Ἄρθρα σημειωμένα ὡς θυμός

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ τοῦ ΣΚΥΛΟΥ

Τὸ πάθημα τοῦ σκύλου

.                 Ὅ,τι καὶ νὰ σοῦ πεῖ ὁ ἀδελφός σου, ὅσο καὶ νὰ σὲ προσβάλει· ὅ,τι κακὸ καὶ νὰ σοῦ κάνει, ἂν θυμώσεις ἐν­αν­τίον του, ὁ θυμός σου θὰ εἶναι ἀδικαιολόγητος, μᾶς συμβουλεύει ὁ Μέγας Βασίλειος στὴ θαυμάσια ὁμιλία του Κατὰ ὀργιζομένων. Καὶ ἐξηγεῖ: Πῶς δὲν εἶναι ἀδικαιολόγητος, τὴ στιγμὴ ποὺ ἄλ­λος εἶναι ὁ δράστης καὶ μὲ ἄλλον ἐσὺ ἀγανακτεῖς; Κάνεις αὐτὸ ποὺ κάνουν οἱ σκύλοι: κυνηγοῦν καὶ δαγκώνουν τὶς πέτρες ποὺ τοὺς πετᾶνε, καὶ δὲν ἀσχολοῦνται καθόλου μὲ αὐτὸν ποὺ τὶς ἔριξε. Αὐτὸς ποὺ γίνεται ὑποχείριο εἶναι ἀ­ξιολύπητος, ἐνῶ αὐτὸς ποὺ πραγματι­κὰ ἐνεργεῖ τὸ κακό, εἶναι ἀξιομίσητος. Σ᾿ αὐτὸν νὰ στρέψεις τὸν θυμό σου, στὸν ἀνθρωποκτόνο, στὸν πατέρα τοῦ ψεύδους (βλ. Ἰω. η´ 44), στὸν ἐργάτη τῆς ἁ­μαρτίας· ἐνῶ τὸν ἀδελφὸ νὰ τὸν συμπαθήσεις, διότι ἂν ἐπιμείνει στὴν ἁμαρτία, θὰ παραδοθεῖ μαζὶ μὲ τὸν διάβολο στὸ αἰώνιο πῦρ τῆς κολάσεως (ΕΠΕ 6, 180-182).
.              Τί μᾶς διδάσκει ἐδῶ ὁ μεγάλος αὐτὸς Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας; Ὅτι ὅταν θυμώνουμε ἐναντίον τῶν συνανθρώπων μας ποὺ μᾶς προκαλοῦν, παθαίνουμε αὐτὸ ποὺ παθαίνει ὁ σκύλος ὅταν τοῦ πετάξουν πέτρα. Καὶ βέβαια ὁ σκύλος εἶναι ζῶο, δὲν ἔχει λογικό. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ ζητηθοῦν εὐθύνες γιὰ τὴν πράξη του. Ἐξάλλου ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ σκύλος δὲν θυμώνει μὲ τὴν πέτρα. Ἁπλῶς τὸ νὰ τοῦ ρίξει κάποιος πέτρα ἢ ἄλλο ἀντικείμενο, ἀποτελεῖ γι᾿ αὐτὸν ἐρέθισμα γιὰ ἄσκηση, νὰ τὸ κυνηγήσει καὶ νὰ τὸ δαγκώσει. Ὡστόσο ὁ ἅγιος Πατὴρ χρησιμοποιεῖ αὐτὴν τὴν εἰκόνα ἀπὸ τὴ φύση γιὰ νὰ μᾶς διαφωτίσει ὅτι, ὅταν θυμώνουμε, οὐσιαστικὰ «παίζουμε τὸ παιχνίδι τοῦ διαβόλου», ὅπως λέμε.
.               Μὲ ἄλλα λόγια μᾶς συμβουλεύει: Μὴ θυμώνεις ἐναντίον αὐτοῦ ποὺ σὲ προσ­βάλλει ἢ σὲ ἀδικεῖ. Δὲν ἀξίζει. Δὲν εἶναι λογικό. Διότι αὐτὸς ὁ συνάνθρωπός σου εἶναι θύμα. Εἶναι θύμα τοῦ διαβόλου. Βλάπτει τὴν ψυχή του. Καὶ ἂν δὲν μετανοήσει, θὰ καταλήξει στὴν αἰώνια κόλαση. Λυπήσου τον, συμπάθησέ τον στὸ κατάντημά του.
.            Μὲ ἄλλον νὰ θυμώσεις: μὲ τὸν διάβολο, τὸν ἀμετανόητο ἀποστάτη, τὸν ἐφευρέτη τῆς ἁμαρτίας, ποὺ διψᾶ τὴν ἀπώλειά μας, ποὺ συνεχῶς βάζει σκάνδαλα καὶ τρικλοποδιὲς καὶ δημιουργεῖ ἀφο­ρμές, ὥστε οἱ ἄνθρωποι νὰ χάνουν τὴν εἰρήνη τους, νὰ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν ἀγάπη, νὰ μαλώνουν μεταξύ τους, νὰ κρατοῦν κακία, νὰ ἐκδικοῦνται· νὰ γίνονται ὑποχείριά του καὶ νὰ κολάζουν τὴν ψυχή τους. Μ᾿ αὐτὸν νὰ θυμώσεις, μὲ τὰ σκοτεινά του ἔργα, μὲ τὴ βλαπτική του ἐνέργεια, μὲ τὸν φθόνο καὶ τὸ μίσος του ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων.
.               Γι᾿ αὐτὸ μᾶς ἔδωσε τὸν θυμὸ ὁ Θεός, ἐξηγεῖ σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς ὁμιλίας του ὁ Ἅγιος (βλ. ΕΠΕ 6, 176). Εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ στὴ φύση μας, εἶναι τὸ νεῦρο τῆς ψυχῆς μὲ τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ ἀποστρεφόμαστε σταθερὰ τὸ κακὸ καὶ νὰ τρέχουμε πρὸς τὸ ἀγαθό.
.                Ἂς θυμώσουμε μὲ νηφάλιο θυμό, μὲ θυμὸ εὐλογημένο καὶ εἰρηνοποιὸ κατὰ τοῦ κοινοῦ ἐχθροῦ μας καὶ ἂς τοῦ ποῦ­με: «Ἒ ὄχι! Δὲν θὰ σοῦ κάνω τὸ χατίρι! Μὲ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ πέσω στὴν παγίδα ποὺ μοῦ στήνεις. “Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ” (πρβλ. Ματθ. δ´ 10). Φύγε ἀπὸ τὸν δρόμο μου. Δὲν θὰ μὲ χωρίσεις ἀπὸ τὸν Κύριό μου μὲ τοὺς πειρασμούς σου».
.               Στὴ δύσκολη ὥρα τοῦ πειρασμοῦ ἂς ἀγωνισθοῦμε νὰ διατηρήσουμε τὴν ψυχραιμία μας. Ἂς μάθουμε νὰ ἀντιμετωπίζουμε μὲ ἄλλο μάτι τὰ ὅσα μᾶς συμβαίνουν· νὰ τὰ ἀντιμετωπίζουμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἂς προσπαθήσουμε νὰ διακρίνουμε στὴν ἐμπαθὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἄλλου τὴν ἐπήρεια τῶν δαιμόνων, τὸν τραυματισμὸ τῆς ψυχῆς του, τὸν ξεπεσμὸ στὸν ὁποῖο παρασύρεται. Ἂς θυμηθοῦμε τὴν εἰκόνα τοῦ σκύλου. Ἂς ἀνασύρουμε στὴ μνήμη μας σχετικὲς προτροπὲς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅπως: «Μὴ νικῶ ὑπὸ τοῦ κακοῦ, ἀλλὰ νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν» (Ρωμ. ιβ´ 21).
.             Βέβαια κάτι τέτοιο δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο. Μᾶς τὸ διδάσκει ἡ κοινὴ πείρα. Ὅλοι ἔχουμε τὸν ἐγωισμό μας, ὁ ὁποῖος ὅταν θιχθεῖ, ἐρεθίζεται, ἐξεγείρεται. Ταράζει τὸ ἐσωτερικό μας καὶ ζητᾶ βίαιη ἀνταπάντηση καὶ ἀνταπόδοση. Ποιὸς ἀπὸ μᾶς δὲν ἔχει νιώσει νὰ σαλεύει μέσα του αὐτὸ τὸ θηρίο; Ποιὸς μπόρεσε μὲ εὐκολία νὰ τὸ ὑποτάξει καὶ νὰ τὸ χαλιναγωγήσει; Ἀλλὰ καὶ ποιὸς σώθηκε χωρὶς νὰ ἱδρώσει καὶ νὰ κουραστεῖ;
.               Τὰ λόγια τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν ἁγίων θεοφόρων Πατέρων εἶναι φῶτα στὴ ζωή μας, ποὺ μᾶς ἀποκαλύπτουν τὴν ἀληθινὴ διάσταση τῶν πραγμάτων, τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας, τῆς εἰρήνης, τῆς ταπεινώσεως, τῆς ἀγάπης. Ἂς ἐκτιμήσουμε τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἂς ἀγωνιζόμαστε νὰ ἀνταποκρινόμαστε, νὰ τὰ ἐφαρμόζουμε. Μποροῦμε. Διότι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἀποκάλυψε μόνο τὸ θέλημά Του. Μᾶς χορηγεῖ καὶ τὴ Χάρη Του γιὰ νὰ τὸ ἐφαρμόζουμε.

