Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Θρησκεία

OΙ ΘΡΗΣΚΕΥΟΜΕΝΟΙ ΖΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Ο Θρησκευόμενοι ζον παραπάνω χρόνια π τος θρησκους

.             Οἱ Θρησκευόμενοι ἄνθρωποι ζοῦν κατὰ μέσον ὅρο σχεδὸν τέσσερα χρόνια περισσότερο, σὲ σχέση μὲ ὅσους δὲν ἔχουν δεσμοὺς μὲ τὴ Θρησκεία. Αὐτὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα μίας νέας ἀμερικανικῆς μελέτης, ποὺ βασίσθηκε στὴν ἀνάλυση ἄνω τῶν 1.000 δημοσιευμένων νεκρολογιῶν.
.             Οἱ ἐρευνητές, μὲ ἐπικεφαλῆς τὴν ψυχολόγο Λόρα Οὐάλας τοῦ Πολιτειακοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Ὀχάιο, ποὺ ἔκαναν τὴ σχετικὴ δημοσίευση στὸ περιοδικὸ κοινωνικῆς ψυχολογίας “Social Psychological and Personality Science”, ἐκτίμησαν ὅτι «ἡ σχέση μὲ τὴ θρησκεία ἔχει τὴν ἴδια σχεδὸν θετικὴ ἐπίπτωση μὲ τὸ φύλο πάνω στὴν μακροζωία» (οἱ γυναῖκες ζοῦν συνήθως τέσσερα ἕως πέντε παραπάνω χρόνια ἀπὸ τοὺς ἄνδρες).
.             «Ἡ μελέτη μᾶς παρέχει πειστικὰ στοιχεῖα ὅτι ὑπάρχει σχέση ἀνάμεσα στὴ συμμετοχὴ στὴ θρησκεία καὶ στὸ πόσο ζεῖ ἕνας ἄνθρωπος», δήλωσε ὁ ἀναπληρωτὴς καθηγητὴς ψυχολογίας Μπάλντουιν Γουέι. Οἱ ψυχολόγοι ἀποδίδουν τὸ ὄφελος αὐτὸ ἐν μέρει στὸ ὅτι ἡ ἐνεργὴ σχέση μὲ τὴ Θρησκεία ὠθεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ συμμετέχουν στὴν κοινότητα καὶ σὲ ἐθελοντικὲς-κοινωνικὲς δράσεις, κάτι πού, ὅπως ἔχουν δείξει προηγούμενες μελέτες, «χαρίζει» μακροζωία.
.             Θετικὸ ρόλο ἐπίσης παίζει ὅτι συνήθως οἱ θρησκευόμενοι κάνουν πιὸ ὑγιεινὴ ζωὴ (λιγότερα ποτὰ καὶ ξενύχτια, ἀποφυγὴ ναρκωτικῶν καὶ σὲξ μὲ πολλοὺς συντρόφους κ.ἄ.). Ἔχουν ἀκόμη λιγότερο στρὲς χάρη στὴν πίστη τους στὸν Θεὸ καὶ στὴν μετὰ θάνατο ζωή, καθὼς ἐπίσης χάρη στὴν προσευχὴ ἢ στὸν πνευματικὸ διαλογισμό, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴ βίωση θετικῶν συναισθημάτων (ἀγάπη, εὐγνωμοσύνη, γαλήνη κ.ἄ.).
.             Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ φύλο, θετικὴ ἐπίπτωση στὴ μακροζωία ἔχει καὶ ὁ γάμος. Οἱ ἐρευνητὲς ἀπομόνωσαν αὐτοὺς τοὺς δύο παράγοντες γιὰ νὰ ὑπολογίσουν τὴν θετικὴ ἐπίδραση μόνο τῆς Θρησκείας.

 

ΠΗΓΗ:ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

 

Σχολιάστε

Η ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΗ ΜΠΑΓΙΑΤΙΛΑ ΤΩΝ ΕΜΜΟΝΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΦΙΛΗ

Σπουδὴ πολιτισμοῦ

Tοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ
ἐφημ. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», 02.10.2016

