Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Θεῖες ἐντολές

ΑΣΚΗΣΗ καὶ ΙΕΡΑΡΧΙΑ (Μητροπ. Ναυπάκτου Ἱερόθεος)

Ἄσκηση καὶ ἱεραρχία 

τοῦ Μητροπ. Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Ἀπομαγνητοφωνημένη Ὁμιλία κατά τόν Ἑσπερινό τῆς Συγχωρήσεως,
στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Ἁγίου Δημητρίου Ναυπάκτου,
10 Μαρτίου 2019

ΠΗΓΗ: parembasis.gr

[…]

.             Ἐφέτος ἔχουμε καθιερώσει νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό θέμα τῆς ἀσκήσεως, γιά τό τί ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἄσκηση μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί ὁ καθένας θά ἀναπτύσση μέ τόν δικό του τρόπο μιά ἰδιαίτερη πλευρά τοῦ θέματος αὐτοῦ.
.             Αὐτό εἶναι πάρα πολύ σημαντικό νά λέγεται, διότι τίποτα δέν γίνεται ἀπροϋποθέτως μέσα στήν Ἐκκλησία, ὅπως καί γενικότερα ὅ,τι κάνει κανείς στήν ζωή του χρειάζεται νά ὑπάρχη προϋπόθεση. Γιά νά ἀποκτήση κανείς τήν ἀνθρώπινη γνώση καί σπουδή προϋπόθεση εἶναι ὁ ἀγώνας, ἡ ἄσκηση, ἡ προσπάθεια τήν ὁποία θά καταβάλη, προκειμένου νά ἀποκτήση τήν ἀνθρώπινη γνώση. Αὐτό ἀκριβῶς γίνεται καί μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Τίποτα δέν γίνεται ἀπροϋποθέτως. Εἶναι ἡ ἀνάγκη αὐτό νά λέγεται σήμερα γιατί, ὅσο περνᾶ ὁ καιρός τόσο καί περισσότερο ἀκούγονται διάφοροι πού ὁμιλοῦν καί κηρύττουν μέσα στήν Ἐκκλησία ἐν ὀνόματι τῶν Ἐπισκόπων, ἐν ὀνόματι γενικότερα τοῦ Χριστοῦ, καί ἰσχυρίζονται ἀπόψεις πού εἶναι ἀκατανόητες καί ἀπαράδεκτες ἀπό ἐκκλησιαστικῆς ἀπόψεως. Ὁμιλοῦν, γιά παράδειγμα, γιά τήν χαρά, ὁμιλοῦν γιά τόν γάμο, ὁμιλοῦν γιά τήν χριστιανική ζωή, ὁμιλοῦν γιά τήν θεία Λειτουργία, γιά τήν θεία Κοινωνία τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά αὐτό τό κάνουν ἐντελῶς συναισθηματικά καί ἀνθρώπινα, ἐντελῶς ἐξωτερικά. Ὅμως δέν μπορεῖ νά ὁμιλῆ κανείς γιά τά θέματα αὐτά παραθεωρώντας τήν ἄσκηση. Ἄρα ἡ ἄσκηση εἶναι ἀπαραίτητη μέσα στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.Τό θέμα, τό ὁποῖο μέ μεγάλη συντομία θά παρουσιάσω στήν ἀγάπη σας σήμερα, ἔχει ἀνακοινωθῆ, εἶναι: «Ἄσκηση καί ἱεραρχία».

1.Τί εἶναι ἡ ἄσκηση

.             Ὁμιλώντας γιά ἄσκηση ἐννοοῦμε τήν γυμναστική, τήν ἐκγύμναση τῆς λογικῆς καί τοῦ σώματος καί αὐτό εἶναι ἀπαραίτητο γιά ὅλους. Γιά παράδειγμα, ὁ ἀθλητής γιά νά ἐπιτύχη τά μεγάλα ρεκόρ, πρέπει νά κάνη πολύ μεγάλη ἄσκηση καί γυμναστική, νά ἀσκῆται ἐπί πολλές ὧρες τήν ἡμέρα. Καί ἄν θέλη νά συμμετάσχη στούς Ὀλυμπιακούς Ἀγῶνες, τότε χρειάζεται ὁπωσδήποτε ὀκτώ ὧρες τήν ἡμέρα νά γυμνάζεται κάτω ἀπό τήν καθοδήγηση ἑνός ἱκανοῦ καί πεπειραμένου προπονητοῦ.
.             Ὁ στρατιώτης προκειμένου νά ἐπιτύχη στόν ἀγώνα τόν ὁποῖο κάνει καί νά ἐπιφέρη καρπούς καί ἀποτελέσματα, γιά νά διατηρήση τήν ἀκεραιότητα τῆς πατρίδας μας, πρέπει καί ἐκεῖνος νά ἀσκῆται καθημερινῶς μέ τά γυμνάσια, ὥστε νά ἀποκτήση τήν ἱκανότητα νά ἀντιμετωπίση τά προβλήματα πού θά ἀνακύψουν.
.             Ὁ ἐπιστήμονας προκειμένου νά ἀποκτήση τήν ἀνθρώπινη γνώση, καί κυρίως ὁ ἐρευνητής, πρέπει νά παραμείνη πολλές ὧρες στά ἐργαστήρια, γιά νά κάνη ἔρευνα πού θά βοηθήση τούς ἀνθρώπους καί θά τούς ἀπαλλάξη ἀπό κάποιες ἀσθένειες, πού ἔρχονται στήν ζωή μας.
.             Ἔτσι ἀκριβῶς καί ὁ Χριστιανός πρέπει νά ἀσκῆται. Τό βλέπουμε αὐτό διάχυτα μέσα στήν Ἁγία Γραφή καί σέ ὅλη τήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας. Λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος: «Ἐάν δέ καί ἀθλῇ τις, οὐ στεφανοῦται, ἐάν μή νομίμως ἀθλήσῃ» (Β΄ Τιμ. β΄, 5). Ἐδῶ πρόκειται περί πνευματικῆς ἀθλήσεως. Καί ἀναφέρει παραδείγματα ἀπό τόν ἀθλητή, ὁ ὁποῖος πρέπει νά ἀγωνιστῆ νομίμως γιά νά ἀνταποκριθῆ στό ἔργο τό ὁποῖο ἐπιτελεῖ.
.             Ὁ ἴδιος ὁ Χριστός εἶπε στούς Ἀποστόλους: «Ὁ ἀκούων ὑμῶν ἐμοῦ ἀκούει, καί ὁ ἀθετῶν ὑμᾶς ἐμέ ἀθετεῖ» (Λουκ. ι΄, 16). Ἐκεῖνος πού ἀκούει ἐσᾶς, δηλαδή αὐτά πού θά διδάσκετε, ἐκεῖνος ἀκούει ἐμένα, καί ἐκεῖνος πού ἀθετεῖ ἐσᾶς, θά ἀθετήση ἐμένα. «Ἐάν ἀγαπᾶτέ με, τάς ἐντολάς τάς ἐμάς τηρήσατε» (Ἰω. ιδ΄, 15). Αὐτή εἶναι μία καθημερινή ἄσκηση τήν ὁποία κάνουμε, γιά νά τηροῦμε τό θέλημα τοῦ Θεοῦ στήν ζωή μας.
.             Ὁπότε, ὅταν μιλᾶμε γιά ἄσκηση, ἐννοοῦμε τήν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἔχουμε μπροστά μας τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος μᾶς φανέρωσε τήν ἀλήθεια, εἶναι τό πρότυπό μας, εἶναι τό ἀρχέτυπο τῆς δημιουργίας μας, εἶναι ἐκεῖνος πού μᾶς ἀναδημιούργησε, ὁ Ὁποῖος ἐνηνθρώπησε, μᾶς ἔδωσε ἐντολές τί πρέπει νά κάνουμε καί πῶς πρέπει νά ἐφαρμόσουμε αὐτές τίς ἐντολές. Αὐτή ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἄσκηση μέσα στήν Ἐκκλησία μας.

2. Τί εἶναι ἡ ἱεραρχία

.             Ἡ λέξη ἡ ἱεραρχία σημαίνει ὅτι ὑπάρχει μία διαβάθμιση, μία ἱεράρχηση τῶν ἔργων τά ὁποῖα ἐπιτελοῦμε, μία ἱεράρχηση τῶν διαφόρων ἀξιῶν καί κατηγοριῶν. Παντοῦ σέ ὅλα τά στρώματα της κοινωνίας ὑπάρχει μία ἱεράρχηση, ὅπως καί στόν στρατό ὑπάρχουν οἱ ἀξιωματικοί μέ διάφορους βαθμούς, καί οἱ στρατιῶτες. Ἄρα λέμε ὅτι στόν στρατό ὑπάρχει μία ἱεραρχία, δέν μπορεῖ κανείς νά κάνη ὅ,τι θέλει. Μέ αὐτήν τήν ἔννοια, λοιπόν, ἡ ἱεραρχία εἶναι μία διαβαθμισμένη ὀργάνωση, ἡ ὁποία δομεῖται σέ ἀνώτερους καί κατώτερους στρατιωτικούς. Αὐτό σημαίνει ἱεραρχία.
.             Συνήθως σήμερα ὅταν μιλᾶμε γιά ἱεραρχία στήν Ἐκκλησία, ὁ νοῦς μας πηγαίνει στήν συνάντηση ὅλων τῶν Μητροπολιτῶν πού γίνεται, γιά νά λύσουν διάφορα θέματα, ἡ σύγκληση τῆς Ἱεραρχίας, ἀλλά δέν εἶναι μόνο αὐτό ἱεραρχία, εἶναι αὐτό πού εἶπα προηγουμένως, ἡ διαβάθμιση τῆς κλίμακος πού δομεῖται σέ ἀνώτερους καί κατώτερους.
Φυσικά θά ὁμιλήσω στήν συνέχεια γιά τήν ἱεραρχία, ἔχοντας ὑπ’ ὄψη μου αὐτά πού ἔγραψε ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὁ μεγάλος αὐτός ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ὁποῖος, μεταξύ τῶν ἄλλων ἔργων, ἔχει γράψει καί δύο κείμενα πού τά τιτλοφορεῖ τό ἕνα «περί οὐρανίου ἱεραρχίας», πού παρουσιάζει τήν ἱεραρχία πού ὑπάρχει στόν οὐράνιο κόσμο, τούς ἀγγέλους, καί τό ἄλλο «περί ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας», ὅτι δηλαδή καί μέσα στήν Ἐκκλησία ὑπάρχει μία ἱεραρχία.
.             Ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης ὅταν μιλᾶ γιά τήν ἱεραρχία, λέγει ὅτι ἱεραρχία εἶναι μία ἱερή πολιτεία, ἡ ὁποία λειτουργεῖ ἱεραρχικῶς καί θεαρχικῶς. Πρῶτα-πρῶτα λετουργεῖ ἱεραρχικῶς, δηλαδή ὑπάρχει μία διαβάθμιση, αὐτό πού εἶπα προηγουμένως. Στήν οὐράνια ἱεραρχία ὑπάγονται οἱ ἄγγελοι καί οἱ ἀρχάγγελοι, καί στήν ἐκκλησιαστική ἱεραρχία εἶναι ἡ διάκριση μεταξύ τῶν πιστῶν καί τῶν Κληρικῶν. Κάτω ἀπό τούς κληρικούς εἶναι οἱ πιστοί τῆς Ἐκκλησίας σέ διάφορες κατηγορίες, εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι καθαίρονται, φωτίζονται καί τελειοῦνται. Καί κάτω ἀπό τούς πιστούς ὑπάρχουν οἱ τάξεις τῶν κατηχουμένων.
.             Ὑπάρχει, δηλαδή, μία ἱεραρχία, εἶναι ἡ ἱερά πολιτεία, τό «θεῖο κάστρο», τό ὁποῖο λειτουργεῖ ἱεραρχικῶς, ἀλλά ταυτόχρονα λειτουργεῖ καί θεαρχικῶς. Θεαρχικῶς σημαίνει ὅτι εἶναι ὁ Θεός ὁ ὁποῖος ἔβαλε αὐτήν τήν τάξη μέσα στήν Ἐκκλησία, φυσικά ἀνάλογα μέ τό πῶς ἀνταποκρίνονται καί οἱ ἄνθρωποι στήν ἐνέργειά Του.
.             Ἄρα ὁ Θεός ὁ ἴδιος εἶναι ἡ θεαρχία, εἶναι ἡ ἀρχή τῆς θεώσεως ὅλων ἐκείνων πού εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἀνταποκρίνονται σέ αὐτό τό ἔργο. Ὁ Θεός, λέγει ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, εἶναι τό «θεοπρεπές κάλλος», εἶναι ἡ θεοπρέπεια, εἶναι ἡ ὀμορφιά αὐτή πού «μεταδίδει ἀπό τό φῶς του σέ κάθε ὄν κατά τήν ἀξία του».
.             Νά σκεφθῆτε τόν ἥλιο, ὁ ὁποῖος ἔχει τήν λάμψη, τήν ὀμορφιά του καί στέλνει τίς ἀκτίνες του καί ὁ καθένας κατά ἀναλογία παίρνει τό φῶς ἀπό τόν ἥλιο. Στήν ἐκκλησιαστική, ὅμως, ἱεραρχία ὁ Θεός εἶναι ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης καί ἔχει τό «θεοπρεπές κάλλος».