ΠΗΓΗ: osotir.org

Σχολιάστε

«ΕΙΣΑΙ ΠΑΛΙΟΓΕΡΟΣ»

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο

τοῦ Γέρ. Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου
«Ὁ Γέροντάς μου,
Ἰωσὴφ ὁ Ἡσυχαστὴς καὶ Σπηλαιώτης»
ἔκδ. Ἱ. Μονῆς Ἁγ. Ἀντωνίου Ἀριζόνας 2014
σελ. 72-74

Ἠλ. στοιχειοθεσία «Χριστιανικῆς Βιβλιογραφίας»

.           Κάποια μέρα, στὰ Κατουνάκια, ἕνας γείτονας μοναχός, Κρητικὸς στὴν καταγωγή, ἄρχισε νὰ φωνάζῃ καὶ νὰ βρίζῃ ἄδικα τὸν Γερο-Ἐφραίμ, γιὰ κάποιο ὁροθέσιο κοντὰ στὴν καλύβη τους.
— Εἶσαι παλιόγερος, εἶσαι τέτοιος, εἶσαι τέτοιος…
.           Τοῦ ’λεγε, καὶ ὁ Γερο-Ἐφραίμ, ἐπειδὴ ἦταν πολὺ πράος καὶ ἁπλὸς δὲν ἤθελε νὰ ἀπαντήσῃ καὶ γι’ αὐτὸ φώναζε:
— Τί τραβάω ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο! Τί τραβάω ἀπ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο!
.           Ὁ Φραγκίσκος, νέος τότε μὲ ζωντανὰ τὰ πάθη ἀκόμα μέσα του, μόλις εἶδε τὸ σκηνικὸ ἄναψε ἀπὸ τὸν θυμό. Σκέφθηκε νὰ βγῇ ἔξω ἀγανακτισμένος καὶ νὰ «τακτοποιήσῃ» τὸν ἀγενῆ γείτονα, διότι ἄδικα στενοχωροῦσε τὸν Γέροντά του.
.           Ἡ καρδιὰ τοῦ νεαροῦ ὑποτακτικοῦ ἄρχισε νὰ κτυπάῃ γρήγορα, τὸ αἷμα νὰ βράζῃ καὶ ὁ νοῦς νὰ θολώνῃ, διότι ἦταν ἐκ φύσεως λίαν θυμώδης. Ὁ λογισμὸς τοῦ ἔλεγε: «Βγὲς ἔξω καὶ κτύπα τον!»
.           Κατάλαβε ὅμως πώς, ἐὰν ἔβγαινε ἔξω, δὲν μποροῦσε νὰ προβλέψῃ ποῦ θὰ ἔφθανε. Σὰν ἀνδρεῖος καὶ ὁρμητικὸς ποὺ ἦταν, θὰ ἔκανε μεγάλη ζημιά. «Ἂν βγῶ ἔξω τώρα, δὲν μοῦ γλυτώνει!» ἔλεγε μέσα του. Γι’ αὐτὸ μόλις εἶδε τὸν κίνδυνο κρατήθηκε καὶ ἀμέσως ἔτρεξε μέσα στὸ παρεκκλήσι τοῦ Εὐαγγελισμοῦ. Ἔπεσε ξαπλωτὸς μέσα στὸ πάτωμα τοῦ ναοῦ καὶ μὲ δάκρυα καὶ λυγμοὺς ἄρχισε νὰ ἐπικαλῆται τὴν Παναγία μας νὰ τὸν συγκρατήσῃ ἀπὸ κάποια ἀκραία συμπεριφορά.
Βοήθα με! Βοήθα με, τώρα, Παναγιά μου, νὰ μὴ βγῶ ἔξω! Βοήθα με Χριστέ μου, σῶσε με. Διότι ἂν βγῶ ἔξω τώρα, δὲν ξέρω τί θὰ γίνῃ. Βοήθα με, σῶσε με, κατεύνασε τὸ πάθος.
.           Κλαίγοντας καὶ ὀδυρόμενος βρέχοντας τὸ ἔδαφος μὲ τὴν πλημμύρα τῶν δακρύων του, τὸ πάθος τοῦ θυμοῦ ὑποχώρησε καὶ ὁ νεαρὸς ὑποτακτικὸς ἠρέμησε καὶ λογικεύθηκε. Καὶ ἀφοῦ εἰρήνευσε, βγῆκε ἔξω καὶ τακτοποίησε τὸ πρᾶγμα μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ γλυκύτητα:
— Ἔ, δὲν εἶναι καὶ τίποτε σπουδαῖο. Δὲν ἤρθαμε ἐδῶ νὰ κληρονομήσουμε καλύβες καὶ ἐλιὲς καὶ βράχια. Ἐδῶ ἤρθαμε γιὰ τὴν ψυχή μας, ἤρθαμε γιὰ ἀγάπη. Ἂν χάσουμε τὴν ἀγάπη, χάσαμε τὸν Θεό. Αὐτὰ θὰ τ’ ἀφήσουμε, ἀλλὰ τὴν ἀγάπη θὰ τὴν πάρουμε καὶ θὰ πάρουμε καὶ τὸ μῖσος. Καὶ τί βγαίνει, Γέροντα, ἐμεῖς ἀφήσαμε γονεῖς, ἀφήσαμε τόσα καὶ τόσα καὶ τώρα θὰ μαλώνουμε γι’ αὐτό, θὰ γίνουμε ρεζίλι «Ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις» καὶ σ’ ὅλη τὴν κτίσι;
.           Καὶ ἔτσι ὁ ἄξεστος μοναχὸς ὑποχώρησε. Καὶ ὁ Γέροντας Ἰωσὴφ ἐκ τῶν ὑστέρων ὡμολογοῦσε: «Ἂν δὲν κυριαρχοῦσα στὸν θυμό μου ἐκείνη τὴ μέρα, ἴσως καὶ νὰ σκότωνα τὸν μοναχό, γιατί εἶχα τόση ἀνδρεία καὶ δύναμι μέσα μου, ποὺ μποροῦσα νὰ τὰ βάλω μὲ δέκα καὶ νὰ τοὺς νικήσω. Ἔτσι ἦταν ἡ πρώτη νίκη ποὺ ἔκανα στὸ ἀρχικό μου στάδιο. Ἀπὸ τότε ἔνοιωσα τὸν θυμό, τὴν ὀργὴ νὰ ἔχῃ πέσει, νὰ μὴν ἔχῃ αὐτὴ τὴν ἔντασι».

, ,

Σχολιάστε

Ο ΘΥΜΟΣ ΣΚΟΤΩΝΕΙ (Ἡσυχασμὸς καὶ Ἰατρικὴ “συμφωνοῦν”)

«Ὅταν σο λθει θυμός,
κλε
σε τ
στόμα δυνατά».
(Γέρων
ωσφ  συχαστς)

(ἀποσπάσματα σὲ νεοελληνικὴ ἀπόδοση
ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἔκφρασις Μοναχικῆς ἐμπειρίας»,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Φιλοθέου, Ἅγ. Ὄρος)

