Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Θρησκευτικά

ΟΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΟΥ Σ.τ.Ε. ΓΙΑ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ: ΝΕΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ – ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ «Ἐπιστημονική Ἡμερίδα» [10.06.18]

Advertisements

,

Σχολιάστε

«Ο “ΚΑΙΡΟΣ” ΔΙΚΑΙΩΝΕΤΑΙ…» (;;;)

«Ὁ “Καιρὸς” δικαιώνεται…» (;;;)

τοῦ περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ»

.               Τὸ διαβάσαμε καὶ δὲν πιστεύαμε στὰ μάτια μας. Μὲ ἡμερομηνία 27 Μαρτίου, μὲ ἀφορμὴ τὴ γνωστοποίηση τῆς ἀποφάσεως τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ποὺ ἀπορρίπτει τὸ νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο τοῦ Θεολογικοῦ Συνδέσμου «Καιρός», μέλη τοῦ ὁποίου συνέταξαν τὸ συγκεκριμένο Πρόγραμμα, ἐξέδωσε σχετικὴ ἀνακοίνωση μὲ τὸν τίτλο «Ὁ “Kαιρὸς” δικαιώνεται…». Τίτλο ποὺ χρησιμοποιοῦμε καὶ στὸ σχόλιό μας.
.             Μείναμε ἄναυδοι. Διότι γράφουν ὅτι ὁ «Καιρὸς» «αἰσθάνεται δικαιωμένος ἀπέν­αντι στὴ θεολογικὴ ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα γιὰ τὴν ἐπιλογή του νὰ ὑπερασπιστεῖ – ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς ἱδρύσεώς του – μὲ θεολογικὰ καὶ παιδαγωγικὰ ἐπιχειρήματα τὴν ἀνάγκη ἀναβάθμισης τῆς θρησκευτικῆς ἐκπαίδευσης στὴ χώρα μας».
.           Θὰ ἔλεγε ἐκ πρώτης ὄψεως κανεὶς ὅτι τὰ μέλη τοῦ θεολογικοῦ αὐτοῦ συνδέσμου δὲν ἔχουν καταλάβει περὶ τίνος πρόκειται. Νὰ λένε ὅτι αἰσθάνονται δικαιωμένοι μετὰ τὴν ἀπόφαση – καταπέλτη τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας ποὺ ἀποδεικνύει μὲ συντριπτικὰ ἐπιχειρήματα τὸν ἀπαράδεκτο χαρακτήρα τοῦ Προγράμματος ποὺ δημιούργησαν; Εἶναι δυνατόν;
.             Ὅμως ὄχι. Ἔχουν καταλάβει πολὺ κα­λὰ οἱ τοῦ «Καιροῦ» τί ἔχει συμβεῖ. Γιὰ ἄλλο πράγμα αἰσθάνονται δικαιωμένοι. Αἰσθάνονται δικαιωμένοι, διότι κινοῦνται στὸ ἴδιο μῆκος κύματος μὲ τὶς ἀντιδράσεις τῶν δύο (πρώην καὶ νῦν) ὑπουργῶν Παιδείας πού, ἐπικρίνοντας τὴν ἀπόφαση τοῦ ἀνωτάτου Δικαστηρίου, μίλησαν γιὰ σκοταδισμό, γιὰ μεσαίωνα καὶ γιὰ παραβίαση τοῦ Συντάγματος. (Παραβίαση τοῦ Συντάγματος ἀπὸ ποιόν; Ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας! Τὸ κατεξοχὴν θεσμικὸ ὄργανο ποὺ κρίνει τὴ συν­ταγματικότητα τῶν κυβερνητικῶν πράξεων).
.             Τὸ ὅτι αὐτὸ ἐννοοῦν φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ἴδιο τὸ κείμενό τους, στὸ ὁποῖο ξεκαθαρίζουν τὴ θέση τους. Γράφουν: «Γιὰ τὸ σύλλογό μας ὁ στόχος παραμένει καὶ θὰ παραμένει, ἕνα ἀναβαθμισμένο μάθημα ποὺ δὲν θὰ χωρίζει τοὺς μαθητὲς μέσα στὴν τάξη ἀνάλογα μὲ τὴ θρησκεία τους, ἀλλὰ θὰ τοὺς διδάσκει μαζὶ μὲ τὴ δική μας καὶ τὴ θρησκεία τοῦ διπλανοῦ τους μὲ τρόπο εὔληπτο ὅσο καὶ διακριτὸ χωρὶς νὰ συγχέει τὶς θρησκεῖες μεταξύ τους. Αὐτὸ εἶναι γιὰ μᾶς ἕνα παιδαγωγικὸ καὶ ἐπιστημονικὸ αἴτημα, ἀλλὰ καὶ αἴτημα ὀρθόδοξης θεολογίας πέρα καὶ πάνω ἀπὸ δικαστικὲς μάχες καὶ νομικὲς ἔριδες, ποὺ λειτουργοῦν ὑπονομευτικὰ καὶ διχαστικά. Τὸ μάθημα ποὺ ὁραματιζόμαστε ὑπηρετεῖται καλύτερα μὲ τὸ σχεδιασμό του στὰ νέα Προγράμματα καὶ τοὺς Φακέλους Ὑλικοῦ, ποὺ ἔτυχαν καταρχὴν ἔγκρισης ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο».
.             Τελικὰ εἶναι νὰ τὰ χάνει κανείς. Μιλοῦν γιὰ διχασμὸ αὐτοὶ ποὺ δημιούργησαν τὴ φράξια (διασπαστικὴ ὁμάδα) τοῦ «Καιροῦ», διχάζοντας τὸν θεολογικὸ κόσμο. Μιλοῦν γιὰ ὑπονόμευση αὐτοὶ ποὺ μὲ χρήση ὕπουλων πολιτικῶν μεθοδεύσεων δικτυώθηκαν μέσα στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ προώθησαν τὸ χρηματοδο­­τούμενο ἀπὸ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση Πρόγραμμά τους. Ὅσο γιὰ τὸν ἰσχυρισμό τους ὅτι τὰ Προγράμματά τους «ἔτυχαν καταρχὴν ἔγκρισης ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο», γνωρίζουν πολὺ καλὰ ὅτι εἶναι ἀ­νακριβής. Διότι, ὅπως σαφῶς ἔγραψε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ἡ Σύνοδος κατὰ τὴ Συνεδρίαση τῆς 27ης Ἰουνίου 2017 «ἁπλῶς ἐνημερώθηκε», «ἐπιφυλάχθηκε καί δέν ἐνέκρινε» τὰ νέα Προγράμματα. (Βλ. σχετ.: ΤΟ Σ.τ.Ε. καὶ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ)
.               Ὡστόσο τουλάχιστον ὑπῆρξαν εἰλικρινεῖς στὴ διαβεβαίωσή τους ὅτι θέλουν νὰ διδάξουν στὰ παιδιὰ «καὶ τὴ θρησκεία τοῦ διπλανοῦ τους». Ὅσο γιὰ τὸν ἰσχυρισμό τους ὅτι αὐτὸ θὰ γίνεται μὲ τρόπο ποὺ δὲν θὰ «συγχέει τὶς θρησκεῖες μεταξύ τους», ἐδῶ πραγματικὰ σηκώνουμε ψηλὰ τὰ χέρια. Ἀφοῦ οἱ πάντες ἐπικρίνουν τὸ Πρόγραμμά τους ἀκριβῶς γι᾿ αὐτὴ τὴ φοβερὴ σύγχυση ποὺ ἐπιφέρει στὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν. Ὅπως καὶ πάλι τονίζει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος, ἡ θεματικὴ μέθοδος ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸ νέο Πρόγραμμα «κατήργησε τὴν ἱστορικὴ διάρθρωση τῆς ὕλης» καὶ «στὰ μὲν Θρησκευτικὰ δημιουργεῖ τὸν θρησκευτικὸ συγκρητισμό, στὴ δὲ ἱστορία τὸν ἀκραῖο διεθνισμό». «Δὲν πρόκειται, δηλαδή», ὑπογραμμίζει ὁ Σεβασμιώτατος, «γιὰ μερικὰ ἐπὶ μέρους προβλήματα καὶ στοιχεῖα γνωσιολογικά, οὔτε γιὰ μερικὰ τραγούδια καὶ ἀποσπάσματα, ἀλλὰ γιὰ ὑπονόμευση τῆς σοβαρῆς ἀναλυτικῆς μεθόδου ποὺ εἶναι ἡ βάση κάθε ἐπιστήμης».
.             Τὸ Πρόγραμμά τους εἶναι ἄκρως ἀντιπαιδαγωγικό, δημιουργεῖ σύγχυση καὶ προετοιμάζει τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἀντίχριστη Πανθρησκεία. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὠμὴ ἀλήθεια.
.            Καὶ εἰλικρινά, δὲν ξέρουμε πῶς νὰ κλείσουμε τοῦτο τὸ θλιβερὸ σχόλιό μας…

,

Σχολιάστε

ΤΟ Σ.τ.Ε. καὶ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

Τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας
καί τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Tοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου

.               Ἐξεδόθη ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 660/2018  ἀπόφαση τοῦ Σ.τ.Ε. γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί γίνεται μεγάλη συζήτηση στόν ἔντυπο καί ἠλεκτρονικό τύπο γιά τό θέμα αὐτό, ὅπως ἔγιναν καί δηλώσεις ὑπευθύνων ἀπό πλευρᾶς Ἐκκλησίας καί Πολιτείας. Πάνω στό θέμα αὐτό θά ἐκθέσω μερικές ἀπόψεις μου, πρῶτα ὡς πρός τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί ἔπειτα ὡς πρός τίς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καί ὡς πρός τό τί δέον γενέσθαι.


