Ἄρθρα σημειωμένα ὡς Θεοπάτορες Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ τῆς Θεοτόκου (Ἑορτὴ τῆς Ἁγ. Ἄννης);

ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ
ΤΗΣ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ τῆς Θεοτόκου

(Ἑορτὴ τῆς Ἁγ. Ἄννης);

 Βλ. σχετ.:
ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΓΕΝΕΣΙΟΥ τῆς Θεοτόκου;
ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΕΙΣΟΔΙΩΝ τῆς Θεοτόκου;
ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΥ τῆς Θεοτόκου;
ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ τῆς Θεοτόκου; (παρὰ τὴν παντελῆ ἀπουσία καινοδιαθηκικῶν μαρτυριῶν)
ΠΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ τῆς Θεοτόκου; (παρὰ τὴν παντελῆ ἀπουσία καινοδιαθηκικῶν μαρτυριῶν)-2

Ἡ ἑορτὴ τῆς Συλλήψεως

Ἀπὸ τὸ βιβλίο
Γεωργίου Ν. Φίλια, καθηγ. Πανεπ. Ἀθηνῶν:
«Οἱ Θεομητορικὲς Ἑορτὲς στὴ Λατρεία τῆς Ἐκκλησίας»,
ἐκδ. «Γρηγόρη», Ἀθῆναι, 2004,
σελ. 27-29

Ἠλ. στοιχειοθ. «Χριστ. Βιβλιογρ.»

.              Στὶς 9 Δεκεμβρίου ἑορτάζεται ἡ «Σύλληψις τῆς Θεοτόκου» (ἑορτὴ τῆς ἁγίας Ἄννης, μητέρας τῆς Θεοτόκου). Τὸ μηνολόγιο τῆς ἡμέρας ἐκθέτει τὰ ἑορταζόμενα γεγονότα: πρὸς τὸν Ἰωακεὶμ καὶ τὴν Ἄννα, ὁ Θεὸς προεμήνυσε τὴ σύλληψη τῆς ἀγόνου καὶ στείρας, ἵνα βεβαιώσῃ τῆς Παρθένου τὴν γέννησιν. Ὅθεν συνελήφθη ἡ ἁγία παρθένος…ἐξ ἐπαγγελίας μέν, ἐξ ἀνδρὸς δὲ συναφείας [1]. Ἀπὸ τὸ ἑορτολογικὸ περιεχόμενο ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ βαρύτητα εὑρίσκεται στὸ γεγονός, τὸ ὁποῖο θὰ ἐπακολουθήσει καὶ στὸ ὁποῖο εἰσάγει ἡ Σύλληψη: στὴν γέννηση τῆς Παρθένου. Γι᾿αὐτὸ οἱ δύο ἑορτὲς (Σύλληψη καὶ Γενέσιον) εὑρίσκονται σὲ συνάφεια περιεχομένου, τοῦτο δὲ φαίνεται καὶ στοὺς ἐγκωμιαστικοὺς λόγους τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων.
