Ἄρθρα σημειωμένα ὡς θρησκοληψία

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΩΝ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΩΝ («Ἱερά Ἐξέταση μέ φανατισμό καί μίσος. Εὐτυχῶς, ὁ Χριστός μᾶς θεράπευσε ἀπό τήν ἀρρώστια τῆς θρησκείας»)

Ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος γιά τόν ἕναν χρόνο
ἀπό τήν ἔναρξη τoῦ ἐμβολιασμοῦ κατά τῆς πανδημίας στή χώρα μας

.                       «Πράγματι, πέρασε ἕνας ὁλόκληρος χρόνος ἀπό τήν ἡμέρα πού ἄρχισε ὁ ἐμβολιασμός στήν Ἑλλάδα καί ἔκανα τήν πρώτη δόση τοῦ ἐμβολίου ἐναντίον τοῦ κορωνοϊοῦ τήν 27η Δεκεμβρίου 2020, ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας καί μετά ἀπό λίγες ἡμέρες, τήν 18η Ἰανουαρίου 2021, ἔκανα τήν δεύτερη δόση, καί δόξα τῷ Θεῷ εἶμαι μέχρι τώρα καλά στήν ὑγεία μου.
.                       Στίς δηλώσεις τίς ὁποῖες ἔκανα τότε καί σέ κείμενο πού ἔγραψα διετύπωσα τούς δύο λόγους πού μέ ὁδήγησαν σέ αὐτό.
.                       Ὁ πρῶτος λόγος ἦταν μιά σκέψη πού κυριαρχοῦσε μέσα μου ὅτι κάναμε στήν ζωή μας, ἀπό τήν παιδική μας ἡλικία, πολλά ἐμβόλια, πήραμε πολλά φάρμακα καί ἔτσι διατηρηθήκαμε τόσα χρόνια στήν ζωή καί δοξάζουμε τόν Θεό γι᾽ αὐτό. Ὅπως, ἐπίσης, εὐχαριστοῦμε καί τούς ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ μᾶς διατήρησαν στήν ζωή, γιά νά ἐργασθοῦμε γιά τήν δόξα τοῦ Θεοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά καί τό καλό τῆς κοινωνίας.
.                       Μοῦ εἶπαν οἱ γονεῖς μου ὅτι ὅταν ἤμουν μικρό παιδί εἶχα φθάσει στά ὅρια τοῦ θανάτου ἀπό ὑψηλό πυρετό λόγῳ γρίππης, καί κάποιος γιατρός, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, κάνοντάς μου ἐνέσεις πενικιλλίνης, ἡ ὁποία τότε εἶχε ἀνακαλυφθῆ καί κυκλοφοροῦσε, μέ διατήρησε στήν ζωή, διότι διαφορετικά δέν θά ζοῦσα τώρα. Ὁπότε, εὐγνωμονῶ τόν Θεό καί τήν ἰατρική ἐπιστήμη, ἀλλά καί τόν συγκεκριμένο ἀείμνηστο παιδίατρο.
.                       Ὁ δεύτερος λόγος ἦταν ὅτι στόν πόλεμο ἐναντίον τοῦ ἰοῦ βρέθηκε ἕνα νέο ὅπλο καί κλήθηκα νά συμμετάσχω σέ αὐτόν τόν πόλεμο καί μάλιστα στήν πρώτη γραμμή τοῦ πυρός, νά εἶμαι ὁ πρῶτος πού θά ἐμβολιασθῶ ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας γιά νά βοηθήσω στήν δημιουργία ἑνός τοίχους ἀνοσίας, γιά νά σωθοῦν ἄνθρωποι ἀπό τόν θάνατο.
.                       Μέ αὐτήν τήν πράξη αἰσθάνθηκα ὅτι ἔκανα τό καθῆκον μου, ἐφαρμόζοντας ὅσα δίδασκα καί ἔγραφα τόσα χρόνια γιά τήν σχέση καί συνεργασία μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, καί γιά τήν αὐτοθυσία χάριν τῶν ἄλλων.
.                       Ὅμως, μετά ἀπό λίγο χρονικό διάστημα παρουσιάσθηκαν τόσες συνωμο­σιολογίες, ἀντι­χριστολογίες, ὀπισθοδρομικές νοοτροπίες καί φανατισμοί πού μέ ἔκαναν πραγματικά νά τρομάξω. Δηλαδή, δέν μέ φόβισε τόσο τό ἐμβόλιο, παρά τίς παρενέργειες πού θά μποροῦσε νά ἔχει στήν ὑγεία μου, διότι ὅλα τά φάρμακα καί ὅλες οἱ ἰατρικές ἐπεμβάσεις ἔχουν παρενέργειες, ὅσο μέ φόβισε αὐτός ὁ φανα­τισμός καί ἡ ἄγνοια μερικῶν Χριστιανῶν. Σκέφθηκα ὅτι τέτοιες νοοτροπίες θά μᾶς κάνουν νά συνέλθουμε ὕστερα ἀπό πολλά χρόνια, ὡσάν νά ἐπιστρέφουμε στόν Μεσαίωνα, ὅταν συγκρούσθηκε ἡ δυτική σχολαστική θεολογία μέ τά νέα ρεύματα τῆς ἐποχῆς.
.                       Ἐννοῶ ὅτι μιλούσαμε ὅλα αὐτά τά χρόνια ὅτι στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν παρατηρήθηκε σύγκρουση μεταξύ πίστεως καί ἐπιστήμης, ὅπως ἔγινε στήν Δύση μέ τήν Ἱερά Ἐξέταση. Γιά παράδειγμα, ὁ Μέγας Βασίλειος στήν ἑρμηνεία του στήν «Ἑξαήμερο» χρησιμοποίησε τίς ἐπιστημονικές γνώσεις τῆς ἐποχῆς του, ἀφοῦ ὁ ἴδιος σπούδασε ὅλην τήν τότε ἐπιστήμη.