1. Τά δύο Προγράμματα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν

.             Γιά νά κατανοήση κανείς τί ἀκριβῶς συμβαίνει μέ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, πρέπει νά ἐξετάση τήν διαφορά πού ὑφίσταται μεταξύ δύο Προγραμμάτων.
.             Πρίν τόν Σεπτέμβριο 2016, ὡς πρός τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στήν Πρωτοβάθμια καί Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση, ἴσχυε τό Ἀναλυτικό Πρόγραμμα βάσει τοῦ ὁποίου ἐγράφησαν τά βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν. Ἡ ἀναλυτική μέθοδος ἴσχυε πολλά χρόνια στήν ἐκπαίδευση, ἀφοῦ στηρίζεται στήν ἀρχή ὅτι ἀπό τά ἁπλά στοιχεῖα γίνεται ἡ μετάβαση στά συνθετότερα, στά δέ θρησκευτικά –ὅπως καί σέ ἄλλα μαθήματα– γίνονταν τρεῖς κυκλικές ἐπαναλήψεις τῆς ὕλης ἀπό ἁπλούστερες σέ συνθετότερες μορφές κατά τό Δημοτικό, Γυμνάσιο καί Λύκειο. Αὐτονόητα τά ζητήματα ἐτίθεντο μέ χρονολογική σειρά καί λογική συγκρότηση ἀπό τά ἁπλά στά σύνθετα.
.             Συγκεκριμένα, ἄρχιζε ἡ προσφερόμενη γνώση ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη, προχωροῦσε στήν Καινή Διαθήκη στά χρόνια τοῦ Χριστοῦ καί ἐπεκτεινόταν στήν συνάντηση τοῦ Χριστιανισμοῦ μέ τόν Ἑλληνισμό, στίς διαφορές μεταξύ τῶν Χριστιανῶν (Ὀρθοδόξων, Ρωμαιοκαθολικῶν, Προτεσταντῶν), στίς αἱρέσεις, στίς ἄλλες Θρησκεῖες καί τά σύγχρονα κοινωνικά καί βιοηθικά προβλήματα. Στήν ὅλη μεθοδολογία τοῦ Ἀναλυτικοῦ Προγράμματος δέν ὑπῆρχαν πολλαπλές θρησκεῖες ταυτοχρόνως πλημμελῶς, ἀποσπασματικά ἐξεταζόμενες, οὔτε συναφῶς ἀνιστόρητες μεταβάσεις μέ ἅλματα αἰώνων ἐν εἴδει σύγκρισης φαινομένων καί μέ πρόσχημα τήν κριτική σκέψη.
.             Ἕνα τέτοιο μάθημα, πού στηριζόταν στήν ἀναλυτική μέθοδο, παρεῖχε ὁλοκληρωμένη γνώση καί δέν ἦταν ὁμολογιακό μάθημα, οὔτε εἶχε κατηχητικό χαρακτήρα, ἀλλά ἦταν γνωσιολογικό, πολιτιστικό καί θρησκειολογικό.
.             Ἄλλωστε, ἡ Παλαιά Διαθήκη εἶναι ἡ βάση τῶν τριῶν γνωστῶν Θρησκειῶν (Ἑβραϊσμοῦ, Χριστιανισμοῦ, Μουσουλμανισμοῦ), ἄν καί ὁ Χριστιανισμός δέν εἶναι Θρησκεία, ὅπως οἱ ἄλλες, καθώς ἐπίσης οἱ μαθητές, ἐκτός ἀπό τήν δική τους χριστιανική πολιτιστική παράδοση, διδάσκονταν καί ἄλλες Θρησκεῖες καί ἄλλες σέκτες καί αἱρέσεις, καθώς ἐπίσης διδάσκονταν σύγχρονα κοινωνικά, οἰκολογικά ἤ βιοηθικά ζητήματα. Τό ὅτι μερικοί συστηματικά διαδίδουν ὅτι τό μάθημα αὐτό τῶν Θρησκευτικῶν ἦταν κατηχητικό καί ὁμολογιακό παραποιοῦν τά πράγματα ἐν γνώσει τους καί παραπλανοῦν συστηματικά τήν κοινωνία.
.            Ἀπὸ  τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2016 μέ ὑπουργική ἀπόφαση πού δημοσιεύθηκε στήν Ἐφημερίδα τῆς Κυβερνήσεως, καί εἶχε ἰσχύ Νόμου, ἄλλαξε αὐτή ἡ μεθοδολογία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν πού βασιζόταν στήν ἀναλυτική σκέψη καί εἰσήχθη τό λεγόμενο Πρόγραμμα Σπουδῶν πού βασίζεται στήν θεματική μέθοδο σπουδῶν. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἐγκαταλείφθηκε πλέον ἡ ἀναλυτική μέθοδος καί εἰσήχθη ἡ μέθοδος διδασκαλίας τῶν Προγραμμάτων διαδικασίας, μέ ἔμφαση στήν μάθηση μέσῳ τῆς πράξης καί συμμετοχῆς τοῦ μαθητῆ στήν γνωστική διαδικασία.
.             Τά Ἀναλυτικά Προγράμματα κρίθηκαν ὡς παρωχημένα λόγῳ «ἀσαφοῦς, ἀόριστης στοχοθεσίας, μέ στείρα παροχή πληροφορίας καί συναφοῦς ἄκριτης ἀπομνημόνευσης, αὐστηροῦ προγραμματισμοῦ τῆς διδακτέας ὕλης, ἀνελαστικοῦ προγραμματισμοῦ τῆς διδασκαλίας, λιγοστῆς δυνατότητας ἀνάληψης πρωτοβουλιῶν ἀπό τόν ἐκπαιδευτικό». Ἡ μεθοδολογία τῶν Προγραμμάτων διαδικασίας –ὅπως τοὐλάχιστον ἐφαρμόζονται στά νέα Προγράμματα Σπουδῶν Θρησκευτικῶν– μέ ἔμφαση στήν μάθηση, μέσῳ συμμετοχικῆς πράξης μαθητῶν καί διδασκόντων, ἑστιάζει πλήρως στό πῶς τῆς πράξης, καταργώντας ὡς ἀπολύτως παρωχημένο τό τί τῆς διδακτέας ὕλης.
.             Τό τί τῆς διδασκαλίας κρίνεται ὡς πληροφορία πού μεταβάλλεται διαρκῶς καί συνεπῶς δέν ἀξίζει τῆς προσοχῆς τοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήματος, ἐνῶ τό πῶς μαθαίνω ἀναδεικνύεται σέ μέγιστη ἀξία. Σέ ἕνα τέτοιο πλαίσιο καθίσταται ἀπολύτως σαφές τό γιατί παραγνωρίζεται ἀπολύτως ἡ σημασία τῆς ἱστορίας καί τῆς ἀναλυτικῆς λογικῆς, παρά τίς ρητορικές διαβεβαιώσεις περί στιβαροῦ ἱστορικοῦ πλαισίου, τό ὁποῖο ἀποτελεῖ τό περιβάλλον τῆς πληροφορίας.
.             Ὅταν αὐτό πού ἐνδιαφέρει εἶναι τό πῶς, ἀναγκαίως καί ἀναπόφευκτα ἐπιστρατεύονται τραγουδάκια, ποιηματάκια, σκετσάκια ὑπηρετικά τοῦ πῶς. Τά ἱστορικά φαινόμενα καθυποτάσσονται στήν λειτουργία ἐκμάθησης τοῦ πῶς.
.             Ἡ μετάβαση ἀπό τήν ἱστορία στήν πρακτική δεξιότητα εἶναι σαφής. Ἡ λογική τῶν δεξιοτήτων προωθούμενη ἀπό τό Πρόγραμμα Σπουδῶν χρησιμοποιεῖ τήν ἱστορία ὡς πεδίο ἐκμάθησης τεχνικῶν. Ἀκριβῶς γι’ αὐτό χρησιμοποεῖ ὅ,τι εἶναι βολικό ἀπό τήν ἱστορία γιά ἐκμάθηση τεχνῶν καί στά πλαίσια τῆς πολυπολιτισμικότητας χρησιμοποιεῖ ὅ,τι εἶναι βολικό γιά τήν ἐξάσκηση τῶν μαθητῶν στίς παγκοσμιοποιημένες ἀρετές τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας, οὐδέτερες γιά κάθε Θρησκεία. Ἀκριβῶς γι’ αὐτό κάθε ἱστορικό φαινόμενο ἐξετάζεται πλημμελῶς, διότι δέν ἐνδιαφέρει καθεαυτό, ἀλλά ἐνδιαφέρει ἡ προκύπτουσα ἀπό αὐτό χρησιμότητα.
.             Ἡ θεματική μέθοδος δέν ἔχει σχέση μόνον μέ μιά ἁπλή μέθοδο, πού εἶναι ἔργο τῆς παιδαγωγικῆς ἐπιστήμης, ἀλλά ἔχει σχέση μέ τό περιεχόμενο τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν. Ἡ θρησκευτική γνώση μέ τήν μέθοδο αὐτή δέν προσφέρεται μεθοδικά, χρονικά, ἀλλά ἀποσπασματικά. Δηλαδή, ἡ θεματική μέθοδος, ὅπως προαναφέρθηκε, κατήργησε τήν ἱστορική διάρθρωση τῆς ὕλης καί προσφέρει μιά προσέγγιση φαινομενολογική.
.              Αὐτό χαρακτηρίσθηκε ὡς «θρησκευτικός γραμματισμός», μέ τήν ἔννοια ὅτι σχηματίζεται μιά γνώση, λαμβάνοντας στοιχεῖα ἀπό ὅλες τίς θρησκεῖες. Πρέπει νά θυμίσω ὅτι, ὅπως ἀνέλυσα στήν εἰσήγησή μου στήν Ἱεραρχία, ὁ «θρησκευτικός γραμματισμός» ἦταν μιά θεωρία τοῦ Andrew Wright στήν Βρεταννία, τήν δεκαετία τοῦ ’90 πού δημιουργήθηκε «στόν ἀντίποδα τῆς φιλελεύθερης θεώρησης τῆς θρησκευτικῆς ἀγωγῆς» τοῦ Robert Jakson. Ὅμως, τελικά μέ τό Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν δέν ἐφαρμόσθηκε ὁ «θρησκευτικός γραμματισμός» τοῦ Andrew Wright.
.               Ἡ διαφορά μεταξύ τοῦ παλαιοῦ Ἀναλυτικοῦ Προγράμματος καί τοῦ Νέου Προγράμματος Σπουδῶν δείχνει τό ὅλο πρόβλημα πού ὑπάρχει στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν καί δημιουργεῖ σύγχυση. Ἡ ἴδια διαφορά θά παρατηρηθῆ καί στό μάθημα τῆς ἱστορίας, ὅταν ἀντί νά διδαχθῆ ἡ ἱστορία τῆς χώρας μας μέ τήν ἀναλυτική μέθοδο (ἀρχαία, μέση, νεώτερη), θά διδαχθοῦν θεματικά ὅλα μαζί τά ἱστορικά γεγονότα. Αὐτό θά δημιουργήση τεράστια σύγχυση στούς μαθητές.
.             Δηλαδή, ἡ θεματική μέθοδος σπουδῶν στά μέν Θρησκευτικά δημιουργεῖ τόν θρησκευτικό συγκρητισμό, στήν δέ ἱστορία τόν ἀκραῖο διεθνισμό, πού ὑπονομεύει τό Ἔθνος καί εἰσάγει ἐν πολλοῖς τήν ἀρχή τῆς σύνθεσης καί τῆς ἀπώλειας τῶν πολιτισμικῶν χαρακτηριστικῶν καί ὁδηγεῖ στήν ἀφομοίωση ἑνός πολιτισμοῦ ἤ τόν ἀπο-εκπολιτισμό του.
.             Στό θέμα αὐτό πρέπει νά ληφθοῦν ὑπ’ ὄψη τά ὅσα ἐξέθεσα προηγουμένως γιά τήν διαφορά μεταξύ τοῦ Ἀναλυτικοῦ Προγράμματος καί τοῦ Προγράμματος Σπουδῶν, σύμφωνα μέ ἐπιστημονικά δεδομένα, τά ὁποῖα ἔχω ἀναλύσει σέ δύο Εἰσηγήσεις μου στήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο (Ἰανουάριος 2016) καί τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Μάρτιος 2016). Ἄν κανείς δέν ἐντοπίση αὐτήν τήν πραγματικότητα, δέν θά μπορέση νά καταλάβη καθόλου τό πρόβλημα πού ἔχει δημιουργηθῆ στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Δέν πρόκειται, δηλαδή, γιά μερικά ἐπί μέρους προβλήματα καί στοιχεῖα γνωσιολογικά, οὔτε γιά μερικά τραγούδια καί ἀποσπάσματα, ἀλλά γιά ὑπονόμευση τῆς σοβαρῆς ἀναλυτικῆς μεθόδου πού εἶναι ἡ βάση κάθε ἐπιστήμης, καί αὐτό ἔχει συνέπειες στόν πολιτισμό.
.             Ἔτσι, τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μέ τό προηγούμενο Ἀναλυτικό Πρόγραμμα ἦταν μεθοδικό, γνωσιολογικό, πολιτιστικό, θρησκειολογικό, ὅπως ἔχει ἀποδειχθῆ σέ σχετική διδακτορική διατριβή, καί ὄχι κατηχητικό καί ὁμολογιακό, μέ τίς ἀπαραίτητες διορθώσεις. Ἀντίθετα, τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μέ τό Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν εἶναι συγκρητιστικό, διαθρησκειακό, καί ὑπονομεύει ὅλη τήν παράδοσή μας, ἡ ὁποία στηρίζεται στήν γνώση τοῦ δικοῦ μας πολιτιστικοῦ προτύπου, μέ τόν παράλληλο σεβασμό κάθε ἑτερότητας.
.             Ἐπειδή τελευταῖα διαδίδεται πολύ ὅτι τούς Φακέλους τοῦ Μαθητοῦ πού ἐκφράζουν τό νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν τούς ἐνέκρινε ἡ Ἐκκλησία, θέλω νά διευκρινίσω ὅτι στήν Συνεδρίαση τῆς 27ης Ἰουνίου 2017, μετά τήν σχετική εἰσήγηση γιά τούς Φακέλους τοῦ Μαθητοῦ, ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἐπιφυλάχθηκε καί δέν ἐνέκρινε.
.             Ἡ πρόταση τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου, ὅπως φαίνεται στά Πρακτικά τῆς Ἱεραρχίας ἦταν: «Ἑπομένως, ἡ Ἐπιτροπή διαλόγου θά συνεχίσει τόν διάλογο μέ τήν Πολιτεία καί θά παρακολουθεῖ τήν ἐξέλιξη τῶν θεμάτων ὡς πρός τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Ἔτσι, λοιπόν, σήμερα δέν θά ποῦμε ὅτι ἐγκρίνεται ἤ ἀπορρίπτεται τό Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν, ἀλλά ὅτι ἡ ΙΣΙ ἐνημερώθηκε ἀπό τά μέλη τῆς Ἐπιτροπῆς καί τούς εὐχαριστοῦμε…». Καί ἡ πρόταση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἔγινε ὁμοφώνως ἀποδεκτή.
.             Ἑπομένως, ἡ Ἱεραρχία δέν ἐνέκρινε, οὔτε ἀπέρριψε, ἁπλῶς ἐνημερώθηκε.

