Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Θεωρία τῆς Ἐξελίξεως

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-10 «Οἱ ἄθεοι θὰ ἔχουν γιὰ καιρὸ ἀκόμη τοὺς Χριστιανούς…» [Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος]

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[10, τελευταῖο]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Η´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Θ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-9 «οἱ Θεωρίες τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου πηγαίνουν μαζὶ μὲ τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμὸ καί, ὡς ἄθροισμα, ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.               Ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅσοι πολεμοῦν τὸν χριστιανικὸ πολιτισμὸ εἶναι ὅτι στρώνουν τὸ χαλὶ στὴν ἐξάπλωση τοῦ Ἰσλὰμ στὶς χριστιανικὲς χῶρες, ποὺ ἐπιδιώκεται νὰ ἐξελιχθοῦν σὲ ἀθεϊστικές…. Σημειώνεται ὅτι ὅλος ὁ ἀντιθρησκευτικὸς πόλεμος διεξάγεται μόνο στὶς χριστιανικὲς χῶρες. Σὲ καμία ἰσλαμικὴ καὶ βουδιστικὴ χώρα, ἀλλὰ καὶ στὸ ἰουδαϊκὸ Ἰσραήλ, γίνεται ἀντιθρησκευτικὴ ἐκστρατεία… Ὁ πολιτισμὸς αὐτῶν τῶν θρησκειῶν δὲν τὴν ἐπιτρέπει…. Ὁ ἀντιθρησκευτικὸς πόλεμος στὶς λεγόμενες δυτικὲς χῶρες θυμίζει τὶς εἰρηνευτικὲς ἐκστρατεῖες στὴ Δύση, τὴν ὥρα ποὺ ἐξοπλιζόταν περισσότερο ἡ κομμουνιστικὴ Ἀνατολή…
.               Ἦρθε ὅμως τὸ τέλος τοῦ Χριστιανισμοῦ στὶς χῶρες, ὅπου ἐπικράτησε στὸ διάστημα τῆς 2000ετοῦς παρουσίας Του στὴν Ἱστορία καὶ εἰδικότερα στὴν Εὐρώπη; Σύμφωνα μὲ τὸν Ἄτλαντα τῶν Χριστιανῶν «παρὰ τὴν γενικευόμενη ἐκκοσμίκευση τῶν κοινωνιῶν στὴν Εὐρώπη οἱ πνευματικοὶ δεσμοὶ μὲ τὸν Χριστιανισμό, ἢ τουλάχιστον μὲ τὶς “χριστιανικὲς ρίζες” παραμένουν ἰσχυροὶ καὶ οἱ κυβερνήσεις ἐπιζητοῦν τὴ συνεργασία μὲ τὶς διάφορες θρησκεῖες καὶ πρῶτα μὲ τὶς χριστιανικὲς ὁμολογίες». (Aurelien Girard, Sylvain Parent, Laura Pettinaroli “Atlas des chretiens”, Ed. Autrement, Paris 2016, p. 80). Ἡ πρόβλεψη τοῦ PEW Research Center γιὰ τὸ 2050 εἶναι πὼς οἱ Χριστιανοὶ θὰ εἶναι 2,92 δισεκατομμύρια, ἀπὸ τὰ 2,17 ποὺ εἶναι σήμερα. Θὰ ἔχουν λοιπὸν οἱ ἄθεοι γιὰ καιρὸ ἀκόμη τοὺς Χριστιανούς… Τὸ Ἰσλὰμ θὰ ἔχει πολὺ μεγάλη αὔξηση πιστῶν στὴν ἴδια χρονικὴ περίοδο: Θὰ ἔχει 2,76 δισεκατομμύρια πιστοὺς ἀπὸ 1,6 δισεκατομμύρια ποὺ εἶναι σήμερα… (ΒΗΜΑgazino, 20.12.2015, σελ. 10). Ἂν καὶ αὐτὲς οἱ προβλέψεις εἶναι γνωστές, οἱ ἄθεοι θέλουν νὰ ἀποδυναμώσουν τὶς δυτικὲς κοινωνίες ἀπὸ τὰ πνευματικὰ ἀντισώματά της. Μπρὸς στὴν ἡδονὴ καὶ στὸν ὀρθολογισμὸ ἂς γίνουν ὅλα στάχτη…
.               Ὁ Ντοστογιέφσκι (1821 – 1881) ἔζησε παράλληλα μὲ τὸν Δαρβίνο ( 1809 – 1882). Τὸ 1859 ὁ Δαρβίνος ἐκδίδει τὴ θεωρία τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ ὁ Ντοστογιέφσκι ἀποφυλακίζεται, μετὰ τὴν καταδίκη του σὲ θάνατο, ὡς μέλους τρομοκρατικῆς ὁμάδας καὶ τῆς μετατροπῆς τῆς ποινῆς του σὲ τέσσερα χρόνια καταναγκαστικὰ ἔργα στὴ Σιβηρία. Τὸ 1871 ὁ Δαρβίνος μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ἐπιλογὴ ἡ συνδεόμενη μὲ τὸ φύλο» δημοσιοποίησε τὶς ἀπόψεις του γιὰ τὴν ἐξελικτικὴ πορεία τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ 1872, μὲ τὸ βιβλίο του «Ἡ ἔκφραση τῶν συναισθημάτων στὸν ἄνθρωπο καὶ στὰ ζῶα» ἐξέφρασε τὴ θεωρία του πὼς ὁ ἀνθρώπινος νοῦς καὶ τὰ ἀνθρώπινα συναισθήματα εἶναι ἀποτέλεσμα μίας συνεχοῦς βιολογικῆς ἐξέλιξης. Ὁ Ντοστογιέφσκι τὸ 1871 – 1872 ἐξέδωσε τοὺς «Δαιμονισμένους» καὶ τὸ 1879 ἀρχίζει ἡ ἔκδοση τοῦ τελευταίου καί, κατὰ τὴν ἄποψη πολλῶν, τοῦ πιὸ σημαντικοῦ ἔργου του γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ συνείδησή του, «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ». Ὁ Ντοστογιέφσκι στὰ δύο τελευταῖα ἔργα τοῦ πρόβλεψε τὴν πορεία τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν μηδενισμὸ καὶ τὴν ἀθεΐα. Ὁ Ἀλμπὲρ Καμὺ ποὺ διασκεύασε σὲ θεατρικὸ ἔργο τοὺς «Δαιμονισμένους», σὲ συνέντευξή του εἶπε: «Γιὰ καιρὸ πιστευόταν ὅτι ὁ Μὰρξ εἶναι ὁ προφήτης τοῦ 20οῦ αἰώνα. Τώρα γνωρίζουμε ὅτι ἡ προφητεία του προκάλεσε μεγάλη πυρκαϊά. Καὶ ἀνακαλύψαμε πὼς ὁ ἀληθινὸς προφήτης ἦταν ὁ Ντοστογιέφσκι. Προφήτεψε τὴν κυριαρχία τῶν “Μεγάλων Ἱεροεξεταστῶν” καὶ τὸν θρίαμβο τῆς δύναμης ἐπὶ τῆς δικαιοσύνης». (Albert Camus «Les possedes”, Edit. Gallimard, Paris, 2010, p. 260).
.           Στοὺς «Δαιμονισμένους» ὁ Κυρίλοφ δηλώνει προφητικά, σὰ νὰ εἶναι σημερινὸς ἄθεος, πὼς «ἡ ἀθεΐα του εἶναι ἡ ἐλευθερία του». Στοὺς «Ἀδελφοὺς Καραμάζοφ» ὁ διάβολος λέγει στὸν Ἰβὰν Καραμάζοφ ὅτι ὁ Μέγας Ἱεροεξεταστὴς πρέπει νὰ ὑλοποιήσει τὸ ἔργο του: «Κατὰ τὴ γνώμη μου δὲν χρειάζεται τίποτα νὰ γκρεμίσουν (Σημ. γρ. Οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Μεγάλου Ἱεροεξεταστῆ καὶ τῆς ἀθεΐας), μὰ πρέπει μονάχα νὰ γκρεμιστεῖ ἡ ἰδέα τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν ἀνθρωπότητα. Νὰ ἀπὸ ποῦ πρέπει νὰ ἀρχίσουμε! Ἀπ’ αὐτό, ἀπ’ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀρχίσει κανεὶς – ὢ τυφλοὶ ποὺ τίποτε δὲν καταλαβαίνετε! Ὅταν ἡ ἀνθρωπότητα ὁλόκληρη θὰ ἀπαρνηθεῖ τὸν Θεὸ (καὶ πιστεύω πὼς αὐτὴ ἡ περίοδος, ἀντίστοιχη μὲ τὶς γεωλογικὲς – Σημ. γρ. Ἐδῶ ὑπεισέρχεται ἡ ἔννοια τῆς ἐξέλιξης τοῦ Δαρβίνου – θὰ πραγματοποιηθεῖ) τότε ἀπὸ μόνη της χωρὶς ἀνθρωποφαγία, θὰ καταρρεύσει ὅλη ἡ προηγούμενη κοσμοθεώρηση καί, τὸ σπουδαιότερο, ὅλη ἡ παλαιὰ ἠθική, καὶ θὰ πραγματοποιηθεῖ τὸ καινούργιο. Οἱ ἄνθρωποι θὰ ἑνωθοῦν γιὰ νὰ τὰ πάρουν ὅλα ἀπὸ τὴ ζωή, ὅλα ὅσα μπορεῖ νὰ δώσει, μὰ ὁπωσδήποτε γιὰ τὴν εὐτυχία καὶ τὴ χαρὰ σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο. Ὁ ἄνθρωπος θὰ ἀνυψωθεῖ μὲ τὸ πνεῦμα τῆς θεϊκῆς τιτανικῆς ὑπερηφάνειας καὶ θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἄνθρωπος – θεός. Θριαμβεύοντας πιὰ ἀπεριόριστα πάνω στὴ φύση, μὲ τὴ θέλησή του καὶ τὴν ἐπιστήμη του, ὁ ἄνθρωπος θὰ αἰσθάνεται Μ’ αὐτὸ καὶ μόνο κάθε ὥρα μίαν ἀπόλαυση τόσο μεγάλη ποὺ θὰ τοῦ ἀντικαταστήσει ὅλες του τὶς ἐλπίδες γιὰ ἐπουράνιες ἡδονές. Ὁ καθένας θὰ μάθει πὼς εἶναι θνητὸς ὁλόκληρος, χωρὶς ἀνάσταση, καὶ θὰ δεχθεῖ τὸν θάνατο περήφανα καὶ ἤρεμα, σὰ θεός….Τὸ πρόβλημα εἶναι τώρα ἂν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔρθει μία τέτοια πρόοδος, ἢ ὄχι; Ἂν ἔρθει, τότε ὅλα θὰ ἔχουν τακτοποιηθεῖ καὶ ἡ ἀνθρωπότητα θὰ ὀργανωθεῖ ὁριστικά. Ἀλλὰ ἔχοντας ὑπόψη μας τὴν ἀνθρώπινη ἀνοησία, μποροῦμε νὰ βγάλουμε τὸ συμπέρασμα πὼς αὐτὸ δὲν θὰ πραγματοποιηθεῖ ἴσως οὔτε ὕστερα ἀπὸ χίλια χρόνια. Μὰ σὲ ἐκεῖνον ποὺ ξέρει ἀπὸ τώρα τὴν ἀλήθεια ἐπιτρέπεται νὰ βολευθεῖ ὅπως τοῦ ἀρέσει πάνω στὶς νέες ἀρχές. Ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἄποψη σὲ ἕναν τέτοιον ἄνθρωπο ὅλα ἐπιτρέπονται. Καὶ ὄχι μονάχα αὐτό. Καὶ ἂν ἀκόμα αὐτὴ ἡ περίοδος δὲν θὰ φτάσει ποτέ, μία καὶ παρόλα αὐτὰ Θεὸς καὶ ἀθανασία δὲν ὑπάρχουν, ἐπιτρέπεται στὸν καινούργιο ἄνθρωπο νὰ γίνει ἄνθρωπος – θεός, ἔστω καὶ ἂν θὰ εἶναι ὁ μόνος σὲ ὅλο τὸν κόσμο καὶ φυσικὰ μὲ τὸν καινούργιο του τίτλο νὰ ὑπερπηδήσει κάθε ὅριο παλαιᾶς ἠθικῆς του πρώην δούλου ἀνθρώπου , ἂν χρειαστεῖ». (Ντοστογιέφσκι «Ἀδελφοὶ Καραμάζοφ», Ἔκδ. Γκοβόστη, Ἀθήνα, Δ΄ Τόμος σελ. 98 – 100).
.               Ὁ Ντοστογιέφσκι προέβλεψε τὴ σημερινὴ κατάσταση, ὡς πρὸς τὴν ἐκστρατεία τῆς ἀθεΐας κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, μὲ ἐργαλεῖο τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μακάρι ὁ καθένας μας νὰ ἐπιλέξει νὰ εἶναι μαζί του στὴν ἀκράδαντη πίστη του πρὸς τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ ὄχι μὲ τὸν Δαρβίνο καὶ τὸν Μεγάλο Ἱεροεξεταστὴ τῆς ἐποχῆς μας, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸς δείχνει ἰσχυρὸς ἐξουσιαστὴς καὶ μᾶς ἀπειλεῖ μὲ συνέπειες στὴ ζωή μας, ἂν δὲν ὑποκύψουμε καὶ δὲν τὸν ἀκολουθήσουμε.-

, , ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-9 «οἱ Θεωρίες τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου πηγαίνουν μαζὶ μὲ τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμὸ καί, ὡς ἄθροισμα, ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[9]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Η´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.             Ἡ σύγχρονη μετανεωτερικὴ (καὶ μεταλογική;) πρακτικὴ ἀθεΐα, ἐκφράζει φιλοσοφικὲς ἀπόψεις τοῦ Νίτσε, ἢ τοῦ Μάρξ, ἀλλὰ τὶς ἐφαρμόζει καὶ τὶς ἐπιβάλλει, ἐν ὀνόματι τοῦ ὑπὸ διαρκῆ ἐξέλιξη διαμορφούμενου δικαίου. Λόγου χάριν, ἡ ἐκ μέρους τῶν ὀπαδῶν της ὑποστήριξη τῆς ἀνεξιθρησκείας καὶ τῆς κοινωνικῆς δικαιοσύνης εἶναι στὴν οὐσία ἡ ἐπιβολὴ τῆς ἀθεΐας, τῆς ἡδονιστικῆς ἀντίληψης τῆς ζωῆς καὶ τῆς περιθωριοποίησης τῆς Ἐκκλησίας. Σὲ ὁμιλία της στὸ «Rome Life Forοum», ποὺ διεξήχθη στὴ Ρώμη στὶς 6 καὶ 7 Μαΐου 2016 ἡ Anca-Maria Cernea, Ρουμάνα ἰατρός, τῆς ὁποίας ὁ πατέρας ὑπέστη βασανιστήρια καὶ φυλάκιση 17 ἐτῶν ἀπὸ τὸ καθεστὼς Τσαουσέσκου, ἔγραψε ὅτι αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν σήμερα στὴν φιλελεύθερη Δύση, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξέλιξης, προηγήθηκαν στὸ καθεστὼς τῶν μπολσεβίκων στὴν ΕΣΣΔ. Οἱ ἐκτρώσεις ἀποποινικοποιήθηκαν ἀπὸ τὸν Λένιν τὸ 1920 – στὶς ΗΠΑ τὸ 1973 ἄρχισε ἡ ἀποποινικοποίησή τους μὲ τὴν ὑπόθεση Roe versus Wade. Τὸ αὐτόματο διαζύγιο ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς μπολσεβίκους τὸ 1918 – στὶς ΗΠΑ αὐτὸ συνέβη γιὰ πρώτη φορὰ στὴν Καλιφόρνια τὸ 1969. Ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀποποινικοποιήθηκε ἀπὸ τὸ καθεστὼς τῶν μπολσεβίκων τὸ 1922, ἀλλὰ ἀργότερα ἐπιβλήθηκαν νομοθετικὰ σὲ βάρος τῶν ὁμοφυλοφίλων αὐστηρὲς ποινὲς καὶ ἦσαν ὑπὸ συνεχεῖς διώξεις – στὶς ΗΠΑ, στὴν Πολιτεία τοῦ Ἰλινόϊς ἀποποινικοποιήθηκε ἡ ὁμοφυλοφιλία τὸ 1969 καὶ πρόσφατα ἐπιβλήθηκαν ὁμοσπονδιακὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων, ποὺ ἔχουν ὡς συνέπεια τὴν καταπίεση καὶ τὶς διώξεις ὅλων ὅσοι δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἐπιβληθεῖσα νομοθεσία. O Οὖγγρος κομμουνιστὴς πολιτικὸς Μπέλα Κούν, στὴν βραχύβια κυβέρνησή του, τὸ 1919, εἰσήγαγε τὴ σεξουαλικὴ ἀγωγὴ στὰ σχολεῖα, γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Σήμερα ἐπιδιώκεται ἡ γενίκευσή της σὲ ὅλες τὶς χριστιανικὲς χῶρες. Στὰ 1950 ὁ κομμουνιστὴς Harry Hay ἵδρυσε στὶς ΗΠΑ τὴν Mattachine Society, πρώτη ἑταιρεία στὸν κόσμο γιὰ τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων….
.              Ἡ προώθηση τῆς ἐξελικτικῆς θεωρίας στὰ θέματα τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς γίνεται μέσῳ τῆς συνολικῆς ( ἀπὸ τὴν Δεξιὰ ἕως τὴν Ἀριστερὰ) πολιτικῆς ἐξουσίας σὲ κάθε χώρα, τὴν ὁποία χειραγωγοῦν τὰ ἰσχυρότατα παγκοσμίως ἀθεϊστικὰ λόμπι, τὰ ὁποῖα φέρουν ἑλκυστικὰ ὀνόματα, ὅπως «ἀνθρωπιστικὲς ὀργανώσεις», ἢ «ὀργανώσεις ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων». Εἶναι πράγματι ἀξιοπερίεργο ἀπὸ ποῦ ἕλκουν αὐτὴ τὴ δύναμη καὶ ἐπιρροή τους. Πρόσφατα ἡ Ἀμερικανικὴ Ἀνθρωπιστικὴ Ἑταιρεία ἀνακοίνωσε ὅτι στὶς ΗΠΑ ἡ Βουλὴ τῶν Ἀντιπροσώπων πῆρε ἀπόφαση νὰ καθιερωθεῖ στὴ χώρα ἡ 12η Φεβρουαρίου, ἡμέρα τῆς γεννήσεως τοῦ Δαρβίνου, ὡς «Ἡμέρα τοῦ Δαρβίνου» καὶ ὡς «ἐθνικὸς ἑορτασμὸς τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς ἐπιστήμης». Ὁ δημοκρατικὸς βουλευτὴς Jim Himes, χριστιανὸς πρεσβυτεριανὸς κατὰ δήλωσή του, ἦταν ὁ εἰσηγητὴς τῆς Ἡμέρας τοῦ Δαρβίνου καὶ δήλωσε σχετικά: «Στὸ σύγχρονο πολιτικὸ κλίμα, ὅταν τὰ συγκεκριμένα γεγονότα καὶ οἱ μεγάλες ἀλήθειες, ποὺ ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη δέχονται ἐπίθεση, ἡ ἀπόδοση τιμῆς στὶς προσπάθειες τῶν ἐπιστημόνων, τῶν ἀληθινῶν ἡρώων τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, εἶναι ἰδιαίτερα σημαντική. Μὲ τὸν ἑορτασμὸ καὶ τὴν ἐκδήλωση μνήμης στὴν ἡμέρα γεννήσεως τοῦ Δαρβίνου δὲν ἀναγνωρίζουμε μόνο τὴν τεράστια συμβολὴ στὸ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὶς ἀρχὲς τῆς ζωῆς, ἀλλὰ στέλνουμε μήνυμα ὅτι δίνουμε ἀξία στὴ μόρφωση, στὴ γνώση καὶ στὴν ἐπιστήμη ὡς ἀρχῶν ποὺ μᾶς καθοδηγοῦν». (Ἀπὸ American Humanist Association, Press Release, 12 January 2017). Σημειώνεται ὅτι τὸ σύνθημα κάτω ἀπὸ τὴν ἐπιγραφὴ τῆς ἐν λόγῳ ἑταιρείας εἶναι «Good without God» (Τὸ καλὸ χωρὶς Θεό).
.               Ἡ «Διεθνὴς Ἀνθρωπιστικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἕνωση» σύμφωνα μὲ τὴν Wikipedia, «εἶναι ἡ ὀργάνωση ὀμπρέλα τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο οὐμανιστικῶν, ἀθεϊστικῶν, ρασιοναλιστικῶν, κοσμικῶν, σκεπτικιστῶν, καὶ ἠθικιστικὴς κουλτούρας ὀργανώσεων». Ἱδρύθηκε τὸ 1952 καὶ ἔχει ἕδρα τὸ Ἄμστερνταμ. Φέτος τὸ παγκόσμιο συνέδριό της θὰ διεξαχθεῖ στὸ Σάο Πάολο τῆς Βραζιλίας. Κοινὸς παρονομαστής τους ἡ ἀθεΐα, τὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστιανισμό, ἡ προώθηση τοῦ ὁμοφυλοφιλικοῦ τρόπου ζωῆς, καθὼς καὶ ἡ ὑπονόμευση τῆς οἰκογένειας, ὡς φυσικοῦ θεσμοῦ. Ὅπου ἐπικρατοῦν οἱ ἀρχὲς τῶν ἀθεϊστικῶν ὀργανώσεων ἐπιβάλλονται δρακόντειοι νόμοι σὲ βάρος ὅσων ἐκφράζουν τὴν, γιὰ λόγους συνειδήσεως, διαφωνία τους.
.               Μία ἀκόμη ἀπόδειξά της, ἐν ὀνόματι τῆς ἐξέλιξης, σὲ βάρος τῆς παραδοσιακῆς ἠθικῆς συνεργασίας Ἀριστερῶν καὶ Φιλελευθέρων εἶναι τὸ ψήφισμα ποὺ ἔγινε ἀποδεκτὸ στὸ Εὐρωπαϊκὸ Κοινοβούλιο στὶς 4 Φεβρουαρίου τοῦ 2014. Αὐτὸ προτείνει οὐσιαστικὰ τὴν προώθηση τῶν ἀρχῶν τῶν ὁμοφυλοφίλων στὴν Εὐρώπη καὶ εἰδικότερα στὴν ἐκπαίδευση τῶν νέων. Ὑπερψηφίστηκε ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ καὶ ἀπὸ τοὺς Φιλελευθέρους. Ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες Εὐρωβουλευτὲς τὸ ψήφισαν ἐκεῖνοι τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, τοῦ ΠΑΣΟΚ καὶ ἀρκετοί τῆς Νέας Δημοκρατίας. Πρόσφατα στὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο τὰ μέτρα γιὰ τὸ συμβόλαιο συμβίωσης ὁμοφυλοφίλων ψηφίστηκαν ἀπὸ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, τὸ ΠΟΤΑΜΙ, τὸ ΠΑΣΟΚ, ἀλλὰ καὶ φιλελεύθερους βουλευτὲς τῆς Νέας Δημοκρατίας… Ἡ κατάργηση τῆς προαιρετικῆς ἀναγραφῆς τοῦ θρησκεύματος ἀπὸ τὶς ταυτότητες ἔγινε μὲ ἀγαστὴ συνεργασία τῶν φιλελευθέρων τοῦ κ. Μάνου μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ καὶ τὴν Ἀριστερά. Τὸ πρόσφατα δημοσιευθὲν σχέδιο Συντάγματος, ποὺ συντάχθηκε μὲ τὴν πρωτοβουλία καὶ τὴν ἐνεργὸ συμμετοχὴ τοῦ φιλελεύθερου κ. Στ. Μάνου καὶ τὴ συμμετοχὴ ἀριστερῶν ἐπιστημόνων, προσβάλλει τὴν Ἱστορία καὶ τὴν Παράδοση αὐτοῦ του τόπου. Προτείνεται ἡ κατάργηση ὅσων ἄρθρων ἀφοροῦν στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὸ προοίμιο ἡ ἐπίκληση τῆς Ἁγίας Τριάδας, ν κα μ τν πίστη πρς Ατν λευθερώθηκαν ο λληνες, γι ν μπορον σήμερα ν ζητον κ. Μάνος κα μάδα του τ ξερίζωμά Της. Τς εγνωμοσύνης προηγεται θεΐα κα τς παράδοσης ξέλιξη…
.             Ὅπως διαμορφώθηκαν ο Θεωρίες τς ξέλιξης κα τς καταγωγς τν εδν το Δαρβίνου, πηγαίνουν μαζ μ τν λισμ κα τν δονισμ καί, ς θροισμα, ποτελον τ βάση τς δεολογίας τς θεΐας κα το πολέμου κατ το Χριστιανισμο. Ὁ Εὐγένιος Ἰονέσκο ἔχει γράψει στὸν πρόλογο τοῦ θεατρικοῦ του ἔργου «Ὁ Ρινόκερος» κάτι ποὺ ταιριάζει στὴν ἐκστρατεία τῶν ἀθέων: «Ὁ Ρινόκερος εἶναι ἀναμφισβήτητα ἔργο ἀντιφασιστικό. Κυρίως ὅμως, εἶναι ἕνα ἔργο ποὺ ἀντιτίθεται σὲ κάθε μαζικὴ ὑστερία, σὲ κάθε ἐπιδημία, ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὴν καλύπτρα τῆς λογικῆς καὶ τῶν ἰδεῶν, ἀλλὰ ποὺ δὲν παύει νὰ εἶναι κοινωνικὴ ἀρρώστια, τῆς ὁποίας οἱ ἰδεολογίες εἶναι στὴν πραγματικότητα τὸ ἄλλοθι». (Εὐγ. Ἰονέσκο «Ὁ Ρινόκερος», Ἔκδ. «Δωδώνη», Ἀθήνα, 1992, σελ. 14).
.               Γιὰ τὴν ἀμηχανία τῆς Ἀριστερᾶς ἔναντι τοῦ Δαρβινισμοῦ γράφουν τὰ ἀκόλουθα οἱ Νίκος Μπελογιάννης καὶ Ἀγγελικὴ Κώττη: « Ὁ δαρβινισμὸς ἀντιμετωπίζεται (ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ) ἀλλοῦ σὰν ἰδεαλιστικός, ἀλλοῦ σὰν μηχανιστικός, ἀλλοῦ ὅτι εἶναι ἐπηρεασμένος ἀπόλυτα ἀπὸ τοὺς νόμους τῆς καπιταλιστικῆς ζούγκλας, ἐνῶ ἡ ἐπίκληση τοῦ διαλεκτικοῦ ὑλισμοῦ γίνεται συνεχῶς γιὰ νὰ στηριχτεῖ ὅ, τι δὲ μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἀλλιῶς». (Νίκου Μπελογιάννη – Ἀγγελικῆς Κώττη «Σταλινισμὸς – Ἡ τέταρτη μονοθεϊστικὴ θρησκεία, Ἔκδ. Ἄγρα, Ἀθήνα 2012, σελ. 117). ριστερο κα φιλελεύθεροι συμπλέουν στν πρακτικ θεΐα κα στν ξόντωση το Χριστιανισμο, ἀλλὰ δὲν συμφωνοῦν στὶς προϋποθέσεις γιὰ αὐτήν. Κατὰ τοὺς μαρξιστὲς ἡ ἐξελικτικὴ θεωρία εἶναι ἕνας τρόπος ἔκφρασης τοῦ ἱστορικοῦ ὑλισμοῦ, ὅπως τὸν ἐξέφρασαν οἱ Μὰρξ καὶ Ἔνγκελς. Βεβαίως θέλουν νὰ ἀγνοοῦν ὅτι ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος ἀρνήθηκε νὰ δεχθεῖ νὰ τοῦ ἀφιερωθεῖ τὸ «Κεφάλαιο» ἀπὸ τὸν Μάρξ…(Βλ. σχ. Rocco Pezzimenti “Politica e Religione”, Citta Nuova, Roma, 2004, p. 239).
.               Πάντως οἱ ἄθεοι, μαρξιστὲς καὶ φιλελεύθεροι, πολεμοῦν ἄγρια τὸν χριστιανικὸ πολιτισμό, γιατί ἔτσι, ὅπως ὑποστηρίζουν, «ὁ ἄνθρωπος θὰ βρεῖ τὴν ἐλευθερία του». Εἶναι αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο σὲ τοῖχο τοῦ ΕΜΠ, ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Τοσίτσα, στὴν Ἀθήνα: «Καταστροφὴ τοῦ (χριστιανικοῦ) πολιτισμοῦ, ἐλευθερία στὴ Γῆ»… Ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης καὶ ἡ ἐκμετάλλευση τῶν τεχνολογικῶν ἐπιτευγμάτων τους βοηθοῦν νὰ ἀφαιρέσουν τὴν ἱστορικὴ συνείδηση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὁπότε ἔτσι θὰ γίνει εὐκολότερη ἡ ἐπιβολὴ τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἰδεολογίας τους. Γράφει ὁ Κώστας Παπαϊωάννου: «Ὁ μοντέρνος (καὶ κύρια μαρξιστικὸς) ὁλοκληρωτισμὸς κατάλαβε ὅτι μέσα σὲ μία κοινωνία ὅπου ἡ κύρια λειτουργία τῆς ἱστορικῆς συνείδησης εἶναι νὰ κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ βλέπουν μὲ νηφάλια μάτια τὴ θέση τους μέσα στὸν κόσμο καὶ τὶς ἀναμεταξύ τους σχέσεις, μόνος τρόπος γι ν ξασφαλιστε λοκληρωτικς ξανδραποδισμς το νθρώπου εναι ν ξεριζωθε μέσα π τν ψυχή του στορικ συνείδηση κα ν σκεπαστον λες ο σχέσεις τν νθρώπων ναμεταξύ τους π τν μίχλη τς προπαγανδιστικς πάτης, ἔτσι ποὺ τὰ ἴδια τὰ γεγονότα νὰ χάσουν τὴν ἱστορικότητά τους καὶ νὰ μεταμορφωθοῦν σὲ ἁπλὲς ἀλληγορίες αὐτῆς τῆς μυθικῆς γιγαντομαχίας ἀνάμεσα στὸν “προοδευτικὸ διαφωτισμὸ” καὶ στὸν “ἀντιδραστικὸ σκοταδισμό”». (Κώστα Παπαϊωάννου « Ἡ κρίση τοῦ μαρξισμοῦ», Περ/κὸ «Ἐποπτεία», τεῦχος 64, Ἰανουάριος 1982, σελ. 32). Ατ τ ξερίζωμα τς στορικς συνείδησης πιδιώκεται π τν κ. Μάνο, μ τν πρόταση το δίου κα τς μάδας του γι νέο Σύνταγμα, αὐτὸ ἐπιδιώκεται ἀπὸ τὸ ΚΚΕ καὶ τὴν Ἀριστερὰ μὲ τὴν ἐπιλεκτικὴ μνήμη στὰ γεγονότα καὶ τὴ δογματικὴ ἰδεολογία τους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-10