3. Τά «μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως»

.             Ἀπό τά προηγούμενα φαίνεται ὅτι ἱεραρχία εἶναι «μιά εἰκόνα τῆς θεαρχικῆς ὡραιότητος, ἡ ὁποία (θεαρχική ὡραιότητα) τελεῖ τά μυστήρια τῆς ἐλλάμψεώς της καί τά τελεῖ μέ ἱεραρχικές τάξεις καί μέ ἐπιστῆμες».
.             Ἐδῶ ἔχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία αὐτή ἡ φράση τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, ὅτι ἡ ἱεραρχία εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς θεαρχικῆς ὡραιότητος ἡ ὁποία τελεῖ τά μυστήρια τῆς ἐλλάμψεώς της.
.             Σήμερα ἐμεῖς μιλοῦμε γιά μυστήρια καί ἐννοοῦμε τήν Βάπτιση, τό Χρίσμα, τήν θεία Εὐχαριστία, τόν γάμο, τήν ἱερωσύνη κλπ. Βεβαίως, αὐτά εἶναι τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μέ τά ὁποῖα μεταδίδεται ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ στούς ἀνθρώπους. Ὅμως, ὁ ἅγιος Διονύσιος προχωρεῖ βαθύτερα καί λέγει ὅτι μέσα στήν ἐκκλησιαστική ἱεραρχία ὑπάρχουν «τά μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως», ἐπί τῇ βάσει τῶν ὁποίων γίνονται τά ἄλλα μυστήρια μέσα στήν Ἐκκλησία. Καί αὐτά «τά μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως», δηλαδή τά μυστήρια τοῦ φωτός, αὐτά γίνονται μέ τίς ἱεραρχικές τάξεις καί τίς ἐπιστῆμες.
.             Τί εἶναι αὐτή ἡ ἱεραρχική τάξη μέσα στήν Ἐκκλησία; Εἶναι φυσική καταγωγή; Φυσικά ὄχι. Ποιές εἶναι οἱ τάξεις μέσα στήν Ἐκκλησία;
.             Λέγει ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης ὅτι «τάξη ἱεραρχίας εἶναι ἄλλοι νά καθαίρωνται καί ἄλλοι νά καθαίρουν», εἶναι ἐκεῖνοι πού καθαρίζονται καί ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι εἶναι ἐπιτετραμμένοι στό νά καθαρίζουν. «Ἄλλοι νά φωτίζωνται καί ἄλλοι νά φωτίζουν, ἄλλοι νά τελειώνωνται καί ἄλλοι νά τελειώνουν» αὐτούς πού ἐπιδέχονται τήν τελείωση.
.             Φαίνεται καθαρά ὅτι τά μυστήρια γιά τά ὁποῖα κάνει λόγο ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης εἶναι «τά μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως», τά μυστήρια τά ὁποῖα ἐνεργεῖ ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί δημιουργεῖ τήν κάθαρση, τόν φωτισμό καί τήν θέωση. Αὐτή εἶναι ἡ ἱεραρχική τάξη μέσα στήν Ἐκκλησία.
.             Ἔτσι, αὐτά «τά μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως» μέσα στήν Ἐκκλησία γίνονται ὄχι μόνον μέ τίς ἱεραρχικές τάξεις, ἀλλά καί μέ τήν ἐπιστήμη. Ὅταν ὁ ἅγιος Διονύσιος κάνει λόγο γιά «ἐπιστήμη», ἐννοεῖ τήν γνώση καί ὄχι τήν γνώση τήν διανοητική, ἀλλά ἐννοεῖ τήν πνευματική γνώση, ἀλλά συγχρόνως ἐννοεῖ καί τήν ἄσκηση. Ὅταν μιλᾶμε γιά ἐπιστήμη εἶναι καί ἡ γνώση καί ἡ ἄσκηση, προκειμένου νά ἐπιτύχη κανείς τήν ἐπιστήμη.
.             Συνεπῶς, αὐτή εἶναι ἡ ἱεραρχία. Ὁ Θεός εἶναι τό «θεοπρεπές κάλλος», ἡ ὀμορφιά, ὁ ἄκτιστος ἥλιος πού στέλλει τίς ἀκτίνες του καί ἐμεῖς φωτιζόμαστε καί λαμβάνουμε αὐτήν τήν Χάρη καί τόν φωτισμό.

4. Ἱεραρχία καί ἐνανθρώπηση

.             Αὐτή ἡ ἱεραρχία συνδέεται καί μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἔχουμε τόν ἥλιο πού φωτίζει τούς πλανῆτες ἀνάλογα μέ τήν δυνατότητα πού ἔχει κάθε ἕνας ἀπό αὐτούς καί ἔχουμε καί τόν ἄκτιστο ἥλιο, τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος.
.             Φαντάζεστε κάποτε ὁ αἰσθητός ἥλιος πού φωτίζει ὅλο τό πλανητικό μας σύστημα νά μετακινηθῆ καί νά ἔλθη μέσα στήν γῆ, νά ἔλθη μέσα στό σπίτι μας; Φοβερό! Καί ὅμως ὁ ἄκτιστος ἥλιος, δηλαδή ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης, ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση καί ἔγινε ὁ ἄνθρωπος. Αὐτήν τήν ἐνανθρώπηση ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης τήν ὀνομάζει «θεοπλαστία». Δηλαδή, «θεοπλαστία», εἶναι ἡ ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, μέ τήν ὁποία ὁ Θεός θέωσε τήν ἀνθρώπινη φύση καί δίνει στόν ἄνθρωπο τήν δυνατότητα καί ἐκεῖνος νά θεωθῆ, νά ἁγιασθῆ. Μέ τήν ἐνανθρώπησή Του ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ δέν εἶναι μόνον ἄνθρωπος, ἀλλά εἶναι ὑπέρ τούς ἀνθρώπους καί κατά τούς ἀνθρώπους, ἐπειδή ἔχει τήν ἀνθρώπινη φύση καί εἶναι ὁ κατ’ ἐξοχήν φιλάνθρωπος, ὄχι ἁπλῶς ἄνθρωπος, ἀλλά φιλάνθρωπος.
.             Καί ὁ Χριστός, λέγει ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, μέ τήν ἐνανθρώπησή Του ἀσκεῖ στήν ἱεραρχία μία καινούργια ἐνέργεια. Πρίν τήν ἐνανθρώπηση ὁ Θεός φώτιζε ὅλον τόν κόσμο, τώρα ὅμως μέ τήν ἐνανθρώπηση ἀσκεῖ μία καινούργια ἐνέργεια καί αὐτήν τήν ἐνεργεια τήν ὀνομάζει «θεανδρική ἐνέργεια», ὄχι ὅμως μέ τήν ἔννοια ὅτι τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἔχει μόνο μία ἐνέργεια, ἐνῶ ἔχει δύο φύσεις.
.             Ἄν διαβάση κανείς τά συμφραζόμενα, θά δῆ ὅτι ἡ «θεανδρική ἐνέργεια» εἶναι μία καινούργια ἐνέργεια μέσα ἀπό τήν ἴδια τήν θεαρχία. Δηλαδή, τώρα ἡ θεαρχία δέν εἶναι ἔξω ἀπό τόν κόσμο, ἀλλά εἰσέρχεται μέσα στόν κόσμο, μέ τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί προσφέρει αὐτήν τήν ἐνέργεια καί τόν φωτισμό σέ ὅλη τήν κτίση, ἰδιαίτερα στούς ἀνθρώπους.
Αὐτή, λοιπόν, εἶναι ἡ ἱεραρχία κατά τόν ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη.

5. Τί κάνει ἡ ἱεραρχία μέ τά «μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως»

.             Ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης λέγει ὅτι ἡ ἱεραρχία «καθιστᾶ τούς θιασῶτες του θεῖα ἀγάλματα». Ὅταν κάνουμε λόγο γιά ἀγάλματα, ἐννοοῦμε κάτι τό ὁποῖο μᾶς προκαλεῖ ἀγαλλίαση, χαρά, τό βλέπουμε καί χαιρόμαστε, ἀγαλλόμαστε, ὁπότε αὐτό πού μᾶς προξενεῖ τήν ἀγαλλίαση λέγεται ἄγαλμα. Λέγει, λοιπόν, ὁ ἅγιος: «Καθιστᾶ τούς θιασῶτες του θεῖα ἀγάλματα», δηλαδή τούς φωτίζει καί γίνονται καί ἐκεῖνοι ἀντικείμενα ἀγαλλιάσεως, τούς καθιστᾶ «πεντακάθαρους καί ἀκηλίδωτους καθρέπτες», γίνονται καθρέπτες πεντακάθαροι καί ἀκηλίδωτοι, ὁπότε ὅταν φωτίζονται, γίνονται ὁλόλαμπροι. Ἔτσι, καθιστᾶ τούς θια-σῶστες του πεντακάθαρους καθρέπτες «δεκτικούς τῆς ἀρχίφωτης καί θεαρχικῆς ἀκτίνας πού γεμίζουν οἱ ἴδιοι ἀπό τήν ἱερά αἴγλη πού τούς δίνεται καί τήν ἀντανακλοῦν ἀφθόνως στούς ἑπομένους σύμφωνα μέ τούς ἱερούς θεσμούς».
.             Ὑπάρχει τάξη μέσα στήν Ἐκκλησία, ὁπότε ἕνας δέχεται τίς ἀκτίνες τῆς θεαρχίας, τίς ἀκτίνες τοῦ Θεοῦ, εἶναι λαμπρότατος καθρέπτης, ἄγαλμα θεῖο, καί ἐφ’ ὅσον εἶναι καθρέπτης ἱερότατος, στήν συνέχεια μεταδίδει αὐτήν τήν αἴγλη καί τήν ὀμορφιά καί στήν ἑπόμενη τάξη. Ἔτσι, θεώνει τούς μέν, ἐκεῖνοι μεταδίδουν σέ αὐτούς πού εἶναι στόν φωτισμό καί αὐτοί πού εἶναι στόν φωτισμό μεταδίδουν αὐτήν τήν χάρη, ἐνέργεια καί ἀγλαΐα, σέ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι καθαρίζονται καί εἶναι στήν τάξη τῶν καθαιρομένων.
.             Βλέπετε, λοιπόν ποιά εἶναι τά μυστήρια μέσα στήν Ἐκκλησία. Τά πραγματικά μυστήρια εἶναι αὐτά πού προκαλεῖ ἡ Θεαρχία, δηλαδή ὁ ἴδιος ὁ Θεός πού εἶναι ἡ ἀρχή τῆς θεώσεως καί ἐκπέμπει αὐτές τίς ἀκτίνες καί ἀνάλογα μέ τήν κατάσταση στήν ὁποία βρίσκεται ὁ ἄνθρωπος ἐλλάμπεται καί μετά ἀκτινοβολεῖ αὐτήν τήν ἔλλαμψη καί στούς ἄλλους.

6. Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἱεραρχίας

.             Στό σημεῖο αὐτό θέλω νά συνδέσω τήν ἱεραρχία μέ τήν ἄσκηση. Ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἱεραρχίας; Γιατί ὑπάρχει αὐτή ἡ ἱεραρχία;
Λέγει ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης: «Οὗτος ἐστίν τῆς καθ’ ἡμᾶς ἱεραρχίας σκοπός», δηλαδή αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δικῆς μας ἱεραρχίας. Ποιός; «Ἡ πρός Θεόν ἡμῶν, ὡς ἐφικτόν, ἀφομοίωσίς τε καί ἕνωσις». Ὁ σκοπός τῆς δικῆς μας ἱεραρχίας εἶναι, κατά τό ἐφικτόν, ὅπως εἶναι δυνατόν, ἡ ἀφομοίωση μέ τόν Θεό καί ἡ ἕνωση μέ τόν Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἱεραρχίας.
.             Καί πῶς ἐπιτυγχάνεται καί πραγματοποιεῖται αὐτός ὁ σκοπός τῆς ἱεραρχίας; «Ταύτης δέ ὡς τά θεῖα διδάσκει Λόγια», πού εἶναι ἡ Ἁγία Γραφή, Παλαιά καί Καινή Διαθήκη, «ταῖς τῶν σεβασμιωτάτων ἐντολῶν ἀγαπήσεσι καί ἱερουργίαις μόνως τευξόμεθα».
.             Πρέπει νά γίνη μιά μικρή ἀνάλυση αὐτοῦ τοῦ χωρίου πού εἶναι καταπληκτικό.
.             Ὅποιος διαβάζει τά ἔργα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί μάλιστα τό πῶς ἀντικρούει τόν Βαρλαάμ, θά δῆ ὅτι χρησιμοποιεῖ πολλές φορές αὐτό τό χωρίο τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου, γιατί ἤθελε νά πῆ στόν Βαρλαάμ ὅτι δέν εἶναι ἡ φιλοσοφία ἐκείνη πού ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο. Ὁ Βαρλαάμ ἰσχυριζόταν ὅτι οἱ φιλόσοφοι ἔχουν τήν γνώση τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἀποκτοῦν μέ τήν φιλοσοφία. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς λέγει ὅτι δέν εἶναι οἱ φιλόσοφοι πού ἀποκτοῦν τήν ἀληθινή γνώση τοῦ Θεοῦ, ἀλλά αὐτοί πού μετέχουν τῶν θείων, αὐτοί πού τηροῦν τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.
.             Μάλιστα, ὁ ἅγιος Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης, ὅταν ἀναφέρεται σέ αὐτό τό χωρίο, χρησιμοποιεῖ μία παραπομπή ἀπό τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ πού λέγει ὅτι ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν λόγο μου, «καί ὁ πατήρ μου ἀγαπήσει αὐτόν καί πρός αὐτόν ἐλευσόμεθα καί μονήν παρ’ αὐτῷ ποιήσομεν» (Ἰω. ιδ΄, 23). Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν λόγο μου, καί τηρεῖ τίς ἐντολές μου, ἐκεῖνος θά ἀγαπηθῆ ἀπό τόν Πατέρα μου καί θά ἔλθουμε μαζί μέ τόν Πατέρα μου καί τό Ἅγιο Πνεῦμα καί θά μείνουμε μέσα του.
.             Ἄρα, λοιπόν, ἐδῶ φαίνεται ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς ἱεραρχίας ποιός εἶναι ὁ σκοπός τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία Ἐκκλησία ζῆ καί βιώνει τό μυστήριο τοῦ Θεοῦ ἱεραρχικῶς καί θεαρχικῶς. Ποιός, λοιπόν, εἶναι ὁ σκοπός τῆς Ἱεραρχίας; Τό ἐπαναλαμβάνω: «Ταύτης (τῆς ἑνώσεως μέ τόν Θεό) ὡς τά θεῖα διδάσκει Λόγια, ταῖς τῶν σεβασμιωτάτων ἐντολῶν ἀγαπήσεσιν καί ἱερουργίαις μόνως τευξόμεθα».
.             Ἐδῶ κάνει λόγο γιά τό πῶς κανείς ἁγιάζεται. Καί πρῶτα ἀναφέρει τό «μόνως», πού εἶναι ὁ μοναδικός τρόπος, ἡ ἀποκλειστικότητα, ἀποκλειστικά καί μόνο. Καί ποιός εἶναι αὐτός ὁ τρόπος; Ἡ τήρηση τῶν σεβασμιωτάτων ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Ἐδῶ ὁμιλεῖ γιά τίς «σεβασμιώτατες ἐντολές», πού σημαίνει ἔχει ἀπόλυτο σεβασμό στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ.
.             Ἀλλά πῶς θά τηροῦμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ; Λέγει «ἀγαπήσεσιν καί ἱερουργίαις», μέ τό νά ἀγαπᾶμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ὄχι νά τό κάνουμε βαρετά, ἀλλά νά ἀγαπᾶμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί νά ἱερουργοῦμε, μέ μία ἔννοια νά ἀφήνουμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ νά ἱερουργοῦν μέσα μας. Γιατί οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ ἔχουν ἐνέργεια καί ὅταν κανείς τηρῆ τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, τότε λαμβάνει τήν ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ καί αὐτή ἡ ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐνέργεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί ἡ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ εἰσέρχεται μέσα μας καί μᾶς ἁγιάζει, ὅταν κάνουμε ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί λέμε: «Τό θέλει ὁ Θεός νά τό κάνω ἔτσι;», «ὅ,τι πεῖ ὁ Θεός».
.             Ὅταν τό κάνουμε αὐτό, δέν εἶναι ὅτι ἁπλῶς ἐφαρμόζουμε κάτι ἐξωτερικό, ἀλλά εἰσέρχεται μέσα στήν ὕπαρξή μας ἡ ἐνέργεια τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Καί αὐτή εἶναι ἡ ἄσκηση. Αὐτή εἶναι ἡ χριστιανική ἐπιστήμη, κατά τόν ἅγιο Διονύσιο τόν Ἀρεοπαγίτη.
.             Ὅταν λέμε ἐντολές τοῦ Θεοῦ, τί ἐννοοῦμε; Μᾶς λέγει ὁ Χριστός τί πρέπει νά κάνουμε στήν καθημερινή μας ζωή, τί ἀγώνα πρέπει νά κάνουμε. Διαβάζουμε τίς ἐντολές Του καί μᾶς λένε: «μήν κάνεις ἐκεῖνο ἤ νά κάνης τό ἄλλο». «Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεό σου ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καί τῆς ἰσχύος καί τόν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν». Μέσα σέ αὐτά τά δύο εἶναι ὅλες οἱ ἐντολές, ἡ ἀγάπη στόν Θεό καί ἡ ἀγάπη στόν ἀδελφό, ἡ τέλεση τοῦ μυστηρίου.
.             Ὑπάρχουν καί ἄλλες ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἡ τέλεση τοῦ μυστηρίου τοῦ Βαπτίσματος. Αὐτό εἶναι ἐντολή τοῦ Χριστοῦ καί ὅταν βαπτίζεται κανείς, τότε κάνει ὑπακοή στόν Χριστό. Ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός εἶπε στούς Μαθητές Του: «Μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτούς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν» (Ματθ. κη΄, 19-20). Βλέπετε, χρησιμοποιεῖ δύο λέξεις: «Βαπτίζοντες καί διδάσκοντες». Εἶναι τό Βάπτισμα καί ἡ διδασκαλία. Ὅταν, λοιπόν, οἱ γονεῖς φέρνουν τό παιδί τους στήν Ἐκκλησία νά τό βαπτίσουν, τότε ὑπακούουν στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ.
.             Ἐντολή τοῦ Χριστοῦ εἶναι τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας. Δέν εἶναι ἁπλῶς οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ ἠθικά παραγγέλματα, ἀλλά ἐντολή τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ τέλεση τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ὅταν ὁ Χριστός τέλεσε τόν Μυστικό Δεῖπνο εἶπε στούς Μαθητές Του: «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν. Ὁσάκις γάρ ἄν ἐσθίετε τόν ἄρτον τοῦτον καί τό ποτήριον τοῦτο πίνητε, τόν ἐμόν θάνατον καταγγέλλετε καί τήν ἐμήν ἀνάστασιν ὁμολογεῖτε». Εἶπε, λοιπόν, στούς Μαθητές Του νά τελοῦν συνεχῶς τό μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας.
.             Ἔτσι, ἡ τέλεση τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι ἐντολή τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι ἄλλο οἱ ἐντολές τοῦ Χριστοῦ καί ἄλλο τά Μυστήρια. Καί κάθε φορά πού τελοῦμε τό μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ἐμεῖς οἱ Κληρικοί, κάνουμε ὑπακοή στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ. Καί κάθε φορά πού ἔρχεστε ἐσεῖς στήν θεία Εὐχαριστία, κάνετε ὑπακοή στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ. Καί ὅταν κοινωνοῦμε τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, κατόπιν προετοιμασίας, κάνουμε ὑπακοή στήν ἐντολή τοῦ Χριστοῦ καί εἰσέρχεται ἡ ἐνέργεια τοῦ Χριστοῦ μέσα μας.
.             Τί σημαίνουν ὅλα αὐτά; Σημαίνουν ὅτι τό μεγάλο μυστήριο μέσα στήν Ἐκκλησία εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία λειτουργεῖ ὡς ἱεραρχία καί δέχεται τήν Θεαρχία, τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ καί τοῦ Χριστοῦ πού ἔγινε ἄνθρωπος. Αὐτό εἶναι τό μεγάλο μυστήριο. Τό μεγάλο μυστήριο εἶναι αὐτό πού καθαρίζει τόν ἄνθρωπο, πού τόν φωτίζει καί τόν θεώνει. Αὐτά εἶναι «τά μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως». Καί αὐτό γίνεται καί μέ τήν ὑπακοή στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ στήν καθημερινή ζωή μας, καί μέ τήν προσευχή, γιατί ὁ Χριστός μᾶς εἶπε νά προσευχόμαστε, ἀλλά καί νά συμμετέχουμε στήν θεία Εὐχαριστία.
.             Ἑπομένως, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, γιά νά ὁλοκληρώσω τό σύντομο αὐτό κήρυγμα, θέλω νά πῶ ὅτι ἄσκηση δέν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Καί ἡ ἄσκηση αὐτή γίνεται ζώντας μέσα στήν Ἐκκλησία ἱεραρχικῶς, φωτιζόμενοι μέ τήν θεία ἐνέργεια καί μέ τήν δική μας συνέργεια, ἀλλά καί θεαρχικῶς. Καί βασικά, ὅταν τηρῆ κανείς μέ ἀγάπη -«ἀγαπήσεσιν καί ἱερουργίαις»- τίς σεβασμιώτατες ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, τότε ἁγιάζεται, μετέχει τοῦ Θεοῦ καί σώζεται μεσα στήν Ἐκκλησία.
.             Μακάρι αὐτή τήν κατανυκτική περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς νά μᾶς δώση ὁ Θεός νά καταλάβουμε τό φῶς πού ἔχει ἡ Ἐκκλησία, νά καταλάβουμε αὐτά τά μεγάλα «μυστήρια τῆς ἐλλάμψεως» καί νά μετέχουμε σέ αὐτά καί κυρίως νά ἐπιτυγχάνουμε τήν σωτηρία μας «ταῖς τῶν σεβασμιωτάτων ἐντολῶν ἀγαπήσεσιν καί ἱερουργίαις». Αὐτός εἶναι ὁ συνδυασμός ἀσκήσεως καί ἱεραρχίας. Εὔχομαι καλή καί εὐλογημένη Σαρακοστή.

 

, , , ,

Σχολιάστε

ΤΑ ΚΑΛΑ ΕΡΓΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ καὶ ΤΑ ΟΥΤΟΠΙΚΑ ΟΝΕΙΡΑ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΙΣΤΩΝ

ΟΣΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΥ
Τ οτοπικ νειρα τν νεωτεριστν
Ἀπὸ τὸ βιβλίο
«Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» -γράμματα σὲ μία ψυχή,
ἔκδ. Ἱ. Μ. Παρακλήτου Ὠρωποῦ Ἀττικῆς,
ἔκδ. β´ 2006, σελ. 76

