Ἄρθρα σημειωμένα ὡς θυσία

“ΣΕΙΣΜΙΚΗ” ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ ΟΚΤΑΧΡΟΝΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΧΡΟΝΗ ΑΔΕΛΦΟΥΛΑ ΤΗΣ

Σεισμὸς στὴν Ἰταλία:
Ἡ συγκλονιστικὴ αὐτοθυσία μίας 8χρονης
γιὰ νὰ σώσει τὴν ἀδελφούλα της

.              Τὰ σωστικὰ συνεργεῖα ποὺ δίνουν ἀπὸ τὶς πρῶτες ὧρες τοῦ σεισμοῦ μάχη γιὰ νὰ ἀπεγκλωβίζουν ζωντανοὺς ὅσους περισσότερους ἀνθρώπους μποροῦν μετὰ τὸ φονικὸ χτύπημα τῶν 6,2 Ρίχτερ στὴ γειτονικὴ Ἰταλία, δὲν πίστευαν στὰ μάτια τους, ὅταν βρῆκαν δύο κοριτσάκια ἡλικίας 8 καὶ 4 ἐτῶν θαμμένα κάτω ἀπὸ τὰ χαλάσματα. Παρὰ τὶς προσπάθειές τους δυστυχῶς γιὰ τὴ μεγαλύτερη τὴν 8χρονη Giulia Renaldo ἦταν ἤδη ἀργά. Κάτω ὅμως ἀπὸ τὴν 8χρονη, ἡ μικρότερη 4χρονη ἀδερφή της Giorgia, δὲν εἶχε ὑποστεῖ οὔτε γρατζουνιά, χάρη στὴν αὐτοθυσία τῆς ἀδερφῆς της, ποὺ μπῆκε ἀσπίδα καὶ τὴν προστάτεψε μὲ τὸ σῶμα της, θυσιάζοντας τὴν ἴδια της τὴν ζωή.
.                    Τὰ δύο κορίτσια βρίσκονταν στὸ χωριὸ Pescara del Tronto μαζὶ μὲ τὴν οἰκογένειά τους, κάνοντας τὶς τελευταῖες μέρες τῶν διακοπῶν τους. Συντετριμμένη, ἀπαρηγόρητη καὶ μὲ δάκρυα στὰ μάτια ἡ 64χρονη γιαγιὰ τῶν κοριτσιῶν Angela Cafini, διηγεῖται τὴ συγκλονιστικὴ ἱστορία.
.               «Ἡ Τζούλια πέθανε γιὰ νὰ σώσει τὴν ἀδερφή της. Ξάπλωσε πάνω της. Οἱ διασῶστες τὶς βρῆκαν μαζί. Ἡ Τζόρτζια δὲν ἔχει χτυπήσει καθόλου, δὲν ἔχει τραυματιστεῖ. Εἶναι θαῦμα ποὺ εἶναι ζωντανή. Ἔχασα μία ἐγγονούλα ἀλλὰ ἔζησε ἡ ἄλλη, εἶμαι διαλυμένη», ἦταν τὰ λόγια της 64χρονης, μὲ φίλους, συγγενεῖς καὶ διασῶστες νὰ προσπαθοῦν νὰ τὴν παρηγορήσουν. Ἡ κόρη της καὶ ὁ γαμπρός της κατάφεραν νὰ βγοῦν ζωντανὴ ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ νοσηλεύονται στὸ νοσοκομεῖο.

 

ΠΗΓΗ: news247 (ἀπὸ DailyMail)

Σχολιάστε

«ΑΧ, ΙΟΥΣΤΙΝΕ, ΕΓΙΝΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ, ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΕΥΣΕΒΕΙΑ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΟΥΛΑΣ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΧΕΙΣ ΦΤΑΣΕΙ»!

Μὲ θυσία καὶ κόπο

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»
ἀρ. τ. 2105, 15.02.15

.                 Διηγοῦνται ἕνα περιστατικὸ ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς. Τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Σέρβου θεολόγου καὶ προσφάτως ἀναγνωρισθέντος Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας.
.                  Πρέπει νὰ ἦταν τὸ ἔτος 1929, δηλαδὴ ὅταν ὁ Ἅγιος ἦταν σὲ ἡλικία 35 ἐτῶν. Ἦταν καλοκαίρι, καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Βράνιε μὲ προορισμὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στὸ Μοναστήρι αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ εἶχε ἰδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ εἶχε μεγάλη ἀγάπη στὸν ἅγιο Πρόχορο. Ἦταν ἤδη καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ στὸ Βελιγράδι.
.                  Ὁ δρόμος μέχρι τὸ Μοναστήρι ἦταν δύσβατος καὶ γι’ αὐτὸ ἀρκετὰ κουραστικός. Ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ ὑπερνικᾶ αὐτὲς τὶς δυσκολίες, χρησιμοποιοῦσε κάποιο ἁπλὸ αὐτοκίνητο, γιὰ νὰ διασχίσει τὸν βουνήσιο δρόμο ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Μοναστήρι.
.                  Σὲ μιὰ λοιπὸν τέτοια ἐπίσκεψή του συνάντησε στὸ δρόμο του μιὰ γερόντισσα, κι ἀμέσως κατάλαβε ὅτι κι αὐτὴ κατευθυνόταν μὲ τὰ πόδια πρὸς τὸ Μοναστήρι. Τότε ὁ Ἅγιος ἔκανε νόημα στὸν ὁδηγὸ νὰ σταματήσει καὶ προσκάλεσε τὴ γριούλα νὰ ἀνέβει στὸ αὐτοκίνητο, γιατί, ὅπως τῆς ἐξήγησε, κι ἐκεῖνος πήγαινε ὅπου καὶ αὐτή.
–Σ’ εὐχαριστῶ, παιδί μου, τοῦ ἀπάν­τη­σε ἡ γριούλα, ἀλλὰ ἐγὼ εἶμαι φτωχή.
.                    Ὁ Ἅγιος τότε τῆς χαμογέλασε καὶ τὴ διαβεβαίωσε ὅτι δὲν θὰ πλήρωνε τίποτε, μιὰ καὶ τὸ αὐτοκίνητο ἦταν νοικιασμένο ἀπὸ ἐκεῖνον.
.                  Τότε ἡ γερόντισσα τοῦ εἶπε:
–Δὲν τό ’πα γι’ αὐτό, παιδί μου. Ἀλ­λὰ ἐπειδὴ ἐγὼ εἶμαι φτωχή, δὲν ἔχω ­τί­­πο­τα ἄλλο νὰ προσφέρω στὸν Ἅγιο πέ­ρα ἀπὸ τὸν κόπο μου αὐτό.
.                    Τότε ὁ Ἅγιος χτύπησε μεμιᾶς τὸ μέτωπό του ὡς ἔνδειξη κατάπληκτου θαυμασμοῦ καὶ μονολόγησε:
Ἄχ, Ἰουστίνε, ἔγινες καθηγητὴς Θεο­λογίας, κι ὅμως! Τὴν εὐσέβεια αὐτῆς τῆς γερόντισσας ἀπέχεις πολὺ γιὰ νὰ τὴ φτά­σεις.
.                    Στράφηκε τότε καὶ πάλι στὸν ὁδηγό. Τὸν πλήρωσε, κατέβηκε ἀπὸ τὸ αὐτοκίνητο καὶ συνέχισε πεζὸς μαζὶ μὲ τὴ γριούλα τὸν ὑπόλοιπο δρόμο ἕως τὸ Μοναστήρι.
.                    Στὴν ἐποχὴ τῶν ἀνέσεων καὶ τῆς λογικῆς ἴσως ἀδυνατοῦμε νὰ ἐννοήσουμε βαθύτερα τὴν προσφορὰ τῆς γριούλας ἀλλὰ καὶ τὸν θαυμασμὸ τῆς ἐνέργειάς της ἀπὸ τὸν Ἅγιο.
.                    Γιατὶ μάθαμε στὴν ἄνεση καὶ στὶς εὐ­κολίες.
.                    Γιατὶ ἀπεχθανόμαστε τὸν κόπο καὶ τὴν κακοπάθεια. Ὅλα τὰ μποροῦμε πλέ­ον μὲ τὸ πάτημα ἑνὸς κουμπιοῦ. Μάθαμε νὰ δωρίζουμε ἀπὸ τὸ περίσσευμα, ὄχι ἀπὸ τὸ ὑστέρημα. Καὶ στὸ Θεὸ καὶ στοὺς ἀν­­­θρώπους. Μάθαμε ν’ ἀγαποῦμε ἀπὸ συμ­φέρον ἢ ἔστω ἀπὸ συμπάθεια καὶ ὄχι ἔμπονα καὶ θυσιαστικά. Γι’ αὐτὸ καὶ αὐ­­­θόρμητα ἀναδύεται τὸ ἐρώτημα: Γιατί πρέπει νὰ κουραστοῦμε; Ἔχει ἀνάγκη ὁ Θεὸς τὴ σωματική μας καταπόνηση; Ὄχι φυσικά. Ὁ Θεὸς δὲν ἔχει νὰ ὠφεληθεῖ σὲ τίποτε ἀπὸ τὴ δική μας ἄσκηση. Ὅμως ἡ ἄσκηση εἶναι ἡ μητέρα τοῦ ἁγιασμοῦ, καὶ ἡ κακοπάθεια ἡ γεννήτρα τῆς ἀρε­τῆς.
.                  Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κατάκτηση τῆς ὁποιασδήποτε ἀρετῆς προϋποθέτει κόπο, ἄ­­­σκηση καὶ προσπάθεια, γιὰ νὰ ­φέρει καρ­­­πό. Γιατὶ ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχοσω­ματικὴ ἑνότητα, καὶ τὸ σῶμα ­βοηθᾶ τὴν ψυχή, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ψυχὴ ἐκ­­­φράζεται καὶ μὲ τὸ σῶμα.
.                    Προσευχὴ θέλεις νὰ κάνεις; Χρειά­­ζεται κόπος. Νὰ γονατίσεις, νὰ σταθεῖς ὄρ­­θιος, νὰ συγκεντρώσεις τὸ ­μυαλό σου.
.                    Στὴ Λατρεία θέλεις ἀπερίσπαστος νὰ συμμετέχεις; Κι ἐδῶ κόπος ­χρειάζεται γιὰ νὰ συγκεντρωθεῖς καὶ νὰ ­ἐκφράζεσαι προσ­ευχητικὰ ὅπως τὸ σῶμα τῶν πι­στῶν.
.                  Τὰ πάντα χρειάζονται κόπο. Καὶ ὁ κό­πος αὐτὸς ἐκφράζει τὸν πόθο τῶν ἀν­­θρώπων νὰ βροῦν τὸν Θεό. Ὅμως ὁ κό­­πος αὐτὸς εἶναι χαρὰ κι ­ἀνάπαυση. Χαρὰ καὶ ἀνάπαυση ποὺ ἐκπηγάζουν ἀπὸ τὴν πίστη ὅτι ὁ κόπος εἶναι προσ­φορὰ ποὺ γίνεται εὐπρόσδεκτη, εἴτε προσφέρεται στὸ Θεὸ εἴτε στὸ συν­άν­θρωπο.
.                  Εἶναι διάχυτο αὐτὸ τὸ πνεῦμα τῆς προσφορᾶς τοῦ κόπου μας στὴν Ὀρθόδοξη πνευματικότητα. «Δῶσε αἷμα, γιὰ νὰ λάβεις πνεῦμα». Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξη παράδοση ἔχει τὶς νηστεῖες, τὶς μετάνοιες, τὶς γονυκλισίες, τὶς ἀγρυπνίες καὶ τόσα ἄλλα ὡς κατάθεση κόπου στὸν ἅγιο Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τοὺς Ἁγίους ἐκ μέρους μας πρὸς ἐκζήτησιν τῆς χάριτός Του.
.                    Προοδεύσαμε σήμερα. Κάναμε τὴ ζωή μας εὔκολη καὶ ἄνετη, ὅμως τὴν εὐ­σέ­βεια τῆς Σερβίδας γριούλας ὄχι μόνο δὲν τὴν ἔχουμε, ἀλλὰ δυστυχῶς τὴν ἀ­­πεμπολήσαμε καὶ ὡς φρόνημα!