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-8 «Ἀπώτερος κύριος πρὸς ἐξόντωση στόχος, ἐκ μέρους τῶν ἐξελικτικῶν τοῦ 21ου αἰώνα – μαρξιστῶν, φιλελεύθερων καὶ λοιπῶν –, εἶναι ὁ χριστιανισμός, ὡς θρησκεία καὶ ὡς πολιτισμός». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[8]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Ζ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

     ΜΕΡΟΣ Ε´
Ὁ Δαρβινισμὸς στὸν 21ο αἰώνα

.             Στὸν 21ο αἰώνα ἐντείνεται ἡ ἐκστρατεία τῶν ὑλιστῶν καὶ τῶν ἀθέων ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ, μὲ ἐργαλεῖο τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Ἡ ἐκμετάλλευση τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ξεκίνησε ἀμέσως μετὰ τὴν δημοσιοποίησή της. Ὁ Χάξλεϊ καὶ κυρίως ὁ Χέρμπερτ Σπένσερ (1820-1903), ἄθεος Βρετανὸς φιλόσοφος, μαζὶ μὲ τὸν ἐπίσης ἄθεο γνωστὸ φυσικὸ ἐπιστήμονα Τζὸν Τίνταλ (1820-1893) χρησιμοποίησαν τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου καὶ τὴν ἐπεξέτειναν στὸν κοινωνικό, ἰδεολογικό, πολιτικό, ἀκόμη καὶ στὸν μεταφυσικὸ χῶρο. Δημιούργησαν ἔτσι μία νέα ἰδεολογία, μία νέα θρησκεία καλύτερα, ποὺ ὀνομάστηκε Δαρβινισμός. Ὁ Emanuele Severino (1929- ), καθηγητὴς τῆς θεωρητικῆς φιλοσοφίας στὸ Πανεπιστήμιο τῆς Βενετίας) γράφει σχετικά: «Ὁ Σπένσερ (1820-1903) ἐπεξέτεινε τὴν ἔννοια τῆς “ἐξέλιξης” ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ πραγματικότητα στὴ φυσικὴ πραγματικότητα καὶ σὲ κάθε ἄλλη ὄψη τοῦ κόσμου. Ἀκολουθώντας τὴ σκέψη τῆς ἔρευνας τοῦ Δαρβίνου (1809-1882), ὁ Σπένσερ ὑποστήριξε ὅτι ἡ ἔρευνα αὐτὴ τῆς «ἐξέλιξης» εἶναι ὁ θεμελιώδης νόμος ὅλων τῶν φαινομένων». (Severino Emanuele “Antologia filosofica”, Biblioteca Universale Rizzoli, 3za Edizione, Milano, 1997, p. 364).
.             Μετὰ τὴν ἔκδοση καὶ τοῦ βιβλίου «Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου», τὸ 1871, καὶ τὴν ὑπόθεση τοῦ Δαρβίνου ὅτι πίθηκοι καὶ ἄνθρωποι ἐντάσσονται στὸ ἴδιο γενεαλογικὸ δένδρο, οἱ ἄθεοι ἐπιστήμονες θεώρησαν ὅτι πλέον ἡ ἐπιστήμη θριάμβευσε ἐπὶ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Ἀγγλο – Ἀμερικανὸς διανοούμενος Γκέραλντ Χὲρντ (1889-1971) ἔγραψε χαρακτηριστικά: «Ὁ Νεύτωνας ἐξόρισε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴ φύση, ὁ Δαρβίνος Τὸν ἐξόρισε ἀπὸ τὴ ζωὴ καὶ ὁ Φρόιντ Τὸν ἔδιωξε ἀπὸ τὸ τελευταῖο ὀχυρό Του, τὴν ψυχή». (Jacques Barzun “Darwin, Marx, Wagner: Critique of a heritage”, The University of Chicago Press, Chicago and London, 2nd Edition 1981, p. 87).
.             Ὁ Δαρβινισμός, κατ’ ἄλλους Νεοδαρβινισμός, τοῦ 21ου αἰώνα, δὲν εἶναι ἡ συνέχεια τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Διαφωτισμοῦ. Ὁ ἀγνωστικιστὴς Ἰταλὸς καθηγητὴς τῆς φιλοσοφίας καὶ τῆς σημειωτικῆς καὶ γνωστὸς συγγραφέας Οὐμπέρτο Ἔκο γράφει: «Ὁ Διαφωτισμὸς τοῦ Μπάϊλ καὶ τοῦ Βολταίρου, τοῦ Ρουσῶ καὶ τοῦ Κάντ, τοῦ Νεύτωνα καὶ τοῦ Λαπλάς, ἔστω μὲ ὕφος κριτικῆς καὶ σκεπτικισμοῦ, εἶναι χριστιανικὸς καὶ ἂν ἀκόμη δὲν πιστεύει σὲ ἕναν προσωπικὸ Θεό, εἶναι σὲ ἕναν ὑπέρτατο βαθμὸ ἀποδεδειγμένος καὶ δεδηλωμένος θεϊστικός… Ἐκεῖνος ὁ χριστιανισμός, ὁ διεφθαρμένος ὄχι μόνο ἀπὸ τὴ Ρώμη ἢ ἀπὸ τὸ Παρίσι τῶν παπιστῶν, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀνεκτικὴ Γενεύη τοῦ Καλβίνου, εἶναι ἡ πραγματικὴ αἰτία τοῦ ἀθεϊσμοῦ… Λιγότερο στὸν Βολταῖρο καὶ περισσότερο στὸν Κὰντ ὁ λαϊκισμὸς παρουσιάζει τὰ ἀποτυπώματα τοῦ χριστιανικοῦ Διαφωτισμοῦ ποὺ ἀπορροφᾶ καὶ πάλι, μὲ κόπο, τὸ ὑπολανθάνον σχίσμα, ποὺ ὑπάρχει στὸν ἄνθρωπο τῆς Δύσης. Ἀλλὰ δὲν ἦταν τέτοιος ὁ λαϊκισμὸς τοῦ Μὰρξ ἢ τοῦ Νίτσε ἢ τοῦ Φρόϊντ, ποὺ ὑπῆρξαν πρὶν καὶ μετὰ τὶς μεγάλες ἐπαναστάσεις τῆς ἐπιστήμης, τῆς οἰκονομίας, τῶν λαῶν. Μὲ αὐτοὺς καὶ ὄχι μόνο μὲ αὐτούς, ὁ λαϊκισμὸς βγαίνει ἀπὸ τὴ διάσταση τοῦ χριστιανικοῦ Διαφωτισμοῦ…
.           Ἀπὸ τότε καὶ μετὰ – ἔλεγαν οἱ μεγαλύτεροί μας ὅταν ἤμασταν παιδιά–, ὁ κόσμος δὲν εἶναι πιὰ ἴδιος. Μετὰ ἀπὸ τότε; Μετὰ ἀπὸ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση; Μετὰ τὸν τηλέγραφο; Μετὰ τὸν Μάρξ; Μετὰ τὸν Δαρβίνο; Μετὰ τὸν Νίτσε; Μετὰ τὸν Φρόϊντ καὶ τὸν Ἀϊνστάϊν, μετὰ τὸν κομμουνισμὸ καὶ τὸν ναζισμό; Μετὰ τὰ πυρηνικὰ καὶ τὸν κόσμο μοιρασμένο στὰ δύο; Τέλος πάντων, μετὰ ἀπὸ τὸν μοντερνισμὸ ὅπως τὸν γνωρίσαμε στοὺς δύο τελευταίους αἰῶνες τῆς χιλιετίας; Ἤ, μετὰ ἀπὸ αὐτόν, τὸ μεταμοντερνισμό, ποὺ φτάνει τελευταῖος καὶ μᾶς ἑλκύει καὶ μᾶς ξεπερνάει καὶ ἐνῶ ἀναζητοῦμε μίαν ὀντότητα πιὸ βαθιά, στὸ μέγεθος τῆς ἀνάγκης τῆς ὀντότητας τοῦ κόσμου, πολλαπλασιάζει τὶς ἀναλύσεις καὶ τὰ ἠθικὰ διδάγματα, τὰ καταχωρίζει καὶ τὰ ἐκθέτει σὲ ἕνα ἠθικὸ σοῦπερ μάρκετ τῆς ἀρετῆς τῶν θρησκειῶν, μὲ ἐσωτερισμούς, στρατοὺς σωτηρίας, ψυχοθεραπεῖες καὶ ψυχοφάρμακα». (Οὐμπέρτο Ἔκο «Τί πιστεύει αὐτὸς ποὺ δὲν πιστεύει;», Ἔκδ. «Ἑλληνικὰ Γράμματα», Ε´ Ἔκδοση, Ἀθήνα, 1998, σελ. 138-144).
.          Ἡ σημερινὴ ἀθεΐα ἐκπροσωπεῖται κυρίως ἀπὸ τὸν Ὀνφρὲ καὶ ὅσους ἔχουν τὶς ἴδιες ἀπόψεις μαζί του. Ὁ Ὀνφρὲ στὸ προαναφερθὲν βιβλίο του «Traite d’ atheologie» καταλήγει: «Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς ἀμπρακαταμπρακικὲς θεολογίες, προτιμῶ νὰ ἀναφέρομαι στὶς ἐναλλακτικὲς σκέψεις ἔναντι τῆς κυριαρχοῦσας φιλοσοφικῆς ἱστοριογραφίας: τῶν σκωπτῶν, τῶν ὑλιστῶν, τῶν ριζοσπαστῶν, τῶν κυνικῶν, τῶν ἡδονιστῶν, τῶν ἀθέων, τῶν φιλήδονων, τῶν ἡδυπαθῶν. Αὐτοὶ γνωρίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει παρὰ ἕνας κόσμος καὶ κάθε προώθηση ἑνὸς ἄλλου κόσμου μᾶς κάνει νὰ χάσουμε τὴν ἀπόλαυση καὶ τὸ ὄφελος τοῦ μόνου ποὺ ὑπάρχει. Ἁμάρτημα ἀληθινὰ θανάσιμο…». (ὅ.π. σελ. 262).
.             Σήμερα κυριαρχοῦν ἰδεολογικὰ ὁ νεοδαρβινισμὸς καὶ ἡ θεωρία τοῦ Σπένσερ. Σύμφωνα μὲ τὴ συγκεκριμένη ἰδεολογία, ἡ ἐξέλιξη ἰσχύει σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἑπομένως δὲν ὑπάρχουν σ’ αὐτὴν σταθερὲς Ἀρχές. Ἡ ἄποψη αὐτὴ εἶναι ἀποδεκτὴ καὶ προωθεῖται ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν μαρξιστῶν ἀριστερῶν, ἀπὸ μεγάλο μέρος τῶν νεοφιλελεύθερων δεξιῶν, ὀπαδῶν τοῦ Μίλτον Φρίντμαν καὶ ἀπὸ τοὺς ποικίλους ἄθεους, ὀπαδοὺς τοῦ τεκτονισμοῦ καὶ ἄλλους. Κοινὴ εἶναι ἡ ἐκ μέρους τους ἀπόρριψη τοῦ φυσικοῦ δικαίου καὶ τῶν ἀπὸ αἰώνων παραδεκτῶν ἀπὸ ὅλο τὸν χριστιανικὸ κόσμο ἀρχῶν τῆς Ἠθικῆς. πώτερος κύριος πρς ξόντωση στόχος, κ μέρους τν ξελικτικν τοῦ 21ου αώνα – μαρξιστν, φιλελεύθερων κα λοιπν –, εναι χριστιανισμός, ς θρησκεία κα ς πολιτισμός. Ἄμεσοι στόχοι τους ἡ περιθωριοποίηση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀλλαγὴ τῆς δομῆς καὶ τῆς οὐσίας τῆς οἰκογένειας, ἡ κατάργηση τῆς προστασίας τοῦ ἀδύναμου ἀνθρώπου, εἴτε εἶναι ἔμβρυο, εἴτε γέροντας, ἡ στροφὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴν πλημμύρα τῶν πληροφοριῶν, χωρὶς γνώση, χωρὶς ἐπίγνωση καὶ ἡ μετατροπή του σὲ ἕνα εἶδος ρομπότ. Ἐκεῖ ὁδηγεῖ ἡ τεχνολογικὴ ἐξέλιξη. Στὸν περιορισμένο χῶρο τῆς Γῆς, ποὺ θὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, οἱ δυνατότητές του, οἱ τοπικὲς καὶ οἱ χρονικές, ἔχουν σταθερὰ ὅρια. Σ’ αὐτὸν λοιπὸν τὸν φιλόξενο πλανήτη θὰ ἐξελίσσεται τεχνολογικὰ καί, μὲ βάση αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη, ὁ ἄνθρωπος θὰ καθορίσει τὸ μέλλον του. Ὅμως ἡ τεχνολογικὴ ἐξέλιξη δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν πολιτισμική. Στὴ δεύτερη μᾶλλον ὑπάρχει ὑποβάθμιση, τάση πρὸς ἐκβαρβάρωση…