 .             Ὑπάρχει κάποια πατερικὴ θέση, σχετικὰ μὲ τὶς λεγόμενες «ἀνθρωπιστικὲς ὀργανώσεις» παγκόσμιου βεληνεκοῦς;
.               Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε αὐτὴ τὴ σύντομη ζωὴ ὡς χρόνο καὶ εὐκαιρία προετοιμασίας γιὰ τὴν ἄλλη, τὴν ἀτελεύτητη. Στ διάρκεια, λοιπόν, τς σύντομης πίγειας ζως μας πρέπει ν συγκεντρώσουμε «προμήθειες» γι λόκληρη τν αωνιότητα. Πς; Μ τ καλ ργα. π’ ατ σχηματίζεται να κεφάλαιο. Κα π τν τόκο το κεφαλαίου συντηρούμαστε σλόκληρη τν αωνιότητα. Ὅποιος ἀπὸ μᾶς κάνει μεγαλύτερες ἀποταμιεύσεις, θὰ ζήσει ἐκεῖ πιὸ πλούσια, καὶ ὅποιος κάνει μικρότερες ἀποταμιεύσεις, θὰ ζήσει πιὸ φτωχικά. Ὁ Κύριος «θὰ πληρώσει τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του» (Ρωμ. β´ 6).
.                 Στὴν παροῦσα ζωή, λοιπόν, πρέπει νὰ κάνουμε ὅ,τι μποροῦμε γιὰ ν’ αὐξήσουμε τὶς καταθέσεις μας σ’ αὐτὸν τὸν λογαριασμό. Δὲν εἶναι δύσκολο. Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος τὸ βεβαιώνει, λέγοντας: «Ὁ ζυγός μου εἶναι ἁπαλὸς καὶ τὸ φορτίο μου ἐλαφρὸ» (Ματθ. ια´ 30). Ὅλη ἡ χριστιανικὴ ζωὴ συνοψίζεται σὲ τοῦτα: Νὰ πιστεύουμε στὸν Θεό, στὴν προσκυνητὴ Τριάδα, ποὺ μᾶς σώζει μὲ τὸ λυτρωτικὸ ἔργο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ τὴν ἀγαθότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου, παίρνοντας θεία δύναμη μέσῳ τῶν ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας μας, καὶ νὰ ἐλπίζουμε ὅτι ὁ Θεός, γιὰ τὴν πίστη καὶ τὴν ὑπακοή μας σ’ Αὐτόν, δὲν θὰ μᾶς στερήσει τὰ ἐπουράνια ἀγαθά.
.                 Ὅσο ἀπαραίτητη εἶναι ἡ πίστη γιὰ τὴ σωτηρία μας, ἄλλο τόσο ἀπαραίτητα εἶναι καὶ τὰ καλὰ ἔργα. Τὸ τονίζω αὐτό, γιατί μερικοὶ διακηρύσσουν πὼς ἡ πίστη εἶναι ἀρκετή, ἐνῶ ἄλλοι λένε ὅτι φτάνει νὰ εἴμαστε «καλοὶ ἄνθρωποι», νὰ κάνουμε δηλαδὴ καλὰ ἔργα. Ἡ ἀλήθεια εἶναι πὼς ἡ πίστη καὶ τὰ ἔργα ἔχουν ἴση ἀξία. Ἡ πίστη πρέπει νὰ συνοδεύεται καὶ νὰ ἐπιβεβαιώνεται ἀπὸ τὰ καλὰ ἔργα, δηλαδὴ ἀπὸ ζωὴ ἅγια, σύμφωνη μὲ τὶς θεῖες ἐντολές. Ἐδῶ, στὴν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν, εἶναι ποὺ πρέπει νὰ συγκεντρώσουμε περισσότερο τὴν προσοχή μας. Τὴν πίστη, βλέπεις, τὴν ἀληθινὴ ὀρθόδοξη πίστη, τὴν ἔχουμε. Τί μᾶς μένει λοιπόν; Ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν, τὰ καλὰ ἔργα. Γιατί «ἡ πίστη χωρὶς ἔργα εἶναι νεκρὴ» (Ἰακ. β´ 20). Καὶ πρέπει νὰ πῶ, ὅτι χρωστᾶμε ἀπέραντη εὐγνωμοσύνη στὸν Κύριο, γιατί τὴν ἀξία τῶν ἔργων μας τὴν καθορίζει μὲ κριτήριο ὄχι τὴ σπουδαιότητα ἢ τὴ μεγαλοσύνη τους, ἀλλὰ τὴ διάθεση ποὺ ὑπάρχει μέσα μας, ὅταν τὰ ἐπιτελοῦμε. Εὐγνωμοσύνη Τοῦ χρωστᾶμε ἀκόμα, γιατί μᾶς δίνει καθημερινὰ ἀναρίθμητες εὐκαιρίες γιὰ τὴν ἐπιτέλεση καλῶν ἔργων σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά Του, ἔτσι πού, ἂν προσέχουμε, μποροῦμε κάθε στιγμὴ νὰ Τὸν εὐαρεστοῦμε.
.                 Γι ν εαρεστήσεις, λοιπόν, κι σ τν Θεό, δν εναι νάγκη ν κάνεις κάτι τ πολ μεγάλο, δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ πᾶς στὸ ἐξωτερικό, ὅπως κάνουν οἱ νεωτεριστὲς καὶ τάχα προοδευτικοί. Φτάνει νὰ κοιτᾶς γύρω σου κάθε μέρα καὶ ὥρα. Διακρίνεις σὲ κάτι τὴ σφραγίδα τῆς θεϊκῆς ἐντολῆς; Κάνε το δίχως χρονοτριβὴ ἢ δισταγμό, μὲ τὴν πεποίθηση ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς αὐτὴ τὴν ὥρα ζητάει ἀπὸ σένα αὐτὸ τὸ ἔργο καὶ τίποτ’ ἄλλο. Προσπάθησε νὰ στερεώσεις μέσα σου ἕναν τέτοιο τρόπο σκέψεως. Ὅταν τὸ κατορθώσεις, ἀπέραντη γαλήνη θὰ πλημμυρίσει τὴν καρδιά σου, εἰρήνη ποὺ θὰ προέλθει ἀπὸ τὴν ἐπίγνωση ὅτι κάθε στιγμὴ δουλεύεις γιὰ τὸν Κύριο. Ἀκόμα κι ὅταν σοῦ λένε νὰ μπαλώσεις τὶς κάλτσες τοῦ μικροῦ σου ἀδελφοῦ, καὶ τὸ κάνεις πρόθυμα γιὰ τὸν Χριστό, ποὺ μᾶς πρόσταξε ν’ ἀκοῦμε καὶ νὰ βοηθᾶμε τὸν πλησίον, ἐκτελεῖς ἕνα ἔργο θεάρεστο. Ἔτσι, μ κάθε βμα, μ κάθε λέξη, μ κάθε κίνηση, κόμα κα μ κάθε ματι μπορομε ν εχαριστομε τν Θεό, ν βαδίζουμε στ δρόμο το θελήματός Του, κα πομένως ν κατευθυνόμαστε πρς τν τελικ σκοπό μας.
.                 Οἱ νεωτεριστές, οἱ τάχα προοδευτικοί, ἔχουν στὸ νοῦ τους σύνολη τὴν ἀνθρωπότητα, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους στοιβαγμένους μαζί. Εἶναι ὅμως γεγονὸς ὅτι ἡ «ἀνθρωπότητα» ἢ ὁ «λαὸς» δὲν ὑπάρχει ὡς πρόσωπο, ἕνα πρόσωπο γιὰ τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσες κάτι νὰ κάνεις τώρα ἀκριβῶς. Ἡ ἀνθρωπότητά μας συγκροτεῖται ἀπὸ ξεχωριστὰ πρόσωπα. Κάνοντας κάτι γιὰ ἕνα πρόσωπο, τὸ κάνουμε μέσα στὸ σύνολο τῶν ἀνθρώπων. Ἂν ὁ καθένας μας ἔκανε ὅ,τι μποροῦσε γιὰ ὁποιονδήποτε ἄνθρωπο ἔχει μπροστὰ στὰ μάτια του, ἀντὶ νὰ ρίχνει μάταια τὸ βλέμμα του τόσο μακριά, στὸ ἀπρόσωπο σύνολο τῶν ἀνθρώπων, τότε ὅλοι μας θὰ κάναμε κάθε στιγμὴ ὅ,τι χρειάζεται γι’ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν ἀνάγκη, κι ἔτσι θὰ ἑδραιώναμε τὴν εὐημερία τοῦ συνόλου τοῦ ἀνθρώπινου γένους, ποὺ ἀποτελεῖται ἀπὸ πλούσιους καὶ φτωχούς, ἀπὸ ἀδύνατους καὶ ἰσχυρούς. Ὅσοι ὁραματίζονται τὴν εὐημερία ὅλης τῆς ἀνθρωπότητας συνολικά, ἀδιαφοροῦν γι’ αὐτὸ ποὺ εἶναι μπροστὰ στὰ ματιά τους. Ἔτσι, ὅμως, δὲν ἐκπληρώνουν τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς, γιατί οὔτε τὴ δυνατότητα ἔχουν νὰ ἐπιτελέσουν ἕνα τόσο μεγάλο ἔργο, ὅπως εἶναι ἡ πανανθρώπινη εὐημερία, οὔτε πάλι ἀξιοποιοῦν τὶς εὐκαιρίες, ποὺ τοὺς δίνονται, γιὰ τὴν ἐκτέλεση μικρῶν καλῶν ἔργων.
.                 Μοῦ μίλησαν γιὰ μία τέτοια περίπτωση στὴν Ἁγία Πετρούπολη. Σὲ μία συγκέντρωση νέων, ὑπέρμαχων τῆς «πανανθρώπινης εὐημερίας» –αὐτὸ ἦταν τὸ κεντρικὸ σύνθημα τοῦ «προοδευτικοῦ» παραληρήματός τους–, κάποιος… τζέντλεμαν ἔβγαλε ἕναν παθιασμένο λόγο γιὰ τὴν ἀγάπη πρὸς τὴν ἀνθρωπότητα καὶ τὸ λαό. Τοὺς συνεπῆρε ὅλους. Ὅταν, ὅμως, γύρισε στὸ σπίτι του, ὁ ὑπηρέτης του, ποὺ δὲν ἀντιλήφθηκε τὴν ἐπιστροφή του, δὲν τοῦ ἄνοιξε ἀμέσως τὴν πόρτα καὶ δὲν τοῦ ἔδωσε ἀμέσως κερί. Ἐπιπλέον, ἐπειδὴ τὸ μπουρὶ τῆς σόμπας του εἶχε βουλώσει, τὸ δωμάτιό του ἦταν λίγο κρύο. Ἔ, ὁ «ἀνθρωπιστής» μας δὲν μπόρεσε νὰ τ’ ἀνεχθεῖ ὅλα αὐτά, κι ἔλουσε τὸν ὑπηρέτη του μ’ ἕνα χείμαρρο ἀπὸ βρισιές. Ὅταν ἐκεῖνος προσπάθησε νὰ δικαιολογηθεῖ, τοῦ κατάφερε κι ἕνα γερὸ χτύπημα στὸ στῆθος. Νά, λοιπόν, ὁ φίλος μας μὲ τὰ λεπτὰ αἰσθήματα, αὐτὸς ποὺ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος διαλαλοῦσε τὴν ἀγάπη του γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, στὸ ἴδιο του τὸ σπίτι, δὲν μποροῦσε νὰ φερθεῖ φιλάνθρωπα σ’ ἕναν μόνο ἄνθρωπο. Τὸ ἀποκορύφωμα τοῦ “προοδευτικοῦ” παραληρήματος ἦταν ἡ διαγωγὴ ποὺ ἔδειχναν μερικὲς δραστήριες κοπέλες. Αὐτὲς δούλευαν μὲ ἐνθουσιασμὸ καὶ ζῆλο σὲ βιβλιοδετεῖα, δένοντας βιβλία «προοδευτικοῦ» περιεχομένου, συχνὰ ὅμως ἄφηναν τὶς μανάδες τους χωρὶς ἕνα κομμάτι ψωμί. Καὶ ὅμως, πίστευαν ὅτι «τραβοῦσαν μπροστὰ» καὶ θεμελίωναν τὴν εὐτυχία τῆς ἀνθρωπότητας.
.                 Ὅλοι οἱ κίνδυνοι προέρχονται ἀπὸ μία νοοτροπία ποὺ εἶναι ὑπερβολικὰ καὶ ἄκριτα φιλελεύθερη. Εἶναι προτιμότερο νὰ ρίχνεις ταπεινὰ τὰ μάτια σου κάτω καὶ νὰ κοιτᾶς τὰ πόδια σου, προσέχοντας ποῦ πατᾶς. Αὐτὸς εἶναι ὁ πιὸ σωστὸς δρόμος.
.                 Σοῦ ξαναγράφω γιὰ ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ πρέπει νὰ στερεωθοῦν στὸ μυαλό σου. Θέλω νὰ σὲ προφυλάξω ἀπὸ τὴ σύγχυση καὶ τὸ σκοτισμὸ ποὺ προξενοῦν στὴν ψυχὴ τὰ ὄνειρα τῶν νεωτεριστῶν.

ΠΗΓΗ ἠλ. κειμένου: alopsis.gr (ἀπὸ gonia.gr)

, ,

Σχολιάστε

«ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ» τ. Β´

ΑΣΚΗΤΕΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Βιογραφίες Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο
Τόμος Β´

Ἱ. Ἡσυχαστήριον «Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος»,
Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς

(Πρόλογος βιβλίου)

ΑΣΚ. τ. Β´.           Ἐκδόθηκε πρὶν ἀπὸ τέσσερα χρόνια ὁ πρῶτος τόμος τῶν «Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο», χωρὶς μεγάλες ἀξιώσεις, μὲ σκοπὸ νὰ διασωθοῦν αὐτὰ τὰ γνήσια χριστιανικὰ πρότυπα· ὅμως, παρὰ πᾶσαν προσδοκίαν, ἔγινε δεκτὸς μὲ πολλὴ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον. Ἡ ἐπίμονη ζήτηση τοῦ Δευτέρου Τόμου ἐπέσπευσε τὴν ἔκδοσή του.
.           Ἆραγε τί ἐνδιαφέρον βρῆκαν οἱ ἀναγνῶστες σ’ αὐτὲς τὶς ἁπλὲς καὶ ταπεινὲς ψυχὲς τῶν Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο;
.           Φαίνεται πὼς βρῆκαν στὰ πρόσωπά τους ζωντανὰ πρότυπα ἀρετῆς πρὸς μίμηση, ποὺ σπανίζουν στὶς ἡμέρες μας. Βρῆκαν νέους τρόπους καὶ μεθόδους ἀσκήσεως.
.           Βρῆκαν παρηγοριὰ καὶ παράκληση στὰ δικά τους παθήματα, γνωρίζοντας τὴν θλιμμένη ζωή τους.
.           Φαίνεται πὼς εἶναι κανόνας πνευματικὸς ἡ ἀρετὴ νὰ εὐδοκιμῆ ὄχι στὴν ἄνεση καὶ στὴν χαρά, ἀλλὰ στὴν θλίψη, στὴν δυσκολία καὶ στὴν στέρηση, ὅπως βλέπουμε νὰ συμβαίνη στὴν ζωὴ αὐτῶν τῶν εὐλογημένων ψυχῶν. Αὐτοὶ μὲ ἀγάπη τήρησαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔκαναν ἀτέλειωτη ὑπομονὴ στὶς δοκιμασίες ποὺ ἀντιμετώπισαν.
.           Ἔλαβαν Χάρι ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἔζησαν μὲ ἐμπιστοσύνη στὴν πρόνοιά Του. Δὲν τοὺς ἐνδιέφερε ἡ γνώμη τοῦ κόσμου, ἀλλὰ μόνο νὰ ὑπακοῦν στὸν Θεὸ καὶ νὰ τὸν ἀγαποῦν. Ὁ κόσμος τοὺς θεωροῦσε περιθωριακούς, ξεπερασμένους, ἀλλὰ αὐτοὶ εἶναι πάντοτε ἐπίκαιροι. Θαυμάζει κανεὶς μὲ πόση εὐκολία ἀντιμετώπισαν καὶ ξεπέρασαν τὶς δυσκολίες τῆς ζωῆς, μπροστὰ στὶς ὁποῖες οἱ σημερινοὶ ἄνθρωποι, παρὰ τὴν σοφία τους καὶ τὶς γνώσεις τους, κάμπτονται καὶ ἀπελπίζονται. Ὅσο μεγαλύτερα ἦταν τὰ παθήματά τους, τόσο μεγαλύτερη ὑπομονὴ ἔκαναν καὶ ἄλλη τόση χάρι ἀναλογικὰ ἐδέχοντο. Ἔγιναν ἀγωγοὶ χάριτος, νικοῦσαν τοὺς πειρασμοὺς καὶ στήριζαν πολλοὺς ἀδυνάτους. Μὲ τὴν ἁπλότητά τους, τὴν πρακτικὴ σοφία τους καὶ τὸν ἀγώνα τοὺς κατώρθωσαν νὰ κάνουν πράξη τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν πίστη τους βίωμα.
.           Σήμερα, δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι πνίγονται στὰ πολλά τους προβλήματα. Ἀλλά, ντ ν διορθώσουν τν λογισμ κα τν ζωή τους μ τν μετάνοια κα ν ζητήσουν βοήθεια π τν Θεό, ζητον μαγικ τν λύση καὶ δὲν διστάζουν νὰ καταφύγουν ἀκόμη καὶ σὲ μάγους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ δίνουν δικαιώματα στὸν διάβολο καὶ ἔτσι νὰ ταλαιπωροῦνται ἰσόβια. Ἁμαρτάνουν θανάσιμα, ὁπότε εἶναι φυσικὸ νὰ περιπλέκουν τὰ προβλήματά τους καὶ νὰ διαλύωνται οἰκογένειες.
.           Μία ἄλλη παγίδα γιὰ πολλοὺς εἶναι ἡ ἀναζήτηση χαρισματούχων. Εἶναι διατεθιμένοι οἱ ἄνθρωποι σήμερα νὰ πᾶνε ὁπουδήποτε νὰ συναντήσουν ἕναν χαρισματοῦχο, γιὰ νὰ λύσουν τὰ προβλήματά τους, ἀλλὰ δυσκολεύονται νὰ μετανοήσουν, νὰ ἀλλάξουν τρόπο ζωῆς καὶ νὰ πᾶνε στὸν Πνευματικό. Δυστυχῶς, πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τοὺς θεωροῦν χαρισματούχους, εἶναι ψευτοχαρισματοῦχοι, πλανεμένοι ποὺ κάνουν τὸν προορατικό, τὸν θαυματουργὸ  καὶ τὸν ἐξορκιστή, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι, καὶ ἔχουν παρασύρει πολλοὺς στὴν πλάνη τους, ἀκόμη καὶ Ἱερεῖς. Αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμμία σχέση καὶ ὁμοιότητα μὲ τοὺς ταπεινοὺς βιογραφουμένους Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο.
.           διαφορ στν τρόπο ζως κα στν ταπείνωση εναι τεράστια κα π ατ φαίνεται γνησιότητα τν περφυσικν χαρισμάτων τν βιογραφουμένων, ποὺ φρόντιζαν ἐπιμελῶς νὰ τὰ κρύβουν, ἐνῶ οἱ ψευτοχαρισματοῦχοι αὐτοδιαφημίζονται, αὐτοπροβάλλονται καὶ ἐκμεταλλεύονται οἰκονομικὰ τὰ θύματά τους.
.           Ὁ παρὼν τόμος περιέχει εἴκοσι τέσσερις βιογραφίες Ἀσκητῶν μέσα στὸν κόσμο. Ἀπ’ αὐτοὺς ἕνας εἶναι Ἐπίσκοπος, ἕνας Ἱερομόναχος, πέντε ἔγγαμοι Ἱερεῖς, δύο μοναχοὶ ποὺ ἔζησαν μέσα στὸν κόσμο καὶ στὸ τέλος τῆς ζωῆς τους ἀξιώθηκαν νὰ πάρουν τὸ Ἀγγελικὸ Σχῆμα, καὶ δεκαπέντε λαϊκοὶ (ἄνδρες καὶ γυναῖκες). Κατετάγησαν χρονολογικὰ μὲ βάση τὸ ἔτος κοιμήσεώς τους.