2. Οἱ προηγούμενες ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας γιά τό Ἀναλυτικό Πρόγραμμα

.             Τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἀσχολήθηκε κατά καιρούς μέ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, κρίνοντας διάφορες προσφυγές πού ἀναφέρονταν σέ παράλληλα θέματα, ὅπως τήν προσευχή καί τήν μή παρακολούθηση τοῦ μαθήματος.
.             Εἶναι ἀνάγκη νά ἐπισημανθῆ ὅτι τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας συζητᾶ θέματα προσφυγῶν καί ἀκυρώσεων, στηριζόμενο κυρίως στό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος καί τίς ἀποφάσεις τῶν Εὐρωπαϊκῶν καί Διεθνῶν Ὀργανισμῶν.
.             Πρέπει νά γίνη σαφές ὅτι τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας εἶναι τό Ἀνώτατο Ἀκυρωτικό Δικαστήριο τῆς Ἑλληνικῆς Πολιτείας, τό ὁποῖο ἑρμηνεύει τό Σύνταγμα καί τούς Νόμους τοῦ Κράτους. Δέν μπορεῖ κάθε Ὑπουργός νά ἑρμηνεύη τό Σύνταγμα κατά τήν ἰδεολογία του, παραθεωρώντας τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, διότι τότε θά ἐκφρασθῆ στήν πράξη ἡ ὑπονόμευση τῆς ἴδιας τῆς Δημοκρατίας. Δέν εἶναι δυνατόν κάποιος μέ λαϊκιστικές ἰδεολογικές δηλώσεις καί ἐκφράσεις νά ὑπονομεύη τό ἴδιο τό Πολίτευμα τῆς Δημοκρατίας.

Στό συγκεκριμένο θέμα τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἀποφάνθηκε δύο φορές.

.             Συγκεκριμένα, γιά ὅσο ἴσχυε τό Ἀναλυτικό Πρόγραμμα, δηλαδή μέχρι τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2016, ὑπάρχουν δύο ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας καί μιά ἀπόφαση τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφετείου Χανίων, ἡ ὁποία ἐφετειακή ἀπόφαση εἶναι ἰσόκυρη μέ τίς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἐπειδή ὁ Νόμος 702/1977 ὑπήγαγε τήν ἐκδίκαση τῶν αἰτήσεων τῶν ἀκυρωτικῶν πράξεων πού ἀφοροῦν κάθε θέμα ἐκπαιδευτικῆς νομοθεσίας ἀπό τό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας στό Τριμελές Διοικητικό Ἐφετεῖο.
.             Ἔτσι, ἡ ἀπόφαση 3356/1995 τοῦ Ϛ´ Τμήματος τοῦ Σ.τ.Ε. στηρίχθηκε στά ἄρθρα 13, 16, καί 3 τοῦ Συντάγματος, ἀπό τά ὁποῖα συνεπάγεται ὅτι ὁ σκοπός τῆς παιδείας πού προσφέρουν τά Σχολεῖα εἶναι «μεταξύ τῶν ἄλλων, καί ἡ “ἀνάπτυξη” τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως τῶν Ἑλληνοπαίδων σύμφωνα μέ τίς ἀρχές τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας». Ἐπικαλέσθηκε καί τήν Διεθνῆ Σύμβαση τῆς Ρώμης τῆς 4ης Νοεμβρίου 1950, κατά τήν ὁποία κάθε κράτος «θά σέβεται τό δικαίωμα τῶν γονέων, ὅπως ἐξασφαλίζωσιν τήν μόρφωσιν καί ἐκπαίδευσιν τούτων συμφώνως πρός τάς ἰδίας αὐτῶν θρησκευτικάς καί φιλοσοφικάς πεποιθήσεις». Συγχρόνως, ἀπεφάσισε ὅτι οἱ μαθητές μποροῦν νά μή παρακολουθήσουν τήν διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἀρκεῖ νά τό δηλώσουν στόν Διευθυντή τοῦ Σχολείου ὅτι ἔχουν λόγους θρησκευτικῆς συνειδήσεως πού προσδιορίζονται σαφῶς, «ἤτοι διότι εἶναι ἑτερόδοξοι, ἑτερόθρησκοι ἤ ἄθεοι».
.             Στήν συνέχεια, ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 2176/1998 ἀπόφαση τοῦ Ϛ´ Τμήματος τοῦ Σ.τ.Ε. πού ἐξεδόθη μέ ἀφορμή ἄλλη αἴτηση ἀκυρώσεως πού ἀφορᾶ τήν μείωση τῶν ὡρῶν διδασκαλίας ἀναφέρεται στόν σκοπό τῆς παιδείας, πού εἶναι ὁ ἴδιος πού προσδιορίσθηκε ἀπό τήν προηγούμενη ἀπόφαση τοῦ 1995 καί συγχρόνως ἀναφέρεται στό νά ἐξασφαλίζεται ἡ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν «ἐπί ἱκανοῦ ἀριθμοῦ ὡρῶν διδασκαλίας ἑβδομαδιαίως».
.             Πέρα ἀπό τίς δύο αὐτές ἀποφάσεις  τοῦ Σ.τ.Ε., καί ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 115/2012 ἀπόφαση τοῦ Διοικητικοῦ Ἐφετείου Χανίων, ἀπεφάνθη ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ὅπως διδασκόταν τότε μέ τό Ἀναλυτικό Πρόγραμμα, κινεῖται στίς ἀπαιτήσεις τοῦ πλουραρισμοῦ, τῆς πολυφωνίας καί τῆς πολυπολιτισμικότητας∙ ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι μαθητές δέν μποροῦν νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὅσους λόγους καί ἄν ἐπικαλεσθοῦν∙ καί ὅτι ἐπιτρέπεται νά ἀπαλλάσσωνται ἀπό τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μόνον οἱ ἄθρησκοι, οἱ ἀλλόθρησκοι ἤ ἑτερόδοξοι μαθητές, μόνον μέ τίς αὐστηρές προδιαγραφόμενες προϋποθέσεις.
.              Ἑπομένως, τά βιβλία πού διδάσκονταν στά Σχολεῖα τῆς Πρωτοβάθμιας καί Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, βάσει τοῦ Ἀναλυτικοῦ Προγράμματος, μέχρι τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2016, μέ τίς ἀποφάσεις τῶν Ἀνωτάτων Δικαστηρίων τῆς Χώρας μας πού μνημονεύθηκαν ἦταν σύμφωνα μέ τό Σύνταγμα καί ἐκινοῦντο στήν πλουραλιστική, πολυφωνική καί πολυπολιτισμική προοπτική.

3. Ἡ πρόσφατη ἀπόφαση τοῦ Σ.τ.Ε. γιά τό Πρόγραμμα Σπουδῶν

.             Ὅταν τόν Σεπτέμβριο τοῦ 2016, μέ τήν ὑπ’ ἀριθμ. 14375/Δ2/7-9-2016 ἀπόφαση τοῦ Ὑπουργοῦ Παιδείας, Ἔρευνας καί Θρησκευμάτων μέ τίτλο «Πρόγραμμα Σπουδῶν τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στό Δημοτικό καί τό Γυμνάσιο», ἴσχυσε τό Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν, ἀνετράπη τό προηγούμενο Ἀναλυτικό Πρόγραμμα καί εἰσήχθη στά Σχολεῖα τό διαθρησκειακό μάθημα στά Θρησκευτικά μέ ἔντονο τόν χαρακτήρα τοῦ θρησκειολογικοῦ συγκρητισμοῦ, παρ’ ὅ,τι φαίνεται ὅτι ἔχει ὀρθόδοξο προσανατολισμό.
.             Ὅμως, μετά ἀπό αἴτηση ἀκυρώσεως στό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, ἐκδόθηκε ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 660/2018 ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειάς του, ἡ ὁποία μέ ἰσχυρά νομικά ἐπιχειρήματα ἀκύρωσε τήν ὡς ἄνω Ὑπουργική ἀπόφαση. Ἐνδεικτικά θά παρατεθοῦν μερικά βασικά σημεῖα.
.             Στό σκεπτικό της δέχεται ὅτι ἡ Πολιτεία εἶναι ἐλεύθερη «νά ἐπιλέγει καί νά καθορίσει κανονιστικά τό περιεχόμενο τῆς σχετικῆς ἀγωγῆς κατά τήν ἑκάστοτε ἐκπαιδευτική πολιτική καί τά πορίσματα τῆς παιδαγωγικῆς ἐπιστήμης, μή ἐλεγχόμενη δικαστικά στίς ἐπιλογές της, παρά μόνον ὡς πρός τήν τήρηση τῶν πιό πάνω συνταγματικῶν ὑποχρεώσεων».
.             Μέ βάση αὐτό τό σκεπτικό ἀποφαίνεται ὅτι τό συγκεκριμένο Πρόγραμμα Σπουδῶν

–ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τήν διάταξη τοῦ ἄρθρου 16, παρ. 2 τοῦ Συντάγματος, «διότι, μέ τό πρόγραμμα σπουδῶν πού εἰσάγει γιά τίς Γ´-ϛ´ τάξεις τοῦ Δημοτικοῦ καί γιά τό Γυμνάσιο, φαλκιδεύεται ὁ ἐπιβεβλημένος ἀπό τή συνταγματική αὐτή διάταξη σκοπός, ἡ σύμπτυξη δηλαδή τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς συνειδήσεως τῶν μαθητῶν, πού ἀνήκουν στήν ἐπικρατοῦσα θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ»,

–ἔρχεται σέ ἀντίθεση μέ τήν διάταξη τοῦ ἄρθρου 13, παρ. 1 τοῦ Συντάγματος «πού κατοχυρώνει ὡς ἀπαραβίαστη τὴν ἐλευθερία τῆς θρησκευτικῆς συνειδήσεως», διότι προκαλεῖ «σύγχυση» στούς ὀρθόδοξους μαθητές καί «κλονίζει τήν ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδηση»,

–ἐπεμβαίνει «στόν εὐαίσθητο ψυχικό κόσμο τῶν μαθητῶν αὐτῶν πού δέν διαθέτουν τήν ὡριμότητα καί τήν κριτική ἀντίληψη τῶν ἐνηλίκων» καί εἶναι ἱκανή «νά τούς ἐκτρέψει ἀπό τήν ὀρθόδοξη χριστιανική συνείδηση»,

–ἔρχεται σέ ἀντίθεση πρός τήν διάταξη τοῦ ἄρθρου 2 τοῦ ΠΠΠ τῆς ΕΣΔΑ «διότι προσβάλλει τό εὐθέως καθιερούμενο ἀπό τήν διάταξη αὐτή δικαίωμα τῶν ἀνηκόντων στήν ἐπικρατοῦσα θρησκεία ὀρθόδοξων χριστιανῶν γονέων νά διασφαλίσουν τή μόρφωση καί ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν τους σύμφωνα μέ τίς δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις»

–ἔρχεται σέ ἀντίθεση «πρός τήν συνταγματικῶς κατοχυρωμένη ἀρχή τῆς ἰσότητας» καί πρός τό ἄρθρο 14 (σέ συνδυασμό μέ τό ἄρθρο 9) τῆς ΕΣΔΑ «διότι στερεῖ ἀπό τούς μαθητές τοῦ ὀρθοδόξου χριστιανικοῦ δόγματος τό δικαίωμα νά διδάσκονται ἀποκλειστικῶς τά δόγματα, τίς ἠθικές ἀξίες καί τίς παραδόσεις τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ἡ νομοθεσία ὅπως ἔχει ἐκτεθεῖ προβλέπει γιά μαθητές ρωμαιοκαθολικούς, ἑβραίους καί μουσουλμάνους τή δυνατότητα νά διδάσκονται ἀποκλειστικῶς τά δόγματα τῆς πίστεώς τους (ὄχι δε καί τά δόγματα ἄλλων θρησκειῶν), μάλιστα δε ἀπό δασκάλους προτεινόμενους ἀπό τήν οἰκεία θρησκευτική κοινότητα».

