερώτατο Μυστήριο τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τὰ λοιπὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ γι’ αὐτὸ ὁ κ. Πρωθυπουργὸς ἀπεφάσισε τὴν σταδιακὴ ἐπιστροφὴ τῶν πιστῶν στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς καὶ στὴν Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας.

– Ἀσφαλῶς, ἡ Ἱερὰ Σύνοδος ἐπιθυμοῦσε καὶ ἀνέμενε τὴν ἐπιστροφὴ τῶν πιστῶν στὴν Θεία Λατρεία ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς «σταδιακῆς ἐπιστροφῆς στὴν κανονικότητα» (4.5.2020), ὅπως εἶχε ἡ Ἴδια ζητήσει. Κατόπιν πολλῆς συζητήσεως, ὅμως, ἀπεφάσισε νὰ ἀποδεχθεῖ τὴν ἀπόφαση τῶν ὀργάνων τῆς Πολιτείας γιὰ πλήρη ἐπιστροφὴ ὑπὸ ὅρους τῶν πιστῶν στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς ἀπὸ τὴν Κυριακὴ 17 Μαΐου 2020, ἐκλαμβάνοντας καὶ χρησιμοποιώντας τὸ διάστημα αὐτὸ ὡς δυνατότητα καλύτερης προετοιμασίας, ὑπὸ τὶς παροῦσες ὑγειονομικὲς συνθῆκες καὶ προϋποθέσεις, γιὰ τὸν προγραμματισμὸ τελέσεως τῶν ἱερῶν Ἀκολουθιῶν μὲ τὴν συμμετοχὴ τῶν πιστῶν.

– Ἐπαναβεβαιώνει τὴν παγία θέση Της, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος στέκεται πάντοτε ἠθικῶς καὶ ὑλικῶς στὸ πλευρὸ τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας καὶ θὰ συνεχίσει νὰ Τὴν συνδράμει μὲ ὅλες Της τὶς δυνάμεις καὶ τὰ μέσα σὲ κάθε ζήτημα ποὺ ἀφορᾶ στὸν Ἑλληνικὸ Λαό. Πρὸς τοῦτο, σύμφωνα μὲ τὸ διάγγελμα τοῦ κυρίου Πρωθυπουργοῦ, περὶ συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στὴν Θεία Λατρεία «μὲ αὐστηροὺς κανόνες ποὺ θὰ συμφωνηθοῦν μὲ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα», ἐπεξεργάζεται ἤδη προτάσεις, οἱ ὁποῖες προέρχονται ἀπὸ τὰ συμπεράσματα τῆς Ἐπιστημονικῆς Ἐπιτροπῆς, τὶς ὁποῖες, ἀφοῦ συνέλθει καὶ πάλι κατὰ τὸν μήνα Μάιο, θὰ καταθέσει πρὸς τὴν Πολιτεία, προκειμένου νὰ ἰσχύσουν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ 17η Μαΐου 2020, ὁπότε καὶ οἱ πιστοὶ θὰ ἐπανέλθουν ὑπὸ ὅρους στὴν κοινὴ Λατρεία ἐντὸς τῶν Ἱερῶν Ναῶν.

– Ἀπὸ τὴν Δευτέρα 11 Μαΐου 2020, οἱ Ὑπηρεσίες τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν καὶ τῶν Ἱερῶν Μητροπόλεων θὰ ἐπανέλθουν στὴν κανονικὴ ἡμερήσια λειτουργία τους, σύμφωνα μὲ τοὺς ὅρους καὶ τοὺς κανόνες ὑγιεινῆς ποὺ ἔχει θεσπίσει ἡ Πολιτεία, ὡς πρὸς τὴν ἀσφαλῆ καὶ ἐν ὑγείᾳ λειτουργία τῶν δημοσίων ὑπηρεσιῶν.

– Αἴρεται ἡ προγενέστερη Ἀπόφαση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου περὶ ἀποχῆς Ἀρχιερέων, Ἱερέων, Διακόνων καὶ Μοναχῶν ἀπὸ ἐμφανίσεις καὶ δημόσιες δηλώσεις στὰ Μέσα Γενικῆς Ἐνημερώσεως καὶ τὸ Διαδίκτυο, ἡ ὁποία εἶχε ὡς μοναδικὸ στόχο, ὅπως ἐξ ἀρχῆς τονίσθηκε, τὴν ὕπαρξη «ἑνιαίας φωνῆς» τῆς ποιμαίνουσας Ἐκκλησίας πρὸς τὴν κοινωνία.   Παρακαλοῦνται, ὅμως, καὶ πάλι ὅλοι οἱ Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖοι ἐπιθυμοῦν νὰ ἐπικοινωνήσουν μὲ τὶς Δημόσιες Ἀρχὲς γιὰ ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα εὐρυτέρου ἐνδιαφέροντος, νὰ τὸ πράττουν, κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴ τάξη καὶ δεοντολογία, μέσῳ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἐνῶ ὅσοι Ἱερεῖς, Μοναχοὶ καὶ Μοναχές, ἐπιθυμοῦν νὰ πράξουν τὸ ἴδιο, τοῦτο νὰ γίνεται μόνο μέσῳ τῶν οἰκείων αὐτῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν.
.                   Ἡ ΔΙΣ εὔχεται καὶ προτρέπει τοὺς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιερεῖς, μέσα στὸ πλαίσιο τῶν ποιμαντορικῶν τους εὐθυνῶν, νὰ ἀναλάβουν ἕκαστος ἐξ αὐτῶν, ὅπως καὶ ὁ κάθε Κληρικὸς καὶ Μοναχός, ὡς καὶ ἕκαστος ὀρθόδοξος πιστός, τὴν προσωπική του εὐθύνη γιὰ τὴν διαχείριση τοῦ ἀνακύψαντος ζητήματος.
.               Ἡ ΔΙΣ ὁμοφώνως ἀπεφάσισε τὴν μὴ σύγκληση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, διότι: ἤδη ἡ Πολιτεία διὰ τοῦ κυρίου Πρωθυπουργοῦ καὶ τῶν ἁρμόδιων ὑπουργῶν καὶ ἰατρῶν ἀπεδέχθη τὴν παρέμβαση τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ. Ἱερωνύμου καὶ τῆς ΔΙΣ διὰ τῆς ἀπὸ 22.4.2020 ἐπιστολῆς πρὸς τὸν κ. Πρωθυπουργὸ περὶ τῆς συμμετοχῆς τῶν πιστῶν στὴ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας βάσει τῶν ἀπαραίτητων μέτρων ὑγιεινῆς. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸν ἡ ΔΙΣ ἀπεφάσισε νὰ συγκληθεῖ τὴν Τρίτη 12η Μαΐου 2020 προκειμένου νὰ διευκρινήσει τοὺς τρόπους τῆς ἐπαναφορᾶς στὴν κανονικὴ λειτουργικὴ ζωή μας σύμφωνα μὲ τὴν σχετικὴ ἀναφορὰ τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ ὅτι: «ἀπὸ τὴν 4η Μαΐου οἱ ἐκκλησίες θὰ εἶναι ἀνοιχτὲς γιὰ ἀτομικὴ λατρεία καὶ ἀπὸ τὴν Κυριακὴ 17 Μαΐου οἱ πιστοὶ θὰ μποροῦν νὰ συμμετέχουν καὶ στὴν Θεία Λειτουργία καὶ στὶς ὑπόλοιπες Ἀκολουθίες, πάντα ὅμως μὲ αὐστηροὺς κανόνες ποὺ θὰ συμφωνηθοῦν μὲ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο καὶ τὴν ἐπιστημονικὴ κοινότητα». Γιὰ τὴν περίοδο 4 -16 Μαΐου 2020, ἡ ΔΙΣ θὰ ἀποστείλει σχετικὴ Ἐγκύκλιο πρὸς τὶς Ἱερὲς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ ὅλες τὶς σχετικὲς ὁδηγίες γιὰ τὴν προσέλευση τῶν πιστῶν στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς γιὰ τὴν κατ’ ἰδίαν προσευχή τους.
.               Ἡ ΔΙΣ ἐπαναλαμβάνει καὶ πάλι ὁμοφώνως ὅτι τὸ ζήτημα περὶ τοῦ Ἱεροῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας καὶ τῆς Θείας Κοινωνίας τυγχάνει ἀδιαπραγμάτευτο, ὅπως ἀκριβῶς ὁρίζεται ἀπὸ τοὺς Θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας.
Ἰδιαίτερες εἶναι οἱ εὐχαριστίες τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου πρὸς τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου κ. Ἰερόθεο, ὁ ὁποῖος σὲ κρίσιμη ἐποχὴ ἀνέλαβε τὸ ὑψηλὸ διακόνημα τοῦ ἐκπροσώπου Αὐτῆς πρὸς τὰ Μέσα Γενικῆς Ἐνημερώσεως καὶ μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ πρὸς τὸ συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας, σοβαρότητα, ὑπευθυνότητα, εὐγένεια, νηφαλιότητα, θεολογικὴ γνώση καὶ μὲ τὴν ἐν γένει μόρφωση καὶ παιδεία ποὺ διαθέτει, ἔφερε ἐπιτυχῶς εἰς πέρας.
.                 Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος καλεῖ ὅλους τοὺς εὐσεβεῖς χριστιανοὺς νὰ «μείνουμε ἀσφαλεῖς» στὴν νοητὴ Κιβωτὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ νὰ ἐπανέλθουμε στὴν λογικὴ Λατρεία τοῦ ζῶντος Θεοῦ μὲ ὅλες τὶς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις εὐχαριστώντας τὸν Ἀναστάντα Κύριο γιὰ ὅσα ἡ ἀγάπη Τοῦ ἐργάσθηκε γιὰ τὴν σωτηρία μας.
.             Τέλος ἡ ΔΙΣ ἐνέκρινε ἀποσπάσεις κληρικῶν καὶ ἀσχολήθηκε μὲ θέματα Ἱερῶν Μητροπόλεων καὶ τρέχοντα ὑπηρεσιακὰ ζητήματα.

ΠΗΓΗ: ecclesia.gr/epikairotita

 

 

, ,

Σχολιάστε

ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ: ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΣΤΙΣ ΠΑΝΔΗΜΙΚΕΣ ΝΟΣΟΥΣ (Χαρ. Μπούσιας) «Τὸ στερητικὸ σύνδρομο τῆς Θείας Κοινωνίας, θὰ μᾶς αὐξήσει περισσότερο τὸν ἔνθεο ζῆλο μας καὶ θὰ κατανοήσουμε τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχουμε πολλὲς φορὲς ἀναξιοποίητο ἢ καὶ τὸ παραθεωροῦμε»

Θεία Κοινωνία: ἀντίδοτο στὶς πανδημικὲς νόσους

Γράφει γιὰ τὴν «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»
ὁ Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,
Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