.           Ὅ,τι γράφθηκε στὸν πρόλογο τοῦ Α´ τόμου ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ἐδῶ βιογραφουμένους. Ἔζησε ὁ καθένας σὲ διαφορετικὴ ἐποχή, σὲ διαφορετικὸ τόπο καὶ σὲ ἰδιαίτερες συνθῆκες. Ἀκολούθησε ὁ καθένας ξεχωριστὸ δρόμο, ἀλλὰ ἔχουν λοι τους ναν κοιν σκοπό· τν τήρηση τν ντολν το Θεο καὶ τὴν ἕνωσή τους μὲ τὸν Θεόν. Θαυμάζει κανεὶς τὴν ὑπομονή τους, τὴν αὐταπάρνηση, τὴν δύναμη ποὺ εἶχαν προσευχόμενοι καὶ ἄντεξαν ὅλες τὶς δυσκολίες. Κυρίως, ὅμως, θαυμάζει κανεὶς τὴν ἁπλότητα μὲ τὴν ὁποία ἐδέχοντο τὴν χάρι καὶ τὰ ὑπερφυσικὰ γεγονότα ἀπερίεργα καὶ ταπεινά, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ φαντασθοῦν ὄτι  κάτι εἶναι καὶ κάτι ἔχουν. Ἀπὸ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν Θεὸ θυσίασαν γιὰ τὴν εἰκόνα Του, τὸν ἄνθρωπο, ὅ,τι πολύτιμο ὑλικὸ καὶ πνευματικὸ διέθεταν, καὶ βοήθησαν πολλούς. Καὶ τώρα μᾶς βοηθοῦν μὲ τὸ παράδειγμά τους καὶ τὴν προσευχή τους. Αἰωνία τους ἡ μνήμη καὶ μὲ τὴν εὐχή τους νὰ ἀξιωθοῦμε νὰ τοὺς ἀκολουθήσουμε. Ἀμήν.

 ΠΗΓΗ ἠλ. κειμ.: impantokratoros.gr 

 

,

Σχολιάστε

«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 5 – “ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ” ΜΕ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΔΟΞΟΥΣ.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ EΡΜΗΝΕΙΑ
ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
στὴν Β´ΙΩΑΝΝΟΥ
(ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 646 ἑπ.)

Ε´

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ «ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 1 :
 https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/23/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ/

Μέρος Β´«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 2

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/12/04/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ2/

Μέρος Γ´«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 3

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/12/14/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ3/

MEΡΟΣ Δ΄: «ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 4 ΟΙ ΠΑΝΟΥΚΛΙΑΣΜΕΝΟΙ 
https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/12/19/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ4/

ΕΙΣ. ΣΧ. «ΧΡ. ΒΙΒΛΙΟΓΡ.» Ἂς γράφει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ· ἂς ἑρμηνεύει [ἐπὶ τῇ βάσει τῆς πατερικῆς παραδόσεως] ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ. ΟΙ ΣΗΜΕΡΙΝΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΙ ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΑΓΙΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ. Καὶ συνεπῶς ἔχουν κάθε δικαίωμα νὰ γράφουν στὰ παλιά τους ὑποδήματα ὅ,τι δὲν ἐναρμονίζεται μὲ τὴν προσκύνηση καὶ ἐξυπηρέτηση τῶν Δημοσίων Σχέσεων καὶ τοῦ ἐπικοινωνιακοῦ ἐντυπωσιασμοῦ. Οἱ Δημόσιες Σχέσεις εἶναι ἄλλωστε ἡ νεοφανὴς … “θεότητα” ποὺ προσκυνεῖται καὶ ἑορτάζεται καθημερινῶς ἀνὰ τὴν ὀρθόδοξο Οἰκουμένη. Μεγάλη ἡ χάρη της!
.             Ἡ εἰκόνα “ποὺ παίζει” (μέσῳ τῶν ἠλεκτρονικῶν μέσων ἐπικοινωνίας, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον) ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ καὶ ΕΝΤΥΠΩΝΕΤΑΙ περισσότερο ἀπὸ χίλια κηρύγματα καὶ διαμορφώνει ἀντιλήψεις καὶ νοοτροπίες ξένες πρὸς Πίστη καὶ τὴν Παράδοση. Ἐπὶ παραδείγματι, ὅταν ὁ πατέρας ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΕΙ ΑΓΑΠΗΤΙΚΑ καὶ «συνδυάζει μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν» τῆς νύχτας (“νονῶν”), πῶς μπορεῖ πειστικὰ νὰ νουθετήσει τὰ παιδιά του γιὰ τὴν …ἠθική; 

10. εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε˙

11. ὁ γὰρ λέγων αὐτῷ χαίρειν κοινωνεῖ τοῖς ἔργοις αὐτοῦ τοῖς πονηροῖς.

.        Μὲ τὰ λόγια ταῦτα ἀσφαλίζεται ὁ Θεολόγος καὶ προφυλάττει τὴν θεοφιλῆ ἐκλεκτὴν καὶ ὅλην τὴν εὐλογημένην της φαμιλίαν, τὴν φιλόξενον καὶ φιλόφρονα. Συμβουλεύει γὰρ αὐτοὺς καὶ νὰ μὴ δέχωνται τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἀθέους εἰς τὸν οἶκον τους καὶ να τοὺς φιλοξενοῦν, ἵνα μὴ δεχόμενοι αὐτοὺς καὶ φιλοξενοῦντες μεθέξουν ἀπὸ τὴν αἵρεσιν καὶ ἀσέβειάν τους. Καὶ ὡσὰν νὰ τοὺς λέγῃ. Ἐξετάζετε πρότερον, ὦ ἀδελφοί, καὶ ἐρωτᾶτε ποῖον φρόνημα καὶ ποίαν πίστιν ὁμολογοῦν ἐκεῖνοι ὁποῦ ἔρχονται εἰς τὸν οἶκον σας. Καὶ ἂν μὲν εὕρητε αὐτούς πὼς φρονοῦν τὰ ἐδικά μας δόγματα καὶ τὴν παρ’ ἡμῶν τῶν ἀποστόλων κηρυττομένην ἀλήθειαν καὶ διδασκαλίαν, να τοὺς δέχεσθε καὶ νὰ τοὺς περιποιῆσθε μὲ πολλὴν δεξίωσιν καὶ ἀγάπην. Ἂν δὲ εὕρητε αὐτοὺς ἐναντίους εἰς τὴν ἐδικὴν μας διδασκαλίαν καὶ μὴ φρονοῦντες κατὰ τὰ δόγματα καὶ τὴν πίστιν τῶν ἀποστόλων, διώχνετε αὐτοὺς καὶ τελείως να μὴν τοὺς δέχεσθε μέσα εἰς τὸν οἶκον σας. Ἀλλ’ οὐδὲ νὰ τοὺς προσφωνῆτε καὶ νὰ λέγετε εἰς αὐτοὺς τὸ συνειθισμένον “χαῖρε”, ἤτοι να μὴ τοὺς χαιρετᾶτε. Διατὶ ὁποῖος εὑρεθῇ καὶ εἴπῃ τοῦτον μόνον τὸν ψιλὸν λόγον τοῦ χαιρετισμοῦ εἰς αὐτούς, αὐτὸς εὑρίσκεται ἐναντίος καὶ τῶν ἀσεβῶν δογμάτων καὶ τῶν πονηρῶν αὐτῶν ἔργων συγκοινωνὸς καὶ συμμέτοχος. Ταύτην δὲ τὴν παραγγελίαν ἐρανίσθη ὁ Θεολόγος ἀπὸ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν, ὅστις λέγει ταῦτα˙ «οὔκ ἐστι χαίρειν, λέγει Κύριος, τοῖς ἀσεβέσιν» (Ἡσ. μη´ 22). Ἀλλὰ καὶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος τὸ αὐτὸ σχεδὸν γράφει πρὸς τὸν Τιμόθεον λέγων˙ «τὰς δὲ βεβήλους κενοφωνίας περιΐστασο˙ (ἤτοι ἀπόφευγε καὶ ἀποστρέφου) ἐπὶ πλεῖον γὰρ προκόψουσιν ἀσεβείας, καὶ ὁ λόγος αὐτῶν ὡς γάγγραινα νομὴν ἕξει» (Β΄ Τιμ. β´ 16-17). Καὶ πάλιν λέγει εἰς τὸν αὐτόν˙ «Καὶ τούτους ἀποτρέπου» (Β΄ Τιμ. γ´ 5).

.            Διδασκόμεθα λοιπὸν ἀπὸ ὅλα τὰ λόγια ταῦτα, ὅτι πρέπει να ἀποστρεφώμεθα τοὺς κακοδόξους καὶ αἱρετικοὺς καὶ καμμίαν κοινωνίαν καὶ ἕνωσιν να μὴν ἔχωμεν μὲ αὐτούς, οὐδὲ τὸ χαῖρε νὰ προσφωνοῦμεν εἰς αὐτούς, ἀλλὰ νὰ τοὺς ἔχωμεν μισητοὺς καὶ σιγχαμερούς. Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος ἡμῶν ἀποστέλλων τοὺς μαθητάς του εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, παρήγγειλε μὲν εἰς αὐτοὺς νὰ δίδουν εἰρήνην εἰς τὰ ὀσπίτια, ὅπου ἤθελαν κονεύσουν˙ εἰ δὲ καὶ ἐκεῖνοι μένοντες σκληροὶ ἐκ πονηρᾶς διαθέσεως δὲν ἤθελαν δεχθοῦν τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπαρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς νὰ ἀποστραφῇ εἰς τὸν ἑαυτόν τους ἡ εἰρήνη ὁποῦ ἔδωκαν εἰς αὐτοὺς τοὺς δυσσεβεῖς. Καὶ ὄχι μόνον τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τὸν κονιορτὸν τῆς οἰκίας ἐκείνης ὁποῦ ἐκόλλησεν εἰς τὰ ποδάριά των προστάζει νὰ τὸν τινάζουν εἰς αὐτοὺς καὶ νὰ μὴ τὸν παίρνουν μαζί των˙ «εἰσερχόμενοι δὲ εἰς τὴν οἰκίαν ἀσπάσασθε αὐτὴν λέγοντες˙ εἰρήνη ἐν τῷ οἴκῳ τούτῳ, καὶ ἐὰν μὲν ᾖ ἡ οἰκία ἀξία, ἐλθέτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ’ αὐτήν˙ ἐὰν δὲ μὴ ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω. καὶ ὃς ἐὰν μὴ δέξηται ὑμᾶς μηδὲ ἀκούσῃ τοὺς λόγους ὑμῶν, ἐξερχόμενοι τῆς οἰκίας ἢ τῆς πόλεως ἐκείνης ἐκτινάξατε τὸν κονιορτὸν τῶν ποδῶν ὑμῶν» (Ματ. ι´ 12-14). Προσθέτει δὲ ὁ Θεοφύλακτος, ὅτι εἰς τοὺς ὁμοπίστους καὶ ὁμοτρόπους πρέπει νὰ λέγωμεν τὸ «χαῖρε». Καὶ ὅτι ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτός, εἰς μόνους τοὺς ὁμοπίστους χρεωστεῖται νὰ λέγεται καὶ ὄχι εἰς τοὺς ἀσεβεῖς. Εἰς αὐτοὺς γὰρ πρέπει νὰ εὐχώμεθα νὰ χαίρουν. Ὅθεν ὁποῖος χριστιανὸς εἴπῃ εἰς τοὺς ἀσεβεῖς νὰ χαίρουν, αὐτὸς προσφέρεται εἰς αὐτούς, ὡσὰν νὰ ἦτον ὁμόπιστοι καὶ ὁμότροποί των, καὶ διὰ τοῦ χαιρετισμοῦ κοινωνὸς γίνεται τῆς ἀσεβείας καὶ κακίας των. Καὶ ἀντὶ νὰ τραβίξῃ αὐτὸς τοὺς ἀσεβεῖς εἰς εὐσέβειαν, ἐτραβίχθη (φεῦ!) αὐτὸς ὑπὸ τῶν ἀσεβῶν εἰς τὸ τῆς ἀσεβείας ἐκείνων βάραθρον.

, , , , , , ,

Σχολιάστε

«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 4- ΟΙ ΠΑΝΟΥΚΛΙΑΣΜΕΝΟΙ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ EΡΜΗΝΕΙΑ
ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
στὴν Β´ΙΩΑΝΝΟΥ
(ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 646 ἑπ.)

Δ´

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ «ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 1 :
 https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/23/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ/

Μέρος Β´«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 2

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/12/04/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ2/

Μέρος Γ´«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 3

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/12/14/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ3/

7. ὅτι πολλοὶ πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τὸν κόσμον, οἱ μὴ ὁμολογοῦντες Ἰησοῦν Χριστὸν ἐρχόμενον ἐν σαρκί˙ οὗτός ἐστιν ὁ πλάνος καὶ ὁ ἀντίχριστος.

.      Οἱ γὰρ ἀσεβεῖς ἐκεῖνοι αἱρεσιάρχαι, ὄχι μόνον ἀρνοῦντο τὴν πρώτην ἐν σαρκὶ παρουσίαν τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τὴν μέλλουσαν. Καθὼς καὶ ὁ Πέτρος περὶ τοῦτον εἶπεν˙ «ἐλεύσονται ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν ἐμπαῖκται, κατὰ τὰς ἰδίας ἐπιθυμίας αὐτῶν πορευόμενοι καὶ λέγοντες ποῦ ἐστιν ἡ ἐπαγγελία τῆς παρουσίας αὐτοῦ;» (Β´ Πέτρ. γ´ 3-4). Περιπαικτικῶς δηλαδὴ λέγοντες τοῦτο, ὡς μὴ πιστεύοντες ὅτι ἔχει δεύτερον νὰ ἔλθῃ ὁ Κύριος. Λέγει δὲ ὁ Θεολόγος ὅτι οἱ ταῦτα λέγοντες εἶναι πλάνοι καὶ ἔχουν τὸ πνεῦμα τοῦ καθ’ αὐτὸ ἐκείνου ἀντιχρίστου, καθὼς εἶπε καὶ ἐν τῇ προτέρᾳ του ἐπιστολῇ˙ «Πᾶν Πνεῦμα ὃ μὴ ὁμολογεῖ τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔστι˙ καὶ τοῦτό ἐστι τὸ τοῦ ἀντιχρίστου ὃ ἀκηκόατε ὅτι ἔρχεται» (Α´ Ἰω. δ´3).