.             Τὰ αἴτια καὶ οἱ χρονικὲς παράμετροι τοῦ ἡμερολογιακοῦ καθορισμοῦ εἶναι ἀδύνατον νὰ διερευνηθοῦν πλήρως. Θὰ ἀναμείνουμε, μᾶλλον, τὰ δεδομένα καθορισμοῦ τῆς ἑορτῆς τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου), ἐκ τῆς ὁποίας προφανῶς καθορίστηκε ἡ κατὰ ἐννέα μῆνες ἐνωρίτερον (περίοδος κυήσεως) ἡμερομηνία τῆς 9ης Δεκεμβρίου. Γι᾽ αὐτὸ ἡ ἑορτὴ τῆς Συλλήψεως δὲν ἀπετέλεσε ἀντικείμενο κάποιας ἰδιαίτερης σύγχρονης μελέτης, ἀλλὰ καὶ δὲν ἀπησχόλησε εὐρέως τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς συγγραφεῖς. Ὅπως θὰ ἐπισημάνουμε κατωτέρω, ἐλάχιστοι ἐκκλησιαστικοὶ συγγραφεῖς ἀσχολήθηκαν μὲ τὴν ἑορτή, κυρίως δὲ μετὰ τὸν 8ο αἰ.
.             Οἱ πρῶτες μαρτυρίες τελέσεως τῆς ἑορτῆς τῆς Συλλήψεως ἀνάγονται στὰ τέλη τοῦ 7ου- ἀρχὲς τοῦ 8ου αἰ. [2] Ἔκτοτε, ἡ ἑορτὴ διαδόθηκε εὐρύτατα, μὲ ἀποκορύφωμα τὸν 12ο αἰ., ὅταν ἐπὶ αὐτοκράτορος Μανουὴλ Κομνηνοῦ ἔλαβε ἐπίσημο κρατικὸ χαρακτήρα[3]. Εἶναι προφανές –μὲ βάση τὰ προεκτεθέντα εἰσαγωγικὰ περὶ χρονολογικῆς ἐμφανίσεως τῶν θεομητορικῶν ἑορτῶν– ὅτι ἡ ἑορτὴ τῆς Συλλήψεως εἶναι σχετικῶς μεταγενέστερη τῶν πρώτων θεομητορικῶν ἑορτῶν. Οἱ πηγὲς τῶν γεγονότων τῆς ἑορτῆς εἶναι μὲν τὰ ἀπόκρυφα κείμενα ἀλλὰ ἡ ἑορτολογικὴ παράδοση φαόινεται ὄτι ὑπῆρξε διστακτικὴ ἀπέναντι σὲ γεγονότα, τὰ ὁποῖα ἐγκυμονοῦσαν κινδύνους συγχύσεως μὲ εἰδωλολατρικὰ παράλληλα.
.             Δὲν ὑπάρχουν ἐρωτηματικὰ ἱστορικῆς φύσεως σχετικῶς μὲ τὴν ἑορτὴ τῆς Συλλήψεως. Οἱ πτυχὲς τῆς πανηγύρεως, ὅπως θὰ ἀποκαλυφθοῦν στὶς ἐλάχιστες συναφεῖς Ὁμιλίες τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγγραφέων, φρονοῦμε ὅτι περισσότερο μᾶς εἰσάγουν στὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τῆς γεννήσεως τῆς Θεοτόκου ὡς μητέρας τοῦ Σωτήρα, καὶ ὀλιγότερο μᾶς ἐμποιοῦν τὴν ἐντύπωση ἑνὸς ἑορτασμοῦ μὲ θεολογικὲς ἰδιαιτερότητες. Ἡ ἑορτὴ τῆς Συλλήψεως, βεβαίως, ἐμπίπτει στὶς θεομητορικὲς ἑορτὲς καὶ ὡς ἐκ τούτου θεωρεῖται ἡ ἐναρκτήριος ὅλων τῶν ὑπολοίπων. Ἐδῶ εὑρίσκεται καὶ ἡ σημασία της, καθὼς καὶ ἡ ἀξία τῶν Ἐγκωμιαστικῶν Ὁμιλιῶν.
.         Τὸ ἀρχαιότερο ἐγκώμιο τῆς ἑορτῆς εἶναι ὁ Λόγος εἰς τὴν Σύλληψιν τῆς Ἁγίας Ἄννης τοῦ Ἰωάννου μοναχοῦ καὶ πρεσβυτέρου Εὐβοίας (8ος αἰ.)[4].