.                  Γράφεις γιὰ τὸ θυμὸ στὴν καρδιὰ τοῦ ἀνόητου. Ὁ θυμὸς ἀπὸ μόνος του, εἶναι φυσικός. Ὅπως τὰ νεῦρα στὸ σῶμα. Εἶναι καὶ αὐτὸς νεῦρο ψυχῆς. Καὶ ὀφείλει νὰ τὸν μεταχειρίζεται ὁ καθένας ἐναντίον τῶν δαιμόνων, ἀνθρώπων αἱρετικῶν, καὶ σὲ ὅσους τὸν ἐμποδίζουν ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν δὲ θυμώνεις κατὰ τῶν ὁμοψύχων ἀδελφῶν ἢ γίνεσαι ἐκτὸς ἑαυτοῦ, χαλᾶς τὰ ἔργα τῶν χεριῶν σου, γνώριζε ὅτι πάσχεις ἀπὸ κενοδοξία καὶ κάνεις παράχρηση τοῦ νεύρου τῆς ψυχῆς. Ἀπαλλάσσεσαι δὲ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς ὅλους καὶ τὴν ἀληθινὴ ταπείνωση.
.                  Γι’ αὐτό, ὅταν σοῦ ἔλθει θυμός, κλεῖσε τὸ στόμα δυνατὰ καὶ μὴ μιλήσεις σ’ αὐτὸν ποὺ σὲ βρίζει ἢ σὲ ἀτιμάζει ἢ σὲ ἐλέγχει ἢ μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ χωρὶς λόγο σὲ πειράζει. Καὶ αὐτὸς σὰν τὸ φίδι θὰ στρίψει μέσα στὴν καρδιά, θὰ ἀνέβει μέχρι τὸ λαιμό, καὶ ἀφοῦ δὲν θὰ τοῦ δώσεις διέξοδο θὰ πνιγεῖ καὶ θὰ σκάσει. Καί, ὅταν αὐτὸ ἐπαναληφθεῖ λίγες φορές, θὰ λιγοστέψει καὶ θὰ πάψει τελείως.
.                  Ἐπειδὴ ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος λογικὸς καὶ ἥμερος, διορθώνεται ἀσυγκρίτως καλύτερα μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ἥμερο τρόπο, παρὰ μὲ τὸν θυμὸ καὶ τὴν ἀγριότητα.
.                  Αὐτὸ τὸ βρῆκα καὶ ἐγὼ μετὰ ἀπὸ πολλὴ καὶ μεγάλη δοκιμασία. Μὲ τὸ καλὸ καὶ μὲ τὴν ἀγάπη μπορεῖς νὰ κάνεις πολλοὺς νὰ ἡμερέψουν. Καὶ ἂν κανεὶς εἶναι καλοπροαίρετος, τὸν κάνεις γρήγορα νὰ συμμορφωθεῖ, νὰ γίνει Ἄγγελος τοῦ Θεοῦ.
.                  Λοιπὸν αὐτὸ λέω σὲ σένα καὶ σὲ ὅλους: Ποτὲ μὲ θυμὸ μὴ ζητᾶτε νὰ διορθώνετε, διότι πειρασμὸς τὸν πειρασμὸ δὲν βγάζει· ἀλλὰ μὲ ταπείνωση καὶ ἀγάπη εἰλικρινῆ. Ὅταν βλέπεις ὅτι ὑπάρχει θυμός, ἄφησε πρὸς στιγμὴν τὴν διόρθωση. Καὶ ὅταν δεῖς ὅτι πέρασε ὁ θυμὸς καὶ ἦλθε εἰρήνη καὶ λειτουργεῖ χωρὶς πάθος ἡ διάκριση, τότε λὲς τὰ ὠφέλιμα.
.                  Ποτὲ δὲν εἶδα ἐγὼ νὰ γίνει διόρθωση μὲ θυμό, ἀλλὰ πάντοτε μὲ ἀγάπη. Τότε καὶ ὁ νουθετούμενος θυσιάζεται. Λοιπὸν ἔτσι νὰ κάνετε. Πάρε παράδειγμα ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό σου. Πότε ἡμερεύεις; Μὲ τὶς ὕβρεις, ἢ μὲ τὴν ἀγάπη;
.                  Καὶ δὲν θαυμάζεις τὸν λόγο ποὺ λέγει ἐκεῖνος ὁ Ἅγιος στὸ Γεροντικὸ “ὅτι ὁ θυμώδης καὶ ὀργίλος ἄνθρωπος, καὶ νεκρὸν ἀκόμη ἐὰν ἀναστήσει, δὲν εἶναι δεκτὸς στὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ”;
.                  Λὲς ὅτι σέβεσαι τοὺς λόγους μου. Δοκίμασε λοιπὸν ἐὰν ἀληθεύει αὐτό, νὰ κάνεις αὐτὰ ποὺ σοῦ γράφω. Πνίξε τὸ πάθος, ὅταν ἔλθει νὰ σὲ πνίξει αὐτό. Κράτα τὸ φίδι μέσα κλειστὸ μία καὶ δύο καὶ πολλὲς φορές, καὶ ἀμέσως θὰ βρεῖς τὸ δρόμο τῆς χαρᾶς καὶ τῆς νίκης. Καὶ τότε θὰ ἐνεργήσουν ἀμέσως οἱ προσευχὲς ποὺ κάμνω γιὰ σένα. Καὶ ἀφοῦ νικηθεῖ ἡ μητέρα, καταπίπτει ὅλο τὸ σμῆνος τῶν θυγατέρων, ποὺ γεννᾶ ὁ θυμός. Διότι τὰ κύρια πάθη, ποὺ γεννοῦν ὅλα τὰ ἄλλα, εἶναι θυμὸς καὶ ἐπιθυμία,
.                  Λοιπόν, πνίξε μὲ ὅλη σου τὴ δύναμη τὸν θυμό, κάθε στιγμὴ ποὺ θὰ κινηθεῖ, καὶ θὰ τὸν βρεῖς τὴν ἑπομένη φορὰ ἀσθενέστερο. Καὶ πάλιν ἐξακολούθησε νὰ τὸν κτυπᾶς καὶ νὰ τοῦ κόβεις τὸ κεφάλι, ὅταν τὸν δεῖς νὰ σηκώνει κεφάλι καὶ σὲ λίγο θὰ δημιουργηθεῖ ἡ ἀταραξία ποὺ εἶναι ὁ καρπὸς τῆς μακροθυμίας. Μετὰ ἀκολουθεῖ εἰρήνη καὶ χάρις, καὶ ὅλα τὰ ἄλλα ἀγαθά.
.                  Ἀντιστάσου λοιπὸν μὲ ἀντίρρηση. Μὴν ἀφήνεις τοὺς λογισμοὺς νὰ εἰσέρχονται, ἀλλὰ πολέμησε μὲ τὴν προσευχή. Πολέμησε μὲ ἀνδρεία καὶ ὄχι μὲ χαυνότητα. Καὶ ἀμέσως παραλύουν. Καὶ κάνοντας ἔτσι θὰ ἀνθήσει τὸ ἄνθος τῆς καθαρότητας καὶ ἁγνείας, καὶ θὰ χαίρεται ἡ ψυχή σου χαρὰ ἀνεκλάλητη καὶ θὰ ἔχεις πληροφορία ὅτι ἀπὸ τώρα σοῦ ἑτοιμάσθηκε τόπος τῆς ἀναπαύσεως.

ΠΗΓΗ: gerontesmas.com (ἀπὸ ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ)