Ὅτι ὅσοι χριστιανοὶ φυλάττουν τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ καὶ πολιτεύονται κατὰ τὰς παραδοθείσας ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἀρχαίας διδασκαλίας, αὐτοὶ δὲν φοβοῦνται νὰ πλανηθοῦν ἀπὸ τοὺς λαοπλάνους αἱρετικούς, τοὺς νεωτέρας αἱρέσεις καὶ παραδόσεις διδάσκοντας, διατὶ εἶναι καλὰ στερεωμένοι, τόσον εἰς τὰς παραδοθείσας ὑπὸ τοῦ Κυρίου ἀρχαίας ἀληθείας, ὅσον καὶ εἰς τήν τοῦ Θεοῦ ἀγάπην, τὴν ὁποίαν ἀπόκτησαν διὰ τῆς φυλακῆς τῶν ἁγίων του ἐντολῶν. Ὥστε ἐκ τούτου συμπεραίνεται, ὅτι καὶ ὅσοι χριστιανοὶ ἐκ τοῦ ἐναντίου δὲν φυλάττουν τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ, οὔτε φυλάττουν τὰς παραδεδομένας ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀποστόλων καὶ τῶν θείων Πατέρων διδασκαλίας, αὐτοὶ βέβαια πλανῶνται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ κρημνίζονται εἰς τὰ νεώτερα καὶ βλάσφημα αὐτῶν δόγματα καὶ δέχονται τὰς διεστραμμένας αὐτῶν παραδόσεις, τὰς ἐναντίας οὔσας τῷ Εὐαγγελίῳ καὶ τοῖς ἀποστόλοις καὶ τοῖς ἱεροῖς πατρᾶσι. […] Ὅθεν ταῦτα μὴ φυλάττων, παραβάτης εὑρίσκεται καὶ δὲν μένει ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ. Ὁ δὲ ἐν τῇ διδαχῇ τοῦ Χριστοῦ μὴ μένων ἄθεος εἶναι καὶ οὐκ ἔχει Θεόν. Παραβαίνοντα δὲ λέγει ἐδῶ ὁ Θεολόγος, ὄχι ἐκεῖνον ὁποῦ πέσῃ εἰς κανένα ἀκούσιον σφάλμα ἀπὸ ἀνθρωπίνην ἀσθένειαν καὶ περίστασιν, οὔτε ἐκεῖνον ποὺ σηκώνεται ὀγλήγορα διὰ τῆς μετανοίας καὶ λαμβάνει πάλιν τὴν προτέραν κατάστασιν τῆς ἀρετῆς, ἀλλὰ ἐκεῖνον ὁποῦ μίαν φορὰν κρημνίσῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν θεληματικῶς ἢ στανικῶς καὶ ἔπειτα δὲν μετανοεῖ, ἀλλὰ θέλει νὰ μεταδίδῃ καὶ εἰς ἄλλους τὴν κακίαν, καθὼς ἦτον οἱ αἱρεσιάρχαι, οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον ἔγιναν ἀρχηγοὶ βλασφήμων δογμάτων καὶ αἱρετικῶν, ἀλλὰ καὶ εἰς ἄλλους μετέδωκαν αὐτά. Ὅθεν καὶ λοιμοί, ἤτοι πανουκλιασμένοι οἱ τοιοῦτοι ὀνομάζονται ἀπὸ τὸν θεῖον Δαβὶδ λέγοντα˙ «Καὶ ἐπὶ καθέδρα λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν» (Ψαλμ. Α´ 1). Διατὶ καθὼς ὁ λοιμός, ἤτοι ἡ πανούκλα μεταδίδεται εἰς πολλούς, ἔτσι καὶ οἱ πονηροὶ ἄνθρωποι δὲν θανατώνουν μόνον τὸν ἑαυτόν τους μὲ τὴν κακίαν, ἀλλὰ θέλουν να θανατώνουν καὶ πολλοὺς ἄλλους μεταδίδοντες εἰς αὐτοὺς τὴν πονηρίαν τους.

, , , ,

Σχολιάστε

«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 3

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ EΡΜΗΝΕΙΑ
ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
στὴν Β´ΙΩΑΝΝΟΥ
(ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 646 ἑπ.)

Γ´

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ «ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 1 :
 https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/23/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ/

Μέρος Β´«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 2

https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/12/04/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ2/

6. καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ ἀγάπη, ἵνα περιπατῶμεν κατὰ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, αὕτη ἐστιν ἡ ἐντολή, καθὼς ἠκούσατε ἀπ’ ἀρχῆς, ἵνα ἐν αὐτῇ περιπατῆτε.

.       Καὶ μὲ τὰ λόγια ταῦτα δείχνει ὁ Ἰωάννης, ὅτι αἰνιγματωδῶς φανερώνει περὶ τῆς εἰς τὸν πλησίον ἀγάπης. Αὕτη γὰρ ἐνωθεῖσα μαζὶ μὲ τὴν ἐντολὴν τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης, εἶναι περιεκτικὴ ὅλων τῶν ἄλλων ἐντολῶν. Ἡ γὰρ ἐντολὴ τῆς πρὸς Θεὸν ἀγάπης αὕτη γίνεται αἰτία να περιπατῶμεν, ἤτοι να πράττωμεν μὲ τὸ ἔργον ὅλας τὰς ἄλλας του ἐντολάς˙ «ἐάν, φησίν, ἀγαπᾶτέ με, τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε» ( Ἰω. ιδ´15). Καὶ πάλιν˙ «ἐάν τις ἀγαπᾷ με, τὸν λόγον μου τηρήσει» (Ἰω. ιδ´ 23). Μία δὲ ἀπὸ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ εἶναι καὶ ἡ πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπη, καθὼς πάλιν ὁ Κύριος εἶπεν˙ «αὕτη δέ ἐστιν ἡ ἐντολὴ ἡ ἐμή, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» (Ἰω. ιδ´ 12).

, , ,

Σχολιάστε

«ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 2 [Σπάνιος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ πολιτείας κατὰ Χριστὸν καὶ κατὰ τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ.]

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ EΡΜΗΝΕΙΑ
ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
στὴν Β´ΙΩΑΝΝΟΥ

(ἐκδ. «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»,
Θεσσαλονίκη 1986, σελ. 646 ἑπ.)

Β´

Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

Μέρος Α´ «ΕΝ ΑΛΗΘΕΙᾼ ΚΑΙ ΑΓΑΠῌ» 1 :
 https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/11/23/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ/

4. Ἐχάρην λίαν ὅτι εὕρηκα ἐκ τῶν τέκνων σου περιπατοῦντας ἐν ἀληθείᾳ, καθὼς ἐντολὴν ἐλάβομεν παρὰ τοῦ πατρός

.         Ἐπειδὴ δὲ εὕρηκεν ὕστερον μερικοὺς ἐξ αὐτῶν καὶ τοὺς ἐδοκίμασε μὲ καιρὸν ἀρκετὸν καὶ συνομιλίαν, διὰ τοῦτο ἔγραψεν ὅτι εὑρῆκά τινας ἐκ τῶν υἱῶν σου περιπατοῦντας ἐν ἀληθείᾳ. Ποίαν δὲ ἀλήθειαν λέγει; Δηλαδὴ τὸν Χριστὸν καὶ τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ, ἤγουν εὕρηκα αὐτοὺς να περιπατοῦν ἐν ἀληθείᾳ κατὰ Χριστὸν καὶ κατὰ τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ. Περιπατοῦν γάρ, λέγει, αὐτοὶ καὶ πολιτεύονται ἀκούοντες καὶ ὑπακούοντες εἰς τὰ λόγια τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, κατὰ τὴν ἄνωθεν γενομένην φωνὴν τοῦ Πατρὸς πρὸς τὸν μεταμορφούμενον ἐν τῷ Θαβὼρ Χριστόν, τὴν λέγουσαν «οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ᾧ εὐδόκησα˙ αὐτοῦ ἀκούετε» (Ματθ. ιζ´ 5) καὶ διὰ τοῦτο εἶπεν ὁ Θεολόγος «καθὼς ἐντολὴν ἐλάβομεν παρὰ τοῦ Πατρός». Ἐντολὴν γὰρ τοιαύτην ἐλάβομεν ἡμεῖς οἱ χριστιανοὶ παρὰ τοῦ Πατρός, να ὑπακούωμεν εἰς τὸν υἱόν του καὶ νὰ φυλάττωμεν ὅλας τὰς ζωοποιοὺς αὐτοῦ ἐντολάς. Ὁ δὲ ἱερὸς Θεοφυλακτὸς λέγει ὅτι διὰ τοῦτο γράφει ὁ Ἰωάννης πὼς ἐχάρη κατὰ πολλά, ὅτι εὗρεν ἀπὸ τὰ τέκνα τῆς ἐκλεκτῆς, περιπατοῦντα ἐν ἀληθείᾳ, διατὶ χαρὰ μεγαλωτάτη εἶναι τῇ ἀληθείᾳ τὸ νὰ εὕρῃ τινὰς ἄνθρωπον νὰ περιπατῇ ἀπροσκόπως εἰς τὸν ἴσον δρόμον τῆς ὀρθῆς πίστεως καὶ πολιτείας κατὰ Χριστὸν καὶ κατὰ τὰς ἐντολὰς τοῦ Χριστοῦ. Σπάνιος γὰρ εἶναι ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον καὶ ἄξιος νὰ ζητῆται μὲ τὸ φανάρι ἐν τῷ μέσῳ τῆς ἡμέρας καὶ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ πολλοῦ πλήθους τῶν ἀνθρώπων, καθὼς ἔκαμεν ὁ κυνικὸς ἐκεῖνος Διογένης. Ὅθεν διὰ τὸ σπάνιον εἶναι χαρᾶς αἰτία ἡ εὕρεσις τοῦ τοιούτου ἀνθρώπου. Βλέπε δὲ ἀγαπητέ, ὅτι περιπατοῦντα λέγει, εἰς χρόνον ἐνεστῶτα καὶ ὄχι περιπατήσαντα εἰς χρόνον ἀπερασμένον ἢ περιπατήσαντα εἰς χρόνον μέλλοντα. Ἐπειδὴ αἱ ἀρεταί, ὄχι μόνον εἶναι πρακτικαί, ἤγουν χρειάζονται νὰ γίνωνται μὲ τὴν πρᾶξιν καὶ κίνησιν, τὴν ὁποίαν δηλώνει ἐδῶ τὸ περιπατῶ, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ ἔχουν τὸ εἶναι ἐν τῷ ἀεὶ ἐνεργεῖσθαι κατὰ τὸν ἐνεστῶτα χρόνον, ἐπειδὴ ἐκεῖνος ὁποῦ παύσῃ ἀπὸ τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς, αὐτὸς οὐδὲ ἀρετὴν λέγεται ὅτι ἔχει. Ὅθεν πρέπει πάντοτε νὰ περιπατῇ ὁ ἐνάρετος καὶ νὰ προκύπτῃ εἰς τὸ ἔμπροσθεν. Διατὶ ὅσον περισσότερον ἐνεργεῖ τὴν ἀρετήν, τόσον ἀκολούθως περισσότερον ἕξιν τῶν ἀρετῶν λαμβάνει εἰς τὴν ψυχὴν του καὶ δυσκόλως κινεῖται εἰς τὸ κακόν. Πατὴρ δὲ ἐδῶ ἑρμηνεύει πὼς εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς πατήρ ἐστι τῶν διὰ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας του δοθέντων αὐτῷ υἱῶν παρὰ τοῦ Πατρός, ὡς εἴρηκεν ὁ Ἡσαΐας καὶ ὁ Παῦλος, ἐκ προσώπου τοῦ Χριστοῦ˙ «Ἰδοὺ ἐγὼ καὶ τὰ παιδιά, ἅ μοι ἔδωκεν ὁ Θεὸς» (Ἡσ. η´ 18˙ Ἑβρ. β´ 13).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: https://christianvivliografia.wordpress.com/2012/12/14/ἐν-ἀληθείᾳ-καὶ-ἀγάπῃ3/

, , , ,

Σχολιάστε

ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ «Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου»

ΚΥΡΙΑΚΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012 , IΓ´ ΛΟΥΚΑ

 ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ
«Ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου»

τοῦ περιοδ. «ΖΩΗ»,
ἀρ. τ. 4262, Νοέμβριος 2012

 Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

.            Εἶναι συγκινητικὸ νὰ παρουσιάζεται ἕνας νέος καὶ μάλιστα ἄρχοντας καὶ νὰ ὑποστηρίζη ὅτι «ταῦτα πάντα ἐφυλαξάμην ἐκ νεότητός μου». Ὑπὸ τὸν ὅρο ὅμως ὅτι δὲν θὰ εἶναι μιὰ πρόχειρη καὶ ἐπιπόλαια ὁμολογία, μιὰ μαρτυρία ἔξω ἀπὸ τὰ πράγματα, ἀλλὰ προσεκτικὴ καὶ βαθιὰ καὶ φωτισμένη ἀπὸ τὴν θεία ἀλήθεια. Δὲν συνέβη ὅμως τὸ ἴδιο καὶ μὲ τὸν νέο τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. Γιατὶ δυστυχῶς, ἐνῶ βεβαιώνει ὅτι ὅλα τὰ ἐφάρμοσε ἀπὸ μικρός, βρισκόταν στὴν ψευδαίσθηση καὶ στὴν αὐταπάτη. Καὶ μόλις ὁ Κύριος τοῦ πρότεινε νὰ φθάση στὴν κορυφή, αὐτὸς ἔγινε «περίλυπος».