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-9 «οἱ Θεωρίες τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν τοῦ Δαρβίνου πηγαίνουν μαζὶ μὲ τὸν ὑλισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμὸ καί, ὡς ἄθροισμα, ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς ἰδεολογίας τῆς ἀθεΐας καὶ τοῦ πολέμου κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ» (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[7]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος ϛ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.           Ὁ συνεργάτης τοῦ πανεπιστημίου τῆς Γενεύης Florian Cova σημειώνει ὅτι ὁρισμένοι σύγχρονοι φιλόσοφοι βλέπουν τὴ δυνατότητα νὰ βρεθεῖ κάποτε μία φυσικὴ καὶ ἐπιστημονικὴ βάση στὴν ἐξήγηση τῆς Ἠθικῆς. Ἄλλοι, ἀντιθέτως, βλέπουν στὴν προηγούμενη ἄποψη μίαν ἀκόμη αἰτία νὰ ἀπορριφθεῖ ἡ Ἠθικὴ ὡς μία πλάνη… Ὅπως ἰσχυρίζονται, ἂν ἡ κάποια ἠθικὴ ἐνέργεια ἐπελέγη γιὰ τὴν χρησιμότητά της, τότε οὐδεὶς λόγος ὑπάρχει νὰ θεωρεῖται ἀληθινή… Τὸ βέβαιο εἶναι, κατὰ τὸν Φλόριαν Κόβα, ὅτι «ἡ σχέση μεταξὺ τῆς Ἠθικῆς καὶ τῆς ἐπιστημονικῆς της προσέγγισης θὰ εἶναι, χωρὶς καμία ἀμφιβολία, στὸ κέντρο τῶν συζητήσεων κατὰ τὰ ἑπόμενα χρόνια». ( Ἄρθρο τοῦ Florian Cova στὸ περιοδικὸ “Le Point”, Decembre 2016 – Janvier 2017, “References – Le bien et le mal – Les textes fondamentaux”. p. 98). Ἀπὸ τὴ διαπίστωση τοῦ πανεπιστημιακοῦ, τοῦ εἰδικοῦ σὲ θέματα συναισθημάτων, διαπιστώνει κανεὶς πόσο δρόμο ἔχει ἡ ἐξέλιξη, γιὰ νὰ μπορέσει νὰ ἑρμηνεύσει ἀκόμη καὶ στοιχειώδεις πλευρὲς τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου…
.                  Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας εἶναι γιὰ μὲν τοὺς ἀγγλοσάξονες ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς καὶ γιὰ τοὺς γαλλόφωνους ὁ Μισὲλ Ὀνφρέ. Καὶ οἱ δύο στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Ὁ Ντόκινς (1941- ) εἶναι βρετανὸς ἠθολόγος, ἐξελικτικὸς βιολόγος καὶ στρατευμένος στὸν ἀθεϊσμό. Ἔχει γράψει δέκα τρία βιβλία ἐκλαϊκευμένης ἐπιστήμης, τὰ περισσότερα τῶν ὁποίων ἔχουν κυκλοφορηθεῖ καὶ στὰ ἑλληνικά. Σὲ συνέντευξη, ποὺ ἔδωσε στὸ ΒΗΜagazino (14 Μαρτίου 2010, σελ. 28-36) καὶ στὸν Μάκη Προβατά, στὸ σχόλιο τοῦ Ἕλληνα δημοσιογράφου ὅτι τὸν ἀποκαλοῦν «ροντβάιλερ τοῦ Δαρβίνου» ὁ Ἄγγλος ἐξελικτικὸς καὶ ἐπιθετικὸς ἀθεϊστὴς ἀπάντησε: «Ὑποθέτω ὅτι τὸ λένε ἐννοώντας ὅτι τὸ ροντβάϊλερ εἶναι ἐπιθετικὸ σκυλί. Κατ’ ἀρχὰς ἐγὼ δὲν εἶμαι καθόλου ἐπιθετικός, ἀλλὰ μπορῶ ἐπίσης νὰ πῶ ὅτι τὸ ροντβάϊλερ εἶναι ἕνα γλυκὸ ζῶο, ἂν τὸ γνωρίσεις καλά. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, πάντως, μὲ κολακεύει ὁποιοσδήποτε χαρακτηρισμὸς ἔχει νὰ κάνει μὲ τὸν Δαρβίνο».
.        Ὁ καθηγητὴς Ernst Mayr ἔγραψε γιὰ τὸν Ντόκινς: «Τὸ κωμικὸ πράγμα εἶναι πὼς ἐὰν στὴν Ἀγγλία ρωτήσεις ἕναν ἄνθρωπο στὸ δρόμο ποιὸς εἶναι ὁ μέγιστος ἐν ζωῇ Δαρβινιστὴς θὰ σοῦ ἀπαντήσει ὁ Ρίτσαρντ Ντόκινς. Καί, πράγματι, ὁ Ντόκινς ἔχει κάμει μίαν ἐξαιρετικὴ δουλειὰ νὰ ἐκλαϊκεύσει τὸν Δαρβινισμό. Ἀλλὰ ἡ βασικὴ θεωρία τοῦ Ντόκινς ἐπὶ τοῦ γονιδίου, πὼς ἀποτελεῖ τὸ ἀντικείμενο τῆς ἐξέλιξης, εἶναι καθ’ ὁλοκληρίαν ἀντὶ – Δαρβινικό. Ἑπομένως ἐγὼ δὲν θὰ τὸν ἀποκαλοῦσα τὸν μέγιστο Δαρβινιστὴ» (Ernst Mayr “What evolution is”, Edge 92, Editor Brockman John).
.              Ὁ Ντόκινς μιλάει καὶ γράφει μὲ μίσος κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶπε, μεταξὺ τῶν πολλῶν ἄλλων, στὴ συνέντευξη ποὺ προαναφέρθηκε, ὅτι «μπορεῖ νὰ ἀποδείξει ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κακὰ τοῦ κόσμου, συγκρίσιμο μὲ τὴν εὐλογιά, ἀλλὰ πιὸ δύσκολο στὴν ἐξάλειψή του». Καὶ γιὰ νὰ ὑποστηρίξει τὴν πίστη του στὴν ἀθεΐα λέγει κάτι ἐντελῶς παράλογο: «Ἡ ἐπιστήμη ἀποδεικνύει τὰ πράγματα, θεμελιώνει τὶς θεωρίες της μὲ βεβαιότητα». Αὐτὸ μόνο ἕνας φανατικὸς καὶ ἀκατάρτιστος ὀπαδὸς τῆς ἀθεΐας θὰ μποροῦσε νὰ τὸ ἐκστομίσει… Ὁ χαρακτηρισμὸς καὶ τὸ μίσος τοῦ Ντόκινς ἀκολουθεῖ αὐτὸ τοῦ Νίτσε, ὅτι ὁ Θεὸς πέθανε καὶ τῶν Μὰρξ – Λένιν, ὅτι ἡ θρησκεία εἶναι τὸ ὄπιο τοῦ λαοῦ.
.           Ἡ ἄποψη τοῦ Ἀμερικανοῦ παλαιοντολόγου καὶ ἐξελικτικοῦ βιολόγου Στέφεν Τζέι Γκοὺλντ (1941-2002) στὸ θέμα τῆς σχέσης τῆς θεωρίας τῆς ἐξέλιξης καὶ τῆς ὑπάρξεως Θεοῦ Δημιουργοῦ εἶναι διαφορετικὴ ἀπὸ αὐτὴ τοῦ Ντόκινς. Παρὰ τὸ ὅτι ὁ Γκοὺλντ ἦταν ἀγνωστικιστής, παραδεχόταν ὅτι ἡ ἐπιστήμη μπορεῖ νὰ ἐργαστεῖ μονάχα στὸ πλαίσιο φυσιοκρατικῶν ἐξηγήσεων. Ὅπως ἔγραψε, «δὲν μπορεῖ οὔτε νὰ ἐπιβεβαιώσει, οὔτε νὰ ἀπορρίψει τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ». (Σημ. Γιὰ τὶς ἀπόψεις τῶν Ντόκινς καὶ Γκοὺλντ δὲς βιβλίο Ἄλιστερ ΜακΓκραθ «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», Ἔκδ. «Οὐρανός», σελ. 135-157).
.              Ὁ Μισὲλ Ὀνφρὲ (1959 – ) Γάλλος ἀθεϊστής, ἠδονιστὴς καὶ ἐπικούρειος (Σημ. Ἔτσι τὸν περιγράφει τὸ βιογραφικό του), εἶναι τῶν ἰδίων ἀντιλήψεων καὶ ἴδιων δημαγωγικῶν νοοτροπιῶν μὲ αὐτῶν τοῦ Ντόκινς, ἀλλὰ κινεῖται περισσότερο πολιτικὰ καὶ κοινωνιολογικά. Τὸ περιοδικὸ «Le Point» στὸ φύλλο του τῆς 5ης Ἰανουαρίου 2017 ἔχει πρωτοσέλιδο τὸν Ὀνφρέ, προβάλλει τὸ νέο του βιβλίο «Decadence» (Παρακμὴ – Κατάπτωση), μὲ ὑπότιτλο «Τὸ βιβλίο σὸκ τοῦ Μισὲλ Ὀνφρὲ» καὶ στὸ κύριο ἄρθρο του, ποὺ ὑπογράφει ὁ Franz-Olivier Giesbert, σημειώνεται ὅτι ὁ Ὀνφρέ, «μισὸς δράκος καὶ μισὸς προφήτης, εἶναι σὲ διαδικασία νὰ καταστεῖ ἀπὸ μόνος του ὁ ἐθνικός μας (Σημ.: Τῶν Γάλλων) φιλόσοφος καὶ ἡ συλλογική μας συνείδηση»…
.            Ὁ Ὀνφρὲ ἀποτελεῖ ἕνα πρότυπο δημαγωγίας. Δὲν εἶναι τῶν θετικῶν ἐπιστημῶν, εἶναι φιλόσοφος. Δὲν ἀσχολεῖται τόσο μὲ τὸν Δαρβίνο, ὅσο μὲ τὸ νὰ ἐξαλείψει τὸν Πολιτισμὸ ποὺ δημιούργησε ὁ Χριστιανισμός. Χειμαρρώδης στὸ λόγο, γραπτὸ καὶ προφορικό, δὲν διστάζει νὰ ἐξαπολύει ἀνεύθυνους, ἀβασάνιστους καὶ συκοφαντικοὺς χαρακτηρισμοὺς σὲ ἱστορικὰ πρόσωπα καὶ νὰ τὰ βάζει μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα. Ὑβρίζει καὶ συκοφαντεῖ τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν Μέγα Κωνσταντῖνο καὶ γενικὰ τὸν Χριστιανισμό. Καταφέρεται ἐπίσης μὲ ἀπαξιωτικὸ τρόπο ἐναντίον τοῦ Μάρξ, τοῦ Λένιν, τοῦ κομμουνισμοῦ, τοῦ Σαρτρ, τοῦ συνδικαλισμοῦ… «Ζήτω ἐγὼ καὶ κανεὶς ἄλλος», θὰ μποροῦσε νὰ διακηρύξει…
.             Στὴ συνέντευξη, ποὺ ἔδωσε στὸ περιοδικὸ «Le Point», ὅπως καὶ στὸ πρόσφατο βιβλίο τοῦ «Παρακμή», ὁ Ὀνφρὲ «ἀναγγέλλει» – καὶ αὐτὸς – τὸν θάνατο τοῦ Χριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ. Ὁ δημοσιογράφος τὸν ἐρωτᾶ γιατί αὐτὸ τὸ μίσος πρὸς τὸν Χριστιανισμὸ καὶ ἐκεῖνος ἀπαντᾶ: «Ὁ ἀνατόμος δὲν ἐρεθίζεται ἀπὸ τὸ σῶμα ποὺ στηθοσκοπεῖ»… Ἐπίσης σημειώνει πὼς «τὸ ἰδανικό τοῦ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἀπάνθρωπο», ὅτι «ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ἐνέπνευσε τὸν Χίτλερ στὴν ἰδεολογία του καὶ ἑπομένως ἔχει εὐθύνη γιὰ τὸ Ὁλοκαύτωμα τῶν Ἑβραίων», ὅτι ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος «κατέστρεψε τὰ ἀγάλματα τῶν θεῶν καὶ ἐπέβαλε μὲ τὴ βία τὸν Χριστιανισμό», ὅτι τὸ χριστιανικὸ πανεπιστήμιο «σκότωσε» τὸ Σωκράτη… Γιὰ νὰ στηρίξει τὸν συκοφαντικὸ καὶ ὑβριστικὸ ἰσχυρισμό του ὅτι ὁ Χριστὸς ἐνέπνευσε τὸν Χίτλερ, ἀναφέρεται στὸ ὅτι ὁ αἱμοσταγὴς Γερμανὸς δικτάτορας ἔγραψε στὸ βιβλίο του «Ὁ Ἀγών μου» πὼς «ὁ χριστιανισμός, ποὺ θὰ ὑπερασπιστεῖ, εἶναι αὐτὸς τοῦ φραγγελίου, ποὺ πῆρε ὁ Χριστός, γιὰ νὰ διώξει τοὺς ἐμπόρους ἀπὸ τὸν Ναὸ τοῦ Σολομώντα…». Δηλαδὴ γιὰ νὰ κτυπήσει τὸν Χριστιανισμό, ὁ Ὀνφρὲ παίρνει στὰ σοβαρὰ τὰ λόγια τοῦ Χίτλερ καὶ ὄχι τὴ διδασκαλία καὶ τὰ ὅσα ἔπραξε ὁ Ἰησοῦς στὴ ζωή Του… Δὲν ἐξετάζει κὰν τὸ πνευματικὸ περιεχόμενο τῆς ἐνέργειάς Του στὸ Ναὸ τοῦ Σολομώντα, καθὼς καὶ τῶν «οὐαὶ» κατὰ τῶν φαρισαίων… (Michel Onfray “Traite d’ atheologie”, Ed. Grasset, Paris, 2005, p. 201).
.           Αὐτὰ ποὺ γράφει στὸ ἴδιο βιβλίο ὁ Ὀνφρὲ γιὰ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀνεύθυνα, ἐπιπόλαια, ὑβριστικὰ καὶ συκοφαντικά, εἶναι χυδαῖα. Ἀπὸ ὅλα ὅσα ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν στὶς Ἐπιστολές του περιορίζεται μόνο στὸ ὅτι εἶχε «σκόλοπα στὴ σάρκα του» καὶ ἀφοῦ ἀναφέρει μία σελίδα ἀσθένειες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες μπορεῖ νὰ ἔπασχε, ρίχνει τὸ δηλητήριό του, ὅτι πιθανὸν νὰ ἔπασχε ἀπὸ σεξουαλικὰ προβλήματα… (Βλ. ἀνωτ. σελ. 166-169). Φυσικὰ ἡ ἀναφορά του εἶναι μόνο γιὰ νὰ προκαλέσει καὶ νὰ ἐντυπωσιάσει. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπίπεδο ἤθους τοῦ διεκδικοῦντος νὰ ἀποτελεῖ τὴ συνείδηση τῆς σύγχρονης Γαλλίας…
.           Ἡ καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου ἀποτελεῖ πάντα πεδίο ἔρευνας γιὰ τοὺς ἐπιστήμονες τῆς ἐποχῆς μας. Πρόσφατο ἄρθρο τοῦ Jon Moallem, ποὺ γράφτηκε στοὺς  New York Times καὶ ἀναδημοσιεύθηκε στὴν «Καθημερινή» τῆς 13ης Ἰανουαρίου 2017 (σελ. 9), δείχνει τὶς δυσκολίες ποὺ ὑπάρχουν στὸ νὰ προσδιοριστεῖ ὁ ἐνδιάμεσος κρίκος μεταξὺ ἀνθρώπου καὶ πιθήκου. Γράφοντας τὴν ὑπόθεση, ὅτι ὁ ἄνθρωπος τοῦ Νεάτερνταλ εἶχε κοινὸ πρόγονο μὲ τὸν homo sapiens σημειώνει: «Προφανῶς εἴχαμε ἕναν κοινὸ πρόγονο, σὲ κάποιο σημεῖο μέσα στὸν χρόνο, πρὶν ἀπὸ 500.000 ἕως 750.000 χρόνια….Ἐμεῖς ἐξελιχθήκαμε στὴν Ἀφρική, ἐνῶ οἱ Νεάτερνταλ στὴν Εὐρώπη καὶ στὴν Ἀσία ἐπὶ 300.000 χρόνια. Ἢ ἴσως καὶ μέχρι 60.000 χρόνια. Ἡ ἀπάντηση, βέβαια σὲ αὐτὸ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸν ποιὸν θὰ ρωτήσεις, καθὼς ἡ μελέτη τῆς καταγωγῆς τοῦ ἀνθρώπου χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐντονότατες διαφωνίες καὶ ἡ πιὸ ἁπλὴ ἐρώτηση μπορεῖ νὰ τύχει πολλαπλῶν ἀπαντήσεων». Ἂν μὲ τὶς πιὸ ἐξελιγμένες σήμερα μορφὲς τῆς Ἐπιστήμης ὑπάρχουν κολοσσιαῖες διαφορὲς στοὺς ὑπολογισμούς, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσες ἀτέλειες ἔχουν οἱ ὑποθέσεις τῶν προηγουμένων δεκαετιῶν γιὰ τὴν ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου…
.             Ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἁπλοϊκὲς ἕως γραφικὲς ἀπόψεις πάνω στὴν ἐξέλιξη. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι τοῦ ἄθεου Γάλλου στοχαστῆ Ρεζὶς Ντεμπρέ, ὅτι «ἡ τρίτη γενιὰ χιμπατζήδων εἶναι καὶ παραμένει ἕνα θρησκευόμενο θηλαστικό». (Ρεζὶς Ντεμπρὲ «Ὁ Θεός», Ἔκδ. «Κέδρος», Ἀθήνα, 2001, σελ. 41). Ἐπίσης ἡ «ἀνακάλυψη» τῆς συμπαθέστατης κυρίας Τζέϊν Γκοῦντολ, ποὺ μετὰ ἀπὸ μεγάλη ἔρευνα διαπίστωσε ὅτι χιμπαντζῆδες ἔκοβαν κλαράκια ἀπὸ τὰ δένδρα, ἀπομάκρυναν τὰ φύλλα τους καὶ τὰ ἔβαζαν στὴν εἴσοδο τῆς φωλιᾶς τῶν τερμιτῶν… Ὅταν οἱ τερμίτες ἀνέβαιναν πάνω στὰ κλαράκια, τὰ ἀπέσυραν ἀπὸ τὴ φωλιὰ καὶ ἔτρωγαν τὸ μεζεδάκι τους… Αὐτὸ ἔπεισε τὴν κυρία Γκοῦντολ ὅτι οἱ χιμπαντζῆδες εἶναι ἱκανοὶ νὰ δημιουργοῦν ἐργαλεῖα!… (Βλ. σχ. «Τὸ ΒΗΜΑ science» τῆς 8ης Ἰανουαρίου 2017, σελ. 1,4-5). Μὲ τὴν ἴδια λογικὴ θὰ μποροῦσε ἡ κυρία Γκοῦντολ νὰ θεωρήσει ἱκανὰ νὰ φτιάχνουν κατασκευὲς χρησιμοποιώντας τέτοιου εἴδους «ἐργαλεῖα», ὅπως τῶν χιμπαντζήδων, καὶ πολλὰ ἄλλα ζῶα, ὅπως εἶναι ὁ σκίουρος, τὸ χελιδόνι, ἀκόμη καὶ τὸ μυρμήγκι…
.           Στὴ διάθεση τῆς ἄθεης ἰντελιγκέντσιας νὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὴν θεωρία τῆς ἐξέλιξης γιὰ νὰ προωθήσει τὶς ἰδέες της δίνει ἀπάντηση ὁ Βιτγκενστάϊν, μέσῳ τοῦ Ζήσιμου Λορεντζάτου: «Κανένας δὲν λέει πὼς ἡ ἐξέλιξη πηγαίνει στὸ καλύτερο. Καὶ πρῶτα πρῶτα ἡ ἴδια ἡ ἐξέλιξη, ποὺ γεννάει ἐκτρώματα καὶ καταστρέφει τὰ ἔργα της. Αὐτὸ διόλου δὲν σημαίνει πὼς ἡ θεωρία τῆς ἐξέλιξης δὲν εἶναι σωστὴ (Δαρβίνος) καθὼς καὶ ἡ γενικευμένη θεωρία τῆς ἐξέλιξης (νεοδαρβινιστές). Νὰ θυμηθοῦμε ἐδῶ τὸν Wittgenstein (Σημ. γρ. Λούντβιχ Βιτγκενστάιν, 1889-1951, Αὐστριακὸς φιλόσοφος μὲ σημαντικὴ συνεισφορὰ στὸν τομέα τῆς ἀναλυτικῆς φιλοσοφίας καὶ λογικῆς), ποὺ διαχωρίζει – ἀπὸ τὴ μία μεριὰ τὴ φιλοσοφία καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες. “Ἡ θεωρία τοῦ Δαρβίνου δὲν ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ φιλοσοφία περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἔχει νὰ κάνει ὁποιαδήποτε ἄλλη ὑπόθεση τῆς φυσικῆς ἐπιστήμης” (Tractatus 4.1122)». (Ζήσ. Λορεντζάτου «Collectanea», σελ. 697).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Ὁ Δαρβίνος, ἡ ἐπιστήμη καὶ ὁ Χριστιανισμὸς