[…]

1. Μηναῖο τοῦ Δεκεμβρίου, Ἀθῆναι, Ἀποστολικὴ Διακονία, 1963, σ.66.
2. Βλ. Περισσότερα ἐν M. Jugie, «Homélies mariales byzantines», ἐν P.Graffin, Patrologia Orientalis 16(3), 1921, σ. 483.
3. Ἰω. Καλογήρου, «Μαρία», Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, 8, 1966, στ. 664.
4. PG 96, 1459C- 1500B.

, , ,

Σχολιάστε

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ (25 ΙΟΥΛΙΟΥ) «Σὰν νὰ ἔχουμε τὸ πολυτιμότερο διαμάντι στὸν κόσμο, καὶ νὰ τὸ προβάλλουμε μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ φῶτα καὶ τοὺς χρωματισμούς».

Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ (25 ΙΟΥΛΙΟΥ)

τοῦ πρωτ. Γ. Δορμπαράκη 

.             «Ἡ Ἁγία Ἄννα, ἡ γιαγιὰ κατὰ σάρκα τοῦ Κυρίου  ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἦταν ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Λευί, κόρη τοῦ ἱερέα Ματθὰν καὶ τῆς γυναίκας τοῦ Μαρίας. Ὁ Ματθὰν ἱεράτευε ἐπὶ τῆς βασιλείας Κλεοπάτρας καὶ Σαπώρου ἢ Σαβωρίου, βασιλιὰ τῶν Περσῶν, καὶ τῆς βασιλείας Ἡρώδου τοῦ Ἀντιπάτρου. Ὁ Ματθὰν εἶχε τρεῖς κόρες, τὴ Μαρία, τὴ Σοβὴ καὶ τὴν Ἄννα. Παντρεύτηκε ἡ πρώτη στὴ Βηθλεὲμ καὶ γέννησε τὴ Σαλώμη, τὴ μαία. Παντρεύτηκε ἡ δεύτερη, κι αὐτὴ στὴ Βηθλεέμ, καὶ γέννησε τὴν Ἐλισάβετ (τὴ μητέρα τοῦ Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου). Παντρεύτηκε δὲ καὶ ἡ τρίτη, ἡ Ἄννα, στὴ γῆ τῆς Γαλιλαίας, καὶ γέννησε Μαρία τὴ Θεοτόκο, ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ Σαλώμη, ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἡ ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος, ἦσαν κόρες τριῶν ἀδελφῶν καὶ μεταξύ τους πρωτεξαδέλφες. Αὐτὴ λοιπὸν ἡ Ἄννα, ἀφοῦ γέννησε τὴ σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου, τὴν Παναγία, καὶ τὴν ἀπογαλάκτισε, τὴν ἀνέθεσε στὸν Ναό, ὡς ἄμωμο δῶρο στὸν παντοκράτορα Θεό, καὶ ἔζησε τὸ ὑπόλοιπο τῆς ζωῆς της, μέχρις ὅτου ἐξεδήμησε ἐν εἰρήνῃ πρὸς τὸν Κύριο, μὲ νηστεῖες καὶ εὐεργεσίες πρὸς αὐτοὺς ποὺ εἶχαν ἀνάγκη. Τελεῖται δὲ ἡ αὐτῆς Σύναξις ἐν τῷ Δευτέρῳ».
.             Ὅλη ἡ ἀκολουθία τῆς ἡμέρας, ἑσπερινοῦ καὶ ὄρθρου, ὑπέρλαμπρη καὶ φωτοφόρος, εἶναι γεμάτη ἀπὸ ὡραιότατα ἐγκώμια πρὸς τὴν Ἁγία Ἄννα, στὰ ὁποῖα καλεῖται νὰ μετάσχει «ἐν κυμβάλοις ψαλμικοῖς», κατὰ τὸ δοξαστικὸ τῶν ἀποστίχων τοῦ ἑσπερινοῦ, «πᾶσα ἡ κτίσις». «Μετ’  ἐγκωμίων ἐκτελεῖται ἡ ἔνδοξος μνήμη σου…Ἄννα θεόκλητε». Ὁ ἐγκωμιασμὸς ὅμως δὲν εἶναι μόνον γιὰ τὴν ἁγία Ἄννα. Μετέχει σ’ αὐτὸν καὶ ὁ σύζυγός της, ὁ δίκαιος Ἰωακείμ, γιατί αὐτὸς εἶναι, κατὰ κάποιο τρόπο, ὁ ἥλιος, ποὺ ἑνώθηκε μὲ τὴ σελήνη, τὴν ἁγία Ἄννα, γιὰ νὰ προέλθει ἡ ἀκτίνα τῆς Παρθενίας, ἡ Παναγία Μαριάμ, ἡ κόρη τους. «Ἥλιος ὥσπερ τῇ σελήνῆ τῇ Ἄννῃ ἐνούμενος, ὁ κλεινὸς Ἰωακείμ, τῆς παρθενίας ἀκτίνα γεννᾶ». «Ὤ, μακαρία δυάς, ὑμεῖς πάντων γεννητόρων ὑπερήρθητε…» Μακάρια δυάδα, ποὺ ξεπεράσατε ὅλους τοὺς γονεῖς. Αἰτία βεβαίως γιὰ τὸν πλοῦτο τῶν ἐγκωμίων  εἶναι αὐτὸ ποὺ ὁ καθένας κατανοεῖ: ἀπὸ τὸν Ἰωακεὶμ καὶ τὴν Ἄννα, γεννήθηκε ἡ Παναγία, ἡ ὁποία ἔφερε στὸν κόσμο, μέσα στὸ βάθος τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία αὐτοῦ, τὸν ἴδιο τὸν Θεὸ ἐν σαρκί, τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό. «Διὰ τῆς Παναγίας, τῆς Θεότητος αὐγὴ ἐπέλαμψε». Μὲ τὴν Παναγία ἔλαμψε στὸν κόσμο τὸ φῶς τῆς Θεότητος. Καὶ βεβαίως ἔτσι τιμῶνται ὁ παπποὺς καὶ ἡ γιαγιὰ κατὰ σάρκα τοῦ Κυρίου μας. «Μνήμην τελοῦντες Δικαίων, τῶν Προπατόρων Χριστοῦ…».