.           Μὲ ἀφορμὴ δηλώσεις καὶ ἀντιδηλώσεις ὑπουργοῦ Παιδείας καὶ ἀρχιεπισκόπου γιὰ τὴ θρησκευτικὴ ἐκπαίδευση τῶν μαθητῶν στὰ ἑλληνικὰ σχολεῖα, θὰ μοῦ ἐπιτραπεῖ νὰ ἀνασύρω ἐλάχιστο δεῖγμα γλώσσας καὶ προβληματισμοῦ, πρὶν ἀπὸ δεκαεννέα χρόνια, γιὰ τὸ ἴδιο θέμα: Ποιὸς προβληματισμὸς καὶ μὲ ποιὰ γλώσσα κατατέθηκε τότε, σὲ ποιὸ ἐπίπεδο ἀντιμάχονται σήμερα οἱ ἐπαγγελματικὰ ἐνδιαφερόμενοι.
Στὴν «Καθημερινή» της Κυριακῆς 29.6.1997, ἡ ἐπιφυλλίδα ἔγραφε:
«Ἡ διδασκαλία τοῦ ὀνομαζόμενου μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν περιλαμβάνεται στὴν ὑποχρεωτικὴ γιὰ τὰ Ἑλληνόπουλα ἐκπαίδευση. Ἂν αὐτὸ τὸ μάθημα ἔχει χαρακτήρα θρησκευτικῆς κατήχησης (ἐνῶ διδάσκεται ἀπὸ ἀνθρώπους καὶ μὲ ἀναλυτικὰ προγράμματα ποὺ δὲν ἔχουν καμιὰ ὀργανικὴ σχέση μὲ τὴν ἐνοριακὴ καὶ ἐπισκοπικὴ συγκρότηση-λειτουργία τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐμπειρίας) εἶναι εὐκολότατο νὰ ἀλλοτριωθεῖ σὲ νοησιαρχικὴ διδαχὴ ἀφηρημένων ἰδεολογημάτων, διδαχὴ ποὺ ἐπιπλέον παραβιάζει τὴν ἐλευθερία τοῦ θρησκευτικὰ ἀδιάφορου ἢ ἀγνωστικιστῆ μαθητῆ. Ἡ πολιτεία δὲν μπορεῖ νὰ δεχθεῖ μία τέτοια παραβίαση τῆς ἐλευθερίας τοῦ μαθητῆ καὶ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἀδιανόητο νὰ συναινεῖ στὴν ἀλλοτρίωση τῆς ἐμπειρίας της σὲ ἰδεολόγημα.
.               Τόπος (ὁ αὐτονόητος χῶρος) τῆς ἐκκλησιαστικῆς κατήχησης εἶναι μόνο ὁ ναός: τὸ ἀρχιτεκτόνημα ποὺ δηλώνει-φανερώνει αὐτὸ ποὺ στεγάζει – τὴ μεταβολὴ μίας σύναξης ἀνθρώπων σὲ “ἐκκλησία”, δηλαδὴ σὲ κοινὸ τρόπο ἀγαπητικῆς κοινωνίας τῆς ζωῆς. Ὅμως τὸ πολιτικὸ πρόβλημα, τὸ πρόβλημα ποὺ ἔχει ἡ πολιτεία ἀπέναντι στοὺς πολίτες της, δὲν λύνεται μὲ τὴν κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολειά. Ἂν ἡ πολιτεία ἐνδιαφέρεται νὰ χτίζει-συγκροτεῖ, μὲ τὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευση, τὸν ἄξονα τῆς πολιτισμικῆς (ἄρα καὶ κοινωνικῆς) συνοχῆς τῶν Ἑλλήνων, θὰ ἀπαιτήσει ἀπὸ κάθε μαθητὴ ἑλληνικοῦ σχολείου (ὅποιο θρήσκευμα κι ἂν ἔχει ἢ ὅποιες ἰδεολογικὲς πεποιθήσεις) κάποιες βασικὲς γνώσεις γιὰ τὸν πολιτισμὸ ποὺ ἀποτέλεσε ἐπὶ αἰῶνες τὴ δυναμική τῆς μετοχῆς τῶν Ἑλλήνων στὸ ἱστορικὸ γίγνεσθαι, καὶ ἐξακολουθεῖ νὰ συνιστᾶ, ἀκόμα σήμερα, ἐνεργὸ πρόταση μὲ πανανθρώπινη ἐμβέλεια.
.             Ὅπως λοιπὸν εἶναι ἀδιανόητο νὰ τελειώνει ἕνα παιδὶ στὴν Ἑλλάδα τὴν “ἐγκύκλια” ἐκπαίδευσή του καὶ νὰ μὴν ξέρει ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὸν Παρθενώνα καὶ τὴν ἀθηναϊκὴ δημοκρατία, ἔτσι εἶναι ἀδιανόητο καὶ νὰ ἀγνοεῖ ποιὰ μεταφυσικὴ γέννησε τὴν Ἁγιά-Σοφιά, τὴ βυζαντινὴ εἰκόνα, τὴν ποίηση καὶ τὴ λατρευτικὴ δραματουργία τῆς ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας, ποὺ προκαλοῦν, ἀκόμα σήμερα, πάγκοινο θαυμασμό. Δὲν θὰ ἀπαιτήσει ἡ πολιτεία ἀπὸ τὸν μαθητὴ νὰ ἀσπαστεῖ βιωματικὰ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ μεταφυσικὴ ἢ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία. Θὰ τοῦ ἀπαιτήσει ὅμως τὶς ἐπαρκεῖς γνώσεις γιὰ τὴν κατανόηση τῶν ἐπιτευγμάτων καὶ προτάσεων τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων».
.                 Στὰ δεκαεννέα χρόνια ποὺ μεσολάβησαν ἀπὸ τὴν κατάθεση αὐτῆς τῆς πρότασης, τὸ θέμα τῆς διδασκαλίας τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολεῖα ἔχει τεθεῖ ἐπανειλημμένα: Εἴτε σὲ συνέδρια καὶ «διαλόγους» εἴτε ὡς ἀντικείμενο κομματικῆς ἀντιμαχίας καὶ ἀπολιθωμένων ἰδεολογικῶν προκαταλήψεων. Ἡ πρόταση γιὰ τὴν ἀποσύνδεση τοῦ μαθήματος ἀπὸ τὴ σκοπιμότητα τῆς κατήχησης καὶ ἡ σύνδεσή του μὲ τὶς θεμελιώδεις προϋποθέσεις σπουδῆς τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Ἑλλήνων, ἀγνοήθηκε πλήρως.
.                 Ἡ εὐθύνη βαραίνει, ὁλοφάνερα, τὰ διοικητικὰ ὄργανα τῆς ἑλλαδικῆς ἐκκλησίας (κατ’ εὐφημισμὸν συνοδικά): Δὲν ξέρουν νὰ ξεχωρίσουν τὴν κατήχηση ἀπὸ τὴν προπαγάνδα, δηλαδὴ τὴν κοινωνούμενη πίστη-ἐμπιστοσύνη ἀπὸ τὶς ἀτομοκεντρικὲς πεποιθήσεις. Καταλαβαίνουν τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν σὰν εὔκολη (καὶ μὲ τὸ ἀζημίωτο) ἰδεολογικὴ «διαφώτιση» καὶ προπαγανδιστικὴ προβολὴ τῆς ἰδεολογίας ποὺ μὲ ἐξουσιαστικὰ προνόμια οἱ ἴδιοι, χρυσοφοροῦντες, ἐκπροσωποῦν.
.                 Ἂν τοὺς ἐνδιαφέρει ἡ «κατήχηση» τῶν παιδιῶν, γιατί δὲν τὴν μεταφέρουν στὸν φυσικό της χῶρο: στὸν ναό, ὅπου συγκροτεῖται καὶ φανερώνεται ἡ Ἐκκλησία ὡς καινὸς τρόπος εὐχαριστιακῆς κοινωνίας τῆς ζωῆς;
.                 Ξέρουν ὅμως ὅτι τὸ «κατηχητικὸ» τοῦ ναοῦ τὸ ἀπωθοῦν τὰ παιδιά, διαιωνίζει ἰδεολογήματα νέκρας, ἀνάλογης μὲ τὴ μαρξιστικ μπαγιατίλα τν μμονν το θλιβερο κ. Φίλη. «Οἱ δοκοῦντες ἄρχειν» τῆς ἑλλαδικῆς ἐκκλησίας δὲν ὑποψιάζονται τὴν ἰσχὺ ποὺ θὰ εἶχε νὰ ὁμολογήσουν μὲ συντριβὴ καὶ μετάνοια πώς ὅ,τι λανσάρουν, ἑκατὸ χρόνια τώρα, σὰν δῆθεν «κατήχηση», εἶναι τὸ «κάλπικον δάνειον» τῶν Sundays Schools, τῆς προτεσταντικῆς ἠθικολογίας καὶ τῆς ρασιοναλιστικῆς «ἀπολογητικῆς». Φύτεψαν τὸ «δάνειον» στὴ χώρα μας οἱ «μισσιονάριοι» τοῦ 19ου αἰώνα καὶ συντηροῦν τὴ φύτρα τεχνητὰ ὡς σήμερα οἱ ἑλλαδικοὶ ἐπίσκοποι.
.                 Ὁ μέσος ἀπροκατάληπτος Ἕλληνας μᾶλλον βεβαιώνει ὅτι τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν στὰ σχολειά μας, χρόνια τώρα, εἶναι μία βαθμολογούμενη νέκρα, μία «πληροφόρηση» ἄσχετη μὲ τὴ δίψα τοῦ ἀνθρώπου γιὰ ψηλαφητὴ ἀλήθεια καὶ ψηλαφητὴ χαρὰ ζωῆς – νέκρα πανομοιότυπη μὲ αὐτὴν ποὺ ἀναδίνει ἡ ξύλινη γλώσσα τῶν περισσότερων ἐπισκόπων ἢ τὸ κήρυγμα κάθε Κυριακὴ πρωὶ ἀπὸ τὴν κρατικὴ τηλεόραση.
.                 Ὅμως, αὐτὸ ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβει ὁ κ. Φίλης, ὁ κ. Τσίπρας, ἀλλὰ οὔτε καὶ ὁ κ. Μητσοτάκης ἢ οἱ λοιποὶ ἀναλφάβητοι στὴν ἑλληνικὴ αὐτογνωσία, εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία, ἡ πραγματική, ὄχι ἡ «διοικοῦσα», δὲν φοβᾶται τὶς ἁμαρτίες της. Σαρκώνει τὴν ἀποτυχία τὴν ἀνθρώπινη καὶ ἡ ἐπίγνωση τῆς ἀποτυχίας εἶναι ἐλευθερία ἀπὸ ναρκισσιστικὲς ψευδαισθήσεις, ἐρωτικὴ αὐτεγκατάλειψη στὴν ἀγάπη ἑνὸς Θεοῦ, «ἐραστῆ μανικότατου» τοῦ ἀνθρώπου. Ἂν «ἁμαρτήσεις» μέσα σὲ ἕνα κόμμα, θὰ σοῦ κόψουν τὰ πόδια. Ἂν ἁμαρτήσεις στὴν Ἐκκλησία, μὲ συνείδηση τῆς ἀγάπης ποὺ ἀγκαλιάζει τὴν πτώση σου, βρίσκεσαι μαζὶ μὲ τοὺς πρωτοπόρους τῆς ἐρωτικῆς αὐτεγκατάλειψης: τοὺς τελῶνες, τὶς πόρνες, τοὺς ἄσωτους, τοὺς ληστές.
.                 Ψιλὰ γράμματα, ἀπρόσιτα σὲ μία κοινωνία παρακμῆς ποὺ μετράει τὴ ζωὴ μὲ τὴν ὠφελιμότητα. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς μὲ τὸν κ. Φίλη στάση ἀπέναντι στὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καὶ τὴν ἴδια ἄγνοια γιὰ τὸ κατακέφαλο σκάνδαλο ἐλευθερίας ποὺ εἶναι ἡ Ἐκκλησία, εἶχαν προφανέστατα ὅλοι οἱ ὑπουργοὶ Παιδείας, ἀπὸ τὸ 1974 ὣς σήμερα, χωρὶς ἐξαίρεση. Μόνο ποὺ οἱ περισσότεροι ἤξεραν νὰ κρύβονται γιὰ νὰ ὑποκλέψουν ψήφους θρησκολήπτων. Ὁ κ. Φίλης εἶναι ξεκάθαρα ἁπλοϊκός, παζαρεύει «θρησκειολογία», τὴν «πληροφόρηση» τῶν μαθητῶν γιὰ ὅλες τὶς θρησκεῖες! – λογαριάζει βλαμμένα τὰ παιδιά.
.                 Οἱ «προοδευτικοί» τῆς ἰδεοληψίας, ποὺ μᾶς κυβερνᾶνε δεκαετίες τώρα, εἶναι ὅλοι κολλημένοι στὸ δικό τους «προτεσταντικὸ κατηχητικό» τοῦ 19ου αἰώνα: στὸ δόγμα «ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ». Δὲν ὑποψιάζονται οἱ ἀναλφάβητοι τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου ὅτι πρώτη ἡ Ἐκκλησία συμφωνεῖ μὲ τὴ ρήση τοῦ Μὰρξ καὶ ἐπαυξάνει. Οἱ λέξεις «ἐκκλησία» καὶ «θρησκεία», στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα καὶ ἐμπειρία, κομίζουν ἔννοιες ἀσύμβατες, ἀσύμπτωτες, ἀλληλοαποκλειόμενες. Τὸ ἐκκλησιαστικὸ γεγονὸς εἶναι στοὺς ἀντίποδες, κυριολεκτικά, τοῦ ἀτομοκεντρισμοῦ τῆς θρησκείας.
.                 Ψιλὰ γράμματα γιὰ ἐπαγγελματίες τῆς ἐξουσίας.

, , ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ «τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ καὶ ἡ σύνδεση τῶν λαῶν μὲ τὸν Λόγο τοῦ Χριστοῦ δὲν εὐνοοῦν τὴν ὁλοκλήρωση τῶν νοσηρῶν νεοταξικῶν σεναρίων, ὅπου οἱ ἀνθρώπινες προσωπικότητες καὶ ὁ πολιτισμικὸς πλοῦτος τῶν ἐθνῶν ἀλέθονται σὲ κιμαδομηχανὲς παγκοσμιοποιητικῆς μονομορφοποίησης».

Τ θρήσκευμα εναι ταυτότητα

Κύριο ἄρθρο τῆς ἐφημ. «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»,
26.08.2015

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: Τὸ κατωτέρω ἄρθρο θὰ μποροῦσε νὰ διαβαστεῖ παραλλήλως πρὸς τὴν προηγουμένη ἀνάρτηση τῆς «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»: ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΕΘΑΝΕ …!

.             Ἡ κυβέρνηση Σημίτη, ποὺ συνέβαλε τὰ μέγιστα στὴ διάλυση τῆς οἰκονομίας, στὴν καταρράκωση τῆς συλλογικῆς ἀξιοπρέπειας καὶ στὸν ἀφελληνισμὸ τῆς χώρας, ἔκανε τὰ πάντα γιὰ νὰ ἀφαιρεθεῖ τὸ θρήσκευμα ἀπὸ τὶς ταυτότητες τῶν Ἑλλήνων. Ἡ ἐμμονὴ τοῦ πρωθυπουργοῦ Σημίτη καὶ τῶν ὁμοίων του στὸν ὑποβιβασμὸ τοῦ ρόλου τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν κοινωνία μας δὲν ἦταν… τυχαία, ὅπως ἀπέδειξε ἡ πορεία τῶν πραγμάτων.
.             Τὸ ἀξιακὸ σύστημα τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς παρακμῆς καὶ τῆς διαφθορᾶς καὶ ο κυβερνήσεις τύπου Σημίτη δν μπορον ν μακροημερεύσουν δίχως ν βρίσκονται σ περιβάλλον γενικευμένης σήψης.
.               Ἐπίσης, τ σημεο το σταυρο κα σύνδεση τν λαν μ τν Λόγο το Χριστο δν ενοον τν λοκλήρωση τν νοσηρν νεοταξικν σεναρίων, που ο νθρώπινες προσωπικότητες κα πολιτισμικς πλοτος τν θνν λέθονται σ κιμαδομηχανς παγκοσμιοποιητικς μονομορφοποίησης.
.                 Ὁ Σημίτης ξεκίνησε ἀπὸ τὴν κρατικὴ γραφειοκρατία μὲ στόχο νὰ φτάσουν κάποια μέρα οἱ συνεχιστὲς τῶν πολιτικῶν κακουργιῶν του νὰ ἐκριζώσουν τὴν πίστη ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. Φυσικά, ὁ πανδαμάτωρ χρόνος μπορεῖ καὶ ξεχωρίζει τὴν ἤρα ἀπὸ τὸ σιτάρι. Τώρα πο πειλ το σλαμισμο χει περάσει τ σύνορα τῆς Ερώπης, διάφορες χρες χουν ρχίσει ν ξανασκέφτονται τν πόθεση τς θρησκευτικς οδετερότητας πο προσπαθοσαν ν τηρήσουν. Ὅπως ἔγραψε ἡ ἐφημερίδα μας, ἡ Σλοβακία, ἡ Πολωνία καὶ ἡ Τσεχία «ἐμφανίζονται πρόθυμες νὰ δεχθοῦν πρόσφυγες μὲ μία προϋπόθεση: νὰ εἶναι χριστιανοί».
.             Μπορεῖ ἡ στρατηγικὴ τῶν προαναφερθέντων χωρῶν νὰ φαντάζει «ἀμφιλεγόμενη» σὲ ἔντυπα ὅπως ἡ ἐφημερίδα «The Financial Times», ποὺ σχολίασε τὴν ἐπιλογὴ μόνο χριστιανῶν μεταναστῶν ἀπὸ τὶς χῶρες τῆς ἀνατολικῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ οὐδεμία χώρα λαμβάνει σοβαρὰ ὑπ᾽ ὄψιν ἀρνητικοὺς ἢ εἰρωνικοὺς χαρακτηρισμοὺς ποὺ θὰ σκεφτοῦν διάφορα ΜΜΕ, ὅταν ἀπειλοῦνται ἡ ἐσωτερικὴ ἀσφάλεια καὶ ἡ ἴδια ἡ ὕπαρξη τοῦ κράτους.
.               Τὸ θρήσκευμα εἶναι ταυτότητα. Ο μεταφυσικς ντιλήψεις πηρεάζουν τς πράξεις τν νθρώπων. Ὅσο κι ἂν προσπαθοῦν ὁρισμένοι νὰ κρύψουν τὰ αὐτονόητα, ἡ ἀλήθεια πάντα βγαίνει στὴν ἐπιφάνεια.

, ,

Σχολιάστε

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ “ΠΕΘΑΝΕ”…!

ΤΙΤΛΟΣ–ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.»:
ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΟΤΙ Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ “ΠΕΘΑΝΕ
”…!