.             Ἀπό ὅσα ἀνεφέρθησαν προηγουμένως εἶναι προφανές ὅτι τό προηγούμενο Ἀναλυτικό Πρόγραμμα ἦταν σύμφωνο μέ τό Σύνταγμα, τήν Διεθνῆ Σύμβαση τῆς Ρώμης καί τήν νομολογία τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, ἐνῶ τό Νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν εἶναι ἀντισυνταγματικό.
.             Ὅσον ἀφορᾶ τήν ὑποστηριζόμενη ἄποψη ὅτι δῆθεν ἡ ὑπ’ ἀριθμ. 660/2018 ἀπόφαση τῆς Ὁλομέλειας τοῦ ΣτΕ ἐξεδόθη ἐπί αἰτήσεως ἀκυρώσεως κατά τῆς προηγούμενης ὑπουργικῆς ἀπόφασης καί δέν ἀφορᾶ τήν ἰσχύουσα, κατά τήν ἄποψή μου εἶναι τυποκρατικός καί ἀλυσιτελῶς προβάλλεται, ἐν ὄψει τοῦ ὅτι τό Σ.τ.Ε ἑρμήνευσε τίς ἰσχύουσες συνταγματικές διατάξεις, ἡ δέ ἑρμηνεία αὐτή ἐν πολλοῖς ἰσχύει, mutatis mutandis καί γιά τήν ρύθμιση τῆς ἰσχύουσας ὑπουργικῆς ἀπόφασης. Ἐξ ὅσων δέ γνωρίζω καί ἡ ἰσχύουσα ὑπουργική ἀπόφαση ἔχει ἤδη προσβληθῆ μέ αἴτηση ἀκυρώσεως καί θεωρῶ ὅτι τό ἀποτέλεσμα, ἐν ὄψει τῶν ὡς ἄνω παραδοχῶν τῆς ἀπόφασης τοῦ Σ.τ.Ε., θά εἶναι ἡ ἀκύρωσή της.
.             Ἐπειδή ζοῦμε σέ εὐνομούμενη Πολιτεία, δέν εἶναι δυνατόν τό Ὑπουργεῖο Παιδείας καί Θρησκευμάτων νά μήν ἐφαρμόση τήν ἀπόφαση αὐτή, οὔτε φυσικά καί ἡ Ἐκκλησία νά τήν ἀγνοήση. Αὐτό σημαίνει ὅτι ἡ μόνη λύση εἶναι νά γίνη διάλογος μεταξύ Ἐκκλησίας καί Πολιτείας μέ βάση τό προηγούμενο Ἀναλυτικό Πρόγραμμα, καί νά γίνουν οἱ σχετικές βελτιώσεις του πού θά ἀναφέρωνται στήν σύγχρονη πραγματικότητα καί τίς νέες ἀνάγκες, τό ὁποῖο μάλιστα δέν καταργεῖ κανένα πλεονέκτημα τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν ὅσον ἀφορᾶ στίς τεχνικές διδασκαλίας.

.             Σέ αὐτό ἀναφερόταν ἡ ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τόν Μάρτιο τοῦ 2016, πού ἦταν: «Νά ἐπικεντρωθῆ τό ἐνδιαφέρον στό τρέχον Πρόγραμμα (δηλαδή, τό προηγούμενο πρόγραμμα πρίν τόν Σεπτέμβριο 2016) μέ τήν δική του μεθοδολογία, στό ὁποῖο ὅμως νά γίνουν μερικές βελτιώσεις, ἐντάσσοντάς το στά σύγχρονα παιδευτικά δεδομένα, ὁπότε νά εἰσαχθοῦν σέ κάθε βιβλίο –ὄχι σέ κάθε μάθημα– μερικά κεφάλαια θρησκειολογικά, ἀνάλογα μέ τήν θεματολογία τοῦ βιβλίου, ἀφοῦ ὅμως δοθῆ προτεραιότητα στήν ὀρθόδοξη παράδοση, τήν ὁποία ἀκολουθεῖ ἡ πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων πολιτῶν, ἀλλά καί νά χρησιμοποιηθοῦν ὡς ἐφαρμογές καί τά καλά στοιχεῖα τοῦ Νέου Προγράμματος Σπουδῶν».
.             Νομίζω δέν ὑπάρχει ἄλλη λύση πού νά ἐπιφέρη μιά ἰσορροπία στό θέμα αὐτό, ἡ ὁποία θά εἶναι σύμφωνη μέ τίς παραδόσεις μας, τό Σύνταγμα καί τίς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας, καί ἦταν τό κύριο θέμα τῆς εἰσηγήσεώς μου στήν Συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας τῆς 9ης Μαρτίου 2016, στήν ὁποία ἀντιμετώπισα τό θέμα τῶν Θρησκευτικῶν, ἀπό πλευρᾶς νομικῆς, ἐπιστημονικῆς καί δεοντολογικῆς καί υἱοθετήθηκε ὁμοφώνως ἀπό τήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.–

 

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

 

, ,

Σχολιάστε

ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΣτΕ: ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΟΙ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΑ “ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ”

ΣτΕ: ντισυνταγματικς ο λλαγς Φίλη
στ
μάθημα τν Θρησκευτικν

ΠΗΓΗ: protothema,

Παναγιώτης Τσιμπούκης
20.03.2018, 18:03

.               Ἡ Ὁλομέλεια θεωρεῖ ὅτι «κλονίζουν τὴ θρησκευτικὴ χριστιανικὴ συνείδηση» – Ἀφορᾶ τὴν διδασκαλία τοῦ μαθήματος στὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο- Στὸ ΣτΕ εἶχαν προσφύγει γονεῖς καὶ θρησκευτικοὶ φορεῖς.
.             Κλονίζει τὴ θρησκευτικὴ χριστιανικὴ συνείδηση ἡ ἀπὸ 7.9.2016 ἀπόφαση τοῦ τέως ὑπουργοῦ Παιδείας Νίκου Φίλη μὲ τὴν ὁποία ἐπῆλθε ριζικὴ ἀλλαγὴ στὸ χαρακτήρα καὶ τὸν τρόπο διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὶς τάξεις Γ΄ ἕως Ϛ´ τοῦ  Δημοτικοῦ καὶ τοῦ Γυμνασίου καὶ κατὰ συνέπειαν εἶναι πολλαπλὰ ἀντισυνταγματικὴ  καὶ ἀντίθετη στὴν Εὐρωπαϊκὴ Σύμβαση Δικαιωμάτων τοῦ Ἀνθρώπου (ΕΣΔΑ), σύμφωνα μὲ τὴν Ὁλομέλεια τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας.
.             Στὸ Ἀνώτατο Ἀκυρωτικὸ Δικαστήριο εἶχαν προσφύγει ἡ Ἱερὰ Μητρόπολι Πειραιῶς, ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφεὶμ Μεντζελόπουλος, ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν, γονεῖς κ.λπ. καὶ ζητοῦσαν νὰ ἀκυρωθεῖ ἡ ἐπίμαχη  ἀπόφαση τοῦ τέως ὑπουργοῦ Παιδείας καθὼς μὲ αὐτὴν πραγματοποιεῖται μία ριζικὴ ἀλλαγὴ στὸ χαρακτήρα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ἀλλοιώνοντας «τὸν ἀπὸ ἱδρύσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ κράτους μέχρι σήμερα ὀρθόδοξο χαρακτήρα του», ἐνῶ παράλληλα εἶναι ἀντισυνταγματική, ἀντίθετη στὶς διεθνεῖς συμβάσεις καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ καὶ Ἑλληνικὴ νομοθεσία.
.             Ἡ Ὁλομέλεια τοῦ ΣτΕ σήμερα σὲ ἔκτακτη συνεδρίασή της δημοσίευσε τὴν ὑπ᾽  ἀριθμ. 660/2018 ἀπόφασή της, μὲ πρόεδρο τὸν Νικόλαο Σακελλαρίου καὶ εἰσηγητὴ τὸν σύμβουλο Ἐπικρατείας Εὐθύμιο Ἀντωνόπουλο. Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ ἀκύρωσε τὴν ἐπίμαχη ὑπουργικὴ ἀπόφαση. Διευκρινίζεται, ὅτι ἡ ἀκύρωση τοῦ ΣτΕ  ἀφορᾶ μὲν τὸ σύνολο τῆς ἐν λόγῳ ὑπουργικῆς ἀπόφασης, ἀλλὰ δὲν ἀναφέρεται στὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὸ Λύκειο, καθὼς γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ ἐκκρεμεῖ ἄλλη αἴτηση ἀκύρωσης.

          Οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας  ἀποφάνθηκαν ὅτι ἡ ἀπόφαση τοῦ Νίκου Φίλη, εἶναι  ἀντίθετη:

1) στὸ ἄρθρο 16 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ὁρίζει ὅτι ἡ παιδεία ἀποτελεῖ βασικὴ ἀποστολὴ τοῦ κράτους καὶ μεταξὺ τῶν σκοπῶν της εἶναι ἡ ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνείδησης, γιατί μὲ τὸ πρόγραμμα σπουδῶν ποὺ εἰσάγεται γιὰ τὸ Δημοτικὸ καὶ τὸ Γυμνάσιο «φαλκιδεύεται ὁ ἐπιβαλλόμενος ἀπὸ τὴ συνταγματικὴ αὐτὴ διάταξη σκοπὸς τῆς ἀνάπτυξης, δηλαδὴ τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς  συνείδησης τῶν μαθητῶν στὰ ἀνήκοντα στὴν ἐπικρατοῦσα θρησκεία τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ,

2) Στὴν διάταξη τοῦ ἄρθρου 13 τοῦ Συντάγματος, ποὺ κατοχυρώνει  ὡς ἀπαραβίαστη τὴν ἐλευθερία τῆς  θρησκευτικῆς συνείδησης, γιατὶ  ἡ προσβαλλόμενη ἀπόφαση θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπευθύνεται ἀποκλειστικὰ στοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανοὺς μαθητὲς καὶ νὰ κατατείνει στὴν ἐμπέδωση καὶ συνέχιση  τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς συνείδησης, καθὼς ἡ προσβαλλόμενη ὑπουργικὴ ἀπόφαση κλονίζει τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ συνείδηση ποὺ πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ βίου διαμορφώνουν οἱ μαθητὲς τὸ πλαίσιο τοῦ οἰκογενειακοῦ τους περιβάλλοντος. Μάλιστα,  ἡ εἰσαγόμενη μὲ τὴν προσβαλλόμενη ὑπουργικὴ ἀπόφαση διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν εἶναι ἱκανὴ νὰ παρέμβει στὸν εὐαίσθητο ψυχικὸ κόσμο τῶν μαθητῶν ποὺ δὲν διαθέτουν  τὴν κριτικὴ ἀντιληψη  τῶν ἐνηλίκων καὶ νὰ τοὺς ἐκτρέψει ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ συνείδηση καὶ

3) Προσβάλλεται εὐθέως τὸ Πρῶτο Πρόσθετο Πρωτόκολλο τῆς ΕΣΔΑ, γιατί στερεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς τοῦ Ὀρθόδοξου Χριστιανικοῦ δόγματος τὸ δικαίωμα νὰ διδάσκονται ἀποκλειστικὰ τὰ δόγματα, τὶς ἠθικὲς ἀξίες καὶ τὶς παραδόσεις τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἐνῶ ἡ νομοθεσία προβλέπει  γιὰ μαθητὲς Ρωμαιοκαθολικούς, Ἑβραίους καὶ Μουσουλμάνος νὰ διδάσκονται αὐτοτελῶς τὸ μάθημα αὐτό.

