Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[3]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ὡς πρὸς τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου ὁ Σπένγκλερ γράφει μεταξὺ τῶν ἄλλων: «Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἄνθρωπο, τὰ εὑρήματα τῆς πλειστοκαίνου ὑποπεριόδου δείχνουν ὅλο καὶ πιὸ φανερὰ ὅτι ὅλες οἱ μορφές, ποὺ ὑπῆρχαν τότε, ἀντιστοιχοῦν σὲ αὐτὲς ποὺ ζοῦν σήμερα καὶ ὅτι δὲν ἐμφανίζουν τὸ παραμικρὸ ἴχνος μίας ἐξέλιξης πρὸς μία πιὸ σκόπιμα δομημένη φυλή. Καὶ ἡ ἔλλειψη εὑρημάτων τῆς τριτογενοῦς περιόδου κάνει ὅλο καὶ πιὸ φανερὸ ὅτι ἡ μορφὴ ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ὀφείλει, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη, τὴν προέλευσή της σὲ μία ξαφνικὴ ἀλλαγή, τὸ “ἀπὸ ποῦ”, τὸ “πῶς” καὶ τὸ “γιατί”, τῆς ὁποίας θὰ παραμείνει ἕνα ἀνεξιχνίαστο μυστικό. Ἂν ὄντως ὑπῆρχε μία ἐξέλιξη ὑπὸ τὴν ἀγγλικὴ ἔννοια, δὲν θὰ ὑπῆρχαν οὔτε ξεχωριστὰ γήινα στρώματα οὔτε μεμονωμένες τάξεις ζώων, ἀλλὰ μία καὶ μοναδικὴ γεωλογικὴ μάζα καὶ ἕνα χάος ἐπὶ μέρους ζωντανῶν μορφῶν, ποὺ θὰ εἶχαν ἀπομείνει στὸν ἀγώνα γιὰ τὴν ὕπαρξη». (Ὄσβαλντ Σπένγκλερ «Ἡ παρακμὴ τῆς Δύσης», Ἕλλην. Ἔκδ. «Τυπωθήτω – Γιῶργος Δαρδανός», Ἀθήνα, Α´ Ἀνατύπωση 2004, Β΄ Τόμος, σελ. 42-45. Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὁ Ζὰκ Μονό (1910-1976), βραβεῖο Νόμπελ φυσιολογίας τὸ 1965, ἄθεος καὶ ὀπαδὸς «ἑνὸς σοσιαλιστικοῦ οὑμανισμοῦ πραγματικὰ ἐπιστημονικοῦ» ἔγραψε τὸ βιβλίο « Ἡ τύχη καὶ ἡ ἀναγκαιότητα» (Ἔκδ. Ράππα, Ἀθήνα, 1971). Χρησιμοποιώντας τὰ τότε γνωστὰ στοιχεῖα περὶ DNA ἐπιχειρεῖ νὰ ἐκσυγχρονίσει τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου. Ὅμως δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγει νὰ ἀναγνωρίσει ὅτι οἱ μοριακοὶ μηχανισμοὶ ἀντιγραφῆς, μετάλλαξης καὶ ἀποκωδικοποίησης ἐπὶ τρισεκατομμύρια χρόνια καὶ μὲ πρὸς τὸ ἄπειρο τείνουσες μεταβολὲς ἀποτελοῦν «αἴνιγμα», ποὺ τείνει στὸ «θαῦμα». Γι’ αὐτὸ καὶ ἀναγνωρίζει ὡς εὔλογο τὸ λόγο τοῦ Μωριάκ: «Τὰ ὅσα λέει ὁ καθηγητὴς (Σημ. Ὁ Μονό) εἶναι πολὺ πιὸ ἀπίστευτα ἀκόμα καὶ ἀπὸ ὅσα πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ ταπεινοὶ Χριστιανοὶ καὶ τὰ θεωρεῖ ἀπίστευτα» (Σημ. ὅ.π. σελ. 181). Πράγματι, δὲν μπορεῖ κανεὶς μὴ δογματικὸς καὶ σοβαρὸς ἐπιστήμονας νὰ ὑποστηρίξει μὲ ὑπευθυνότητα   τὴν ἄποψη τοῦ Μονό, πὼς ὅλα στὸν πλανήτη μας συνέβησαν χωρὶς σκοπὸ καὶ μόνο μὲ τὴν τύχη καὶ τὴν ἀναγκαιότητα…. Εἶναι γνωστὸ τὸ λεχθὲν ὅτι οἱ θεωρίες τῶν Δαρβίνου καὶ Μονό ἔχουν ἀπείρως μικρότερη πιθανότητα νὰ πραγματοποιηθοῦν ἀπὸ τὸ νὰ ἀναμιχθοῦν τὰ 24 γράμματα τῆς ἀλφαβήτου σὲ ἕναν ἀναμικτήρα καὶ νὰ προκύψει ἡ Ἰλιάδα…
.               Τὸ συμπέρασμα τοῦ Μονό, ἑνὸς σημαντικοῦ ἐπιστήμονα, ποὺ ὅμως ἀνέμιξε τὴν ἰδεολογία του στὴν ἐπιστήμη, στὸ βιβλίο του «Τύχη καὶ ἀναγκαιότητα», εἶναι χαρακτηριστικό τοῦ λογικοῦ καὶ πνευματικοῦ κενοῦ στὸ ὁποῖο ζοῦσε: «Ὁ ἄνθρωπος ξέρει ἐπιτέλους ὅτι εἶναι μόνος μέσα στὴν ἀδιάφορη ἀπεραντοσύνη τοῦ Σύμπαντος, ἀπὸ ὅπου ξεπήδησε τυχαία. Ὄχι μόνο τὸ πεπρωμένο του, μὰ οὔτε καὶ τὸ χρέος του εἶναι γραμμένο πουθενά…». (Σημ. ὅ.π. σέλ. 228).