.                   Γιὰ «θρησκευτικὸ πόλεμο» στὴν Εὐρώπη γιὰ τὸ χρέος, μεταξὺ τῶν Καλβινιστῶν καὶ τῶν Καθολικῶν, ἔκανε λόγο ὁ Γάλλος ὑπουργὸς Οἰκονομίας Ἐμανουὲλ Μακρόν, τονίζοντας ὅτι αὐτὸς πρέπει νὰ τερματισθεῖ. Ὅπως μεταδίδει τὸ πρακτορεῖο Bloomberg, ὁ Μακρὸν ἀνέπτυξε τὴν προσέγγισή του γιὰ τὰ οἰκονομικὰ προβλήματα τῆς Εὐρωζώνης σὲ συνέδριο Γερμανῶν διπλωματῶν, ἀναφερόμενος στοὺς καλβινιστὲς ἀπὸ τὴ μία πλευρά, ποὺ ἐπιπλήττουν ὅσους ἔχουν χρέη, καὶ τοὺς πολὺ ἐλαστικοὺς καθολικοὺς ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά. Οἱ δύο πλευρές, σημειώνει τὸ Bloomberg, ἀντανακλοῦν τὴ νοητὴ διάκριση μεταξὺ τῶν καθοδηγούμενων ἀπὸ τὴ Γερμανία ὀπαδῶν τῆς δημοσιονομικῆς πειθαρχίας στὸν Βορρᾶ καὶ τοῦ πιὸ χρεωμένου Μεσογειακοῦ Νότου.
.             Μιλώντας στὸ Βερολίνο, ὁ Μακρὸν στὴν ἀρχὴ κέντρισε τοὺς καλβινιστές, λέγοντας: «Κάποιοι ἄνθρωποι, κάποια κράτη-μέλη, χρεωκόπησαν. Δὲν τήρησαν τὶς δεσμεύσεις τους. Θὰ πρέπει νὰ πληρώνουν ἕως τὸ τέλος τῆς ζωῆς τους», εἶπε. Στὸ ἀντίθετο ἄκρο εἶναι οἱ καθολικοί, «σαφῶς ἡ Γαλλία εἶναι στὴν πλευρὰ αὐτή», μὲ μία πιὸ χαλαρὴ προοπτικὴ ὅσον ἀφορᾶ τὴ σπατάλη. «Χρεωκοπήσαμε, ἀλλὰ πᾶμε στὴν ἐκκλησία, ἐξηγοῦμε τὴν κατάσταση καὶ μποροῦμε νὰ ξεκινήσουμε τὴν ἑπόμενη ἡμέρα μία ἄλλη ἑβδομάδα» δήλωσε ὁ Μακρόν. «Μᾶλλον θὰ πρέπει νὰ βροῦμε τὴν ἰσορροπία μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν προσεγγίσεων» σημείωσε ὁ Μακρόν. Πέντε αἰῶνες ἀφοῦ ἡ προτεσταντικὴ μεταρρύθμιση βύθισε τὴν Εὐρώπη σὲ μία θρησκευτικὴ σύγκρουση καὶ ἑπτὰ δεκαετίες μετὰ τὸ τέλος τοῦ Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ὁ Μακρὸν δήλωσε ὅτι οἱ κατεστημένες θέσεις γιὰ τὴν οἰκονομικὴ καὶ τὴ δημοσιονομικὴ πολιτικὴ ἀποτελοῦν τὸ μεγαλύτερο ἐμπόδιο σὲ μία γνήσια ἑνότητα σήμερα.
.              Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι μία ἀσυμφωνία στὸ τραπέζι τῶν συνεδριάσεων στὶς Βρυξέλλες, μὲ τοὺς καλβινιστὲς νὰ εὐνοοῦν αὐστηρότερους προϋπολογισμοὺς καὶ τοὺς καθολικοὺς νὰ προσφέρουν συγχώρεση γιὰ τὴν παραβίαση τῶν κανόνων «μὲ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς βῆμα-βῆμα προσέγγισης, βρίσκοντας μία λύση, ἀλλὰ τὴν τελευταία στιγμή», δήλωσε ὁ Μακρόν.

ΠΗΓΗ: news.in.gr (Newsroom ΔΟΛ, μὲ πληροφορίες ἀπὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ)

, , , ,

Σχολιάστε

H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-2 «Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ ὄχι στήν θύελλα, οὔτε στόν σεισμό, καί οὔτε στήν φωτιά, ἀλλά στήν ἐλαφρά καί γλυκειά αὔρα, θέλει νά διδάξει τόν Ἠλία νά εἶναι ἠπιώτερος στόν ἀγώνα του, γιατί ἡ θρησκεία δέν ἐπιβάλλεται μέ σκληρά μέσα, ἀλλά μέ ἤπια μέσα.» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

 

Ἡ θεολογία τῶν διηγήσεων τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης
περί τοῦ Προφήτου Ἠλία [Β´]

Μητροπολίτης Γόρτυνος Ἰερεμίας

ΜέροςΑ´: H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-1 «Ὁ προφήτης αὐτός ἀνέλαβε σκληρό καί ἐπίμονο ἀγώνα γιά νά διαχωρίσει τόν Γιαχβέ ἀπό τόν μή ὑπάρχοντα Βάαλ καί νά ἀπαλλάξει τόν Ἰσραήλ ἀπό τόν φοβερό τότε συγκρητισμό» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