          .           Σὲ ἄλλο σημεῖο οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας ἐπισημαίνουν ὅτι προβλεπόμενη διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν κατὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ Νίκου Φίλη δὲν εἶναι ἱκανὴ νὰ ἀνάπτυξη, ἐμπεδώσει  καὶ νὰ ἐνισχύσει ὅπως ἐπιβάλλεται ἀπὸ τὴ διάταξη τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ Συντάγματος τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ συνείδηση τῶν μαθητῶν, γιατί ἡ διάταξη αὐτή:

α) εἶναι ἐλλιπὴς κατὰ περιεχόμενο,

β) δὲν εἶναι αὐτοτελής, ἀμιγὴς καὶ διακριτικὴ σὲ σχέση μὲ τὴ διδασκαλία στοιχείων ἀναφερομένων σὲ  ἄλλα δόγματα ἢ θρησκεῖες μὲ ἀποτέλεσμα νὰ προκαλεῖται σύγχυση στοὺς μαθητὲς ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ

γ) δὲν εἶναι ἐπαρκῆ ἀπὸ τὴν ἄποψη τοῦ χρόνου ποὺ διατίθεται γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν.

           .             Παράλληλα, σύμφωνα μὲ τοὺς συμβούλους Ἐπικρατείας, τὸ πρόγραμμα σπουδῶν παρουσιάζει σοβαρὲς ἐλλείψεις ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενο τῆς Ὀρθόδοξης Χριστιανικῆς διδασκαλίας, καθώς;

– Δὲν γίνεται ἀναφορὰ στὴν Ἁγία, Ὁμοούσιο καὶ Ἀδιαίρετο Τριάδα, τὴν ὁποία ἐπικαλοῦνται στὴν ἐπικεφαλίδα τους ὅλα τὰ Ἑλληνικὰ Συντάγματα καὶ

– Στὴ Γ; τάξη τοῦ Δημοτικοῦ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς παρουσιάζεται  ὡς ξένος, ὡς προσδοκώμενος Μεσσίας, ὡς δάσκαλος ποὺ ὅλοι θαυμάζουν, ὡς ἀγαπημένος φίλος, ὄχι ὅμως ὡς Σωτήρας τοῦ κόσμου.

          .             Ὅπως ἀναφέρουν οἱ σύμβουλοι Ἐπικρατείας,  μὲ τὴν ἀπόφασή του  ὁ Νίκος  Φίλης  ἐπικαλούμενος τὴ διεθνῆ ἐπιστημονικὴ συζήτηση καθὼς τοὺς στόχους διδασκαλίας τῶν Εὐρωπαϊκῶν μαθημάτων Θρησκευτικῶν, προσδιορίζει τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ὡς ἕνα διευρυμένο καὶ μὲ σαφεῖς θεολογικὲς προϋποθέσεις μάθημα, ἐνῶ ἐπιδιώκει τὴ συμμετοχὴ ὅλων τῶν παιδιῶν στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν χωρὶς καμία διάκριση ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴ θρησκευτικὴ πεποιθήσεις τους.

 

 

,

Σχολιάστε

ΕΠΙΜΟΝΗ στὴν ΑΛΛΑΞΟΠΙΣΤIΑ ΤΩΝ ΕΛΛHΝΩΝ ΟΡΘΟΔOΞΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

Ἐπιμένει ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας στὴν ἀλλαξοπιστία
τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων μαθητῶν!!

Ἔντονη κριτικὴ ἀσκεῖ στὸν ὑπουργὸ Παιδείας Κώστα Γαβρόγλου ἡ Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων μὲ ἀφορμὴ ἔγγραφό του πρὸς τοὺς Διευθυντὲς τῶν Σχολείων τῆς χώρας μὲ τὸ ὁποῖο ζητᾶ νὰ πληροφορηθεῖ τὸν ἀριθμὸ τῶν βιβλίων-Φακέλων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ ἔχουν ἐπιστρέψει στὰ σχολεῖα οἱ γονεῖς τῶν μαθητῶν. (protothema.gr)

Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας μέσῳ τῶν ἁρμοδίων ὀργάνων του, μὲ ἔγγραφό του πρὸς τοὺς Διευθυντὲς τῶν Σχολείων τῆς χώρας ζητᾶ νὰ πληροφορηθεῖ  τὸν ἀριθμὸ τῶν βιβλίων-Φακέλων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ ἔχουν ἐπιστρέψει στὰ σχολεῖα οἱ γονεῖς τῶν μαθητῶν. Ἡ κίνηση αὐτὴ τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας σημαίνει ὅτι:

1. Ἀναγνωρίζει ὅτι ἔχει δημιουργηθεῖ μεῖζον θέμα στὰ σχολεῖα, ὅταν ὁ ἴδιος ὁ Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου, στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου 2017, καταφερόταν ἀπαξιωτικὰ ὡς πρὸς τὸ θέμα, χαρακτηρίζοντας ἀσήμαντες μειοψηφίες τοὺς γονεῖς ποὺ ἐπιστρέφουν στὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας τὰ βιβλία-Φακέλους τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

2. Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας θὰ προσπαθήσει πιθανὸν καὶ πάλι, χρησιμοποιώντας τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ συγκεντρώσει, νὰ μιλήσει γιὰ μειοψηφίες καὶ νὰ παραπλανήσει τὸν ἑλληνικὸ λαὸ μὲ ψευδῆ καὶ ἐλλειπτικὰ στοιχεῖα, ἀγνοώντας ἢ ἀποσιωπώντας  ἠθελημένα τὰ παρακάτω:

α) Τὸ θέμα τῆς ἐπιστροφῆς τῶν βιβλίων-Φακέλων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν δὲν εἶναι ποσοτικό, ἀλλὰ καθαρὰ ποιοτικό. Ἡ κίνηση αὐτὴ τῶν γονέων, δηλαδή, φανερώνει τὴν κάθετη ἀντίθεσή τους ἀπέναντι στὴν ἰδεοληπτικὴ καὶ ἀπεγνωσμένη προσπάθεια τῆς σημερινῆς ἡγεσίας τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας, νὰ ἐπιβάλει διὰ τῆς βίας καὶ ἐξαναγκαστικά, διὰ μέσου ἑνὸς ἰδιότυπου νέου γενιτσαρισμοῦ, στοὺς μικροὺς μαθητὲς/τριες  τῶν σχολείων τῆς πατρίδας μας, ἕνα μοντέλο μαθήματος Θρησκευτικῶν ποὺ ἀποδομεῖ εὐθέως στὰ μάτια τους, τὴν ἀποκεκαλυμμένη πίστη τῶν γονέων τους, ἐξισώνοντάς την μὲ τὶς ἀνθρωποκατασκευασμένες θρησκεῖες τοῦ κόσμου. Ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐπιστραφέντων βιβλίων-Φακέλων εἶναι συμβολικὸς καὶ δείχνει σαφῶς τὴν παταγώδη ἀποτυχία τοῦ μεθοδευμένου ἐγχειρήματος νὰ μετατραπεῖ βιαίως καὶ παρανόμως ἡ πίστη τῶν μαθητῶν σὲ ἕνα συγκεχυμένο καὶ πολτοποιημένο συνονθύλευμα θρησκειῶν ποὺ ἀντιτίθενται στὴ χριστιανικὴ ἀλήθεια καὶ πίστη τῶν ὀρθοδόξων μαθητῶν.

β) Στὴν ἀνακοίνωσή του τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δὲν ἀναφέρεται καθόλου σὲ ὅλους ἐκείνους τοὺς Διευθυντὲς Α/θμιας καὶ Β/θμιας Ἐκπαίδευσης καὶ τοὺς  Διευθυντὲς τῶν Σχολικῶν μονάδων ποὺ ἀρνοῦνται, κατὰ παράβαση τῆς κείμενης νομοθεσίας, νὰ παραλάβουν τὰ ἐπιστρεφόμενα ἀπὸ τοὺς γονεῖς βιβλία-Φακέλους τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.

γ) Ἀπὸ τὴν ἀνακοίνωση τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας συμπεραίνουμε ὅτι ἐσκεμμένα δὲν προσμετροῦνται, στὴν καταμέτρηση ποὺ ἐπιχειρεῖται, τὰ βιβλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ ἔχουν ἐπιστραφεῖ ἀπὸ τοὺς γονεῖς ταχυδρομικῶς ἀπευθείας στὸ Ὑπουργεῖο.

δ) Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δείχνει νὰ ἀγνοεῖ ἀκόμη, τὶς ἑκατοντάδες τῶν βιβλίων-Φακέλων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ποὺ συγκεντρώνουν ὁρισμένες Μητροπόλεις διὰ μέσου τῶν Ἱερῶν Ναῶν τους γιὰ νὰ ἐπιστραφοῦν μαζικὰ στὸ Ὑπουργεῖο.

ε) Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας ἐπίσης, περιφρονεῖ ἐπιδεικτικὰ τὶς χιλιάδες τῶν δηλώσεων ποὺ ἔχουν ὑπογραφεῖ καὶ δημοσιευθεῖ στὸ διαδίκτυο ἀπὸ ἀγανακτισμένους γονεῖς, οἱ ὁποῖοι διαμαρτύρονται ἐντονότατα γιὰ τὰ νέα βιβλία-Φακέλους τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, χωρὶς νὰ τὰ ἔχουν ἐπιστρέψει μέχρι στιγμής  στὸ Ὑπουργεῖο.

ϛ) Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ἐπίσης, φαίνεται νὰ μὴν λαμβάνει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψη του τὸ γεγονὰς  ὅτι μέχρι τώρα οἱ ὅποιες ἐπιστροφὲς στὸ Ὑπουργεῖο βιβλίων-Φακέλων τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν ἀπὸ γονεῖς ἔγιναν αὐτοβούλως καὶ χωρὶς καμιὰ κεντρικὴ καθοδήγηση. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ποικιλία τῶν μορφῶν τῆς ἀντίδρασής τους.