.             Ἡ αἰτιολόγηση αὐτὴ τῆς φωτοφόρου ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς ἁγίας Ἄννης δὲν συνιστᾶ μία ἁπλὴ ἀναφορὰ τῆς ὅλης ἑορτῆς. Ἀποτελεῖ τὸ κέντρο, τὴν ἀδιάκοπα ἀνακυκλούμενη ἔννοια, τόσο ποὺ θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ὅλη ἡ ἀκολουθία δὲν κάνει τίποτε ἄλλο, ἀπὸ τὸ νὰ προβάλλει τὸν ἐρχομὸ τοῦ Χριστοῦ διὰ τῆς Παναγίας Μητέρας Του, καὶ αὐτὸ νὰ τὸ παρουσιάζει μὲ διαφορετικὲς λέξεις καὶ πολλαπλὰ λογοτεχνικὰ σχήματα, μὲ εἰκόνες καὶ  μὲ προτυπώσεις ἀκόμη ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Σὰν νὰ ἔχουμε τὸ πολυτιμότερο διαμάντι στὸν κόσμο, καὶ νὰ τὸ προβάλλουμε μὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ φῶτα καὶ τοὺς χρωματισμούς. «Οἱ ἐξ ἀκάρπων λαγόνων, ράβδον ἁγίαν τὴν Θεοτόκον βλαστήσαντες, ἐξ ἧς ἡ σωτηρία τῷ κόσμῳ ἀνέτειλε, Χριστὸς ὁ Θεός». «Τῆς μητρὸς τοῦ Δεσπότου καὶ Ποιητοῦ, μήτηρ γέγονας Ἄννα πανευκλεής…»  Ἔτσι ἡ κοίμηση τῆς ἁγίας Ἄννης, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὴν τοῦ ἁγίου Ἰωακείμ, λειτουργεῖ παραπεμπτικὰ καὶ ἀναγωγικά: δι’ αὐτῶν  τιμᾶται καὶ ἐγκωμιάζεται ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. «Μνήμην Δικαίων τελοῦντες, σὲ ἀνυμνοῦμεν, Χριστέ». Κι εἶναι φυσικό: ἂν ἕνας ἄνθρωπος ἔχει κάποια ἀξία εἶναι γιατί ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς τὸν ἔχει χαριτώσει καὶ τὸν ἔχει ὑπερυψώσει. Κι ἂν αὐτὸ ἰσχύει γιὰ ὅλους τους ἁγίους, πόσο μᾶλλον γιὰ τοὺς κατὰ σάρκα προπάτορές Του, τὸν παππού Του καὶ τὴ γιαγιά Του;
.             Ἡ τιμὴ ἀσφαλῶς γιὰ τὴν ἁγία Ἄννα καὶ τὸν ἅγιο Ἰωακεὶμ δὲν εἶναι μία εὔνοια τοῦ Θεοῦ χωρὶς λόγο. Γιὰ νὰ χαριτωθοῦν μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο – νὰ γεννήσουν τὸ καλύτερο ἄνθος τῆς ἀνθρωπότητας, τὴν Παναγία Θεοτόκο – συνήργησαν καὶ οἱ ἴδιοι, μὲ τὴν ἁγιασμένη ζωή τους, γεγονὸς ποὺ προβάλλει ἐξ ἴσου πολλαπλῶς ἡ ἀκολουθία τῆς ἡμέρας. «…Ἡ νοητὴ χελιδὼν (ἡ Ἄννα)…ἀμέμπτως ἐν σωφροσύνῃ βιωσαμένη καλῶς». Μὲ σωφροσύνη καὶ μὲ ἄμεμπτο τρόπο ἔζησε ἡ ἁγία Ἄννα. «Τὰς νόμου ἐντολάς, θεαρέστως τηροῦσα, μητέρας Ἰσραήλ, ὑπερῆρας ἁπάσας…ἁγιόλεκτε Ἄννα, προμῆτορ Κυρίου». Τήρησες τὶς ἐντολὲς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, μὲ θεάρεστο τρόπο, ἁγιόλεκτε Ἄννα, καὶ ξεπέρασες ὅλες τὶς μητέρες τοῦ Ἰσραήλ. Μὲ τὴν προϋπόθεση αὐτή, νὰ τηρεῖ δηλαδὴ πάντοτε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀναδείχτηκε ἡ Ἄννα σ’ αὐτὸ τὸ ὑψηλὸ σημεῖο, νὰ γίνει Μητέρα τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ, γι’  αὐτὸ καὶ οἱ ὕμνοι στὴ συνέχεια δὲν παύουν νὰ μιλοῦν γιὰ τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα: νὰ μετατεθεῖ στοὺς κόλπους τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ εἶναι συνόμιλος τῶν ἀγγέλων. Ὁ Χριστὸς «σὲ  μεταθέμενος πρὸς τὰ ἐπουράνια, μετὰ δόξης, Ἄννα ἔνδοξε». «Σήμερον ἐκ τῆς προσκαίρου μεταστᾶσα ζωῆς, ἐν τοῖς ἐπουρανίοις μετὰ χαρᾶς τὴν πορείαν ποιουμένη ἀγάλλεται». Τὸ ἔνδοξο τέλος τῆς ἁγίας Ἄννης, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, περιμένει βεβαίως καὶ ἐμᾶς, ἐφ᾽ ὅσον ἀγωνιζόμαστε στὴ ζωὴ αὐτὴ νὰ τηροῦμε τὶς ἅγιες ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Θεός μας, μὴ ξεχνᾶμε, δὲν εἶναι προσωπολήπτης.