.               ψυχικὴ καὶ σωματικὴ ὑγεία ὅλων μας ποὺ πιστεύουμε «εἰς Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, Ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ..καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν μονογενῆ…καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον», ἀποκτᾶται μὲ τὴν συμμετοχή μας στὴν λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας κέντρο τῆς ὁποίας εἶναι ἡ μετάληψη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Καὶ ὁμολογοῦμε, ὅτι λαμβάνουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας «εἰς ἴασιν ψυχῆς καὶ σώματος». Αἰσθανόμεθα ἀσθενεῖς, γι’ αὐτὸ σπεύδουμε στὸν Χριστό μας, στὸν ἰατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, γιὰ νὰ θεραπευθοῦμε γενόμενοι χριστοφόροι. «Οὐ χρείαν ἔχουσιν οἱ ἰσχύοντες ἰατροῦ, ἀλλ’ οἱ κακῶς ἔχοντες» (Μαρκ. β΄ 17), θὰ μᾶς πεῖ ὁ ἴδιος ὁ Θεάνθρωπος. Δὲν ἔχουν ἀνάγκη οἱ ὑγιεῖς ἀπὸ γιατρό, ἀλλὰ οἱ ἄρρωστοι.
.               Στὴν λειτουργικὴ σύναξη, οἱ πιστοὶ συνεχίζοντας τὴν συνάθροιση τῶν Ἁγίων τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων κατὰ τὶς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων (Κεφ. β΄ 46), προσκαρτεροῦν στὴν προσευχή, στὴν ἀνάγνωση ἐποικοδομητικῶν γραφῶν, στὴν Μετάληψη τῶν Θείων Δώρων καὶ στὴν κοινωνία τῶν προσώπων. Ἐκεῖ, μέσα στὸν Ναὸ σφυρηλατεῖται ἡ διαπροσωπικὴ σχέση ὅλων μας μὲ τὸν Σωτήρα μας Χριστὸ καὶ ἡ μεταξύ μας ἀδελφικὴ ἐν Χριστῷ ἀγάπη, ἀφοῦ νοιώθουμε ὅλοι παιδιὰ τοῦ ἴδιου οὐράνιου πατέρα.
.               Ὅλοι οἱ πιστοί, σὰν μία οἰκογένεια, καθόμαστε γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ βιώνουμε τὴν σταυροειδῆ σχέση, μὲ τὸν Θεὸ (κάθετη σχέση) καὶ τοὺς πιστοὺς συνανθρώπους μας (ὁριζόντια σχέση). Ἄλλωστε ὁ Σταυρὸς τοῦ Κυρίου μας, δηλαδὴ ὁ ἴδιος ὁ Ἐσταυρωμένος Κύριος, ἔχει «εὖρος καὶ μῆκος οὐρανοῦ ἰσοστάσιον». Τὴν ἀγάπη Αὐτοῦ ποὺ δὲν ἔχει περιορισμοὺς βιώνουμε καὶ ἐμεῖς οἱ πιστοὶ μέσα στὸν Ναό.
.               Σκοπὸς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ ἁγιασμὸς τῶν πιστῶν ποὺ ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἄμεση σύνδεση πιστοῦ καὶ Θεανθρώπου. Ἡ σύνδεση αὐτὴ εἶναι ἀόρατη, εἶναι σύνδεση ὑγείας, δυνάμεως καὶ σθένους ἀντιμετωπίσεως τῶν καθημερινῶν μας πολλῶν, ἀνυπερβλήτων πολλὲς φορές, προβλημάτων. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, δὲν ὑπάρχει σπίτι καὶ πόρτα χωρὶς τὸν δικό του πόνο, τὸν δικό του καημό, τὸ δικό του πρόβλημα. Ὁ Παπαδιαμάντης, ὁ «Ἅγιος τῶν Ἑλληνικῶν γραμμάτων» τί μᾶς λέει; «Σὰν νάχαν ποτὲ τελειωμὸ τὰ πάθια κι οἱ καημοὶ τοῦ κόσμου». Στὸ ποτήριο τῆς ζωῆς κάθε ἀσθένεια ὑποχωρεῖ, κάθε πρόβλημα λύεται «πνευματικῷ τῷ τρόπῳ». Ἄλλωστε κατὰ τὸν θεῖο Παῦλο «Ἔστι πίστις ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων» (Ἑβρ. ια΄ 1). Τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ μας, δὲν τὸν βλέπουμε, τὸν νοιώθουμε, ὅμως, ἀπὸ τὶς ἐνέργειες Του, μὲ τὴν δύναμη ποὺ ἀντλοῦμε ἀπὸ τὴν γεύση τοῦ Σώματος καὶ Αἵματός Του. Σήμερα ὁμιλοῦμε καὶ γιὰ πανδημία ἀπὸ τὸν κορωνοϊό. Καὶ αὐτὸν δὲν τὸν βλέπουμε, ἀλλὰ τὸν αἰσθανόμαστε ἀπὸ τὸ συμπτώματα ποὺ μᾶς προκαλεῖ. Ἂν τὸν βλέπαμε, θὰ προσπαθούσαμε νὰ τὸν ἀποφύγουμε. Ἂν τὸν βλέπαμε σὰν φίδι δὲν θὰ κάναμε τὸ πᾶν, νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ αὐτόν, γιὰ νὰ μὴν δεχθοῦμε τὸ θανατηφόρο του δάγκωμα; Καὶ ἂν ἀκόμη μᾶς δάγκωνε δὲν θὰ τρέχαμε νὰ πάρουμε ἕνα ἀντίδοτο στὸ δηλητήριό του; Ἀντίδοτο τοῦ κορωνοϊοῦ, ὅπως καὶ ὅλων τῶν ἰῶν ποὺ προκαλοῦν πανδημίες, εἶναι ἕνα καὶ μόνον. Τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας.
.               Γνωρίζουμε, λοιπόν, τὸ ἀντίδοτο, γνωρίζουμε τὸ φάρμακο. Εἶναι ἡ «Θεία Κοινωνία». Τὸ πιστεύουμε πραγματικὰ καὶ ὄχι γιὰ τὸ «θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» (Ματθ. κγ΄5), ὁμολογώντας το στὴν Ἀκολουθία τῆς Θείας Μεταλήψεως.
.               Στὴν α΄ ὠδὴ τοῦ Κανόνος αὐτῆς λέμε τοῦ Κυρίου μας, ὅτι «τὸ σῶμά Σου τὸ ἅγιον, εὔ­σπλαγ­χνε Κύ­ρι­ε, καὶ τὸ τί­μι­ον αἷ­μά Σου, εἶναι νό­σων πολυ­τρό­πων ἀ­λε­ξι­τή­ρι­ον». Τοῦ ὁμολογοῦμε ὅτι ἐξολοθρευτὴς ὅλων τῶν νοσημάτων καὶ πανδημιῶν εἶναι τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, τὰ Ἄχραντα Μυστήρια. Πάρα κάτω στὸν ἴδιο Κανόνα ὁμολογοῦμε ὅτι ἡ μετάληψη τῶν Θείων Μυστηρίων στοχεύει στὴν προσθήκη ζωῆς καὶ ἀσφαλείας μας. Στὴν α΄ εὐχὴ τῆς Ἀκολουθίας αὐτῆς, εὐχῆς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, παρακαλοῦμε τὸν Κύριο λέγοντας: «Κύριε, Σὲ εἶσαι, ὁ τὴν ἁμαρ­τί­αν αἴ­ρων τοῦ κό­σμου καὶ τὰς ἀ­σθε­νεί­ας τῶν ἀνθρώπων ἰώ­με­νος, ὁ τοὺς κο­πι­ῶ­ντας καὶ πε­φορ­τι­σμέ­νους πρὸς σε­αυ­τὸν κα­λῶν καὶ ἀ­να­παύ­ων· …διὸ κα­θά­ρι­σόν με ἀ­πὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρ­κὸς καὶ πνεύ­μα­τος».
.               Στὴν δευτέρα αὐτοῦ εὐχὴ στὴν Θεία Μετάληψη Τὸν παρακαλοῦμε λέγοντας: «Κύριε, ποί­η­σον μετ᾿ ἐ­μοῦ κα­τὰ τὸ ἔλεός Σου· καί γε­νέ­σθω μοι τά ἅ­γι­α ταῦ­τα εἰς ἴ­α­σιν καὶ κάθαρσιν καὶ φω­τι­σμόν». Στὴν πέμπτη εὐχὴ τοῦ ἰδίου παρακακαλοῦμε, ἐπίσης, λέγοντας: «Κύριε, κα­τα­ξί­ω­σόν με ἀκατα­κρί­τως μεταλαβεῖν τῶν ἀ­χρά­ντων καὶ ἀ­θα­νά­των, καὶ ζωο­ποι­ῶν καὶ φρικτῶν μυ­στη­ρί­ων Σου, εἰς ἄ­φε­σιν ἁ­μαρ­τι­ῶν καὶ εἰς ζω­ὴν αἰώνιον· εἰς ἁ­γι­α­σμὸν καὶ φω­τι­σμὸν καὶ ρώ­μην καὶ ἴ­α­σιν καὶ ὑγεί­αν ψυ­χῆς τε καί σώ­μα­τος». Τέλος, ἐπαναλαμβάνουμε τὴν βεβαίωση τοῦ Κυρίου: «Πᾶς ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα, πίνων δέ μου καὶ τὸ αἷμα, ἐν ἐμοὶ μὲν οὗτος μένει, ἐν αὐτῷ δ’ ἐγὼ τυγχάνω», ποὺ σημαίνει, ὅτι, ἀφοῦ ὁ Χριστός μας εἶναι ὁ γιατρὸς κάθε ἀσθενείας, κοντά Του ἐμεῖς δὲν ἔχουμε φόβο νὰ νοσήσουμε. Μακριά του ὁ μισόκαλος ἐχθρός ἢ ὁ κάθε κορωνοϊός, μπορεῖ νὰ μᾶς «ἀφαρπάσῃ δολίως». Μακριά Του κινδυνεύουμε, κοντά Του ποτέ. Δεχόμαστε τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἷμα Του «ἐπ᾿ εὐ­ερ­γε­σί­ᾳ καὶ ἁγιασμῷ τῶν ψυ­χῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡ­μῶν καὶ εἰς ἴ­α­σιν ψυχῆς τε καὶ σώ­μα­τος καὶ εἰς ἀποτροπήν πα­ντὸς ἐ­να­ντί­ου» καὶ εὐχόμεθα «Γέ­νοι­το ἡμῖν ἡ εὐχα­ρι­στί­α αὕ­τη εἰς χα­ράν, ὑ­γεί­αν καὶ εὐ­φρο­σύ­νην».
.               Ἔχουμε φιλάνθρωπο Θεὸ «δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν» (Ἑβρ. δ΄ 15), εὔσπλαγχνο, παντελεήμονα, διελθόντα τὴν ἐπὶ γῆς παρουσία Του «εὐεργετῶν καὶ ἰώμενος» (Πραξ. ι΄ 38). Πίστη σημαίνει ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη σὲ Αὐτόν. Αὐτὸν ποθεῖ ἡ καρδιά μας. Αὐτὸς μᾶς στηρίζει. Αὐτὸς εἶναι ποὺ μᾶς λέγει: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθω; Μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται» (Ἰωάν. ε΄ 7, 14). Ἡ μετάνοια μᾶς φέρνει κοντά Του ὑγιεῖς, ἡ ἁμαρτία μᾶς ἀρρωσταίνει, μᾶς ἀπομακρύνει ἀπὸ Αὐτὸν καὶ πολλὰ δεινὰ μᾶς ἐπισσωρεύει. Κοντά Του εἴμαστε ἰσχυροί. Μακριά Του μόνιμα ἀσθενεῖς. Κοντά του χαρούμενοι καὶ εὐτυχεῖς. Μακριά Του λυπημένοι καὶ δυστυχεῖς. Κοντά Του εὐσταθεῖς. Μακριά Του ἀσταθεῖς, κλονιζόμενοι.
.               Ἂς Τὸν παρακαλέσουμε νὰ μᾶς ἀξιώσει σύντομα νὰ δοῦμε ἀνοικτὲς τὶς ἐκκλησιές μας, τὰ «φαρμακεῖα» μας, γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ προμηθευόμαστε τὰ φάρμακα τῆς ὑγείας μας, τὰ ἀντίδοτα σὲ κάθε λοιμικὴ ἀσθένεια, σὲ κάθε ἐπιδημία, ὅπως στὴν πρόσφατη πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ. Ἀντίδοτο ἄμεσο καὶ ἀποτελεσματικὸ εἶναι μόνο τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας. Δὲν θὰ μᾶς τὸ ἀρνηθεῖ, ἀφοῦ εἶναι βέβαιο ὅτι ὁ Θεὸς ἀκούει τὶς προσευχές μας. Ἄλλωστε δὲν μᾶς τὸ εἶπε: «Αἰτεῖτε καὶ δοθήσεται ὑμῖν, κρούετε καὶ ἀνοιγήσεται» (Ματθ. ζ΄ 7-8). Ἂν γιὰ λόγους φιλαδελφείας ἀναγκαζόμαστε προσωρινὰ νὰ μένουμε χωρὶς τὴν φαρμακευτικὴ ἀγωγὴ τῆς Θείας Κοινωνίας, ὁ Κύριος μᾶς προστατεύει μὲ τὴν ἀφάρμακη Θεία Ἐπιστασία Του. Γνωρίζει τὴν ἐπιθυμία μας καὶ σύντομα θὰ μᾶς τὴν πραγματοποιήσει. Εἶναι σίγουρο μάλιστα, ὅτι τὸ στερητικὸ σύνδρομο τῆς Θείας Κοινωνίας, θὰ μᾶς αὐξήσει περισσότερο τὸν ἔνθεο ζῆλο μας καὶ θὰ κατανοήσουμε τὸ δῶρο τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχουμε πολλὲς φορὲς ἀναξιοποίητο ἢ καὶ τὸ παραθεωροῦμε. Ἡ ὑπομονή μας θὰ βραβευθεῖ. Ἂς παίρνουμε θάρρος ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Μεγάλου Ἀθανασίου: «Νεφύδριον ἐστὶ καὶ θᾶττον παρελεύσεται» καὶ τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γαβριὴλ τῆς Κύπρου μας, ποὺ συνεχῶς μᾶς ἐπαναλάμβανε τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: Ὁ Κύριος δίνει «σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν» (Α΄ Κορ. ι΄ 13). Τώρα εἴμαστε μέσα στὰ νέφη. Θὰ λάμψει ὁ ἥλιος. Τώρα εἴμαστε στὸν πειρασμό. Σύντομα θὰ ἔλθει καὶ ἡ ἀπομάκρυνσή του.
.               Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστανοί, ποὺ μᾶς ἔχει ἀξιώσει ο Μεγαλοδύναμος νὰ γευόμαστε, ἀνάξια πάντοτε, τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα Του, ἂς καλλιεργήσουμε τὴν Χάρη, τὴν ὁποία  ἐλάβαμε ἀπὸ τὴν τελευταία μας Θεία Μετάληψη καὶ ἂς κάνουμε ἐργασία ἐσωτερικώτερη μέσα μας, ἀξιοποιώντας ἐντατικώτερα τὸν χρόνο αὐτό, ὥστε ὅταν οἱ συνθῆκες τὸ ἐπιτρέψουν, ποὺ ὅλοι εὐχόμαστε νὰ ἔρθουν σύντομα, νὰ μεταλάβουμε μὲ περισσότερη συναίσθηση καὶ περισσότερη εὐγνωμοσύνη τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων.

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος: «Ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Κύριος Ἰησοῦς θά εἰσέλθει “τῶν θυρῶν κεκλεισμένων”»

Παραμυθητικὸς λόγος
τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
πρὸς τὸ εὐσεβὲς Ὀρθόδοξο πλήρωμα αὐτῆς
(10.4.2020).