Αὐτό συμβαίνει ἐπειδή στήν δική μας παράδοση ὑπάρχει διπλῆ μεθοδολογία γνώσης, δηλαδή ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ ἀποκτᾶται μέ τήν νοερά ἐνέργεια στήν καρδιά, ἐνῶ ἡ γνώση τῶν κτιστῶν πραγμάτων ἀποκτᾶται μέ τήν λογική ἐνέργεια στόν ἐγκέφαλο.
.                       Ὅμως, ὁ φανατισμός μερικῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἀμφισβήτησε στήν πράξη αὐτήν τήν σημαντική ἀλήθεια, μέ ἀποτέλεσμα νά φανῆ σέ πολλούς ὡς ὁπισθοδρόμηση. Εὐτυχῶς, ὑπάρχουν καί σήμερα γνήσιοι Ὀρθόδοξοι θεολόγοι καί Κληρικοί πού διατηροῦν τά ὅρια μεταξύ θεολογίας καί ἐπιστήμης. Φυσικά καί ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη πρέπει νά ἐλέγχεται ἀπό τήν ἐπιστήμη τῆς Βιοηθικῆς καί νά λαμβάνη ὑπ’ ὄψη της τά ὅρια, στά ὁποῖα θά κινεῖται.
.                       Ὅλο τόν χρόνο πού πέρασε, ἀπό τόν Δεκέμβριο τοῦ 2020 μέχρι τόν Δεκέμβριο τοῦ 2021, πολλοί μέ εὐχαρίστησαν γιά τήν στάση, τήν ὁποία τήρησα καί ἔκανα τό ἐμβόλιο, ὥστε καί αὐτοί νά ἀποφύγουν ὀδυνηρές περιπέτειες τῆς ὑγείας τους καί αὐτόν τόν ἴδιο τόν θάνατο, ἀλλά ὑπῆρξαν καί ἄνθρωποι πού μέ λοιδόρησαν καί στράφηκαν μέ φανατισμό καί μίσος ἐναντίον μου. Ὁ καθένας ἐνεργεῖ σύμφωνα μέ τό ἐπίπεδό του καί τό περιεχόμενο τοῦ ἐσωτερικοῦ του κόσμου.
.                       Ἐγώ πάντως δοξάζω τόν Θεό πού μᾶς ἀγαπάει ὅλους, κατά τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ ὅτι ὁ Θεός «τόν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπί πονηρούς καί ἀγαθούς καί βρέχει ἐπί δικαίους καί ἀδίκους» (Ματθ. ε΄, 45). Ἐπίσης, εὐχαριστῶ τήν Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἰδιαίτερα τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο, πού στάθηκαν στό ὕψος τῶν περιστάσεων, χωρίς νά ἀμφι­ταλαντεύονται καί ἔλαβαν σοβαρές καί ὑπεύθυνες ἀποφάσεις, πού ἔδειξαν τό πραγματικό «πρόσωπο» τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία ποιμαίνει τόν λαό μέ νηφαλιότητα καί ψυχραιμία.
.                       Εἶναι σημαντική ἡ ἀπόφαση τήν ὁποία ἔλαβε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κατά τήν σύγκλησή της τόν Ὀκτώβριο τοῦ 2021, ἡ ὁποία ἀπόφαση ἐλήφθη ὁμοφώνως χωρίς καμία διαφοροποίηση ἀπό τούς 77 Ἱεράρχες, καί αὐτό δείχνει τήν ὑπευθυνότητα τῆς Ἐκκλησίας μας.
.                       Τελικά, σκέφτομαι ὅτι δέν μᾶς χρειάζεται ἕνας φοβικός Χριστιανισμός, πού φοβᾶται κάθε ἀνακάλυψη τῆς ἐπιστήμης γιά τό καλό τῶν ἀνθρώπων, πού βλέπει παντοῦ ἐχθρούς, πού ἔχει μίσος, ἀλλά θέλουμε μιά Ἐκκλησία πού νά ἀγαπᾶ ὅλους, νά σέβεται τό ἔργο τῶν ἐπιστημόνων, καί νά θεραπεύη κάθε ἰδιοτέλεια καί φιλαυτία, γιά νά μᾶς βοηθᾶ νά συναντοῦμε τόν Χριστό καί νά ὑπερβαίνουμε τόν θάνατο. Ὅπως ἔλεγε ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, ὁ Χριστός μᾶς θεράπευσε ἀπό τήν ἀρρώστια τῆς θρησκείας.
.                       Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει: «Πέπεισμαι γάρ ὅτι οὔτε θάνατος οὔτε ζωή οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαί οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. η´, 38-39).
.                       Αὐτήν τήν ἀγάπη νά ἀποκτήσουμε, αὐτήν τήν πνευματική ἐλευθερία νά ζοῦμε καί τότε δέν θά φοβόμαστε τίποτα στήν ζωή μας, παρά μόνον τήν ἁμαρτία, καί θά εἴμαστε ἐλεύθεροι ἐν Χριστῷ.