.               Ὁ Ζὰν Γκιτόν, μαθητὴς τοῦ Ἀνρὶ Μπερξόν, φιλόσοφος καὶ ὁ ἴδιος καὶ μέλος τῆς Γαλλικῆς Ἀκαδημίας, σχολιάζοντας τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γράφει: «Ὁπωσδήποτε οἱ νόμοι τῆς ἐξέλιξης, ποὺ διατύπωσε ὁ Δαρβίνος, ἰσχύουν ἀφήνοντας πολλὰ περιθώρια στὸ τυχαῖο. Ὅμως ποιός ἀποφάσισε αὐτοὺς τοὺς νόμους; Ποιό τυχαῖο γεγονὸς ἔκανε ὁρισμένα ἄτομα νὰ ἑνωθοῦν σχηματίζοντας τὰ πρῶτα μόρια ἀμινοξέων; Καὶ ἀπὸ ποιό τυχαῖο γεγονὸς πάλι, αὐτὰ τὰ μόρια συγκεντρώθηκαν γιὰ νὰ καταλήξουν σὲ αὐτὸ τὸ ἐξαιρετικὰ πολύπλοκο οἰκοδόμημα, τὸ DNA; Σὰν τὸν βιολόγο Φρανσουὰ Ζακὸμπ (Σήμ. Ἔζησε ἀπὸ τὸ 1920 ἕως τὸ 2013. Ἔλαβε τὸ βραβεῖο Νόμπελ μαζὶ μὲ τὸν Ζὰκ Μονό), θέτω καὶ ἐγὼ τὴν ἁπλὴ ἐρώτηση: Ποιός ἐπινόησε τὰ σχέδια τοῦ πρώτου μορίου DNA, φορέα τοῦ ἀρχικοῦ μηνύματος, ποὺ θὰ ἐπιτρέψει στὸ πρῶτο ζωντανὸ κύτταρο νὰ ἀναπαραχθεῖ;». (Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Dieu et la Science», Edition Grasset, Paris, 1991. Στὴν Ἑλλάδα κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Ἀστάρτη» τὸ 1998, μὲ τίτλο «Θεὸς καὶ Ἐπιστήμη». Ὁ τονισμὸς στὸ πρωτότυπο).
.               Ὡς πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Ζὰκ Μονό, περὶ τῆς τύχης καὶ τῆς ἀναγκαιότητας, πού, κατὰ τὴν ἄποψή του, δημιούργησαν καὶ συντηροῦν ἀπὸ τὸν μονοκύτταρο ὀργανισμὸ καὶ τὰ ὅσα ἐπὶ τοῦ πλανήτη μας ὑπάρχουν ἕως τὸ σύνολο τοῦ σύμπαντος, ὁ Ζὰν Γκιτὸν σημειώνει στὸ ἴδιο του βιβλίο: «Στὶς ρίζες τῆς δημιουργίας δὲν ὑπάρχει κανένα συμπτωματικὸ συμβάν, τίποτε τὸ τυχαῖο, ἀλλὰ ἕνας βαθμὸς τάξης ἄπειρα μεγαλύτερος ἀπὸ ὅσο μποροῦμε νὰ φαντασθοῦμε: Εἶναι μία ὕψιστη τάξη, ποὺ ρυθμίζει τὶς φυσικὲς σταθερές, τὶς ἀρχικὲς συνθῆκες, τὴ συμπεριφορὰ τῶν ἀτόμων καὶ τὴ ζωὴ τῶν ἄστρων. Παντοδύναμη, ἐλεύθερη, ἄπειρα ὑπαρκτή, μυστηριακή, σιωπηλή, ἀόρατη, εὐαίσθητη, βρίσκεται παντοῦ αἰώνια καὶ ἀπαρατήρητη, πίσω ἀπὸ τὰ ἐπιφαινόμενα, πολὺ μακριὰ πάνω ἀπὸ τὸ σύμπαν, ἀλλὰ παροῦσα σὲ κάθε σωματίδιο».
.               Ὁ Γάλλος διανοούμενος Ρενὲ Γκενὸν (1886-1951), γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, σημειώνει ὅτι ὁ «ἐξελικτισμὸς» στράφηκε τελικὰ κατὰ τοῦ ὀρθολογισμοῦ, σημειώνοντας πὼς ἡ λογικὴ δὲν μπορεῖ νὰ ἐφαρμοστεῖ πλήρως σὲ αὐτό, ποὺ δὲν εἶναι παρὰ ἀλλαγὴ καὶ καθαρὴ πολλαπλότητα, οὔτε νὰ περιλάβει στὶς ἔννοιές της τὴν ἀπεριόριστη πολυπλοκότητα τῶν αἰσθητῶν πραγμάτων. (Βλ. σχ. Ρενὲ Γκενὸν «Ἡ κρίση τοῦ σύγχρονου κόσμου», ἐκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1980, σελ. 89).
.             Οἱ Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες στὸ θέμα τῆς Δημιουργίας καὶ τῶν περὶ αὐτῆς ἀποδείξεων ἀκολούθησαν τὴ λογική τοῦ Θωμᾶ Ἀκινάτη. Ἡ πεποίθηση τῶν Λατίνων καὶ λατινιζόντων θεολόγων, ὅτι διὰ τῆς λογικῆς εἶναι δυνατὸ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ στηριχθεῖ τὸ γράμμα τῆς περιγραφῆς τοῦ προφήτη Μωυσῆ περὶ τῆς Δημιουργίας, προκάλεσε καὶ συνεχίζει νὰ προκαλεῖ τὴν ἔντονη ἀντιπαράθεσή τους μὲ τοὺς ἀγνωστικιστὲς καὶ τοὺς ἀθέους. Οἱ Χριστιανοὶ τῆς Δύσης δὲν ἔμειναν στὴν ἐπιστημονικὴ καὶ ὀρθολογιστικὴ κριτικὴ τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου, ἀλλὰ ἀντιπαρέθεσαν τὰ ἀπολογητικὰ ἐπιχειρήματα τῆς πίστης τους σὲ αὐτὰ τῆς ἰδεολογίας τῶν ἀθέων. Μπῆκαν ἔτσι στὸ παιχνίδι τους καὶ ἔφτασαν στὸ σημεῖο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν τὶς θέσεις τους, νὰ ἀμφισβητοῦν προφανῆ ἐπιστημονικὰ δεδομένα…