 ΠΗΓΗ: «ΑΚΟΛΟΥΘΕΙΝ»

, ,

Σχολιάστε

ΤΟ ΓΕΝΕΣΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΣΤΕΙΡΕΣ ΚΑΡΔΙΕΣ (Ἀρχιμ. Ἐφραίμ)

Ὁμιλία τοῦ Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ Βατοπεδινοῦ

εἰς τὴν Γέννησι τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

(στὴν Τράπεζα τῆς Μονῆς Βατοπεδίου
κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου τὸ 2002)

.        Αἰτία πνευματικῆς χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως -ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες- ἡ σημερινὴ ἡμέρα, γιατί σήμερα ἑορτάζομε τὴν γέννηση τῆς ἀειπαρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας, τοῦ εὐωδεστάτου ἄνθους ποὺ βλάστησε «ἐκ τῆς ρίζης Ἰεσσαί». Ἑορτάζομε «παγκοσμίου εὐφροσύνης γενέθλιον», ποὺ καθίσταται «ἡ εἴσοδος ὅλων τῶν ἑορτῶν καὶ τὸ προοίμιο τοῦ μυστηρίου τοῦ Χριστοῦ», κατὰ τὸν ἅγιο Ἀνδρέα Κρήτης. Γέννηση, ποὺ ἔγινε πρόξενος τῆς ἀναγεννήσεως, ἀναπλάσεως, ὡραιοποιήσεως καὶ ἀνακαινίσεως τῶν πάντων. Σήμερα γεννιέται Αὐτὴ ποὺ θὰ γεννήσει χρονικῶς, κατὰ ἀνερμήνευτο καὶ παράδοξο τρόπο, τὸν ἄχρονο καὶ προαιώνιο Θεὸ Λόγο, τὸν Δημιουργὸ καὶ Σωτήρα τοῦ κόσμου.
.        Ὅλες οἱ προεικονίσεις, προτυπώσεις καὶ προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης σὲ Αὐτὴν ἀναφέρονται. Ἀποτελεῖ τὴν ἀποκορύφωση, τὴν ὁλοκλήρωση τῆς παλαιοδιαθηκικῆς παιδαγωγικῆς προετοιμασίας τῆς ἀνθρωπότητος γιὰ τὴν ὑποδοχὴ τοῦ σαρκωθέντος Σωτῆρος Θεοῦ. Τὴν Παναγία μας προεικόνιζαν ἡ ἄφλεκτος βάτος στὸ ὅραμα τοῦ Μωυσῆ, οἱ θεόγραφες πλάκες καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ Νόμου, τὸ οὐράνιο μάννα καὶ ἡ χρυσῆ στάμνα, ἡ λυχνία καὶ ἡ τράπεζα, ἡ ράβδος τοῦ Ἀαρὼν ἡ βλαστήσασα, ἡ κλῖμαξ τοῦ Ἰακώβ, ὁ πόκος τοῦ Γεδεών, τὸ ἀλατόμητον ὄρος τοῦ Δανιήλ, ἡ κάμινος ποὺ μὲ τὸ πῦρ δρόσιζε τοὺς Τρεῖς Παῖδες, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων τῆς σκηνῆς τοῦ μαρτυρίου. Ἡ Θεοτόκος εἶναι τὸ μεταίχμιο μεταξὺ Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης. Γιὰ τὴν Παλαιὰ ἀποτελοῦσε τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν, τὴν προσδοκία τῶν δικαίων· ἐνῶ γιὰ τὴν Καινὴ Διαθήκη γίνεται ὁ γλυκασμὸς τῶν ἀγγέλων, ἡ δόξα τῶν ἀποστόλων, τὸ θάρρος τῶν μαρτύρων, τὸ ἐντρύφημα τῶν ὁσίων, τὸ καύχημα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, γι᾽ αὐτὸ καὶ μακαρίζεται ἀπὸ «πᾶσα γενεά».