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

.                Ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, κατά τήν συνεδρίαση Αὐτῆς τήν 1η Ἀπριλίου 2020, ἀπεφάσισε νά ἀπευθυνθεῖ πρός ἐσᾶς, τό ἐκλεκτό λογικό ποίμνιο τοῦ Χριστοῦ, μέ πολλή ἀγάπη ἀλλά καί μέ ἀμέτρητο πόνο, γιά τήν προκληθεῖσα πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ καί τά θλιβερά ἀποτελέσματά της.
.                Ἀπευθυνόμαστε πρός ἐσᾶς γιά νά σᾶς δώσουμε καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ τρόπου τήν πατρική μας εὐλογία, ἀλλά καί γιά νά σᾶς ἐνημερώσουμε ὑπεύθυνα γιά τίς ἀποφάσεις πού ἐλάβαμε αὐτές τίς ἡμέρες.
.            Ἄν καί οἱ ἀποφάσεις μας αὐτές δέχθηκαν καί δέχονται μεγάλη πολεμική ἀπό ὁρισμένους, ἐλαχίστους ἀδελφούς Χριστιανούς, οἱ ὁποῖοι, εἴτε ἀπό ἄγνοια, εἴτε ἀπό κακή πληροφόρηση ἤ παρεξήγηση, χρησιμοποίησαν τόν προσφιλῆ καί εὔκολο τρόπο τῆς συκοφαντίας, τῆς μυθοπλασίας καί τῶν ὕβρεων, σκανδαλίζοντας τοιουτοτρόπως τόν λαό τοῦ Θεοῦ, ἐμεῖς, ὡς πνευματικοί πατέρες καί αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, τούς ἐπισημαίνουμε ὅτι μέ τήν στάση τους αὐτή διασποῦν τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί σκανδαλίζουν ἀδελφούς. Ὑπενθυμίζουμε δέ ὅτι ὁ λόγος τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων γιά τόν σκανδαλισμό καί τήν πρόκληση διάσπασης στήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι φοβερώτατος.
.               Μέ πλήρη συναίσθηση, λοιπόν, τῆς εὐθύνης μας ἔναντι τοῦ ποιμνίου, πού ὁ Κύριος Ἰησοῦς μᾶς ἐμπιστεύθηκε, καί μέ συνείδηση ἀγαθή ὅτι πράξαμε στό ἀκέραιο τό καθῆκον μας, μέ λόγο ἀληθείας καί παρρησία καταθέτουμε στήν ἀγάπη σας, ὅτι οἱ ἀφορῶσες στήν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ Συνοδικές ἀποφάσεις ἦταν ἀποτέλεσμα ἐκτενοῦς προσευχῆς καί αἱματηρῆς ἀγωνίας. Σέ καμία περίπτωση δέν ἀποφασίσαμε γρήγορα, ἀβασάνιστα, ἐπιπόλαια, καί φυσικά καμία ἀπό τίς ἀποφάσεις δέν καταστρατήγησε τό δόγμα καί τό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅπως ἐπισημάνθηκε, οἱ ἀποφάσεις μας αὐτές ἐκφράζουν τό κενωτικό ἦθος τῆς Ἐκκλησίας μας, τό ὁποῖο μᾶς προσέφερε ὡς πρότυπο ζωῆς καί ἤθους ὁ ἴδιος ὁ Χριστός μας, ὁ Ὁποῖος ἀπό τήν ἀγάπη Του γιά τόν ἄνθρωπο «ἐκένωσε τόν ἑαυτό του καί τό μεγαλεῖο τῆς Θεότητός του καί ἔγινε ἄνθρωπος… ὑπακούοντας μέχρι θανάτου καί, μάλιστα, θανάτου σταυρικοῦ» (Φιλ. 2, 7-8). Αὐτό ἔπραξε καί ἡ Ἐκκλησία μας. Ἐνώπιον τῆς ἀγωνίας τοῦ ἀνθρώπου νά διατηρήσει τό ὕψιστο ἐπί γῆς ἀγαθό τῆς ζωῆς καί τῆς ὑγείας, ταπεινώθηκε καί συμπορεύθηκε μέ τόν πόνο καί τήν ἀγωνία τοῦ ἀνθρώπου. Δέν παρέμεινε ἀδιάφορη μπροστά σέ αὐτόν τόν φόβο. Ἀντιθέτως τόν κατενόησε, τόν προσέλαβε καί τόν ἀνέθεσε στόν Χριστό γιά νά τόν θεραπεύσει. Μία Ἐκκλησία πού δέν κατανοεῖ τόν ἄνθρωπο, τίς ἀνάγκες καί τίς ἀγωνίες του, καί δέν τίς προσλαμβάνει γιά νά τίς θεραπεύσει, δέν εἶναι μητέρα, ἀλλά μητριά.
.                Σέ αὐτή τήν συνάφεια μπορεῖ νά κατανοηθεῖ ἡ ἀπόφασή μας γιά προσωρινή ἀποχή ἀπό τίς λατρευτικές μας Συνάξεις. Σᾶς ὁμολογοῦμε, ὅτι ἡ ἀπόφαση αὐτή ἦταν κάτι πού μᾶς πόνεσε δυνατά καί φυσικά συνεχίζει νά μᾶς πονᾶ. Αἷμα στάζει ἡ καρδιά μας, καθώς βλέπουμε τούς Ἱερούς Ναούς μας κλειστούς καί ἄδειους ἀπό τό λογικό ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας. Ὅμως τοῦτο ἔγινε ἀπό ἀγάπη πρός τούς συνανθρώπους μας καί ἀπό σεβασμό πρός τό πολύτιμο ἀγαθό τῆς ὑγείας καί τῆς διατήρησης τῆς ζωῆς. Οἱ εἰδικοί ἐπιστήμονες ἀπεφάνθησαν ὅτι ὁ ἰός διαδίδεται εὔκολα στίς συναθροίσεις. Ἡ εἰδική ἐπιστημονική ὁμάδα μᾶς προέτρεψε νά ἀπέχουμε ἀπό τίς λατρευτικές μας Συνάξεις μέχρι νά ξεπερασθεῖ ὁ πειρασμός. Ὁ κίνδυνος τῆς διασπορᾶς ἦταν καί εἶναι μεγάλος. Θά ἔμενε ἡ Ἐκκλησία στωικά ἀδιάφορη ἐνώπιον αὐτῆς τῆς παγκόσμιας ἀγωνίας; Ἀνθρώπινες ζωές χάνονται. Γι᾿ αὐτό καί συστοιχηθήκαμε μέ τήν εἰδική ἐπιστημονική ὁμάδα γιά τήν προσωρινή ἀναστολή τῶν λατρευτικῶν συναθροίσεων. Ταπεινωθήκαμε ἕως ἐσχάτων βλέποντας τούς Ναούς μας ἄνευ πιστῶν, καί μάλιστα αὐτές τίς ἅγιες ἡμέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος. Ὅμως εἴμαστε βέβαιοι ὅτι «ἐν τῇ ταπεινώσει ἡμῶν ἐμνήσθη ἡμῶν ὁ Κύριος» (Ψαλ. 135, 23).
.                Ἡ προσωρινή ἀναστολή τῶν λατρευτικῶν Συνάξεών μας δέν σημαίνει σέ καμία περίπτωση ὅτι ἀποδεχόμαστε τίς ἀπόψεις αὐτῶν πού ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ μετάδοση τοῦ κορωνοϊοῦ πραγματοποιεῖται καί διά τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἡ Θεία Εὐχαριστία ἀποτελεῖ γιά τούς πιστούς πηγή Ζωῆς καί «Φάρμακο Ἀθανασίας». Ὁ κοινωνῶν τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ λαμβάνει περισσή ζωή καί ὄχι θάνατο. Οὐδείς ἄλλωστε προσεβλήθη ἀπό ἀσθένεια ἐξαιτίας τῆς μετοχῆς του στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Φυσικά, οἱ ἐκτός τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας ἀδυνατοῦν νά κατανοήσουν αὐτήν τήν πίστη μας, διότι στεροῦνται τῆς ἐμπειρίας τῆς Θείας Κοινωνίας καί ἔτσι βρίσκονται σέ ἀδυναμία νά πιστέψουν στό ζωογόνο Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Δέν μποροῦμε ὅμως νά κατανοήσουμε τόν ἀσεβῆ, προσβλητικό καί ὑβριστικό τρόπο μέ τόν ὁποῖον κάποιοι ἐξέφρασαν τίς ἀπόψεις τους γιά τήν Θεία Κοινωνία. Εἶναι, τό λιγώτερο, κακόηθες νά προσβάλλεις τό βιωματικό Εὐχαριστιακό Γεγονός τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο γιά ἀναρίθμητους ἀνθρώπους ἀποτελεῖ κεντρικό σημεῖο ὄχι μόνο τῆς πίστεώς τους, ἀλλά καί τῆς ἴδιας τῆς ὑπάρξεώς τους.
.             Ὡς ποιμένες καί πνευματικοί πατέρες σας, αἰσθανόμαστε τήν θλίψη σας γιά τήν μή συμμετοχή σας στήν λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας καί ἀφουγκραζόμαστε τόν πόνο σας γιά τήν στέρηση τῆς Θείας Κοινωνίας. Σέ αὐτή τήν θλίψη καί σέ αὐτόν τόν πόνο, πού πολλές φορές μπορεῖ νά ὁδηγήσει στήν ἀπελπισία καί στήν ἀπιστία, παρακαλοῦμε νά ἀντιτάξουμε τήν δοξολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ. Ἄς θυμηθοῦμε καί ἄς προσευχηθοῦμε μέ τούς λόγους τοῦ πολύπαθου Δικαίου Ἰώβ: «ὁ Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας» («Ὁ Κύριος μᾶς τά ἔδωσε ὁ Κύριος μᾶς τά στέρησε. Ὅπως θέλησε ὁ Κύριος, αὐτό καί ἔγινε. Ἄς εἶναι τό ὄνομα τοῦ Κυρίου εὐλογημένο στούς αἰῶνες»). (Ἰώβ 1,21). Εἶναι πολύ σημαντικό ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς νά ἀναλάβει τήν πνευματική εὐθύνη του γιά τήν σημερινή κατάσταση, νά ταπεινωθεῖ καί ἐκ βαθέων νά ἐπικαλεσθεῖ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Θά τολμήσουμε νά ποῦμε ὅτι τώρα εἶναι ἡ ὥρα τῶν πιστῶν. Τώρα πού ἡ ἀνθρωπότητα εἶναι τόσο ἀνίσχυρη μπροστά στήν πανδημία, τώρα πού ἡ ἰατρική ἐπιστήμη, παρ’ ὅλες τίς μέχρι θυσίας προσπάθειές της, ἀδυνατεῖ νά τιθασεύσει τόν ἰό, τώρα πού πανίσχυρα ἔθνη συντρίβονται καί κονιορτοποιοῦνται, τώρα ὀφείλουμε οἱ πιστοί νά λυγίσουμε τά γόνατα, νά ὑψώσουμε τά χέρια, μέ καρδιά συντετριμμένη ἀπό τήν μετάνοια, καί μέ μάτια δακρυσμένα νά φωνάξουμε πρός τόν Κύριο τοῦ ἐλέους: «Μόνο ἀπέναντί σου ἁμαρτάνουμε ἀλλά καί μόνο ἐσένα λατρεύουμε. Δέσποτα, ἄλλο Θεό δέν ξέρουμε νά προσκυνοῦμε, οὔτε σέ ἄλλο Θεό ὑψώνουμε τά χέρια μας. Ξέχνα τίς ἁμαρτίες μας καί δέξου τίς γονατιστές δεήσεις μας, ἅπλωσε σέ ὅλους χέρι βοηθείας καί δέξου τήν προσευχή μας αὐτή, σάν εὐάρεστο θυμίαμα πού ἀνεβαίνει μπροστά στήν ὑπεράγαθη Βασιλεία σου» (Εὐχή Ἑσπερινοῦ Πεντηκοστῆς). Ἡ μετάνοια θά ἐπαναφέρει τήν γαλήνη. Καί ἡ μετάνοια εἶναι ἔργο τῶν πιστῶν.
.                Μέ βάση αὐτό τό φρόνημα τῆς μετανοίας, ἄς ὑπομείνουμε τήν προσωρινή στέρηση τῆς συμμετοχῆς μας στίς ἱερές Ἀκολουθίες τῆς Ἐκκλησίας μας, καί κυρίως τῆς κοινωνίας μας στό Ποτήριο τῆς Ζωῆς. Παράλληλα, ἡ μετάνοια αὐτή, ἄς γίνει ἀφορμή γιά μιά γενναία αὐτογνωσία, γιά μιά εἰλικρινέστερη ἀδελφογνωσία, γιά μιά ταπεινή Θεογνωσία. Συμπεριφορές πού ἀπαιτοῦν ἀπειλητικά τήν συμμετοχή στό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἀπέχουν πολύ ἀπό τό πνεῦμα τῆς μετανοίας καί ἀπό τό γνήσιο Ἐκκλησιαστικό φρόνημα, πού θεωρεῖ τήν Θεία Κοινωνία ὡς Δῶρον καί ὄχι ὡς ἀτομικό δικαίωμα.
.                      Εἶναι βέβαιο ὅτι ἡ ἐφετινή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί τό Ἅγιο Πάσχα εἶναι πολύ διαφορετικά ἀπό τά προηγούμενα. Θά στερηθοῦμε αὐτά πού σέ ἄλλες συνθῆκες τά θεωρούσαμε δεδομένα. Ἐφέτος θά κάνουμε Πάσχα «ἀπό μακρυά»… «θεωροῦντες ποῦ τίθεται». Ὅμως ὁ καθένας ἀπό ἐμᾶς, ἄν πραγματικά λαχταρᾶ τήν συνάντησή του μέ τόν Σταυρωθέντα καί Ἀναστάντα Κύριο, νά εἶναι βέβαιος ὅτι ὁ Χριστός «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ» θά τόν συναντήσει στό δωμάτιό του, στό σπιτικό του, στήν ἀτομική του προσευχή. Τί καί ἄν οἱ θύρες εἶναι κλεισμένες καί οἱ μαθητές Του συνηγμένοι στά σπιτικά τους «διά τόν φόβον» τοῦ κορωνοϊοῦ; Ὁ Σταυρωθείς καί Ἀναστάς Κύριος Ἰησοῦς θά εἰσέλθει «τῶν θυρῶν κεκλεισμένων» (Ἰωάν. 20,19) γιά νά χαρίσει τήν εἰρήνη Του. Θά προσφέρει τόν Οὐράνιο Ἄρτο τῆς παρουσίας Του καί θά κεράσει τά παιδιά Του «ἰχθύος ὀπτοῦ μέρος καί ἀπό μελισσίου κηρίου» (Λουκ. 24,42). Ἄς τό κατανοήσουμε καλά! Στήν Ἐκκλησία μας δέν ὑπάρχουν ἀδιέξοδα. Τό Πνεῦμα τό Ἅγιο, τό Ὁποῖο τά ἀσθενῆ θεραπεύει καί τά ἐλλείποντα ἀναπληροῖ, θά ἀναπληρώσει τήν στέρηση τῶν ἡμερῶν καί θά πληρώσει τίς καρδιές τῶν μετανοούντων πιστῶν μέ τήν παρουσία τοῦ Χριστοῦ.
.                Τέλος, ἐπιθυμοῦμε νά στρέψουμε τόν λόγο καί τήν προσευχή μας καί πρός ὅλους αὐτούς πού μέ αὐτοθυσία «πολεμοῦν» στήν πρώτη γραμμή τοῦ ἰδιότυπου αὐτοῦ πολέμου. Μνημονεύουμε μέ εὐγνωμοσύνη καί προσευχόμαστε ἐκτενῶς γιά τούς ἰατρούς, τούς ἐρευνητές, τούς νοσηλευτές, τούς μεταφορεῖς καί ὅλους τούς ἐργαζομένους στά νοσοκομεῖα μας. Ἕνα εὐχαριστῶ εἶναι πολύ μικρό μπροστά στήν δική τους αὐτοθυσία.
.                     Εὐχαριστοῦμε ἐπίσης τά Σώματα Ἀσφαλείας, ἀλλά καί ὅσους ἐργάζονται στόν τομέα τῆς καθαριότητος καί τῆς ὑγιεινῆς. Παρακαλοῦμε ἰδιαιτέρως τόν Χριστό μας, τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο καί ὅλους τούς Ἁγίους ὑπέρ τῆς ὑγείας τῶν ἀσθενούντων καί ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων. Παραλλήλως, ἐπαναβεβαιώνουμε τήν σταθερή πρόθεση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος γιά συνεργασία μέ τήν Ἔντιμο Ἑλληνική Κυβέρνηση ὡς καί μέ τούς ἁρμοδίους φορεῖς, μέ σκοπό τήν ἄμεση καί ἀποτελεσματική ἀντιμετώπιση τῆς πανδημίας.