Β´ ΜΕΡΟΣ
Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ Δημιουργία

.               Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας προηγήθηκαν πολύ της ἐποχῆς τους μὲ ὅσα ἔγραψαν γιὰ τὴ Δημιουργία. Ἀπὸ τὰ ὅσα ἔργα τους διασώθηκαν φαίνεται πὼς ἀπὸ τότε ὑπῆρχε ρεῦμα ἀθεΐας, τὸ ὁποῖο ἀντιμετώπισαν μὲ πειστικὰ ἐπιχειρήματα καὶ ὑλιστὲς φιλόσοφοι, τῶν ὁποίων τὴ σκέψη ἀντέκρουσαν μὲ ἐπιτυχία. Ὁ τρόπος τους ἦταν νὰ γνωρίζουν ἄριστα τὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς φιλοσοφίας καὶ νὰ ἀντιπαρατεθοῦν μὲ βάση αὐτά.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[2]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

.                 Γιὰ τὸ ἴδιο θέμα, τοῦ Γαλιλαίου καὶ τῆς ἀντιμετώπισής του, ὁ Ζήσιμος Λορεντζάτος γράφει: «Σωστὰ ὁ Γαλιλαῖος ἔκαμε τοὺς λογαριασμούς του (δὲν εἶχε ἄλλο τρόπο). Τὸ λάθος βρίσκεται στὴν καταδίκη του ἀπὸ τὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία, ποὺ συσχέτιζε ἄτοπα. Τὸ ἴδιο ἄτοπος ὁ συσχετισμὸς ἀνάμεσα στὸν Ἀδὰμ ἢ τὴν Εὕα καὶ στὴν ἐξελικτικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου. Δὲν ὑπάρχει ἀνταγωνισμὸς ἀνάμεσα σὲ θρησκεία καὶ ἐπιστήμη, ἀνάμεσα σὲ αἰωνιότητα καὶ χρονικότητα ἢ χρόνο. Μάταια κονταροχτυπιοῦνται ὅσοι δὲν τὸ καταλαβαίνουν αὐτό». (Ζήσιμου Λορεντζάτου «Collectanea», ἐκδ. «Δόμος», Ἀθήνα, 2009, σελ. 663).
.               Ὁ Ἄγγλος καθηγητὴς Τζὸν Μπροὺκ ὑποστηρίζει ὅτι ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἔχει τὴν γενικὴ ἀποδοχὴ τῶν βιολόγων. Ὅμως πάντα εἶναι μία θεωρία, ἡ ὁποία ἔχει δεχθεῖ αὐστηρὴ ἀρνητικὴ ἐπιστημονικὴ κριτική. Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐπικριτὲς τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου εἶναι ὁ διάσημος φιλόσοφος, ὑπερασπιστὴς τῆς ἀνοικτῆς κοινωνίας καὶ καθηγητὴς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Λονδίνου καὶ τοῦ London School of Economics Σὲρ Κὰρλ Πόπερ (1902-1994). Τὴν θεωρεῖ μία ἐντυπωσιακὴ θεωρία, ἀλλὰ σημειώνει ὅτι ἡ πεποίθηση πὼς ἑρμηνεύει πλήρως τὴν ἐξέλιξη τῶν εἰδῶν «εἶναι πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὸ νὰ ἀποδειχθεῖ». Ἡ Εἰρήνη Παπαδάκη στὴν εἰσαγωγή της στὸ βιβλίο τοῦ Πόπερ «Ἡ ἀνοιχτὴ κοινωνία καὶ οἱ ἐχθροί της» (Σημ. Ἡ ἴδια τὸ μετέφρασε στὰ ἑλληνικὰ καὶ ἔχει ἐκδοθεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Δωδώνη»), γράφει πὼς ὁ ἐν λόγῳ Ἄγγλος καθηγητὴς τῆς Λογικῆς ὑποστήριξε ὅτι ἡ «διαψευσιμότητα» εἶναι ἀπαραίτητη, γιὰ νὰ ἔχει μία θεωρία ἐπιστημονικὴ βάση. Δηλαδὴ μία θεωρία πρέπει νὰ ἔχει πειραματικὸ καὶ ἐλέγξιμο περιεχόμενο καὶ νὰ μὴν ἐκφράζει ἁπλῶς μίαν πίστη ἢ μίαν ἰδεολογία. Ἐπίσης τὰ δεδομένα τῆς ἔρευνας γιὰ μίαν ἐπιστημονικὴ θεωρία δὲν πρέπει νὰ εἶναι περιορισμένης παρατήρησης, ἐξειδικευμένης ἐμπειρίας καὶ μὲ λογικὰ κενά. Γράφει ὁ Πόπερ: «Ὡς ἐκ τούτου μετὰ χαρᾶς ἀποδέχομαι ὅτι διαψευσιοκράτες σὰν καὶ μένα προτιμοῦν πολὺ περισσότερο τὸ νὰ ἐπιχειρήσουν νὰ λύσουν ἕνα ἐνδιαφέρον πρόβλημα μὲ μία τολμηρὴ εἰκασία, κόμα κα ν (κα εδικ ν) ατ πρόκειται ν ποδειχθε σύντομα ψευδής, π τ ν παραθέσουν μίαν κολουθία σχετων προφανειν. Τὸ προτιμᾶμε γιατί πιστεύουμε ὅτι αὐτὸς εἶναι μοναδικὸς τρόπος νὰ μάθουμε ἀπὸ τὰ σφάλματά μας. Πιστεύουμε πώς, ἀνακαλύπτοντας ὅτι ἡ ὑπόθεσή μας ἦταν ψευδής, θὰ ἔχουμε μάθει πιὸ πολλὰ γιὰ τὴν ἀλήθεια, θὰ ἔχουμε φτάσει πιὸ κοντὰ στὴν ἀλήθεια». (Βλ.σχ. A.F. Chalmers «Τί εἶναι αὐτὸ ποὺ τὸ λέμε Ἐπιστήμη;», Πανεπ. Ἔκδ. Κρήτης, Ἡράκλειο, 1994, σελ. 66 καὶ K.R. Popper “Conjectures and Refutations”, Ed. Routledge & Kegan Paul, 1969, p. 231. Οἱ ὑπογραμμίσεις στὸ πρωτότυπο).
.             Στὰ 1974, μὲ γνωστὴ πλέον τὴ δομὴ τοῦ DNA καὶ τὸ καταστάλαγμα τῆς σχετικῆς ἔρευνας περὶ τῆς θαυμαστῆς πολυπλοκότητας τῆς λειτουργίας του, ὁ Πόπερ ὁδηγήθηκε στὸ συμπέρασμα πὼς «ἡ δυνατότητα πρόσβασης στὴν ἀρχὴ τῆς ζωῆς κατέστη ἕνα ἀδιαπέραστο τεῖχος γιὰ τὴν ἐπιστήμη». ( «Studies in the Philosophy of Biology: Reduction and Related Problems», Edited by Francisco Jose Ayala & Theodosius Dobzansky, Mc Millan Press, 194, p. 270).
.               θεωρία το Δαρβίνου δν πληρο τος ρους, πο θέτει Πόπερ, γι ν θεωρηθε πιστημονική. Ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος στὸ βιβλίο του «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν» ἐξετάζοντας διάφορα εἴδη σημειώνει τὴ σχετικότητα καὶ τὸ ἀτελές τῆς θεωρίας του: «Οἱ δυσκολίες ποὺ συναντᾶμε μὲ τὴ θεωρία τῆς καταγωγῆς μὲ τροποποίηση εἶναι ἀρκετὰ σοβαρές. Ὅλα τὰ ἄτομα τοῦ ἰδίου εἴδους καὶ ὅλα τὰ εἴδη τοῦ ἰδίου γένους… κατάγονται ἀπὸ κοινοὺς γονεῖς. Ἑπομένως σὲ ὅσο μακρινὰ καὶ ἀπομονωμένα μέρη τοῦ κόσμου καὶ ἂν βρεθοῦν τώρα, θὰ πρέπει νὰ ἔχουν ταξιδέψει στὴ διάρκεια διαδοχικῶν γενιῶν ἀπὸ κάποιο σημεῖο σὲ ὅλα τὰ ἄλλα. Εμαστε συχν ντελς νίκανοι κόμα κα ν ποθέσουμε πς θ μποροσε ν χει πραγματοποιηθε ατό». (Καρόλου Δαρβίνου «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν», ἐκδ. «Τὸ Βῆμα», Ἀθήνα, 2009, Τόμος Β´, σελ. 181. Ὁ τονισμὸς τοῦ ὑπογρ.)
.               Σὲ ἄλλο σημεῖο ὁ Δαρβίνος γράφει: «Ἂν καὶ ἡ γεωλογικὴ ἔρευνα ἔχει ἀποκαλύψει ἀναμφίβολα τὴν κατὰ τὸ παρελθὸν ὕπαρξη πολλῶν κρίκων, φέρνοντας πολυάριθμες μορφὲς ζωῆς πολὺ πλησιέστερα τὴ μία μὲ τὴν ἄλλη, δν δίνει τς πείρως πολλς λεπτς διαβαθμίσεις μεταξ τν προγενεστέρων κα σημερινν εδν πο χρειάζονται στ θεωρία κα ατ εναι πι προφανς π τς πολλς ντιρρήσεις πο χρειάζονται στ θεωρία». (Σημ.: τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ τῆς ἐξέλιξης, ὅ.π. σελ. 183. Ὁ τονισμὸς τοῦ ὑπογρ.).
.           Στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα ὁ σημαντικὸς Γερμανὸς ἱστορικὸς καὶ φιλόσοφος τῆς ἱστορίας Ὄσβαλντ Σπένγκλερ (1880-1936) στὸ βιβλίο του «Ἡ παρακμὴ τῆς Δύσης», τὸ ὁποῖο εἶχε ὁλοκληρώσει στὰ 1914, ἀλλὰ κυκλοφορήθηκε μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θεωρεῖ ὅτι «ἡ βιολογικὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιὰ τὴ γένεση τῶν εἰδῶν εἶναι πράγματι μόνον ἀπομίμηση τῆς ἐξέλιξης τῆς ἴδιας τῆς Ἀγγλίας» καὶ σημειώνει:
.           «Τίποτε δὲν ἀναιρεῖ τόσο ἔγκυρα τὸν Δαρβίνο ὅσο τὰ ἀποτελέσματα τῆς παλαιοντολογίας. Τὰ εὑρήματα τῶν ἀπολιθωμάτων δὲν μποροῦν, σύμφωνα μὲ μία ἁπλὴ πιθανότητα, παρὰ νὰ εἶναι μόνο τυχαῖα δείγματα. Κάθε κομμάτι θὰ ἔπρεπε λοιπὸν νὰ ἀντιπροσωπεύει ἕνα διαφορετικὸ στάδιο ἐξέλιξης. Θὰ ὑπῆρχαν μόνο “μεταβατικὰ στάδια”, ὄχι ὅρια καὶ κατὰ συνέπεια ὄχι εἴδη. Ἀντ’ αὐτοῦ ὅμως βρίσκουμε ἐντελῶς σταθερὲς καὶ ἐπὶ μακρὰ χρονικὰ διαστήματα ἀμετάβλητες μορφές, οἱ ὁποῖες δὲν ἀναπτύχθηκαν ἀσφαλῶς σκόπιμα, ἀλλὰ ἐμφανίζονται ξαφνικὰ καὶ ἀμέσως σὲ ὁριστικὴ διαμόρφωση, καὶ δὲν μετατρέπονται σὲ ἀκόμη πιὸ σκόπιμες, ἀλλὰ γίνονται πιὸ σπάνιες καὶ ἐξαφανίζονται, ἐνῶ ἔχουν ἐμφανισθεῖ καὶ πάλι ἐντελῶς διαφορετικὲς μορφές…».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[1]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