.        Ὅλη ἡ δημιουργία περίμενε τὴν γέννησή Της. Ἡ Παναγία μας εἶναι «ὁ καρπὸς τῶν κτισμάτων», κατὰ τὸν ἅγιο Νικόλαο Καβάσιλα, δηλαδὴ τὸ σημεῖο ἐκεῖνο στὸ ὁποῖο κατατείνει ὁλόκληρη ἡ κτίση. πως τ δένδρο πάρχει γι τν καρπό, τσι κτίση πάρχει γι τν Παρθένο κα Παρθένος γι τν Χριστό. Ὅπως τονίζουν οἱ Πατέρες ὄχι μόνον οἱ ἄνθρωποι, ἀλλὰ καὶ ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ, ὅλη ἡ ὁρατὴ καὶ ἀόρατη κτίση δημιουργήθηκαν γιὰ τὴν ἄχραντο Παρθένο. ταν Θες στν ρχ τν αώνων τενίζοντας πρς τ δημιουργήματά Του, επε τι εναι «καλ λίαν», οσιαστικ βλεπε μπροστά Του τν καρπ λης τῆς δημιουργίας, τν περαγία Θεοτόκο, καὶ ὁ ἔπαινός Του ἦταν στὴν πραγματικότητα «εὐφημία τῆς Παρθένου».
.        Κατὰ τὴν σημερινὴ ἡμέρα εὐεργετεῖται ὅλη ἡ κτίση ἀπὸ τὴν γέννηση τῆς πανάμωμης Δέσποινάς μας. «Τ καινότατον ατ δημιούργημα» δν ταν καλύτερη γυναίκα στν γ, οτε πλ καλύτερη γυναίκα λων τν ποχν, λλ ταν Ατ μοναδικ πο θ μποροσε ν κατεβάσει τν οραν στν γ, ν κάνει τν Θε νθρωπο. Ὁ δημιουργὸς Θεὸς Λόγος ἔπλασε τέτοια τὴν ἀνθρώπινη φύση, ὥστε ὅταν θὰ χρειαζόταν νὰ γεννηθεῖ, νὰ λάβει ἀπὸ αὐτὴν τὴν Μητέρα Του. Ὁ ἀόρατος καὶ ἀθέατος Θεὸς πρὸ Αὐτῆς, τώρα δι᾽Αὐτῆς, ἔρχεται ἐπὶ γῆς καὶ γίνεται ὁρατός· ἑνώνεται καὶ κοινωνεῖ μὲ τὴν κτίση μὲ ἕναν οὐσιαστικότερο καὶ πιὸ ἐνοειδῆ τρόπο. Ἑνώνει διὰ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς Του ὅλη τὴν κτίση στὴν ὑπόστασή Του καὶ τὴν θεώνει. Ὁ ἀνείδεος, ἀπερίγραπτος καὶ ἀνέστιος Θεὸς λαμβάνει «δούλου μορφὴν» (Φιλιπ. β´7), ἀνθρώπινη σάρκα καὶ λογικὴ ψυχή, συναναστρέφεται μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ περπατᾶ πάνω στὴν γῆ. Ὁ «ἀχώρητος παντὶ» θὰ χωρέσει στὴν παρθενικὴ μήτρα τῆς Θεοτόκου, ὥστε ἡ Παναγία Μητέρα Του νὰ καταστεῖ ἡ «χώρα τοῦ Ἀχωρήτου».
.        Σήμερα λύνεται ἡ στειρότητα τῆς Ἄννας καὶ γεννᾶ «τὸ κειμήλιον τῆς Οἰκουμένης», κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας. Παρόμοιο θαῦμα ἔκανε ὁ Θεὸς πολλὲς φορὲς στὴν Παλαιὰ Διαθήκη στὴν Σάρρα τὴν σύζυγο τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ, στὴν Ρεβέκκα τὴν σύζυγο τοῦ Ἰσαάκ, στὴν Ἄννα τὴν μητέρα τοῦ προφήτου Σαμουήλ, στὴν Ἐλισάβετ τὴν μητέρα τοῦ προφήτου Προδρόμου. Ὅμως διαφέρει κατὰ πολὺ τὸ σημερινὸ θαῦμα. Μπορεῖ τὰ τέκνα τῶν παραπάνω μητέρων, τῶν ὁποίων ἡ μακροχρόνια στειρότητα λύθηκε θαυματουργικά, νὰ ἦταν ἐνάρετα καὶ ἅγια, ἀλλὰ μόνον ἡ Μαρία –τὸ τέκνο τῆς Ἄννας καὶ τοῦ Ἰωακεὶμ– ἦταν «ἡ κεχαριτωμένη» καὶ κατέστη –τὸ ἀκατάληπτο γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τοὺς ἀγγέλους– ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ.