[6]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Mέρος Ε´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.         Μετὰ τὴ δημοσίευση τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ὑπῆρξαν ἔντονες ἀντιπαραθέσεις ἀπὸ ἐπιστήμονες στὸ περιεχόμενό της. Οἱ ἀρνητικοὶ πρὸς τὴν θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἐντόπιζαν τὴν κριτική τους κυρίως στὰ κενά, ποὺ βρῆκαν ὅτι εἶχε καὶ στὰ ἐρωτήματα ποὺ προκαλοῦσε. Οἱ ἐπιστήμονες ποὺ ὑποστήριξαν τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἰσχυρίστηκαν ὅτι μὲ αὐτὴν λύθηκε ὀρθολογικὰ ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν τῆς φύσης καὶ τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ F. A. Lange, καθηγητὴς τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Μάρμπουργκ, ἔγραψε σχετικά: «Ἡ θεωρία γιὰ τὴν καταγωγὴ τῶν εἰδῶν κάνει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀνατρέξουν σὲ ἕνα παρελθὸν ποὺ ἀποκτᾶ ἕνα μυστηριῶδες χρῶμα, κατὰ τὸ ὅτι στὶς διηγήσεις μύθων δὲν ἀντιπαραθέτει παρὰ πολλὲς δυνατότητες, ἀπὸ τὶς ὁποῖες οἱ περισσότερες περιορίζουν σὲ ἀκραῖο βαθμὸ τὴν ἀξιοπιστία κάθε μίας ἀπὸ αὐτές». (F.-A. Lange, “Histoire du materialisme”, Librairie Schleicher Freres, Paris, 1911, B´ Tome, p. 265). Τὰ ἐπιστημονικὰ κενὰ στὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ἦσαν τόσα, ποὺ θεώρησαν ὅτι θὰ καταπέσει καὶ θὰ τεθεῖ στὸ περιθώριο τῆς ἐπιστήμης. Ἐνδεικτικὰ ὁ Hans Driesch (1867-1941), Γερμανὸς καθηγητὴς βιολογίας καὶ φιλόσοφος, τὸ 1902 διακήρυξε: «Διὰ τοὺς φωτισμένους ἀνθρώπους ὁ Δαρβινισμὸς ἔχει πεθάνει!» (Βλ.σχ. Παν. Τρεμπέλα «Ἀπολογητικαὶ Μελέται, τόμ. Β΄ σελ. 324).
.           Τὴν ἴδια πάντως ἐποχὴ ὁ ἀμερικανὸς ἀγνωστικιστὴς καὶ ἐχθρὸς τοῦ Χριστιανισμοῦ Ρόμπερτ Γκρὶν Ἴνγκερσολ (1833-1899) στὸ ἔργο του «Ὀρθοδοξία» (Σημ. Χρησιμοποίησε τὸν ἑλληνικὸ ὄρο, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι αὐτὸς ἐκφράζει τὴν «ὀρθὴ δόξα», δηλαδὴ τὴν ὀρθὴ ἄποψη…) ὑποστήριξε πὼς ὁ Δαρβίνος, μὲ τὴ θεωρία του, «κατέστρεψε τὴν ἀξιοπιστία τοῦ Χριστιανισμοῦ» καὶ προέβλεψε ὅτι «εἶναι πλέον ὑπόθεση χρόνου νὰ παραμεριστεῖ ἐντελῶς ὁ Χριστιανισμός, καθὼς ἕνας ἐξελισσόμενος ἐπιστημονικὸς πολιτισμὸς θὰ τὸν θεωροῦσε ὡς μία δεισιδαιμονία ἀδαῶν». (Alister McGrath «Τὸ λυκόφως τοῦ ἀθεϊσμοῦ», ἐκδ. «Οὐρανός», Ἀθήνα, 2008, σελ. 141).
.           Ὁ μαθηματικός, φιλόσοφος, καὶ συγγραφέας Ἀλεξάντρ Κοϋρὲ (1892-1964), καθηγητὴς σὲ διάφορα Πανεπιστήμια καὶ στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Χάρβαρντ, διαφώνησε μὲ τοὺς ἄθεους συναδέλφους ὡς πρὸς τὸ ὅτι οἱ Νόμοι τοῦ Νεύτωνα «ἐξόρισαν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴ φύση». Ἔγραψε: «Δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς ὅτι, τόσο γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Νεύτωνα ὅσο καὶ γιὰ ὅλους τοὺς νευτωνιστές, μὲ ἐξαίρεση τὸν Λαπλάς, ἡ νευτώνεια ἐπιστήμη προϋπέθετε μία λογικὴ πίστη στὸν Θεὸ» (H. Metzger “Attraction Universelle” & John H. Randall: The Making of the Modern Mind, Boston, 1940 καὶ Ἀλεξάντρ Κοϋρὲ «Δυτικὸς Πολιτισμὸς – Ἡ ἄνθιση τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνικῆς», ἐκδ. «Ὕψιλον», Ἀθήνα, 1991, σελ. 62. Ἡ ὑπογράμμιση τοῦ γράφ.).
.           Μίαν ἄλλη ἄποψη δίδει ὁ Ἀλβέρτος Ἀϊνστάϊν (1879-1955), Νόμπελ Φυσικῆς 1921, γιὰ τὴ σχέση τῆς ἐπιστήμης μὲ τὴ θρησκεία καὶ σημειώνει ὅτι οἱ ἀκραῖες θέσεις τῆς μίας καὶ τῆς ἄλλης πλευρᾶς ὁδηγοῦν σὲ σύγκρουση: «Δημιουργεῖται σύγκρουση ὅταν μία θρησκευτικὴ κοινότητα ἐπιμένει στὴν ἀπόλυτη ἀλήθεια ὅλων τῶν γεγονότων ποὺ ἀναφέρονται στὴ Βίβλο. Αὐτὸ σημαίνει ἐπέμβαση τῆς θρησκείας στὴ σφαίρα τῆς ἐπιστήμης. Αὐτοῦ ἀνήκει ὁ ἀγώνας τῆς ἐκκλησίας ἐναντίον τῶν θεωριῶν τοῦ Γαλιλαίου καὶ τοῦ Δαρβίνου. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἀντιπρόσωποι τῶν ἐπιστημῶν προσπάθησαν συχνὰ νὰ φθάσουν σὲ βασικὲς κρίσεις, σχετικὰ μὲ τὶς ἀξίες καὶ τοὺς σκοποὺς μὲ βάση τὴν ἐπιστημονικὴ μέθοδο καὶ μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο βρέθηκαν ἀντιμέτωποι μὲ τὴ θρησκεία. Ὅλες αὐτὲς οἱ διαμάχες προκλήθηκαν ἀπὸ μοιραῖες πλάνες….Ἡ Ἐπιστήμη χωρὶς θρησκεία εἶναι χωλή, ἡ θρησκεία χωρὶς ἐπιστήμη εἶναι τυφλή». (Α. Ἀϊνστάϊν «Ὁ σημερινὸς κόσμος», Ἔκδ. ΜΑΡΗ, Ἀθήνα, 1951, σελ. 19-20).
.             Γιὰ τὴν σὲ ἀναφορὰ μὲ τὸν Θεὸ διαφορὰ τῶν Νόμων τοῦ Νεύτωνα μὲ τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου ὁ καθηγητὴς τοῦ Ἀνοικτοῦ Πανεπιστημίου τῆς Μεγ. Βρετανίας Robert G. Crawford (1927- ) γράφει: «Πρὶν ἀπὸ τὸν δέκατο ἔνατο αἰώνα ὑπῆρχε ὡς ἕναν βαθμὸ συμφωνία μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ θρησκείας. Ὁ Νεύτων ἦταν χριστιανὸς καὶ ὁ κλῆρος συμμετεῖχε στὴν ἐπιστήμη. Ὁ Θεὸς ἦταν ὁ μέγας σχεδιαστὴς ποὺ εἶχε δημιουργήσει τὸν κόσμο καὶ τοὺς ἀνθρώπους σύμφωνα μὲ ἕναν σκοπό. Βέβαια ὁ Γαλιλαῖος εἶχε φέρει μία ἀναστάτωση, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς πίστευε σταθερὰ στὴν ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς φύσης καὶ τὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἁγία Γραφή. Ὁ Δαρβίνος ἦταν αὐτὸς ποὺ “ἄνοιξε τὸν ἀσκὸ τοῦ Αἰόλου” μὲ τὴν ἐξελικτικὴ θεωρία του γιὰ τὴν προέλευση τῆς ζωῆς, τὴ θέση τοῦ ἀνθρώπου στὸν φυσικὸ κόσμο καὶ τὴ σχέση του μὲ τὸν Θεό… Ὁ Δαρβίνος σκόπευε νὰ γίνει κληρικός, ἀλλὰ εἶχε δεχτεῖ πρόθυμα μία πρόταση νὰ γυρίσει ὅλο τὸν κόσμο, γιὰ νὰ παρατηρήσει καὶ νὰ συλλέξει φυτά, πουλιά, ζῶα καὶ ἀπολιθώματα. Σ’ αὐτὸ τὸ στάδιο τῆς ζωῆς του ἦταν θρησκευόμενος, διάβαζε τὰ Εὐαγγέλια καὶ φιλοσοφοῦσε σὲ θρησκευτικὰ θέματα, προκαλώντας μάλιστα τὴ θυμηδία τοῦ πληρώματος τοῦ σκάφους. Ἀλλὰ βαθμιαία ἄρχισε νὰ ἐπικρίνει τὴ Βίβλο, φρονώντας ὅτι ἡ ἱστορία της ἦταν ψεύτικη καὶ ἡ εἰκόνα, ποὺ παρουσίαζε γιὰ τὸν Θεό, τυραννική… Ὁ Δαρβίνος μνημόνευε τὸν Θεὸ ὡς δημιουργὸ στὸ τέλος τῆς «Προέλευσης τῶν εἰδῶν» (1859), ἀλλὰ στὸ ἑπόμενο ἔργο του, τὴν «Καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου» (1871), ὁ Θεὸς ἐγκαταλείπεται ὁριστικά». (Ρόμπερτ Κρῶφορντ «Τί εἶναι θρησκεία», ἐκδ. Σαββάλα, Ἀθήνα, 2004, σελ. 173 κ.ε.).