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-5 «Ἡ ἀναίμακτη θυσία»

 

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Δ´]

 

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

 

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

 

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

 

Μέρος Γ´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «ὉἸησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

 

Mέρος Δ´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

Η ΑΝΑΙΜΑΚΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

«καὶ προσφέρειν σοι τὴν φοβερὰν ταύτην καὶ ἀναίμακτον θυσίαν» (Εὐχὴ Θείας Λειτουργίας).
.           Ἐὰν οἱ αἱρετικοὶ μελετοῦσαν τὶς Εὐχὲς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ποὺ ὁμιλοῦν γιὰ ΑΝΑΙΜΑΚΤΗ ΘΥΣΙΑ, δὲν θὰ τὴν συκοφαντοῦσαν ὡς δῆθεν διδάσκουσα τὴν ἐπανάληψη τῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ. Ἡ Θυσία τοῦ Γολγοθᾶ δὲν ἦταν ἀναίμακτη, ἦταν αἱματηρότατη! Οἱ συκοφαντίες τῶν αἱρετικῶν δείχνουν ποῖος εἶναι ὁ πατέρας τους – ὁ Διάβολος.
.           Θὰ ἐξηγήσω ὅσο ἁπλούστερα γίνεται τὴν ἀναίμακτη Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Κυρίου ποὺ τελεῖ ἡ Ἐκκλησία στὸ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ ποὺ ἔχουμε.
.           Ἂς πάρουμε γιὰ παράδειγμα τὴν θυσία ἑνὸς ἀρνίου στὰ πλαίσια τοῦ Νόμου τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τὸἀρνίο πρὶν θυσιασθεῖ, πρὶν δηλαδὴ πάνω στὸ θυσιαστήριο ὁ Ἱερέας τοῦ κόψει τὸν λαιμό, εἶναι ἕνα ἁπλὸ συνηθισμένο ἀρνίο. Μετὰ τὸ κόψιμο τοῦ λαιμοῦ τὸ ἀρνίο γίνεται θύμα, ἀφιερωμένο στὸν Γιαχβέ. Δὲν εἶναι πλέον ἕνα ἁπλὸ ἀρνίο. Δηλαδὴἡ θυσία ἔχει τὴν ἔννοια τῆς ΜΕΤΑΒΟΛΗΣ. Τὸἀρνίο διὰ τοῦ κοψίματος τοῦ λαιμοῦ του ἀπὸ τὸν Ἱερέα γίνεται θύμα –ἀφιέρωμα στὸν Θεό. Ὁμοίως κατὰ τὴν ἀναίμακτη Θυσία – Μεταβολὴ ποὺ γίνεται στὸ Ὀρθόδοξο Θυσιαστήριο, ὁ ἔνζυμος Ἄρτος καὶ ὁ Οἶνος, διὰ τῶν εὐχῶν τοῦ Ἱερέα γίνονται Σῶμα καὶ Αἷμα Χριστοῦ. Γίνονται τὸ Σῶμα τὸ ἴδιο ποὺ Σταυρώθηκε στὸν Γολγοθὰ καὶ τὸ Αἷμα τὸ ἴδιο ποὺ χύθηκε τότε, (ὄχι τώρα), στὸν Γολγοθά. Δὲν χύνεται ἐκ νέου κατὰ τὴν τέλεση τῆς θυσίας πάνω στὴν Ἁγία Τράπεζα τὸ αἷμα τοῦἸησοῦ. Ἡ ἔκχυση τοῦ Αἵματος ἔγινε μία φορὰ καὶ γιὰ πάντα στὸν Γολγοθά. Ὁ Οἶνος γίνεται πραγματικὰ αὐτὸ τὸ αἷμα ποὺ χύθηκε τότε. Γι᾽ αὐτὸ ἡ Θυσία τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας λέγεται ΑΝΑΙΜΑΚΤΗ. Δὲν ἀποτελεῖ ἐπανάληψη τῆς αἱματηρῆς θυσίας τοῦ Γολγοθᾶ, οὔτε ἁπλὴ ἀνάμνηση αὐτῆς. Ἀποτελεῖ ΜΕΤΑΒΟΛΗ.
«οὗτος ἐστιν ὁ ἄρτος ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβαίνων, ἵνα τις ἐξ αὐτοῦ φάγῃ καὶ μὴ ἀποθάνῃ.  ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς· ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα. καὶ ὁ ἄρτος δὲ ὃν ἐγὼ δώσω, ἡ σάρξ μού ἐστιν, ἣν ἐγὼ δώσω ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς» (Ἰω. ϛ´50-51)
.             Ὁ Ἰησοῦς δεν  εἶναι ἁπλῶς ὁ «καταβὰς» ἀλλὰ καὶ ὁ  «καταβαίνων» ἄρτος  – αὐτὸς ποὺ διαρκῶς κατεβαίνει !

 

ΠΗΓΗ: egolpion.com

,

Σχολιάστε

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-4 «Τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;»

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ  ΔΕΙΠΝΟΣ
ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΤΩΝ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ
[Δ´]

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Μέρος Α´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-1 («Ἤγγιζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἡ λεγομένη πάσχα»)

Μέρος Β´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-2 («Ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ πέθανε, τὴν ὥρα ποὺ στὸν Ναὸ σφαγιάζονταν οἱ Πασχάλιοι Ἀμνοί.»)

Μέρος Γ´: Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-3 «ὉἸησοῦς κατὰ τὸν Δεῖπνο ἔδωσε γέννημα ἀμπέλου καὶ “μετὰ τὸ δειπνῆσαι” ἔδωσε Αἷμα».