.        Ἡ Παναγία μας δὲν γεννήθηκε ἀπὸ ἄσπιλη σύλληψη, ὅπως λανθασμένα πιστεύουν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ τὴν φυσικὴ συνάφεια τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ τῆς Ἄννας. Λύθηκε δὲ ἡ φυσικὴ στειρότητα τῆς Ἄννας χάρις στὴν ἄμεση παρέμβαση τοῦ Θεοῦ ὡς ἀπάντηση στὶς προσευχὲς τῶν δικαίων Θεοπατόρων. Οἱ γέροντες Ἰωακεὶμ καὶ  Ἄννα συνῆλθαν χωρὶς καμμία σαρκικὴ ἕλξη, ἡδονή, μόνο ἀπὸ ὑπακοὴ στὸν Θεό. Ἐπεσφράγισαν καὶ μὲ αὐτὴν τὴν πράξη τους τὴν σωφροσύνη τους. Κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο ἡ Παρθένος συνελήφθη «σωφρόνως ἐν τῇ νηδύι τῆς Ἄννας ἐξ Ἰωακείμ». Τὸ ὅτι συνελήφθη σωφρόνως σημαίνει ὅτι ὁ τρόπος τῆς συλλήψεως ἦταν ἁγνός. Γιὰ νὰ ἦταν ὅμως ἡ Παρθένος ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα, δηλ. νὰ εἶχε ἄσπιλη σύλληψη, ἔπρεπε νὰ εἶχε γεννηθεῖ παρθενικῶς ὅπως καὶ ὁ Χριστός.
.        Οἱ δίκαιοι Θεοπάτορες γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ὅμως τέτοιο τέκνο ἔδειξαν πίστη ἀδίστακτη, ὑπομονὴ ἀλύγιστη, ἔτρεφαν τὴν ἐλπίδα ποὺ δὲν καταισχύνει, εἶχαν μεγάλη καρτερία στὶς προσευχές τους, ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐκπληρώσει τὸ αἴτημά τους. Καὶ δὲν ὑπέμειναν τὴν ἀτεκνία τους γιὰ λίγο μόνο διάστημα. Ἡ παράδοση λέγει ὅτι μετὰ ἀπὸ πενήντα χρόνια στειρότητας ἀποκτᾶ ἡ Ἄννα τὴν Θεοτόκο.
.        Αὐτὴ ἡ στάση τῶν Θεοπατόρων πρέπει νὰ παραδειγματίζει, ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, ὅλους μας. Ὄχι μόνον ὅσους λαϊκοὺς ἀδελφούς μας δὲν μποροῦν νὰ ἀποκτήσουν παιδιά, οἱ ὁποῖοι δὲν πρέπει νὰ χάνουν τὴν ἐλπίδα τους στὸν Θεό, γιὰ τὸν ὁποῖο «τὰ ἀδύνατα τοῖς ἀνθρώποις, δυνατὰ παρὰ Αὐτῷ ἐστιν» (βλ. Λουκ. ιη´27), ἀλλὰ καὶ ἐμᾶς τοὺς μοναχοὺς καὶ ὅλους τοὺς πιστοὺς ποὺ ἀγωνίζονται τὸν «καλὸν ἀγώνα».
.        Πολλὲς φορὲς ἀποδυσπετοῦμε, δυσφοροῦμε στὸν ἀγώνα μας καὶ λέμε ὅτι δὲν βρήκαμε ἀντίκρυσμα, δὲν ἔχουμε αἴσθηση τῆς Χάριτος, ἀδημονοῦμε. Καὶ ἔτσι λυπημένοι ποὺ εἴμαστε, μαραίνεται ὁ ζῆλος μας, χαλαρώνουμε τὴν ἀγωνιστικότητά μας, τὴν ἄσκησή μας. Ὅμως δὲν πρέπει νὰ κάνομε ἔτσι ἀδελφοί μου. Μήπως οἱ Θεοπάτορες, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς δὲν ἀπάντησε ἀμέσως στὶς προσευχές τους, σταμάτησαν νὰ Τὸν ἐπικαλοῦνται, νὰ πιστεύουν ὅτι θὰ λάβουν, σταμάτησαν νὰ κρούουν, νὰ ζητοῦν, νὰ ἐλπίζουν; Καὶ τί ἀδαμάντινη ὑπομονὴ καὶ καρτερία ἔδειξαν γιὰ τόσα χρόνια!