Ἡ πρώτη διήγηση περί τοῦ προφήτου Ἠλία

.             Κατά τήν πρώτη διήγηση (Γ´ Βασ. κεφ. 17-18) ὁ Ἠλίας παρουσιάζεται στόν βασιλέα Ἀχαάβ καί τοῦ προαναγγέλλει μεγάλη ἀνομβρία, ὡς τιμωρία γιά τήν ἀποστασία ἀπό τόν Θεό. Ἡ ἀνομβρία αὐτή εἶναι ἱστορικό γεγονός καί μαρτυρεῖται καί ἀπό τόν Μένανδρο (βλ. Ἰωσ., Ἀρχ. 8,324).
.             Μέ τήν ἔναρξη τοῦ λιμοῦ ὁ προφήτης, κατά διαταγή τοῦ Θεοῦ, πηγαίνει νά κρυφτεῖ στόν χείμαρρο Κερείθ, ἀνατολικά τοῦ Ἰορδάνου, ὅπου τόν διατρέφει ἕνας κόρακας. Ἀλλά θά ρωτήσουμε μαζί μέ τόν Χρυσόστομο: Πῶς καταδέχεται ὁ προφήτης τοῦ Θεοῦ νά τρέφεται ἀπό ἀκάθαρτο ζῶο; Διότι ὁ κόρακας κατά τόν νόμο τοῦ Μωυσέως εἶναι ἀκάθαρτος (Λευιτ. 11,16).
.             Καί ἄρα ὁ τρεφόμενος ἀπό ἀκάθαρτο γίνεται καί αὐτός ἀκάθαρτος. Ἐδῶ φαίνεται καθαρά ὅτι ὁ νόμος δέν εἶναι ἀλήθεια, ἀλλά σκιά. Φαίνεται ὅτι ὁ νόμος ἀνατρέπει τόν νόμο. Καί ὅπως λέγει χαριτωμένα ὁ Χρυσόστομος «οὔτε τό στάσιμον οὔτε τό ὄρθιον εἶχε»!
Γιατί; «Οὐ γάρ ἦν ἀλήθεια, ἀλλά σκιά». Ὁ προφήτης Ἠλίας ἔτρωγε τήν τροφή τοῦ κόρακος «οὐδέν ἀκάθαρτον τῶν ὑπό Κυρίου κτισθέντων νομίζων» (MPG 50,730)! Tό ὅτι δέ ὁ Ἠλίας ἔφυγε ἀπό τό κέντρο τοῦ Ἰσραήλ, γιά νά κρυβεῖ στόν χείμαρρο Κερείθ, αὐτό μαρτυρεῖ διένεξη καί καταδίωξη τοῦ βασιλέως Ἀχαάβ ἤ τῆς βασιλίσσης Ἰεζάβελ κατά τοῦ προφήτου.
.             Τά ὕδατα τοῦ χειμάρρου στέρεψαν καί ὁ Ἠλίας, πάλι κατά διαταγή τοῦ Θεοῦ, πορεύεται στήν πόλη Σαρεπτά, στόν νότο τῆς Σιδῶνος, ὅπου τόν φιλοξενεῖ μία χήρα γυναίκα στόν οἶκο της, ὅπου πολλαπλασιάζει τό ἀλεύρι καί τό ἔλαιον καί ἀνασταίνει τόν θανόντα υἱό της.
.             Ἀλλά τί θέλει ὁ προφήτης ἐκεῖ στήν Σιδώνα, τόσο μακρυά ἀπό τό Ἰσραήλ; Νομίζω ὅτι ἐδῶ πρέπει νά δοῦμε τήν πίστη τῶν προφητῶν στήν παγκοσμιότητα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἰσραήλ καί στά χρόνια γιά τά ὁποῖα ὁμιλοῦμε, ἀλλά περισσότερο στά μετέπειτα χρόνια, ἔκλεινε τόν Θεό σέ στενά καί περιορισμένα ὅρια, τῆς Παλαιστίνης μόνον τά ὅρια, γιατί ἐθεώρει τόν Γιαχβέ ὡς τοῦ Ἰσραήλ μόνον Θεό.
.             Ἀλλά βλέπουμε ἤδη ἐπί προφήτου Ἠλία ἀγώνα τῶν προφητῶν νά παρουσιάσουν τόν Θεό ὡς παγκόσμιο, γιατί ἤθελαν νά διασώσουν τήν ἔννοια τῆς παγκοσμιότητας τοῦ Θεοῦ.
Γιατί εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἔννοια τῆς παγκοσμιότητας τοῦ Θεοῦ ἔσωσε τήν Ἰσραηλιτική θρησκεία, ἐπειδή ἡ πίστη ὅτι ὁ Θεός εἶναι Θεός τοῦ Ἰσραήλ μόνον, ἐσήμαινε ὅτι τοῦ Ἰσραήλ καταστρεφομένου, ἐχάνετο καί ἡ ἔννοια τοῦ Γιαχβέ.
.              Μέ τό κήρυγμα ὅμως τῶν προφητῶν περί παγκοσμιότητας τοῦ Θεοῦ, καταστρεφομένου τοῦ Ἰσραήλ, δέν ἐσήμαινε αὐτό ὅτι συγκαταστρέφεται καί ὁ Γιαχβέ, γιατί ὁ Γιαχβέ εἶναι Θεός παγκόσμιος. Ἡ ἔννοια τῆς παγκοσμιότητος τοῦ Θεοῦ ἀναφαίνεται ζωηρά καί ὡραῖα στό βιβλίο τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ. Ὡς πορεία λοιπόν πρός τά ἔθνη πρέπει νά δοῦμε τόν ἐρχομό τοῦ Ἠλία στά Σαρεπτά τῆς Σιδωνίας, γιά νά γευθεῖ ἐκεῖ μακρυά τόν παγκόσμιο Θεό του, διότι, ὅπως δέχεται καί ὁ Χρυσόστομος, παγκόσμιος ἦταν ὁ λιμός, γι᾽ αὐτό καί τόν ὀνομάζει «οἰκουμενικόν ναυάγιον» (MPG 50,729).
.              Κατά τό τρίτο ἔτος τοῦ λιμοῦ ὁ προφήτης διατάσσεται ἀπό τόν Θεό νά παρουσιαστεῖ στόν βασιλέα Ἀχαάβ. Ἡ συνάντηση τῶν δύο ἀνδρῶν ὑπῆρξε ὁρμητική καί ἀπό τίς δύο πλευρές. Ταραγμένος ὁ βασιλεύς γιά τόν συμβάντα λιμό καί θεωρῶν ὑπαίτιον αὐτοῦ τόν Ἠλία, τοῦ εἶπε, ὅταν τόν εἶδε ἐνώπιόν του: «Καταστροφέα τοῦ Ἰσραήλ»!
.             Ἀλλά ὁ προφήτης Ἠλίας, πιστεύων τόν βασιλέα ὡς ὑπεύθυνον γιά τόν συμβάντα λιμό καί ἀνταποδίδων τά ἴσα, τόν ἀπεκάλεσε «διαφθορέα τοῦ Ἰσραήλ»! Τό ζήτημα πού ἀπασχολεῖ εἶναι τό ποιός εἶναι ὁ Θεός, ὁ Γιαχβέ ἤ ὁ Βάαλ; Γι᾽ αὐτό καί ὁ προφήτης Ἠλίας προτείνει τό ζήτημα αὐτό νά λυθεῖ διά θαύματος ἐπί τῆς κορυφῆς τοῦ ὄρους Καρμήλου.
.             Ἐγείρονται ἐκεῖ δύο θυσιαστήρια, τοῦ Βάαλ καί τοῦ Γιαχβέ. Σέ ὅποιο θυσιαστήριο πέσει φωτιά ἀπό τόν οὐρανό καί καταφάγει τά ἐπάνω αὐτῶν θύματα, ἐκείνου ὁ Θεός εἶναι ἀληθινός. Προσεύχονται οἱ ἱερεῖς τοῦ Βάαλ ἀπό τό πρωί μέχρι τό ἀπόγευμα, ἐπικαλοῦνται τό ὄνομά του, φωνάζουν, κάνουν ἐντομές στό σῶμα τους, γιά νά λυπηθεῖ ὁ Βάαλ τό χυνόμενο αἷμα τους, ἀλλά εἰς μάτην. Δέν πίπτει πῦρ ἐξ οὐρανοῦ, διότι δέν ὑπῆρχε Βάαλ!… Τώρα θά πάρει τόν λόγο ὁ Ἠλίας, ἀλλά πρῶτα θά χύσει πολύ νερό στήν βάση τοῦ θυσιαστηρίου, γιά νά μή νομίσουν, ὅπως ἑρμηνεύει ὁ Χρυσόστομος (MPG 50,733), ὅτι εἶχε φωτιά ὁ προφήτης κάτω ἀπό τό θυσιαστήριο, ὅπως ἔκαναν οἱ εἰδωλολάτρες, καί ἀνεπήδησε λοιπόν φυσική φλόγα ἀπό ἐκεῖ.
.             Προσευχήθηκε ἔπειτα ὁ προφήτης Ἠλίας καί τότε κατέπεσε πῦρ ἐξ οὐρανοῦ στό θυσιαστήριο πού ἔστησε αὐτός, ὁ δέ λαός μέ ἐνθουσιασμό ἐφώναξε: «Ὁ Γιαχβέ εἶναι ὁ Θεός»! Καί στόν ἐνθουσιασμό του ὁ Ἠλίας συνέλαβε τούς ἱερεῖς καί τούς προφῆτες τοῦ Βάαλ καί τούς ἐφόνευσε παρά τόν χείμαρρο Κισών. Τό θαῦμα αὐτό τοῦ προφήτου στό Κάρμηλο ὄρος χρησιμοποιήθηκε ἀπό τούς λειτουργιολόγους ὅτι προτυπώνει τό ἱερό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος. Μέ τό θαῦμα αὐτό ὁ προφήτης Ἠλίας ἔβαλε φωτιά στό νερό! Καί κατά τό ἱερό Βάπτισμα ὁ ἱερεύς δέεται μέ εἰδικές εὐχές νά στείλει ὁ Κύριος ἐξ οὐρανοῦ τό Ἅγιό Του Πνεῦμα στό ὕδωρ τῆς κολυμβήθρας καί νά δώσει σ᾽ αὐτό τήν ἀναγεννητική Χάρη. Τό Ἅγιο Πνεῦμα ὅμως ἦλθε ὡς πῦρ ἐξ οὐρανοῦ.
.             Ἔτσι τό θαῦμα τοῦ προφήτου Ἠλία στό Κάρμηλο ὄρος θεωρεῖται ὡς προτύπωση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος. Ἀπό τήν ὅλη πρώτη διήγηση ἀναδεικνύεται ἡ ἰσχυρή θρησκευτική προσωπικότητα τοῦ προφήτου Ἠλία. Παρουσιάζεται ἰσχυρός πρός τόν βασιλέα, τόν ὁποῖο ἄνευ φόβου καταγγέλλει ὡς «διαφθορέα τοῦ Ἰσραήλ», ὡς αἴτιον ἀποστασίας τοῦ λαοῦ ἀπό τόν Θεό.
.             Ὁμοίως ὁ προφήτης παρουσιάζεται ὁπλισμένος μέ ὑπερφυσική δύναμη καί φέρνει μέ τήν προσευχή του πῦρ ἐξ οὐρανοῦ στή γῆ. Παρουσιάζεται ὡς μεγάλος θαυματουργός, γιατί πολλαπλασιάζει τό λάδι καί τό ἀλεύρι τῆς χήρας καί ἀνασταίνει τό νεκρό παιδί της. Τί ἔγινε μετά τήν αἱματηρή σκηνή τοῦ Καρμήλου δέν γνωρίζουμε, γιατί ἡ διήγηση σταματᾶ ἀπότομα. Ἀπό τήν δευτέρα ὅμως διήγηση περί τοῦ προφήτου μας μποροῦμε νά συμπληρώσουμε τό κενό.