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
.                   Μέσα σέ ὅλη αὐτή τήν ζοφερή ἀτμόσφαιρα τοῦ θανάτου, μέ αἰσιοδοξία διαπιστώνουμε τήν μείωση τῶν κρουσμάτων καί τῶν θανάτων στήν χώρα μας. Τοῦτο φυσικά ὀφείλεται στήν ἄμεση λήψη κυβερνητικῶν μέτρων, στήν λαμπρή, ὑπό τόν καθηγητή ἰατρό κ. Σωτήριο Τσιόδρα, ἐπιστημονική ὁμάδα, ὡς καί στήν συντριπτική πλειονοψηφία τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ πού ὑπήκουσε καί συνεχίζει νά ὑπακούει στά μέτρα. Πάνω ὅμως ἀπό ὅλους ὀφείλεται στήν Χάρη καί στό Ἔλεος τοῦ Χριστοῦ καί στίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί τῶν Ἁγίων, οἱ Ὁποῖοι εἰσακούουν τίς δεήσεις τῶν πιστῶν καί φωτίζουν τούς εἰδικούς ἐπιστήμονες καί τούς ἰθύνοντες.
.                  Γι᾿ αὐτό παρακαλοῦμε ὅλους∙ συνεχίστε νά προσεύχεσθε ἐνθέρμως∙ περικυκλῶστε τόν θρόνο τοῦ Θεοῦ μέ τίς ἱκεσίες σας καί παραμείνετε στό σπίτι προσευχόμενοι. Διατρανῶστε, καί δι᾿ αὐτοῦ τοῦ τρόπου, ὅτι: «μένω στό σπίτι γιατί ἀγαπῶ τόν Θεό, τόν συνάνθρωπο καί τόν ἑαυτό μου. Μένω στό σπίτι, ὄχι μόνος ἀλλά μέ τόν Θεό, τήν Θεοτόκο, τούς Ἁγίους καί ὅλους αὐτούς πού ἀγαπῶ καί μ’ ἀγαποῦν, συμμετέχοντας μέ τήν ψυχή μου στίς Ἀκολουθίες τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος. Μένω στό σπίτι καί εἶμαι βέβαιος ὅτι θά δεχθῶ τήν Χάρη τῶν Θείων Λειτουργιῶν πού θά ἱερουργηθοῦν αὐτές τίς Ἅγιες ἡμέρες, καθώς γνωρίζω καί πιστεύω ὅτι ἡ Θεία Λειτουργία τελεῖται «ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καί σωτηρίας» καί «ὑπέρ τῶν δι’ εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων». Μένω στό σπίτι καί εἶμαι σίγουρος ὅτι ὁ Χριστός θά ἔλθει στό σπιτικό μου καί θά τό μεταμορφώσει σέ «οἶκο Θεοῦ». Μέσα σέ αὐτό τόν «οἶκο» θά κάνω Μεγάλη Ἑβδομάδα καί Πάσχα».
.                 Γνωρίζετε ὅλοι, ὅτι αὐτό εἶναι ἕνα προσωρινό μέτρο, γιά ὅσο διάστημα κρατήσει ἡ πανδημία. Μόλις αὐτή ὑποχωρήσει, οἱ Ἱεροί Ναοί μας θ᾿ ἀνοίξουν καί πάλι στήν κοινή Λατρεία καί ὅλοι μας θά συναχθοῦμε στίς λειτουργικές μας Συνάξεις, γιά νά ἑνωθοῦμε στό Κοινό Ποτήριο τῆς Πίστεως καί τῆς Ζωῆς!
.                Μέ αὐτές τίς σκέψεις εὐλογοῦμε πατρικῶς ὅλους σας καί εὐχόμεθα ἐγκαρδίως καλή Μεγάλη Ἑβδομάδα καί καλή Ἀνάσταση.

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος
† Ὁ Παραμυθίας, Φιλιατῶν καί Γηρομερίου Τίτος
† Ὁ Μηθύμνης Χρυσόστομος
† Ὁ Τριφυλίας καί Ὀλυμπίας Χρυσόστομος
† Ὁ Μεσσηνίας Χρυσόστομος
† Ὁ Λευκάδος καί Ἰθάκης Θεόφιλος
† Ὁ Θηβῶν καί Λεβαδείας Γεώργιος
† Ὁ Παροναξίας Καλλίνικος
† Ὁ Φωκίδος Θεόκτιστος
† Ὁ Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς Ἰουστῖνος
† Ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως καί Θάσου Στέφανος
† Ὁ Σισανίου καί Σιατίστης Ἀθανάσιος

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
† Ὁ Ὠρεῶν Φιλόθεος

Ἐκ τοῦ Γραφείου Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου

, ,

1 Σχόλιο

«ΤΙ ΠΑΣΧΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΧΩΡΙΣ ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ;»!

ΑΛΛΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΡΩΝΟΪΟ

τοῦ Μητροπολίτου Γόρτυνος καὶ Μεγαλοπόλεως Ἰερεμία
«ΘYMIAMA» Ἑβδομαδιαῖο περιοδικό, Ἀριθμ. φύλ. 102

Ἀδελφοί χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως

1.Ζοῦμε ὅλοι μαζί τήν ἀγωνία γιά τό θανατηφόρο κακό, τόν κορωνοϊό. Ὅμως τό κακό αὐτό μᾶς ἔγινε καί «πειρασμός», γιατί ὁ καθένας μας δοκιμάζεται καί πειράζεται στήν πίστη του. Ἀλλά καί ἀπό τόν πειρασμό μας αὐτόν δυναμώνεται περισσότερο ἡ πίστη μας στόν Ἰησοῦ Χριστό. Προσωπικά, ὡς λόγο πού ἀναπαύει, ἀλλά καί δίνει ἐλπίδα, θεωρῶ αὐτά τά ἁπλᾶ λογάκια, πού εἶπε μιά γιαγιά τῆς ἐπαρχίας μας: «Ἡ Παναγία πού ἐπέτρεψε νά φθάσουμε μέχρις ἐδῶ, θά μᾶς βγάλει ἀπό ̓δῶ»! Νά ζήσεις, γιαγιά μου, πάνω ἀπό 100 χρόνια, γιά νά μᾶς λές τέτοια σοφά λόγια, πού δέν μᾶς τά λέγουν ἄλλοι!

2.Τό χρέος τό δικό μας τώρα, χριστιανοί μου, εἶναι νά διαφυλάξουμε καί τόν ἑαυτό μας, ἀλλά καί τόν ἄλλο, ὥστε νά μήν προσβληθοῦμε ἀπό τόν κακό αὐτόν ἰό. Φύλαξέ μας Παναγία μας! Καί γιά νά μή συμβεῖ αὐτό, πρέπει νά ὑπακούουμε στίς συμβουλές τῶν ἰατρῶν. Ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς λέγει νά «τιμοῦμε τόν ἰατρόν», γιατί ὁ Θεός τοῦ ἔδωσε τήν χάρη γιά τό ἔργο πού κάνει (Σοφ. Σειρ. 38,1). Γιά τήν διαφύλαξη πού σᾶς εἶπα νά κάνουμε, λέγω ὅτι θά πρέπει ὁ καθένας μας νά νομίζει τόν ἑαυτό του, ὅτι πιθανόν νά ἔχει τόν ἰό. Ἑπομένως πρέπει νά ἀπέχουμε ἀπό τόν ἄλλο, ὅταν συναντώμεθα, γιατί, ἄν τόν πλησιάσουμε, θά τοῦ μεταδώσουμε τό κακό καί θά διαπράξουμε στήν πραγματικότητα φόνο. Ἀλλά καί ὁ ἄλλος πρέπει νά κάνει τό ἴδιο σέ ἐκεῖνον πού συναντᾶ, νά ἀπέχει, δηλαδή, ἀπ ̓ αὐτόν καί ἔτσι ὅλοι νά κρατοῦμε ἀποστάσεις. Γιατί ξέρουμε ὅτι ὁ ἰός αὐτός εἶναι μεταδοτικός. Καί οἱ ἀποστάσεις αὐτές μεταξύ μας, στήν περίπτωση αὐτή, δέν εἶναι βεβαίως ἀπό ἀποστροφή, ἀλλά εἶναι ἀπό ἀγάπη.

3.Ὅμως, ἀγαπητοί μου, ἀπό ὅλη αὐτή τήν θλιβερή ὑπόθεση τοῦ κορονοϊοῦ, ἡ μόνη μου ἱκανοποίηση καί χαρά γιά σᾶς εἶναι τό ὅτι ἐννόησα καί κατάλαβα καλά ὅτι ἀγαπᾶτε τόν Θεό καί θέλετε νά Τόν λατρεύετε στήν Ἐκκλησία. Ὅταν ἔχουμε ἔστω καί λίγο καιρό γιά νά δοῦμε ἕνα ἀγαπητό μας πρόσωπο, τοῦ παραγγέλλουμε ὅτι «μοῦ λείπεις». Πόσοι καί πόσες ἀπό σᾶς, ἀκόμη καί τά παιδιά σας, δέν ἔχετε πεῖ στούς ἱερεῖς σας καί σέ μένα ὅτι «μᾶς ἔλειψε ἡ Λειτουργία»! Ἐσεῖς αὐτό τό λέτε μέ πόνο, ἀλλά ἐγώ, ὅταν τό ἀκούω, χαίρομαι, γιατί βλέπω στόν πονετικό σας αὐτό λόγο τήν ἀγάπη σας στόν Χριστό καί στήν Ἐκκλησία Του. Ἐκεῖνο ὅμως, ἀδελφοί, πού μέ πονᾶ πολύ, εἶναι τό ὅτι σᾶς λείπει ἡ θεία Κοινωνία. «Τί Πάσχα θά εἶναι αὐτό, χωρίς θεία Κοινωνία;», λέγουν πολλοί. Σ ̓ αὐτό, γιά παρηγοριά, σᾶς λέγω κατά πρῶτον ἐκεῖνο πού σᾶς εἶπα καί σέ ἄλλη μου ἐπιστολή, ὅτι ἀρκεῖ πού ἐπιθυμεῖτε νά κοινωνήσετε καί ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ εἶναι σάν νά κοινωνήσατε! Μέ μόνο αὐτόν τόν πόθο πού ἔχετε, θά σᾶς δώσει ὁ Ἰησοῦς Χριστός μας μιά μυστική θεϊκή Χάρη καί θά νοιώθετε μέ αὐτήν τήν Χάρη τήν παρουσία Του μέσα σας. Ἔπειτα, δέν μείνατε ἀκοινώνητοι ἀπό ἀδιαφορία σας, ἀλλά γιατί τό ἔφεραν τά πράγματα ἔτσι. Ἀλλά ἀκόμη, γιά παρηγορία πάλι, ἔχω νά σᾶς πῶ ὅτι στά χρόνια τοῦ ἁγίου Χρυσοστόμου, ὅπως λέγει κάπου ὁ ἱερός αὐτός πατέρας, ὑπῆρχαν ἅγιοι ἀσκητές, γεροντάκια πού ἔμεναν ψηλά σέ σπηλιές, καίκοινωνοῦσαν κάθε δύο χρόνια, γιατί δέν ὑπῆρχε, ἐκεῖ μακρυά πού πῆγαν, παπᾶς νά τούς λειτουργήσει. Καί ὁ ἅγιος Χρυσόστομος λέγει ὅτι αὐτοί, πού κοινωνοῦν πολύ ἀργά, ἀνά διετία, ἀλλά μέ πόθο καί καθαρότητα, κοινωνοῦν πιστότερα καί καλύτερα ἀπό ἄλλους, πού κοινωνοῦν μέν συχνά, ἀλλά ἐπιπόλαια, χωρίς νά συμμετέχει ἡ καρδιά τους σ ̓ αὐτό πού κάνουν. Ἀλλά, σάν Ἐπίσκοπός σας, πού πρέπει νά σκύψω στόν πόθο σας γιά τήν θεία Κοινωνία καί νά φροντίσω γι ̓ αὐτόν, τώρα ἰδιαίτερα τήν περίοδο αὐτή, σᾶς λέγω νά κάνετε τό ἑξῆς: Νά κοινωνήσετε μόνοι στό σπίτι σας μέ Μέγα Ἁγιασμό. Ὁ Μέγας Ἁγιασμός, ἀδελφοί μου, ὅπως τό λένε τά ἱερά μας βιβλία, «ἐπέχει δεύτερον τῆς θείας Κοινωνίας». Καί γιά τόν Μέγα Ἁγιασμό λέγουν οἱ εὐχές ὅτι πίνεται εἰς «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» καί εἰς «Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν», ὅ,τι, δηλαδή λέγεται καί γιά τήν θεία Κοινωνία. Φροντίστε, λοιπόν, ὅσοι δέν ἔχετε στά σπίτια σας, νά πάρετε Μέγα Ἁγιασμό ἀπό τόν ἱερέα σας, καί μέ καθαρό φλυντζανάκι – πού δέν θά τό χρησιμοποιήσετε ἔπειτα γιά ἄλλη χρήση – νά πιεῖτε ὅλοι Μεγάλο Ἁγιασμό, γιά νά λάβετε τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Γιατί μέ τίς εὐχές τοῦ ἱερέα στό ἁπλό αὐτό νερό, πού πήραμε ἀπό τήν βρύση, πού εἶναι κτιστό πράγμα, ἦλθε ἡ ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί ἐμεῖς πίνοντες τό κτιστό – τό νερό – λαμβάνουμε τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ!