   ΕΙΣΑΓΩΓΗ

.             Ὁ ὁλοκληρωτισμὸς κατέρρευσε στὴν Εὐρώπη καὶ γενικότερα πρὶν ἀπὸ 28 χρόνια καὶ μετὰ ἀπὸ 72 χρόνια, ποὺ ἐπεκράτησαν οἱ μπολσεβίκοι στὴ Ρωσία. Ὅμως κάποια χαρακτηριστικά του ἐξακολουθοῦν νὰ ὑπάρχουν, μὲ ἄλλη μορφή, θυμίζοντας τὴ δυστοπία τοῦ Ὄργουελ. Ἡ νοοτροπία, ποὺ κυριαρχεῖ σὲ μεγάλο μέρος τῆς Δύσης σήμερα, ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλει στοὺς πολίτες νὰ πιστέψουν ὅτι 2+2=5, ὅτι ἡ ἐλευθερία εἶναι σκλαβιά, πὼς ἡ ἄγνοια εἶναι δύναμη, καὶ πὼς ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἴσοι ἀλλὰ κάποιες ὁμάδες ἀπὸ αὐτὲς εἶναι «πιὸ ἴσες». Αὐτὴ ἡ νοοτροπία θέλει νὰ μᾶς πείσει ὅτι τὸ παρὰ φύση εἶναι φυσιολογικό, ὅτι ἡ δολοφονία εἶναι ἀξιοπρέπεια καὶ ἀπόδειξη ἰσότητας τῶν δύο φύλων, ὅτι ἡ ἐξάρτηση ἀπὸ τὰ πάθη εἶναι ἐλευθερία, ἐνῶ ὁ ἀγώνας γιὰ ἀνεξαρτησία ἀπὸ αὐτὰ εἶναι σκλαβιά…
.             Μοχλὸς γιὰ τὴν ὀργουελικὴ ἀτμόσφαιρα ποὺ βιώνουμε εἶναι ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου, ὁ ὁποῖος πάντως εἶναι ἀμέτοχος σ’ αὐτήν. Ἁπλῶς ἐκμεταλλεύονται τὴ θεωρία του οἱ πάσης φύσεως ἄθεοι. Ἡ ἰδεολογία τους εἶναι πὼς ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης ἰσχύει ἀπολύτως καὶ ἐπεκτείνεται σὲ ὅλη τὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου. Ἑπομένως, κατὰ τοὺς ἀθέους, δὲν ὑπάρχουν σταθερὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες. Αὐτὸ ποὺ ἦταν χθὲς ἀνήθικο, σήμερα εἶναι ἠθικό, αὐτὸ ποὺ ἀπαγορευόταν ἄλλοτε, σήμερα ἐπιτρέπεται. Ὅσοι πιστεύουν στὶς σταθερὲς ἀρχὲς καὶ ἀξίες εἶναι «ὀπισθοδρομικοὶ» καὶ «σκοταδιστές», «Προοδευτικοὶ» εἶναι ὅσοι ἀποδέχονται τὰ ὅσα προωθοῦν οἱ ἄθεοι, οἱ ὁμοφυλόφιλοι καὶ οἱ ἄλλες ἰσχυρὲς παγκοσμίως μειονότητες.
.             Ἡ προσπάθεια κατάργησης ἀρχῶν καὶ ἀξιῶν ποὺ δημιούργησε καὶ ἀνέδειξε τὸν σημαντικότερο πολιτισμὸ στὴν ἀνθρωπότητα, καὶ ποὺ στηρίζεται στοὺς τρεῖς πυλῶνες: Ἱερουσαλήμ, Ἀθήνα, Ρώμη, εἶναι πορεία πρὸς τὸν ἐκβαρβαρισμὸ τῆς Δύσης καί, ἴσως, σύγκρουσης μὲ τὸ Ἰσλάμ, καὶ πιθανὴ ὑποταγὴ τῆς Εὐρώπης σὲ αὐτό. Τελικς σκοπς τς φαρμοζόμενης στρατηγικς π τος θέους εναι ξόντωση το Χριστιανισμο κα το πολιτισμο του καὶ ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἀθεΐας. Τὸ παράδοξο τῆς ἐποχῆς μας εἶναι πὼς στὴν ἀντιχριστιανικὴ αὐτὴ ἐκστρατεία συσπειρώνονται ὑλιστές, μαρξιστές, ἡδονιστές, τέκτονες, ἀναρχικοὶ καὶ φιλελεύθεροι!…
.             Κατὰ τὴν ἰδεολογία τους, προϊὸν τῆς ἐκμετάλλευσης τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου, ὁ ἄνθρωπος εἶναι μόνο ὕλη καὶ ἑπομένως γιὰ νὰ βρεῖ τὴν ἐλευθερία του πρέπει νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἀπὸ τὸν Χριστιανισμό, ποὺ εἶναι «μία τυραννία ποὺ τὸν βασανίζει…». Σημειώνεται ὅτι πιχείρηση τν θέων, ν ποτίθεται πς εναι ναντίον τν τριν μονοθεϊστικν θρησκειν, οσιαστικ δρ μόνον ναντίον το Χριστιανισμο.
.             Ἐπειδὴ ἡ ἐκστρατεία τῶν ἀθέων κατὰ τοῦ Χριστιανικοῦ πολιτισμοῦ ἐντείνεται ἐπιβάλλοντας, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, τὴν ἀποδόμηση θεμελιωδῶν ἠθικῶν καὶ φυσικῶν ἀρχῶν τῆς ἀνθρώπινης τιμῆς καὶ ἀξιοπρέπειας θεώρησα καθῆκον μου νὰ γράψω τὴν παροῦσα μελέτη. Δὲν εἶναι εὔκολη, οὔτε μικρὴ σὲ ἔκταση. Ὅμως ἐλπίζω νὰ ἀποτελέσει ἐγχειρίδιο γιὰ πολλοὺς ἀναγνῶστες της καὶ βοήθημα στὴ σκέψη καὶ στὴν πορεία τῆς ζωῆς τους.