Ἡ δευτέρα διήγηση περί τοῦ προφήτου Ἠλία

.             Ἡ δευτέρα διήγηση, ἡ ὁποία εὑρίσκεται εἰς Γ´ Βασ. κεφ. 18-19, παρουσιάζει τόν προφήτη μας νά πορεύεται, μακράν ἀπό τό βασίλειο τοῦ Ἰσραήλ, πρός τήν νοτιωτέρα πόλη τῆς Παλαιστίνη Βεερσεβά, ἐνῶ ὁ ἴδιος εἶναι κατάκοπος καί συντετριμμένος ψυχικά.
Ὁ πόνος του εἶναι ὅτι στό Ἰσραήλ κυριαρχεῖ ὁ Βάαλ, ὅτι τά ἱερά τοῦ Γιαχβέ εἶναι ἐρειπωμένα καί ὅτι οἱ προφῆτες Του καταδιώκονται. Κατάκοπος ἀπό τήν ὁδοιπορία καί ψυχικά ἐξαντλημένος ξαπλώνει κάτω ἀπό τήν σκιά ἑνός θάμνου.
.             Ἐκεῖ ἐξαπλωμένος λέγει τόν πόνο του στόν Θεό: «Ἀρκετά, Θεέ, πάρε τήν ψυχή μου, γιατί δέν εἶμαι ἰσχυρότερος τῶν Πατέρων μου» (Γ´ Βασ. 19,4). Ἕνας ἄγγελος τοῦ Κυρίου τόν ἐγείρει καί τόν διατάσσει νά φάγει καί νά πιεῖ, γιατί ἡ ὁδός του εἶναι ἀκόμη μακρά.
Ἀπό τήν τροφή ἐκείνη ἐνισχύεται ὁ προφήτης καί πορεύεται μόνος του διά τῆς ἐρήμου πρός τό Χωρήβ, τό ὄρος ἐκεῖνο μέ τό ὁποῖο συνεδέοντο οἱ ἀρχαῖες μωσαϊκές παραδόσεις καί στό ὁποῖο εἶχε ἀποκαλυφθεῖ τότε ὁ Γιαχβέ.
.             Ἡ πορεία πρός τό Χωρήβ εἶναι πορεία ἀπελπισμένου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ζητεῖ, σάν ἄλλος Μωυσῆς, νά συναντήσει τόν Γιαχβέ, γιά νά τοῦ πεῖ τόν πόνο του, γιά νά λάβει ἐνίσχυση καί παρηγορία. Φθάνοντας λοιπόν στό ὄρος Χωρήβ ὁ Μωυσῆς εἰσέρχεται σέ ἕνα σπήλαιο καί ἀναμένει τήν ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ. Ἐκσπᾶ μία τρομερή θύελλα, ἀλλά ὁ προφήτης πληροφορεῖται ὅτι «δέν εἶναι στήν θύελλα ὁ Θεός». Ἀκολουθεῖ ἕνας τρομερός σεισμός, ἀλλά καί πάλι ὁ προφήτης πληροφορεῖται ὅτι «δέν εἶναι στόν σεισμό ὁ Θεός». Πῦρ ἔπειτα παρουσιάζεται γιά νά ἀκούσει ὁ προφήτης μας πάλι τό ἴδιο, ὅτι «δέν εἶναι στό πῦρ ὁ Θεός».
Τέλος, μία ἐλαφρά αὔρα ἔπνευσε στό Χωρήβ καί πληροφορεῖται ὁ προφήτης τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στήν αὔρα. Ὅταν τό ἄκουσε αὐτό ὁ προφήτης Ἠλίας, ἐκάλυψε τό πρόσωπό του καί στήν ἐρώτηση τοῦ Θεοῦ «τί ζητεῖς ἐδῶ Ἠλία;», ὁ προφήτης ἔσπευσε νά χύσει ὅλο τόν πόνο τῆς καρδιᾶς του καί εἶπε στόν Θεό: «Καίομαι, Γιαχβέ, Θεέ Σαβαώθ, ἀπό τόν ζῆλο σου, διότι οἱ Ἰσραηλῖτες Σέ ἐγκατέλειψαν, τά θυσιαστήριά σου τά συνέτριψαν καί φόνευσαν τούς προφῆτες σου μέ τό ξίφος· ἐγώ δέ μόνος παρέμεινα καί αὐτοί ζητοῦν τήν ψυχή μου» (Γ´ Βασ. 19,14).
.             Ὁ Θεός, ἀπαντώντας στόν πόνο τοῦ προφήτου, ἐπαγγέλλεται νά τιμωρήσει τούς ἐχθρούς του. Ἡ τιμωρία αὐτή τῶν ἐχθρῶν ἔγινε ἔξωθεν, γιατί ἐκ τῶν ἔσω, ἐκ τοῦ ἰδίου δηλαδή τοῦ Ἰσραήλ, δέν ἦταν δυνατόν νά γίνει, ἀφοῦ, ὅπως τό εἶπε ὁ προφήτης στήν προσευχή του, ὁ λαός εἶχε ἀποστατήσει. Ὁ Θεός διατάσσει τόν προφήτη Ἠλία νά πορευθεῖ καί νά χρίσει τόν Ἀζαήλ ὡς βασιλέα τῶν Ἀραμαίων, τόν Ἰού ὡς βασιλέα τοῦ Ἰσραήλ καί τόν Ἐλισσαῖο ὡς προφήτη.
.             Ἔτσι τελειώνει ἡ ὅλη διήγηση. Ὁ Ἀζαήλ ἐπέρχεται νικηφόρος κατά τοῦ Ἰσραήλ (Δ´ Βασ. 10,32) καί ὁ Ἰού, μέ τήν ὑποκίνηση καί σύμπραξη τοῦ προφήτου Ἐλισσαίου, ἐπαναστατεῖ κατά τοῦ βασιλέως τοῦ Ἰσραήλ Ἰωράμ, τοῦ ἐγγόνου τοῦ Ἀχαάβ, τόν φονεύει καί ἐξολοθρεύει ὁλόκληρο τόν οἶκο τοῦ Ἀχαάβ καί ἔτσι ἐκπληρώνεται ἡ ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ πού ἔδωσε στόν προφήτη Ἠλία.
.              Ἡ διήγηση εἶναι πολύ διδακτική καί μάλιστα διδάσκει εἰδικά κατά πρῶτον τόν προφήτη Ἠλία: Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Θεοῦ ὄχι στήν θύελλα, οὔτε στόν σεισμό, καί οὔτε στήν φωτιά, ἀλλά στήν ἐλαφρά καί γλυκειά αὔρα, θέλει πιθανῶς νά διδάξει τόν Ἠλία νά εἶναι ἠπιώτερος στόν ἀγώνα του, γιατί ἡ θρησκεία δέν ἐπιβάλλεται μέ σκληρά μέσα, ἀλλά μέ ἤπια μέσα.
.              Ἀλλά τό μεγάλο πρόβλημα ἀπό τήν διήγησή μας εἶναι τό πῶς, ἐνῶ ἡ πρώτη διήγηση παρουσιάζει τόν προφήτη Ἠλία ὡς θριαμβευτή διά τοῦ θαύματος στό Κάρμηλο ὄρος καί τόν λαό ὡς ἀνακηρύξαντα τήν πίστη του στόν Γιαχβέ, πῶς τώρα στήν δευτέρα διήγηση βλέπουμε τόν προφήτη μας συντετριμμένο ψυχικά καί παραπονούμενο στόν Γιαχβέ ὅτι τά θυσιαστήριά του εἶναι ἐρειπωμένα καί ὅτι οἱ προφῆτες του κατεσφάγησαν καί αὐτός ὁ ἴδιος κινδυνεύει;
Ἐδῶ, γιά νά δέσουμε τήν δεύτερη διήγηση μέ τήν πρώτη, πρέπει νά ὑποθέσουμε ὅτι στήν βιαία πράξη τοῦ προφήτου Ἠλία, τῆς σφαγῆς τῶν ἱερέων τοῦ Βάαλ, ἡ Ἰεζάβελ ἀπάντησε καί αὐτή μέ βιαία πολεμική ἐναντίον τοῦ Ἠλία καί ἐναντίον ὅλων τῶν προφητῶν τοῦ Γιαχβέ.
Ἀλλά, καί ἡ πρώτη διήγηση, ἡ ὁποία παρουσιάζει τόν Ἠλία θριαμβευτή, δέν παρουσιάζει τήν νίκη του γενική, οὔτε τήν παρουσιάζει ὡς νίκη διαρκείας, ἀλλά ὅτι μέρος μόνο τοῦ λαοῦ, μετά ἀπό τά δεινά τοῦ λιμοῦ, πίστεψε στό κήρυγμα τοῦ Ἠλία καί στόν ἐνθουσιασμό του ἐθανάτωσε μαζί μέ τόν Ἠλία τούς ἱερεῖς τοῦ Βάαλ.
.             Αὐτό, ὅπως ἦταν φυσικό, ἐξώργισε τήν ἀντίθετη μερίδα καί ἀνταπέδωσε τά ἴσα πρός τούς προφῆτες τοῦ Γιαχβέ. Ἔτσι λοιπόν παρουσιάζεται ὁ προφήτης Ἠλίας συντετριμμένος ψυχικά καί κατάκοπος, ὅπως μᾶς τόν παρουσιάζει ἡ δευτέρα διήγηση.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ:  H ΘΕΟΛΟΓIΑ ΤΩΝ ΔΙΗΓΗΣΕΩΝ ΤΗΣ Π. ΔΙΑΘΗΚΗΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ-3 «Ἐσύ Ἠλία, ἀφοῦ δέν μπορεῖς νά ὑπομένεις τούς ἁμαρτωλούς, πήγαινε μέχρι τόν οὐρανό. Στήν γῆ θά κατέβω Ἐγώ. Μέ τούς ἁμαρτωλούς θά κατοικήσω Ἐγώ.» (Μητρ. Γόρτυνος Ἰερεμίας).