Η ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΩΣ ΘΥΣΙΑ

.         Οἱ αἱρετικοὶ λέγουν ὅτι ἡ κοινωνία τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Ἰησοῦ δὲν εἶναι θυσία ἀλλὰ ΑΝΑΜΝΗΣΗ θυσίας! Ἐπιστρατεύουν μάλιστα τὰ ἑξῆς ἐδάφια τὰ ὁποῖα παρερμηνεύουν φρικτά:

«καὶ λαβὼν ἄρτον εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου τὸ ὑπὲρ ὑμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν» (Λουκ. κβ´19)
«αὐτὸς δὲ μίαν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν προσενέγκας θυσίαν εἰς τὸ διηνεκὲς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ» (Ἑβρ. ι´12)
.         Ἡ Θεία Κοινωνία εἶναι ἀσφαλῶς ἀνάμνηση ἀλλὰ εἶναι καὶ Θυσία. Τὸ τι εναι καὶ νάμνηση δν σημαίνει τι δν εναι Θυσία. Τὸ να δν ναιρε τὸ λλο.
Γιὰ τὴν ΘΥΣΙΑ τοῦ Πασχάλιου Ἀμνοῦ λέγει ἡ Γραφὴ :
.         «καὶ ἔσται ἡ ἡμέρα ὑμῖν αὕτη μνημόσυνον· καὶ ἑορτάσετε αὐτὴν ἑορτὴν Κυρίῳ εἰς πάσας τὰς γενεὰς ὑμῶν· νόμιμον αἰώνιον ἑορτάσετε αὐτὴν» (Ἔξ. ΙΒ´14)
Τὸ ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἀμνοῦ ὀνομάζεται «μνημόσυνον», ἀνάμνηση δηλαδή, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ἦταν θυσία ἐπαναλαμβανόμενη κάθε ἔτος.
.         Οἱ αἱρετικοὶ συκοφαντοῦν ἐμᾶς τοὺς Ὀρθοδόξους ὅτι δῆθεν ἐπαναλαμβάνουμε τὴν Θυσία τοῦ Χριστοῦἢ μᾶλλον ὅτι διδάσκουμε τὴν ἐπανάληψη τῆς Θυσίας τοῦ Χριστοῦ μὲ τὸ νὰ ὁμιλοῦμε γιὰ τὴν Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος ποὺ λαμβάνει χώρα στὴν Ἁγία Τράπεζα – στὸ  Θυσιαστήριο δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας  !
.         Οὐδὲν ψευδέστερον τοῦ αἱρετικοῦ αὐτοῦ ἰσχυρισμοῦ! Διότι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν διδάσκει ἐπανάληψη τῆς αἱματηρῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ ποὺ ἔγινε στὸν Γολγοθά. Ὁ Ἰησοῦς ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ.
.         Τότε τί θυσία γίνεται στὸ θυσιαστήριο – Ἁγία Τράπεζα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας; Καὶ γιατί ἡὈρθόδοξη Ἐκκλησία ἔχει Θυσιαστήριο ἀφοῦἡ Θυσία τοῦἸησοῦ, ποὺ εἶναι ἡὑπέρτατη Θυσία δὲν ἐπαναλαμβάνεται ;

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

.         «ἔχομεν θυσιαστήριον ἐξ οὗ φαγεῖν οὐκ ἔχουσιν ἐξουσίαν οἱ τῇ σκηνῇ λατρεύοντες» (Ἑβρ. ιγ´10)
.         «διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11)
.         Ἡ θεόπνευστη Γραφή, ποὺὑποτίθεται ὅτι σέβονται καὶ μελετοῦν οἱ αἱρετικοί, ἀναφέρει ὅτι ἐμεῖς οἱ Χριστιανοὶ ΕΧΟΜΕΝ ΘΥΣΙΑΣΤΗΡΙΟ, ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν μποροῦν νὰ ΦΑΓΟΥΝ οἱ Ἰουδαῖοι! Ἄρα τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Θυσία τοῦ Ἰησοῦ δὲν ἐπαναλαμβάνεται, δὲν σημαίνει ὅτι δὲν ὑπάρχει Θυσιαστήριο καὶ Θυσία… Νὰ μᾶς δείξουν οἱ αἱρετικοὶ τὸ θυσιαστήριό τους καὶ τὴν Θυσία τους τὴν ὁποία ΤΡΩΓΟΥΝ !
.           Ἐπίσης ἡ Γραφὴ εἶχε προφητεύσει τὴν ὕπαρξη Θυσίας «ἐν παντὶ τόπῳ», καὶ ὄχι μόνο στὸν Ναὸ τοῦ Σολομῶντος. Ἡ Θυσία τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὶς Νομικὲς θυσίες καὶ λαμβάνει χώρα παντοῦ. Μάλιστα ὄχι μόνο γιὰ Θυσία ὁμιλεῖὁ Προφήτης Μαλαχίας, ἀλλὰ καὶ γιὰ ΘΥΜΙΑΜΑ! Μάλιστα….! Λοιπὸν αἱρετικοί. Συκοφάντες τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεοῦ, ποῦ εἶναι τὸ θυμίαμα ποὺ προσφέρετε;
.         Μερικοὶ φανατικοὶ Ἐκκλησιομάχοι αἱρετικοί, μὲ Χιλιαστικὲς ἀπόψεις, προσπαθοῦν νὰ δικαιολογήσουν τὰἀδικαιολόγητα λέγοντας ὅτι στὴν ὑποτιθέμενη χιλιετῆ βασιλεία τοῦἸησοῦἢ σὲ κάποιον ἔσχατο καιρὸ θὰ ἀνασυσταθεῖ  ἡ Νομικὴ Λατρεία !!! Καὶ ὅτι δῆθεν αὐτὴ ἡ προφητεία περὶ Θυσίας καὶ Θυμιάματος δὲν λαμβάνουν χώρα στὴν Ὀρθοδοξία ἀλλὰ θὰ γίνουν στὸ μέλλον! Ξεχνοῦν τὸν Ἀπόστολο Παῦλο ποὺ μίλησε σὲ παροντικὸ χρόνο καὶ εἶπε: «ἔχομεν θυσιαστήριον».
.           Ἐπίσης ξεχνοῦν ὅτι «Εἰ μὲν οὖν τελείωσις διὰ τῆς Λευϊτικῆς ἱερωσύνης ἦν· ὁ λαὸς γὰρ ἐπ’ αὐτῇ νενομοθέτητο· τίς ἔτι χρεία κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδὲκ ἕτερον ἀνίστασθαι ἱερέα καὶ οὐ κατὰ τὴν τάξιν ᾿Ααρὼν λέγεσθαι; μετατιθεμένης γὰρ τῆς ἱερωσύνης ἐξ ἀνάγκης καὶ νόμου μετάθεσις γίνεται. ἐφ᾽ ὃν γὰρ λέγεται ταῦτα, φυλῆς ἑτέρας μετέσχηκεν, ἀφ’ ἧς οὐδεὶς προσέσχηκε τῷ θυσιαστηρίῳ. πρόδηλον γὰρ ὅτι ἐξ ᾿Ιούδα ἀνατέταλκεν ὁ Κύριος ἡμῶν, εἰς ἣν φυλὴν οὐδὲν περὶ ἱερωσύνης Μωϋσῆς ἐλάλησε. Καὶ περισσότερον ἔτι κατάδηλόν ἐστιν, εἰ κατὰ τὴν ὁμοιότητα Μελχισεδὲκ ἀνίσταται ἱερεὺς ἕτερος, ὃς οὐ κατὰ νόμον ἐντολῆς σαρκικῆς γέγονεν, ἀλλὰ κατὰ δύναμιν ζωῆς ἀκαταλύτου· μαρτυρεῖ γὰρ ὅτι σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ. ἀθέτησις μὲν γὰρ γίνεται προαγούσης ἐντολῆς διὰ τὸ αὐτῆς ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελές· οὐδὲν γὰρ ἐτελείωσεν ὁ νόμος, ἐπεισαγωγὴ δὲ κρείττονος ἐλπίδος, δι’ ἧς ἐγγίζομεν τῷ Θεῷ». (Ἑβρ. ζ´11-19)
.               Οἱ Νομικὲς θυσίες ἦταν τύποι τῆς Θυσίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ οὐδένα ἐτελείωσαν. Ἡ προηγούμενη ἐντολὴ γιὰ τὴν Νομικὴ λατρεία ἀθετήθηκε, διότι ἦταν ἀσθενὴς καὶ ἀνωφελὴς – ἦταν τύπος. Καὶ ἡ Ἱερωσύνη μετετέθη (δὲν καταργήθηκε κακόμοιροι αἱρετικοί…). Πῶς λοιπὸν ὁ Θεὸς προφητεύει ὅτι τὸ ἀσθενὲς καὶ ἀνωφελὲς θὰ ἐπιστρέψει στὸ μέλλον ;;; Στὸ μέλλον δηλαδὴ ἡ Θυσία τοῦ Χριστοῦ θὰ χάσει τὴν ἀξία της;;;; Συνέλθετε καὶ ἀλλάξτε πορεία.

.         Ἄλλοι πλανεμένοι λέγουν  ὅτι ἡ προφητεία τοῦ Μαλαχία γιὰ ΘΥΣΙΑ καὶ ΘΥΜΙΑΜΑ ἀφορᾶ στὴν λατρεία ποὺὁἈντίχριστος θὰ συστήσει!!! Ἀσφαλῶς καὶ ὁ Ἀντίχριστος θὰ συστήσει λατρεία, ἀλλὰ ὄχι αὐτὴ γιὰ τὴν ὁποία κάνει λόγο ὁ Μαλαχίας –«διότι ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν τὸ ὄνομά μου δεδόξασται ἐν τοῖς ἔθνεσι, καὶ ἐν παντὶ τόπῳ θυμίαμα προσάγεται τῷ ὀνόματί μου καὶ θυσία καθαρά, διότι μέγα τὸ ὄνομά μου ἐν τοῖς ἔθνεσι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ» (Μαλαχ. Α´11) Ἡ Θυσία «ἐν παντὶ τόπῳ» καὶ τὸ Θυμίαμα δὲν ἀφοροῦν τὸν Ἀντίχριστο, διότι ἡ λατρεία τοῦ Ἀντιχρίστου δὲν δοξάζει καὶ δὲν μεγαλύνει τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΚΟΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ ΠΕΡΙ ΑΖΥΜΟΥ ΑΡΤΟΥ-5 «Ἡ ἀναίμακτη θυσία»

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΟΙ ΣΑΜΑΡΕΙΤΕΣ «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» (Κυρ. Η´ Λουκ.)

ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΛΟΙ ΣΑΜΑΡΕΙΤΕΣ
«Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν»

(Λουκ. ι´ 25-37)

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4262, Νοέμβριος 2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.          Ὁ ἱερέας καὶ ὁ λευΐτης ἔδειξαν μιὰ χαρακτηριστικὴ ἀδιαφορία γιὰ τὸν «πλησίον». Καὶ δυστυχῶς ἔχουν μυριάδες ὀπαδοὺς σὲ κάθε ἐποχὴ καὶ κάθε κοινωνικὴ τάξη. Πλούσιοι, μὰ καὶ φτωχοί, ἄνθρωποι ποὺ κατέχουν ἀξιώματα, ἀλλὰ καὶ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ, βλέπουν τὸν πόνο καὶ τὴν δυστυχία τῶν ἄλλων καὶ «ἀντιπαρέρχονται». Στὴν ἐποχή μας οἱ πολλοὶ κλείνονται στὸν ἑαυτό τους. Συχνὰ δὲν ξέρουν ποιὸς μένει δίπλα τους. Ἀπομονώνονται καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸν πόνο ἢ τὸ πρόβλημα ποὺ ἀπασχολεῖ τὸν «πλησίον» τους.

 Α) Ὁ Σαμαρείτης

.          Πόσο διαφορετικὰ ὅμως συμπεριφέρθηκε ὁ Σαμαρείτης τῆς σημερινῆς παραβολῆς! Μόλις βρέθηκε μπροστὰ στὸν μισοπεθαμένο συνάνθρωπό του, χωρὶς νὰ χάση λεπτό, τὸν πλησιάζει καὶ σκύβει ἐπάνω του. Εἶναι ξένος ὁ πληγωμένος καὶ ἄγνωστος. Καὶ μάλιστα Ἰουδαῖος. Θὰ μποροῦσε νὰ τὸν περιφρονήση καὶ νὰ χαρῆ γιὰ τὸ πάθημά του. Ὁ τόπος εἶναι ἔρημος. Οἱ ληστὲς ἴσως βρίσκονται ἀκόμα κάπου ἐκεῖ κοντά. Ὑπάρχει ὁ κίνδυνος νὰ πάθη κι αὐτὸς τὰ ἴδια…
.          Ὁ Σαμαρείτης δὲν ζητάει νὰ τὸν δοῦν οἱ ἄλλοι τὴν ὥρα τῆς φιλανθρωπίας του. Δὲν θέλει νὰ τὸν ἐπαινέσουν, νὰ τὸν προβάλλουν. Δὲν θὰ ἔδινε, φυσικά, λόγο σὲ κανέναν ἂν δὲν σταματοῦσε νὰ βοηθήση, ὅπως οἱ δύο προηγούμενοι. Ἀκόμα, δὲν ἀρκεῖται σὲ εὐχές καὶ ἔκφραση συμπαθείας. Οὔτε ὑπολογίζει τοὺς κόπους ἢ τὸν χρόνο ἢ τὴν ζημιὰ ἀπὸ τὴν καθυστέρηση τῶν ἐργασιῶν του, ἢ τὰ ἔξοδα. Ὅλα αὐτὰ τὰ λησμονεῖ. Μπροστά του εἶναι ὁ ἀδελφὸς ποὺ ἔχει ἀνάγκη βοηθείας. Σκύβει πονετικὰ ἐπάνω του, πλένει τὶς πληγές του μὲ κρασί, τὶς Ἁπαλύνει μὲ λάδι, τὶς δένει πρόχειρα καὶ τὸν μεταφέρει στὸ πανδοχεῖο, ὅπου καὶ πληρώνει.

 Β) Χρειάζονται καὶ σήμερα

.          Καλοὶ Σαμαρεῖτες χρειάζονται καὶ σήμερα. Οἱ πληγωμένοι ἀπὸ ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους ἐχθροὺς εἶναι πολλοί. Γύρω μας, ἴσως καὶ πολὺ κοντά μας, ὑπάρχουν «ἡμιθανεῖς» καὶ πληγωμένοι ἀπὸ τὴν κακία τοῦ κόσμου ἢ ποικίλες συμφορές. Δὲν ὑπάρχει σχεδὸν σπίτι ποὺ νὰ μὴν ἔχη κάποια δοκιμασία. Σὲ ὅλους αὐτοὺς ἂς δείξουμε τόση ἀγάπη, ὅση θέλουμε νὰ μᾶς δείχνουν οἱ ἄλλοι στὶς περιπτώσεις ποὺ βρισκόμασθε σὲ δυσκολίες. «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν», μᾶς τονίζει ὁ Κύριος.
.          Ὁ νομικὸς ρώτησε πῶς θὰ κερδίση τὴν αἰώνια ζωή. Καὶ ὁ Κύριος τὸν παρέπεμψε στὸν ἄνθρωπο τῆς ἀγάπης. Ἡ θρησκεία μας δὲν εἶναι θεωρία. Εἶναι ζωὴ καὶ δράση. Εἶναι θυσία στὸν βωμό τῆς ἀγάπης. «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν», σημαίνει νὰ σκεπτώμασθε τοὺς ἄλλους ὅπως καὶ τὸν ἑαυτό μας! Ποὺ γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχουμε πρέπει νὰ ἀποσπασθοῦμε ἀπὸ τὰ δεσμά μας, τὶς ὑποθέσεις μας, τὸ συμφέρον μας. Ὁ θεόπνευστος λόγος τονίζει: «χαίρειν μετὰ χαιρόντων καὶ κλαίειν μετὰ κλαιόντων». Δηλαδὴ νὰ ζοῦμε μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους. Μὲ τὴν σκέψη τῆς δυστυχίας τους. Νὰ ὑποφέρουμε μὲ τὸν πόνο τους. Ἀλλὰ κι αὐτὸ δὲν ἀρκεῖ. Δὲν φθάνει νὰ συγκινῆσαι μέχρι δακρύων μπροστὰ σὲ μιὰ συμφορά. Πρέπει νὰ πλησιάζης τὸν ἄλλο, τὸν «πλησίον» καὶ νὰ προσφέρης ὅ,τι μπορεῖς. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κάνης τὰ πάντα. Μπορεῖς ὅμως νὰ σπογγίσης μερικὰ δάκρυα, νὰ μαλακώσεις μερικὲς πληγές, νὰ παρηγορήσης μὲ τὴν παρουσία σου, νὰ παρακινήσης καὶ ἄλλους, νὰ προσευχηθῆς.
.          Ἡ ἀγάπη εἶναι προσφορὰ ποὺ πάντα ἔχει καλὸ ἀντίκτυπο καὶ σὲ μᾶς τοὺς ἴδιους ποὺ τὴν προσφέρουμε. Ὠφελούμεθα πρῶτα ἐμεῖς ἀπὸ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης μας. Τὸ ἔργο τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη, ἡ πραγματοποίηση τῆς θείας ἐντολῆς «ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν», εἶναι ἔργο πραγματικὰ θεῖο. Δίνει βαθιὰ ἱκανοποίηση καὶ γεμίζει χαρὰ τὸν ἄνθρωπο τῆς ἀγάπης.

, ,

Σχολιάστε

ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ (Ἀποστολ. ἀνάγν. Κυρ. μετὰ τὴν Ὕψωσιν)

ΣΤΑΥΡΩΘΗΚΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ
«ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με
καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ».

Τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»,
ἀρ. τ. 2051, 1 καὶ 15.09.2012

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Κυριακὴ μετὰ τὴν  Ὕψωσιν σήμερα, καί, καθὼς ζοῦμε ἀκόμη μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς ἑορτῆς τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἀνάλογο εἶναι καὶ τὸ περιεχόμενο τῶν ὕμνων καὶ τῶν ἱερῶν Ἀναγνωσμάτων. Ἀξίζει λοιπὸν νὰ σταθοῦμε ἰδιαιτέρως σ᾽ ἕνα λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἀπὸ τὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα, μὲ τὸν ὁποῖο ἐκφράζει τὴν εὐγνωμοσύνη του γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Ἐσταυρωμένου. Γράφει: «Ἐν πίστει ζῶ τῇ τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ»,  δηλαδὴ ζῶ μὲ τὴν ἔμπνευση καὶ τὴν κυριαρχία τῆς πίστεως στὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ὁ Ὁποῖος μὲ ἀγάπησε καὶ παρέδωσε τὸν Ἑαυτό του γιὰ τὴν σωτηρία μου.
.            Αὐτὸς ὁ συγκλονιστικὸς λόγος τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου μᾶς δίνει τὴν ἀφορμὴ νὰ ὑπογραμμίσουμε πόσο πολὺ ἀγαπᾶ ὁ Κύριος τὸν καθένα μας ξεχωριστὰ καὶ πῶς ὀφείλουμε ἐμεῖς νὰ ἀνταποκριθοῦμε σ᾽ αὐτὴ τὴν θεϊκὴ ἀγάπη.