Α´ ΜΕΡΟΣ

   Ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης            

.             Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιὰ τὴν ἐξέλιξη καὶ τὴν καταγωγὴ τῶν εἰδῶν, μετὰ ἀπὸ 158 χρόνια ποὺ δημοσιοποιήθηκε, συνεχίζει νὰ ἀπασχολεῖ τοὺς ἐπιστήμονες καὶ νὰ εἶναι, ὡς μὴ ὤφελε, ἡ κεντρικὴ ἰδεολογία τῶν πάσης φύσεως ἀθέων ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν καί, γενικότερα, ἐναντίον τῆς πίστεως στὸν Θεό. Ἂν καὶ ἀτελὴς ἐπιστημονικὴ θεωρία, προωθεῖται ὡς ἔχουσα πλέον παγκόσμια καὶ πλήρη ἀποδοχή…
.         Τὸν περασμένο Νοέμβριο ὁ ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς ἱστορίας τῶν ἐπιστημῶν στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Τζὸν Μπροὺκ μίλησε στὸ ἀμφιθέατρο τοῦ Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν, μὲ θέμα «Ὁ Δαρβίνος καὶ ἡ ἐπιβίωση τῆς θρησκείας». Μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς παρουσίας του στὴν Ἑλλάδα ἔδωσε συνέντευξη στὸν Τάσο Καφαντάρη (Ἐφημ. «Τὸ Βῆμα», Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016, σeλ. 22). Στὴν ἐρώτηση γιὰ τὸ ποιός, κατὰ τὴν ἄποψή του, εἶναι ὁ λόγος τῆς ἀνοχῆς ποὺ ἔδειξε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πρὸς τοὺς Γαλιλαῖο καὶ Δαρβίνο, ὅταν τέτοια ἀνοχὴ δὲν ὑπῆρξε ἀπὸ τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες, ὁ Ἄγγλος καθηγητὴς σημείωσε, ὅτι δὲν γνωρίζει τοὺς λόγους, ἀλλὰ προέβη σὲ κάποιες ὑποθέσεις. Ὡς μία ἀπὸ αὐτὲς θεώρησε ὅτι εἶναι « ἡ σοφὴ οἰκονομία τοῦ λόγου Της». Πάντως ζήτησε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία νὰ πάρει «σαφῆ θέση» στὸ θέμα τῆς Θεωρίας τῆς Ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου, ἡ ὁποία, ὅπως εἶπε, «εἶναι δεδομένο ὅτι γιὰ ὅλους το]yς ἐπιστήμονες ἰσχύει καὶ ὅτι δὲν νοεῖται βιολογία χωρὶς αὐτήν».
.           Ὁ κ. καθηγητὴς προφανῶς ἀγνοεῖ τὴν πνευματικότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀντίθετα πρὸς τὸ πνεῦμα τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, δὲν σχολιάζει τὰ ἐπιτεύγματα τῆς Ἐπιστήμης. Πίστη Της εἶναι ὅτι οὐδεμία ἀνάμιξη μπορεῖ νὰ ἔχει στὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα, ποὺ φέρνουν τὸν ἄνθρωπο πιὸ κοντὰ στὸν Θεό. Ἐκεῖ ποὺ ἐκφράζει ἀντιρρήσεις εἶναι ὅταν μὲ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τεχνολογία θίγεται ὁ ἄνθρωπος ὡς ὕπαρξη καὶ ὡς ὀντότητα, ὅταν καταλύονται οἱ θεσμοί, ὅπως ἡ οἰκογένεια, καὶ ὅταν παραβιάζεται καὶ καταστρέφεται ἡ φύση, ἐν ὀνόματι μίας ἐλευθερίας, ποὺ στὴν οὐσία εἶναι ὑποταγὴ στὴν τυραννικὴ ἐξουσία τῶν παθῶν, ἢ τῆς ἰδεολογίας.
.           Γιὰ τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου, περὶ τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν πράγματι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει ἐκφράσει ἄποψη. Σὲ καμία ἐπιστημονικὴ θεωρία δὲν τὴν ἔχει ἐκφράσει ἐπισήμως, καὶ ἔπραξε ὀρθῶς. Δὲν ἔχει ἐκφράσει τὴν ἄποψή της λ.χ. γιὰ τὸ Νόμο τῆς Παγκόσμιας Ἕλξης τοῦ Νεύτωνα, γιὰ τοὺς Ἀστρονομικοὺς Νόμους τοῦ Κέπλερ καὶ γιὰ τὶς ἀστρονομικὲς ἀνακαλύψεις τοῦ Γαλιλαίου, καθὼς καὶ γιὰ τὴ θεωρία τῆς σχετικότητας τοῦ Ἀϊνστάιν, ποὺ συγκλόνισαν τὸν ἐπιστημονικὸ κόσμο τῆς ἐποχῆς τους. Κατὰ τὸν 18ο αἰώνα μεμονωμένα κληρικοὶ καὶ λαϊκοί Της σχολίασαν τὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα τῆς ἐποχῆς τους, κυρίως τὰ ἀστρονομικά, ἄλλοι θετικά, ἄλλοι ἀρνητικά. Ἀρκετοὶ μετέφρασαν στὰ ἑλληνικὰ τὶς σύγχρονές τους ἐπιστημονικὲς ἐργασίες καὶ τὶς ἐξέδωσαν, πρὸς ἐνημέρωση τῶν Ἑλλήνων.
.                   Μεταξὺ αὐτῶν, ποὺ ὑπῆρξαν οἱ πρωτεργάτες τοῦ ἑλληνικοῦ Διαφωτισμοῦ καὶ ποὺ προώθησαν τὶς θετικὲς ἐπιστῆμες στὸν Ἑλληνισμὸ ἦσαν ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Χρύσανθος Νοταρᾶς, οἱ Ἀρχιεπίσκοποι Σλαβενίου καὶ Χερσῶνος Εὐγένιος Βούλγαρης καὶ Νικηφόρος Θεοτόκης, οἱ ἱερομόναχοι Βενιαμὶν ὁ Λέσβιος, Ἄνθιμος Γαζῆς, Μεθόδιος Ἀνθρακίτης καὶ Διονύσιος Πύρρος, καὶ λαϊκοί, πιστοὶ στὴν Ὀρθοδοξία, ὅπως ὁ ἥρωας καὶ ἐθνομάρτυρας Ρήγας ὁ Βελεστινλὴς καὶ Κωνσταντῖνος Κούμας. Εἶναι χαρακτηριστικὸς ὁ λόγος τοῦ Βενιαμὶν τοῦ Λεσβίου γιὰ τὸν Γαλιλαῖο: «Γαλιλαῖος, εἰς τὸν ὁποῖον ἡ φιλοσοφία (Σημ. γρ. Ὁ Βενιαμὶν ὀνομάζει Φιλοσοφία τὴν Ἐπιστήμη) εἶναι τόσον ὑπόχρεως, ὑπεβάσταξε περὶ τὸν δέκατον ἕβδομον αἰῶνα τὴν δόξαν τοῦ Κοπερνίκου. Ἐπειδὴ ὅμως καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῆς δυτικῆς ἐκκλησίας φέρει ἀνὰ χείρας καὶ τὸν σταυρὸν καὶ τὴν σπάθην, καὶ κολάζει (Σημ. γρ.: τιμωρεῖ) καθὼς ἤθελε τῷ φανῇ, ἐβίασε τὸν Γαλιλαῖον ἢ νὰ ἐκβάλῃ τὸ πῦρ ἐκ τοῦ κέντρου τοῦ κόσμου καὶ νὰ ἀντικαταστήσῃ τὴν γῆν, ἢ νὰ βαλθῇ αὐτὸς εἰς τὸ πῦρ, καθὸ αἱρετικός. Οὕτω πως οἱ μαθηταὶ τοῦ πράου Ἰησοῦ κολάζουν τοὺς αἱρετικούς. Ἂν ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος εἶναι ἄτοπον νὰ θεολογῇ ἡ φιλοσοφία, ἀπὸ τὸ ἄλλο εἶναι, ὡς φαίνεται, καὶ ἀναγκαῖον νὰ φιλοσοφῇ (Σημ.γρ.: Νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν Ἐπιστήμη) ἡ θεολογία. Δύο εἶναι τὰ αἴτια, διὰ τὰ ὁποῖα τὸ σύστημα τοῦ Κοπερνίκου ὑπήντησε κοινῶς τόσην ἀντίστασιν, ἡ φιλαυτία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ δύσληψίς του ὅτι ἡ γῆ κινεῖται». (Βλ. σχ. Ἐθνικοῦ Ἱδρύματος Ἐρευνῶν «Ἱστορία καὶ φιλοσοφία τῶν Ἐπιστημῶν στὸν Ἑλληνικὸ χῶρο (17ος-19ος αἰ.)», Ἔκδ. «Μεταίχμιο», Ἀθήνα, 2003, σελ. 467).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , , ,

Σχολιάστε

«Θέλει ΝΑ ΤΟΝ ΠΟΥΜΕ “κ. ΓΟΡΙΛΛΑ”;»

Θέλει νά τόν ποῦμε, κ. Γορίλλα;

Ἀρχιμ. Δανιήλ Γ. Ἀεράκη, ἱεροκήρυκος

.           Στήν ἐκπομπή «Καλημέρα Ἑλλάδα» τοῦ δημοσιογράφου κ. Γ. Παπαδάκη ὁ ὐπουργός Παιδείας κ. Ν. Φίλης εἶπε στίς 11.5.2016 μεταξύ ἄλλων: «Δέν μποροῦν νά μπαίνουν στά σχολεῖα ἱερωμένοι, πού θά ἀμφισβητοῦν χωρίς ἀντίλογο τή θεωρία τοῦ Δαρβίνου γιά τήν ἐξέλιξη. Ἐκεῖ στηρίζεται τό σχολεῖο. Δέν θά μπαίνει ἕνας ἱερωμένος νά λέει ἄλλα πράγματα».