.               Ἀπὸ ὅλα τὰ παραπάνω, συνάγεται ἀβίαστα τὸ συμπέρασμα  ὅτι τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας καὶ ὁ σημερινὸς Ὑπουργὸς Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου ἐθελοτυφλοῦν μπροστὰ στὸ τεράστιο πρόβλημα, ποὺ ὡς ὑπεύθυνοι ἔχουν δημιουργήσει στὰ παιδιά, στοὺς γονεῖς καὶ στοὺς ἐκπαιδευτικούς, μὲ τὰ νέα Προγράμματα καὶ τὰ νέα βιβλία-Φακέλους τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, τὰ ὁποία εἰσήγαγαν στὰ σχολεῖα καὶ ἐπιβάλουν στοὺς μαθητὲς νὰ τὰ διδαχθοῦν.
.               Εἶναι πλέον φανερὸ ὅτι ὁ κ. Κ. Γαβρόγλου ἐπιμένει νὰ προχωράει αταρχικ κα φασιστικ στν φαρμογ τς πολιτικς τς Κυβέρνησής του στν εαίσθητο χρο τς Παιδείας, διαίτερα μάλιστα στν τομέα τς θρησκευτικς γωγς μὴ λαμβάνοντας ὑπόψη του τὶς ἀντιδράσεις ποὺ αὐτὴ προκαλεῖ -ὅπως ἀκριβῶς πράττει ἡ Κυβέρνησή του καὶ στὸ μέγα ἐθνικὸ θέμα τῆς Μακεδονίας- προφανῶς, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἱκανοποιήσει ἰδεοληπτικὲς σκοπιμότητες, ἄγνωστης γιὰ τὸν λαό μας προέλευσης, ποὺ ἀφοροῦν ὅμως ἄμεσα τὴν πνευματικὴ ἐξέλιξη τῶν ἑλλήνων ὀρθοδόξων μαθητῶν.
.           Τελικά, ὅμως, αὐτὸ ποὺ πετυχαίνει τὸ Ὑπουργεῖο στὴν πράξη, μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἀπεργάζεται, εἶναι νὰ δημιουργεῖ κύμα ἀντιδράσεων, ποὺ τείνουν νὰ λάβουν χαρακτηριστικὰ μαζικοῦ κινήματος –ὅπως ἀκριβῶς συνέβη καὶ στὸ Μακεδονικὸ ζήτημα- ἐναντίον τῆς ἀντορθόδοξης ἐκπαιδευτικῆς πολιτικῆς τῆς Κυβέρνησής του,  μὲ πρώτη στὴ σειρὰ τν παναστατικ κα πρωτοφαν στ παγκόσμια κπαιδευτικ χρονικά, πρωτοβουλία τν λλήνων γονέων ν πιστρέφουν πίσω στ πουργεο τ βιβλία-Φακέλους το μαθήματος τν Θρησκευτικν.
.             Σύντομα, ἐπίσης, πιστεύουμε θὰ ἀντιληφθοῦν οἱ ὑπεύθυνοι πρωτεργάτες τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας ἀλλὰ καὶ τοῦ Ἰνστιτούτου Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τὴν εὐθύνη ἔγκρισης καὶ προώθησης ὅλων αὐτῶν τῶν «ἐπικίνδυνων καὶ ἀπαράδεκτων» πολιτισμικῶν καὶ θρησκευτικῶν ὑποπροϊόντων, ὅτι ἡ φασιστική τους ἀσέβεια πρὸς τοὺς γονεῖς καὶ ἡ μέσῳ τῶν νέων Θρησκευτικῶν μεθόδευση ἀποορθοδοξοποίησης τῶν παιδιῶν, θὰ λάβει καὶ τὴν ἀνάλογη ἀπάντηση!

 

Τὸ Διοικητικὸ Συμβούλιο

ΠΗΓΗ: «ΠΕΘ»

,

Σχολιάστε

ΔΟΜΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ (Θεάνθρωπος, Ἁμαρτία, Αἵρεση) ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΒΕΛΙΣΘΕΙ ΕΝΤΕΧΝΩΣ ΑΠΟ ΤΑ ΝΕΑ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ»

Τὰ νέα βιβλία τῶν Θρησκευτικῶν
ἀπαξιώνουν τὴν ἀλήθεια
καὶ προετοιμάζουν γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς πλάνης

Ἀρχιμ. Αὐγουστῖνος Γ. Μύρου, Δρ Θ.