, , , ,

Σχολιάστε

Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΩΣ “ΙΕΡΟ” ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ «Ἀθεΐα (ἀθρησκία) σημαίνει νὰ λοιδωρεῖς σὲ κάθε εὐκαιρία τὴ θρησκεία τοῦ διπλανοῦ σου»!

Ἡ θρησκεία ὡς ἱερὸ τῆς κοινωνίας
(μὲ ἀφορμὴ τὴν ὑπόθεση «Γέροντας Παστίτσιος»)

Ἀνδρέας Σταλίδης 

.                 Σχετικὰ μὲ τὴν καταδίκη του δημιουργοῦ τῆς σελίδας «Γέροντας Παστίτσιος» βγῆκαν -πάλι- διάφοροι νὰ μιλήσουν γιὰ «Ἰράν». Δὲν ὑπῆρχε ἀμφιβολία ὅτι θὰ ἔβγαιναν.
.                 Ἂς υἱοθετήσουμε τὴν κοινωνιολογικὴ προσέγγιση τῆς θρησκείας, ὅπως τὴν ἀντιλήφθηκε ὁ πατέρας τῆς κοινωνιολογίας, ὁ Emile Durkheim. Ὁ Durkheim παρατήρησε ὅτι οἱ Γάλλοι σύγχρονοί του βγῆκαν στὸν δρόμο νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τὴν ὑπόθεση Dreyfus. Τότε συνειδητοποίησε ὅτι ὁ λόγος ποὺ ἔβγαλε ἔξω τόσο κόσμο ἦταν ἡ προσβολὴ ἑνὸς ἱεροῦ. Τὸ ἱερὸ ποὺ προσεβλήθη ἦταν ἡ ἐλευθερία τοῦ λόγου. Ὁ Durkheim ἦταν ἄθρησκος. Συνεπὴς ἄθρησκος. Ὄχι ὅμως ἀδιάφορος στὸ φαινόμενο τῆς θρησκείας. Πολλοὶ συνδέουν τὰ δύο. Καὶ νομίζουν πς θεΐα (θρησκία) σημαίνει ν λοιδωρες σ κάθε εκαιρία τ θρησκεία το διπλανο σου. Συνήθως λοιδωρία ξαντλεται στν διπλανό σου. Δὲν ἐπεκτείνεται στὸν παραδιπλανό σου… Γιὰ παράδειγμα: λληνας θρησκος εναι πιθαν ν λοιδωρήσει τν Χριστιαν γείτονά του κα τν πίστη του, μως τν δια ρα θ σεβαστε τν μουσουλμάνο πι πέρα. Θὰ θεωρήσει ἐλευθερία τοῦ λόγου τὴν προσβολὴ τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ ἕναν τρίτο, ἐνῶ ἴσως θὰ ἐρεθιστοῦν οἱ εὐαίσθητες χορδές του γιὰ τὰ ἀνθρώπινα δικαιώματα, ἂν γινόταν κάτι ἀντίστοιχο ποὺ θὰ προσέβαλλε τοὺς Μουσουλμάνους, τοὺς Ἑβραίους ἢ τοὺς Βουδιστὲς κλπ. Ὄχι ὅμως, τὸ θέμα μου δὲν εἶναι ἡ ὑποκρισία καὶ τὰ διπλὰ μέτρα καὶ σταθμά.
.                 Ἐπιστρέφω λοιπὸν στὸν Durkheim. Ὡς κοινωνιολόγος, ἐξέτασε τὸ φαινόμενο τῆς θρησκείας. Μελέτησε γιὰ πολλὰ χρόνια τὴν πιὸ ἁπλὴ θρησκεία ποὺ βρῆκε στὴ γῆ: τοὺς ἰθαγενεῖς τῆς Αὐστραλίας. Τὸ συμπέρασμά του ἦταν ἐντυπωσιακό! Κάθε κοινωνία χει νάγκη π κάτι ερό. Ατ τ ερ εναι συνήθως συνυφασμένο μ τ θρησκεία. Ἀπαραίτητο συστατικὸ τῆς συνοχῆς τῆς κοινωνίας εἶναι τὸ νὰ μὴν παραβιάζεται αὐτὸ τὸ ἱερό. Ὑπάρχουν σύμβολα καὶ ἀντικείμενα, τὰ ὁποῖα ἐκφράζουν αὐτὸ τὸ ἱερό. Κατὰ μία διάσημη φράση του, ὁ Γάλλος κοινωνιολόγος εἶπε « Θες εναι πεμπτουσία τς κοινωνίας». Ἐφ᾽ ὅσον ὁ Θεὸς ἐκφράζει τὸ Ἱερό, ἡ κοινωνία συνέχεται μέσῳ αὐτοῦ τοῦ ἱεροῦ. Τὸ ἕνα ἀντικατοπτρίζει τὸ ἄλλο. Τὸ ἂν ἡ κότα ἔκανε τὸ ἀβγὸ ἢ τὸ ἀβγὸ τὴν κότα ἐπίσης δὲν εἶναι τὸ θέμα. Ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ὑπάρχει συσχέτιση μίας κοινωνίας καὶ τῶν ἐκφράσεών της (τῆς συμπεριφορᾶς τῶν μελῶν της, τῶν συλλογικῶν προτεραιοτήτων, τῆς «ἱεράρχησης τῶν ἀναγκῶν» της) μὲ τὴ συγκεκριμένη ὑπερφυσικὴ προσέγγιση, ἡ ὁποία διαμόρφωσε ἢ χάραξε τὴν ἴδια αὐτὴ κοινωνία, ἢ ἔστω τῆς ἄφησε ἕνα μεγάλο ἀποτύπωμα. Ἡ συσχέτιση αὐτὴ εἶναι ὑπαρκτή, ὅμως ἴσως ἀφανὴς στὴν πρώτη ματιά.
.                 Τὸ ἱερὸ λοιπὸν συνέχει τὴν κοινωνία. προσβολ το ερο εναι διαλυτικς παράγοντας τς κοινωνίας. Τὴν ἐποχὴ τοῦ Durkheim, ἡ Γαλλία εἶχε ἀντικαταστήσει τὴ θρησκεία στὴ θέση τοῦ ἱεροῦ μὲ τὴν ἐλευθερία τοῦ λόγου. Ἐνδεχομένως, ὁρισμένοι ἀναγνῶστες αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἴσως σκέφτονται «ὡραία, ἂς τὸ κάνουμε κι ἐμεῖς». Καλῶς ἢ κακῶς ὅμως τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσο εὔκολα. Τὸ συλλογικὸ ὑποσυνείδητο τῶν Γάλλων ἔχει ἐντελῶς διαφορετικὲς προσλαμβάνουσες ἀπὸ τὸ ἀντίστοιχο τῶν Ἑλλήνων. Ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση, οἱ διώξεις τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, οἱ τόσοι αἰῶνες τοῦ Μεσαίωνα, δὲν ἀπαντῶνται στὴ δική μας ἱστορία καὶ παράδοση. Δὲν δημιούργησαν ποτὲ ἀντίστοιχα ἱστορικὰ ἀπωθημένα. Μισὸν αἰώνα μετὰ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση, οἱ Ἕλληνες ἀπελευθέρωσαν τὴν πατρίδα τους καὶ οἱ ἴδιοι οἱ ἀγωνιστὲς -ἂν διαβάσει κανεὶς τὰ ἀπομνημονεύματά τους- ἦταν ἰδιαίτερα πιστοὶ Χριστιανοί. Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἄνθρωποι ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα ἔγραφαν ἀπὸ τὰ πρῶτα Συντάγματα, καὶ ἀνελλιπῶς μέχρι σήμερα- ὅτι τὸ ἴδιο τὸ Σύνταγμα εἶναι γραμμένο «Εἰς τὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος». Οἱ ἴδιοι αὐτοὶ ἀγωνιστὲς ποὺ ἀπελευθέρωσαν τὴν Ἑλλάδα ὅριζαν στὰ ἴδια αὐτὰ πρῶτα Συντάγματα ὡς ἑξῆς: «Ὅσοι αὐτόχθονες κάτοικοι τῆς Ἐπικρατείας τῆς Ἑλλάδος πιστεύουσιν εἰς Χριστόν, εἰσὶν Ἕλληνες». Ἀμέσως ἀποκαλύπτεται τὸ αὐτονόητο: ὅτι οἱ προσλαμβάνουσες εἶναι τόσο διαφορετικὲς στοὺς δύο λαούς, ὥστε ἀκόμα κι ἂν ἴσχυε ἡ θεωρία τοῦ Durkheim γιὰ τὸ τί συνιστᾶ ἱερὸ γιὰ τοὺς Γάλλους, τὸ συλλογικὸ ὑποκείμενο τῶν Ἑλλήνων βρίσκεται μᾶλλον στὸν ἀντίποδα. ν θέλεις λοιπν ν ντικαταστήσεις τ ερ σ μία κοινωνία, πρέπει ν βρες κάτι λλο ν τ ντικαταστήσεις. Εἰ δ᾽ άλλως τὸ κρατᾶς καὶ τὸ σέβεσαι. Διότι χωρὶς αὐτό, ἀφαιροῦνται οἱ θεμέλιοι λίθιοι τῆς κοινωνίας.
.                  Γιὰ νὰ ξεφύγω λίγο ἀπὸ τὰ ἑλληνικὰ πράγματα, ἄρα νὰ ἀφαιρέσω τυχὸν συναισθηματικὲς ἀντιδράσεις στὰ γραφόμενά μου, θὰ κλείσω μὲ τὸ ἑξῆς. Ὁ Samuel Huntington στὸ περίφημο βιβλίο του «Σύγκρουση τῶν Πολιτισμῶν» ἀναφέρει κάπου τὸ ἑξῆς: μπορεῖ οἱ Σουηδοὶ νὰ εἶναι σήμερα ἕνας ἀπὸ τοὺς λιγότερο θρησκευόμενους λαοὺς στὸν πλανήτη, ἀλλὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ τοὺς κατανοήσεις ἂν δὲν μελετήσεις σὲ βάθος τὸν Λουθηρανισμό».