 Α) Φαινόμενο συνηθισμένο

.            Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶναι πολὺ συνηθισμένο. Ὁ ἄνθρωπος ζῆ συχνὰ μέσα στὴν ψευδαίσθηση. Ἔχει κάποια «ψιχία» ἀρετῆς καὶ νομίζει ὅτι κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς ἀρετῆς. Καὶ κάποτε μάλιστα λένε: «μακάρι ὅλοι νὰ ἦταν σὰν καὶ μένα!». Καὶ τὸ ὑποστηρίζουν αὐτὸ γιατὶ «δὲν ἔκλεψαν, δὲν φόνευσαν». Συγχόνως ὅμως μπορεῖ νὰ κηλιδώνουν ὀνόματα συνεργατῶν καὶ φίλων, νὰ συκοφαντοῦν, νὰ διαβάλλουν. Μπορεῖ νὰ ἀφήνουν τὸν ἄρρωστο νὰ πεθαίνη, τὸν διπλανό τους νὰ δυστυχῆ, τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχουν στὴν δουλειά τους νὰ ὑποφέρη.
.            Ἄλλοι πάλι, ἐπειδὴ δὲν πηγαίνουν στὰ δικαστήρια νὰ ψευδομαρτυρήσουν, μένουν μὲ τὴν ἀπατηλὴ ἰδέα πὼς εἶναι ἐντάξει ἀπέναντι στὸν θεῖο νόμο. Καὶ τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν ἔχουν δυσκολία νὰ χρησιμοποιήσουν τὸ ψέμα στὴν δουλειὰ καὶ στὸ σπίτι τους.
.            Διαμαρτύρονται γιατὶ τὰ παιδιά τους παίρνουν δρόμο ἄσχημο, δὲν ἀναλαμβάνουν ὅμως τὴν εὐθύνη μιᾶς προσωπικῆς τους αὐτοκριτικῆς ποὺ θὰ τοὺς ἀποκαλύψη τὴν δική τους ἐνοχή.
.            Πολλοὶ νομίζουν πὼς εἶναι ἐντάξει ἀπέναντι στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ, χωρίζοντας τὶς θεῖες ἐντολὲς σὲ οὐσιώδεις καὶ ἐπουσιώδεις καὶ νομίζοντας ἔτσι ὅτι μποροῦν νὰ προσέχουν μερικὲς καὶ ἄλλες νὰ τὶς ἀπορρίπτουν καὶ νὰ τὶς παραβαίνουν.

Β) Μεγάλος κίνδυνος

.            Ἀλλίμονο ὅμως!  Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος κινδυνεύει νὰ χάση τὴν σωτηρία του. Νὰ ἀποξενωθῆ τελείως ἀπὸ τὸν Χριστό. Νὰ στερηθῆ τῆς χάριτος ποὺ ἁγιάζει καὶ σώζει τὸν ἄνθρωπο, ὅπως συνέβη μὲ τὸν νέο τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου. Ἕνα πάθος εἶχε, τὴν φιλοχρηματία. Καὶ τὰ ἔχασε ὅλα. «Ἕν σοι λείπει», τοῦ τόνισε ὁ θεῖος Διδάσκαλος.
.            Ὁ ἴδιος κίνδυνος ὑπάρχει καὶ στὸν καθένα ποὺ νομίζει ὅτι εἶναι τέλειος, ἐπειδὴ ἀποφεύγη μερικὰ βαριὰ ἁμαρτήματα. Ἐνῶ παραλείπει τόσα ἄλλα καθήκοντα. Ὁ σωστὸς Χριστιανὸς γνωρίζει ὅτι ἔχει τόσες ἐλλείψεις. Καὶ γιὰ νὰ κερδίση τὸν ἀγῶνα τῆς ἀρετῆς στὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ τὴν αἰωνιότητα, πρέπει νὰ κατορθώση καὶ πολλὲς ἄλλες. Νὰ αὐξήση ἀκόμα ἄλλες ποὺ τὶς ἔχει σὲ μικρὸ βαθμό. Τότε δὲν μένει ἥσυχος, δὲν ἐπαναπαύεται ὅτι δὲν σκότωσε καὶ δὲν καταχράσθηκε καὶ δὲν καταπάτησε τὴν τιμὴ τοῦ ἄλλου. Ἀλλὰ ἀγωνίζεται συνεχῶς καὶ ἐντατικά, γιὰ νὰ γίνεται ὅλο καὶ πιὸ δίκαιος, πιὸ ἔντιμος, ἄνθρωπος ἀγάπης καὶ θυσίας.

.             Ὄχι, λοιπόν, ἄνθρωποι αὐταπάτης καὶ ψευδαισθήσεων. Ἀλλὰ ἄνθρωποι, Χριστιανοί, μὲ αὐτογνωσία. Εὐτυχισμένος ὅποιος ἔχει αὐτὴ τὴν ἀρετή. Παρακολουθεῖ τὴν πνευματική του πορεία, γνωρίζει τὶς ἐλλείψεις του, τὰ ἐλαττώματά του. Δὲν ξεγελᾶ τὸν ἑαυτό του ὅτι εἶναι τέλειος, ἐπειδὴ προσέχει σὲ μερικὰ βασικὰ πράγματα. Ἀλλὰ ἀγωνίζεται νὰ ἐφαρμόση ὅλο τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, χωρὶς συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρήσεις.
.            Βέβαια, ἕνας τέτοιος ἀγώνας οὔτε εὔκολος εἶναι, οὔτε μικρῆς διαρκείας. Εἶναι δύσκολος καὶ πολυχρόνιος. Γιατὶ ἀποβλέπει σὲ κάτι τὸ μεγάλο, τὸ ὑπέροχο. Στὸ νὰ ξεριζώση ἀδυναμίες καὶ πάθη καὶ κακίες καὶ νὰ φυτέψη ἀρετές δύσκολες καὶ μεγάλες, ποὺ ζητοῦν αὐταπάρνηση καὶ πνεῦμα θυσίας. Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητος ἕνας τέτοιος ἀγώνας γιά τὴν προσωπική μας τελείωση ὅσο καὶ γιὰ τὴν ἀνύψωση καὶ ἐξυγίανση τῆς κοινωνίας μας καὶ τὴν κατάκτηση τῆς αἰωνιότητος.

, ,

Σχολιάστε

Ο ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΥΤΙΚΟΣ. («φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες, ὄχι ὅμως καὶ φιλάρετοι»)

 γιος Γρηγόριος  Παλαμς κα  Παραλυτικς

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
τοῦ Ἀρχιμ. Ἱεροθέου Βλάχου
(νῦν Μητρ. Ναυπάκτου)
«Ὀσμὴ Γνώσεως»
κδόσεις «Τέρτιος»,
Κατερίνη 1985, σελ. 55-58

 «καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες,
αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων…»

(Μάρκ. β´ 3)

.        Τὴν Β´ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν ἡ Ἐκκλησία καθώρισε νὰ ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, σὰν συνέχεια τῆς Κυριακῆς τῆς Ὀρθοδοξίας. Πράγματι σήμερα ἀκούσαμε τὸν ἀπόηχο τῆς προηγούμενης Κυριακῆς, ἀφοῦ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ἦταν ἄξιο τέκνο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συνετέλεσε στὸν θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας σὲ μία δύσκολη ἐποχή.

.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, μεγάλος ἡσυχαστής, καὶ ἔπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ἐκφράζοντας τὴν ἐμπειρία ὅλων τῶν ἁγίων Πατέρων, πολέμησε τὸν Ὀρθολογισμὸ τοῦ 14ου αἰῶνος καὶ διεφύλαξε τὴν Ὀρθόδοξο Πίστιἀπὸ τὸν κίνδυνο τοῦ ἀγνωστικισμοῦ καὶ τοῦ πανθεϊσμοῦ, ἀναπτύσσοντας τὴν θεμελιώδη ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, γύρω ἀπὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀδιαιρέτου διαιρέσεως τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ. Ἡ διδασκαλία αὐτὴ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ἐποχή μας, γιατί πολλοὶ ἔχουν προσωπικὴ ἄγνοια τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τὴν συγχέουν μὲ τὰ κτίσματα, ἐνῶ ἄλλοι ὁμιλοῦν στοχαστικὰ γιὰ τὰ μεγάλα αὐτὰ θέματα τῆς πίστεως.
.        Τιμῶντας λοιπὸν τὴν μνήμη τοῦ μεγάλου αὐτοῦ Πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, θὰ παρουσιάσουμε τὴν ἑρμηνεία ποὺ κάνει δύο σημείων τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς, ποὺ περιγράφει τὴν θεραπεία τοῦ παραλυτικοῦ τῆς Καπερναούμ. Εἶναι παρμένα ἀπὸ τὴν ὁμιλία ποὺ ἔκανε ὁ ἅγιος τὴν ἡμέρα αὐτὴ στὸ Ποίμνιό του.

Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Γραφῶν

.        Κατ’ ἀρχὰς πρέπει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν μεγάλη σημασία τῆς πατερικῆς ἑρμηνείας τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Κατὰ τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία ποκάλυψι δν ταυτίζεται μ τν γία Γραφή. Αὐτὸ γίνεται ἀπὸ τοὺς Προτεστάντας μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέφτουν σὲ πολλὲς αἱρέσεις. Οἱ Ὀρθόδοξοι πιστεύουμε ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ δὲν εἶναι ἡ Πεντηκοστή. Πεντηκοστὴ εἶναι οἱ ἅγιοι, ἐνῶ ὁ λόγος τῶν ἁγίων εἶναι λόγος περὶ τῆς Πεντηκοστῆς. Ἔτσι ὅσοι ἔχουν μέσα τους τὴν ἁγιαστικὴ ἐνέργεια τῆς θείας Χάριτος μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τοὺς ἀποκαλυπτικοὺς λόγους τῶν Προφητῶν, Ἀποστόλων καὶ προγενεστέρων τους ἁγίων. Αὐτοὶ εἶναι οἱ ἀλάνθαστοι ἑρμηνευταὶ τῶν Ἁγίων Γραφῶν, γιατί ἔφθασαν στὸν φωτισμὸ τοῦ νοῦ.
.        Ἔτσι ἡ καλύτερη «ἐπιστημονικὴ» προσέγγισι τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι διὰ τῶν ἁγίων. Κάθε ρῆμα τῆς Γραφῆς ἔχει «ἐγκεκρυμμένην ἐν ἑαυτῷ δύναμιν πνευματικήν», τὴν ὁποίαν ἀντιλαμβάνεται αὐτὸς ποὺ ἔχει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς δὲν εἶναι ὑπόθεσι γραμματικῶν, φιλολογικῶν γνώσεων ἢ ἱστορικῶν μόνον, ἀλλὰ κυρίως θεωρίας Θεοῦ. Ὁ νοῦς τοῦ ἁγίου καθαρίζεται, φωτίζεται καὶ βλέπει καθαρὰ ὅλο τὸ βάθος κάθε ρητοῦ. Κατὰ τὸν ἅγιον Ἰσαὰκ ὅσοι, φωτιζόμενοι ἀπὸ τὴν θεία Χάρι, ὁδηγοῦνται στὴν τελειότητα τῆς ζωῆς, πάντοτε αἰσθάνονται σὰν νὰ προέρχεται μία νοητὴ ἀκτίνα μέσα ἀπὸ τοὺς στίχους τῶν γεγραμμένων καὶ ἡ ὁποία διαχωρίζει μὲ πνευματικὴ γνῶσι τὸ νόημα τῶν ψιλῶν λόγων ἀπὸ τὰ πράγματα τῶν λεγομένων. Γι’ αὐτὸ ἔχει εἰπωθῆ ὅτι καὶ ν κόμη χαθον λα τ βιβλία τς γίας Γραφς κα τ πατερικπάρχουν Πατέρες πο μπορον ν τφο ζω δν χάνεται.
.        Ἔτσι ἐξηγεῖται, γιατί ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀπὸ μερικοὺς συγχρόνους του κατηγορήθηκε ὡς συντηρητικὸς θεολόγος καὶ ἀπὸ ἄλλους ὡς μοντέρνος. Αὐτὸ συνέβη, γιατί ἔχοντας Ἅγιον Πνεῦμα, ὄντας Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ἑπομένως συγγενὴς κατὰ τὸ πνεῦμα μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους Πατέρας ἐξέφραζε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴν συγκεκριμένη ἐποχὴ ποὺ ζοῦσε.
.        Καιρὸς ὅμως νὰ δοῦμε τὰ δύο ἑρμηνευτικὰ σημεῖα τῆς σημερινῆς περικοπῆς ποὺ κάνει ὁ ἅγιος Πατήρ.

Λόγος καὶ πρᾶξι

.        Ὁ Εὐαγγελιστὴς μᾶς ἀναφέρει ὅτι ὁ Κύρος βρισκόταν μέσα σὲ ἕνα σπίτι στὴν Καπερναούμ. Ἀμέσως «συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν τὰ πρὸς τὴν θύραν καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον». Ἑρμηνεύει λοιπὸν ὁ ἅγιος Γρηγόριος, ὅτι λοι κουγαν τν Χριστόν, λοι μως δν πήκουαν. τσι λοι εμαστε φιλήκοοι κα φιλοθεάμονες, χι μως κα φιλάρετοι. Ὅλοι μας ἐπιθυμοῦμε νὰ μάθουμε τὰ σωτήρια, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ περισσότεροι ὄχι μόνον εὐχάριστα ἀκοῦν τὴν ἱερὰ διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ «φιλοκρινοῦσι τοὺς λόγους». Ἡ παρατήρηση αὐτὴ εἶναι ἀξιοπρόσεκτη. Πολλοὶ εἶναι οἱ εὐσεβεῖς Χριστιανοὶ ποὺ ἐπιθυμοῦν τὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, τὴν γνῶσι τοῦ τρόπου τῆς σωτηρίας τους καὶ τὴν γνῶσι διαφόρων θεολογικῶν ἀληθειῶν, ἀλλὰ δὲν ἀγνωνίζονται γιὰ νὰ καρποφορήση μέσα τους ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ.
.        Στν ποχή μας πάρχει νοοτροπία ν κομε ναλύσεις πατερικν κειμένων κα ν μιλμε θεολογικά, λλ δυσκολευόμαστε συγχρόνως ν τηρήσουμε τν λόγο το Θεο, ν φυλάξουμε τς ντολές. Στὴν πρᾶξι ἀποδεικνυόμαστε ἐντελῶς ἀνίσχυροι νὰ ἀντιμετωπίσουμε μία δύσκολη κατάστασι. Ὁπότε τί σημασία ἔχει νὰ κατέχουμε γνώσεις γύρω ἀπὸ τὴν Χριστιανικὴ ζωή, ἐνῶ στὴν πρᾶξι εἴμαστε πολὺ πτωχοί; Ὁ ἅγιος Μάξιμος λέγει ὅτι γνῶσι ποκεκομμένη π τν πρᾶξι εναι θεολογία δαιμόνων. Χρειάζεται ἀγώνας γιὰ νὰ τηροῦμε τὶς ἐντολὲς καὶ ἔτσι νὰ προχωρήσουμε στὴν θεωρία τοῦ Λόγου καὶ ὄχι νὰ στεκόμαστε στὴν ἀκρόασι τοῦ λόγου. Νὰ εἴμαστε φιλάρετοι καὶ ὄχι ἁπλῶς φιλήκοοι καὶ φιλοθεάμονες.