Τ ξέσπασμα θυμο κταπλασιάζει τν κίνδυνο μφράγματος

.                 Ὁ κίνδυνος ἐμφράγματος εἶναι 8,5 φορὲς μεγαλύτερος μέσα στὸ πρῶτο δίωρο μετὰ ἀπὸ ἕνα ξέσπασμα ἔντονου θυμοῦ, σύμφωνα μὲ μία νέα αὐστραλιανὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα. Οἱ ἐρευνητές, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν δρα Τόμας Μπάκλεϊ τοῦ Πανεπιστημίου καὶ τοῦ Βασιλικοῦ Νοσοκομείου τοῦ Σίδνεϊ, ποὺ ἔκαναν τὴ δημοσίευση στὸ περιοδικὸ «European Heart Journal» τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑταιρείας Καρδιολογίας, μελέτησαν -μὲ τὴ βοήθεια στεφανιαίας ἀγγειογραφίας- 687 ἀσθενεῖς ποὺ εἶχαν εἰσαχθεῖ σὲ νοσοκομεῖο λόγῳ πιθανοῦ ἐμφράγματος. Ἡ μελέτη ἔδειξε ὅτι ἕνα ἐπεισόδιο συνηθισμένου θυμοῦ δὲν αὐξάνει τὸν κίνδυνο ἐμφράγματος. Ὅταν ὁ θυμὸς ὅμως εἶναι ἀσυνήθιστα ἔντονος, τότε ὁ καρδιαγγειακὸς κίνδυνος τουλάχιστον ὀκταπλασιάζεται. Οἱ ἐρευνητὲς διαπίστωσαν μὲ τὴν ἀγγειογραφία τὸ ὀξὺ μπλοκάρισμα τῶν στεφανιαίων ἀρτηριῶν, ποὺ μπορεῖ νὰ συμβεῖ μετὰ ἀπὸ περιστατικὰ πολὺ ἔντονου θυμοῦ.
.                 Ἡ μελέτη ἐπιβεβαιώνει αὐτὸ ποὺ ἔχουν δείξει ἄλλες ἔρευνες, ἀλλὰ καὶ ἡ κοινὴ ἐμπειρία, ὅτι ντονος θυμς μπορε ν πυροδοτήσει μφραγμα το μυοκαρδίου. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν θυμό, καὶ τὸ ἔντονο ἄγχος μπορεῖ νὰ δράσει ἀνάλογα. Ἡ μελέτη δείχνει ὅτι αὐξάνεται ἕως 9,5 φορὲς ὁ κίνδυνος ἐμφράγματος δύο ὧρες μετὰ ἀπὸ ἕνα ὀξὺ ἐπεισόδιο ἔντονου ἄγχους. Οἱ ἐρευνητὲς ἀνέφεραν μία ποικιλία παραγόντων ποὺ εὐθύνονται γιὰ τὸν ἔντονο θυμό, κυρίως οἱ διαπληκτισμοὶ μὲ ἄλλα μέλη τῆς οἰκογένειας, μὲ φίλους, μὲ συναδέλφους στὴ δουλειὰ ἢ κατὰ τὴν ὥρα τῆς ὁδήγησης. Τὰ ξεσπάσματα θυμοῦ στὴν οἰκογένεια καὶ στὴ δουλειὰ φαίνεται νὰ εἶναι τὰ πιὸ ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν πρόκληση ἐμφράγματος.
.                 Ὅπως εἶπε ὁ Τόμας Μπάκλεϊ, ὁ κίνδυνος αὐξάνει, ἐπειδὴ λόγῳ τοῦ ἔντονου θυμοῦ ἐπιταχύνεται ἡ λειτουργία τῆς καρδιᾶς καὶ αὐξάνεται ἡ πίεση τοῦ αἵματος, πράγμα ἐπιβαρυντικό, ἰδίως ἂν ὑπάρχει ἤδη στένωση ἀρτηρίας καὶ τάση γιὰ θρόμβωση σὲ ἕναν ἄνθρωπο.
.             Ὅσοι θυμώνουν εὔκολα, σύμφωνα μὲ τοὺς ἐρευνητές, πρέπει νὰ ἐλέγχουν συχνὰ τὴν πίεσή τους καὶ ἐπίσης καλὰ θὰ ἔκαναν νὰ κόψουν τὸ τσιγάρο.

 

ΠΗΓΗ: medicalnews.gr

 

 

 

 

 

,

Σχολιάστε

Η ΣΚΛΗΡΟΚΑΡΔΙΑ « Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ θυμώνεις μὲ τοὺς ἄλλους. Δύσκολο εἶναι νὰ θυμώνεις μὲ τὸν ἑαυτό σου». (Ἁγ. Λουκᾶ Ἀρχιεπ. Συμφερουπόλεως)

Κυριακὴ ΙΑ´ Ματθαίου (Ματθ. ιη´ 23-35)
 Περὶ σκληροκαρδίας

Ἁγ. Λουκᾶ τοῦ ἰατροῦ, Ἀρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως Κριμαίας

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ἁγ. Λουκᾶ ἐπισκόπου Κριμαίας
Λόγοι καὶ ὁμιλίες»-Τόμος Γ´,
ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», Θεσσαλονίκη