4.Τέλος, χριστιανοί μου, ἔχω νά σᾶς πῶ, νά συνεχίσουμε τήν προσευχή στήν Παναγία μας, γιά νά σταματήσει τό κακό τοῦ θανατικοῦ ἰοῦ, νά λέμε τό «ἥμαρτον» στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό γιά τά ἁμαρτήματά μας, καί λίγο ὑπομονή ἀκόμη καί θά δοῦμε τίς πρῶτες καλές ἡμέρες. Στήν Παλαιά Διαθήκη, ὅταν δέν πήγαιναν καλά τά πράγματα, πήγαιναν οἱ πιστοί στόν ἱερέα καί αὐτός, μετά ἀπό προσευχή καί θυσία στόν Θεό, τούς ἔλεγε: «Ὁ Θεός οἰκτειρήσαι ἡμᾶς καί εὐλογήσαι ἡμᾶς. Ἐπιφάναι τό πρόσωπον αὐτοῦ ἐφ ̓ ἡμᾶς καί ἐλεήσαι ἡμᾶς»! Αὐτό τό ἀκοῦτε καί σεῖς καί ἀπό ἐμᾶς τούς ἱερεῖς σας. Λίγο, λοιπόν, ὑπομονή, καί ὁ Θεός μας, πού εἶναι ἀγάπη καί εὐσπλαγχνία, θά μᾶς ἐλεήσει καί θά μᾶς εὐλογήσει. Θά μᾶς δώσει πάλι αὐτά πού στερούμαστε τώρα. Μικρή ὑπομονή, ξαναλέγω, ὅσον ὅσον, καί θά παρέλθει τό κακό. Ἀμήν Παναγία μου! Μέ πολλές εὐχές,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

 

 

 

, ,

Σχολιάστε

«ΝΟΕΡΩΣ καὶ ΑΦΑΝΩΣ καὶ ΑΟΡΑΤΩΣ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ εἰς αὐτοὺς τὸν ἐκ τῶν μυστηρίων ἁγιασμόν, κατὰ τὸν τρόπον, ὁποῦ αὐτὸς ἠξεύρει»

Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου
«Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ»
Μέρος Β´
Κεφάλαιον Δ´
Περὶ πνευματικῆς καὶ νοερᾶς Κοινωνίας·
ἤτοι πῶς κοινωνεῖται νοερῶς καὶ πνευματικῶς ὁ Χριστός

ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

Ὅσοι συχνάκις καὶ ὅταν θέλουν, δὲν δύνανται νὰ λάβουν τὴν μυστηριώδη κοινωνίαν, ἤτοι νὰ μεταλάβουν τὸν ἐν τοῖς Μυστηρίοις εὑρισκόμενον Χριστόν, ἢ διατὶ εὑρίσκονται εἰς ἔρημον τόπον, ὅπου οὔτε ἱερεὺς εἶναι [ὑπάρχει], οὔτε θυσιαστήριον καὶ ἐκκλησία· ἢ διατὶ εὑρίσκονται μὲν εἰς τὸν κόσμον, ἐμποδίζονται ὅμως ἀπὸ τοὺς πνευματικούς, ὄχι διὰ κανένα των σφάλμα, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπικρατοῦσαν πονηρὰν καὶ διεστραμμένην συνήθειαν· οὗτοι λέγω, ἐπειδὴ καὶ ἔχουν ἐπιθυμίαν καὶ ἀγάπην νὰ κοινωνήσουν μυστηριωδῶς τὸν Χριστόν, διὰ δὲ τὰ εἰρημένα ἢ ἄλλα ἀναγκαῖα αἴτια, δὲν δύνανται, νὰ λαμβάνουν νοερῶς καὶ πνευματικῶς τὸν Χριστόν εἰς τὸν ἑαυτόν τους, καθὼς λέγει ὁ ἱερὸς Νικόλαος ὁ Καβάσιλας ἐν τῇ ἑρμηνείᾳ τῆς λειτουργίας (κεφ. μβ´)· διότι, ὁ ἐν τοῖς μυστηρίοις εὑρισκόμενος Χριστός, νοερῶς καὶ ἀφανῶς καὶ ἀοράτως μεταδίδει εἰς αὐτοὺς τὸν ἐκ τῶν μυστηρίων ἁγιασμόν, κατὰ τὸν τρόπον, ὁποῦ αὐτὸς ἠξεύρει.

, ,

Σχολιάστε

ΠΕΡΙ ΤΗΣ Θ. ΜΕΤΑΛΗΨΕΩΣ «Ὁ Χριστός οὔτε μολύνεται, οὔτε μολύνει. Μόνον ἁγιάζει καί χαριτώνει» (Μητροπολ. Μάνης Χρυσόστομος Γ´)