Θεραπεία παραλύτου ψυχῆς

.        Ὁ παραλυτικὸς «αἰρόμενος ὑπὸ τεσσάρων» ἔφθασε στὴν οἰκία, ὅπου δίδασκε ὁ Χριστός. Ἐπειδὴ ὁ κόσμος ἦταν πολὺς τὸν ἀνέβασαν στὴν ὀροφή, «ἀπεστέγασαν τὴν στέγην» καὶ κατέβασαν τὸν παραλυτικὸ μαζὶ μὲ τὸ κρεββάτι μπροστὰ στὸν Χριστό, ποὺ τοῦ χάρισε τὴν ἴασι καὶ θεραπεία τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος.
.        Ὁ ἅγιος Γρηγόριος προσαρμόζει αὐτὴν τὴν πρᾶξι στὴν θεραπεία τῆς παραλύτου ψυχῆς. Κάθε ἕνας ποὺ πρόσκειται στὶς ἡδονὲς εἶναι παράλυτος στὴν ψυχὴ κείμενος ἐπάνω στὸ κρεββάτι τῆς ἡδυπαθείας καὶ τῆς σαρκικῆς ἀνέσεως. ψυχ εναι παράλυτη, καθηλωμένη σ να σμα πο πηρετε τς δονές. Χρειάζεται παράλυτη ψυχ ν πιστρέψει στν Χριστ γι ν θεραπευθε. Τν βοηθον τέσσερεις παράγοντες ἤτοι « οκεία κατάγνωσις» (αὐτομεμψία), ἡ «ξαγόρευσις τῶν προημαρτημένων» (ἐξομολόγησι), «ἡ πόσχεσις ἀποχῆς τῶν κακῶν» (ὑπόσχεσι γιὰ διόρθωσι) καὶ « δέησις πρὸς Θεὸν» (προσευχή). Ἀπαιτεῖται ὅμως νὰ ἀποστεγάσουν τὴν στέγη, τὴν ὀροφή. Ὀροφὴ εἶναι τὸ λογιστικὸ μέρος τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι φορτωμένο ἀπὸ ὑλικά, ποὺ προέρχονται ἀπὸ τὴν σχέσι πρὸς τὰ γήϊνα καὶ τὰ πάθη καὶ χωρίζουν τὴν ψυχὴ ἀπὸ τὸν Χριστό. Ὅταν καθαρισθῆ ὁ λογισμὸς τότε μποροῦμε νὰ ταπεινωθοῦμε, νὰ προσπέσουμε καὶ νὰ προσεγγίσουμε τὸν Χριστό. Ἀμέσως τότε παράλυτος νος κούει τν γλυκυτάτη λέξη «τέκνον» κα λαμβάνει φεση τν μαρτιν. Ἐπίσης λαμβάνει καὶ δύναμι γιὰ νὰ σηκώση τὸ κρεββάτι. Δηλαδὴ ὁ ὑγιὴς νοῦς ἄγει καὶ διευθύνει τὸ σῶμα στὰ ἔργα τῆς μετανοίας καὶ δὲν διευθύνεται ἀπὸ αὐτό, ὅπως γινόταν προηγουμένως. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἀνασταίνεται καὶ ζῆ τὴν ἐν Χριστῷ ζωή.
.        Αὐτὰ τὰ λίγα μᾶς φανερώνουν ὅτι γιὰ νὰ μελετοῦμε τὴν Ἁγία Γραφὴ πρέπει ἀπαραίτητα νὰ ἔχουμε τὴν καθοδήγησι τῶν παλαιῶν καὶ συγχρόνων ἁγίων Πατέρων. Νὰ τὴν διαβάζουμε μέσα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς Ἐκκλησίας. Τότε ἡ ἀνάγνωσι θὰ ἀνάπτει τὸν πόθο γιὰ τὴν κοινωνία μὲ τὸν Χριστὸ καὶ θὰ ἀνασταίνεται ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὴν νέκρωσί της.

, , , , , , , , ,

Σχολιάστε

Ο …“ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ” ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΝΕΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 28.11.2010
Εὐαγγελικὸ Ἀνάγνωσμα:
Λουκ. ιη ́ 18-27

Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΝΕΟΣ

Ὁ πλούσιος νέος εἶχε μεγάλα πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα. Ἦταν κι ἄρχοντας τῆς Συναγωγῆς καὶ εἶχε μεταφυσικὲς ἀναζητήσεις. Μόλις λοιπὸν ἀντίκρισε τὸν Κύριο, Τὸν πλησίασε καὶ μὲ ἰσχυρὸ ἐνδιαφέρον Τὸν ρώτησε: Διδάσκαλε ἀγαθέ, τί πρέπει νὰ κάνω γιὰ νὰ κληρονομήσω τὴν αἰώνια ζωή; Κι ὁ Κύριος τοῦ ἀπάντησε: Γιατί μὲ ὀνομάζεις «ἀγαθό», ἀφοῦ νομίζεις ὅτι εἶμαι ἕνας ἁπλὸς ἄνθρωπος; Κανεὶς δὲν εἶναι ἀπολύτως ἀγαθὸς παρὰ μόνο ἕνας, ὁ Θεός. Γνωρίζεις τὶς ἐντολές! Νὰ μὴ μοιχεύσεις· νὰ μὴ φονεύσεις· νὰ μὴ κλέψεις· νὰ μὴ ψευδομαρτυρήσεις· νὰ τιμᾶς τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου. Ἐκεῖνος ξαφνιασμένος ἀπὸ τὴν ἀπροσδόκητη αὐτὴ ἀπάντηση εἶπε μὲ ἀπορία: Μὰ ὅλα αὐτὰ τὰ φύλαξα ἀπὸ τὰ παιδικά μου χρόνια! Ἕνα σοῦ λείπει ἀκόμη, ἀνταπάντησε ὁ Κύριος. Πούλησε τὴν περιουσία σου, μοίρασέ την στοὺς πτωχοὺς καὶ θὰ ἔχεις θησαυρὸ στὸν οὐρανό· κι ἔλα νὰ μὲ ἀκολουθήσεις. Αὐτὸς ὅμως ὅταν τὸ ἄκουσε αὐτό, λυπήθηκε πολύ. Διότι ἦταν πολὺ πλούσιος καὶ δὲν ἤθελε νὰ ἀποχωρισθεῖ τὰ πλούτη του. Κι ἔφυγε ἀπὸ τὸν Χριστό.
Πῶς ὅμως ἀρνήθηκε τὴν προτροπὴ τοῦ Κυρίου ὁ νέος αὐτός, ὁ ὁποῖος εἶχε τόσο μεγάλες πνευματικὲς ἀναζητήσεις; Εἶχε μεγάλο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν αἰωνιότητα, κάτι ποὺ δὲν ἔχουν οἱ πολλοὶ ἄνθρωποι, ποὺ ζοῦν μόνο γιὰ τὶς ἡδονὲς καὶ τὴν ὕλη. Ἤθελε νὰ κληρονομήσει τὴν αἰώνια ζωή. Καὶ γι᾽ αὐτὸ ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια ἀγωνιζόταν νὰ τηρεῖ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Κι ἔψαξε νὰ βρεῖ τὸν κατάλληλο διδάσκαλο γιὰ νὰ πάρει ἀπάντηση σ᾽ ἕνα τόσο σοβαρὸ θέμα. Διότι προσδοκοῦσε ὅτι ὁ Κύριος θὰ μποροῦσε νὰ τὸν ὁδηγήσει μὲ ἀσφάλεια στὴν ὁδὸ ποὺ ὁδηγεῖ στὴν αἰώνια ζωή. Περίμενε λοιπὸν ν᾽ ἀκούσει κάτι τὸ ἰδιαίτερο καὶ ἀνώτερο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ἔκανε. Ὅταν ὅμως πῆρε τὴν ἀπάντηση αὐτή, ξαφνιάστηκε. Αὐτὸς εἶχε ζωὴ καθαρή, εἶχε πίστη, εἶχε ἀναζητήσεις, δὲν εἶχε ὅμως αὐτογνωσία καὶ διάθεση θυσιαστικῆς ὑπακοῆς. Ἐπιθυμοῦσε τὴν ἄλλη ζωή, ἀλλὰ ἦταν κυριευμένος ἀπὸ τὸ φοβερὸ πάθος τῆς φιλαργυρίας. Κι ἐνῶ στὴν ἀρχὴ φάνηκε πρόθυμος νὰ ἀκούσει τὶς ὁδηγίες τοῦ Κυρίου καὶ νὰ τὶς ἐφαρμόσει, ἐν συνεχείᾳ, ὅταν τοῦ τέθηκε τὸ δίλημμα, ἢ ὁ Χριστὸς  ὁ χρυσός, προτίμησε τὰ πλούτη του κι ἀρνήθηκε τὴν αἰώνια Βασιλεία.Δὲν ἀρκεῖ λοιπὸν μόνο νὰ πιστεύουμε καὶ νὰ ποθοῦμε τὴν αἰώνια ζωή. Δὲν ἀρκεῖ νὰ ἔχουμε πνευματικὰ ἐνδιαφέροντα καὶ νὰ ἀκοῦμε θρησκευτικὲς ὁμιλίες. Δὲν μᾶς ἐξασφαλίζει τὸ γεγονὸς ὅτι πολλοὶ ἔχουμε ἀπὸ τὰ παιδικά μας χρόνια τηρήσει κάποιες βασικὲς ἐντολές. Μπορεῖ κάποιο πάθος μας νὰ ἀποβεῖ καταστροφικὸ γιὰ τὴν σωτηρία μας, ἐὰν δὲν ἔχουμε διάθεση ὑπακοῆς καὶ θυσίας. Γι᾽ αὐτὸ χρειάζεται νὰ μάθουμε νὰ ὑπακοῦμε στὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Σὲ ὅλες κι ὄχι μόνο σ᾽ ἐκεῖνες ποὺ θέλουμε. Ἐὰν θέλουμε νὰ εἴμαστε γνήσιοι μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ, πρέπει νὰ Τὸν ἀκολουθοῦμε ὅπου μᾶς καλέσει, θυσιάζοντας τὰ πάντα γι᾽ Αὐτόν, ὅσο κι ἂν αὐτὸ μᾶς φαίνεται δύσκολο ἢ ἀκατόρθωτο.
Ὅταν ὁ Χριστὸς εἶδε τὸν νέο νὰ φεύγει τόσο πολὺ λυπημένος, εἶπε: Πόσο δύσκολα θὰ μποῦν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὰ χρήματα! Εἶναι εὐκολότερο μία καμήλα νὰ περάσει ἀπὸ τὴν μικρὴ τρύπα ποὺ ἀνοίγει ἡ βελόνα, παρὰ νὰ μπεῖ ἕνας πλούσιος στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖνοι τότε ποὺ τὸ ἄκουσαν αὐτό, ἀπόρησαν: Μὰ τότε ποιός μπορεῖ νὰ σωθεῖ; Κι ὁ Κύριος ἀπάντησε: Ἐκεῖνα ποὺ εἶναι ἀδύνατο νὰ γίνουν μὲ τὴν ἀσθενικὴ δύναμη τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὰ εἶναι κατορθωτὰ καὶ δυνατὰ μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ.Ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ λοιπὸν κάνει δυνατὰ ὄχι μόνο τὰ δύσκολα ἀλλὰ καὶ τὰ ἀδύνατα. Διότι μόνο μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ μπορεῖ ὁ πλούσιος νὰ ἀπαγκιστρωθεῖ ἀπὸ τὴν προσκόλλησή του στὰ πλούτη του. Βέβαια καὶ γενικότερα ὅλες οἱ προσκολλήσεις στὰ διάφορα πάθη ποὺ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι μόνο μὲ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ μποροῦν νὰ ὑπερνικηθοῦν. Ὁ Κύριος τονίζει ὅμως τὴν προσκόλληση στὸν πλοῦτο, ἐπειδὴ αὐτὴ δημιουργεῖ πολὺ μεγάλη ἐξάρτηση. Αἰχμαλωτίζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸν κυριεύει. Τὸν ταυτίζει μὲ τὴν ὕλη καὶ τὸν σκληραίνει πολύ. Γι᾽ αὐτὸ ὁ Κύριος μᾶς ἐξηγεῖ ὅτι ἡ ἀπεξάρτηση ἀπὸ τὰ πλούτη εἶναι ἀδύνατη μὲ τὶς φτωχές μας ἀνθρώπινες δυνάμεις καὶ δυνατὴ μόνο μὲ τὴν Χάρη του.
Γενικότερα ὅμως ὅλοι μας, σ᾽ ὅποιο πάθος κι ἂν ἔχουμε κάποια ἀδυναμία, θὰ πρέπει νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι στον̀ δρόμο μας πρὸς τὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ χρειαζόμαστε ὅλοι μας τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Μόνο μὲ τὶς δικές μας δυνάμεις τίποτε δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε. Δὲν μποροῦμε νὰ ξεπεράσουμε κανένα πάθος. Διότι ἡ πνευματικὴ ζωὴ εἶναι ζωὴ ὑπερφυσική, εἶναι θαῦμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Τὸ νὰ ἀποκολληθεῖ ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὴν ὕλη, τὸν κόσμο καὶ τὴν σάρκα καὶ νὰ στραφεῖ πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὰ οὐράνια ἀποτελεῖ θαῦμα τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ. Ἡ θεία Χάρις μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὰ πάθη μας, μᾶς κινεῖ σὲ μετάνοια, μᾶς καθαρίζει, μᾶς ἀναγεννᾶ, μᾶς ἁγιάζει. Ἐμεῖς κάνουμε τὸ ἐλάχιστο, προσφέρουμε τὴν διάθεσή μας, καὶ τὸ μεγάλο καὶ ἀκατόρθωτο τὸ ἐργάζεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἂς κάνουμε λοιπὸν ἐμεῖς τὸ ἐλάχιστο, γιὰ νὰ μᾶς προσφέρει ὁ Θεὸς τὸ ἄπειρο, τὴν παντοδύναμη Χάρη του.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 1989/ 15.11.09
Στοιχειοθεσία :« ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑΣ»

, , , ,

Σχολιάστε