, , , , ,

1 Σχόλιο

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»
(ἀρ. τ. 4254, 23.02.2012)

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.       Διερωτηθήκαμε ἄραγε μήπως ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κάνουμε τὴν πνευματική μας ζωὴ δύσκολη καὶ πολυσύνθετη; Μήπως ὁ σκοπός, ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος τῆς πνευματικῆς ζωῆς, ὅπως τὸν καθορίζει ὁ θεοφώτιστος ἀπόστολος Παῦλος, ποὺ εἶναι «ἀγάπη ἐκ καθαρᾶς καρδίας καὶ συνειδήσεως ἀγαθῆς καὶ πίστεως ἀνυποκρίτου», συχνὰ παραθεωρεῖται, ἐκτρέπεται καὶ μεταβάλλεται σὲ «ματαιολογίαν» (A΄ Τιμοθ. α´ 5-6).
.       Δὲν εἶναι σπάνιο τὸ φαινόμενο νὰ ἐξαπατᾶ κανεὶς τὸν ἑαυτό του, καλόπιστα ἴσως, μὲ θρησκευτικὲς ἰδιορρυθμίες, μὲ τυπολατρίες καὶ ὀπτασίες καὶ νὰ φουσκώνη ἀπὸ ὑπερηφάνεια. Νὰ ἀφήνη τὰ «βαρύτερα τοῦ νόμου, τὴν κρίσιν καὶ τὸν ἔλεον καὶ τὴν πίστιν» (Ματθ. κγ´ 23) καὶ νὰ αὐτοϊκανοποιῆται, ἐπειδὴ «διυλίζει τὸν κώνωπα», ἐνῶ δὲν διστάζει νὰ «καταπίνη τὴν κάμηλον». Νὰ λησμονῆ τὴν οὐσία καὶ νὰ ἐπιμένη στὴ λεπτομέρεια καὶ τὰ ἐπουσιώδη. Νὰ μὴν ἔχη συνειδητοποιήσει, ὅτι «τὸ Εὐαγγέλιον δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ πλάση ἁπλῶς μυστικοπαθεῖς καὶ θρησκόληπτους, ἀλλὰ θελήσεις ἰσχυρὲς γιὰ τὴν κατόρθωση τῆς ἁγιότητος καὶ τῆς ἀγάπης».
.       Ἔτσι μερικοὶ τὴν θρησκοληψία καὶ τὴν τυπολατρία τὶς ἐκλαμβάνουν ὡς γνήσια ὀρθόδοξη πνευματικότητα. Καθησυχάζουν τὴν συνείδησή τους [μὲ τυποποιημένες καὶ μηχανικὰ ἐπαναλαμβανόμενες εὐχὲς]* καὶ βολεύονται σὲ μιὰ στείρα πνευματικὴ ζωή. Φυλακίζουν τὴν ζωή τους στὸ ἰδιόρρυθμο ἐγώ τους καὶ δημιουργοῦν ἕνα κλίμα αὐταρέσκειας. Τὸ ὅτι δὲν λένε καλημέρα μὲ τὸν ἀδελφό τους καὶ τὸ πεῖσμα κυριαρχεῖ στὴν ζωή τους, αὐτὸ δὲν τοὺς ἀπασχολεῖ.