Τοῦ Μητροπολίτου Μάνης Χρυσοστόμου Γ´

.                 Τό κέντρο τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Θεία Μετάληψη. Εἶναι ὁ πυρήν τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία πιστή στήν θεία ἐντολή τοῦ Κυρίου τελεῖ ἀδιακόπως τό μέγα Μυστήριον τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἐκκλησία καί Θεία Εὐχαριστία ταυτίζονται. Δέν νοεῖται Ἐκκλησία χωρίς Θεία Εὐχαριστία καί Θεία Εὐχαριστία χωρίς Θεία Μετάληψη ἀπό τούς πιστούς χριστιανούς. Χριστιανός σημαίνει συμμετοχή στήν Θεία Μετάληψη, τήν θεία Κοινωνία, ὅπου ὁ πιστός «συνανακιρνᾶται» μέ τό Θεό (ἅγ. Κύριλλος Ἀλεξανδρείας) γίνεται «σύσσωμος Χριστοῦ» (Ἰω. Δαμασκηνός), «συνυφαίνει καί συνάπτει αὐτόν, μέ τήν θεία φύση» (Ἰ. Χρυσόστομος).
.                 Τί εἶναι λοιπόν ἡ θεία Μετάληψη; Eίναι τό ἱερότατο Μυστήριο, ὅπου ὁ πιστεύων χριστιανός μεταλαμβάνει ὑπό μέν τό εἶδος τοῦ ἁγιασμένου ἄρτου, αὐτοῦ τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, ὑπό δέ τό εἶδος τοῦ ἁγιασμένου οἴνου, αὐτοῦ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν τήν αἰώνιον. Τό πῶς γίνεται ἡ μεταβολή αὐτή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ δέν δυνάμεθα νά ἐννοήσουμε. Οὔτε τόν λόγον, οὔτε τόν τρόπον. Μόνον μέ τό φῶς τῆς πίστεως προσεγγίζεται τό Μυστήριον, γιατί τά πάντα ἐν τῷ Χριστῷ εἶναι θεῖον μυστήριον. Μυστήριον τοῦ ὁποίου ἡ ἐμπειρία ἐνέχει λυτρωτικόν χαρακτῆρα γιά τόν πιστόν. Αὐτή ἡ ἐμπειρία ἐπιφυλάσσεται ὡς ἀποκάλυψη γιά τούς πιστεύοντας, γι᾽ αὐτό καί ἡ ἐντολή εἶναι: «Μή δῶτε τό ἅγιον τοῖς κυσί μηδέ βάλητε τούς μαργαρίτας ὑμῶν ἔμπροσθεν τῶν χοίρων» (Ματθ. ζ´, 6). Στήν ἀρχαία Ἐκκλησία πρόσεχαν πολύ αὐτό τό σημεῖο καί κατεβάλλοντο προσπάθειες γιά τήν διαφύλαξη τοῦ ἀπορρήτου τῶν μυστηρίων τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας. Ἡ ἀποκάλυψη γίνεται κατά τήν δυναμικότητα καί δεκτικότητα τῶν πιστῶν «καθώς ἠδύναντο». Ἡ τάξη τῶν «κατηχουμένων» καί τῶν «φωτιζομένων» ὑπηρετοῦσε αὐτόν ἀκριβῶς τόν σκοπό. Ἡ Θεία Εὐχαριστία, τό κορυφαῖο Μυστήριο ἔμεινε τό «σεσιγημένον Μυστήριο», πρό τοῦ Ὁποίου «σιγᾶ πᾶσα σάρξ βροτεία καί στέκεται μετά φόβου καί τρόμου». (Ὕμνος ἀντί Χερουβικοῦ κατά τό Μ. Σάββατο). Ἔχει λοιπόν χαρακτῆρα μυστηριακό, ὑπερκόσμιο καί δέν κατανοεῖται μέ λογικά κριτήρια, γήϊνα καί ἀνθρώπινα. Μάλιστα οἱ σχετικές «Κατηχήσεις» τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας χειραγωγοῦν τά νέα μέλη τῆς Ἐκκλησίας ἔνδον τοῦ καταπετάσματος, ὅπου τελοῦνται τά ἀνερμήνευτα καί ὑπέρ τήν ἀνθρώπινη λογική Θεῖα Μυστήρια. Ὁ Ἱ. Χρυσόστομος λέγει πρός τούς νεοφωτίστους: «Ὅλοι λοιπόν ὅσοι ἀξιωθήκατε νά ἐγγραφεῖτε στήν ἐπουράνια αὐτή βίβλο, προσφέρατε πλούσια τήν πίστη σας καί ὑγιῆ τό λογισμό σας. Γιατί τά ὅσα γίνονται ἐδῶ χρειάζονται πίστη καί τά μάτια τῆς ψυχῆς, ὥστε νά μή προσέχει κανείς μόνο τά ὅσα βλέπει, ἀλλ’ ὁρμώμενος ἀπ’ αὐτά νά φαντάζεται καί ἐκεῖνα πού δέν βλέπονται. Γιατί τέτοια εἶναι τά μάτια τῆς πίστεως˙ ὅπως ἀκριβῶς δηλαδή τά μάτια τοῦ σώματος μποροῦν νά βλέπουν ἐκεῖνα μόνο πού ὑποπίπτουν στήν αἴσθηση, ἔτσι καί τά μάτια τῆς πίστεως βλέπουν τά ἀντίθετα μ᾽ ἐκεῖνα. Γιατί τίποτε ἀπό τά ὁρατά δέν βλέπουν ἀλλ᾽ ἐκεῖνα πού δέν βλέπονται τά βλέπουν αὐτά ἔτσι, σάν νά βρίσκονται μπροστά στά μάτια μας. Καθόσον αὐτό εἶναι πίστη, τό νά βλέπει σάν ὁρατά ἐκεῖνα πού δέν βλέπονται». (ΕΠΕ, 30, Κατήχησις, ΙΙ,9). Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ νοησιαρχία καί ὁ ὀρθολογισμός ἀπωθεῖ τό μυστήριον, ἀλλά τοῦτο εἶναι θεμέλιον τῆς ὕπαρξης τοῦ ἀνθρώπου ἀκριβῶς γιατί εἶναι ὄν πού θρησκεύει, πού «αἴρει τήν ψυχήν του» πρός τόν Θεόν καί αὐτά εἶναι μυστήρια πού δέν ἐξηγοῦνται. Ἀφήνονται στή πανσοφία τοῦ Θεοῦ. Πολύ εὔστοχα ἐν προκειμένῳ ἡ Ἐκκλησία μεταλαμβάνει καί τά νήπια, γιατί ἡ Θ. Μετάληψη δέν εἶναι θέμα λογικῆς. Ἐδῶ ἔχουμε ὄχι τό παράλογο ἀλλά τό ὑπέρλογο.
.                     Τό Μυστήριο αὐτό τῆς Θ. Εὐχαριστίας καί κατά συνέπειαν τῆς Θ. Μεταλήψεως ἤ Θ. Κοινωνίας εἶναι θεοσύστατο Μυστήριο. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός τό ἵδρυσε καί τό παρέδωσε στήν Ἐκκλησία κατά τόν ἀκόλουθο τρόπο. Στό ὑπερῷο τῶν Ἱεροσολύμων, πρό τοῦ Ἁγίου Του Πάθους συνέβη τοῦτο: «Ἐσθιόντων δέ αὐτῶν λαβών ὁ Ἰησοῦς τόν ἄρτον καί εὐχαριστήσας ἔκλασε (= τεμάχισε) καί ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καί εἶπε˙ λάβετε φάγετε˙ τοῦτο ἐστι τό σῶμα μου˙ καί λαβών τό ποτήριον καί εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων˙ τοῦτο ἐστι τό αἷμα μου τό τῆς καινῆς διαθήκης τό περί πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.» (Ματθ. 26, 26-28). Τοῦτο ποιεῖται εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν». (Λουκ. 22, 19). Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι δέν εἶπε συμβολίζει τό σῶμα μου, ἀλλά εἶπε εἶναι τό Σῶμα μου. Τό ἴδιο καί γιά τό Αἷμα Του καί τοῦτο «ποιεῖται» σέ χρόνο ἐνεστώτα πού δηλώνει συνέχεια, διάρκεια, ἕως τῆς συντελείας τῶν αἰώνων. Μάλιστα οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας τονίζουν ὅτι ἡ Θ. Εὐχαριστία εἶναι ἀναίμακτος θυσία, διότι ἔτσι ἔπρεπε νά εἶναι γιά τήν ἀνθρώπινη δική μας προσέγγιση. Ὁ ἅγ. Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ὀνομάζει ἀκριβῶς τήν Ἁγία Τράπεζα «θυσιαστήριον». Καί τό μέγιστον θαῦμα τῆς μεταβολῆς τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ ἐπιτελεῖ τό Πανάγιον Πνεῦμα ὥστε ὑπέροχα ὁ Ἰ. Δαμασκηνός νά λέγει: «Εἰ τόν τρόπον ἐπιζητεῖς, πῶς γίνεται, ἀρκεῖ σοι ἀκοῦσαι, ὅτι διά Πνεύματος Ἁγίου, ὥσπερ καί ἐκ τῆς ἁγίας Θεοτόκου διά Πνεύματος ἁγίου ἑαυτῷ καί ἐν ἑαυτῷ ὁ Κύριος σάρκα ὑπεσπάσατο καί πλέον οὐδέν γινώσκωμεν, ἀλλ᾽ ὅτι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ἀληθής ἐστι καί ἐνεργής καί παντοδύναμος» (P.G. 94,1145). Καί βλέπουμε, κατά τήν Θ. Μετάληψη μέ τά χοϊκά μάτια μας ἄρτον καί οἶνον καί γευόμεθα ταῦτα, γιατί ἔτσι πρέπει γιά τήν ἀνθρώπινη δυνατότητα καί συνάμα ἀδυναμία μας, ἀλλά ὑπό τά εἴδη ἄρτου καί οἴνου, αὐτό τοῦτο τό τίμιον καί πανάγιον Σῶμα καί τίμιον καί πανάγιον καί ζωηρόν Αἷμα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ καί Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μεταλαμβάνομεν εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον. Αὐτό πιστεύουμε καί αὐτό ὁμολογοῦμεν.
.                  Ἔτσι αὐτή εἶναι ἡ σύσταση καί ἡ παράδοση τοῦ Μυστηρίου. Καί αὐτή εἶναι ἡ πράξη καί ἡ ζωή τῆς Ἐκκλησίας ἀπ᾽ τήν πρώτη της στιγμή. Οἱ πρῶτοι χριστιανοί μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος κατά τήν Πεντηκοστή: «Ἦσαν προσκαρτεροῦντες (=ἀφοσιωμένοι) τῇ διδασκαλίᾳ τῶν Ἀποστόλων καί τῇ κοινωνίᾳ καί τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου καί ταῖς προσευχαῖς» (Πράξ. β´, 42).
.               Βασική πεποίθηση κάθε Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ εἶναι ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ δέν ἦλθε στή γῆ μας, γιά νά μᾶς δώσει μόνο μιά ὑπέροχη καί ὑψηλοῦ ἐπιπέδου διδασκαλία, ἀλλά γιά νά προσφέρει τή θυσία τοῦ σώματός Του καί τοῦ αἵματός Του. Καί αὐτή ἡ θυσία πρέπει νά διαιωνίζεται, ὥστε οἱ πιστεύοντες εἰς Αὐτόν νά κοινωνοῦν αὐτό τό σῶμα Του καί τό αἷμα Του. Αὐτή εἶναι ἡ κατάληξη τῆς θείας διδασκαλίας Του.
.                Ἡ θεία Λειτουργία, ἡ θεία Εὐχαριστία τελεῖται γιά νά μεταλάβουν οἱ πιστοί Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον. Δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει ἀληθής συνειδητός χριστιανός χωρίς Θεία Μετάληψη. Δέν μπορεῖ νά ζήσει πνευματικά ὁ χριστιανός ἔχοντας ἀποχή ἀπό τήν Θ. Κοινωνία. Εἶναι θεῖα τά λόγια: «Λάβετε φάγετε…» «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…». Λόγια σαφῆ, ἱερά, λόγοι Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί Λυτρωτή μας. Τήν ἐπαύριον τοῦ θαύματος τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων εἶπε ἀκόμη ὁ αἰώνιος Διδάσκαλος: «Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς˙ ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τόν αἰῶνα, καί ὁ ἄρτος δέ ὅν ἐγώ δώσω, ἡ σάρξ μου ἐστιν, ἥν ἐγώ δώσω ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (Ἰω. 6,51).
.                  Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι καί στήν μεταποστολική ἐποχή, οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων τονίζουν τό γεγονός τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου τοῦ Κυρίου. Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας, ὁ Θεοφόρος γράφει πρός τούς χριστιανούς τῆς Ἐφέσου: «Σπουδάζετε οὖν πυκνότερον συνέρχεσθαι εἰς εὐχαριστίαν Θεοῦ καί εἰς δόξαν… ἕνα ἄρτον κλῶντες, ὅς ἐστι φάρμακον ἀθανασίας, ἀντίδοτος τοῦ μή ἀποθανεῖν, ἀλλά ζῆν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ διά παντός». (Πρός Ἐφεσ. ΧΙΙΙ καί ΧΧ). Τό ἀρχαῖο σύγγραμμα πού ὀνομάζεται «Διδαχή τῶν Ἀποστόλων» πιστοποιεῖ τήν σταθερή πίστη τῶν χριστιανῶν τῶν πρώτων αἰώνων, ὅτι τό Μυστήριο εἶναι ἀληθινή τροφή τῆς ψυχῆς. Μία εὐχή πρός τόν Θεόν λέγει: «Εὐχαριστοῦμεν σοι, πάτερ ἅγιε, ὑπέρ τοῦ ἁγίου ὀνόματός σου, οὗ κατεσκήνωσας ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν, καί ὑπέρ τῆς γνώσεως καί πίστεως καί ἀθανασίας, ἧς ἐγνώρισας ἡμῖν διά Ἰησοῦ τοῦ παιδός σου˙ σοί ἡ δόξα εἰς τούς αἰῶνας. Σύ, δέσποτα παντοκράτορ, ἔκτισας τά πάντα ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, τροφήν τε καί ποτόν ἔδωκας τοῖς ἀνθρώποις εἰς ἀπόλαυσιν, ἵνα σοι εὐχαριστήσωσιν, ἡμῖν δέ ἐχαρίσω πνευματικήν τροφήν καί ποτόν καί ζωήν αἰώνιον διά τοῦ παιδός σου». (Διδαχή Ἁγ. Ἀποστόλων,Χ,2). Τόν ἑπόμενο αἰῶνα, τόσον ὁ Κλήμης ὁ Ἀλεξανδρεύς ὅσον καί ὁ Ἱ. Κυπριανός Καρχηδόνος ἐπαναλαμβάνουν ὅτι ἔχουμε ἀνάγκη αὐτῆς τῆς θείας Μεταλήψεως, τῆς θείας Κοινωνίας.
.                  Πολύ περισσότερο οἱ τρεῖς μεγάλοι ἱεράρχες Μέγας Βασίλειος, Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καί Ἱ. Χρυσόστομος ἐπιμένουν στό θέμα αὐτό καί ἀναπτύσσουν μέ πολλά παραδείγματα τήν σπουδαιότητα καί ἀναγκαιότητα τοῦ μοναδικοῦ μυστηρίου τῆς θείας «μετουσίας». Τό ἴδιο ἐπαναλαμβάνουν ὁ Κύριλλος Ἱεροσολύμων καί ὁ Μάξιμος ὁ ὁμολογητής, καθώς καί ὁ Συμεών ὁ νέος θεολόγος μέ συγκλονιστικές ἐκφράσεις καί ἀργότερα οἱ δύο κορυφαῖοι Βυζαντινοί θεολόγοι Γρηγόριος Παλαμᾶς καί Νικόλαος Καβάσιλας τονίζοντας ὅτι τό μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι ἀληθής βρῶσις καί πόσις εἰς ζωήν αἰώνιον.
.                 Τήν μεγάλη αὐτή ἀλήθεια ἀνακαλύπτουν καί πάλι ἐν καιρῷ Τουρκοκρατίας, οἱ δύο σοφοί ἅγιοι Μακάριος Νοταρᾶς καί Νικόδημος Ἁγιορείτης καί τήν ἀναπτύσσουν στό βιβλίο τους «Περί τῆς συνεχοῦς μεταλήψεως τῶν ἀχράντων τοῦ Χριστοῦ Μυστηρίων» (1783) μέ πολλές μαρτυρίες ἁγίων Πατέρων. Γράφουν πολύ χαρακτηριστικά: «Ἀπό τήν τράπεζαν τῶν σωματικῶν φαγητῶν, ἄν μᾶς ὑστερήσῃ τις μίαν μόνην ἡμέραν, λυπούμεθα, ἀδημονοῦμεν καί μᾶς φαίνεται μέγα κακόν˙ ἀπό δέ τήν πνευματικήν καί οὐράνιαν τράπεζαν τῶν θείων μυστηρίων, ἄν ὑστερηθῶμεν… καί μῆνας ὁλοκλήρους, δέν τό νομίζομεν κακόν… Ἄχ, ἀδελφοί… καί νά ἐβλέπαμεν μίαν φοράν μέ τούς νοητούς ὀφθαλμούς τῆς ψυχῆς μας, ποῖα ὑψηλά καί πόσον μεγάλα ἀγαθά ὑστερούμεθα, μή μεταλαμβάνοντες συνεχῶς, τότε, ναί, ἠθέλαμεν βάλει ὅλα μας τά δυνατά νά ἑτοιμαζώμεθα καί νά μεταλαμβάνωμεν, ἄν ἦτο τρόπος, κάθε ἡμέραν» (σ.74). Τίς θέσεις αὐτές ἐπιβεβαίωσε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐπί Πατριάρχου Γρηγορίου Ε´ τοῦ ἐθνομάρτυρος τό 1819 τονίζοντας ὅτι ἔχουν χρέος «οἱ εὐσεβεῖς ἐν ἑκάστῃ ἱερᾷ μυσταγωγίᾳ νά προσέρχωνται καί νά μεταλαμβάνωσι…» Ἰδιαίτερα οἱ Κολλυβάδες Πατέρες συνέχισαν τήν ἀξία καί σημασία τῆς συχνῆς θείας Μεταλήψεως. Ἀργότερα ὁ Ἅγιος Νεκτάριος θά ὑπογραμμίσει ὅτι στό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας λαμβάνει χώρα τό «θαῦμα τῶν θαυμάτων». Γράφει στή μελέτη του «Περί θείων Μυστηρίων»: «Τό παραδοθέν παρά τοῦ Κυρίου μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι τό ἀνώτερον ὅλων τῶν μυστηρίων εἶναι τό θαυμασιώτερον τῶν θαυμάτων, ὅσα ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ ἐξετέλεσεν˙ εἶναι τό ὑψηλότερον ἐξ ὅσων ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ ἐπενόησεν˙ εἶναι δέ καί τό τιμιώτερον ὅλων τῶν χαρισμάτων, ὅσα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐχαρίσατο τοῖς ἀνθρώποις… διό καί δικαίως τό θαῦμα τῶν θαυμάτων καί τό μυστήριον τῶν μυστηρίων δύναται νά κληθῇ καί νά θεωρηθῇ».