.                 Ποιός ἄνθρωπος δὲν θὰ θυμώσει καὶ δὲν θὰ διαμαρτυρηθεῖ ἀκούγοντας τὴν παραβολὴ τοῦ κάκου δούλου, στὸν ὁποῖο ὁ κύριος τοῦ συγχώρεσε ἕνα μεγάλο χρέος, ἐνῶ αὐτὸς δὲν ἤθελε νὰ συγχωρέσει στὸν πλησίον του ἕνα μικρό;
.                 Ταράζεται ἡ καρδιά μας, ὅταν βλέπουμε τὶς χειρότερες ἐκδηλώσεις τῶν παθῶν καὶ τῆς ἁμαρτωλότητας τῶν ἀνθρώπων. Σωστὰ εἶπε ὁ προφήτης Δαβὶδ «Καὶ ἐρρύσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ μέσον σκύμνων, ἐκοιμήθην τεταραγμένος υἱοὶ ἀνθρώπων, οἱ ὀδόντες αὐτῶν ὅπλα καὶ βέλη, καὶ ἡ γλῶσσα αὐτῶν μάχαιρα ὀξεία» (Ψαλ. Νϛ´, 5). Καὶ δὲν τὸ λέει γιὰ τοὺς φονιάδες καὶ τοὺς κακούργους ἀλλὰ γιὰ μᾶς τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους. Ἐμᾶς μᾶς ἀποκαλεῖ λιοντάρια καὶ λέει ὅτι τὰ δόντια μας εἶναι ὄπλα καὶ βέλη καὶ ἡ γλῶσσα ἀκονισμένο σπαθί. Καὶ τὸ σπαθὶ εἶναι ὄργανο τοῦ φόνου.
.                Ἂν ἡ γλῶσσα μας εἶναι σὰν τὸ αἰχμηρὸ σπαθί, τότε μποροῦμε νὰ τὴν χρησιμοποιήσουμε γιὰ νὰ φονεύουμε τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ ὄντως πολλὲς φορὲς τὸ κάνουμε καὶ δὲν θεωροῦμε τοὺς ἑαυτούς μας δολοφόνους. Πληγώνουμε τὴν καρδιὰ τοῦ πλησίον μὲ συκοφαντία καὶ ψέμα, προσβάλλουμε τὴ δική του ἀνθρώπινη ἀξιοπρέπεια, ταράζουμε τὴν καρδιά του μὲ κακολογία, – αὐτὸ δὲν εἶναι πνευματικὸς φόνος;
.                 Ἀκοῦμε πὼς κάποιος ἀπὸ τοὺς γνωστοὺς ἀνθρώπους μοιχεύει καὶ θυμώνουμε μ᾽ αὐτόν. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ θυμώνεις μὲ τοὺς ἄλλους. Δύσκολο εἶναι νὰ θυμώνεις μὲ τὸν ἑαυτό σου. Ἔχουμε δικαίωμα νὰ θυμώνουμε μὲ τοὺς ἄλλους, ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν ἔχουμε τὴν καθαρότητα ποὺ ζητᾶ ἀπὸ μᾶς ὁ Χριστός; Πόσοι ἀπὸ μᾶς δὲν ἔχουν κοιτάξει ποτὲ γυναίκα ἢ ἄνδρα μὲ πόθο; Λίγοι, πολὺ λίγοι. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς κάθε ἀκάθαρτο βλέμμα ποὺ ρίχνουμε στὴ γυναίκα τὸ ὀνομάζει μοιχεία. Καὶ ἂν ἀκόμα δὲν τὴν κάναμε μὲ τὸ σῶμα, στὴν καρδιά μας τὴν εἴχαμε κάνει.
.                 Ἕνας μεγάλος ἱεράρχης, ὁ ἅγιος Τύχων τοῦ Ζαντόνσκ, λέει τὸ ἑξῆς: «Τὶς ἁμαρτίες ποὺ βλέπουμε στοὺς ἄλλους τὶς ἔχουμε καὶ ἐμεῖς». Αὐτὸ εἶναι πολὺ σωστό. Ὅλες οἱ ἁμαρτίες ποὺ βλέπουμε στοὺς ἄλλους ὑπάρχουν καὶ μέσα μας, ἴσως σὲ βαθμὸ πιὸ μικρό, ἀλλὰ ἔχουμε τὸ ἴδιο ἀκάθαρτη καρδιὰ ποὺ ἡ ἀκαθαρσία της φανερώνεται μὲ τὶς προσβολὲς τοῦ πλησίον καὶ τὸ μίσος ἐναντίον του. Τέτοια ἀκαθαρσία ὑπάρχει στὴν καρδιὰ κάθε ἀνθρώπου. Γι᾽ αὐτό, τὸν λόγο τοῦ μεγάλου Ἱεράρχη πρέπει νὰ τὸν θυμόμαστε καὶ νὰ τὸν ἔχουμε πάντα στὴν καρδιά μας. Ὅταν βλέπουμε τὴν ἁμαρτωλότητα τῶν ἄλλων πρέπει νὰ δοῦμε τὴν δική μας καρδιὰ καὶ νὰ ἀναρωτηθοῦμε «Ἐγὼ εἶμαι καθαρὸς ἀπὸ ἁμαρτία, δὲν ὑπάρχει μέσα μου τὸ ἴδιο πάθος ποὺ βλέπω στὸν ἀδελφό μου;»
.                 Πάντα θυμόμαστε αὐτὰ ποὺ μᾶς προκαλοῦν μεγαλύτερη ἐντύπωση. Θυμόμαστε, γιὰ παράδειγμα τοὺς σεισμούς. Καὶ ὅσο πιὸ συμπονετικὴ εἶναι ἡ καρδιά μας τόσο περισσότερο χρόνο θυμόμαστε τὰ δυστυχήματα. Ἐνῶ οἱ σκληρόκαρδοι ἄνθρωποι τὰ ξεχνᾶνε πολὺ γρήγορα.
.                 Δὲν δουλεύουν ἔτσι οἱ σεισμολόγοι. Πάντα ἔχουν στὸ νοῦ τους τοὺς σεισμοὺς καὶ κάθε μέρα κάνουν τὶς ἀνάλογες μετρήσεις. Ἀπ᾽ αὐτοὺς πρέπει νὰ παίρνουμε τὸ παράδειγμα. Ὅπως οἱ σεισμολόγοι πάντα μὲ προσοχὴ παρακολουθοῦν τὶς δονήσεις στὸ ἐσωτερικὸ ἢ τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, τὸ ἴδιο πρέπει ἐμεῖς νὰ παρακολουθοῦμε ἀκούραστα τὶς κινήσεις τῆς δικῆς μας καρδιᾶς καὶ νὰ διώχνουμε ἀπὸ μέσα της κάθε ἀκαθαρσία. Νὰ προσέχουμε τὶς σκέψεις μας, τὶς ἐπιθυμίες, τὰ κίνητρα καὶ τὶς πράξεις. Νὰ τὰ ἀναλύουμε μὲ προσοχὴ ἐξετάζοντας μήπως ὑπάρχει σ᾽ αὐτὰ κάτι ἁμαρτωλό.
.                 Ἂν μιμηθοῦμε τοὺς σεισμολόγους καὶ παρακολουθοῦμε μὲ προσοχὴ τὶς κινήσεις τῆς δικῆς μας καρδιᾶς, τότε θὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν δική μας ἁμαρτωλότητα καὶ τὴν ἀναξιότητα καὶ δὲν θὰ δίνουμε προσοχὴ σ᾽ αὐτὰ ποὺ κάνουν οἱ ἄλλοι καὶ δὲν θὰ τοὺς κατακρίνουμε γι᾽ αὐτὰ ποὺ κάνουν.
.                Προκαλεῖ ἀγανάκτηση ἡ συμπεριφορὰ τοῦ κακοῦ δούλου ποὺ ὁ εὔσπλαχνος κύριος τοῦ ἄφησε μεγάλο χρέος δέκα χιλιάδων ταλάντων καὶ ἐκεῖνος μόλις εἶδε κάποιον ποὺ τοῦ ὄφειλε μόνο ἑκατὸ δηνάρια, τὸν ἔπιασε καὶ ἄρχισε νὰ τὸν σφίγγει. Ὁ φτωχὸς τὸν παρακαλοῦσε καὶ τοῦ ἔλεγε ἴδια λόγια, ποὺ μόλις πρὶν λίγο ὁ ἄσπλαχνος δοῦλος ἔλεγε μπροστὰ στὸν κύριο «Μακροθύμησον ἐπ᾽ ἐμοὶ καὶ ἀποδώσω σοι» (Ματθ. ιη´ 29). Ἀλλὰ ἐκεῖνος δὲν θέλει νὰ περιμένει καὶ βάζει στὴν φυλακὴ τὸν ὀφειλέτη του.
.                 Τί πιὸ ἄδικο μπορεῖ νὰ ὑπάρχει; Εἶναι ἔσχατος βαθμὸς σκληροκαρδίας καὶ ἀσπλαχνίας, εἶναι πλήρης ἀπουσία τῆς εὐσπλαγχνίας, τῆς θέλησης καὶ τῆς ἱκανότητας νὰ ἀφήνει κανεὶς στὸν πλησίον τὰ ὀφειλήματά του. Εἶναι ἡ λήθη ἐκείνης τῆς αἴτησης ποὺ κάθε μέρα ἀπευθύνουμε στὸν Θεό: «Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Δὲν θέλουμε νὰ ἀφήνουμε στὸν πλησίον τὰ ὀφειλήματά του, περιμένουμε ὅμως ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἀφήσει τὰ δικά μας.
.                 Τὴν πιὸ σκοτεινὴ πλευρὰ τῆς ψυχῆς του ἔδειξε αὐτὸς ὁ ἄκαρδος ἄνθρωπος στὸν πλησίον του. Ποιά ἦταν ἡ αἰτία νὰ φερθεῖ τόσο σκληρὰ καὶ νὰ καταπατήσει τὸ δίκαιο; Πρῶτ᾽ ἀπ’ ὅλα ἦταν ὁ ἐγωισμός του, ἡ φιλαυτία του. Λογάριαζε μόνο τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν σκεφτόταν τοὺς ἄλλους, μόνο γιὰ τὸν ἑαυτό του ἤθελε καλό. Ὅλες οἱ σκέψεις καὶ ἐπιδιώξεις του ἦταν στὸ νὰ ἀποκτήσει ὅσο γίνεται πιὸ πολλά. Ἦταν πολὺ μεγάλος ἐγωιστής. Δὲν τοῦ ἀρκοῦσε ὅτι πῆρε ἀπὸ τὸν κύριο δέκα χιλιάδες τάλαντα, δὲν μποροῦσε νὰ ξεχάσει καὶ ἐκεῖνα τὰ ἑκατὸ δηνάρια ποὺ τοῦ χρωστοῦσε ὁ φτωχός.
.                 Ἂς δοῦμε ὅμως τὴν δική μας καρδιά. Δὲν ὑπάρχει ἆραγε μέσα μας σκληροκαρδία καὶ φιλαργυρία; Πόσοι ἀπὸ μᾶς περιφρονοῦν τὰ λεφτὰ καὶ δὲν ἐπιδιώκουν τὸν πλοῦτο; Λίγοι, πολὺ λίγοι. Φιλαργυρία εἶναι ἡ ἁμαρτία τῶν περισσότερων ἀνθρώπων. Ἀγανακτώντας γιὰ τὴν φιλαργυρία τοῦ καλοῦ δούλου, πρέπει μὲ ταπείνωση νὰ παραδεχτοῦμε ὅτι καὶ ἐμεῖς εὐθυνόμαστε γιὰ τὴν ἴδια ἁμαρτία. Στὸ παράδειγμα τοῦ κακοῦ αὐτοῦ δούλου βλέπουμε τὴν χειρότερη ἐκδήλωση τοῦ πάθους τοῦ ἐγωισμοῦ καὶ τῆς φιλαργυρίας. Ὅμως δὲν ἀγαπᾶμε καὶ ἐμεῖς τὸν ἑαυτό μας πιὸ πολὺ ἀπὸ τὸν πλησίον μας; Τηροῦμε ἆραγε τὴν ἐντολὴ «Ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτὸν» (Ματθ. ιθ´ 19);
.                 Ἀγαπᾶμε τὸν ἑαυτό μας καὶ γιὰ τοὺς ἄλλους λίγο νοιαζόμαστε. Αὐτὸ σημαίνει ἐγωισμός, εἶναι τὸ πάθος ποὺ σὲ τέτοια ἄσχημη μορφὴ ἐκδηλώθηκε στὴν περίπτωση τοῦ κακοῦ δούλου. Ἦταν ἄνθρωπος σκληρόκαρδος καὶ ἄσπλαχνος. Ἐμεῖς ὅμως μποροῦμε νὰ ποῦμε γιὰ τὸν ἑαυτό μας ὅτι τηροῦμε τὴν ἐντολὴ τοῦ Χριστοῦ: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν οἰκτίρμων ἐστι;» (Λουκ. ϛ´ 36). Ποιός ἀγαπάει τὸν πλησίον του σὰν τὸν ἑαυτό του; Ποιός τὸν φροντίζει ὅπως φροντίζει τὸν ἑαυτό του; Μόνο οἱ ἅγιοι. Ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ἅγιοι, γιατί ὅλοι ἔχουμε τὰ ἴδια πάθη ποὺ βλέπουμε στοὺς ἄλλους, ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος Τύχων τοῦ Ζαντόνσκ. Πολλὲς φορὲς δὲν δείχνουμε ἔλεος στοὺς ὀφειλέτες μας. Ἀλλὰ ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος λέει: «Ἡ γὰρ κρίσις ἀνέλεος τῷ μὴ ποιήσαντι ἔλεος» (Ἰακ. β´ 13). Νὰ τρομάζουμε ἀκούγοντας αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου, γιατί θὰ ἔχουμε τὴν ἴδια μοίρα μὲ τὸν ἄσπλαχνο δοῦλο, τὸν ὁποῖο ὀργισμένος ὁ κύριος παρέδωσε στοὺς βασανιστές, ὥσπου νὰ ξεπληρώσει ὅλο τὸ χρέος.
.                 Στὸ τέλος τῆς παραβολῆς ὁ Χριστὸς εἶπε «Οὕτω καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος ποιήσει ὑμῖν, ἐὰν μὴ ἀφῆτε ἕκαστος τῷ ἀδελφῷ αὐτὸν ἀπὸ τῶν καρδιῶν ὑμῶν τὰ παραπτώματα αὐτῶν» (Ματθ. ιη´ 35).
.                 Μία ἄλλη φορὰ ὁ Χριστὸς εἶπε «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος, ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν» (Ματθ. ϛ´ 14-15).
.                 Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε νὰ προσευχόμαστε μὲ τὴν προσευχὴ ποὺ ἔδωσε στοὺς μαθητές του, ἡ ὁποία λέει: «Καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Αὐτὰ τὰ λόγια ἐπαναλαμβάνουμε κάθε μέρα. Βλέπετε ὅτι ἡ ἀπαίτηση εἶναι μεγάλη. Δὲν μποροῦμε ὅταν βλέπουμε τὶς κακίες ποὺ κάνουν οἱ ἄλλοι, μόνο νὰ ἀγανακτοῦμε – πρέπει νὰ θυμόμαστε τὸν λόγο: «πρόσεχε σεαυτόν».
.                 Νὰ προσέχεις πάντα τὴν καρδιά σου, τὴν κάθε κίνησή της, ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ ἀσήμαντες ἐκδηλώσεις τῶν παθῶν μέσα της. Ἂς θυμόμαστε πάντα τὸν λόγο τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὴν ἐπιστολὴ πρὸς Ἐφεσίους: «Γίνεσθαι δὲ εἰς ἀλλήλους χρηστοί, εὔσπλαγχνοι, χαριζόμενοι ἑαυτοῖς καθὼς καὶ ὁ Θεὸς ἐν Χριστῷ ἐχαρίσατο ὑμῖν» (Ἐφ. δ´ 32). Πρέπει νὰ συγχωροῦμε τοὺς ἄλλους, ἔτσι ὅπως τὸ εἶπε ὁ Χριστὸς στὸ τέλος τῆς παραβολῆς: μὲ ὅλη τὴν καρδιά.
.                 Ἂς μάθουμε νὰ κάνουμε αὐτὸ ποὺ ζητάει ἀπὸ μᾶς ὁ Χριστὸς – νὰ εἴμαστε σπλαχνικοί, ὅπως εἶναι εὔσπλαγχνος ὁ ἐπουράνιος Πατέρας μας καὶ μὲ ὅλη τὴν καρδιὰ νὰ συγχωροῦμε στὸν πλησίον τὰ παραπτώματά του. Τότε καὶ ἐμᾶς θὰ μᾶς συγχωρήσει ὁ ἐπουράνιος Πατέρας μας. Ἀμήν.