Τό ποῦ στηρίζεται τό σχολεῖο καί γενικά ἡ Παιδεία στήν Ἑλλάδα τό καθορίζει τό Ἑλληνικό Σύνταγμα (ἄρθρο 16, παράγρ. 2) καί δέν τό καθορίζει μία ἀθεϊστική «πίστις» σέ μιά ξεπερασμένη ἐπιστημονικά «θεωρία», ἐπειδή συμβαίνει νά τήν πιστεύη ὁ κ. Φίλης.

  • Ἀντιγράφουμε τό τί λέει τό Σύνταγμα: «Ἡ Παιδεία ἔχει σκοπό τήν ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματική καί φυσική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀνάπτυξη τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνείδησης, καί τή διάπλασή τους σέ ἐλεύθερους καί ὑπεύθυνους πολίτες».

  • Ἐρωτᾶται: Μπορεῖ ὑπουργός τῆς Παιδείας νά ἀγνοῆ παντελῶς τό σκοπό τῆς Παιδείας, ὅπως καθορίζεται ἀπό τό Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος; Καί μέ τόν λεγόμενο «πολιτικό ὅρκο» ὑποσχέθηκε, ὅτι θά τηρῆ τό Σύνταγμα καί τούς νόμους τοῦ Κράτους. Ὑπεράνω, λοιπόν, τοῦ Συντάγματος εἶναι μιά «γνώμη» τοῦ ὑπουργοῦ, σύμφωνα μέ τήν ὁποία ἡ Παιδεία «στηρίζεται στή θεωρία τοῦ Δαρβίνου»;

  • Ὁ κ. Φίλης μπορεῖ νά κρατήση τήν τιμητική γι’ αὐτόν καταγωγή του ἀπό τόν… πίθηκο, ἀλλ’ ὀφείλει νά παραδώση τή θέσι τοῦ ὑπουργοῦ Παιδείας. Δέν έχει τό δικαίωμα νά ὑποβιβάζη τήν Παιδεία στό επίπεδο ἑνός… ζώου, τό ὁποῖο φυσικά οὔτε ελευθερία οὔτε συνείδησι διαθέτει.

  • Ἄν ὁ ἄνθρωπος κατάγεται ἀπό τόν πίθηκο, σύμφωνα μέ τήν ἐξελικτική θεωρία, τότε ποῦ βρῆκε τή δυνατότητα τῆς «πνευματικῆς ἀγωγῆς», πού ὁρίζει τό Σύνταγμα ὡς σκοπό τῆς Παιδείας; Ἐξελίσσεται κάτι πού ὑπάρχει, ἔστω καί ἐν σπέρματι. Ἔχουμε, λοιπόν, στόν πίθηκο (γορίλλα κ.λπ.) τό παραμικρό δεῖγμα πνευματικῆς δυνατότητας; Πῶς ἐξελίχθηκε κάτι, πού δέν ὑπάρχει κἄν;

  • Ἄν ὁ ἄνθρωπος κατάγεται ἀπό τόν πίθηκο (οὐρακοτάγκο κ.λπ.), σύμφωνα μέ τόν κ. Φίλη, τότε ποῦ βρέθηκε στόν ἄνθρωπο ἡ συνείδησις καί ἡ ἐλευθερία, γιά τήν ὁποία μιλάει τό Σύνταγμα; Ἐρωτᾶται: Στή βιολογική παρουσία τῶν ζώων, ὅπως ὁ πίθηκος, ἔχουμε δεῖγμα ξεπεράσματος τῶν ἐνστίκτων, τά ὁποῖα ἄλλωστε ἀποτελοῦν καί τό μονόδρομό τους; Ἔχει συνείδησι ὁ πίθηκος; Ἔχει ἐλευθερία; Ἔχει ὑπευθυνότητα; Μποροῦμε νά καταδικάσουμε ἕνα πίθηκο, γιατί εἶναι… ἀνεπίδεκτος μαθήσεως ἤ γιατί προέβη σέ παραβατικές ἐνέργειες;

  • Ἄν ὁ κ. Φίλης δέν ἦταν ἕνας ἁπλός ἀριστερός δημοσιογράφος καί εἶχε στοιχειώδεις ἐπιστημονικές γνώσεις, θά ἤξερε, ὅτι τρεῖς πραγματικότητες ἔχουν ἀναγκάσει τήν ἀληθινή ἐπιστήμη νά ἀπορρίπτη τή θεωρία τῆς ἐξελίξεως τῶν εἰδῶν.

  • Ἡ μία πραγματικότητα: Γιατί, ἄν ποτέ λειτούργησε, σταμάτησε ἡ ἐξέλιξις πιθήκων σέ ἀνθρώπους; Γιατί σήμερα νά μήν ἔχουμε ἕνα πίθηκο στό τελευταῖο στάδιο ἀνθρωποποιήσεώς του;

  • Ἡ ἄλλη πραγματικότητα: Ὁ ἀπέραντος πνευματικός κόσμος, πού ἐνυπάρχει στόν ἄνθρωπο, πῶς ἐμφανίστηκε; Ἀπό ἀνύπαρκτη πνευματική δυνατότητα, πού χαρακτηρίζει τόν πίθηκο, πῶς ἐξελίχθηκε ὁ πλούσιος καί πολυποίκιλος πνευματικός κόσμος τῶν ἀνθρώπων;

  • Ἡ τρίτη πραγματικότητα: Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου δέν λύνει τό πρόβλημα τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. Ἁπλῶς τό μεταθέτει.

Σέ ἕνα σχόλιο βέβαια δέν ἐξαντλεῖται τό θέμα μέ τή θεωρία τοῦ Δαρβίνου, στήν ὁποία «πιστεύει» ὁ κ. Φίλης. Σάν νά λέη: «Πιστεύω ὄχι σέ ἕνα Θεό, ἀλλά σέ ἕνα πίθηκο, πού μέ… δημιούργησε»!

Ἄς καμαρώνη ὁ κ. Φίλης ὡς πρόγονό του κάποιον γορίλλα! Ἐμεῖς πιστεύουμε, ὅτι εἴμαστε παιδιά τοῦ πανσόφου Δημιουργοῦ Θεοῦ

,

Σχολιάστε

FR. COLLINS: «ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ»

ΓΙΑΤΙ ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Μιὰ δήλωση τοῦ Francis Collins ,
Δ/ντοῦ Προγράμματος Ἀνθρωπίνου Γονιδιώματος, στὸ CNN

Γράφει ὁ Βασ. Πετρουλέας,
Δρ. Φυσικός, Ε.ΚΕ.Φ.Ε. «Δημόκριτος»