.                 Ὅσον ἀφορᾶ τήν μετάδοση τῆς Θ. Κοινωνίας στούς πιστούς ἱστορικῶς ἔχει ὡς ἑξῆς: Τούς πρώτους χριστιανικούς χρόνους πού ἦσαν καί ὀλίγοι οἱ πιστοί, ἡ Θ. Μετάληψη γινόταν ὅπως σήμερα μεταλαμβάνουν οἱ ἱερεῖς στό Ἱερό Βῆμα. Συγκεκριμένα ὁ κάθε πιστός «τήν ἀριστεράν θρόνον ποιήσας τῇ δεξιᾷ» ἔπαιρνε τήν ἁγία μερίδα, Σῶμα Χριστοῦ, καί ἔτρωγε καί κατόπιν ἔπινε ἐκ τοῦ κοινοῦ καί ἑνός Ἁγίου Ποτηρίου τό Αἷμα Χριστοῦ. Μάλιστα τό Ἅγιον Ποτήριον τό κρατοῦσε ὁ διάκονος. Οἱ «Ἀποστολικές Διαταγές» μᾶς περιγράφουν τήν Θ. Μετάληψη ὡς ἐξῆς: «Ὁ μέν Ἐπίσκοπος διδότω τήν προσφοράν λέγων Σῶμα Χριστοῦ καί ὁ δεχόμενος λεγέτω Ἀμήν˙ ὁ δέ διάκονος κατεχέτω τό Ποτήριον καί ἐπιδιδούς λεγέτω Αἷμα Χριστοῦ» (Ἀπ. Διατ. P.G.1,1109). Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων γράφει: «Προσιών μή τεταμένοις τοῖς τῶν χειρῶν καρποῖς προσέρχου μηδέ διῃρημένοις τοῖς δακτύλοις ἀλλά τήν ἀριστεράν θρόνον ποιήσας τῇ δεξιᾷ, ὡς μελλούσῃ Βασιλέα ὑποδέχεσθαι καί κοιλάνας τήν παλάμην δέχου τό Σῶμα Χριστοῦ, προσέρχου καί τῷ Ποτηρίῳ τοῦ Αἵματος» (Κατήχ. ΚΓ’ 21-22, P.G.33,1124). Μάλιστα ἡ σειρά μέ τήν ὁποία μετελάμβαναν οἱ πιστοί ἦταν: Πρῶτα ὁ Ἐπίσκοπος καί ὕστερα οἱ λοιποί κληρικοί «εἶτα τά παιδία καί τότε πᾶς ὁ λαός κατά τάξιν μετά αἰδοῦς καί εὐλαβείας» (Διατ. Ἀποστ. ΒΕΠ 2, VIII,14,158). Περαιτέρω μετά τούς πρώτους αἰῶνες, ὅταν αὐξήθηκαν οἱ πιστοί χριστιανοί, γιά καθαρῶς πρακτικούς λόγους δηλαδή γιά νά μή παρατηρηθεῖ ἀταξία εἰσήχθη ἡ λαβίς μέ τήν ὁποία μετελάμβανον οἱ πιστοί Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ. Θαυμάσια εἶναι ἡ παράσταση μέ τόν ἀββᾶ Ζωσιμᾶ, ὁ ὁποῖος μεταδίδει τήν Θ. Κοινωνία στήν Ὁσία Μαρία τήν Αἰγυπτία μέ τήν ἁγία λαβίδα, ὅπως μᾶς περιγράφει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων τόν 7ον αἰῶνα (Βίος ὁσίας Μαρίας P.G.87,3721). Ὅλοι πιστοί, λοιπόν, μετελάμβαναν ἀπό τήν μία λαβίδα τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὅλους τούς κατοπινούς αἰῶνες μέχρι καί σήμερα αὐτό τοῦτο τό «φάρμακον ἀθανασίας», τό «ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου», τό «ἀφανίζον φθοράν», τό «φυλακτήριον ψυχῆς καί σώματος». Μάλιστα ὁ Μ. Βασίλειος γράφει στήν 93η ἐπιστολή του «πρός Καισαρίαν Πατρικίαν περί κοινωνίας» ὅτι: «Καί τό κοινωνεῖν δέ καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν καί μεταλαμβάνειν τοῦ ἁγίου σώματος καί αἵματος τοῦ Χριστοῦ, καλόν καί ἐπωφελές, αὐτοῦ σαφῶς λέγοντος˙ “ὁ τρώγων μου τήν σάρκα καί πίνων μου τό αἷμα ἔχει ζωήν αἰώνιον”. Τίς γάρ ἀμφιβάλλει, ὅτι τό μετέχειν συνεχῶς τῆς ζωῆς οὐδέν ἄλλο ἐστίν ἤ ζῆν πολλαχῶς; Ἡμεῖς μέντοι γε τέταρτον καθ᾽ ἑκάστην ἑβδομάδα κοινωνοῦμεν, ἐν τῇ κυριακῇ, ἐν τῇ τετράδι καί ἐν τῇ παρασκευῇ καί τῷ σαββάτῳ καί ἐν ταῖς ἄλλαις ἡμέραις, ἐάν ᾖ μνήμη ἁγίου τινός». (P.G.,32,484).
.                   Ἀκόμη ὑπάρχουν καί οἱ Ἀποστολικοί Κανόνες οἱ ὁποῖοι διακελεύουν αὐστηρά ὅτι ἄν κάποιος ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος ἤ (ἄλλοι) ἀπό τόν ἱερατικό κατάλογο, δέν μεταλάβει, ὅταν τελεῖται ἡ Θ. Εὐχαριστία, πρέπει νά πεῖ τήν αἰτία. Ἄν εἶναι εὔλογη, συγχωρεῖται, ἄν δέν τήν πεῖ, πρέπει νά ἀφορίζεται, γιατί ἔγινε αἰτία νά βλαφτεῖ ὁ λαός καί γιατί κίνησε ἐναντίον ἐκείνου πού τέλεσε τήν Θ. Λειτουργία ὑποψίες ὅτι δέν τήν ἔκανε σωστά (8ος κανών) καί ἔπειτα ὅλοι οἱ πιστοί πού προσέρχονται στήν ἐκκλησία, ὅταν τελεῖται ἡ θεία Εὐχαριστία καί ἀκοῦνε μάλιστα τίς Γραφές ἀλλά δέν παραμένουν στίς κύριες εὐχές καί δέν προσέρχονται στή θεία Μετάληψη πρέπει νά ἀφορίζονται, γιατί δημιουργοῦν ἀταξία στό ἐκκλησίασμα. (9ος κανών). Οἱ παραπάνω κανόνες ὑπογραμμίζουν ὅτι δέν ἀρκεῖ ὁ ἐκκλησιασμός. Δέν εἶναι ἁπλῶς μία ἀτομική προσευχή στό ναό ἡ θεία Λειτουργία, οὔτε θέαμα καί ἀκρόαμα. Οὔτε μπορεῖ νά ἀρκεῖται στό ἀντίδωρο ὁ πιστός. Θεία Λειτουργία καί θεία Εὐχαριστία, τέλεση τοῦ Ἱεροῦ αὐτοῦ Μυστηρίου σημαίνει μετοχή στή Θεία Μετάληψη. Σαφέστατα ἡ Ἐκκλησία τό λέγει: «Γεύσασθε καί ἴδετε ὅτι Χριστός ὁ Κύριος». Ἄλλωστε, πῶς θά ἐκφωνήσουμε: «Ὀρθοί μεταλαβόντες…» καί θά ψάλλουμε «Εἴδομεν τό Φῶς τό ἀληθινόν…». Συνειδητός χριστιανός εἶναι καί ὀνομάζεται ὁ προσερχόμενος καταλλήλως, πνευματικά προετοιμασμένος στήν θεία Μετάληψη τῶν Ἀχράντων καί φρικτῶν Μυστηρίων.
.                  Ἀναφορικῶς μέ τό ἐρώτημα ἤ τήν ἀμφιβολία, τήν ὁποία διατυπώνουν μερικοί ἄν δηλ. ὑπάρχει κίνδυνος μεταδόσεως ἀσθενείας ἀπό τήν Θεία Μετάληψη, ἐπειδή χρησιμοποιεῖται ἡ ἰδία λαβίδα, ἡ ἀπάντηση εἶναι σαφέστατη, ὅτι οὐδείς ἀπολύτως κίνδυνος ὑφίσταται ἐν προκειμένῳ. Τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, πού κοινωνοῦμε, εἶναι Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Κύριος καί Θεός μας, καί ὁ Χριστός εἶναι ἡ ζωή, ἡ ὑγεία καί ὄχι ἡ ἀσθένεια, ἡ πτώση καί ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός οὔτε μολύνεται, οὔτε μολύνει. Μόνον ἁγιάζει καί χαριτώνει, γιατί εἶναι ἡ Αὐτοζωή καί Ἀνάσταση. Ἡ Θεία Μετάληψη τῶν ἀχράντων Μυστηρίων εἶναι «φάρμακον ἀθανασίας», Πηγή Ζωῆς. Ἄλλωστε, ποτέ κανείς ἀνά τούς αἰῶνες δέν ἔπαθε τό παραμικρό ἀπό τή Θεία Μετάληψη μέ τήν ἴδια λαβίδα, οὔτε λαϊκός οὔτε κληρικός. Πρῶτοι θά εἶχαν ἀσθενήσει καί ἀποθάνει οἱ τόσοι καί τόσοι κληρικοί! Ἰδιαίτερα ἐν προκειμένῳ, πλεῖστες εἶναι οἱ μαρτυρίες τῶν κληρικῶν πού διηκόνησαν ἤ διακονοῦν στά νοσηλευτικά ἱδρύματα, οἱ ὁποῖοι οὐδέποτε ἔπαθαν τίποτα ἀπό μεταδοτική νόσο, τή στιγμή μάλιστα πού «καταλύουν» – ὅπως εἶναι γνωστό- ὅ,τι ἔχει ἀπομείνει στό Ἅγιο Ποτήριο μετά τή μετάληψη τῶν ἀσθενῶν καί μάλιστα φυματικῶν, λεπρῶν παλαιότερα κ.ἄ., γλείφοντας στήν κυριολεξία τήν Ἁγία Λαβίδα καί καθαρίζοντας πλήρως τό Ἅγιο Ποτήριο. Στό σημεῖο αὐτό ἀξίζει νά ἀναφέρουμε, μερικούς μόνον, ἱερεῖς – ἐφημερίους Νοσηλευτικῶν Ἱδρυμάτων τῆς πατρίδος μας οἱ ὁποῖοι διηκόνησαν ἐπί πολλές δεκαετίες σέ μεγάλα νοσηλευτικά κέντρα˙ Οὐδέποτε ἔπαθαν τι ἀπό τήν Θ. Μετάληψη. Πρόκειται γιά τούς κάτωθι: Πρῶτον βεβαίως ἀναφέρουμε τόν ἱερέα π. Χρύσανθο Κουτσουλογιαννάκη (†1972) στό Λεπροκομεῖο τῆς Σπιναλόγκας-Κρήτης καί τόν Ἅγιο Πορφύριο (†1991) στήν Πολυκλινική Ἀθηνῶν. Ἔπειτα τούς: π. Γεώργιο Κουτῆ (†1969) στό Ἀντικαρκινικό Νοσοκομεῖο «Ἅγ. Σάββας», π. Ἐλπίδιο Ὀρουντιώτη (†1983), ὁ δίδυμος ἀδελφός τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου τοῦ Νεομάρτυρος, στόν «Ἐρυθρό», π. Ἀναστάσιο Δραπανιώτη (†1984) στό «Λαϊκό», π. Ἠλία Τσακογιάννη (μετέπειτα Μητροπολίτη Δημητριάδος, †1990) στόν «Εὐαγγελισμό», π. Εὐσέβιο Γιαννακάκη (†1995) στό «Ἱπποκράτειο», π. Εὐμένιο Σαριδάκη (†1999) στό Λεπροκομεῖο Ἀθηνῶν, π. Σωτήριο Κανναβό (†2014) στόν «Εὐαγγελισμό» κ.ἄ.
.                  Ἀπόψεις καί γνῶμες ὅπως: «Εἶναι ἀπαίτηση τῆς σύγχρονης κοινωνίας, ὁ καθείς νά φέρνει ἀπό τό σπίτι του ἕνα πλαστικό κουταλάκι», ἤ «οἱ λοιμωξιολόγοι νά μή διστάζουν νά ποῦν ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος δημόσιας ὑγείας ἡ μετάληψη μέ τό ἴδιο κουταλάκι» ἤ «νά διατάξει ἡ κυβέρνηση ἀπαγόρευση τῆς Θ. Κοινωνίας» ἤ «ἡ Ἐκκλησία κάμνει εἰσπήδηση στήν ἐπιστήμη» ἤ «νά πᾶμε τήν Θ. Κοινωνία στό Χημεῖο νά ἐξετάσουμε ἄν εἶναι Αἷμα Χριστοῦ», ὅλες αὐτές οἱ θέσεις ἐγγίζουν τά ὅρια τῆς ἄγνοιας, τῆς ἡμιμάθειας, τῆς θεολογικῆς ἀπαιδευσίας, τῆς ἀνυπαρξίας ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας, τελικά τῆς ἀπιστίας.
.               Ἀλλ᾽ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ὁ κατ᾽ ἐξοχήν χῶρος τῆς ἐλευθερίας. Κανένα δέν ἐξαναγκάζει. Ἡ προτροπή εἶναι διηνεκής. «Ὅσοι πιστοί» καί «μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καί ἀγάπης» προσκαλεῖ ἡ Ἐκκλησία νά προσέλθουν γιά τήν θεία Μετάληψη. Μάλιστα ὁ Ἀπ. Παύλος ὑπογραμμίζει ὅτι προκειμένου νά μετάσχει ὁ πιστός στή Θεία Κοινωνία πρέπει νά ἔχει προετοιμαστεῖ ἀναλόγως. Γράφει: «Δοκιμαζέτω ἄνθρωπος ἑαυτόν καί οὕτως ἐκ τοῦ ἄρτου ἐσθιέτω καί ἐκ τοῦ ποτηρίου πινέτω, ὁ γάρ ἐσθίων καί πίνων ἀναξίως κρῖμα ἑαυτῷ ἐσθίει καί πίνει, μή διακρίνων τό σῶμα τοῦ Κυρίου» (Α´ Κορ. ια´ 28-29). Ἰδιαίτερα ὁ Ἱ. Χρυσόστομος γράφει γι᾽ αὐτή τήν πνευματική προετοιμασία: «Ἐάν δέν τολμᾶ κανείς μέ ἀκάθαρτα χέρια οὔτε ἁπλῶς νά θίξει ἀνθρώπινο ἱμάτιο βασιλικό, πῶς θά τολμήσουμε περιφρονητικά νά πάρουμε τό σῶμα τοῦ παντοκράτορος Θεοῦ, τό ἄμωμο, τό καθαρό, αὐτό πού ἑνώθηκε μέ τή θεία φύσι, πού μέ τήν χάρι του ὑπάρχουμε καί ζοῦμε, αὐτό πού συνέτριψε τίς πύλες τοῦ θανάτου καί ἄνοιξε τίς ἁψῖδες τοῦ οὐρανοῦ; Παρακαλῶ, ἄς μήν κατασφάξωμε τούς ἑαυτούς μας μέ τήν ἀναισχυντία, ἀλλά μέ δέος καί καθαρότητα ἄς τό πλησιάσουμε. Καί ὅταν τό ἴδης αὐτό τό σῶμα ἐνώπιόν σου, λέγε στόν ἑαυτό σου: Χάρις σ᾽ αὐτό τό σῶμα δέν εἶμαι πλέον ἐγώ γῆ καί σποδός, δέν εἶμαι πλέον αἰχμάλωτος, ἀλλά ἐλεύθερος. Χάρις σ᾽ αὐτό ἐλπίζω νά ἀπολαύσω τούς οὐρανούς καί τά ἀγαθά τους, τήν ἀθάνατη ζωή, τήν ἀγγελική πολιτεία, τή συντροφιά μέ τόν Χριστό… Καθάριζε λοιπόν τήν ψυχή σου, προετοίμαζε τή διάνοια, γιά νά ὑποδεχθῇς τά μυστήρια αὐτά». (Α´ Κορινθ., Λόγος κδ´, ΕΠΕ, 18Α, σελ. 96 ἑπ.).
.                 Ἡ Θεία Μετάληψη εἶναι θέμα πίστεως. Γι᾽ αὐτό καί ἡ ἐκφώνηση – πρόσκληση περιέχει, τόν φόβο τοῦ Θεοῦ, τήν πίστη, τήν ἀγάπη. Εἰδικά ἡ πίστη ἐν προκειμένῳ δέν ἔρχεται νά καταργήσει τήν λογική. Ἐδῶ ἀκριβῶς βρίσκεται ἡ πλάνη ἐκείνων πού θεωροῦν τήν πίστη ὡς κατάργηση τῆς λογικῆς. Ἡ πίστη ὑπερνικᾶ τήν λογική δίχως ὅμως νά τήν θέτει σέ ἀργία. Ἡ πίστη εἶναι μεταφυσική, «πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων». Εἶναι ὁ χῶρος τοῦ ἐπέκεινα, γιατί ἡ λογική εἶναι προωρισμένη γιά τά πεπερασμένα μέ ἐργαλεῖο τήν ἀπόδειξη. Ἡ πίστη δέν ἔχει ἀπόδειξη. Ὁ Θεός δέν ἀποδεικνύεται. Δέν ἐφευρίσκεται ἀπό τόν ἄνθρωπο. Ἀποκαλύπτεται. Βιώνεται. Γι᾽ αὐτό καί ὅποιος δέν γνωρίζει τί εἶναι ὁ Χριστός, δέν μπορεῖ νά καταλάβει καί τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί τί ἐπιτελεῖται στή Θ. Λειτουργία καί τί εἶναι ἡ θ. Μετάληψη. Γιά ὅλα χρειάζεται ἡ ἄλλη διόπτρα, ἐκείνης τῆς πίστεως.
.                  Τό σπουδαιότερο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ μετάδοση τῆς ἀθανασίας, ἀπό τήν Πηγή τῆς ἀθανασίας πού εἶναι ἡ Θεία Μετάληψη. Ὅταν κοινωνοῦμε Σώματος καί Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τότε ζοῦμε ἕνα συνεχές Πάσχα, μία διάβαση στήν ἄλλη βιοτή τῆς αἰωνίου ζωῆς, τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου. Πρόκειται γιά τήν συμμετοχή μας στό Δεῖπνο τῆς ἀναστάσιμης χαρᾶς, τῆς χαρᾶς καί εὐφροσύνης ἐν Θεῷ. Καί «ἡ χαρά ἐν Θεῷ ἰσχυροτέρα ἐστί τῆς ἐνταῦθα ζωῆς». Καί ὁ εὑρών αὐτήν, οὐ μόνον εἰς τά πάθη οὐ περιβλέψεται, ἀλλ᾽ οὐδέ ἐπί τήν ἑαυτοῦ ζωήν ἐπιστραφήσεται, οὐδέ αἴσθησις ἑτέρα γεννήσεται ἐκεῖθεν, εἰ ἐξ ἀληθείας γέγονεν αὕτη» (Ἰσαάκ Σύρου, Τά εὑρεθέντα ἀσκητικά, σ.163 ἑπ.). Ἡ Θεία Μετάληψη εἶναι ἡ μυστηριακή πρόγευση τῆς Ἀναστάσεως, τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τῆς εἰσόδου μας στή Χαρά τοῦ Νυμφίου τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ὁ ἀρραβών τῆς μελλούσης ζωῆς τοῦ Παραδείσου.
.                  Μακάρι, μέχρι τῆς ἐσχάτης ἀναπνοῆς μας νά μετέχουμε ἐπαξίως τῆς ἀθανάτου Τραπέζης ὡς συνδαιτυμόνες, μεταλαμβάνοντες Σώματος καί Αἵματος Χριστοῦ.