Δ´ ΜΕΡΟΣ
Ὁ Δαρβινισμὸς καὶ ἡ ἐξέλιξη τῆς ἀντιπαράθεσης

.               Ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 20ού αἰώνα οἱ θεωρίες τοῦ Δαρβίνου βρίσκονται σὲ ἕνα νέο στάδιο ἀντιπαράθεσης μεταξὺ τῶν ἀθέων καὶ τῶν χριστιανῶν ἐπιστημόνων καὶ συγγραφέων. Αἰτία ἡ ἀνάπτυξη τῆς μοριακῆς βιολογίας, τῆς βιοχημείας καὶ τῶν ἄλλων ὅμορων σ’ αὐτὲς ἐπιστημῶν. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1960, ὅταν ἄρχισε νὰ ἀναπτύσσεται ἡ μοριακὴ βιολογία, γιὰ τοὺς παραδοσιακοὺς ἐξελικτικοὺς φάνηκε πὼς ἦταν μία ἀπειλὴ ἀπαξίωσης τῶν ὅσων εἶχε γράψει ὁ Δαρβίνος τὸν προηγούμενο αἰώνα.
.             Πράγματι τρεῖς ἐπιστήμονες, ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἐξελικτικούς του 20ου αἰώνα, οἱ Ernst Mayr (1904-2005), Theodosius Dobzhansky (1900-1975) καὶ George Gaylord Simpson (1902-1984) ἐξέφρασαν τὸν ἔντονο σκεπτικισμό τους ἀκόμη καὶ μὲ τὶς μοριακὲς προσεγγίσεις τῆς ἐξέλιξης, εἰδικὰ ὅταν ἔρχονταν σὲ σύνδεση μὲ τὴν φυσικὴ ἐπιλογή. Εἰδικότερα ὁ Mayr ἐξέφρασε τὴ διαφωνία του καὶ μὲ τὴν θεωρία τοῦ Δαρβίνου, ὅτι τὰ πάντα προέρχονται ἀπὸ ἕναν κοινὸ πρόγονο. Σημειώνεται ὅτι ὁ Mayr ἦταν Γερμανικῆς καταγωγῆς Ἀμερικανὸς καὶ ἄθεος, ὁ Dobzhansky Οὐκρανο – Ἀμερικανὸς γενετιστὴς καὶ βιολόγος, φίλος τοῦ φημισμένου παλαιοντολόγου ρωμαιοκαθολικοῦ κληρικοῦ Teilhard de Chardin καὶ πιστὸς Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς καὶ ὁ Simpson Ἀμερικανὸς παλαιοντολόγος, ποὺ ξεκίνησε ὡς πιστὸς Χριστιανὸς καὶ προοδευτικὰ ἔγινε ἀγνωστικιστής. Ἐπιπρόσθετα οἱ ἀνακαλύψεις τοῦ Ἀμερικανοῦ βιολόγου Carl Woese (1928-2012) στὸ RNA καὶ οἱ πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια πιστοποιηθέντες παράγοντες συμβιογένεσης καὶ ὁριζόντιας μεταφορᾶς γονιδίων, εἰσήγαγαν ἀκόμη μεγαλύτερη πολυπλοκότητα στὴν ἐξελικτικὴ θεωρία.
.           Ὁ Ἄγγλος βιοχημικὸς Rupert Sheldrake (1942- ) σὲ συνέντευξή του στὸ γαλλικὸ περιοδικὸ Le monde des Religions (No 63, Janvier – Fevrier 2014, p. 68-71) διαφωνεῖ μὲ τὸν ἄθεο βιολόγο Richard Dawkins, ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἕνα γιγαντιαῖο ρομπότ, δηλαδὴ μία ἄψυχη μηχανὴ καὶ προσθέτει: «Πιστεύω ὅτι ὁ ὑλισμὸς εἶναι ἕνας διανοητικὸς φραγμός, ὁ ὁποῖος ἐμποδίζει τοὺς ἀνθρώπους νὰ ζήσουν σὲ ἁρμονία μὲ τὴν φύση… Ἂν δὲν ἀρθεῖ αὐτὸς ὁ φραγμός, δὲν θὰ μπορέσουν νὰ ἀνακαλύψουν τὸν πλοῦτο τῆς θρησκευτικῆς τους παράδοσης».
.           Ἕνας ἄλλος σημαντικὸς μοριακὸς βιολόγος καὶ βιοχημικὸς εἶναι ὁ δρ. Denis Alexander (1945- ), ἐπικεφαλῆς τοῦ προγράμματος περὶ Ἀνοσολογίας στὸ Abraham Institute, διδάσκων στὸ St. Edmund’s College τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Καίμπριτζ καὶ ἐκδότης τοῦ περιοδικοῦ «Science and Christian Belief». Σὲ ἄρθρο του σημειώνει: «Δυστυχῶς πολλοὶ δοκίμασαν νὰ κουρσέψουν τὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης, γιὰ νὰ στηρίξουν κάθε εἴδους ἰδεολογία. Ἡ ἐξέλιξη χρησιμοποιήθηκε γιὰ νὰ στηρίξει τὸ ρατσισμό, τὸν κομμουνισμό, τὸν καπιταλισμὸ καὶ ἄλλες ἰδεολογίες – πολλὲς ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι ἀσύμβατες μεταξύ τους. Ἀλλὰ ἡ ἐξέλιξη εἶναι ἁπλῶς μία βιολογικὴ θεωρία, ἀρκετὰ ἀδύναμη γιὰ τόσο Ἡράκλειες ἰδεολογικὲς ἀπόψεις». (Τὸ ἄρθρο δημοσιεύθηκε στὸ διαδίκτυο μὲ τὸν τίτλο «Is Evolution atheistic?» (Εἶναι ἀθεϊστικὴ ἡ ἐξέλιξη;).
.           Ὁ Ἀμερικανὸς δρ. Henry Μ. Morris (1918-2006) ἀσχολήθηκε ἰδιαίτερα μὲ τὸ θέμα τῆς ἐξέλιξης καὶ ἦταν ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἑταιρείας Ἔρευνας τῆς Δημιουργίας. Σὲ ἄρθρο του ὑποστηρίζει: «Εἶναι γεγονὸς πὼς οἱ ἐξελικτικοὶ πιστεύουν στὴν ἐξέλιξη, ἐπειδὴ τὸ θέλουν. Εἶναι ἐπιθυμία τους μὲ κάθε κόστος νὰ ἑρμηνεύσουν τὴν καταγωγὴ τοῦ παντὸς χωρὶς τὸν Δημιουργό. ξελικτισμς” τσι στν πραγματικότητα εναι μία θεϊστικ θρησκεία. Ὁρισμένοι μπορεῖ νὰ προτιμοῦν νὰ τὸν ὀνομάζουν οὑμανισμὸ καὶ οἱ ἐξελικτικοί τῆς Νέας Ἐποχῆς μπορεῖ νὰ τὸν τοποθετοῦν στὸ πλαίσιο μίας μορφῆς πανθεϊσμοῦ, ἀλλὰ ὅλοι αὐτοὶ οἱ ὁρισμοὶ καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ πιστεύω εἶναι τὸ ἴδιο πράγμα. Εἴτε τὸν ὀνομάζουν ἀθεϊσμό, εἴτε οὑμανισμό, εἴτε πανθεϊσμό, ὁ σκοπός τους εἶναι νὰ ἐξαφανίσουν τὸν προσωπικὸ Θεὸ ἀπὸ κάθε ἐνεργητικὸ ρόλο στὴ δημιουργία τοῦ σύμπαντος καὶ ἀπὸ ὅλα τὰ συστατικά της, συμπεριλαμβανομένου τοῦ ἀνθρώπου. …Ἐφ᾽ὅσον μαζὶ ὁ νατουραλισμὸς καὶ ὁ οὑμανισμὸς ἀποκλείουν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν ἐπιστήμη ἢ ὁποιαδήποτε ἄλλη ἐνεργὸ λειτουργία στὴ δημιουργία καὶ στὴ διατήρηση τῆς ζωῆς καὶ τοῦ σύμπαντος γενικά, εἶναι πασιφανὲς ὅτι θέση τους δν εναι τίποτε λλο παρ θεϊσμς κα θεϊσμς εναι μία θρησκεία!». (Τὸ ἄρθρο στὸ διαδίκτυο μὲ τίτλο: «Evolution is religion – not science» (Ἡ ἐξέλιξη εἶναι θρησκεία-ὄχι ἐπιστήμη).
.       Ὁ καθηγητὴς ἀνθρωπολογίας τοῦ πανεπιστημίου τῆς Μπολόνια Fiorenzo Facchini (1929- ) στὸ βιβλίο του «Evoluzione. Cinque questioni nel dibattito attuale» (Ἐξέλιξη – Πέντε ἐρωτήματα στὴν ἐπίκαιρη συζήτηση) (Ediz. Book, Milano) σημειώνει ὅτι οἱ ἐξελικτικοὶ πρέπει νὰ εἶναι σὲ πολὺ δύσκολη θέση μὲ τὶς νέες ἀνακαλύψεις πάνω στὴν πολυπλοκότητα τοῦ DNA. Πιὸ συγκεκριμένα σημειώνει ὅτι «τὸ DNA σὲ ἕνα ἀνθρώπινο κύτταρο ἔχει συντεθεῖ ἀπὸ περίπου τρία δισεκατομμύρια νουκλεοτίδια» καὶ πρὸς σύγκριση αὐτοῦ τοῦ δεδομένου ὁ Ἰταλὸς καθηγητὴς σημειώνει ὅτι οἱ πληροφορίες τους εἶναι ὡς τὰ στοιχεῖα χίλιων τόμων μίας βιβλιοθήκης. (Βλ.σχ. «Il Sole 24 Ore» Domenica, 4 Novembre 2012, p. 27). Θέτει λοιπὸν ὁ κ. Φακίνι τὸ ἐρώτημα ἂν ὅλα αὐτὰ καὶ οἱ συνδυασμοὶ στὴν ὑπάρχουσα πολυπλοκότητά τους συνέβησαν τυχαία.
.           Στ μηχανιστικ ποψη τς νθρώπινης ζως ο ξελικτικο πρέπει ν παντήσουν πίσης στ πς ατ μπορε ν συνδυασθε μ νώτερα νθρώπινα συναισθήματα, ὅπως εἶναι ὁ ἀλτρουισμός, ὁ ἡρωισμός, ἡ αὐτοθυσία, ἡ ἀγάπη, ἡ ἀλληλεγγύη καὶ ἡ ἴδια ἡ Ἠθική. Ἂν ἰσχύει, κατ’ αὐτούς, ἡ χρησιμοθηρία καὶ ἡ μηχανιστικὴ λογική, πῶς μποροῦν νὰ ἐξηγηθοῦν συναισθήματα καὶ πράξεις, ποὺ συμβαίνουν ἀπὸ ἀνθρώπους ἀντίθετα πρὸς αὐτὴ τὴ χρησιμοθηρία καὶ αὐτὴ τὴν συμφεροντολογικὴ λογική;