.           Εἶµαι ἐπιστήµονας καὶ πιστός, καὶ  δὲν βρίσκω καµία σύγκρουση µεταξὺ  αὐτῶν τῶν δύο.
.         Ὡς διευθυντὴς τοῦ Προγράµµατος Ἀνθρώπινου Γονιδιώµατος, ἔχω ἡγηθεῖ συνεργασίας ἐπιστηµόνων γιὰ νὰ διαβάσουµε τὰ 3,1 δισεκατοµµύρια γράµµατα τοῦ ἀνθρωπίνου γονιδιώµατος, τοῦ βιβλίου ἐντολῶν τοῦ DNA µας.
.        Ὡς Χριστιανὸς βλέπω τὸ DNA, κέντρο πληροφοριῶν ὅλων τῶν ζώντων ὀργανισµῶν, σὰν τὴν γλῶσσα τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν κοµψότητα καὶ τὴν πολυπλοκότητα τῶν ἴδιων τῶν σωµάτων μας καὶ τῆς ὑπόλοιπης φύσης, ὡς ἀντανάκλαση τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ.
.       Ὡς µεταπτυχιακὸς φοιτητὴς στὴν φυσικοχηµεία τὴν δεκαετία τοῦ 1970, ἤµουν ἄθεος, µἢ βρίσκοντας λόγο νὰ ὑποθέσω τὴν ὕπαρξη ὁποιασδήποτε ἀλήθειας ἔξω ἀπὸ τὰ Μαθηµατικά, τὴν Φυσικὴ καὶ τὴν Χηµεία. Στὴν συνέχεια, ὅµως, πῆγα στὴν Ἰατρικὴ Σχολὴ καὶ ἐκεῖ ἀντιµετώπισα θέµατα ζωῆς καὶ θανάτου στὸ προσκέφαλο τῶν ἀσθενῶν µου. Κάποτε, µία ἀσθενής µου µὲ ρώτησε: «Ἐσεῖς σὲ τί πιστεύετε, γιατρέ;». Αὐτὸ μὲ προβληµάτισε καὶ ἄρχισα νὰ ψάχνω γιὰ ἀπαντήσεις.
.        Ἀναγκάστηκα νὰ παραδεχτῶ ὅτι ἡ ἐπιστήµη, ποὺ ἀγαποῦσα τόσο πολύ, ἦταν ἀνίκανη νὰ ἀπαντήσει σὲ ἐρωτήµατα ὅπως «Ποιό εναι τ νόηµα τς ζως;» «Γιατί εµαι δ;» «Γιατί τ µαθηµατικ λειτουργον, τσι κι λλις;» «ν τ Σύµπαν χει ρχή, ποιός τ δηµιούργησε;» «Γιατί ο φυσικς σταθερς στ Σύµπαν εναι τόσο λεπτ ρυθµισµένες, στε ν πιτρέπουν τὴν δυνατότητα τν σύνθετων µορφῶν ζως;» «Γιατί ο νθρωποι χουν τν ασθηση τς θικῆς;» «Τί συµβαίνει ταν πεθαίνουµε;». Εἶχα ὑποθέσει ὅτι ἡ πίστη βασίζεται µόνο σὲ συναισθηµατικὰ καὶ παράλογα ἐπιχειρήµατα, καὶ ἔµεινα ἔκπληκτος ὅταν ἀνακάλυψα, ὅτι µπορεῖ κάποιος νὰ ἀναπτύξει πολὺ ἰσχυρὰ ἐπιχειρήµατα γιὰ τὴν πιθανότητα ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ πάνω σὲ ἕνα ἀποκλειστικὰ λογικὸ ὑπόβαθρο. Ἡ ἀρχικὴ ἀθεϊστική µου βεβαιότητα, πὼς «ξέρω ὅτι δὲν ὑπάρχει θεός», ἀναδύθηκε τότε ὡς ἡ πιὸ ἀβάσιµη ἐκδοχή. Καθὼς εὔστοχα ἔχει παρατηρήσει ὁ Ἄγγλος συγγραφέας G.K Chesterton, « θεϊσµὸς εναι τ πι τολµηρ δόγµα, γιατί εναι ποστήριξη µιᾶς καθολικς ρνησης».
.          Ἀλλὰ ἡ λογικὴ ἀπὸ µόνη της δὲν µπορεῖ νὰ ἀποδείξει τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ. Ἡ Πίστη εἶναι λογικὴ σὺν ἀποκάλυψη, καὶ αὐτὴ ἡ ἀποκάλυψη ἀπαιτεῖ σκέψη τόσο μὲ τὸ πνεῦµα ὅσο καὶ μὲ τὸ µυαλό. Πρέπει ν κούσει κανες τὴν µουσική, δν φτάνει ν διαβάσει µόνο τς νότες στ πεντάγραµµο. Τελικά, ἕνα ἅλµα πίστεως εἶναι ἀπαραίτητο.
.        Γιὰ µένα, αὐτὸ τὸ ἄλµα ἦρθε στὸ 27 ἔτος τῆς ἡλικίας µου, ὅταν ἡ ἀναζήτηση γιὰ νὰ µάθω περισσότερα γιὰ τὸν Θεὸ μὲ ὁδήγησε στὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἐδῶ παρουσιαζόταν ἕνα πρόσωπο μὲ ἰσχυρότατες ἱστορικὲς µαρτυρίες γιὰ τὴν ζωή του, τὸ ὁποῖο ἔκανε ἐκπληκτικὲς δηλώσεις σχετικὰ μὲ τὴν ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον, οἱ δὲ ἰσχυρισµοί Του, ὅτι ἦταν γιὸς τοῦ Θεοῦ, ἀπαιτοῦσαν νὰ πάρω µία ἀπόφαση, γιὰ τὸ ἂν ἦταν πλανεµένος ἢ ἦταν ὄντως ὁ γιὸς τοῦ Θεοῦ. Μετὰ ἀπὸ ἀντίσταση σχεδὸν δυὸ χρόνων, ἔγινα ἀκόλουθος τοῦ Ἰησοῦ.
.       Ὁρισµένοι μὲ ρώτησαν: Δὲν ἔχει ἐκραγεῖ τὸ µυαλό σου; Μπορεῖς νὰ ἀναζητεῖς τὸ πῶς λειτουργεῖ ἡ ζωή, χρησιµοποιώντας τὰ ἐργαλεῖα τῆς γενετικῆς καὶ τῆς µοριακῆς βιολογίας, καὶ συγχρόνως νὰ λατρεύεις ἕνα δηµιουργὸ Θεό; Δὲν εἶναι ἡ ἐξέλιξη καὶ ἡ πίστη στὸν Θεὸ ἀσυµβίβαστες; Μπορεῖ ἕνας ἐπιστήµονας νὰ πιστεύει σὲ θαύµατα ὅπως ἡ ἀνάσταση;
.       Στὴν πραγµατικότητα, δὲν βρίσκω καµία σύγκρουση σ᾽ αὐτά, καὶ τὸ ἴδιο συµβαίνει μὲ τὸ 40% τῶν ἐνεργῶν ἐπιστηµόνων ποὺ δηλώνουν ὅτι εἶναι πιστοί. … Ἀλλὰ γιατί δὲν θὰ µποροῦσε ἡ ἐξέλιξη νὰ εἶναι τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν δηµιουργία; Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀσυµβίβαστο μὲ µία κατὰ γράµµα ἑρµηνεια τῆς Γενέσεως, ἀλλὰ ἀκόµη καὶ ὁ Ἱερὸς Αὐγουστῖνος δὲν ἦταν σίγουρος γιὰ τὴν ἀκριβῆ ἑρµηνεία τῆς καταπληκτικῆς αὐτῆς ἱστορίας τῆς δηµιουργίας. Τὸ νὰ προσκολληθεῖ κανεὶς σὲ κατὰ γράµµα ἑρµηνεῖες … δὲν εἶναι σοφὸ οὔτε ἀναγκαῖο.

Ἐντυπωσιακὴ ἡ ὁµολογία τοῦ Collins. Ἀκόµη καὶ µέσα ἀπ᾽ τὰ ἐπιστηµονικὰ ὀχυρὰ τῆς ἀθεΐας, ἀναδεικνύει ἡ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ ἐπιστήµονες, οἱ ὁποῖοι διακηρύττουν περίτρανα τὴν πίστη τους!
Θὰ ἦταν ἴσως χρήσιµο νὰ γίνουν δυὸ σχόλια.

.   Α. Ὁ Collins, ὅπως φαίνεται καὶ στὸ βιβλίο του «Ἡ γλῶσσα τοῦ Θεοῦ … »[1] ἀποδέχεται πλήρως τὴν θεωρία τῆς ἐξελίξεως[2]Ἀκριβῶς λόγῳ τῆς τοποθετήσεώς του αὐτῆς, ἡ ὁµολογία τοῦ κορυφαίου γενετιστοῦ ἐκθέτει ἀνεπανόρθωτα ὅσους χρησιµοποιοῦν τὴν θεωρία τῆς ἐξελίξεως σὰν ἐπιχείρηµα ἐναντίον τῆς πίστεως.