 1. Θυσιάζεται γιὰ μένα προσωπικὰ

.            Ἀσύλληπτο τὸ μεγαλεῖο τῆς θεϊκῆς ἀγάπης «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν,  ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀποληται, ἀλλ᾽  ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. γ´ 16). Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο τῶν ἀνθρώπων, ὥστε παρέδωσε στὸν θάνατο τὸν μονάκριβο Υἱό του, ὥστε κάθε ἄνθρωπος ποὺ πιστεύει σ᾽ Αὐτὸν νὰ μὴ χαθεῖ, ἀλλὰ νὰ ἔχει αἰώνια ζωή.
.            Αὐτὴ δὲ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκδηλώνεται ὄχι μόνο γενικὰ πρὸς ὅλο τὸν κόσμο ἄλλα καὶ ξεχωριστὰ γιὰ κάθε ἄνθρωπο.  Ἂς θυμηθοῦμε τὴν Παραβολὴ τοῦ ἀπολωλότος προβάτου. Ὁ καλὸς βοσκός, ἂν συμβεῖ καὶ χάσει ἕνα πρόβατο, τρέχει νὰ τὸ ἀναζητήσει. Δὲν ἀδιαφορεῖ οὔτε τὸ ἀφήνει νὰ χαθεῖ, παρ᾽ ὅλο ποὺ ἔχει ἄλλα 99 πρόβατα. Κι ὅταν τὸ βρεῖ, μὲ πολλὴ στοργὴ τὸ παίρνει στοὺς ὤμους του γιὰ νὰ τὸ ἐπαναφέρει μὲ ἀσφάλεια στὸ κοπάδι.  Παρομοίως κι ὁ Κύριος, ὡς καλὸς ποιμένας, δὲν παύει νὰ ἀναζητᾶ τὸ χαμένο πρόβατο, δηλαδὴ τὸν κάθε ἁμαρτωλὸ ἄνθρωπο, γιὰ νὰ τὸν ὁδηγήσει μὲ ἀσφάλεια κοντά του (Λουκ. ιε´  3-7).
.            Αὐτὴν τὴν προσωπικὴ ἀγάπη καὶ στοργικὴ φροντίδα τοῦ Χριστοῦ ἐκφράζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν λέγει: «τοῦ ἀγαπήσαντός με καὶ παραδόντος ἑαυτὸν ὑπὲρ ἐμοῦ». Μὲ ἀγάπησε καὶ σταυρώθηκε γιὰ μένα! Γιὰ μένα!  Ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἐκφράζει κι ὁ ὑμνογράφος τῶν Ἁγίων Παθῶν στὸ γνωστὸ τροπάριο: «Ἐσταυρώθης δι᾽ ἐμὲ ἵνα ἐμοὶ πηγάσῃς τὴν ἄφεσιν … ». Κύριε, σταυρώθηκες γιὰ μένα! Γιὰ νὰ μοῦ χαρίσεις τὴν ἄφεση, τὴν λύτρωση, τὴν σωτηρία …

2. Πῶς θὰ ἀνταποκριθοῦμε

.            Πῶς ὅμως ὀφείλουμε νὰ ἀνταποκριθοῦμε σ᾽ αὐτὴ τὴν θεϊκὴ ἀγάπη;
.            Ἡ καλύτερη ἀνταπόκριση στὴν ἀγάπη τοῦ ἐσταυρωμένου Κυρίου εἶναι νὰ σταυρωθοῦμε κι ἐμεῖς μαζί του. Νὰ νεκρώσουμε δηλαδὴ τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη καὶ τὶς κακὲς ἐπιθυμίες μας. Νὰ πεθάνουμε ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ζήσουμε ἑνωμένοι μὲ τὸν Χριστό.
.            Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ γνώρισε τὸν Κύριο Ἰησοῦ σ᾽ ἐκείνη τὴν θαυμαστὴ συνάντηση στὸν δρόμο πρὸς τὴν Δαμασκό, συγκλονίστηκε ἀπὸ τὴν ἄπειρη ἀγάπη καὶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ζωή του ἄλλαξε ριζικά. Ἀπὸ φοβερὸς διώκτης ἔγινε φλογερὸς Ἀπόστολος. Ἀρνήθηκε τὴν παλαιά του ζωὴ καὶ ἐμπιστεύθηκε τὸν ἑαυτό του στὸν Χριστό. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁμολογοῦσε: «Χριστῷ συνεσταύρωμαι  ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός». Ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μαζὶ μὲ τὸν Χριστό. Λοιπὸν δὲν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιὸς δηλαδὴ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός.
.            Αὐτὴ εἶναι ἡ καλύτερη ἀνταπόκριση στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ: ἡ νέκρωση τοῦ παλαιοῦ κακοῦ ἑαυτοῦ μας. Νὰ θυσιάζουμε δηλαδὴ τὰ ἁμαρτωλὰ θελήματα καὶ τὶς κακὲς συνήθειές μας γιὰ χάρη τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης συμβουλεύει: « Ἂν ἀγαπᾶς ἀληθινὰ τὸν Θεό, σκέψου, πρὶν ἁμαρτήσεις, καλύτερα νὰ πεθάνω, παρὰ νὰ ἀθετήσω τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προδώσω τὴν ἀγάπη του».

* * *

.            Πόση εὐγνωμοσύνη πλημμυρίζει ἀλήθεια τὶς ψυχὲς ποὺ γνωρίζουν καὶ ἐμβαθύνουν στὸν πλοῦτο τῆς θεϊκῆς ἀγάπης! Κύριε, σταυρώθηκες γιὰ μένα! Κι ἐγὼ γιὰ χάρη σου θὰ σταυρώσω τὰ πάθη μου, τὸν κακὸ ἑαυτό μου … Γιὰ νὰ ζήσω μαζί σου αἰώνια!

,

Σχολιάστε

«ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ μὲ τὴν θυσία τους βεβαίωναν ὅτι ὁ ἀντίπαλος δὲν εἶναι ἀνίκητος» (π. Γ. Μεταλληνός)

«ΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΚΑΙ Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ»

Περίληψη Ὁμιλίας τοῦ Πρωτ. π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
τὴν Κυριακή 19.02.2012,

στὴν αἴθουσα ὁμιλιῶν τοῦ Κέντρου Νεότητος
τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας.

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΙΟΓΡ.»: Ἡ μόνη μαρτυρία ποὺ ΑΞΙΖΕΙ καὶ ΠΕΙΘΕΙ (πάνω ἀπὸ τὶς κυκλοφοροῦσες διάφορες ὄμορφες, καλογραμμένες θεολογικὲς καὶ ἄλλες ἰδέες) εἶναι ἡ αὐθεντικὴ μαρτυρία τῆς ΘΥΣΙΑΣ: «Οἱ Ἅγιοι Νεομάρτυρες προέβαλλαν τν συνεπέστερη γι τν ρθοδοξία κα ποτελεσματικότερη ντίσταση στν κατακτητ χωρς θυσίες λλων παρ μόνο το αυτο τους».

.            Στὴν ἀντίσταση τοῦ γένους κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν περιλαμβάνονται οἱ Νεομάρτυρες. Αὐτοὶ προέβαλλαν τν συνεπέστερη γι τν ρθοδοξία κα ποτελεσματικότερη ντίσταση στν κατακτητ χωρς θυσίες λλων παρ μόνο το αυτο τους. Οἱ μάρτυρες τοῦ ὑπόδουλου γένους ξαναζωντάνεψαν μέσα στὴν δουλεία τὴν ἀρχαία χριστιανικὴ παράδοση τοῦ μαρτυρίου. Ἦταν κυρίως νέοι διαφόρων ἐπαγγελμάτων, ποὺ εἴτε προέβαλλαν ἄρνηση στὸν ἐπιβαλλόμενο ἐξισλαμισμό τους, εἴτε τὸν ἀπέβαλλαν μετὰ τὴν ἐξώμοσή τους. Οἱ περισσότεροι ἦταν πρώην ἐξωμότες, ποὺ κάποια στιγμή, μετανοώντας γιὰ τὴν ἄρνησή τους, παρουσιάζονταν δημόσια στὸν τόπο ὅπου εἶχε γίνει ἡ ἀλλαξοπιστία τους καὶ δήλωναν τὴν πίστη τους στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ἐπιστροφή τους στὴν Ἐκκλησία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑποστοῦν μαρτυρικὸ θάνατο.