ΠΗΓΗ: antibaro.gr

, ,

Σχολιάστε

ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΙ ΕΝΟΣ ΑΘΕΟΥ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΗ –1

Παραλογισμοί ἑνός ἄθεου ὀρθολογιστῆ [Α´]

Βασ. Πετρουλέας, Δρ. Φυσικός,
Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»,

  περιοδ. «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ»,
ἀρ. τ. 513, Νοέμβρ. 2013

Ἠλ. στοιχειοθ. «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς (Richard Dawkins, 1941) εἶναι ἄθεος Βρετανός ἐξελικτικός βιολόγος [βλ. ἐπίσης «Ἡ Δράση μας», τ. 476 Φεβρ. 2010, «Κρύβεται ὁ Θεός;»], ἡγέτης τοῦ κινήματος τοῦ νεο-αθεϊσμοῦ, τό ὁποῖο θεωρεῖ ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι ἐπικίνδυνη καί θά πρέπει νά πολεμᾶται ἕως ὅτου ἐκριζωθεῖ ἀπ’ τίς κοινωνίες. Οἱ θέσεις τοῦ Ντόκινς, ὁ ἀκραῖος ὀρθολογισμός καί ἡ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν ἐπιστήμη σάν τή μόνη πηγή ἀλήθειας (σημαία του ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης στήν ἀπόλυτη ἐκδοχή της), βρίσκουν πρόσφορο ἔδαφος στόν δυτικό κόσμο, ὅπου τά θρησκευτικά ἐρείσματα ἔχουν ἀδυνατίσει. Τά βιβλία του, «Τό ἐγωιστικό γονίδιο» καί «Ἡ περί θεοῦ αὐταπάτη», ἔχουν γίνει best seller. Τό παρόν ἄρθρο σχολιάζει μερικές ἀπ’ τίς ἀπόψεις τοῦ Ντόκινς περί ἐπιστήμης καί θρησκείας.
.            «Εἶμαι ἐπιστήμων καί πιστεύω ὅτι ὑπάρχει βαθιά ἀντίφαση μεταξύ ἐπιστήμης καί θρησκευτικῆς πίστης… Ἡ ἰδέα Θεοῦ Δημιουργοῦ ὑποτιμᾶ τήν κομψή πραγματικότητα τοῦ σύμπαντος» (Ντ.).
.            Συνηθίζει ὁ Ντόκινς νά μιλᾶ μέ αὐθεντία, μέ τό… «κύρος», πού τοῦ δίνει ἡ ἐπιστημονική του ἰδιότητα. Ὅμως, τίς ἀπόψεις του δέν μοιάζει νά συμμερίζεται ὅλη ἡ ἐπιστημονική κοινότητα. Ὁ συμπατριώτης του Peter Higgs (βραβεῖο Nobel Φυσικῆς 2013) δήλωσε στήν Ἰσπανική ἐφημερίδα El Mundo1: «Γνωρίζω πολλούς ἐπιστήμονες, οἱ ὁποῖοι πιστεύουν στόν Θεό»… «Δέν τυχαίνει νά εἶμαι πιστός ὁ ἴδιος, ἀλλά ἴσως αὐτό ὀφείλεται στήν οἰκογενειακή μου ἀνατροφή καί ὄχι στό ὅτι ὑπάρχει θεμελιώδης δυσκολία συμβιβασμοῦ τῆς θρησκείας μέ τήν ἐπιστήμη». Ἄς σημειωθεῖ ὅτι λόγῳ εἰδικότητος ὁ Χίγκς εἶναι σέ θέση νά κατανοεῖ πολύ πληρέστερα «τήν κομψή πραγματικότητα τοῦ σύμπαντος» ἀπό τόν Ντόκινς.
.            «Οἱ ἄνθρωποι ἀρέσκονται νά λένε ὅτι πίστη καί ἐπιστήμη μποροῦν νά συνυπάρξουν δίπλα δίπλα, ἀλλά ἐγώ δέν νομίζω ὅτι μποροῦν. Εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετες. Ἡ ἐπιστήμη εἶναι ἔρευνα καί ἐποικοδομητική ἀμφισβήτηση, ἀναζήτηση μέ τό πείραμα καί τήν λογική… ἡ πίστη, σέ πλήρη ἀντίθεση, ἀπαιτεῖ ἀπόλυτη ἀναστολή τῶν κριτικῶν ἱκανοτήτων» (Ντ.).
.            Δύσκολα θά συμφωνοῦσε μέ τόν Ντόκινς ἡ στρατιά τῶν ἀνά τούς αἰῶνες πιστῶν ἐπιστημόνων2. Εἶναι δέ παράδοξο, τό ὅτι ὁ Ντόκινς δείχνει τόση ἐμπιστοσύνη στό οἰκοδόμημα τῆς ἐπιστήμης, πού κτίστηκε ἐν πολλοῖς ἀπό πιστούς ἐπιστήμονες σέ «ἀπόλυτη ἀναστολή τῶν κριτικῶν τους ἱκανοτήτων»!

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

, ,

Σχολιάστε