.       Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐπιστρέφουν σ’ ἕνα εἶδος φαρισαϊσμοῦ. Δημιουργοῦν μιὰ θρησκεία δικῆς τους ἐμπνεύσεως, τελείως ξένη πρὸς τὴν θρησκεία τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Ἀνάγουν σὲ δόγματα πίστεως «τὸ ἡδύοσμον καὶ τὸ ἄνηθον καὶ τὸ κύμινον» καὶ ἀφήνουν «τὴν κρίσιν καὶ τὸ ἔλεον καὶ τὴν πίστιν». Ἂν δηλαδὴ παραμελοῦν τὸ μεγάλο κεφάλαιο τῆς ἀγάπης καὶ τῆς δικαιοσύνης στὴν καθημερινή τους ζωή, δὲν τοῦ δίνουν καὶ μεγάλη προσοχή. Τοὺς ἀρκεῖ ὅτι ἔχουν κάποια ὑποτυπώδη πίστη. Καὶ ξεχνοῦν, πὼς «οὐ πίστις μόνον ἀρκεῖ πρὸς σωτηρίαν, εἰ μὴ καὶ βίος ἄξιος τῆς πίστεως πάρεστιν… Τὸ δὲ ὀνομάζειν αὐτὸν Κύριον πίστεως μόνης ἐστὶν» (Ζιγαβηνός).
.       Φυσικὰ ἡ πίστη –καὶ ἀφαλῶς ἡ ὀρθὴ πίστη– εἶναι προϋπόθεση τῆς σωτηρίας καὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Ἂν ὅμως ἡ πίστη δὲν συνοδεύεται μὲ ἔργα, μὲ ἔργα εἰλικρινοῦς καὶ ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης. Ἂν δὲν κοσμῆται ἀπὸ ἀρετές, ἀπὸ τοὺς καρποὺς τοῦ Πνεύματος γιὰ τοὺς ὁποίους κάνει λόγο ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γαλατ. ε´ 22), τότε ἡ πίστη αὐτὴ σὲ τίποτα δὲν ὠφελεῖ. Εἶναι νεκρή. Μιὰ τέτοια ἀνενεργὸς πίστη δὲν σώζει, δὲν μεταμορφώνει, δὲν ἑτοιμάζει πολίτες τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. «Ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γινώσκεται». Μονάχα ἡ πλούσια φυλλωσιὰ δὲν δικαιώνει τὴν ὕπαρξή του. Κινδυνεύει ἀπὸ τὴν ἀξίνα τοῦ γεωργοῦ, ἔστω καὶ ἂν φαντάζη μὲ τὴν ἐξωτερικὴ μεγαλοπρέπειά του.
.       Ὁ κίνδυνος λοιπόν, τῆς ἀποδοκιμασίας ἐπικρέμεται ἀπειλητικός, ἔστω καὶ ἂν ὑπάρχουν θαύματα μεγάλα, χωρὶς νὰ ἔχουν τὸ ἀνάλογο πνευματικὸ ἀντίκρισμα, δηλαδὴ ἔργα ἀγάπης καὶ ταπεινοφροσύνης. «Ὁ Κύριος, παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, δὲν στάθηκε μόνο σ’ αὐτά. Προχώρησε πολὺ πιὸ πέρα. “Πολλοὶ θὰ μοῦ ποῦν κατὰ τὴν ἡμέρα ἐκείνη˙ Κύριε Κύριε, δὲν προφητεύσαμε στὸ ὄνομά Σου καὶ δὲν διώξαμε δαιμόνια καὶ δὲν κάναμε θαύματα πολλά;…” (Ματθ. ζ´ 22). Ναί, παρ’ ὅλα αὐτὰ ἐγὼ δὲν σᾶς γνωρίζω. Ἀπομακρυνθῆτε ἀπὸ κοντά μου. Εἴσαστε ἐργάτες τῆς ἀνομίας. Χρησιμοποιήσατε τὰ χαρίσματά μου γιὰ τὴν δική σας ἐπίδειξη καὶ ὠφέλεια. Θαύματα πραγματοποιήσατε, σᾶς ἔλειψε ὅμως ἡ ἀρετὴ καὶ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης».