.        Γιὰ νὰ βιωθοῦν τὰ πνευματικὰ «χρεία μεγάλης ὑπομονῆς». Ὁ ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σύρος ἔζησε τὴν συστολή, τὴν στέρηση τῆς θείας Χάριτος, τὶς θλίψεις τοῦ νοητοῦ πολέμου γιὰ τριάντα χρόινια. Ἔλαβε μόνιμα τὴν θεία Χάρη μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ μακρὸ χρονικὸ διάστημα αἱματηροῦ ἀγώνα καὶ ὑπομονῆς. Αὐτὸ τὸ ἀναφέρουμε ἰδιαίτερα γιὰ ἐμᾶς τοὺς μοναχούς, ποὺ κληθήκαμε γιὰ νὰ λάβουμε τὸ πλήρωμα τῆς Χάριτος. Χρειάζεται ὑπομονὴ στὶς θλίψεις, πίστη στὶς ἐπαγγελίες τοῦ Θεοῦ, τέλεια ὑπακοὴ στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἐλπίδα, ὥστε νὰ μὴν «ἐκκακοῦμε ἐν ταῖς προσευχαῖς» (βλ. Λουκ. ιη´1). Ὁ Θεός γνωρίζει πότε μᾶς συμφέρει νὰ μᾶς δώσει τὴν ἀνέκφραστη, τὴν ἀκατάληπτη καὶ ἀνεκτίμητη θεοποιὸ δωρεά Του, τὴν θεία Χάρη ὡς ἐνδημοῦσα κατάσταση. «Τὰ πνευματικὰ ἀφ᾽ ἑαυτῶν ἔρχονται», τονίζει ὁ ἀββὰς Ἠσαΐας, δὲν τὰ ρυθμίζομε ὅπως καὶ ὅποτε θέλομε ἐμεῖς.
.        Μάλιστα, πολλὲς φορές, πρὶν ὁ Θεὸς μᾶς δώσει κάποια εὐλογία, ἕνα χάρισμα, μᾶς δοκιμάζει μὲ ἕναν πειρασμό, τοῦ ὁποίου ἡ ἔκβαση καθορίζει καὶ τὸ ἂν ἀποδειχθοῦμε ἄξιοι νὰ δεχθοῦμε τὸ θεῖο αὐτὸ δῶρο. Αὐτὸ παρατηροῦμε καὶ στοὺς Θεοπάτορες, ποὺ ταν πλησίαζε καιρς γι ν τος δώσει Θες τέκνο, παραχώρησε ν δοκιμασθον κόμη περισσότερο. Ἦταν ἡ ἑορτὴ τῆς Σκηνοπηγίας καὶ ὅταν πῆγαν στὸν ναὸ νὰ προσφέρουν δῶρα, ὁ ἱερεὺς Ρουβὶμ τοὺς ὀνείδισε λέγοντάς τους, ὅτι δὲν ἦταν ἄξιοι νὰ προσφέρουν δῶρα στὸν Θεό, ἀφοῦ δὲν ἔκαναν παιδιὰ γιὰ τὸν Ἰσραήλ. Οἱ Θεοπάτορες μετὰ ἀπὸ αὐτὸ τὸ συμβν λυπήθηκαν πάρα πολύ, λλ δν πελπίσθηκαν. Κατέφυγαν σ «κ βαθέων προσευχ» –ὁ Ἰωακεὶμ στὸ ὅρος καὶ ἡ Ἄννα στὸν κῆπο– ἡ ὁποία τελικὰ εἰσακούστηκε ἄμεσα, ἀφοῦ ἄγγελος Κυρίου πληροφόρησε καθέναν ξεχωριστὰ ὅτι θὰ γίνει ἡ σύλληψη καὶ ἡ γέννηση τέκνου ποὺ θὰ διακηρυχθεῖ σὲ ὅλη τὴν οἰκουμένη.
.        Ἔτσι καὶ ἐμεῖς, ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, νὰ ἐπιδεικνύουμε ἀγόγγυστη ὑπομονὴ στὶς θλίψεις καὶ στοὺς πειρασμούς, ποὺ παραχωρεῖ ὁ Θεὸς γιὰ τὴν δική μας ὠφέλεια καὶ πνευματικὴ προκοπή. Εὐχόμεθα ἡ Κυρία μας Θεοτόκος καὶ ἡ Θεοπρομήτωρ Ἄννα, ποὺ ἔχουν τὴν εὐλογία νὰ θεραπεύουν τὴν φυσικὴ στειρότητα, νὰ θεραπεύσουν τὶς στεῖρες καρδιές μας ἀπὸ πνευματικὰ ἔργα, ὥστε ὁ Θεὸς νὰ πέμψει στὶς ψυχές μας τὴν θεία καὶ γλυκυτάτη Χάρη Του, ἡ ὁποία ὀμορφαίνει, ἀνακαινίζει, ἀθανατίζει, ἀφθαρτίζει τὸν ἄνθρωπο.

 ΠΗΓΗ: agioritikesmnimes.pblogs.gr
Ἐπιμέλεια κειμένου: «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ»

, , , , , , , ,

Σχολιάστε