.      Β. Τὸ βιβλίο τῆς Γενέσεως περιγράφει γεγονότα, τὰ ὁποῖα, σύµφωνα μὲ τὶς σύγχρονες κοσµολογικὲς ἀντιλήψεις, συνέβησαν σὲ διάστηµα 14 δισεκατοµµυρίων ἐτῶν. Τὸ ἱερὸ κείµενο ἀφιερώνει λίγες µόνο σελίδες γιὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ καὶ ἡ ἀφήγηση ἀπευθύνεται σὲ ἀνθρώπους κάθε ἐποχῆς, µορφώσεως καὶ ἡλικίας. Καὶ ἐνῶ τὸ βιβλίο εἶναι θεόπνευστο καὶ ἡ κάθε του λέξη ἔχει σηµασία, δὲν ἀποτελεῖ ἐπιστηµονικὸ ἐγχειρίδιο, παρ᾽ ὅτι περιέχει ἐντυπωσιακὲς ἐπιστηµονικὲς ἀλήθειες [3] Ἡ ἄπειρη Σοφία τοῦ Θεοῦ δὲν µᾶς ἔδωσε ἕτοιµες ἐπιστηµονικὲς ἀπαντήσεις, µᾶς ἔδωσε ὅµως τὴν ἱκανότητα καὶ τὶς ἀφορµὲς γιὰ ἐπιστηµονικὴ διερεύνηση: « … πολλὰ ἀπεσιώπησεν, τὸν ἡµέτερον νοῦν γυµνάζουσα πρὸς ἐντρέχειαν (εὐστροφία), ἐξ ὀλίγων ἀφορµὴν παρεχοµένη ἐπιλογίζεσθαι (ἀπὸ λίγες ἀφορµὲς νὰ συµπεράνουµε τὰ ὑπόλοιπα) … », γράφει ὁ Μ. Βασίλειος, (ΕΠΕ 4, 72/4). Τὸ µέλλον, θὰ δείξει τί ὁδὸ ἀκολούθησε ἡ Πανσοφία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν δηµιουργία τῆς ζωῆς καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ἕνα εἶναι σίγουρο. Ὁ Θεὸς δὲν ἀπειλεῖται ἀπ᾽ τὶς ἐπιστηµονικὲς ἀνακαλύψεις! «οὐ γὰρ ἐλαττοῦται ἡ ἐπὶ τοῖς µεγίστοις ἔκπληξις ἐπειδὰν ὁ τρόπος καθ᾽ ὃν γίνεταί τι τῶν παραδόξων ἐξευρεθῇ» (δὲν µειώνεται ὁ θαυµασµός µας γιὰ τὰ µεγαλεῖα τῆς δηµιουργίας, ὅταν ἀνακαλυφθεῖ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἔγιναν), λέγει ὁ Μ. Βασίλειος, (Ες τν ξαήµερον, ὁµιλία Α´, 10).

.       Αὐτὸ ποὺ δοκιµάζεται, εἶναι οἱ ἁπλουστευµένες καὶ ἀνθρωποµορφικὲς ἀντιλήψεις µας περὶ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ. Κάθε νέα ἀνακάλυψη ἀποτελεῖ καὶ ἀποκάλυψη µιᾶς νέας πτυχῆς τῆς ἀπρόσιτης Σοφίας τοῦ Δηµιουργοῦ καὶ αὐτὸ θὰ πρέπει νὰ µᾶς ὁδηγεῖ σὲ θαυµασµὸ καὶ δοξολογία [4]
.          «… Ἔχω βρεῖ ὅτι ὑπάρχει µία θαυµάσια ἁρµονία στὶς συµπληρωµατικὲς ἀλήθειες τῆς ἐπιστήµης καὶ τῆς πίστεως. Ὁ Θεὸς τῆς Βίβλου εἶναι ἐπίσης ὁ Θεὸς τοῦ γονιδιώµατος. Ὁ Θεὸς µπορεῖ νὰ βρεθεῖ στὸν καθεδρικὸ ναὸ ἢ στὸ ἐργαστήριο. Ἐρευνώντας τὰ µεγαλειώδη καὶ θαυµάσια δηµιουργήµατα τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐπιστήµη µπορεῖ νὰ γίνει ἕνα µέσο λατρείας», καταλήγει ὁ Collins.

—————————————–

[1] Ἡ συνέντευξη δόθηκε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2007. Χάρις στὸν Collins τὰ ἀποτελέσµατα τῆς µνηµειώδους ἔρευνας στὸ ἀνθρώπινο γονιδίωµα διατέθηκαν ἐλεύθερα στὴν διεθνῆ κοινότητα. Ὁ Collins (60 ἐτῶν σήµερα καὶ πολυβραβευµένος) εἶναι διευθυντὴς τοῦ Ἐθνικου Ἰνστιτούτου Ὑγείας (ΝΙΗ) τῶν Η.Π.Α . Στὸ βιβλίο του «Ἡ γλῶσσα τοῦ Θεοῦ- Ἕνας ἐπιστήµονας δίνει µαρτυρία γιὰ τὴν πίστη» (Ἑλληνικὴ ἔκδοση Παπαζήση) κάνει ἐκτενέστατη ὁµολογία πίστεως.
2 Οἱ τοποθετήσεις τῶν πιστῶν ἐπιστηµόνων στὸ θέµα αὐτὸ ποικίλλουν. Μερικοὶ ὑποστηρίζουν κατὰ γράµµα ἑρµηνεία τῆς Γενέσεως (δηµιουργιστές), ἄλλοι δέχονται περιορισµένη ἰσχὺ τῆς ἐξελίξεως καὶ ἐπέµβαση τοῦ Θεοῦ σὲ διάφορα στάδια τῆς ζωῆς (εὐφυὴς σχεδιασµὸς) καὶ ἄλλοι, ὅπως ὁ Collins, πιστεύουν, ὅτι ὁ Θεὸς προίκισε ἐξ (ἀρχῆς τὴν Δηµιουργία μὲ ὅλες τὶς δυνάµεις γιὰ τὴν γένεση καὶ ἐξέλιξη τῆς ζωῆς. Ὑπάρχουν φυσικὰ καὶ ἐνδιάµεσες ἀπόψεις. Στὸ βαθµὸ ποὺ οἱ τοποθετήσεις αὐτὲς εἶναι ἐπιστηµονικὲς ὑποθέσεις ἐργασίας, εἶναι θεµιτὲς καὶ σεβαστές.
3 Ὁ Arno Α. Penzias (βραβεῖο Νόµπελ 1978) εἶχε δηλώσει στοὺς New York Times: «Τὰ καλύτερα στοιχεῖα ποὺ ἔχουµε [γιὰ τὴν µεγάλη ἔκρηξη] εἶναι ἀκριβῶς ἴδια μὲ αὐτὰ ποὺ θὰ εἶχα προβλέψει, ἐὰν δὲν εἶχα τίποτε ἄλλο στὴν διάθεσή µου παρὰ µόνο τὰ βιβλία τοῦ Μωυσῆ, τοὺς Ψαλµούς, τὴν Βίβλο στὸ σύνολό της».
4 «Ὅταν π.χ …. νόµιζα ὅτι ὁ ἥλιος γυρίζει γύρω ἀπὸ τὴν γῆ, πίστευα ὅτι ἔτσι εἶχε τάξει ὁ Δηµιουργὸς … Τώρα ποὺ ἔµαθα τὸ σωστό, χάρηκα περισσότερο καὶ Τὸν δοξάζω γιὰ τὴν καινούργια καὶ πιὸ σωστὴ γνώση µου. Τὸ ἐπιστηµονικὸ λάθος µου δὲν μὲ ἐµπόδιζε νὰ πιστεύω στὸν Δηµιουργό. Ἡ διόρθωσή του δὲν μὲ ἐξωθεῖ νὰ Τὸν ἀρνηθῶ. Ἀντίθετα, ψηλαφῶ τώρα πιὸ πολὺ καὶ πιὸ καλὰ τὰ ἴχνη Του πάνω στὴν Δηµιουργία … », Ἱεροµονάχου Λουκᾶ Γρηγοριάτου, «Πνευµατικὲς προϋποθέσεις γιὰ τὴν προσέγγιση τῆς θεωρίας τῆς ἐξελίξεως», 26 Ἰουλίου 2009. Τὸ κείµενο µπορεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ στὸ http://www. tideon.org/.

ΠΗΓΗ: περιοδ. «Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ», ἀρ. τ. 487, Μάρτιος 2011.
Στοιχειοθεσία «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

 

, , , , , , , ,

Σχολιάστε