.       Ναί, μὲ τὴν πίστη μου μπορεῖ νὰ μετακινῶ καὶ βουνά. Τίποτα ὅμως δὲν ὠφελοῦμαι, ἂν δὲν μετακινῶ ἀπὸ τὴν ψυχή μου τὸ παγόβουνο τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς ἀδιαφορίας γιὰ τὸν πλησίον μου «ὑπὲρ οὗ Χριστὸς ἀπέθανεν». Ἡ ἀγάπη, γιὰ τὸν Θεὸ τῆς ἀγάπης, εἶναι τὸ πρῶτο. Σ’ αὐτὴν βρίσκεται καὶ τὸ θεμέλιο τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

*ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ»: Νὰ μᾶς συγχωρήσει τὸ καλὸ περιοδικό, ἀλλὰ ἂν ἡ συγκεκριμένη διατύπωση ἀναφέρεται ἐμμέσως στὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ -«Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν»-, τότε ἡ διατύπωση εἶναι ἄστοχη. Ἡ Εὐχὴ αὐτὴ δὲν εἶναι «τυποποιημένη καὶ μηχανικὰ ἐπαναλαμβανομένη», ἀλλὰ ἀποστολοπαράδοτη καὶ πανίσχυρη καὶ φωτιστικὴ καὶ ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή.

, , , ,

Σχολιάστε

«Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ»

Ὁ μηδενισμς ς «προοδευτικ» θρησκοληψία

(Ἀπόσπασμα ἐπιφυλλίδος) 

Τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

.            […] Δὲν πρόκειται γιὰ προφητεία, ἡ λογικὴ τῶν δεδομένων προδιαγράφει τὰ ἐπερχόμενα. Στὴν διαχείριση τῆς μετοχῆς μας στὴν εὐρωπαϊκὴ κοσμογονία τὸ σκαρί μας, τὸ κράτος μας, ἀποδείχτηκε ὄχι μόνο ἀδύναμο, ἀλλὰ κυρίως γελοῖο. Ἢ θὰ ἀλλάξουμε τὸ σκαρί, τὸ κράτος μας, ἢ θὰ ἀποβληθοῦμε ὁριστικὰ στὸ ἱστορικὸ περιθώριο. Κατ τοτο περχόμενη ναπότρεπτη καταστροφ φέρνει λπίδα. Τὴν μόνη ἐλπίδα νὰ συνεχιστεῖ ἡ παρουσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὴν Ἱστορία.

.            Ὁ παρασιτισμός, ἡ φεουδαλικὴ κομματοκρατία, ὁ γκανγκστερισμὸς τοῦ συνδικαλιστικοῦ ὑπόκοσμου, ἡ ἀνομία καὶ ἡ ἀλογία, τὰ παιδιά μας ἀγέλες βανδάλων, εἶναι ργανικ γεννήματα τς καταναλωτικς χορτασις πο ρήμαξε τν κατ κεφαλν καλλιέργεια, γεννήματα τς γλωσσίας, το φελληνισμο τν συνειδήσεων, το μηδενισμο ς «προοδευτικς» θρησκοληψίας. Ἂν τίποτα πιὰ δὲν μπορεῖ νὰ λειτουργήσει στὴν Ἑλλάδα σήμερα, οὔτε κἂν ἡ χρησιμοθηρικὴ ὑποταγὴ στὰ Μνημόνια, εἶναι γιατί κάθε ἔμπρακτο ἀντίκρισμα τῆς ἑλληνικότητας ἐξαλείφθηκε ἀπὸ μία κρίσιμη, γιὰ τὸν κοινὸ προσανατολισμό, μάζα πληθυσμοῦ.
.            Ἡ ἐπερχόμενη καταστροφὴ μοιάζει ἡ μόνη ρεαλιστική μας ἐλπίδα.