ΠΗΓΗ: faneromenihol.gr

, , , ,

Σχολιάστε

ΚΑΪΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΟΥ;… ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΕΔΩΚΕΣ ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ «Ὅλα αὐτὰ μπαίνουν στὸ μίξερ τοῦ διαβόλου γιὰ νὰ ἐπιφέρουν τὸ κακό».

“ΚΑΪΝ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΕΛΦΟΣ ΣΟΥ;…
ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΕΔΩΚΕΣ ΜΑΧΑΙΡΑΝ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ”

 τῆς ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΣΤΙΑΣ ΛΑΜΙΑΣ

.              Πολλοὶ σκεφτόμαστε τὶς πολιτικὲς καὶ κομματικὲς παραμέτρους ἑνὸς γεγονότος, μίας δολοφονίας. Τὰ αἴτια καὶ τὶς ἀφορμές. Εἶναι καὶ αὐτά. Χρειάζονται γιὰ τὴν ἀνθρώπινη δικαιοσύνη καὶ τὴ δημοκρατία. Τὸ βασικότερο ὅμως εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Χριστός: “Οὐ φονεύσεις”. Καὶ γιὰ νὰ μὴ φονεύσεις, δὲν πρέπει νὰ θυμώνεις καὶ νὰ ὀργίζεσαι. Πρέπει νὰ ξέρεις ποῦ νὰ σταματᾶς τὴν ἀγανάκτησή σου. Αὐτὸ ὅμως δὲν φτάνει. Γιὰ νὰ γίνει ὅλο αὐτὸ χρειάζεται πνευματικὸ καὶ θεολογικὸ ὑπόβαθρο. Ὁ ἄλλος ἄνθρωπος εἶναι δημιούργημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχει μέσα του ἀθάνατη ψυχή, ἡ ὁποία συνεχίζει τὸ αἰώνιο ταξίδι της μετὰ θάνατον. Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀρχή, ἀλλὰ δὲν ἔχει οὐσιαστικὰ τέλος. Τὴν ἀρχή του ὅμως καὶ τὸ βιολογικό του τέλος τὰ καθορίζει μόνο ὁ Θεός. Κανένας ἄνθρωπος δὲν ἔχει τέτοιο δικαίωμα. Ὁ Θεὸς ὁρίζει τὴν ἡμερομηνία τῆς ἐξόδου μας ἀπὸ αὐτὸ τὸν κόσμο ὡς Καρδιογνώστης, παίρνοντας τὸν ἄνθρωπο στὴν κατάλληλη στιγμὴ γιὰ νὰ τὸν σώσει καὶ νὰ τὸν βάλει στὸν Παράδεισο. Ἡ δαιμονικὴ ἐπέμβαση τοῦ ἀνθρώπου στὴ διαδικασία τοῦ θανάτου, πέραν τοῦ πένθους καὶ τῆς ἀπωλείας, συνιστᾶ ἀντιποίηση ἀρχῆς ἔναντι τοῦ Θεοῦ. Ὁ διάβολος ἀσφαλῶς εἶναι ὁ ἀνθρωποκτόνος καὶ αὐτὸς συνδέει τὰ νήματα μίας δολοφονίας ἐκμεταλλευόμενος τὰ πάντα, γιὰ νὰ στείλει τὸν ἄλλον ἀδιάβαστο κυριολεκτικά. Μίση προσωπικά, ἰδεολογίες ἀκραῖες, νοοτροπία τῆς μάζας, ὁμαδικὸ ντοπάρισμα, ψυχολογικὰ προβλήματα, συμβόλαια θανάτου, μειωμένη ἀντίληψη τῆς ζωῆς καὶ τῆς πίστης, προληπτικοὶ πόλεμοι καὶ ἐμφύλιοι σπαραγμοί, ὅλα αὐτὰ μπαίνουν στὸ μίξερ τοῦ διαβόλου γιὰ νὰ ἐπιφέρουν τὸ κακό. Ὁ Θεὸς ἐνίοτε παραχωρεῖ γιὰ τοὺς δικούς Του λόγους. Πάντοτε ὅμως ἰσχύει τὸ ἁγιογραφικό: “ἄνδρα αἱμάτων καὶ δόλιον βδελύσσεται Κύριος” καὶ τὸ σπουδαιότερο, ποὺ εἰπώθηκε τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Κυρίου στὸν ἀπόστολο Πέτρο: “Βάλε τὴ μάχαιρα στὴ θέση της. Μάχαιραν ἔδωκες μάχαιραν θὰ λάβης. Πάντες οἱ λαβόντες μάχαιραν μὲ μάχαιρα θὰ χαθοῦν”. Δηλαδὴ δίπλα ἀπὸ κάθε φονιά, ἀλλὰ καὶ δίπλα στοὺς ἠθικοὺς αὐτουργοὺς τῶν φονιάδων, στὸν ὦμο τους ἀκριβῶς, κάθεται ὁ ἄγγελος τοῦ θανάτου. Πέραν τῶν τύψεων τῆς συνειδήσεως καὶ τοῦ φόβου, πέραν τῆς καταστροφῆς δύο οἰκογενειῶν, ἤδη τὰ πόδια τους ἑτοιμάζονται νὰ βαδίσουν τὴν ὁδὸν τοῦ κοιμητηρίου. Μπορεῖ κάποτε ὄχι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι προσωπικὰ νὰ τιμωρηθοῦν μὲ θάνατο, ἀλλὰ νὰ δοῦν τὸν χάρο σὲ προσφιλῆ τους πρόσωπα καὶ νὰ νιώσουν πιὸ πολὺ στὴν καρδιά τους τὸ μαχαίρι ποὺ ἔμπηξαν οἱ ἴδιοι στὴν καρδιὰ τοῦ ἀδελφοῦ τους. Ὁ Θεὸς ρωτάει πάντοτε ἀπὸ ψηλὰ σὲ τέτοιες περιπτώσεις: “Κάϊν ποῦ εἶναι ὁ ἀδελφός σου;…” Τὸ θέμα τέλος ἔχει καὶ τὴν ἐκκλησιαστική του διάσταση: ἕνα μέλος τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλοιώθηκε τόσο καὶ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀγάπη τόσο πολύ, ὥστε ἔκανε ἕνα τόσο μεγάλο κακό, σκότωσε τὸν ἀδελφό του, βαπτισμένου καὶ αὐτοῦ μέλους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ ἀνέκοψε τὴν πορεία τῆς μετανοίας τοῦ φονευθέντος. Οἱ φονιάδες ξανασταυρώνουν στὸ πρόσωπο τῶν φονευμένων τέκνων τοῦ Χριστοῦ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο. Ὁ Χριστὸς θὰ ζητήσει τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν Του ἀπὸ τὰ ματωμένα χέρια τους. “Φοβερὸ εἶναι νὰ πέσει κάποιος στὰ χέρια τοῦ ζωντανοῦ καὶ δίκαιου Θεοῦ”!