.            μολογία τους ποσκοποσε στν πόρριψη το κατακτητ κα τν μεση πιβεβαίωση τς περοχς τς χριστιανικς πίστεως. Τὸ μαρτύριό τους δείχνει τὴν συμμετοχὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν ἀντίσταση καὶ τὴν ἑνότητα ὅλου τοῦ γένους ἐναντίον τοῦ τυράννου καὶ ἀποτελεῖ μία γενναία ἀντίσταση κατὰ τοῦ ἐξισλαμισμοῦ. Στὴν ἐπιστροφὴ καὶ ὁμολογία τῶν Νεομαρτύρων συνέβαλλαν ἀποφασιστικὰ οἱ Γέροντες Πνευματικοί τους ποὺ ζοῦσαν στὰ ἁγιορείτικα μοναστήρια, καὶ οἱ ὁποῖοι τοὺς προετοίμαζαν πνευματικά.
.         Ἡ εἰδοποιὸς διαφορὰ μεταξὺ νεομαρτύρων καὶ ἐθνομαρτύρων εἶναι ὅτι οἱ μὲν πρῶτοι προέτασσαν τὴν πίστη ἐνῶ οἱ δεύτεροι ὠθοῦνταν κυρίως ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους στὴν πατρίδα. Ἐπίσης διαφορὰ ὑπάρχει στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ θάνατος τῶν Νεομαρτύρων συνοδεύεται ἀπὸ θαυμαστ γεγονότα, πο ποδεικνύουν τι ατο σαν δοχεα τς χάριτος το Θεο.
.             Οἱ Νεομάρτυρες ἦταν τὸ μόνιμο στήριγμα τῶν ὑποδούλων κυρίως μετὰ τὸ μαρτύριό τους, διότι ἀναγνωρίζονταν ἀμέσως ὡς ἅγιοι ἀπὸ τὸν λαὸ ἀκόμα καὶ πρὶν τὴν ἀνακήρυξή τους ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Ἡ συμβολή τους ἀποδείχθηκε τεράστια. Ἀναγνωρίστηκαν ὡς διακεκριμένοι ἀγωνιστὲς τῆς πίστης καὶ τῆς ἐλευθερίας, ποὺ μὲ τὴν θυσία τους βεβαίωναν ὅτι ὁ ἀντίπαλος δὲν εἶναι ἀνίκητος. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔδινε θάρρος καὶ προετοίμαζε τὸ ὑπόδουλο ἔθνος γιὰ τὴν τελικὴ ἀναμέτρησή του μὲ τὸν κατακτητὴ στὴν ἐπανάσταση τοῦ 1821.

ΠΗΓΗ: im-ka.gr

, , ,

Σχολιάστε

ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΜΗΤΡΙΚΗ ΑΥΤΟΘΥΣΙΑ

ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Φυσικὰ πολλὲς παρόμοιες ἱστορίες ὡς ἡ κατωτέρω εἶναι γνωστὲς καὶ στὴν Ἑλλάδα μὲ μητέρες ἐμπνευσμένες ἀπὸ τὴν Ἁγία Πίστη τοῦ Χριστοῦ. Καὶ φυσικὰ τέτοια παραδείγματα ὑπέρτατης αὐτοθυσίας δὲν ἔχουν θέση στὴν καθημερινὴ λύμανση τῶν βοθροκάναλων ἀλλὰ καὶ στὸ εὐτελισμένο ρεπερτόριο τῶν «σωτήρων» τοῦ τόπου, τῆς χώρας κ.λπ. 

Ἡ ὑπέρτατη θυσία μιᾶς μάνας
– Ἀρνήθηκε τὴν χημειοθεραπεία,
προκειμένου νὰ γεννήσει τὴν κόρη της

.         Ἐνῶ διαγνώστηκε μὲ καρκίνο ἀρνήθηκε νὰ ὑποβληθεῖ σὲ χημειοθεραπεία, ἀφοῦ ἔτσι θὰ σκότωνε τὸ παιδὶ ποὺ κουβαλοῦσε στὴν κοιλιά της.
.         Ἡ 41χρονη γυναίκα ἀπὸ τὴν Ἀμερική, ἡ ὁποία εἶχε διαγνωστεῖ ὡς στείρα, κατάφερε νὰ συλλάβει πρὸς ἔκπληξη τόσο δική της, ὅσο καὶ τῶν συγγενῶν της. Ἡ χαρά της ἦταν μεγάλη μπροστὰ στὰ εὐχάριστα νέα, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν κράτησε πολύ. Λίγες μέρες μετὰ τὴν διάγνωση τῆς ἐγκυμοσύνης, διαγνώστηκε μὲ καρκίνο στὸ κεφάλι καὶ στὸν λαιμό.
.         Ἡ μετάσταση τῶν ὄγκων σὲ ὅλο της τὸ σῶμα ἦταν ραγδαία καὶ ἡ ἴδια ἀρνήθηκε νὰ ὑποβληθεῖ σὲ θεραπεία, προκειμένου νὰ παραμείνει ὑγιὲς τὸ ἔμβρυο. Ὅταν, ὅμως, ἡ καρδιά της σταμάτησε γιὰ λίγο νὰ λειτουργεῖ, οἱ γιατροὶ ἀναγκάστηκαν νὰ τῆς κάνουν καισαρικὴ καὶ νὰ βάλουν τὸ πρόωρο μωρὸ στὴν θερμοκοιτίδα.
.         Ἡ 41χρονη Stacie συνέχισε νὰ παλεύει μιᾶς καὶ ἤθελε νὰ γνωρίσει τὴν κόρη της. Ὁ καρκίνος, ὅμως, «χτύπησε» τὸ ἕνα μάτι τῆς παραλύοντας τοὺς μύες καὶ ἡ ἴδια ἦταν πολὺ ἀδύναμη ὄχι μόνο νὰ δεῖ, ἀλλὰ καὶ νὰ κρατήσει τὸ βρέφος. «Τῆς δείχναμε φωτογραφίες τοῦ μωροῦ καὶ ἔκλαιγε, γιατί ἤθελε νὰ τὸ κρατήσει. Ἤθελα νὰ τὴν βοηθήσω καὶ δὲν μποροῦσα», λέει ὁ ἀδελφός της Ray.
.         Ἡ Stacie κατάφερε νὰ κρατήσει γιὰ μιὰ φορὰ τὴν κόρη της καὶ τρεῖς μέρες μετὰ πέθανε. Ἡ μικρὴ ζεῖ τώρα μὲ τὴν οἰκογένεια τοῦ ἀδελφοῦ τῆς Stacie Ray στὴν Ὀκλαχόμα.

 ΠΗΓΗ: Ἐκκλησία Παναγίας Ἁγίας Νάπας (churchofagianapa.blogspot.com)

, ,

Σχολιάστε

Η ΓΝΗΣΙΑ ΑΓΑΠΗ

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Γ´ ΜΑΤΘ. (03.07.2011)
(Ρωμ. ε΄ 1–10)

Ἀδελφοί, δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχομεν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι᾿ οὗ καὶ τὴν προσαγωγὴν ἐσχήκαμεν τῇ πίστει εἰς τὴν χάριν ταύτην ἐν ᾗ ἑστήκαμεν, καὶ καυχώμεθα ἐπ᾿ ἐλπίδι τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Οὐ μόνον δέ, ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος Ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν.
Ἔτι γὰρ Χριστὸς ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανε. Μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα τις καὶ τολμᾷ ἀποθανεῖν. Συνίστησι δὲ τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός, ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε. Πολλῷ οὖν μᾶλλον δικαιωθέντες νῦν ἐν τῷ αἵματι αὐτοῦ σωθησόμεθα δι᾿ αὐτοῦ ἀπὸ τῆς ὀργῆς.
 Εἰ γὰρ ἐχθροὶ ὄντες κατηλλάγημεν τῷ Θεῷ διὰ τοῦ θανάτου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, πολλῷ μᾶλλον καταλλαγέντες σωθησόμεθα ἐν τῇ ζωῇ αὐτοῦ.

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Ἀδελφοί, ἀφοῦ ἐδικαιωθήκαμε διὰ τῆς πίστεως, ἔχομεν εἰρήνην μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦ ὁποίου ἔχομεν διὰ τῆς πίστεως καὶ τὴν εἴσοδον εἰς τὴν χάριν αὐτήν, εἰς τὴν ὁποίαν στεκόμεθα, καὶ καυχώμεθα διὰ τὴν ἐλπίδα μας εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ καυχώμεθα καὶ διᾶ τὰς θλίψεις, διότι γνωρίζομεν ὅτι ἡ θλῖψις παράγει ὑπομονήν, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμασμένον χαρακτῆρα, ὁ δὲ δοκιμασμένος χαρακτὴρ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς δὲν ντροπιάζει, διότι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ εἶναι χυμένη στὶς καρδιές μας διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου ποὺ μᾶς ἐδόθηκε.
 Διότι ὅταν ἐμεῖς ἤμεθα ἀκόμη ἀδύνατοι, ὁ Χριστὸς ἐπέθανε κατὰ τὸν ὡρισμένον καιρόν, ὑπὲρ τῶν ἀσεβῶν. Διότι μετὰ δυσκολίας θὰ πεθάνῃ κανεὶς δι’ ἕνα δίκαιον· διὰ τὸν ἀγαθὸν ἴσως νὰ τολμήσῃ κανεὶς νὰ πεθάνῃ. Ὁ Θεὸς ὅμως ἀποδεικνύει τὴν ἀγάπην του σ’ ἐμᾶς μὲ τὸ ὅτι, ἐνῷ ἐμεῖς ἤμεθα ἀκόμη ἁμαρτωλοί, ὁ Χριστὸς ἐπέθανε γιὰ μᾶς. Πολὺ περισσότερον λοιπὸν ἀφοῦ ἐδικαιωθήκαμε τώρα διὰ τοῦ αἵματός του, θὰ σωθοῦμε δι’ αὐτοῦ ἀπὸ τὴν ὀργήν.
Διότι ἐάν, ὅταν ἤμεθα ἐχθροί, συμφιλιωθήκαμε μὲ τὸν Θεὸν διὰ τοῦ θανάτου τοῦ Υἱοῦ του, πολὺ περισσότερον, ἀφοῦ συμφιλιωθήκαμε, θὰ σωθοῦμε διὰ τῆς ζωῆς του.