.           Εἶναι γενικὰ ἀποδεκτὸ ὅτι ἡ παιδεία ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὴν ἀλήθεια, καθόσον εἶναι ταγμένη νὰ ἱκανοποιῆ μία βαθύτατη ἐπιθυμία τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὴν τῆς ἀναζήτησης τῆς ἀλήθειας. Αὐτὴ ἡ τόσο κοινότοπη καὶ καθολικὴ ἀλήθεια περιφρονεῖται προκλητικὰ ἀπὸ τοὺς ἐμπνευστές, τοὺς συγγραφεῖς καὶ τοὺς ἔχοντες τὴν πολιτικὴ βούληση γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν μέσῳ τῶν νέων βιβλίων.
.           Τὸ συμπέρασμα αὐτὸ συνάγεται ἀπὸ ἱκανὰ σημεῖα τοῦ περιεχομένου τοῦ συνόλου τῶν βιβλίων. Ἀρκοῦν κάποιες χαρακτηριστικὲς ἐπισημάνσεις.
.             Ἄς λάβουμε ὡς παράδειγμα ἀπὸ τὸ βιβλίο (φάκελο) τῶν Θρησκευτικῶν τῆς Β´ Γυμνασίου τὴ θεματικὴ ἑνότητα, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ταυτότητα τοῦ Προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ μὲ γενικὸ τίτλο, «Ποιός εἶναι ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν; “Τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι;”». Ἀκόμη καὶ αὐτὸς ὁ τίτλος ἀπομακρύνει ἀπὸ τὸν προσανατολισμὸ νὰ ἀναζητηθῆ ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός καὶ παραπέμπει στὴν ἀντίληψη ὅτι ὁ Θεὀς τῶν Χριστιανῶν εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς πολλοὺς Θεοὺς τῶν διαφόρων Θρησκειῶν.
.           Ἡ ταυτότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως αὐτὴ συμπεραίνεται στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ τὸ πῶς ὁ ἴδιος αὐτοαποκαλύπτεται μὲ τὶς θεοφάνειες καὶ ἀπὸ τὸ πῶς μαρτυροῦν γι̉ αὐτὸν αὐθεντικοὶ καὶ ἔγκυροι αὐτόπτες μάρτυρες, τὸν ἐμφανίζει ὡς τέλειο Θεό, καὶ μάλιστα τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, ὁ ὁποῖος ἔγινε καὶ τέλειος ἄνθρωπος, ὅμοιος κατὰ πάντα μὲ ἐμᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτία.
.           Στὴν ἀναφερθεῖσα θεματικὴ ἑνότητα προτάσσεται μία εἰσαγωγὴ μὲ σειρὰ ἐρωτημάτων γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὰ ὁποῖα πρόκειται νὰ ἀπαντηθοῦν στὴν ἀνάπτυξη, ποὺ ἀκολουθεῖ. Οἱ συγγραφεῖς ξεκινοῦν τὴν ἀνάπτυξη μὲ τὴν παράθεση τῆς γνώμης διαφόρων προσώπων γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, συνεχίζουν μὲ κείμενα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη, ἀπὸ ἀρχαίους ἕλληνες συγγραφεῖς, καὶ ἀπὸ μουσουλμανικὰ βιβλία.
.           Ἐπιλέγονται μὲ ἐντελῶς ὑποκειμενικὰ κριτήρια πέντε ἐπώνυμα πρόσωπα τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ καὶ πέντε τῆς δικῆς μας ἐποχῆς.
.           Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ προβάλλονται οἱ γνῶμες τοῦ Νικοδήμου, κρυφοῦ μαθητοῦ τοῦ Χριστοῦ, τοῦ Πιλάτου, ρωμαίου πολιτικοῦ διοικητοῦ, ὁ ὁποῖος, παρ̉ ὅλον ὅτι ἀναγνώρισε τὴν ἀθωότητα τοῦ Χριστοῦ, τὸν καταδίκασε σὲ θάνατο, τοῦ λατίνου ἱστορικοῦ Τάκιτου, τοῦ Ἰουδαίου ἱστορικοῦ Ἰώσηπου, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐντελῶς ἀδιάφοροι γιὰ τὸ ποιὸς πράγματι ὑπῆρξε ὁ Ἰησοῦς, ἀλλὰ ἁπλῶς καταγράφουν τὴν παρουσία του στὴν ἐποχή τους, καὶ τοῦ εἰδωλολάτρη φιλοσόφου Κέλσου, σφοδροῦ πολέμιου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, φθάνοντας στὸ σημεῖο νὰ τὸν χαρακτηρίση ὡς μάγο καὶ ἀπατεώνα.
.           Ἀπὸ τοὺς συγχρόνους μάρτυρες, ποὺ προβάλλονται, οἱ δύο εἶναι ἀλλόθρησκοι, ὁ ἰνδουϊστὴς Μαχάτμα Γκάντι, καὶ ὁ ἑβραῖος καὶ ἐπίσημος σιωνιστὴς γιὰ ἕνα διάστημα, Μάρτιν Μπούμπερ, ὁ ἕνας ἑτερόδοξος, ὁ Πασκάλ Μπρυκνέρ, ὑποστηρικτὴς τῶν βομβαρδισμῶν τοῦ ΝΑΤΟ ἐναντίον τῆς Σερβίας τὸ 1999, καὶ δύο βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι, ὁ Τάσος Λειβαδίτης, ποιητὴς μὲ ἔντονη πολιτικὴ δραστηριότητα στὸν χῶρο τῆς Ἀριστερᾶς, καὶ ὁ Νῖκος Καζαντζάκης, ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου «Ὁ τελευταῖος πειρασμός», μὲ τὸ ὁποῖο βλασφημεῖται ἀκατανόμαστα τὸ ὄνομα καὶ τὸ Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
.           Ἄν εἶναι δυνατὸν μὲ αὐτὴ τὴ σύνθεση τῶν μαρτύρων νὰ ὁδηγηθῆ κάποιος στὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν ταυτότητα τοῦ Προσώπου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ! Πόσο μᾶλλον ὅταν ἡ Ὀρθόδοξη Παράδοση θέλει τοὺς αὐθεντικοὺς καὶ ἔγκυρους μάρτυρες μὲ κάθαρση, φωτισμὸ καὶ θέωση.
.             Τὰ κείμενα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἀκόμη καὶ αὐτὸ τῆς ὁμολογίας τοῦ ἀποστόλου Πέτρου γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, «Σὺ εἶ ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Μτθ. 16,16), ποὺ παρατίθενται, ἀπὸ μόνα τους, χωρὶς τὴν ἑρμηνεία τῶν θεοπνεύστων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μποροῦν νὰ ἐκφράσουν ὁλοκληρωμένη τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸ Πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ ἀποδεικνύεται καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὰ τὰ ἴδια κείμενα εἶναι ἀποδεκτὰ ἀπὸ διάφορες προτεσταντογενεῖς αἱρέσεις, ὅπως αὐτὴ τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ, ἡ ὁποία ἀποδεδειγμένα ἔχει πλανεμένη ἀντίληψη γιὰ τὸ Πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἑπομένως ἡ ἁπλῆ παράθεσή τους δὲν σημαίνει ὅτι μὲ αὐτὰ μαρτυρεῖται ἡ πραγματικὴ ταυτότητα τοῦ Κυρίου, ὅταν μάλιστα παράλληλα παρατίθενται κείμενα τῶν Μωαμεθανῶν, χωρὶς κανένα σχολιασμὸ διακρίσεως.
.             Τὰ κείμενα ἀπὸ τὸ Κοράνιο καὶ τὶς Χαντίθ, ὄχι μόνον δὲν διαφωτίζουν τὸ ζήτημα τῆς πραγματικῆς ταυτότητας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ τὸ συσκοτίζουν περισσότερο.
.             Εἶναι ἀπαραίτητο ἐπίσης νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι σὲ ὅλες τὶς μαρτυρίες τῶν παραπάνω προσώπων δὲν γίνεται καμμία ἀναφορὰ στὸ ἀρχικὸ καὶ οὐσιαστικὸ ἐρώτημα, «Ποι;oς εἶναι ὁ Θεός τῶν χριστιανῶν;», δηλαδή, ποιὰ εἶναι ἡ ταυτότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐὰν εἶναι ἤ δὲν εἶναι ὁ μόνος ἀληθινὸς Θεός. Ὅλες οἱ ἀναφορὲς εἶναι σχετικὲς μὲ τὴν ἠθικὴ διδασκαλία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Κι αὐτὴ τὴν διδασκαλία οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου δὲν τὴν προβάλλουν στὸ πνευματικὸ πλαίσιο τοῦ ἤθους, ποὺ δίδαξε καὶ παρέδωκεν ὁ Χριστός, τὸ ὁποῖο ἔχει ἄμεση σχέση μὲ τὶς δογματικὲς ἀλήθειες ποὺ ἀποκάλυψε ὁ ἴδιος. Ἀντίθετα τὴ χρησιμοποιοῦν ἀποσπασματικὰ στὸ πλαίσιο τῆς ἐπικρατούσας κοσμικῆς ἠθικῆς φιλοσοφίας. Στὴν πραγματικότητα ὑποτάσσουν τὴν ἠθικὴ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ στὴν θεωρούμενη ἀπὸ τὸν κόσμο ἀναντίρρητη ἀρχὴ τῆς λεγομένης «πολιτικῆς ὀρθότητας» (political correctness), δηλαδή τῆς ἀπολυτοποίησης, τῆς θρησκειοποίησης τῆς πολιτικῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς σχετικοποίησης τῆς ἀποκεκαλυμμένης χριστιανικῆς ἀλήθειας.
.               Ἡ δουλικὴ ὑποταγὴ τῶν συγγραφέων τῶν νέων βιβλίων τῶν Θρησκευτικῶν στὴν «πολιτικὴ ὀρθότητα» γίνεται κατάδηλη καὶ ἀπὸ δύο ἀκόμη σοβαρὲς λεπτομέρειες, ποὺ ἀνιχνεύονται σὲ διάφορα σημεῖα τῶν βιβλίων. Οἱ ἐν λόγῳ συγγραφεῖς ἀποφεύγουν μὲ ἐπιμέλεια νὰ χρησιμοποιήσουν τὴ λέξη ἁμαρτία, ἐπειδὴ προφανῶς δὲν εἶναι συμβατὴ μὲ τὴν «πολιτικὴ ὀρθότητα». Σὲ κάθε περίπτωση τὴν ἀντικαθιστοῦν μὲ τὴ λέξη «λάθος». Καὶ ὅταν ἐλάχιστες φορὲς ἀναγκάζονται νὰ τὴν παραθέσουν τὴ θέτουν μέσα σὲ εἰσαγωγικά. Ὅμως, ἐκτὸς τοῦ ὅτι ὑποτιμοῦν τὴ θεόπνευστη γραπτὴ καὶ προφορικὴ Ἱερὴ Παράδοση, ἡ ὁποία ἔχει καθιερώσει τὸν ὅρο ἁμαρτία, ἀλλοιώνουν καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς πραγματικῆς της ἔννοιας, ἡ ὁποία παραπέμπει στὴν ἀποξένωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ στὴν τελικὴ ἀστοχία γιὰ τὴ σωτηρία, καὶ ὄχι ἁπλῶς σὲ ἕνα ἀνθρώπινο λάθος, ποὺ ἀφορᾶ προσωρινὰ μόνον τὸν ἴδιο καὶ κάποιους συνανθρώπους του.
.             Ἐπίσης ἔχουν οἱ ἴδιοι ἐξαλείψει τελείως στὰ κείμενα τῶν βιβλίων ἕναν ἄλλον ὅρο, ὁ ὁποῖος ἀφειδώλευτα χρησιμοποιεῖται στὴν Ἱερὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ στὴν εὐρύτερη Γραμματεία, τὸν ὅρο αἵρεση. Ἔφθασαν στὸ σημεῖο νὰ χαρακτηρίζουν τὶς γνωστὲς σὲ ὅλους μας αἱρέσεις τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβᾶ καὶ τῶν Πεντηκοστιανῶν ὡς «θρησκευτικὲς κοινότητες»! Ὁ ὅρος αὐτὸς εἶναι ἀδόκιμος γιὰ τὶς συγκεκριμένες περιπτώσεις, διότι οὔτε τὴν ἱστορία, οὔτε τὴν ταυτότητά τους ἐκφράζει. Οἱ ὁμάδες αὐτὲς οὔτε ἀπὸ κάποια θρησκεία προῆλθαν, οὔτε τὰ δόγματά τους ἔχουν σχέση μὲ τὰ δόγματα κάποιας ἀπὸ τὶς γνωστὲς θρησκεῖες. Προῆλθαν ἀπὸ διαδοχικὲς ἀποσχίσεις ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ δόγματά τους εἶναι τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας διαστρεβλωμένα. Γι̉ αὐτὸ δὲν ὑπάρχει καλύτερος καὶ ἐκφραστικώτερος ὅρος ἀπὸ τὸν ὅρο αἵρεση, ποὺ σημαίνει ἐπιλογὴ τῆς διεστραμμένης χριστιανικῆς ἀλήθειας.
.             Τέλος ἐκεῖνο, ποὺ ὕπουλα καὶ στοχευμένα ἀδικεῖ τὴν ἀλήθεια, εἶναι ἡ παράλληλη παράθεση προσώπων, συμβόλων, βιβλίων, εἰκόνων, προσευχῶν, ἑορτῶν, δογμάτων, ἠθῶν καὶ ἐθίμων τῆς Ὀρθοδοξίας, τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν θρησκειῶν, χωρὶς καμία διάκριση ἀνάμεσα στὴν ἀλήθεια καὶ στὴν πλάνη, καὶ χωρὶς καμία ἐνθάρρυνση πρὸς τοὺς μαθητὲς νὰ ἀναζητήσουν τὴν ἀλήθεια. Ἀντίθετα, σύμφωνα μὲ τὸ γενικὸ πνεῦμα τῆς ἀλληλοκατανόησης, οἱ μαθηταὶ προσανατολίζονται νὰ κατανοήσουν καὶ νὰ ἀποδεχθοῦν τὸ «διαφορετικό», ἀνεξάρτητα ἐὰν αὐτὸ εἶναι ἀληθινὸ ἤ ψεύτικο.
.             Διερωτᾶται κάποιος, ἐὰν οἱ ὑποστηρικταὶ τῶν ὡς ἄνω βιβλίων θὰ ἀποδέχονταν νὰ διδαχθῆ στὰ δημόσια σχολεῖα μία θεματικὴ ἑνότητα στὴν Κοινωνικὴ καὶ Πολιτικὴ Ἀγωγὴ μὲ θέμα τὰ καθεστῶτα διακυβέρνησης τῶν κοινωνιῶν, στὴν ὁποία θὰ εἶχαν παρατεθῆ δίπλα δίπλα τὰ γνωστὰ καθεστῶτα, Δημοκρατία, Βασιλεία, Ἀπολυταρχία, Δικτατορία, Φασισμός, μὲ θετικὰ μόνον χαρακτηριστικὰ γιὰ τὸ καθένα, χωρὶς καμμία πρόθεση νὰ διακριθῆ ἡ ἀλήθεια, ἀλλὰ μὲ γενικὴ καλλιέργεια τῶν μαθητῶν νὰ συνηθίσουν νὰ κάνουν ἀποδεκτὸ τὸ «διαφορετικό»!
.             Αὐτὴ ἡ βασικὴ φιλοσοφία τοῦ συγκρητισμοῦ, ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ὑπόβαθρο τῆς συγγραφῆς τῶν νέων βιβλίων (φακέλων) τῶν Θρησκευτικῶν, ὄχι μόνον ἀπαξιώνει τὴν ἀλήθεια, βασικὴ καὶ ἀπαραίτητη παράμετρο τῆς ἀληθινῆς παιδείας, ἀλλὰ συγχρόνως προετοιμάζει τὶς ἀνυποψίαστες παιδικὲς συνειδήσεις νὰ ἀποδεχθοῦν στὴ δεδομένη στιγμὴ τὴν πλάνη, μὲ ὅλες τὶς τραγικὲς της συνέπειες.
.             Ἄν εἶναι δυνατὸν αὐτὴ ἡ παιδεία νὰ γίνη ἀποδεκτὴ ἀπὸ ἕνα συνειδητοποιημένο ὀρθόδοξο χριστιανό! Ποιὸς ἀπὸ τοὺς ἁγίους πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, τοὺς παλαιοτέρους καὶ τοὺς νεωτέρους, θὰ τὴν ἀποδεχόταν; Ποιὸς θὰ τὴν ἐπικροτοῦσε; Οὐδείς! Ποιὸς δὲν θὰ τὴν ἀντέκρουε μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς του; Ὅλοι θὰ τὴν πολεμοῦσαν ὡς ἀσύμβατη πρὸς τὴν ἐν Χριστῷ φιλοσοφία.
.             Ἄς ἀναλογισθοῦμε ὅλοι μας μὲ ὑπευθυνότητα, ποιοὶ εἴμαστε, ποιὲς εἶναι οἱ ρίζες μας, ποιὸς ὁ προορισμός μας, καὶ μὲ αὐτὲς τὶς προϋποθέσεις νὰ ἀγωνισθοῦμε γιὰ τὴν παιδεία ποὺ ἁρμόζει σὲ παιδιά βαπτισμένα Ὀρθόδοξα, ἀπογόνους τῶν ἁγίων καὶ τῶν μαρτύρων.

ΠΗΓΗ: apolytrosis.gr

 

 

,

Σχολιάστε

«ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ, ΑΝΤΙΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΑ, ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΑ» (Ψήφισμα τῆς Μεγάλης Εἰρηνικῆς Πορείας, 23.10.17)

.             Μεγαλειώδης διαδήλωση χιλιάδων ἀτόμων -ἡ μεγαλύτερη ποὺ ἔχει διεξαχθεῖ μέχρι σήμερα στὸ Μαρούσι- ποὺ διοργάνωσαν μὲ ἐπιτυχία ἡ «Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν», ἡ «Ἑνωμένη Ρωμηοσύνη», ἡ «Πανελλήνια Ἕνωση Θεολόγων» καὶ ἡ «Πανελλήνια Ἕνωση Φίλων τῶν Πολυτέκνων», μὲ βασικὸ αἴτημα τὴν κατάργηση τῶν βιβλίων τῶν Θρησκευτικῶν, ποὺ μετατρέπουν τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀπὸ μάθημα ὁμολογιακό, σὲ ἁπλὴ Θρησκειολογία, ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Δημαρχεῖο τοῦ  Ἀμαρουσίου στὶς 5 μ.μ. πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας. Συμμετεῖχαν πλῆθος φορέων καὶ ὀργανώσεων ποὺ διαδήλωσαν εἰρηνικά, ἀλλὰ καὶ σθεναρά, ὑπὲρ τῆς καταργήσεως τῶν ἐκτρωματικῶν βιβλίων Θρησκευτικῶν ὅλων τῶν βαθμίδων τοῦ Ἑλληνικοῦ Σχολείου, ποὺ ἐπέβαλε  τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, χωρὶς νὰ προϋπάρξει διάλογος γιὰ τὴν συγγραφή τους μὲ τὴν ἐκπαιδευτικὴ κοινότητα καὶ κυρίως μὲ τὴν Ἐκκλησία.
.            Βροντώδης ὑπῆρξε ἡ ὁμιλία τῆς καθηγ. Πανεπ. κ. Μ. Μαντουβάλου.