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-7 ««Οἱ κύριοι ἐκπρόσωποι τῆς ἐπιθετικῆς καὶ δημαγωγικῆς ἀθεϊστικῆς προπαγάνδας Ντόκινς καὶ Ὀνφρέ στηρίζουν τὴν προπαγάνδα τους στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης. Μισοῦν τὸν Χριστιανισμό, ὑβρίζουν, συκοφαντοῦν, χυδαιολογοῦν». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[5]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

 Μέρος Δ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

     Γ´ ΜΕΡΟΣ

                  Ὁ Δαρβινισμὸς καὶ ἡ ἄθεη ἰντελιγκέντσια

.           Τὴ θεωρία τοῦ Δαρβίνου περὶ τῆς ἐξελίξεως καὶ τῆς καταγωγῆς τῶν εἰδῶν καὶ τοῦ ἀνθρώπου ἐπιδίωξαν καὶ ἐπιδιώκουν νὰ ἀξιοποιήσουν ἄθεοι διανοούμενοι καὶ ἐπιστήμονες. δια θεωρία δν χει ντιθρησκευτικ χαρακτήρα, οτε ταν τν γραφε, στν ρχ τουλάχιστον, Δαρβίνος ταν θεος. Στὸ πρῶτο του μάλιστα βιβλίο «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν» καὶ στὸ τέλος του ὁ Δαρβίνος ἀναφέρει: «Ὑπάρχει μεγαλεῖο σὲ αὐτὴ τὴν ἄποψη τῆς ζωῆς (Σημ. Τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς), μὲ τὶς διάφορες δυνάμεις της, ποὺ ἐμφυσήθηκαν ἀρχικὰ ἀπὸ τὸν Δημιουργὸ σὲ λίγες μορφὲς ἢ μόνο σὲ μία, καὶ πού, ἐνῶ αὐτὸς ὁ πλανήτης συνεχίζει νὰ περιστρέφεται σύμφωνα μὲ τὸν σταθερὸ Νόμο τῆς βαρύτητας, ἀπὸ μία τόσο ἁπλὴ ἀρχὴ ἔχουν ἐξελιχθεῖ καὶ ἐξελίσσονται ἀτέλειωτες μορφές, ὁλοένα πιὸ ὡραῖες καὶ πιὸ θαυμαστὲς» (Καρόλου Δαρβίνου «Ἡ καταγωγὴ τῶν εἰδῶν», ἐκδ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», Ἀθήνα, 2009, Β΄ Τόμος σρλ. 207. Ὁ τονισμὸς τοῦ γράφ.). Ἀπόδειξη τῆς οὐδετερότητας τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου εἶναι ὅτι καὶ στὶς ἡμέρες μας ὑπάρχουν πολλοὶ Χριστιανοὶ καὶ ὀπαδοὶ ἄλλων θρησκειῶν, ποὺ πιστεύουν στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης ὡς μία πράξη τῆς βούλησης τοῦ Θεοῦ.
.           Τὸ Pew Research Center (Σημ. Παγκοσμίου ἐμβελείας κέντρο ἔρευνας καὶ δημοσκοπήσεων) τὸ 2014 διενήργησε ἔρευνα στὶς ΗΠΑ, μὲ τὸ ἐρώτημα ἂν οἱ ἐρωτώμενοι πιστεύουν στὴ θεωρία τῆς ἐξέλιξης ὡς τῆς καλύτερης ἐξήγησης γιὰ τὴν καταγωγὴ τοῦ ἀνθρώπου στὴ Γῆ. Στὸ ἐρώτημα τῆς ἔρευνας ἀπάντησαν θετικά: Τὸ 54% τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τὸ 58% τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν, τὸ 51% τῶν συγγενῶν πρὸς τὸν Λούθηρο Προτεσταντῶν, τὸ 24% τῶν πρὸς τὸν Καλβίνο συγγενικῶν προτεσταντικῶν δοξασιῶν, τὸ 45% τῶν Μουσουλμάνων, τὸ 77% τῶν Ἑβραίων, τὸ 81% τῶν Βουδιστῶν, τὸ 80% τῶν Ἰνδουιστῶν, καὶ τὸ 72% τῶν ἀγνωστικιστῶν. Ὡς πρὸς τοὺς ἐπιστήμονες τῶν σχετικῶν μὲ τὴν ἐξέλιξη ἐπιστημῶν ἡ ἔρευνα ἔδειξε ὅτι τὸ 99,85% πιστεύουν σὲ μία ὁποιασδήποτε μορφῆς ἐξέλιξη. Μεταξὺ αὐτῶν πολλοὶ δήλωσαν πιστοὶ Χριστιανοί.
.           Ὁ ἴδιος ὁ Δαρβίνος πέντε μῆνες πρὶν ἀπὸ τὴ δημοσίευση τοῦ βιβλίου του γιὰ τὴν ἐξέλιξη καὶ συγκεκριμένα τὸν Ἰούνιο τοῦ 1859 σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν φίλο του Τόμας Χένρι Χάξλεϊ (1825-1895) ἀνοικτὰ παραδέχτηκε ὅτι «ἡ θεωρία μου γιὰ τὴν ἐξέλιξη εἶναι ἕνα ἁπλὸ πέπλο μίας ὑπόθεσης, ἡ ὁποία ἔχει πολλὰ ψεγάδια καὶ πολλὲς τρύπες». Βεβαίως ὁ Δαρβίνος δὲν ἦταν ἰδεολόγος ὑλιστής, οὔτε ὀπαδὸς τοῦ Μάρξ. Εἶναι ἐνδεικτικὸ τῶν ἀπόψεών του πὼς ὅταν τὸ «Κεφάλαιο» μεταφράστηκε στὰ ἀγγλικὰ καὶ ὁ Μὰρξ τοῦ ζήτησε νὰ τοῦ ἀφιερώσει ἕνα ἀντίτυπο, ὁ Δαρβίνος τὸ ἀρνήθηκε, διαμηνύοντάς του ὅτι δὲν συμφωνεῖ μὲ τὶς ἐπιθέσεις του κατὰ τῆς Χριστιανικῆς Πίστεως… Ὅπως γράφει ὁ Ζὰκ Μπαρζέν, ὁ Μὰρξ καὶ οἱ Μαρξιστὲς πολὺ ἐνοχλήθηκαν τότε ἀπὸ τὴν ἄρνηση τοῦ Δαρβίνου, ἀλλὰ στὶς ἀρνητικὲς κριτικές τους δὲν ἔπαυσαν νὰ τὸν χαρακτηρίζουν «δυνατὸ στοχαστή».
.           Οἱ βιογράφοι τοῦ Δαρβίνου τὸν χαρακτηρίζουν συμβιβαστικό, ὡς χαρακτήρα, καὶ σημειώνουν ὅτι δὲν τοῦ ἄρεσαν οἱ ἐντάσεις… Ποῦ νὰ ἤξερε τὶς ἐντάσεις, τὴν πολεμικὴ καὶ τὸν φανατισμὸ ποὺ καλλιεργοῦνται στὸ ὄνομά του… Ἐπίσης ἀναφέρουν ὅτι ἦταν ἕνας τυπικὸς Ἄγγλος ἀστός, συντηρητικὸς στὶς ἀρχές του. Σὲ γράμμα του πρὸς τὸν H.A. Gaskell λ.χ. ἐκφράζει τὸν φόβο του ὅτι ὁ Νόμος γιὰ τὸν ἔλεγχο τῶν γεννήσεων θὰ ὁδηγήσει στὴν ἀνηθικότητα τὶς ἄγαμες γυναῖκες καὶ θὰ περιορίσει τὴν ἀποικιοκρατικὴ ἰσχὺ τῆς Ἀγγλίας, ἂν ὁ πληθυσμὸς σκέφτεται πὼς θὰ περιορίσει τὸν ἀριθμό του… (Σημείωση 34 ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Jacques Barzun «Darwin, Marx, Wagner: Critique of a heritage», The University of Chicago Press, Chicago and London, 2nd Edition, 1981, page 85).
.           Ἐπίσης, ὡς τυπικὸς Ἄγγλος, ποτὲ δὲν ἀντέδρασε στὴν ἀποικιοκρατικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας του καὶ στὸ ὅτι κυβερνοῦσε τὶς ἀποικίες μὲ τὴ βία, παρὰ μὲ τὴ λαϊκὴ συγκατάθεση, θεωρώντας τὴν ἀξιοπρέπεια τῶν Ἰνδῶν καὶ ὅλων τῶν ἄλλων κατώτερη ἀπὸ τὴ δική της…(Φράνσις Φουκουγιάμα «Τὸ τέλος τῆς ἱστορίας καὶ ὁ τελευταῖος ἄνθρωπος», Νέα Σύνορα, Α.Α. Λιβάνη, Ἀθήνα, 1993, σελ. 354). Μᾶλλον ταιρίαζε ἡ ἀποικιοκρατικὴ πολιτικὴ τῆς Ἀγγλίας στὴ θεωρία τῆς φυσικῆς ἐπιλογῆς καὶ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ τῶν εἰδῶν…
.           Στὴν ἴδια περίοδο, ποὺ ξεκινάει ἡ ἰδεολογικὴ ἐκμετάλλευση τῆς θεωρίας τοῦ Δαρβίνου ἀπὸ τοὺς ἀθέους, διάσημοι ἐπιστήμονες, ποὺ ἄφησαν τὴ σφραγίδα τους στὴ Φυσικὴ καὶ σὲ ἄλλες θετικὲς ἐπιστῆμες, ἐκφράζουν τὴν ἄποψη ὅτι οὐδεμία ἀντίθεση ὑπάρχει μεταξὺ θρησκείας καὶ ἐπιστήμης. Μεταξὺ αὐτῶν οἱ James Joule (1818-1889), Balfour Stewart (1828-1887), James Clerk Maxwell (1831-1879), George Gabriel Stokes (1819-1903) καὶ William Thomson (1824-1907).
.           Ὁ Μάξγουελ εἶναι ἐκ τῶν σκαπανέων τῆς σύγχρονης Φυσικῆς. Μὲ τὶς ἐργασίες του στὴν ἠλεκτρομαγνητικὴ ἀκτινοβολία τοποθετεῖται στὸ ἴδιο ἐπίπεδο μὲ τοὺς Νεύτωνα καὶ Ἀϊνστάιν. Στὸ τέλος τῆς ζωῆς του εἶπε σὲ φίλο του: «Σκέφτομαι τὸ πόσο εὐεργετήθηκα στὴ ζωή μου… Ἡ μόνη μου τώρα ἐπιθυμία εἶναι ὅπως ὁ Δαυὶδ νὰ ὑπηρετήσω τὴ γενιά μου κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ…».
.            Στὸν τάφο τοῦ Τζάουλ, τοῦ φυσικοῦ, ὁ ὁποῖος διατύπωσε τὸν 1ο Νόμο τῆς Θερμοδυναμικῆς, περὶ τῆς διατήρησης τῆς ἐνεργείας, ὅπως ἐπίσης, μαζὶ μὲ τὸν Κέλβιν, προσδιόρισε τὸ ἀπόλυτο μηδέν, εἶναι γραμμένο, κατὰ τὴ θέλησή του, τὸ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου: «Ἐμὲ δεῖ ἐργάζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πέμψαντός με ἕως ἡμέρα ἐστίν. Ἔρχεται νὺξ ὄτε οὐδεὶς δύναται ἐργάζεσθαι» (θ΄ 4).
.           Ὁ Στόουκς, γνωστὸς γιὰ τὶς ἐργασίες του, μεταξὺ τῶν ἄλλων, στὸν φθορισμό, ἔγραψε: «Ὅλοι ἀποδεχόμαστε ὅτι τὸ βιβλίο τῆς φύσης καὶ τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης προέρχονται καὶ τὰ δύο ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἑπομένως δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὁποιαδήποτε ἀσυμφωνία μεταξύ τους, ἂν ὀρθῶς ἑρμηνευθοῦν».
.           Ὁ Οὐίλιαμ Τόμσον, Α Βαρῶνος Κέλβιν, γνωστὸς ἀπὸ τὶς ἐργασίες του στὴ θερμότητα, στὶς μονώσεις καὶ στὴν ἐφεύρεση τῶν ὑποβρυχίων καλωδίων τηλεγράφου, ἐπινόησε τὴν κλίμακα μετρήσεως τῆς θερμοκρασίας ποὺ φέρει τὸ ὄνομά του, γιὰ τὴ μέτρηση τῆς ἀπόλυτης θερμοκρασίας τῶν σωμάτων, μὲ ἀρχὴ τὸ ἀπόλυτο μηδέν, ποὺ ὑπολόγισε σὲ -273,15Ο Κελσίου. Ὁ Κέλβιν ἔγραψε: «Ἡ Χριστιανική μου Πίστη μὲ βοηθάει καὶ μὲ ἐνισχύει στὴν ἔρευνά μου. Δέχομαι τὴν ἐξέλιξη, ἀλλὰ ἡ Ἀρχὴ καὶ ἡ κατεύθυνση εἶναι ἀπὸ τὸν Θεό….Δὲν βρίσκω ὁποιαδήποτε διαφορὰ πίστης καὶ ἐπιστήμης». (Σημ. Οἱ πληροφορίες προέρχονται ἀπὸ τὸ διαδίκτυο στὰ οἰκεῖα λήμματα).
.           Ὁ Δαρβινισμὸς ἀναμιγνύεται καὶ γίνεται ἕνα μὲ τὸν Μαρξισμὸ καὶ τὸν Φροϋδισμό, μὲ ἄλλα λόγια μὲ τὸν Ὑλισμό, τὸν Ἡδονισμὸ καὶ τὴν Ἀθεΐα. Κατὰ τὸν Ἕλληνα ποιητὴ καὶ στοχαστὴ Γιῶργο Σαραντάρη (1908-1941) «ὁ Μαρξισμὸς καὶ ὁ Φροϋδισμὸς εἶναι θεωρίες ποὺ θυσιάζουν τὸν ἄνθρωπο στὸν θάνατο, καὶ δὲν τὸ γνωρίζουν. Εἶναι διαστροφὲς ποὺ γεννήθηκαν ἀπὸ ἕναν ἀχαλίνωτο ἡδονισμό. Στὴν ἐπιφάνεια χαρίζουν τὸ μίσος, στὸ βάθος τὴν πεποίθηση τοῦ θανάτου. Ἡ ἡδονὴ τοῦ θανάτου, τοῦ θανάτου ὅλου του κόσμου τὶς διατρέχει…». (Γιώργου Σαραντάρη «Δοκίμια γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου», ἐκδ. «Εὐθύνη», Ἀθῆναι, 1999,σελ. 33).