.              Ἐπίσης κάθε μας πράξη, κάθε μας λόγος, ποτὲ δὲν χάνεται μέσα στὸ σύμπαν. Ἐμεῖς νομίζουμε ὅτι τὰ γραπτὰ μόνο μένουν. Ὅτι “ἔπεα πτερόεντα” δὲν φορολογοῦνται. Θὰ δώσουμε λόγο στὸν Θεὸ καὶ γιὰ κάθε λόγο ἄχρηστο, σάπιο, δόλιο, ἁμαρτωλό, ἐχθρικό, σατανικό. “Ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ δικαιωθεῖς καὶ ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ καταδικασθεῖς”, λέγει ὁ Κύριος. Γιατί; Διότι βγαίνουν ἀπὸ τὴν καρδιά μας καὶ τὶς πεποιθήσεις μας καὶ παράγουν ἔργο ἅγιο, δημιουργικὸ ἢ βλαπτικό. Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη ἀναφέρεται: “Παῦσον τὴν γλῶσσαν σου ἀπὸ κακοῦ καὶ χείλη σου τοῦ μὴ λαλῆσαι δόλον”. Ὁ βασιλιὰς μάλιστα Δαβὶδ δὲν ἀνεχόταν μὲ τίποτε ὅσους “συκοφαντοῦσαν λάθρα τοὺς πλησίον τους”.

.              Στὴν ὅλη ὑπόθεση τῶν λόγων μας δὲν ἐμπλέκεται μόνο ὁ Θεὸς ἢ οἱ ἄνθρωποι. Ἐμπλέκεται καὶ ὁ διάβολος. Ὁ διάβολος ποτὲ δὲν ξέρει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Οὔτε τὸ μέλλον. Μαθαίνει γιὰ μᾶς ἀπὸ αὐτὰ ποὺ βλέπει καὶ ἀκούει σέ μᾶς καὶ ἀπὸ μᾶς. Π.χ. ἕνας ποὺ φωνάζει ἀπὸ τὸ πρωὶ μέχρι τὸ βράδυ: “αἷμα καὶ τιμή…” ἢ “τσακίστε τους, φᾶτε τους, χτυπᾶτε τους…”, ἢ ἕνας ποὺ ἐκπαιδεύεται στὰ πιστόλια καὶ τὰ μαχαίρια ἢ στὴν κατασκευὴ μολότωφ καὶ λοιπῶν ἄλλων εὐγενῶν ὑγρῶν, εὔκολα συμπεραίνει ὁ δαίμονας ὅτι οἱ ἐν λόγῳ ἄνθρωποι οἰκοδομοῦν μέσα τους φονικὴ διάθεση. Τοὺς βλέπει νὰ ὀργανώνονται καὶ νὰ ὁρμοῦν καὶ τρίβει τὰ χέρια του. Δὲν χάνει χρόνο ὁ τρισκατάρατος νὰ ὀργανώσει μετὰ ἐντάσεις καὶ συμπλοκές, νὰ ὁπλίσει χέρια καὶ νὰ ὁδηγήσει τὰ πράγματα στὰ ἄκρα. Ὁ διάβολος διψάει γιὰ αἷμα. Ἐκμεταλλεύεται λοιπὸν κάθε ἐπιθετικὴ συμπεριφορὰ γιὰ νὰ πλήξει καὶ νὰ ὁδηγήσει σὲ θάνατο ψυχικὸ καὶ σωματικό. Μετὰ φεύγει ἢ μᾶλλον δίνει τὴ σκυτάλη στὸ δαίμονα τῆς ἀπελπισίας, τύπου Ἰούδα, ἢ στὸ δαίμονα τῆς ἐκδικήσεως τύπου Ἑβραίων.

.              Δὲν εἴμαστε λοιπὸν μόνοι καὶ ἀνεπηρέαστοι μέσα στὸ σύμπαν. Νὰ προσέχουμε τὰ λόγιά μας, τὰ τραγούδια μας, τὰ ποιήματά μας, τὶς σφιγμένες γροθιές μας καὶ τὰ τροχισμένα μαχαίρια μας. Τὸ κακὸ δὲν ἀργεῖ νὰ γίνει. Ὅποιος ἔχει μαχαίρια καὶ ξύλα δίπλα του κερνάει τὸ διάβολο καὶ τὸ θάνατο.

,

Σχολιάστε

ΦΥΛΑΞΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΘΗΡΙΟ (Ἀποστολ. Ἀνάγν. Κυρ. 11.12.11)

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 11.12.2011
(Κολ. γ´ 4-11) 

ΦΥΛΑΞΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΘΗΡΙΟ
«Ἀπόθεσθε καὶ ὑμεῖς… ὀργήν, θυμὸν» 

Τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
(ἀρ. τ. 4248,  01.12.2011)


Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.        Ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὴν σημερινὴ περικοπὴ κάνει λόγο γιὰ ὁρισμένες κακίες, ποὺ πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ τὶς πολεμήση ὁ Χριστιανός. Πετάξτε, γράφει, ἀπὸ πάνω σας τὴν ὀργὴ καὶ τὸν θυμὸ ποὺ κάνει ἀγνώριστο τὸν ἄνθρωπο. Ἰδιαίτερα ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος εἶναι ἀνάγκη νὰ δαμάση τὸν ἐκνευρισμό του, γι’ αὐτὸ ἂς ἐμβαθύνουμε στὸν θεόπνευστο λόγο τοῦ θείου Παύλου.

 ΤΟ ΘΗΡΙΟ

.        Εἶναι ἡ πιὸ ἐπιτυχὴς παρομοίωση τοῦ ὀργισμένου καὶ θυμώδους ἀνθρώπου μὲ θηρίο. Ἄλλωστε οἱ φράσεις «ἔγινε θηρίο»«σὰν τὸ θηρίο κάνεις, ἄνθρωπέ μου», εἶναι πολὺ συνηθισμένες σὲ τέτοιες περιπτώσεις ὀργῆς καὶ θυμοῦ. Σὰν ἕνα θηρίο λοιπὸν παρουσιάζεται ἡ ὀργή. Δὲν ἡσυχάζει ποτέ. Γυρεύει ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἐκδηλωθῆ, νὰ ὑψώση τὴν ὄψη του, νὰ ἀφήση τοὺς τρομακτικοὺς βρυχηθμούς του γιὰ νὰ προκαλέσουν φόβο καὶ πανικό. Εἶναι τόσο ἄγριο τὸ θηρίο αὐτό, ὥστε συχνὰ ἐξέρχεται, κινεῖται ἐλεύθερα καὶ μὲ μανία ἐπιδίδεται στὸ ὀλέθριο ἔργο του.
.        Πόσες φορὲς ἀλήθεια αὐτὸ τὸ θηρίο κάνει τὴν ἐμφάνισή του μέσα στὰ σπίτια, στὰ ἐργοστάσια, στὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά μας! Φοβερὴ ἡ εἰκόνα τοῦ ὀργισμένου ἀνθρώπου. Ἕνα πρόσωπο ἄγριο, ἀποτρόπαιο, ποὺ προκαλεῖ φρίκη. Τὰ μάτια τοῦ θυμωμένου θολωμένα, τὸ βλέμμα του ἄγριο, τὰ χείλη του ἀφρισμένα.
.        Ὁ Μ. Βασίλειος βαθὺς ἀνατόμος τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, μᾶς δίνει καὶ μερικὲς ἄλλες συμπληρωματικὲς εἰκόνες τοῦ ὀργισμένου ἀνθρώπου. «Ἡ ὀργή», γράφει, «ἀλλοιώνει τὸ χρῶμα τοῦ προσώπου, ἐπιταχύνει τοὺς παλμοὺς τῆς καρδιᾶς, ἑνώνει τὶς σειρὲς τῶν δοντιῶν μας, ὥστε νὰ τρίζουν ἀπειλητικά, ἀφανίζει σὰν κρυφὴ φωτιὰ ποὺ ὑποβόσκει (σημ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ὀρθόν «ὑποφώσκει». Δὲν…βόσκει ἀπὸ κάτω !) καὶ κατατρώει τὴν πολύτιμη ψυχή μας».
.        Ὅταν λοιπὸν τὸ κῦμα τοῦ θυμοῦ ξεχύνεται ἀπὸ μέσα μας, πυρπολεῖ τὸ λογικό μας, γεμίζει μὲ ἀποπνικτικὴ ἀτμόσφαιρα τὸ περιβάλλον μας, δημιουργεῖ συμφορὲς τρομερές. Γι’ αὐτὸ ἐπιβάλλεται νὰ καταβληθῆ κάθε προσπάθεια ἀπὸ ὅλους μας νὰ νεκρωθῆ αὐτὴ ἡ ἁμαρτία. Τὸ θηρίο εἶναι ἀνάγκη νὰ δαμαστῆ. Καὶ τὸ σπουδαῖο νὰ γίνουμε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι

ΟΙ ΘΗΡΙΟΔΑΜΑΣΤΕΣ ΤΟΥ

.        Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τὸ ἔργο αὐτὸ εἶναι δύσκολο, μακροχρόνιο καὶ ἐπίπονο. Δὲν δαμάζεται εὔκολα ὁ θυμός. Χρειάζεται ἀγώνας συνεχής, γιὰ νὰ ἀπονεκρωθῆ τὸ πάθος, νὰ ἀπαλλαγῆ ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸν ἀπαίσιο τύραννο τῆς ὀργῆς.
.        Ὅπως ἕνας θηριοδαμαστής, προκειμένου νὰ δαμάση ἕνα ἄγριο θηρίο, καταστρώνει ἕνα σχέδιο, ἔτσι ὀφείλει νὰ κάνη καὶ ὁ θηριοδαμαστὴς τοῦ θυμοῦ. Κατ’ ἀρχὰς ἂς φροντίσουμε νὰ ἰσχυροποιήσουμε τὴν θέλησή μας, ἀφοῦ παιδὶ τῆς ἀδύνατης θελήσεως εἶναι ὁ θυμός. Κατόπιν ἂς προχωρήσουμε στὸν περιορισμὸ τοῦ ἐγωισμοῦ μας. Τὴν ὥρα ποὺ τὸ θηρίο τῆς ὀργῆς ὀρθώνεται ἀδάμαστο καὶ πανίσχυρο, τότε ποὺ μᾶς τροφοδοτεῖ μὲ τῆς τίγρης τὴν ὁρμὴ καὶ τοῦ λιονταριοῦ τὴν δύναμη, τότε ἂς προσγειωνώμαστε στὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Τὰ ξίφη τῆς εὐθιξίας μας ἂς μὴ τὰ σύρουμε εὔκολα.
.        Ἄνθρωποι μὲ ἀδυναμίες εἴμαστε ὅλοι. Μικροπράγματα εἶναι οἱ περισσότερες ἀφορμὲς ποὺ μᾶς κάνουν εὔφλεκτη ὕλη, ἕτοιμη στὴν παραμικρὴ σπίθα νὰ ἀνάψη. Σ’ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔθιξαν καὶ μᾶς ἔβλαψαν ἂς μὴν ἀντιτάξουμε τοὺς κεραυνοὺς καὶ τὰ ἀστροπελέκια μας, τὴν σφιγμένη γροθιά μας, τὰ βάναυσα λόγια μας, τὴν καυτερὴ λάβα τῆς καρδιᾶς μας. Ὡς πιστοὶ Ἐκείνου ποὺ εἶπε «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ» (Ματθ. ια΄ 29), ἂς ἀντιτάξουμε τὰ σπλάχνα τῶν οἰκτιρμῶν μας. Ἡ συμπόνοια, ἡ καλωσύνη καὶ ἡ ἀγάπη εἶναι τὰ ἰσχυρότερα καὶ τὰ ἀποτελεσματικώτερα φάρμακα τῆς ὀργῆς. Ἐφ’ ὅσον ὁ θυμὸς εἶναι «βασικὸ σύμπτωμα ἐλλείψεως ἀγάπης», τὸ θηρίο θὰ ἐξουδετερωθῆ μὲ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης.
.        Ἂς ἱκετεύσουμε, λοιπόν, θερμὰ τὸν Σωτήρα Χριστὸ λέγοντας συνεχῶς μέχρι νὰ λυτρωθοῦμε ἀπὸ τὸν θυμό: «Κύριε ρῦσαι με ἀπὸ θυμοῦ καὶ ὀξυχολίας καὶ δώρησαί μοι πραότητα καὶ μακροθυμίαν».

Σχολιάστε

ΠΩΣ ΘΥΜΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

ΠΩΣ ΘΥΜΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

Παρακολουθοῦσε κάποτε ὁ  Ἅγιος Νήφων πῶς οἱ δαίμονες πήγαιναν νὰ βάλουν σὲ πειρασμὸ τοὺς  ἀνθρώπους, ψιθυρίζοντας στ᾽ αὐτιά τους διάφορες πονηρίες. Αὐτοὶ ὅμως, ἔχοντας τὸν νοῦ σκορπισμένο στὶς βιοτικὲς μέριμνες, δὲν καταλάβαιναν τὴν δαιμονικὴ ἐνέργεια. Δέχονταν, λοιπόν, τὶς κακὲς σκέψεις καὶ τὶς μελετοῦσαν σὰν νὰ ἦταν δικές τους. Ἔτσι, ὅλοι ἐξάπτονταν σὲ ὀργή, ὅλοι σὲ συκοφαντίες ἢ κατακρίσεις καὶ ὅλοι σὲ καυγάδες, διαμάχες καὶ μνησικακίες.

Ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ Νήφων, ποὺ τὰ παρατηροῦσε ὅλα αὐτά, μονολογοῦσε θλιμμένος:
– Ἄχ, τοὺς κακούργους! Ἔγιναν κύριοι καὶ διατάζουν τοὺς ἀνθρώπους. Κι αὐτοί, νομίζοντας ὅτι ὅλα προέρχονται ἀπὸ τὴν φρόνησί τους, γρήγορα – γρήγορα ἐκτελοῦν ἀδιάκριτα ὅλες τὶς ἐντολὲς τῶν δαιμόνων. Γι᾽ αὐτὸ πρέπει πάντοτε νὰ ἐξετάζουμε καλὰ τοὺς λογισμοὺς καὶ ἔπειτα  νὰ προβαίνουμε σὲ ἐνέργειες.

Κάποια μέρα, περνώντας ἀπὸ ἕνα χωράφι εἶδε ἕναν ἄνθρωπο νὰ δουλεύη. Σὲ μία στιγμὴ τὸν πλησίασε ἕνας μαῦρος, ἔσκυψε στὸ αὐτί του καὶ ἐπὶ πολλὴ ὥρα κάτι τοῦ ψιθύριζε. Πιὸ πέρα δούλευε ἕνας ἄλλος ἄνθρωπος. Ξαφνικὰ ὁ πρῶτος ἐργάτης παράτησε τὴν δουλειά του, ἔτρεξε ἀπειλητικὰ πρὸς τὸν σuνάδελφό του καὶ ἄρχισε νὰ τὸν βρίζη. Τότε ἕνας ἄλλος μαῦρος πλησίασε τὸν δεύτερο ἐργάτη καὶ κάτι ἄρχισε νὰ τοῦ ψιθυρίζη στὸ αὐτί, παρακινώντας τον σὲ καυγά. Ἔτσι, καθὼς τὸ ἕνα δαιμόνιο ἔλεγε στὸ αὐτὶ τοῦ ὑβριστῆ τὴν ὕβρι, τὸ ἴδιο ἔκανε καὶ τὸ ἄλλο στὸν δεύτερο, γιατί καὶ σ᾽ αὐτὸν δαιμόνιο ἦταν ποὺ τὸν παρακινοῦσε ν᾽ ἀντεπιτεθῆ.
Παρακολουθώντας αὐτὸ τὸ περιστατικό, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μέχρι τὸ τέλος, ὁ Ἅγιος Νήφων ταράχθηκε καὶ εἶπε:
– Ὤ, τοὺς ἀπατεῶνες καὶ σαπροὺς δαίμονες! Κοίτα πῶς σπέρνουν τὴν ἔχθρα ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους. Κι αὐτοὶ οἱ ἀνόητοι, χωρὶς χρονοτριβή, κάνουν ὅ,τι τοὺς λένε.

 

,

Σχολιάστε