 Η ΓΝΗΣΙΑ ΑΓΑΠΗ
«Συνίστησι τὴν ἑαυτοῦ ἀγάπην εἰς ἡμᾶς ὁ Θεός,

ὅτι ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν
Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε».

.      Στὶς μέρες μας γίνεται κατάχρηση τῆς λέξεως ἀγάπη. Ἡ λέξη ἀγάπη φαίνεται νὰ ἔχει χάσει τὸ ὑπέροχο καὶ μοναδικὸ νόημά της. Ἡ σημερινὴ ὅμως ἀποστολικὴ περικοπὴ μᾶς καθοδηγεῖ νὰ βροῦμε τὸ γνήσιο καὶ ἀληθινὸ νόημα τῆς ἀγάπης. Τὴν οὐσιαστική της σημασία. Μᾶς φέρνει κοντὰ στὴν αἰώνια πηγὴ τῆς γνήσιας ἀγάπης. Μᾶς μιλᾶ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο. Στὴν ἀγάπη αὐτὴ ἀνακαλύπτουμε τὰ χαρακτηριστικὰ στοιχεῖα τῆς πραγματικῆς ἀγάπης.

ΤΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

.      Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τονίζει σήμερα, ὅτι ὁ σταυρικὸς θάνατος τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρξε ἡ μεγαλύτερη ἀπόδειξη τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιά μας. Καὶ τοῦτο, γιατί στὸν θάνατο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποκαλύπτεται ἡ πιὸ μεγάλη θυσία.
.     Ὁ Θεὸς Πατέρας γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου θυσιάζει ὅ,τι πολυτιμότερο εἶχε, τὸν μονογενῆ Υἱό του. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν», γράφει ὀ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης (Ἰω. γ´ 16).
.      Καμιὰ θυσία δὲν εἶναι μεγάλη γιὰ τὴν γνήσια ἀγάπη.Ἡ θυσία εἶναι τὸ ἀσφαλέστερο κριτήριο τῆς ἀγάπης. Μπορομε ν πολογίσουμε τ μέγεθος τς γάπης, ταν δομε τ μέγεθος τς θυσίας. Ὅταν ἀντικρίζουμε τὸν σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ καὶ ὅταν γνωρίζουμε ὅτι ὁ ἐσταυρωμένος Ἰησοῦς εἶναι ὁ μονογενὴς Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, μποροῦμε, ἔστω καὶ λίγο, νὰ νιώσουμε τὸ ἄπειρο «πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος» τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ (Ἐφ. γ´ 18).
.     Ἡ μητέρα, ποὺ θυσιάζει τὴν ἡσυχία της, τὴν ἄνεσή της καὶ εἶναι ἕτοιμη καὶ αὐτὴ τὴν ζωή της νὰ προσφέρει γιὰ τὸ παιδί της, αὐτὴ ἡ μητέρα ἔχει τὴν γνήσια ἀγάπη. Ὁ νέος, ποὺ θεωρεῖ χαρά του νὰ προσφέρει τὸν χρόνο του, τὶς γνώσεις του, τὶς ἱκανότητές του καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ αἷμα του, ἂν χρειαστεῖ, γιὰ τοὺς ἀδελφούς του, γιὰ τὴν Πατρίδα του, γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, αὐτὸς ἔχει τὴν γνήσια ἀγάπη. Στὸ πνεῦμα τῆς θυσίας, ποὺ ἀρχιζει ἀπὸ τὴν πιὸ μικρὴ προσφορὰ καὶ φθάνει ὣς τὴν πιὸ πολύτιμη, βρίσκεται τὸ ἀληθινὸ κριτήριο τῆς γνήσιας ἀγάπης.
.      Θ κούσης πολλς φορς ν σο μιλον γι γάπη. Μ βιαστς ν νοίξης τν καρδιά σου. Προσπάθησε νὰ διακρίνεις πίσω ἀπὸ τὰ λόγια τὴν πραγματικότητα. Νὰ διακρίνεις τὴν διάθεση τῆς θυσίας, τὴν ἀνιδιοτέλεια τῆς προσφορᾶς. Μιὰ ψυχὴ ποὺ ἀγαπᾶ, ἔχει γιὰ χαρακτηριστικό της γνώρισμα τὴν θυσία. Αὐτὴ τὴν ἀγάπη ἔδειξε ὁ Κύριος καὶ γι᾽ αὐτὴν εἶπε τὰ ὑπέροχα ἐκεῖνα λόγια! «Ἐγὼ ἠγάπησα ὑμᾶς. Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ» (Ἰω. ιε´ 13).
.      Ὁ Κύριος μᾶς ὀνομάζει φίλους. Ἡ πραγματικότητα ὅμως εἶναι πολὺ διαφορετική. Κι ἐδῶ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται τὸ ὕψος καὶ

 ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

 τοῦ Χριστοῦ. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὸ τονίζει ἰδιαιτέρως. Ὄχι μόνο φίλοι τοῦ Χριστοῦ δὲν εἴμαστε, ἀλλὰ ἐχθροί του, ἀντιπαλοί του.
.     Εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Τίποτα τὸ ἀξιαγάπητο δὲν ὑπῆρχε σὲ μᾶς, γιὰ νὰ μᾶς ἀγαπήσει ὁ Χριστός. Καὶ ὅμως «ἔτι ἁμαρτωλῶν ὄντων ἡμῶν Χριστὸς ὑπὲρ ἡμῶν ἀπέθανε». Ἐνῶ ἐμεῖς, στὰ χρόνια τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς ἀπιστίας, τὸν ὑβρίσαμε καὶ τὸν ἀρνηθήκαμε καὶ τὸν μισήσαμε, Ἐκεῖνος μᾶς ἀγάπησε. Καὶ ἐὰν σήμερα ποὺ τὸν πιστεύουμε, τὸν ἀγαπᾶμε, δὲν τὸ κάνουμε αὐτὸ ἀπὸ δική μας καλοσύνη. Εἶναι γιατί «Αὐτὸς πρῶτος ἠγάπησεν ἠμᾶς» (Α´ Ἰω. δ´ 19).
.    Αὐτὸ τὸ ὕψος καὶ τὸ μεγαλεῖο παίρνει καὶ ἡ δική μας ἀγάπη κάθε φορα, ποὺ τὴν δείχνουμε ὄχι στοὺς φίλους μας, ἀλλὰ στοὺς ἀντιπάλους μας, στοὺς ἐχθρούς μας.
.     Ὅταν ὁ γείτονάς σου σὲ ἐχθρεύεται καὶ σὺ τὸν ἀγαπᾶς, τότε ἔχεις τὴν γνήσια ἀγάπη. Ὅταν ὁ συνάδελφός σου σὲ δολιεύεται καὶ σὺ τὸν ἀγαπᾶς, τότε ἔχεις τὴν γνήσια ἀγάπη. Ὅταν ἀγαπᾶς τὸν ἐχθρό σου, βρίσκεσαι στὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὶς πηγὲς τῆς μοναδικῆς, τῆς γνήσιας ἀγάπης. Ὁ Κύριος μᾶς τὸ βεβαίωσε: «Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν… καὶ ἔσεσθε υἱοὶ ὑψίστου» (Λουκ. ϛ´ 35).

Διψᾶμε γιὰ ἀγάπη. Γιὰ γνήσια ἀγάπη. Τὴν γνήσια ἀγάπη θὰ τὴν συναντήσουμε, θὰ τὴν σπουδάσουμε, θὰ τὴν χαροῦμε καὶ θὰ τὴν ἀπολαύσουμε μόνο στὴν αἰώνια πηγή της. Στὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Τὴν μοναδική, τὴν γνήσια ἀγάπη.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ΖΩΗ», τ. 4239, 30.06.2011

, ,

Σχολιάστε

«ΑΠΟΚΛΕIΣΤΙΚΟΤΗΣ» ΙΗΣΟΥ XPΙΣTOY (Κυρ. Ε´ Νηστειῶν)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ Ε´ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΝΗΣΤΕΙΩΝ
(Ἑβρ. θ΄ 11-14)

Ἀδελφοί, Χριστὸς παραγενόμενος ἀρχιερεὺς τῶν μελλόντων ἀγαθῶν διὰ τῆς μείζονος καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, οὐ χειροποιήτου, τοῦτ’ ἔστιν οὐ ταύτης τῆς κτίσεως, οὐδὲ δι’ αἵματος τράγων καὶ μόσχων, διὰ δὲ τοῦ ἰδίου αἵματος εἰσῆλθεν ἐφάπαξ εἰς τὰ Ἅγια, αἰωνίαν λύτρωσιν εὑράμενος. Εἰ γὰρ τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων καὶ σποδὸς δαμάλεως ραντίζουσα τοὺς κεκοινωμένους ἁγιάζει πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς καθαρότητα, πόσῳ μᾶλλον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὃς διὰ Πνεύματος αἰωνίου ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ, καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι;

Ἀπόδοση στὴν Νέα Ἑλληνική:
Ἀδελφοί, ὅταν ἦλθε ὁ Χριστὸς ὡς ἀρχιερεύς, τῶν μελλοντικῶν ἀγαθῶν, ἐμπῆκε διὰ τῆς μεγαλυτέρας καὶ τελειοτέρας σκηνῆς, ἡ ὁποία δὲν εἶναι χειροποίητη, δὲν εἶναι δηλαδὴ ἀπὸ τὸν κόσμον τοῦτον· ἐμπῆκε μιὰ γιὰ πάντα εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων ὄχι μὲ αἷμα τράγων καὶ μόσχων ἀλλὰ μὲ τὸ δικό του αἷμα καὶ ἐξησφάλισε αἰωνίαν λύτρωσιν. Διότι ἐὰν τὸ αἷμα τράγων καὶ ταύρων καὶ τὸ ράντισμα μὲ στάχτην ἀπὸ δαμάλι, ἁγιάζῃ τοὺς μολυσμένους, ὅσον ἀφορᾷ τὴν ἐξωτερικὴν καθαρότητα, πόσον περισσότερον τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος, διὰ τοῦ αἰωνίου Πνεύματος, προσέφερε τὸν ἑαυτόν του ἄμωμον θυσίαν εἰς τὸν Θεόν, νὰ καθαρίσῃ τὴν συνείδησίν σας ἀπὸ νεκρὰ ἔργα, ὥστε νὰ λατρεύωμεν τὸν ζωντανὸν Θεόν.