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-6 «Ὁ “ἐξελικτισμὸς” στὴν πραγματικότητα εἶναι μία ἀθεϊστικὴ θρησκεία». (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, ,

Σχολιάστε

Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-4 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Δαρβίνος, πιστήμη κα Χριστιανισμς

[4]

Μελέτη Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Χημικοῦ, Δημοσιογράφου καὶ Συγγραφέα

 Μέρος Α´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-1 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος) «Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀθέων, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς εἶναι ἐναντίον τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν θρησκειῶν, οὐσιαστικὰ δρᾶ μόνον ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ».

Μέρος Β´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-2 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

Μέρος Γ´: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-3 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

.             Παράδειγμα ὁ Μέγας Βασίλειος, τοῦ ὁποίου διασώθηκε τὸ ἐξαιρετικὸ ἔργο «Ἑξαήμερος». Εἶναι ὁμιλίες πρὸς τοὺς πιστοὺς τῆς Καισαρείας, καὶ ἔχουν μὲν ποιμαντικὸ χαρακτήρα, ἀλλὰ σ’ αὐτὲς ἀποκαλύπτονται ἡ εὐρύτητα τῆς σκέψης Του, ἡ ἰδιοφυία Του καὶ ἡ βαθιὰ γνώση τῆς Φιλοσοφίας καὶ τῶν Ἐπιστημῶν, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Θαλῆ ἕως τὶς ἡμέρες του. Γιὰ τὴ Δημιουργία ὁ Μέγας Βασίλειος σημειώνει: «Πολλὰ διαπραγματεύθηκαν γιὰ τὴ δημιουργία τῆς φύσεως οἱ σοφοὶ τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ καμία θεωρία τους δὲν ἔμεινε χωρὶς νὰ ἀνατραπεῖ. Πάντοτε ὁ ἑπόμενος ἀνέτρεπε τὴ θεωρία τοῦ προηγουμένου. Ἔτσι ἐμεῖς δὲν ἔχομε καμία ἀνάγκη νὰ ἐλέγξουμε τὸ ἔργο τους. Ἀρκοῦν τὰ ὅσα λένε μεταξύ τους, γιὰ νὰ ἀνατρέψει ὁ ἕνας τὴ θεωρία τοῦ ἄλλου. Διότι ὅσοι ἀγνόησαν τὸν Θεὸ δὲν παραδέχθηκαν τὴν ὕπαρξη λογικῆς αἰτίας γενέσεως τῶν πάντων, ἀλλὰ σύμφωνα μὲ τὴν ἐξ ἀρχῆς ἄγνοιά τους ἔβγαλαν τὰ συμπεράσματά τους. Γι’ αὐτὸ οἱ μὲν κατέφυγαν σὲ ὑλικὲς ὑποθέσεις, ὑποστηρίζοντας ὅτι ἡ ὕλη εἶναι ἡ αἰτία τοῦ παντός. Ἄλλοι δὲ φαντάσθηκαν ὅτι ἡ φύση ἀποτελεῖται ἀπὸ ἄτομα καὶ μὴ διαιρούμενα σώματα, τὰ ὁποῖα ἐρχόμενα σὲ ἕνωση ἢ σὲ διαχωρισμὸ συντελοῦν στὶς γενέσεις καὶ στὶς φθορὲς στὴ φύση…Ὅλοι τους ἀπατήθηκαν ἀπὸ τὴν ἀθεΐα τους καὶ δὲν ἤξεραν νὰ ποῦν “Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν», ἀλλὰ ὑποστήριξαν ὅτι τὰ σύμπαντα εἶναι ἀκυβέρνητα, ἀδιοίκητα καὶ φερόμενα ὅπως τύχει…». (Μεγ. Βασιλείου Α΄ Ὁμιλία, στίχ. 6-9).
.               Κατὰ βιογράφους του ὁ Μέγας Βασίλειος εἶχε ὑπόψη του τὶς περὶ τῆς δημιουργίας ἀπόψεις τῶν Θαλῆ, Ἀναξιμάνδρου, Ἀναξιμένη, Πυθαγόρα, Ἐμπεδοκλῆ, Ξενοφάνη, Ἠρακλείτου, Λευκίππου, Δημοκρίτου καί, πρὸ πάντων, τοῦ Ἀριστοτέλη. Τὰ ὅσα ἀναφέρει ὁ Μέγας Βασίλειος γιὰ τὰ φυτά, τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ ζῶα, καθὼς καὶ γιὰ τοὺς ἀστέρες δείχνουν τὴ θαυμαστὴ καὶ σὲ βάθος γνώση του σὲ θέματα βοτανικῆς, φυτολογίας, ζωολογίας καὶ ἀστρονομίας.
.             Ἄλλοι Πατέρες ποὺ ἔγραψαν γιὰ τὴ Δημιουργία εἶναι οἱ Γρηγόριος ὁ Νύσσης, Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὁ ἐπίσκοπος Πόρτου Ἰππόλυτος, ὁ Γαβάλων Σεβηριανός, ὁ Γεώργιος Πισίδης, ὁ Ἀμβρόσιος ὁ Μεδιολάνων καὶ ἄλλοι. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐργασίες τῶν Πατέρων γιὰ τὴ Δημιουργία ἐπιστημονικὰ μπορεῖ νὰ ἀνήκουν στὴν Ἱστορία, ὅμως δείχνουν τὴν ἐκ μέρους τους χρήση τῆς κοσμικῆς γνώσης τῶν συγχρόνων τους καὶ παλαιοτέρων φιλοσόφων καὶ τὸν ἄριστο καὶ χωρὶς φανατισμὸ τρόπο ἀντιμετώπισης τῶν ἀθέων τῆς ἐποχῆς τους.
.             Γιὰ τὸν ἱερὸ Αὐγουστίνο ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Παν. Τρεμπέλας γράφει πὼς γιὰ τὴ Δημιουργία παραδεχόταν ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε συγχρόνως ὅλα τὰ εἴδη, τὰ ζωικὰ καὶ τὰ φυτικά. Ἐπειδὴ ὅμως ὅλα δὲν ἐμφανίστηκαν ἀμέσως ἀλλὰ διαδοχικῶς, ὑποστήριξε ὁ Αὐγουστίνος, ὅτι ὁ Θεὸς τὰ δημιούργησε στὴν ἀρχὴ «ἐν σπέρματι καὶ δυνάμει» καὶ ὅτι ἡ ξηρὰ καὶ ἡ θάλασσα ἔλαβαν τὴ δύναμη ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ παράγουν τὰ φυτά, τὰ δένδρα καὶ τὰ ζῶα, ἐντεθεισῶν σ’ αὐτὰ ἰδιοτήτων, τὶς ὁποῖες ὁ ἱερὸς συγγραφέας ὀνομάζει causales rationes (αἰτιώδεις λόγους). Ἔτσι ἀφοῦ δημιουργήθηκαν τὰ πάντα ἐξ ἀρχῆς καὶ μὲ κάποιο εἶδος συνθέσεως καὶ συμπήξεως στοιχείων, ἐμφανίζονται καθένα ἀπὸ αὐτά, ὅταν ὑπάρξουν οἱ κατάλληλες περιστάσεις. Μὲ τὴ σκέψη του αὐτὴ ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος, κατὰ τὸν καθηγητὴ Τρεμπέλα, ἀποδέχεται ἕνα εἶδος ἐξέλιξης τῶν εἰδῶν καὶ ἀναγνωρίζει ὅτι τὴν περὶ Δημιουργίας τῶν ὄντων ἀφήγηση τῆς Ἁγίας Γραφῆς «οὐδαμόθεν εἴμεθα δεσμευμένοι νὰ ἐκλάβωμεν κατὰ γράμμα». (Παν. Ν. Τρεμπέλα «Ἀπολογητικαὶ Μελέται» Ἔκδ. Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ», Ἀθῆναι, 1969, Β΄ Τόμος, σελ. 167-168).
.         Σὲ ἄλλο σημεῖο τῆς μελέτης του ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Τρεμπέλας σημειώνει: «Καὶ εἶναι μὲν ἀληθές, ὅτι καταντοῦν εἰς ὑπερβολὴν διατεινόμενοι ὅτι ὁ Αὐγουστίνος προεμάντευσε τὴν θεωρίαν τῆς ἐξελίξεως καὶ ἐγένετο πρῶτος εἰσηγητὴς αὐτῆς. Παρὰ ταῦτα ὅμως παραμένει ἀδιαμφισβήτητον γεγονός, ὅτι δι’ ἐκείνων, τὰ ὁποῖα καὶ ὁ Μέγας Βασίλειος καὶ ὁ Αὐγουστίνος λέγουν περὶ τῆς Δημιουργίας τῶν φυτῶν καὶ τῶν ζώων, μάλιστα δὲ Γρηγόριος ὁ Νύσσης περὶ τῆς δημιουργίας τῆς γῆς καὶ τῶν οὐρανίων σωμάτων, ἀναγνωρίζεται, ὅτι περὶ τὸν τρόπον τῆς δημιουργίας καὶ τοῦ σχηματισμοῦ τῶν ὄντων ἔχει τις ἐλευθερίαν νὰ φιλοσοφῆ καὶ δὲν δεσμεύεται πρὸς τοῦτο οὔτε ὑπὸ τοῦ γράμματος τῆς Ἁγίας Γραφῆς, οὔτε ὑπὸ ἄλλου τινὸς στοιχείου τῆς κατὰ θείαν ἀποκάλυψιν ἀληθείας. Ὡς δὲ παρατηρεῖ ὁ καθολικὸς ἱερεὺς de Dordolot, καθηγητὴς τῆς γεωλογίας καὶ τῆς παλαιοντολογίας ἐν τῷ πανεπιστημίῳ τῆς Louvain “ἡ διδασκαλία τῶν ἁγίων Πατέρων (τοῦ ἁγίου Βασιλείου, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Νύσσης, τοῦ ἁγίου Αὐγουστίνου καὶ ἄλλων) εἶναι εὐνοϊκωτάτη πρὸς τὴν φυσικὴν ἐξέλιξιν, διότι παρεδέχθησαν, ὅτι ἡ δημιουργία ἐγένετο ἐν μιᾷ στιγμῇ καὶ ἐπηκολούθησεν ἡ αὐτόματος γένεσις παντὸς ἀνεξαιρέτως ζῶντος ὑπὸ τὴν ἐπίδρασιν φυσικῶν αἰτίων”». (ὅ.π. σελ. 351).
.             Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης στὸν «Ἀπολογητικὸ περὶ τῆς Ἑξαημέρου» σημειώνει: «Σύμφωνα μὲ τὴ δική μου ἀντίληψη, στὸν Θεὸ ὁ λόγος εἶναι ἔργο. Γιατί κάθε τί ποὺ γίνεται, γίνεται μὲ τὸν Λόγο (διὰ τοῦ Λόγου). Τίποτα δὲν εἶναι καὶ δὲν νοεῖται ἄλογο, τίποτα τυχαῖο καὶ αὐτόματο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὀφείλουν τὴν ὕπαρξή τους στὸν Θεό. Καὶ ἂν ἀκόμα κάτι ὑπερβαίνει τὴν ἀντιληπτική μας ἱκανότητα, πρέπει νὰ πιστεύουμε, ὅτι σὲ κάθε ὂν ἔχει ἐναποτεθεῖ κάποιου εἴδους λόγος (λογικότητα), ποὺ φανερώνει τὴν Τέχνη καὶ τὴ Σοφία τοῦ Δημιουργοῦ». (Γρηγορίου Νύσσης «Πνεῦμα καὶ Λόγος», Ἔκδ. «Τέρτιος», Κατερίνη, 1997, σελ. 149).
.           Γιὰ τὸν Θωμᾶ Ἀκινάτη ὁ καθηγητὴς Τρεμπέλας γράφει πὼς ἀσπάσθηκε τὴ διδασκαλία τοῦ ἱεροῦ Αὐγουστίνου καὶ ὑποστήριξε πὼς τὰ φυτὰ καὶ τὰ ζῶα παρήχθησαν μὲ τὴ βοήθεια ὑλικῶν ποὺ προϋπῆρχαν καὶ ἀναπτύχθηκαν βαθμιαίως «διὰ τῆς ἐνεργείας αἰτιῶν φυσικῶν ὑπὸ τὴν ὑπερτάτην κυβέρνησιν τοῦ Θεοῦ». (ὅ.π. σελ. 169). Τὴ λογική του Ἀκινάτη ἀκολουθοῦν καὶ σήμερα πολλοὶ στὴ Δύση, ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὴ Δημιουργία.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Ο ΔΑΡΒΙΝΟΣ, Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ καὶ Ο ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ-5 (Γ. Ν. Παπαθανασόπουλος)

, , ,

Σχολιάστε