 ΠΗΓΗ: kathimerini.gr

, , ,

Σχολιάστε

OI ΘΡΗΣΚΟΛΗΠTOI ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

φοσίωση στ χρμα

πόσπασμα π τ βιβλίο
το
Γιώργου Μπάρλα, Θεολόγου-Φιλολόγου
«
ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΑΔΕΛΦΟΥ ΜΟΥ»
ἐκδόσεις «ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ»

.           ΕΙΣ. ΣΧ. ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ «Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ»: «Τί κρίμα ποὺ ἀπόψεις σὰν καὶ αὐτὴ ποὺ καταγράφεται παρακάτω, δὲν ἔγιναν ἔγκαιρα συνείδηση, σὲ μία κρίσιμη μάζα πολιτῶν! Ἴσως μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ εἴχαμε ἀποφύγει τὰ χειρότερα, ποὺ δυστυχῶς ἦρθαν. Τώρα πιὰ εἶναι ὥρα γιὰ μετάνοια». 

.          Τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι προσκολλημένος μόνο σὲ τούτη τὴ ζωὴ δὲν χρειάζεται νὰ τὸ ἀποδείξουμε μὲ λόγια, τὸ βλέπουμε στὶς ἐπιδιώξεις του. Ἄλλωστε ὅ,τι εἶναι ὁ καθένας καθορίζεται ἀπ᾽ αὐτὸ ποὺ θέλει. Αὐτὲς οἱ ἐπιδιώξεις ἔχουν καθαρὰ ὑλιστικὸ χαρακτήρα κι αὐτό, ἀνάμεσα στὰ ἄλλα, φανερώνεται καὶ ἀπὸ τὴν ὑπερχρέωση τῶν ἑλληνικῶν νοικοκυριῶν σὲ δάνεια καὶ πιστωτικὲς κάρτες. Πολλὲς μάλιστα ἀπ᾽ αὐτὲς βρίσκονται ἤδη στὸ «κόκκινο», δηλαδὴ οἱ κάτοχοί τους δυσκολεύονται πολὺ νὰ τὶς ξεχρεώσουν. Τ πλαστικ χρμα διευκολύνει πολ τν καταναλωτ ν καταναλώνει λοένα κα περισσότερα πράγματα χωρς ν ασθάνεται τι χάνει χρήματα…
.          Ἡ ἐποχή μας καὶ ἡ ἐλεύθερη οἰκονομία ἔχουν πείσει τοὺς ἀνθρώπους πὼς δὲν ὑπάρχει πιὰ διάκριση πλουσίων καὶ φτωχῶν, ὅτι ὅλοι μποροῦν νὰ ἀγοράσουν τὰ πάντα. Καὶ εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἀκριβὰ ροῦχα, αὐτοκίνητα καὶ κινητὰ ἀγοράζουν πλέον ὅλοι. Μέχρι πότε ὅμως; Ἀπὸ πότε μποροῦν νὰ καταναλώνουν τόσα πολλὰ καὶ τὰ φτωχότερα στρώματα τῆς κοινωνίας ἄνευ συνεπειῶν; Εἶναι ἕνα ἐρώτημα ποὺ θὰ ἀπαντηθεῖ ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα ἀλλὰ ἐμᾶς μᾶς ἐνδιαφέρει ατ μανία τν νθρώπων γι κατανάλωση μέσ τς ποίας νθρωπος νιώθει να εδος ατάρκειας. Νιώθει ὅτι ἀφοῦ καταναλώνει, δὲν κινδυνεύει ἀπὸ τίποτα, εἶναι ὑγιὴς καὶ ἀθάνατος. Σκοπὸς ζωῆς ἔχει γίνει ἡ διὰ τῆς καταναλώσεως αὐτοεπιβεβαίωση τοῦ ἀνθρώπου.