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΙΝΑΙ ΑΡΑΓΕ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ Η ΖΩΗ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ;»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

περιοδ. «ΘΥΜΙΑΜΑ»
Ἀριθμ. φύλ. 100, 13.04.20
Συντάκτης: Ἐπίσκοπος Ἰερεμίας
IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ

Ἀδελφοί χριστιανοί τῆς Ἱερᾶς μας Μητρόπολης!

.                  Εὔχομαι ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ νά χαρίζει σέ ὅλους σας ὑγεία καί χαρά. Μέ ἀφορμή τήν παρατηρούμενη ταραχή τῶν ἀνθρώπων ἐξ αἰτίας τοῦ λεγομένου κορωνοϊοῦ, ἔχω, ὡς Ἐπίσκοπός σας, νά σᾶς πῶ τά ἑξῆς:

1. Πραγματικά, εἶναι ἀνησυχητικά τά πράγματα, πού συμβαίνουν στόν πλανήτη μας μέ αὐτόν τόν ἰό, γιατί εἶναι μεταδοτικός καί θανατηφόρος, ἀλλά σέ μᾶς τούς χριστιανούς, πού πιστεύουμε στόν ἀληθινό Θεό, δέν πρέπει τό κακό αὐτό νά μᾶς δημιουργεῖ τρόμο καί πανικό. Θά λαβαίνουμε βέβαια ἀπό τήν ἀνθρώπινη πλευρά μας τά μέτρα μας, ἀλλά δέν πρέπει, λέγω, νά ἔχουμε πανικό καί ἀγωνία. Οἱ χριστιανοί γνωρίζουμε νά τά ἀκουμπᾶμε ὅλα στόν Θεό, γιατί ἔτσι μᾶς λέγει ἡ Ἐκκλησία μας νά κάνουμε: «Ἑαυτούς καί ἀλλήλους καί πᾶσαν τήν ζωήν ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῷ παραθώμεθα»!

2. Ἔπειτα, ἀδελφοί μου, στήν προσευχή μας μήν παραλείπουμε, νά παρακαλοῦμε τήν Παναγία μας νά φυλάγει τήν οἰκογένειά μας καί τήν πατρίδα μας, τήν Ἑλλάδα, ἀλλά καί ὅλο τόν κόσμο ἀπό τό κακό τοῦ κορωνοϊοῦ καί νά φωτίσει τούς ἰατρούς νά βροῦν τό φάρμακο ἐναντίον του, γιά νά μήν ἔχουμε θανάτους ἀπό τό μεγάλο αὐτό κακό, πού μᾶς βρῆκε στά τελευταῖα αὐτά χρόνια.

3. Πέρα ὅμως ἀπό αὐτό, χριστιανοί, πρέπει νά λαμβάνουμε καί μόνοι μας τά μέτρα καί ἐμεῖς οἱ ἴδιοι νά μήν κολλήσουμε, ἀλλά καί στούς ἄλλους μήν μεταδοθεῖ ἀπό ̓μᾶς τό θανατικό. Δηλαδή: (α) Ὅταν συναντόμαστε μέ κάποιο πρόσωπο, ἄς μήν τό χαιρετοῦμε μέ διαχυτικότητα, μέ ἀγκαλιές καί φιλήματα, γιατί αὐτά εἶναι μεταδοτικά τοῦ ἰοῦ. Τώρα τελευταῖα, κάποια χριστιανή, πῆγε γιά προσκύνημα σέ ἕνα μοναστήρι τῆς Μητρόπολής μας. Πηγαίνοντας λοιπόν νά ἀγκαλιάσει τήν παλιά της φίλη, τήν ἡγουμένη, αὐτή τῆς εἶπε: «Πέρα, γιατί τώρα εἶναι ἐποχή τῶν ἀποστάσεων»! Ἐπίσης (β), ὅταν νοιώθετε ὅτι ἔχετε ἕναν περίεργο βῆχα ἤ προκλητικό φτέρνισμα, θά τολμήσω νά πῶ, μήν πηγαίνετε στήν Ἐκκλησία, γιατί πιθανόν κάποιο σταγονίδιο τοῦ βῆχα ἤ τοῦ φτερνίσματος νά πέσει στόν ἄλλο καί νά τοῦ κάνει ζημιά. Μήν νοιώθετε δέ ὡς ἁμάρτημα τό ὅτι δέν πήγατε στήν Ἐκκλησία, γιατί ξέρει ὁ Θεός γιατί τό κάνατε αὐτό. Καί ἡ Ἐκκλησίας μας ἔχει τό αἴτημα πού λέει, «ὑπέρ τῶν δι ̓ εὐλόγους αἰτίας ἀπολειφθέντων» ! (γ) Ἀκόμη, Γορτύνιοι καί Μεγαλοπολῖτες χριστιανοί, γιά τήν ἐκ μέρους μας προφύλαξη ἀπό τόν κυκλοφοροῦντα ἰό, ἔχω νά σᾶς πῶ κάτι πού μοῦ εἶπε ἕνα καλός ἀρχιερεύς ἀπό τήν Μακεδονία. «Ἐγώ – μοῦ εἶπε – στό ποίμνιό μου συνέστησα νά μήν ἀσπάζονται τά εἰκονίσματα, ἀλλά νά κάνουν μόνο μία μετάνοια ἤ ὑπόκλιση σ ̓ αὐτά». Καί δίκαιο βεβαίως ἔχει. Ἀλλά θά μποροῦσαν οἱ ἱερεῖς νά φροντίζουν νά ἔχουν ἕνα καλό ἀντισηπτικό καί νά πλένουν μέ αὐτό συχνά τά εἰκονίσματα καί τότε κανένας κίνδυνος. Γιατί ἐγώ, ὁ ἐπίσκοπος Ἱερεμίας, δέν θά ἀναπαυθῶ νά πάω στήν Παναγία τήν Προυσιώτισσα, πού εὐλαβοῦμαι πολύ, ἤ τήν Παναγία Βαρνάκοβα, ὅπου μέ ἔταξε ἡ μητέρα μου, καί νά ἀρκεστῶ μόνο σέ μία ἁπλῆ ὑπόκλιση στίς θαυματουργές αὐτές σεβάσμιες Εἰκόνες. Παρακαλῶ λοιπόν τούς ἱερεῖς νά ἔχουν πολύ ἀντισηπτικό στόν Ναό τους καί νά ἀποσπουγγίζουν μέ αὐτό καλά τά ἱερά εἰκονίσματα.

4. Ἰδιαίτερα ὅμως, ἀδελφοί μου, ἐμεῖς οἱ χριστιανοί, πού πιστεύουμε καί ἀγαπᾶμε τόν Ἰησοῦ Χριστό καί τήν Ἁγία Του Ἐκκλησία, ὡς τό πιό δυνατό καί ἀποτελεσματικό φάρμακο, ὄχι μόνο γιά τήν ψυχή μας, ἀλλά καί γιά τό σῶμα μας, ἔχουμε τήν Ἁγία Κοινωνία. Εἶναι ἡ μετάληψη τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ μας. Καί ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἀδελφοί, εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὁ Θεός μας, πού σαρκώθηκε στήν Παναγία μας, κατά τόν Εὐαγγελισμό Της. Ἐπιθυμῶ καί εὔχομαι νά πιστεύετε δυνατά στήν θεία Κοινωνία καί νά τήν λαμβάνετε συχνά, προσπαθοῦντες βέβαια πρῶτα γιά τήν καθαρότητα τῆς ψυχῆς σας. Καί ἐπειδή πιστεύω, ὅπως καί σεῖς, ὅτι ἡ Θεία Κοινωνία, στά ἁπλᾶ εἴδη τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου, εἶναι Αὐτός ὁ Ἴδιος ὁ Ἰησοῦς Χριστός, γι ̓ αὐτό καί πονῶ μαζί σας γι ̓ αὐτά πού λέγουν μερικοί – εὐτυχῶς ὄχι ἀπό τήν ἐπαρχία μας, τήν δουλεμένη καί κατηχημένη καλά γιά χρόνια ἀπό τόν παλαιό της Ἱεροκήρυκα, τόν φημισμένο τώρα Μητροπολίτη Σπάρτης κ. ΕΥΣΤΑΘΙΟ. Τί λέγουν αὐτοί; Λέγουν στούς ἄλλους τόν βλάσφημο λόγο, νά μήν κοινωνοῦν, γιατί μέ τήν Θεία Κονωνία ὑπάρχει τάχα ὁ κίνδυνος νά κολλήσουν ἰό. Ὁ λόγος αὐτός, χριστιανοί μου, πραγματικά εἶναι βλάσφημος. Πεῖτε μου: Εἶναι ποτέ δυνατόν ἡ ΖΩΗ νά φέρει θάνατο; Ἀλλά, ἄς μήν κάνουμε διάλογο πάνω στόν ἀσεβῆ λόγο τῶν ἀπίστων ἤ ὀλιγοπίστων αὐτῶν ἀνθρώπων. Σᾶς παρακαλῶ, χριστιανοί μου, γιά τήν σωτηρία τῶν ψυχῶν σας πρῶτα, καί γιά τήν ὑγεία σας ἔπειτα, νά πηγαίνετε νά κοινωνᾶτε, μέ τήν πίστη ὅτι αὐτό πού παίρνετε εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Θεός μας, ὁ Σωτήρας μας. 5. Τέλος, ἀδελφοί χριστιανοί, ἄς ψάξουμε νά βροῦμε τήν αἰτία ὅλων αὐτῶν τῶν μεγάλων κακῶν, πού γίνονται αὐτά τά χρόνια ὄχι μόνο στήν πατρίδα μας, ἀλλά καί στόν κόσμο ὁλόκληρο. Καί ἡ Ἁγία Γραφή μᾶς λέγει ὅτι γιά κάθε κακό εἴτε οἰκονομικό, εἴτε κοινωνικό, εἴτε ἠθικό καί σωματικό κακό, αἰτία εἶναι τά ἁμαρτήματά μας. Γι ̓ αὐτό καί ἡ Ἁγία Γραφή πάλι γιά τήν θεραπεία μιᾶς πληγῆς πού συμβαίνει στήν χώρα, συνιστᾶ τήν μετάνοια. Καί ἐγώ, χριστιανοί μου, αὐτό συνιστῶ καί στόν ἑαυτό μου καί σέ σᾶς, καί στούς ἱερεῖς καί στούς μοναχούς, καί στούς ἄρχοντες καί γιά τόν λαό, μικρούς καί μεγάλους. Ἄς ποῦμε ὅλοι μας τό «ἥμαρτον» καί πρός τόν Θεό καί μεταξύ μας. Εὔχομαι, ἀδελφοί χριστιανοί, ἡ Παναγία μας νά φυλάγει ὅλους μας ἀπό κάθε κακό. Γιατί εἶναι πολλά τά κακά καί ὄχι μόνο ὁ κορωνοϊός.

Μέ πολλές εὐχές καί ἀγάπη Χριστοῦ,

† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας

,

Σχολιάστε