«ΑΠΟΚΛΕIΣΤΙΚΟΤΗΣ» ΙΗΣΟΥ XPΙΣTOY
«Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ … καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑµῶν
ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι»

.         Λέγουν πολλοί: Ὅλα τὰ δίνει ἡ ἐποχή μας στὸν σημερινὸ ἄνθρωπο. Τοῦ ἱκανοποιεῖ κάθε ὑλικὴ ἀνάγκη. Ὑπάρχει ὅμως καὶ κάτι βασικὸ καὶ οὐσιαστικὸ ποὺ ἡ ἐποχή μας δὲν μπορεῖ οὔτε θὰ μπορέση ποτὰ νὰ τοῦ προσφέρη.Ποιὸ εἶναι αὐτό; Ὁ ψυχικὸς καθαρμός, ἡ λύτρωση τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία. Αὐτὸ εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἀποκλειστικὸ ἔργο τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ γιὰ ὅλους τους ἀνθρώπους καὶ ὅλες τὶς ἐποχές. Γι᾽ αὐτὴ τὴν ἀποκλειστικότητα μᾶς μιλάει ἡ σημερινὴ περικοπή, ὅταν λέη: «Τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ … καθαριεῖ τὴν συνείδησιν ὑμῶν ἀπὸ νεκρῶν ἔργων εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι».

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ

.        Πανάρχαιος καὶ πανανθρώπινος ὁ πόθος τοῦ ψυχικοῦ καθαρμοῦ καὶ τῆς λυτρώσεως ὠθοῦσε τοὺς ἀνθρώπους σὲ αἱματηρὲς θυσίες καὶ ὁλοκαυτώματα. «Τὸ αἷμα ταύρων καὶ τράγων» ἔρρεε σὰν ποτάμι στοὺς βωμοὺς καὶ τὰ θυσιαστήρια τῆς γῆς. Καὶ ὅμως οἱ ποταμοὶ αὐτοὶ τῶν αἱμάτων δὲν κατόρθωσαν νὰ καθαρίσουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν ψυχικὸ μολυσμό. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει ὅτι τὸ αἷμα τῶν θυσιαζομένων ζώων ἔδινε μόνο σωματικὸ καθαρισμὸ στοὺς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ μποροῦν ἔτσι νὰ μετέχουν στὴν λατρεία τοῦ Θεοῦ.
.     Ἐκεῖνο, ποὺ καθάρισε ὁριστικὰ καὶ γιὰ πάντα τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς ἁμαρτίας ἦταν τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς «ἑαυτὸν προσήνεγκεν ἄμωμον τῷ Θεῷ» καὶ ἡ θυσία τοῦ αὐτὴ «διὰ τοῦ ἰδίου αἵματoς» ἐξασφάλισε «αἰωνίαν λύτρωσιν» στὸ ἀνθρώπινο γένος. Ὅ,τι δὲν κατόρθωσαν νὰ ἐπιτύχουν τὰ ἑκατομμύρια τῶν θυσιῶν καὶ οἱ ποταμοὶ τῶν αἱμάτων, τὸ ἐπέτυχε «ἐφάπαξ», μία φόρα γιὰ πάντα, ἡ θυσία καὶ τὸ τίμιο αἷμα τοῦ Κυρίου, ποὺ χύθηκε στὸν Σταυρὸ τοῦ Γολγοθᾶ.
.      Ἂς τὸ προσέξουμε αὐτὸ ἰδιαιτέρως. Πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν βρίσκεται ἡ λύτρωση καὶ ὁ ψυχικὸς καθαρμὸς παρὰ μόνο στὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ. Ὡς ἄνθρωποι ἀδύνατοι ἴσως ἔχουμε καὶ ἐμεῖς τὴν συνείδησή μας μολυσμένη ἀπὸ τὰ «νεκρὰ ἔργα» τῆς ἁμαρτίας. Ἴσως καὶ ἡ δική μας ψυχὴ νὰ εἶναι αἰχμαλωτισμένη σὲ κάποιο πάθος, σὲ κάτι ποὺ τὸ ἀπαγορεύει ὁ νόμος καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Καὶ γι’ αὐτὸ νιώθουμε ἔνοχοι. Μόνο Ἕνας μπορεῖ νὰ μᾶς λυτρώση πραγματικά. Εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Ἐσταυρωμένος. «οὐκ ἐστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἠμᾶς» (Πράξ. δ´ 12).

Η ΠΗΓΗ ΤΟΥ ΚΑΘΑΡΜΟΥ

.       Δὲν φθάνει ὅμως αὐτό. Δὲν ἀρκεῖ ν᾽ ἀκούσουμε καὶ νὰ παραδεχθοῦμε τὴν διακήρυξη τῆς ἀποκλειστικότητος τοῦ Χριστοῦ στὸ ἔργο τοῦ ψυχικοῦ καθαρμοῦ καὶ τῆς λυτρώσεως. Χρειάζεται καὶ ἡ ἀποφασιστικὴ πορεία στὴν πηγὴ τοῦ καθαρμοῦ καὶ τὸ λουτρὸ τῆς ψυχικῆς λυτρώσεως. Ὅλοι τὸ γνωρίζουμε. Ἡ ἀγαθότητα καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ μᾶς χάρισε τὰ ἱερὰ καὶ πανσέβαστα Μυστήρια, τὰ ὁποῖα παρέχουν τὸν ψυχικὸ καθαρμὸ καὶ τὴν λύτρωση τοῦ ἀνθρώπου. Τὰ μυστήρια αὐτὰ ἀντλοῦν τὴν χάρη καὶ τὴν δύναμη τῆς λυτρώσεως ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι τὸ ἅγιο Βάπτισμα καθαρίζει καὶ ἀπαλλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ κάθε ἐνοχὴ καὶ τὸν ἀναγεννᾶ πνευματικά. Τὸ μυστήριο τῆς μετανoίας καὶ ἐξομολογήσεως εἶναι ἡ κολυμβήθρα ἡ πνευματική, ποὺ καθαρίζει καὶ πάλι τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὸ Βάπτισμα. Καὶ τὸ ἁγιώτατο μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, στὸ ὁποῖο ὁ πιστὸς κοινωνεῖ «αὐτὸ τὸ τίμιον καὶ πανάγιον Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Κυρίου», παρέχει «ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καὶ ζωὴν τὴν αἰώνιον».
.        Σ᾽ αὐτὰ τὰ ἱερὰ μυστήρια καὶ ἰδίως στὴν ἱερὰ ἐξομολόγηση καὶ τὴν θ. Εὐχαριστία πρέπει νὰ μετέχουμε συχνὰ γιὰ νὰ λυτρωθοῦμε οὐσιαστικὰ καὶ πραγματικά. Κανένας λόγος δὲν πρέπει νὰ μᾶς κρατάη μακρυὰ ἀπὸ τὶς πηγὲς αὐτὲς τοῦ καθαρμοῦ καὶ τῆς ψυχικῆς ἀναγεννήσεως.
.       Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἕνας ἄλλος λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ καθαριστοῦμε ψυχικά. Τὸν σημειώνει ὁ Ἀπόστολος: «Εἰς τὸ λατρεύειν Θεῷ ζῶντι». Γιὰ νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ λατρεύουμε ἀληθινὰ τὸν ζωντανὸ καὶ ἅγιο Θεό μας. Μόνο μὲ καθαρισμένη ψυχὴ καὶ ἅγια χείλη μποροῦμε νὰ πλησιάζουμε τὸν Θεό μας. Ἂς τὸ προσέξουμε αὐτὸ ἰδιαίτερα τὶς μέρες αὐτές. Πῶς θὰ ἀνυμνήσουμε καὶ θὰ λατρεύσουμε τὸν Κύριο τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν καὶ τῆς Ἀναστάσεώς του; Μόνο «ψυχαῖς καθαραῖς καὶ ἀρρυπώτοις χείλεσι», λέει πολὺ ὡραία ἕνα τροπάριο. Ἂς καθαριστοῦμε, λοιπόν, ἀδελφοί.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «ZΩΗ», ἀρ. τ. 4233, 07.04.2011
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

 

 

, ,

Σχολιάστε