.          Σ᾽ αὐτὸ ἀποσκοποῦν καὶ ὅσα λένε συνήθως στοὺς νέους ἀνθρώπους οἱ μεγαλύτεροι, γονεῖς, δάσκαλοι καὶ ἄλλοι. Τὸ ἐκπαιδευτικὸ σύστημα σήμερα, ὅταν ἀποφασίζει νὰ ζορίσει τοὺς νέους ἀνθρώπους -αὐτὸ στὴν πραγματικότητα συμβαίνει μόνο στὴν τελευταία τάξη τοῦ Λυκείου-, δὲν τὸ κάνει γιὰ νὰ τοὺς βγάλει ἀπὸ μία κατάσταση ἄγνοιας καὶ νὰ τοὺς εἰσαγάγει στὸν χῶρο τῆς γνώσης καὶ τῆς μόρφωσης ἀλλὰ γιὰ νὰ τοὺς βοηθήσει στὴν ἐπαγγελματικὴ ἀποκατάσταση καὶ δι᾽ αὐτῆς στὴν οἰκονομικὴ ἐπιτυχία. Μιλοῦν γιὰ δύναμη, γιὰ προσπάθεια νὰ ὑπερνικηθοῦν τὰ ἐμπόδια, γιὰ ἀνάγκη νὰ ἰσχυροποιηθεῖ ὁ χαρακτήρας, γιὰ ἄνοδο καὶ πρόοδο στὴν ζωὴ καὶ τὰ σχετικά. Ἡ ἐπιτυχία σήμερα χρειάζεται ὅλα τοῦτα καὶ μάλιστα, ὅταν αὐτὰ κατακτηθοῦν μὲ τρόπο «ἔντιμο», δὲν ὑπάρχει τίποτα κακό. Τὸ ὅτι ὅλα αὐτὰ ὅμως ἔχουν ὡς σκοπό τους κυρίως τὴν ὑλικὴ εὐμάρεια καὶ τὴ δόξα τοῦ κατόχου αὐτῆς τῆς ἐπιτυχίας δὲν προβληματίζει πολλούς. Δὲν περνάει κἂν ἀπὸ τὸ μυαλὸ τῶν περισσοτέρων ἀνθρώπων.
.          Μ᾽ αὐτὰ τὰ πρότυπα μεγαλώνουν τὰ παιδιά τους οἱ γονεῖς σήμερα. Τὸν πρῶτο καὶ τὸν τελευταῖο λόγο ἔχει στὴν διαπαιδαγώγηση ἡ λέξη «πιτυχία», που ατ μεταφράζεται σ κατίσχυση π τν ντιπάλων σ᾽ ὅλα τὰ ἐπίπεδα καὶ κυρίως σ᾽ αὐτὰ ποὺ φαίνονται, δηλαδὴ στὴν οἰκονομικὴ ἐπιφάνεια. Στὴν θέση το Θεο βαλαν ο νθρωποι περισσότερο π ποτέ, μ τρόπο συστηματικ κα μαζικ ποδεκτό, τν κοινωνικ νοδο κα τὴν δυνατότητα καταναλώσεως.

.        λα τοτα δν κρύβουν π πίσω τίποτα λλο πέρα π τν γωισμ το νθρώπου λλ κα τν φόβο το θανάτου. Αὐτὸ ποὺ μᾶς κάνει –συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα δὲν ἔχει σημασία– νὰ ἀγκιστρωνόμαστε στὸ χρῆμα, στὴν δόξα ποὺ αὐτὸ συνεπάγεται καὶ στὴν διαδικασία ἀπόκτησής του λίγο πέχει π να εδος θρησκοληψίας: μία κακς νοούμενη πίστη σ κάτι πο δυνατε ν σ πελευθερώσει π τ βασικ προβλήματα τς νθρώπινης ζως  κα τὴν θεμελιώδη στν νθρωπο βεβαιότητα κα νασφάλεια. Γι᾽ αὐτὸ καὶ δὲν παύει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὸ χρῆμα ἀκόμα κι ὅταν φτάσει σὲ μεγάλη ἡλικία ἢ εἰδικὰ τότε. Καὶ τελικὰ δὲν ξεφεύγει ποτὲ καθότι πρῶτα φεύγει ἡ ψυχή μας καὶ μετὰ τὰ χούγια μας…

 ΠΗΓΗ: alopsis.gr

, , , , ,

Σχολιάστε