ΠΗΓΗ: tideon.org 

βλ. σχετ.: ΣΤΙΣ 23 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ 

«ΤΟ ΚΑΚΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΥΛΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΑΤΟΣΧΗΜΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ, ΠΟΥ ΖΕΣΤΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΟΡΦΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΓΑΡΙΖΟΥΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ» Χαιρετισμὸς γιὰ τὴν ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ (Δ. Νατσιός)

ΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ

ΠΡΟΣ:
1) Ὑπουργὸν Παιδείας Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων κ. Κωνσταντῖνον Γαβρόγλου.
2) Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς.

ΚΟΙΝ:
1) Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἀθηνῶν & πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμον.
2) Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος.
3) Μητροπολίτην Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ κ. Κύριλλον
4) Βουλὴν τῶν Ἑλλήνων

.             Οἱ κάτωθι ἑλληνορθόδοξοι φορεῖς μαζὶ μὲ κληρικούς, θεολόγους καὶ πλῆθος λαοῦ σήμερα 23 Ὀκτωβρίου καὶ ὥρα 5μ.μ. πραγματοποιήσαμε συγκέντρωση καὶ πορεία διαμαρτυρίας ἀπὸ τὸ Δημαρχεῖο Ἁμαρουσίου πρὸς τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων (Ἀνδρέα Παπανδρέου 37, Μαρούσι) μὲ σκοπὸ τὴν κατάργηση τοῦ Νέου Προγράμματος διδασκαλίας τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στὴν Πρωτοβάθμια καὶ Δευτεροβάθμια Ἐκπαίδευση. Ἐκδώσαμε δὲ τὸ ἀκόλουθο Ψήφισμα, τὸ ὁποῖο καὶ θυροκολλήσαμε στὴν κεντρικὴ εἴσοδο τοῦ Ὑπουργείου :

ΨΗΦΙΣΜΑ

.            Δηλώνουμε ὅτι ἀρνούμαστε νὰ διδάσκονται τὰ παιδιά μας τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μὲ τὴ μορφὴ ποῦ ἐπιτάσσουν τὰ νέα Προγράμματα Σπουδῶν καὶ τὸ διδακτικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὰ βιβλία – φακέλους τοῦ μαθήματος, διότι ὅλα αὐτὰ ὡς πρὸς τὴ φιλοσοφία, τὴ δομή, τὸ σκοπὸ καὶ τὸ περιεχόμενό τους εἶναι ἀντισυνταγματικά, ἀντιπαιδαγωγικὰ καὶ ἀντορθόδοξα.

.             Εἶναι ἀντισυνταγματικὰ διότι:
Τὰ πολυθρησκειακά, νέα Προγράμματα Σπουδῶν καὶ οἱ Φάκελοι τῶν μαθητῶν ἀπευθύνονται καὶ διδάσκονται μόνο στοὺς ὀρθοδόξους μαθητές. Οἱ μαθητὲς ἄλλων θρησκευτικῶν κοινοτήτων στὴν Ἑλλάδα ἀπολαμβάνουν τὸ δικαίωμα νὰ διδάσκονται διδακτικὰ βιβλία, τὰ ὁποῖα ἐπιλέγονται ἀπὸ τὶς θρησκευτικές τους κοινότητες. Κατὰ συνέπεια, παραβιάζεται καταφανῶς ἡ Συνταγματικὴ Ἀρχὴ τῆς Ἰσότητας καὶ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας τῶν ὀρθοδόξων μαθητῶν, ποῦ ἀποτελοῦν τὴ συντριπτικὴ πλειονότητα τοῦ μαθητικοῦ πληθυσμοῦ καὶ δικαιοῦνται ἐκ τοῦ ἑλληνικοῦ Συντάγματος καὶ τῆς Διεθνοῦς Συμβάσεως Προστασίας τῶν δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου (Πρόσθετο Πρωτόκολλο ἄρθ. 2) νὰ διδάσκονται τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν σύμφωνα μὲ τὶς θρησκευτικὲς καὶ φιλοσοφικὲς πεποιθήσεις τῶν γονέων τους.

.           Εἶναι ἀντιπαιδαγωγικὰ διότι:
1. Καταργεῖται ἡ ἱστορικότητα στὴν παρουσίαση τῶν θεμάτων, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δημιουργεῖται ἕνα παιδαγωγικό, θεολογικὸ καὶ γνωσιακὸ κομφούζιο στὸ μυαλὸ τῶν μαθητῶν.
2. Τὰ Προγράμματα καὶ οἱ φάκελοι δὲν παρουσιάζουν μὲ πληρότητα, συστηματικότητα καὶ ἐπιστημονικότητα τὰ βασικὰ χαρακτηριστικά της πίστεως, τῆς ἱστορίας, τῆς ζωῆς καὶ τῆς λατρείας τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

.          Εἶναι ἀντορθόδοξα διότι:
1.Περιέχουν ὑλικὸ ἀπὸ διδασκαλίες πολλῶν θρησκειῶν, (πολυθρησκειακὸ – πολυθρησκευτικό), οἱ ὁποῖες συνεξετάζονται μὲ τὴν Ὀρθοδοξία. Τὸ ὑλικὸ αὐτό, μὲ τὴ δομὴ καὶ τὶς προτεινόμενες ὁμαδικὲς ἐργασίες του, σπείρει στὴ θρησκευτικὴ συνείδηση τῶν παιδιῶν σύγχυση καὶ ἀμφιβολίες γιὰ τὴν Ἀλήθεια τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης καὶ τὰ βιώματά τους. Ἔτσι π.χ. ἐπανειλημμένα τὰ βιβλία τοῦ Λυκείου, ποὺ ἐναρμονίζονται μὲ τὰ προγράμματα τῆς νεοβουδιστικῆς ὀργανώσεως Arigatou, ἀναπτύσσουν τὰ βουδιστικὰ καὶ ἰνδουϊστικὰ δόγματα καὶ τὶς πρακτικές τους διδάσκοντας στὰ παιδιά μας ἀλλότριους πνευματικοὺς δρόμους.
2. Διάχυτη εἶναι ἐπίσης ἡ οἰκουμενιστικὴ προσέγγιση τῆς πίστεως (ἐκτενὴς παρουσίαση τοῦ οἰκουμενιστικοῦ «κοινοβίου» Ταιζέ, καὶ τῶν διαθρησκειακῶν συναντήσεων τῆς Ἀσσίζης) καὶ οἱ ἀντίστοιχες φωτογραφίες καὶ εἰκόνες ποῦ δίνουν τὴν ἐντύπωση στὰ παιδιὰ ὅτι δὲν ὑπάρχουν ριζικὲς διαφορὲς μεταξὺ ὀρθοδοξίας, αἱρέσεων καὶ θρησκειῶν.
3. Δὲν λείπει ἡ ἀνάμειξη ἀσχέτων πρὸς τὴν Πίστη θεμάτων (κοινωνικῶν, ψυχολογικῶν, λογοτεχνικῶν) ἡ παράθεση ποιημάτων καὶ στίχων τραγουδιῶν καὶ ἀθεϊστικῶν ἰδεῶν (Φόϊερμπαχ, Καζαντζάκη κλπ.) ποὺ ἀποπροσανατολίζουν τοὺς μαθητὲς καὶ ὑποβαθμίζουν τὴν ἀξία καὶ τὸ νόημα τοῦ μαθήματος στὴ συνείδησή τους.

.           Ὡς ἐκ τούτων ἀπαιτοῦμε ἀπὸ τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, Ἔρευνας καὶ Θρησκευμάτων:

1.Νὰ ἀποσύρει ἄμεσα τὰ τωρινὰ βιβλία μαζὶ μὲ τὰ νέα Προγράμματα Σπουδῶν στὰ Θρησκευτικά, ποῦ ὁδήγησαν σὲ αὐτοῦ του εἴδους τὰ βιβλία (Φακέλους).

 2.Νὰ ἐπαναφέρει τὸν Ὀρθόδοξο χαρακτήρα καὶ προσανατολισμό τοῦ μαθήματος, θέτοντας σὲ ἰσχὺ τὰ προηγούμενα Προγράμματα καὶ Βιβλία, ἕως ὅτου συγγραφοῦν μὲ διαφανεῖς διαδικασίες ὀρθόδοξο φρόνημα καὶ κατάλληλους συγγραφεῖς νέα βιβλία. Ἐννοεῖται ὅτι στὴν ἐν λόγῳ διαδικασία δὲν μποροῦν νὰ συμμετέχουν ὅσοι σχεδίασαν συνέγραψαν καὶ ἐνέκριναν τὰ ὣς τώρα βιβλία, λόγω τῶν πολλαπλῶν δεσμεύσεων καὶ ἰδεοληψιῶν τους.

 3.Νὰ ἀντιμετωπίζει, ὄχι μὲ ἰδεοληπτικά, ἀλλὰ μὲ θεολογικὰ καὶ παιδαγωγικὰ κριτήρια τὸ ὅλο πλαίσιο τῆς ἀγωγῆς τῶν Ἑλλήνων ὀρθοδόξων μαθητῶν, μέσα ἀπὸ ὅλες γενικὰ τὶς ἐκπαιδευτικὲς καὶ προγραμματικὲς δράσεις, στὶς ὁποῖες τὸν τελευταῖο καιρὸ παρατηρεῖται διαρκῶς καὶ μονίμως μία τάση ὑποτίμησης, προσβολῆς, ὑποβάθμισης, διάβρωσης, στοχοποίησης καὶ διωγμοῦ τῆς ὀρθόδοξης ταυτότητας καὶ κληρονομιᾶς ποὺ πολιτισμικὰ θεωρεῖται ἀναγκαία καὶ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ὁλόπλευρη ἀνάπτυξή τους.

 4.Νὰ σεβαστεῖ ἐπιτέλους, τὴ συνταγματικὴ νομιμότητα καὶ τὸ ὀρθόδοξο χριστιανικὸ πιστεύω τῆς συντριπτικῆς πλειονοψηφίας τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.
.         Βεβαίως καὶ νὰ μὴν συνιστᾶ σὰν λύση τὴν ἀπαλλαγὴ ἐκ τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν ἢ τὴν προαιρετικὴ παρακολούθησή του, ποὺ εἶναι καὶ ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τῆς Νέας Ἐποχῆς.
.           Δηλώνουμε ἐπίσης, ὅτι συμπαραστεκόμαστε ἀλληλέγγυοι στὰ δίκαια αἰτήματα τῶν γονέων ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα, οἱ ὁποῖοι μάλιστα, ἐπιθυμώντας νὰ διατηρήσουν ἀλώβητη τὴν ἑλληνορθόδοξη ἰδιοπροσωπία τῶν ἰδίων ἀλλὰ καὶ κυρίως τῶν παιδιῶν τους, προχωροῦν, μαζικά, σὲ μία ἐπαναστατικὴ καὶ πρωτοφανῆ στὰ παγκόσμια ἐκπαιδευτικὰ χρονικὰ κίνηση, στὴν ἐπιστροφὴ στὰ σχολεῖα τῶν βιβλίων-Φακέλων ποῦ δόθηκαν στὰ παιδιὰ γιὰ τὴ διδασκαλία τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν.
.               «ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΑ ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ» γιὰ νὰ διασώσουμε τὴν Πίστη μας, τὴν οἰκογένειά μας, τὴν Πατρίδα μας. Οἱ Ἕλληνες καλούμαστε πλέον σὲ συνεχῆ καὶ κλιμακούμενη Ἀντίσταση, Ἐγρήγορση, Ὁμολογία καὶ Μαρτυρία. Γιὰ μᾶς καὶ γιὰ τὰ παιδιά μας.

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΘΕΟΛΟΓΩΝ
ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΗΟΣΥΝΗ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΚΝΩΝ

 

 

,

Σχολιάστε